muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12364, Karar No: 2010/16375, Tarih: 20.12.2010

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/46446, Karar No: 2018/4734, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46446 E.  ,  2018/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkındaki Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesine uygun şekilde ek ödeme haklarını kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi ile davacının çalıştığı süre içerisinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/637, Karar No: 2020/5951, Tarih: 21.10.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/637 E.  ,  2020/5951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı ...'ın maliki ve sürücüsü olduğu aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek park halinde bulunan davacı şirkete ait araca çarptığını ve bu nedenle aracın alev alarak yanmasına sebep olduğunu, davacı aracının kullanılmaz hale geldiğini, davalı ...'ın kazada tek ve asli kusurlu olduğunu, oluşan zarar kalemlerinden, davalı ...'ın, ... Sigorta A.Ş.'nin (trafik poliçesi limiti dahilinde) ve ... Sigorta A.Ş.'nin (İhtiyari Mali Mesuliyet Poliçesi dahilinde) sorumlu olduğunu, bu nedenlerle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacıya ait çekicide meydana gelen 20.000,00 TL değer kaybı, 7.500,00 TL iş kaybı olmak üzere toplam 27.500,00 TL'nin; dorse için 90.666,48 TL araç bedeli olmak üzere toplam 118.166,48 TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; davalı ...Ş. tarafından çekici için pert total işlemi yapılarak aracın fatura bedeli olan 216.720,00 TL'nin davacıya ödenmiş olduğunun anlaşıldığını, bu nedenle değer kaybı talep edilemeyeceğini, kazanç kaybının teminat kapsamında olmadığını, davalının sorumluluğunun poliçede belirtilen miktarlarla sınırlı olmak kaydıyla sigortalının kusuru oranında teminat altına alındığını, davacı tarafın, dava açmadan önce davalı şirkete karşı herhangi bir başvuruda bulunmadığını, bu nedenle davalının davaya sebebiyet vermediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; davalının davacıya ait çekicinin kasko sigortacısı olduğunu, davacının kazadan sonra müvekkili şirkete başvurması üzerine davacıya 04/12/2013 tarihinde 216.720,00 TL ödeme yapıldığını, yapılan ödeme ve davacı tarafından imzalanan ibraname ile davacının çekici üzerinde hiçbir hak ve tasarrufu kalmadığını, çekici için değer kaybı ve iş gücü kaybı niteliğindeki zararların teminat kapsamında olmadığını, dorsenin ihtiyari mali mesuliyet sigortacısı olmadığı gibi, asli ve tam kusurlu olarak zarara sebebiyet verdiği iddia edilen davalının aracının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı da olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; davanın yetkisiz ve görevsiz mahkemede açıldığını, tek ve asli kusurlu olduğu iddiasını kabul etmediğini, ayrıca kusur incelemesi yapılmadığını, davacı tarafın zarar talebinin fahiş olduğunu, davacı tarafın zarar gören araçları için kendi sigorta şirketi tarafından ödenen her tür bedeli istenen tutardan düşmesi gerektiğini, kendine ait aracın ZMMS ve genişletilmiş ticari kasko poliçeleri ile sigortalı olduğunu, ödenmesi gereken tutardan sigorta şirketlerinin sorumlu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacıya ait ... Plakalı dorsede meydana gelen zarar miktarı olan 87.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalı ...'dan ve davalı ...Ş.'nin de 25.000,00 TL ile sınırlı olmak kaydı ile davalılardan alınıp davacıya verilmesine, diğer davalı ...Ş. yönünden davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 28/03/2016 gün ve 2015/17417 Esas 2016/3832 karar sayılı ilamı ile "mahkemece yanlış değerlendirme ile davacının davalı ...Ş.'nden davalı aracın İMSS'si olarak talepte bulunduğu ve buna göre davalı ...Ş.'nin ZMSS poliçe limitini aşan kısımdan poliçe limiti oranında sorumlu olduğu göz ardı edilerek davanın bu davalı yönünden reddinin doğru görülmediği ve yine, kusur durumu hususunda alanında uzman bir bilirkişiden, ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği" gerekçeleriyle karar bozulmuş ve mahkemece bozma ilamına uyulmuştur.

Bozma sonrası yapılan yargılama sonrasında mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacıya ait dorsede meydana gelen zarar miktarı olan 87.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı ...Ş.'nin 25.000,00 TL'sinden, davalı ...Ş.'nin 50.000,00 TL'sinden, davalı ...'ın tamamından sorumlu olmak kaydı ile davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve kararda yazılan diğer gerekçelere göre davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 3.093,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...Ş.'den alınmasına 21.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14404, Karar No: 2012/8936, Tarih: 17.09.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/14404 E.  ,  2012/8936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10146, Karar No: 2020/6244, Tarih: 02.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/10146 E.  ,  2020/6244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Sanığın İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.04.2010 tarih, 2008/60 esas ve 2010/116 sayılı kararı ile hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü verilen ...'a 12.12.2007 tarihinde uyuşturucu madde satışı yaptığı kabul edilen olayla ilgili olarak dosya içerisinde olay tutanağı ile söz konusu olayda ele geçirilen maddelerle ilgili Adli Tıp Kurumu veya Kriminal Polis Laboratuvarından alınmış ekspertiz raporunun ve Şarköy Sulh Ceza Mahkemesi'nin 15.11.2007 tarihli, 2007/209 karar sayılı iletişimin tespitine dair kararının dosyada bulunmadığı; bahsi geçen belge asıllarının veya onaylı suretleri ile suça konu maddelerin "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu var ise aslı ya da denetime imkan verecek şekilde onaylı suretinin dosya arasına konulması, yok ise Şarköy Cumhuriyet Başsavcılığının 2007/109 adli emanet sırasında kayıtlı maddelerin temini ile "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu aldırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemleri bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13650, Karar No: 2024/9141, Tarih: 28.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13650 E.  ,  2024/9141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/41 E., 2021/141 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 28.10.2015 ve 09.12.2015 tarihli eylemler nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.03.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Denetimli serbestlik tedbirini ihlal etmesi üzerine Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 18.05.2017 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, onuncu fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2018 tarihli ve 2017/662 Esas, 2018/896 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümleri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

D. Kararın Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından istinaf edilmesi ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 19.03.2021 tarihli ve 2020/41 Esas, 2021/141 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kararın onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kararın onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanğın temyiz sebepleri özetle; zincirleme suç hükümlerinden karar verilse de, 28.10.2015 tarihli ... nedeniyle makul şüphe oluşmadan yapılan aramanın hukuka aykırı olduğuna, 09.12.2015 tarihli ... hakkında da rızaen uyuşturucu maddeleri teslim ettiğinden lehine hükümler uygulanması için kararını temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde kullanma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

"Sanığın, 28.10.2015 tarihinde üzerinde uyuşturucu madde bulunduğu, 09.12.2015 tarihinde ise üst aramasında uyuşturucu maddesine rastlanılmadığı savunmasında eroin maddesini satın almaya gittiklerini ikrar ettiği, sanık hakkında uyuşturucu madde kullanmasından dolayı davanın açılmasının ertelenmesine karar verildiği, kararın sanığa 17.03.2016 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın kendisine yüklenen seminer/program yükümlülüğünü iki kez ihlal ettiği anlaşılmakla tüm dosya kapsamı ile sabit olduğundan üzerine atılı suçu işlediği vicdani kanaatine varılarak eylemine uyan Kanun maddeleri uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan taktiren alt sınırdan ayrılmasını gerektiren bir neden bulunmadığından alt sınırdan cezalandırılmasına" şeklinde karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü