muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7646, Karar No: 2015/6, Tarih: 14.01.2015

tesciline karar verilmiş, Orman Yönetimi ve Hazine tarafından kişiler adına tescile karar verilen taşınmazlar ve taşınmaz bölümleri yönünden temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi’nin 29.11.2012 gün ve 2012/12404 - 13493 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Orman niteliği ile tesciline karar verilen 238 ada 1, 117 ada 1, 118 ada 1 ve 239 ada 1 sayılı parsellerin tamamı ile 158 ada 19 parselin (A1 ve B2) bölümleri ile 224 ada 1 sayılı parselin (A) harfli bölümleri ile ilgili hüküm temyiz edilmeksizin kesinleştiği, Orman Yönetimi ve Hazinenin 223 ada 7 sayılı parselin tamamı ile 158 ada 19 sayılı parselin (A2, (A3) ve (B1), 224 ada 1 sayılı parselin (B) harfli bölümlerinin orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile bu yerler hakkındaki hükmün onanmasına, ancak; çekişmeli taşınmazlardan 240 ada 1 parsel hakkında malik hanesi boş bırakılmak üzere tutanak düzenlendiği, tutanağın beyanlar hanesinde taşınmazın...zilyetliğinde bulunduğu, bu kişinin bilinmeyen bir zamanda öldüğü ve geriye tam olarak belirlenemeyen mirasçılarını bıraktığının belirtildiği, Dairece yapılan inceleme sonucunda, dahili davalı ... ...’e karar tebliğ edilmediğinin belirlenmesi üzerine, bu eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahkemeye gönderildiği, yapılan araştırmaya göre; ...Köyünde ... isimli bir kişinin bulunmadığı, ... isimli bir kişinin bulunduğu ve baba isminin ... değil, ...olup, doğum tarihinin de 1910’ olduğu, taşınmaz başında dinlenen yerel bilirkişinin, taşınmazın ... kızı ...’e ait olduğunu, ...’nin 1962 yılında ölümü üzerine taşınmazın mirasçılarına kaldığını açıkladığı, bu durum karşısında, mahkemece, taraf teşkili tamamlanmadan yargılama yapıldığı, 240 ada 1 parsel maliki ya da mirasçılarının yasal savunma haklarının kısıtlandığı, dahili davalının kim olduğu ve mirasçıları belirlenerek bu kişilerin davaya katılım sağlanıp savunma ve delilleri araştırılmadan kurulan hükmün usûl ve kanuna aykırı olduğu"na değinilerek 240 ada 1 sayılı parselle ilgili hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay bozma ilâmı sonrası mahkemece, davanın kabulü ile çekişmeli 240 ada 1 sayılı parselin orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, dava konusu 240 ada 1 parsel sayılı taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verildiğine ve kurulan hükümle Hazine aleyhine herhangi bir durum yaratılmadığı anlaşıldığına göre, Hazine'nin kararı temyiz etmekte hukukî yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE 14/01/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/899, Karar No: 2018/9139, Tarih: 19.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/899 E.  ,  2018/9139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7687, Karar No: 2008/9906, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7687 E.  ,  2008/9906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Eskişehir 1. Aile ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 14.09.1998 tarihli dilekçesinde davalı ile evli olduğunu belirtip, yurt dışında çalıştığı sırada gönderdiği para ile ... üyeliğinden kaynaklanan alacağını talep etmektedir.

Asliye Hukuk Mahkemesince 4787 Sayılı Yasanın 4/1. maddesi ve geçici 1. maddesi uyarınca konunun Aile Mahkemesini ilgilendirdiğinden bahisle dosya Aile Mahkemesine gönderilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 2. kitabından kaynaklanmadığı, dolayısıyla 4787 Sayılı Yasa ile Aile Mahkemesinin görevine giren işlerden olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda, tarafların evli olup, davanın 1998 yılında T.M.Y.'nın yürürlük tarihinden önce açıldığı anlaşılmaktadır.

Tespit edilen bu duruma göre; Medeni Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Ocak 2002 tarihinden önce edinilen malların iadesinin ancak Borçlar Kanunu ve Genel Hükümlere göre istenebileceği, konunun Medeni Yasanın 2. kitabında yer almadığı anlaşıldığından, davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Eskişehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32982, Karar No: 2016/3268, Tarih: 09.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/32982 E.  ,  2016/3268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ... işçisi olarak çalıştığını, emekli olduğunu belirterek çalışma döneminde ödenmeyen bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, husumet yönünden davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin .... fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

Somut olayda, yargılama devam ederken 6360 sayılı Kanun gereğince Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki ilk yerel seçimlere kadar tüzel kişiliği devam eden davalı İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasına göre, “...Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile ... olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur” denilerek yeni açılacak veya devam eden davalarda valilik devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kararı uyarınca devir işleminin yapıldığı kurum ve kuruluşun taraf olacağı hükme bağlanmıştır.

Dosya içerisinde bulunan komisyon kararına göre tüzel kişiliği sona eren ... işçilerinin açıkça davalı kuruma devredildiğine dair bir düzenlemeye rastlanmamaktadır. Bu durumda husumetin ... yöneltilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, 6100 sayılı Kanun'un 124. maddesi gereğince husumetin doğru tarafa yöneltilmesi için davacıya mehil verilerek, ... dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilip davaya iştiraki sağlanmalı, bu davalının göstereceği deliller de gözetilerek, sonucuna göre karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/678, Karar No: 2023/3635, Tarih: 14.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/678 E.  ,  2023/3635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 26.09.2022

SAYISI : 2013/281 E., 2013/793 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

EK KARAR : Eski hale getirme ve temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Reddin onanması

Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.09.2022 tarihli ve 2013/281 Esas, 2013/783 Karar sayılı eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine dair ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yokluğunda verilen kararın sanığın bilinen son adresi yerine doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 27.12.2013 tarihinde sanık ile aynı konutta ikamet eden babası İsmail Duran'a yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığı, ancak sanığın 15.11.2021 tarihli dilekçesi ile gerekçeli kararın tebliğini istediği, dolayısıyla bu tarihte 10.12.2013 tarihli karardan haberdar olduğu gibi anılan dilekçesi üzerine gerekçeli kararın sanığa 22.11.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, sanığın 22.09.2022 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğu, akabinde Mahkemenin 26.09.2022 tarihli ek kararıyla eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine karar verdiği ve bu kararın sanığa tebliği üzerine sanığın bu ek kararı süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan Mahkemenin 26.09.2022 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olması sebebiyle ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen ve 15.11.2021 tarihinde öğrendiği hükümleri 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 22.09.2022 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde olmayan eski hale getirme ve temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34400, Karar No: 2014/36968, Tarih: 25.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/34400 E.  ,  2014/36968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/08/2014

NUMARASI : 2013/44-2014/648

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili bankada yeniden yapılandırma süreci başlatılarak bankanın organizasyon yapısı ve iş süreçlerinde bir takım değişiklikler gerçekleştirdiğini, şubelerin operasyon kadrolarında norm optimizasyonuna gidildiğini, bazı işlemlerin merkez operasyon birimine devredildiğini, operasyon norm fazlası olan şubelerden ihtiyaç olan şubelere atama yapılmak üzere kariyer fırsatları duyuruları yayımlandığını davacının ilgilenmediğini, banka ihtiyacı doğrultusunda davacıya önerilebilecek niteliklerine uygun farklı görev bulunmadığını, 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri çerçevesinde tüm esas ve usulleri uygulandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının norm fazlasını bildiği halde alternatif kariyer fazlası seçenekleri değerlendirmek için başvuruda bulunmadığı, iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda operasyon yetkilisi olarak davalı bankada çalışan davacının iş sözleşmesi; 26.12.2012 tarihli fesih bildirimi ile şubelerin norm kadrolarında optimizasyona gidildiği ve bazı işlemlerin merkezi operasyon birimlerine devredildiği, fazla norm kadrosu olan şubelerden ihtiyaç duyulan bölgelere atama yapılmak üzere duyuru yapıldığı, davacının iş tanımına uygun bir pozisyon bulunmadığı belirtilerek feshedilmiştir. Davalı fesih sebebi ile bağlı olup dosya kapsamında işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olduğu ve işletmesel kararın tutarlı şekilde uygulandığına dair delil bulunmamaktadır. Keza alınan bilirkişi raporunda da feshin geçerli sebebe dayanmadığı belirtilmiştir. Tüm dosya kapsamı, şahit beyanları ve bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde; Iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiği, feshe son çare başvurulduğu davalı tarafından yeterli ve inandırıcı deliller ile ispatlanamamıştır. Öte yandan Dairemiz incelemesinden geçen 2014-9683 esas ve 2014/ 9673 karar sayılı dosyada; davacı ile aynı tarihte ve aynı sebeple işten çıkarılan işçi hakkında mahkemece verilen işe iade kararının onandığı anlaşılmaktadır. Belirtilen sebeplerden ötürü davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve İŞE İADESİNE;

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak altı aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 338,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak, 25.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2603, Karar No: 2013/2774, Tarih: 31.10.2013

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/2603 E.  ,  2013/2774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, kadastro çalışmaları sırasında köy boşluğu olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 16. Hukuk Dairesi’ne aittir.

SONUÇ: 16. Hukuk Dairesi’nin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 31.10.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7558, Karar No: 2014/3743, Tarih: 17.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/7558 E.  ,  2014/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1.a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar ..., ... ve ... müdafii ile sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ... müdafii ile sanık ...'ın duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın adli para cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Suçun işlendiği zaman diliminin gerekçeli karar başlığına yazılmaması, mahallinde tamamlanması mümkün eksiklik olarak kabul edilmiştir.

1- Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanıklar hakkında hükmolunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak 15.200-TL adli para cezası yerine 15.100-TL adli para cezası olarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın, eksik incelemeye, kusura, illiyet bağına, alt sınırdan uzaklaşılmasına, ertelemeye ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanıkların meydana gelen olayda tali derecede kusurlu olmalarına karşın, taksire dayalı kusurun ağırlığının temel cezanın teşditli olarak belirlenmesinde gerekçe gösterilmesi,

2- Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezaları taksitlendirilirken TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine TCK'nın 50/6. maddesinin tedbirlerle sınırlı olduğunun da gözetilmeden TCK'nın 50/6. maddesi uyarınca ihtarata karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, gerekçe ve hükmün 1-1. bendindeki “sanıkların taksire dayalı kusur durumu” ibarelerinin gerekçe ve hükümden çıkartılması, 1-8. bendinin hükümden çıkartılarak yerine “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanıklara ihtarına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,