muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6762, Karar No: 2023/4253, Tarih: 14.06.2023

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığının anlaşılması karşısında, Mahkemece değişen suç vasfına göre şikayet yokluğu nedeniyle kurulan düşme hükmünde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Onama sebebine göre Tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tekirdağ 2.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.04.2015 tarihli ve 2013/154 Esas, 2015/44 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle, düşme hükmünün, Tebliğname’ye aykırı olarak, Başkan ...'nun karşı oyu ve oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Mağdurenin sosyal paylaşım ağı üzerinden tanıştığı sanık ile arkadaş olduktan beş gün sonra daveti üzerine akşam yemeği için onun evine gittiğini, evde sanığın kendisine sokulmaya başladığını, onu itmesine rağmen kendisini kollarıyla kavradığını, bir ara elinden kurtulduğunu; ancak kendisini tutup orada bulunan koltuğa fırlattığını, ardından üzerine abanarak vajinal yoldan penisini soktuğunu, bu ilişki sonrasındaki ilişkilere ise sanığın kendisinden ayrılması halinde kimsenin kendisiyle evlenmeyeceği düşüncesiyle rıza gösterdiğini beyan etmesi, istinabe yoluyla ifadesi alınan sanığın arkadaşı tanık ....'nin mağdurenin sanık ile buluştuktan bir gün sonra yanına gelip ağlayarak sanığın kendisine tecavüz ettiğini söylediğini ifade etmesi, mağdurenin eski sevgilisi olan tanık ...'yi arayıp canının sıkkın olduğunu söyleyerek onunla görüşmek istemesi sonrasında ağlamaklı bir şekilde sanığın tecavüzüne uğradığını anlatması üzerine adı geçen tanığın mağdurenin ablası olan tanık ...'ye mağdurenin başından geçenleri aktarması şeklinde gelişen intikal biçimi, genital muayene raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın 23.02.2013 günü evine getirdiği on altı yaşındaki mağdureye karşı cebir kullanıp direncini kırdıktan sonra vajinal yoldan organ sokma şeklindeki eylemi gerçekleştirdiği gözetilerek mağduredeki ruh sağlığı bozukluğunun sanığın eyleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair illiyet bağı kurulamadığı nazara alınıp suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla getirilen değişiklikler de dikkate alınarak belirlenecek lehe kanuna göre mahkumiyetine karar verilmesi kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyorum.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2006/13883, Karar No: 2006/15530, Tarih: 18.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13883 E.  ,  2006/15530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 3.İş Mahkemesi

Tarih               :  11.07.2006

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 7  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

506 sayılı yasanın 109.maddesinde sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının tesbitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporların esas alınması öngörülmüş olmasına karşın Sağlık Bakanlığı Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu ön kağıdına göre saptanan meslek hastalığı işgöremezlik oranı gözetilerek eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle hastane sağlık kurulunca davacının işgöremezlik oranı konusunda rapor düzenlenmişse hastane sağlık kurulu raporunun  dosyaya ibrazının sağlanması, rapor alınmamışsa 506 sayılı yasanın 109.maddesi uyarınca adı geçen hastaneden davacının 19.06.2000 tarihinde %19,2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 26,2 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, sağlık kurulu raporu alınması, itiraz halinde Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilmesi zorunludur.  Yasal prosedür işletilmeden yukarıda sözü edilen belge ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6900, Karar No: 2009/13139, Tarih: 12.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/6900 E.  ,  2009/13139 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. Hukuk Dairesi

KARAR

Dava, davacı tarafça dava dışı şahsa verilen senede dayalı yapılan kambiyo takibinden dolayı borçlu olmadığının tesbitine ilişkin olup, mahkemenin de kabulüne göre temel ilişkiye yönelik uyuşmazlık bulunmadığına ve kambiyo hukukuna ilişkin değerlendirme yapılmış olmasına göre, kararın temyizen incelenmesi Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’ne aittir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 19.Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 12.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11299, Karar No: 2014/16623, Tarih: 20.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/11299 E.  ,  2014/16623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2010/192-2014/34

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davalarında da kıyasen uygulanan Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir.

Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen belirlenecek emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten ve bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptandıktan sonra incelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalı ayrıca 2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırmasında gözönünde tutulması ve buna göre dava konusu taşınmaz ile emsalin 2004 yılı itibariyle emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilip karşılaştırılarak değerlendiğirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Buna göre, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki somut emsalin değerlendirme gününden sonraki (17.12.2004) tarihli bir satış olduğu anlaşıldığından yukarıda açıklanan gerekçeler doğrultusunda emsal olamayacağının düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8552, Karar No: 2023/2379, Tarih: 20.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/8552 E.  ,  2023/2379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 2016/495 Esas, 2017/501 Karar sayılı kararı, hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ertelenmesine ilişkin hükmün istinaf edilmeksizin 21.02.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 10.03.2022 tarihli ve 2021/11654 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2022 tarihli ve KYB-2022/40825 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2022 tarihli ve KYB-2022/40825 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"İncelemeye konu Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli kararına esas 03/09/2016 tarihli suçun, daha önce Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesince, 6545 sayılı Kanun kapsamında zorunlu olarak verilmiş olan 15.01.2015 tarihli ve 2014/318 esas, 2015/113 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali mahiyetinde bulunduğu ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı cihetle, sanık hakkında düşme kararı verilerek anılan dosyaya ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 03.09.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Şanlıurfa Başsavcılığının 04.11.2016 tarihli ve 2016/27630 Soruşturma, 2016/7370 Esas, 2016/5373 sayılı iddianamesi ile Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 2016/495 Esas, 2017/501 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ertelenmesine karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 21.02.2020 tarihinde kesinleştiği,

B. Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/318 Esas, 2015/113 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 20.05.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Şanlıurfa

B. Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/318 Esas, 2015/113 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 20.05.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Şanlıurfa

Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2014 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2015 tarihli ve 2014/318 Esas, 2015/113 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 17.02.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği, Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2017 tarihli ve 2016/627 Esas, 2017/417 Karar sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2017 tarihli kararıyla hükmün açıklandığı, kararın 08.11.2017 tarihinde kesinleştiği,

C. Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/627 Esas ve 2017/417 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 25.06.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.03.2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın 20.04.2016 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi nedeniyle 05.10.2016 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2017 tarihli ve 2016/627 Esas, 2017/417 Karar sayılı kararı ile, 25.06.2015 tarihli suçun Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/318 Esas, 2015/113 Karar sayılı kararı ile verilen ve 17.02.2015 tarihinde kesinleşen zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olduğu gerekçesiyle "davanın düşmesine" ve "Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/318 Esas, 2015/113 Karar sayılı dosyasına ihbarda bulunulmasına" karar verildiği,

D. Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2017 tarihli ve 2016/1270 Esas, 2017/433 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

D. Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2017 tarihli ve 2016/1270 Esas, 2017/433 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 17.09.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 21.12.2016 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2017 tarihli ve 2016/1270 Esas, 2017/433 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın kararı istinaf ettiği, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/73 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararı ile, daha önceden 15.03.2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, ihlal nedeniyle 05.10.2016 tarihli iddianame ile Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, yargılama sonucunda düşme kararı verildiği ve 08.09.2017 tarihinde kesinleştiği, inceleme konusu 17.09.2016 tarihli suçun erteleme kararının ihlali olduğu gerekçesiyle davanın düşürülmesine karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

Anlaşılmıştır.

E. Tüm dosya kapsamına göre, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına konu 25.06.2015 tarihli eylemin, Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesince verilen zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olduğu, nitekim Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesince de düşme kararı verilerek ihbarda bulunulduğu, bu nedenle artık 03.09.2016 ve 17.09.2016 tarihli eylemlerin, zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde sayılamayacağı, esasen Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesince düşme kararı verilmesi nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukuki geçerliliğinin kalmadığı, ortada bir erteleme kararının varlığından sözedilemeyeceği, bu durumda 03.09.2016 ve 17.09.2016 tarihli eylemler yönünden yeni bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerekeceği, bu nedenle Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi ve Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesi davalarının birleştirlerek kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilmesi ve tek bir erteleme kararı verilmek üzere Cumhuriyet savcılığına ihbarda bulunulması gerektiği, ancak; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/73 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararı ile, Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının düzeltilerek davanın düşmesine kesin olarak karar verildiği, mahkemesince durma kararı verilmesi gerektiği cihetle, anılan karar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilmesine kanunî imkân bulunmamakla birlikte, düşme kararına karşı, 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin (a) bendi kapsamında itiraz kanun yoluna başvurulabileceği değerlendirilmiştir. Açıklanan nedenle, yukarıda belirlenen kanuna aykırılığın giderilebilmesi ancak Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kesin kararına karşı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’nun 308 inci maddesinin (a) bendinde düzenlenen itiraz yoluyla mümkündür.

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yetkisi  5271 sayılı Kanun’nun 308 inci maddesinin (a) bendinde düzenlenmiş olup;

"Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairelerinin kesin nitelikteki kararlarına karşı Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığı, re’sen veya istem üzerine, kararın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde kararı veren daireye itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz. (Değişik cümleler: 17.10.2019-7188/30 md.) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse

"Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairelerinin kesin nitelikteki kararlarına karşı Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığı, re’sen veya istem üzerine, kararın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde kararı veren daireye itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz. (Değişik cümleler: 17.10.2019-7188/30 md.) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse

kararını düzeltir; görmezse dosyayı itirazı incelemek üzere ceza daireleri başkanlar kuruluna gönderir. Kurula gönderilen itiraz hakkında, kararına itiraz edilen dairenin başkanı veya görevlendireceği üye tarafından kurula sunulmak üzere bir rapor hazırlanır. (Ek cümleler: 17.10.2019-7188/30 md.) Kurulun itirazın kabulüne ilişkin kararları, gereği için dairesine gönderilir. Kurulun verdiği kararlar kesindir. Dörtten fazla ceza dairesi olan Bölge Adliye Mahkemelerinde Hâkimler ve Savcılar Kurulu tarafından daire başkanları arasından belirlenen ve dört üyeden oluşan başkanlar kurulu bu incelemeyi yapar." şeklindeki düzenleme gereğince,

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/73 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararına karşı sanık aleyhine itiraz yoluna gidilerek verilecek kararın beklenmesi ve sonucuna göre Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi ve Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin davalarının birleştirilmesi, 03.09.2016 ve 17.09.2016 tarihli eylemler yönünden tek bir erteleme kararı verilmek üzere "durma" kararı verilerek Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması gerektiği anlaşıldığından; kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/73 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin (a) bendinin gereğince sanık aleyhine itiraz yoluna gidilmesi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına,

3. Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 2016/495 Esas, 2017/501 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6745, Karar No: 2019/10759, Tarih: 11.09.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6745 E.  ,  2019/10759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ

DÜŞÜNCE : Onama

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Hüküm tarihinden sonra yaşı küçük mağdur ...’a baroca atanan vekil Av. .... 'ın memur olması nedeniyle mağdurenin vekilliğinden çekildiğinin Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen 29.09.2015 havale tarihli dilekçe sureti içeriğinden anlaşılması karşısında, mağdureye istemi aranmaksızın yeniden vekil tayin edilmesi zorunlu olduğu halde, bu hususun yerine getirilmediği anlaşıldığından, mağdureye 5271 sayılı CMK'nın 234/2. maddesi uyarınca baroca re'sen vekil atanması ve atanacak vekile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tebliğnamesinin tebliği ile tebellüğ belgesi eklendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.