muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15075, Karar No: 2011/16426, Tarih: 30.12.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/15075 E.  ,  2011/16426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.01.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.07.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; davacıya ait 169 parsel lehine bilirkişilerin 08.06.2011 tarihli rapor ve krokisinde 2 no'lu güzergah olarak belirtilen ve bedeli depo edilen 170 parsel aleyhine geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı 170 parsel maliki ... temyiz etmiştir.

Davacı, 169 parselin maliki olduğunu, taşınmazının ana yola bağlantısı olmadığını belirterek, davalılara ait 168 ve 170 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı tesisi için dava açmıştır. Mahkemece, davacının istemi kabul edilerek, 170 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisine karar verilmiştir. Dosyada mevcut bilirkişi heyetinin 08.06.2011 tarihli raporunun incelenmesinde; davalılardan ... ve diğer davalılar ..., ..., ... ve ...'e ait 168 parsel sayılı taşınmazın 170 parsele göre daha büyük olduğu görülmektedir. Tapu kayıtlarının incelenmesinde de geçit hakkı tesis edilen 170 parsel sayılı taşınmazın 7220m2, 168 parselin ise 35.320m2 olduğu anlaşılmaktadır. Geçit isteği geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit yeri objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi heyet raporunda; 168 parsel sayılı taşınmazdan geçit yeri olarak belirlenen 1 no'lu seçeneğin uygun güzergah olarak neden belirlenmediği açıklanmamıştır. Mahkemece, fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince 168 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün büyük olması nedeniyle buradan verilecek geçit hakkının uzunluğundan başka uygun güzergah olarak belirlenmemesinin bir nedeni yoksa, bu parselden geçit hakkı tesisi gerekirken bu husus gözardı edilerek daha küçük parsel olan 170 parselden geçit hakkı tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 30.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2325, Karar No: 2012/4159, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2325 E.  ,  2012/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12677, Karar No: 2008/1368, Tarih: 05.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12677 E.  ,  2008/1368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat ... ile davalılar vekili avukat ... Durmaz'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, amcaları olan davalılara dava dışı vekili ... aracılığıyla ....Kol.ŞT’deki hisselerini sattığını,davalıların satış bedeli olan 165.000 USD ye ödemediklerini, ileri sürerek bu paranın tahsiline karar verilmesini istemiş; 24.04.2006 tarihinde verdiği ıslah dilekçesi ile de davaya konu hisse senetlerinin satışı için dava dışı ...’e vekaletname vermiş olmasına rağmen devir işlemlerini vekil olmayan ...’ün gerçekleştirdiğini,hisse devir işleminin geçersiz olduğunu ileri sürerek şirket ortaklığının devam ettiğinin tesbitine, bu talebinin kabul edilmemesi halinde 14.150. YTL nin tahsiline karar verilmesini istemiştir

Davalılar, hisse senetlerinin satış bedellerinin noterde devir işlemleri sırasında ödendiğini ve zamanaşımının dolduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, şirket hisse senetlerinin yetkili vekil aracılığıyla davalılara devredildiği, satış bedellerinin alınamadığına ilişkin iddiaının ispat edilemediği, devrin gerçekleştiği tarih itibarıyle zamanaşımının dolduğu gerekçe gösterilerek, alacak ve terditli açılan hisse devrinin iptaline ilişkin davaların reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, şirket hisse senetlerinin yetkili vekil aracılığıyla davalılara devredildiği, satış bedellerinin alınamadığına ilişkin iddiaının ispat edilemediği, devrin gerçekleştiği tarih itibarıyle zamanaşımının dolduğu gerekçe gösterilerek, alacak ve terditli açılan hisse devrinin iptaline ilişkin davaların reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-davacı, 14.12.2005 gününde açtığı davasında aralarındaki akti ilişkiye dayanarak davalılardan alacak isteminde bulunmuş;daha sonradan 24.04.2006 gününde verdiği ıslah dilekçesiyle de satış işlemini gerçekleştiren vekilin yetkili vekil olmadığından, hisse senetlerinin hata, hile ve muvazaalı bir şekilde elinden alındığından bahisle hisse devir işleminin iptali ile şirket ortaklığının devam ettiğinin tespitine, bu talebinin kabul edilmemesi halinde 14.500 YTL hisse bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, alacak ve terditli açılan davaların hem zamanaşımı hemde esas yönünden reddine karar verilmiştir.oysaki davacı, sonradan verdiği dilekçesiyle 14.12.2005 gününde açtığı alacak davasını ve dayandığı maddi vakıalarıda değiştirmek suretiyle ıslah ettiğine göre artık açılan alacak davası yönünden hüküm kurulmasına yasal olarak olanak bulunmamaktadır. Islaha konu edilen ve terditli olarak açılan davada ise “def’i” niteliğinde olan zamanaşımı itirazının söz konusu olması durumunda, mahkemece talep hakkının zamanaşımına uğramış olduğu kabul edildiği takdirde, işin esasına geçilmeden davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekir.

Ancak dava konusu hakkın zamanaşımına uğramadığı, ya da zamanaşımı definin süresinde kullanılmadığının kabulü halinde işin esası incelenerek esastan hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın hem zamanaşımından hem de esastan reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 550 YTL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1158, Karar No: 2016/2337, Tarih: 26.02.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/1158 E.  ,  2016/2337 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

14. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/1158

KARAR NO: 2016/2337 Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Sivaslı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : ....

DAVACILAR : ..... v.d.

DAVALILAR : .... v.d.

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.02.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.10.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlardaki ortaklığının satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre bir kısım davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece, satıştan elde dilecek bedelin tapu kaydındaki ve muris ....'ın veraset ilamındaki mirasçılık belgesindeki payları oranında paydaşlara dağıtılmasına karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi ve davada yapılan yargılama gideri, harç ve vekalet ücretlerinin taraflardan hisseleri oranında alınmasına karar verildiği halde elde edilecek satış bedelinden masraflar çıkartıldıktan sonra arta kalan paranın veraset ilamındaki payları oranında paydaşlar arasında dağıtılmasına karar verilerek infazda tereddüt yaratacak şekilde çelişkili hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle bir kısım davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hükmün 3. fıkrasının hüküm sonucundan çıkartılarak yerine "3- Satış bedelinin taraflara tapudaki ve veraset ilamındaki payları oranında dağıtılmasına," cümlesinin yazılmasına, 5. ve 6. fıkralarında yer alan "payları oranında" sözcüklerinin ve 7. fıkrasında yer alan "hisseleri oranında" kelimelerinin çıkartılarak yerlerine "satış bedelinin dağıtılmasındaki payları oranında" ibaresinin yazılmasına hükmün DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19504, Karar No: 2025/5399, Tarih: 20.05.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/19504 E.  ,  2025/5399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/677 E., 2023/955 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2023/677 Esas, 2023/955 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Projesi'nden alınan nüfus kaydına göre, sanığın 20.03.2023 tarihinde öldüğünün anlaşılmış olması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64/1. maddeleri uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunlululuk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5469, Karar No: 2011/5745, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5469 E.  ,  2011/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ... 'nin İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir. 6762 sayılı Türk Ticaret limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır

. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine ... keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. ... işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. ... işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak ... edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..

. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA,17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.