muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/8255, Karar No: 2007/13342, Tarih: 12.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8255 E.  ,  2007/13342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının ...’te inşa halinde bulunan binadaki iki dairesini satın aldığını, davalının daireleri süresinde teslim etmediğini bildirip, 21.7.2001 teslim tarihinden dava tarihine kadarki kira kaybı karşılığı iki daire için 12.000.000.000 lira tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece daireleri yüklenici olarak dava dışı şirketin yapması gerektiği, davalının daireleri yapma yükümlülüğü olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan inşaat halindeki binada bulunan iki dairesini satın aldığını ve dairelerin kararlaştırılan tarihte teslim edilmediğini bildirip, tazminat talep etmiştir. Davalı, kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile binayı yapmayı üstlenen dava dışı yüklenici şirketin daireleri bitirmesi gerektiğini, yüklenici şirketin zor durumda kalınca alacaklılarından kaçınmak için daireleri bedelsiz olarak kendisine tapuda devir ettiklerini, bir müddet sonra şirketin borç para aldığı davacıya daireleri yine şirketin isteği doğrultusunda para almadan devir ettiğini ve sorumlu olmadığını savunmuştur. Mahkemece şahitle dinlenilerek sonucuna gidilmiştir. Halbuki miktar itibariyle ve davacının açık muafakatı bulunmadığından HUMK. 288,289. maddeleri gereği tanık dinlenemez, tanık beyanlarına dayanılarak hükümde kurulamaz. Davalı savunmasını yazılı bir belge ibraz ederek kanıtlayamamıştır. Ne var ki davalı cevap layihası ile “her türlü kanuni delil” demek suretiyle de yemin deliline dayanmaktadır. Davalıya savunmasını kanıtlaması için davacıya yemin teklif hakkı olduğu hatırlatılmalı, ve hasıl olacak sonuca göre davacı ile davalı arasında 20.1.2000 tarihli haricen düzenlenen sözleşmenin resmi şekilde yapılmadığı için yapıldığı tarihte geçersiz ise de, dairelerin tapuda 21..1.2000 tarihinde davacıya davalı tarafından devir edilmesi ile geçerli hale geldiği, bu sözleşmede belirtilen teslim tarihinin davalıyı bağlayacağı da göz önünde tutularak karar verilmesi gerekir. Mahkemece aksi düşüncelerle delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şeklide karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15768, Karar No: 2015/11941, Tarih: 10.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/15768 E.  ,  2015/11941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2012/326-2014/246

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 20.10.2015 Salı günü davacılar vekili Av. E. Ç. ile davalı A. T.A.Ş vekili Av. S.B. ve davalı A. E. ve H. Sigorta A.Ş vekili Av. B. Ş.geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkilinin murisi K.l E. K.’nin davalı bankadan 22.03.2012 tarihinde kullandığı konut kredisi nedeniyle davalı tarafından 19.03.2012 tarihinde hayat sigortası yapıldığını, murisin 04.05.2012 tarihinde vefat ettiğini, poliçe teminatının murisin kredi borcuna mahsuben ödenerek kredi borcunun kapatılması ve bakiye miktarın müvekkillerine ödenmesi taleplerinin davalı sigorta şirketince reddedildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla, bilirkişi incelemesi ile belirlenecek miktarın faiziyle birlikte davalı sigorta şirketinden tahsili ile bu miktarın davalı banka şubesindeki müteveffanın kredi borcunun kapatılarak bakiye teminat miktarının müvekkillerine ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı A. E. ve H. AŞ. vekili; davacıların murisinin kredi hayat sigorta poliçesi başvuru formunu doldururken hastalığını beyan etmediğinden zararın sigorta teminatı kapsamı dışında kaldığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı A. TAŞ. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; murisin poliçenin düzenlendiği sırada kendisinde kanser hastalığının var olduğunu bildiği, hastalığı sigortacıya bildirmeyerek beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı, sigortalının doğru beyanda bulunmamış olmasının sigorta şirketine cayma hakkı vereceği, davacıların sigorta şirketinden tazminat talep etme haklarının bulunmadığı gerekçesiyle davalı sigorta şirketine yönelik davanın reddine, davalı bankanın davada taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davalı A. TAŞ.'a yönelik davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 2,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7372, Karar No: 2020/875, Tarih: 05.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/7372 E.  ,  2020/875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 27.10.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12525, Karar No: 2012/2477, Tarih: 16.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/12525 E.  ,  2012/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile, 680,62-TL borlu olmadığının tespiti talebinin kabulüne, karar verilmiş; 27.07.2010 günlü karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2010 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.430 -TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece hüküm altına alınan 680,62-TL, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 16.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2023/84, Karar No: 2023/72, Tarih: 15.02.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/84 E.  ,  2023/72 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/197 E., 2022/245 K.

vekili Avukat ...

DAVALILAR : 1-Türk Patent ve Marka Kurumu

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 13.02.2015

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 07.03.2018 tarihli ve 2016/9101

Esas, 2018/1730 Karar sayılı BOZMA kararı

1. Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar, davalı Türk Marka ve Patent Kurumu tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu 2012/99291 başvuru numaralı "Dardanel BiliSİM+şekil" ibareli marka başvurusuna müvekkiline ait 2011/91897; 96/017338 ve özel/01476 sayılı "DARDANEL" ibareli markayla karıştırılma ihtimali, eskiye dayalı kullanım, tanınmışlık ve kötüniyet gerekçesiyle Markalar Dairesine itiraz ettiklerini, itirazın reddedildiğini, bu karara da yaptıkları itirazın da dava konusu 2014-M-15704 sayılı YİDK kararıyla reddedildiğini, müvekkilinin markasının tanınmış bir marka olduğunu, 1984'den beri varlığını sürdürdüğünü, müvekkilinin çok sayıda markasının bulunduğunu ve bu markaların tanınmış marka siciline de kayıtlı olduğunu, davalı marka başvurusu ile müvekkiline ait markanın ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davalı şirketin Çanakkale'de faaliyette bulunduğunu, müvekkili şirketin bilişim işine girdiğinin sanıldığını, davalı şirketin müvekkili markasının tanınmışlığından haksız yararlanacağını ileri sürerek dava konusu YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı

5. 1. Davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzerliğin bulunmadığını, 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi koşullarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

5.2. Davalı şirket; usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı

Davalı Cevabı

5. 1. Davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzerliğin bulunmadığını, 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi koşullarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

5.2. Davalı şirket; usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı

6. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 18.04.2016 tarihli ve 2015/15 Esas, 2016/104 Karar sayılı kararı ile; davacı şirket adına tescilli “DARDANEL” esas unsurlu marka ile davalının “Dardanel BiliSİM+şekil” ibareli başvurusunun görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik olmakla birlikte tescil kapsamlarının farklılık göstermesi nedeniyle iltibasa yol açmayacağı, ancak davacının “DARDANEL” markasının tanınmış marka olduğu, tanınmış markanın aynı yerde farklı sınıfta da olsa yine “DARDANEL” esas unsurlu marka başvurusuna konu edilmesi ile davacının tanınmışlığından haksız yarar sağlanabileceği, onun markasının itibarına zarar verebileceği veya ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği gerekçesiyle davanın kabulüne TPE-YİDK kararının iptaline, dava konusu marka tescil edilmediğinden hükümsüzlük konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 07.03.2018 tarihli ve 2016/9101 Esas, 2018/1730 Karar sayılı kararı ile; “…Dava, TPE YİDK kararının iptali ile davalı şirket tarafından tescili istenen “Dardanel BiliŞİM” ibareli marka başvurusunun hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Mahkemece, taraf markalarının tescil kapsamları farklı olmakla birlikte, davacı markasının tanınmış marka olduğundan bahisle 556 sayılı KHK'nin 8/4 madde hükmü uyarınca, haksız yararlanma, ayırt ediciliğinin zedelenmesi ve itibarına zarar vermesi olasılığının mevcut olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE YİDK’in 2014-M-15704 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalıya ait “Dardanel Bilişim” markasının farklı sınıflardaki kullanımının davacının tanınmış markasından haksız yararlanma sayılıp sayılamayacağı, markanın itibarını zedeleyip zedelemeyeceği veya ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurup doğurmayacağına ilişkindir. Tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yarar sağlamaktan kast edilen; tanınmış markanın tüketiciler nezdinde sahip olduğu olumlu imajın hukuka aykırı bir şekilde diğer markaya aktarılmasıdır. Bu yolla tanınmış markanın reklâm değeri ve şöhreti imaj transferi yoluyla sömürülmekte, tescilli markanın itibarından dolayı haksız avantaj elde edilmektedir (556 sayılı KHK madde 9/1-c). Tanınmış markanın itibarına zarar verilmesi hali ise, doktrinde lekeleme olarak adlandırılmaktadır. Bu durumda, marka itibarı zarar görecek şekilde küçültücü, imaj zedeleyici bir mal veya hizmet için kullanılmaktadır Ayrıca 556 sayılı KHK 8/4 maddesinde sayılan tanınmış markadan haksız yararlanma halleri, her somut olayın özelliklerine, markanın ne kadar tanınmış olduğuna, tanınmış markanın ayırt edicilik derecesinin ne derecede yüksek olduğuna, her iki tarafa ait markanın birebir aynı olup olmamasına, farklı sınıftaki mal veya hizmetin tanınmış markanın asıl olarak kullanıldığı sektör veya sektörlerden mal ve/veya hizmetlerden ne derece uzak ya da yakın, ne derece farklı olduğuna göre değerlendirilmelidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut uyuşmazlığa gelince; davacının “DARDANEL+şekil” ibareli markaları gıda ürünleri üzerinde kullanımı sonucu tanınmış marka seviyesine ulaşmıştır. Dava konusu TPE YİDK kararı ile davalının dava konusu “Dardanel Bilişim” ibareli marka başvurusunun 11. 35. (bu sınıftaki malların toptan ve perakendecilik hizmetleri bakımından başvuruda davacı markalarının kapsadığı ürünler dışında kalan mallar sayılmak suretiyle belirleme yapılmıştır) ve 42. sınıflar bakımından tescil işlemlerine devamına karar verilmiştir. Bu sınıflandırma itibariyle, davacıya ait tanınmış “DARDANEL” markası 1.29.30.32.33. ve 35. sınıf mal ve hizmetlere ilişkin olmasına karşın, dava konusu “Dardanel Bilişim” marka başvurusunun üzerinde kullanılacağı ürünler elektrikli yahut elektriksiz çalışan çeşitli makine ve cihazlar ile mühendislik, bilgisayar ve tasarım hizmetleri ile davacının ticari faaliyeti dışında kalan bir kısım malların toptan ve perakende satışı hizmetlerine ilişkindir. Yukarıda belirtilen mal ve hizmetlerin dâhil oldukları farklı sektörler de nazara alındığında, 556 sayılı KHK 8/4. maddesinde sayılan hallerin birisinin ya da tümünün varlığı için, tanınmış markanın aynısı ya da benzerinin farklı grup mal ve hizmetler üzerinde kullanılması nedeniyle söz konusu mal veya hizmetlerin ortalama tüketicilerin bu marka ile tanımış marka arasında bir bağlantı kurması ve bu bağlantının yaratacağı olumlu izlenim ve çağrışımla da satın alma tercihlerine yön verilmesi suretiyle tanınmış markadan haksız yararlanma sonucuna yol açılması gereklidir. Bu ilkeler HGK'nin 02.04.2014 tarih 656/427 kararında da açıklanmıştır.

Bu durumda, 556 sayılı KHK’nin 8/4. maddesinde tescil engeli olarak düzenlenmiş bulunan koşulların somut olayda bulunup bulunmadığının yukarıda yapılan açıklama ve ilkeler esas alınarak değerlendirilmesi gerekirken, dosya kapsamında bulunan ve 556 sayılı KHK'nin 8/4. maddesi koşullarının gereği gibi değerlendirilmediği yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir,…” gerekçeleriyle hüküm bozulmuştur.

Birinci Direnme Kararı

9. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 12.12.2018 tarihli ve 2018/247 Esas, 2018/459 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi tekrar edilerek direnme kararı verilmiştir.

Birinci Direnme Kararının Temyizi

10. Direnme kararı süresi içinde davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı

Birinci Direnme Kararı

9. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 12.12.2018 tarihli ve 2018/247 Esas, 2018/459 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi tekrar edilerek direnme kararı verilmiştir.

Birinci Direnme Kararının Temyizi

10. Direnme kararı süresi içinde davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı

11. Hukuk Genel Kurulunun 25.01.2022 tarihli ve 2021/11-976 Esas, 2022/39 Karar sayılı kararı ile; “…direnme kararına esas gerekçeli kararın hüküm kısmı usulüne uygun olmasına rağmen, direnmeye esas kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış, kısa kararda önceki karara atıf yapılarak sadece; "1-Mahkememizin 18/04/2016 tarih 2015/15 Esas - 2016/104 Karar sayılı önceki kararda AYNEN DİRENİLMESİNE" denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır,… 9. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

10. O hâlde mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında belirtildiği, açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır,…” gerekçesiyle direnme kararı usulden bozulmuştur.

İkinci Direnme Kararı

12. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 26.09.2022 tarihli ve 2022/197 Esas, 2022/245 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi yanında, dava konusu 2012/99291 sayılı marka yargılama aşamasında tescil edildiğinden hükümsüzlüğüne, sicilden terkin edilmesine ve karar kesinleştiğinde davalı Kuruma müzekkere yazılmasına karar verilmiştir.

İkinci Direnme Kararının Temyizi

13. Direnme kararı süresi içinde davalı Türk Marka ve Patent Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

14. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mahkemece düzenlenen bilirkişi esas ve ek raporlarının 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (556 sayılı KHK) 8/4 üncü maddesinin değerlendirilmesi bakımından yeterli ve denetime elverişli raporlar olup olmadıkları, buradan varılacak sonuca göre mahkemece bu hususta yeniden bilirkişi incelemesi yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

15. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukuki kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar bulunmaktadır.

III. GEREKÇE

15. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukuki kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar bulunmaktadır.

16. Hemen belirtmek gerekir ki, tescilli bir markanın, ait olduğu mal ve hizmetler bakımından sağladığı korumanın kapsamı ve sınırları 10.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren 6769 sayılı Sınaî Mülkiyet Kanunu (SMK) ile düzenlenmiştir. Ancak somut olayda uyuşmazlığın çözümü için başvuru ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı KHK’nın uygulanması gerekmektedir.

17. Bilindiği üzere, Türk hukukunda sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir. Dava tarihi itibariyle somut olaya uygulanması gereken 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinde bir marka tescil başvurusunun Türk Patent ve Marka Kurumu (Kurum) tarafından “mutlak ret nedenleri” kapsamında yapılacak inceleme sonucunda reddedilmesinin koşulları belirlenmiştir. Mutlak ret nedenlerinin ortak özelliği, marka olarak tescili talep olunan işaretin kamuyu ilgilendirmesi veya kamuya mal olmasıdır. Ret nedenlerinin mutlak karakteri icabı, herhangi bir kişinin ileri sürmesine gerek kalmaksızın Kurum ve mahkeme tarafından "resen" dikkate alınırlar. Zira mutlak ret nedenleri birer def’i değil, itiraz sebebidir. Mutlak ret nedenlerini, mükellefiyetleri olmamasına rağmen, 556 sayılı KHK’nın 34 üncü maddesi gereği herkes Kurum’un bilgisine arz edebilir ve ilgililer (tescil neticesinde menfaat kaybına uğrayabilecek kişiler) de 556 sayılı KHK’nın 35 inci maddesi çerçevesinde "itiraz" konusu yapabilirler. İlgililer bu itirazlarından feragat edemezler. İtiraza rağmen YİDK tarafından verilen kesinleşmiş tescil kararına karşı, 556 sayılı KHK’nın 53 üncü maddesi gereğince iptal davası ikame edilebilir. Bu davalarda, mutlak ret nedenleri mahkemece resen dikkate alınır. YİDK kararlarının iptali için açılan davalarda mutlak ret nedenleri hakkındaki inceleme ve değerlendirme başvuru tarihindeki koşullara göre yapılır. Mutlak ret nedenlerinden birinin varlığı dolayısıyla tescil olunmaması gerekirken her nasılsa tescil olunan bir markaya karşı 556 sayılı KHK’nın 42/1-a maddesi gereğince hükümsüzlük davası açılabilir. Böyle bir dava sonuçlanmadan tescili yolsuz da olsa bir markanın kullanımı engellenemez (Karan, Hakan/Kılıç, ...: Markaların Korunması 556 sayılı KHK Şerhi ve İlgili Mevzuat, Ankara 2004, s. 79).