muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29532, Karar No: 2013/25261, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/29532 E.  ,  2013/25261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar, kötüniyet tazminatı, ikramiye, sosyal yardım, fazla mesai, izin ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... Boya ve Kimya San. A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, işveren tarafından ... sözleşmesinin haksız feshedildiğini, işyerinde ikramiye uygulaması bulunmasına rağmen 2001 yılından itibaren ikramiye ödemesi yapılmadığını, 2004 yılının Ocak ayından itibaren aylık ücretlerin ödenmediğini, haftalık çalışma süresini 45 saatin üzerinde olduğunu, hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, ayrıca ödenmeyen sosyal yardım alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının kıdem ve ihbar tazminatına istemlerine ilişkin bir itirazlarının bulunmadığını, 2001 yılı öncesinde mevcut olan ikramiye uygulamasının kaldırılmadığını, 2001 yılından sonra yılda 4 maaş tutarında ki ikramiye toplamının 12 'ye bölünmek sureti ile aylık ücret dahil edilerek ödendiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını ve işçinin hak kazandığı yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı ... Boya ve Kimya San. A. Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece tarafların yüzüne karşı tefhim edilen kısa karar da sosyal yardım alacağı isteminin reddine karar verildiği belirtildiği halde, gerekçeli karar bu alacağın hüküm altına alındığı görülmektedir.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 sayılı kararı gereğince bozma nedenidir. Yukarıda belirtildiği üzere mahkemece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu anlaşıldığından kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir . Bozma sebebine göre sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16059, Karar No: 2015/40941, Tarih: 28.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/16059 E.  ,  2015/40941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin yeterli mali gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12120, Karar No: 2021/19523, Tarih: 23.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12120 E.  ,  2021/19523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.04.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21.05.2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun,yaş büyüklüğü nedeni ile soruşturması ayrı yürütülen sanıklar ...ile birlikte gündüz vakti müştekinin evinin kapı göbeğini kırarak girip evden saat ile altın kolye çalmaları şeklinde gerçekleşen eyleminin suç tarihi itibariyle TCK’nın 116/1,119/1-c, 31/2. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 20.03.2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1691, Karar No: 2024/1429, Tarih: 13.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1691 E.  ,  2024/1429 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2002 E., 2023/222 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/285 E., 2022/861 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; eldeki menfi tespit davasına konu husus 23.08.2021 tarihli ihtarnamede belirtilen 38.864,04-TL gecikme faizine ilişkin olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL'nin altında kalması dikkate alındığında, temyiz isteminin miktar itibarıyla reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11830, Karar No: 2013/10244, Tarih: 17.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11830 E.  ,  2013/10244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 17.04.2012 tarih ve 2012/18-2012/216 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Burkay Tekstil San. Tic. Ltd. Şti.’nde sahip olduğu 1750 hissesini noter devir sözleşmesi ve ortaklar kurul kararı uyarınca 175.000.00 TL bedelle davalıya devrettiğini, davalının 125.000.00 TL’yi çek ile ödediğini, bakiye 50.000.00 TL’yi ödemediğini, başlatılan icra takibine haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Kayseri 4. Noterliği’nin 18.09.2007 tarihli hisse devir sözleşmesine göre de davacının devir bedelini nakden ve tamamen aldığını beyan ettiğini, noter senedinin resmi belge olduğunu savunarak, davanın reddini ve %40 kötü niyet tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın ve tarafların inkar ve kötüniyet tazminatı taleplerinin reddine dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 23.06.2011 gün ve 2010/28-7627 E.K. sayılı ilamı ile davalı yararına bozulmuş, davacı vekilinin karar düzeltme talebi reddedilmiş, mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak, davanın reddine, davalı taraf lehine asıl alacak miktarının %40'ı oranında (20.000,00 TL) kötüniyet tazminatının davacıdan tahsiline, davalı taraf lehine dava değeri olan 65.000,00 TL üzerinden vekalet ücretinin takdirine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2167, Karar No: 2016/1901, Tarih: 17.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2016/2167 E.  ,  2016/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : Kanun Yararına Bozma-

Nitelikli yağma suçundan sanık ... ...’nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 149/1-d, 168/1-3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ağır Ceza Mahkemesinin 08/10/2013 tarihli ve 2013/31 esas, 2013/348 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 06/11/2015 gün ve 2015/22784/72067 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/12/2015 gün ve KYB/2015/370033 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 26/01/2016 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre, anılan kararda her ne kadar konutta yağma suçundan hüküm kurulmuş ise de, eylemin gerçekleştiği yerin apartman boşluğu olup 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 149/1-d maddesinin suç tarihinde yürürlükte olan halinde konut eklentilerinden bahsedilmediği, aynı konuya ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/01/2009 tarihli ve 2008/203 esas, 2009/3 sayılı ilamında apartman boşluğunda işlenen yağma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 149/1-d maddesine uymayacağına karar verildiği cihetle, eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 148/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2013 gün, 2013/31 Esas ve 2013/348 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi gereğince BOZULMASINA, yerel Mahkemece kanun yararına bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline gönderilmesine, 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/54, Karar No: 2012/680, Tarih: 30.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/54 E.  ,  2012/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

7478 sayılı Köy İçme Suları Hakkında Kanun'a aykırı davranmak suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 16/1, 16/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 52/1-2.maddeleri gereğince 793,00 ve 500,00 yeni Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair NİZİP 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2008 tarihli ve 2008/267 esas, 2008/420 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 19.12.2008 gün ve 63237 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2009 gün ve KYB. 2008-275672 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

7478 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun'la değiştirilmeden önceki 16/1.maddesinde "Bir kimse evvelce veya bu kanun hükümlerine göre meydana getirilmiş olan içme su tesislerini her ne suretle olursa olsun tahrip veya imha eder veya bozar yahut bunlara zarar verir yahut tesis edilmiş nizamı bozarsa üç aydan iki seneye kadar hapis ve (200) liradan (1.500) liraya kadar ağır para cezasına mahkum edilir" hükmü bulunmakta olup, mahkemece asgari hadden ceza tayin edilerek maddede belirtilen 200 lira, 2857 yeni Türk Lirası adli para cezasına yükseltilmiş ise de, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5.maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispi nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında para cezasının 450,00 yeni Türk Lirası olması ve indirimlerin de bu miktar üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Nizip 2.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.07.2008 gün ve 2008/267 Esas, 2008/420 Karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma gereği yeniden uygulama yapılarak, 5728 sayılı Yasa ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 7478 sayılı Yasa'nın 16/1.maddesi uyarınca ve 5252 sayılı Yasa'nın 4/1-b-4, 5/2.maddeleri gözetilerek sanığın 3 ay hapis ve 450,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 7478 sayılı Yasa'nın 16/2.maddesi uyarınca cezanın 1/3'üne indirilmesi suretiyle sanığın 1 ay hapis ve 150,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nun 62/1.maddesi uyarınca cezadan 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 25 gün hapis ve 125,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nun 50/1-a ve 52/2.maddeleri uyarınca hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 1 günün karşılığı 20,00 TL'ndan paraya çevrilmesi suretiyle sanığın 500,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sonuç olarak sanığın 500,00 YTL ve 125,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar adli para cezaları üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6443, Karar No: 2017/829, Tarih: 06.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/6443 E.  ,  2017/829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkili şirketin akaryakıt satış işi uğraştığını diğer davacının da şirketin yetkilisi olduğunu, ekonomik sıkıntıları nedeniyle ana bayiden nakit olarak akaryakıt alamayınca, yakıt alımında referans olabileceğini söyleyen kişilerce dolandırılarak dava konusu senedinde içinde olduğu birtakım senet ve çekler verdiğini, dava konusu senetteki imza dışındaki kısımların sonradan doldurulduğunu, ilgililer hakkında ayrıca savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürerek ... ....İcra Müdürlüğünün 2015/71883 esas sayılı icra dosyasına konu bono nedeniyle davalıya borçlu bulunmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiasının kesin delillerle ispatının gerektiğini, bonoya dayanan alacağın ayrıca başkaca delillerle ispatına gerek olmadığını, müvekkilinin akaryakıt bayii olan ... ...'ın yeğeni olduğunu, onun yanında çalıştığını, tüm işlerini takibe yetkili vekalete sahip olduğunu, dava konusu senedin ... ...'nın borcu için şirketi ve kendi adına keşide ederek ... ...'a verildiğini, senedin onun adına vekaleten hareket eden yeğeni tarafından icraya konulduğunu, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davacı tarafça dava konusu bononun akaryakıt karşılığı düzenlediğinin ileri sürüldüğünü, bononun bedel kaybı bölümünün boş bulunduğunu, bu nedenle bononun mal karşılığı verildiği ve müvekkillerinin dolandırıldığı hususlarının yazılı delillerle ispatlanması gerektiğini, davalının bononun bedel kaydına ilişkin savunmasının bono talili anlamına gelmeyeceğini, bonodaki sözleşme/imza ilişkisinin sabit olduğunu belirterek ispat edilemeyen davanın reddine karar vermiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava kambiyo senedinin anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiası ile açılmış menfi tespit istemine ilişkindir. Senede karşı bedelsizlik iddiasının yazılı delillerle kanıtlanması gerekmektedir. Davacı bedelsizlik iddiasını yazılı belge ile kanıtlayamamıştır. Ancak, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanıldığından mahkemece davacıya yemin hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8961, Karar No: 2011/5420, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8961 E.  ,  2011/5420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.