muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24340, Karar No: 2017/29522, Tarih: 19.12.2017

İşçinin haklı nedenle derhal fesih nedenlerinin mevcut olduğu ve buna uygun biçimde fesih yoluna gideceği sırada iradesi fesada uğratılarak işveren tarafından istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmayacaktır. İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması halinde de, işçi tarafından bildirilen somut nedenlerin yani istifanın ardındaki gerçek durumun araştırılmasında da hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işçinin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Bu maddenin (f) alt bendinde ise, çalışma şartlarının uygulanmaması işçi açısından haklı sebep olarak sayılmıştır.

İşverenin çalışma şartlarını uygulamaması, bir diğer ifade ile hiç uygulamaması veya eksik uygulaması işçiye haklı sebeple fesih olanağı sağlar.

Çalışma şartları; 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesinin yanı sıra ..., kanunlar, toplu ya da bireysel iş sözleşmesi, personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ile işyeri uygulamalarından doğan, kısaca tüm iş hukuku kaynakları ile saptanmış şartlar olarak değerlendirilmelidir. (Sarper Süzek: İş Hukuku, 2012, s.716)

İşçinin, başta işin düzenlenmesi, iş sağlığı ve güvenliği hükümleri olmak üzere kanun veya sözleşme hükümlerine aykırı olarak çalıştırılmak istenmesi halinde çalışma şartlarının uygulanmamasından söz edilebilir (Hamdi Mollamahmutoğlu/Muhittin Astarlı/Ulaş Baysal, İş Hukuku, 2014, s.833)

Somut uyuşmazlıkta, davacı 22.12.2013 tarihinde işverene verdiği istifa dilekçesini haklarının ödeneceğinin bildirilmesi sebebiyle verdiğini ileri sürmüş olup, mahkemece dinlenen tanıkların beyanları dikkate alındığında davacının bu dilekçeyi iradesi sakatlanarak verdiğini ispatlayamadığı sonucuna varılarak, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebi reddedilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının davalı işverene ait Fethiye’de bulunan maden ocağında çalışmakta iken, işyerinde çalışan işçiler arasında kavga çıktığı, kavganın esasen Fethiyeli bir grup işçi ile Sinoplu birkaç işçi arasında meydana geldiği anlaşılmaktadır. Gerek davacı gerekse davalı tanıkları kavga olayını doğrulamakta olup, tanık beyanlarına göre işveren kavgaya karışan Sinoplu işçilerden birkaç gün, ortam yatışana kadar işe çıkmamalarını istemiştir.

Bu olaydan hemen sonra gerek davacı, gerekse dava dışı Sinoplu işçiler, işyerinden kendi istekleriyle ayrıldıklarına dair aynı içerikte dilekçeler yazıp imzalamak suretiyle aynı gün işten ayrılmışlardır.

Bu olaydan hemen sonra gerek davacı, gerekse dava dışı Sinoplu işçiler, işyerinden kendi istekleriyle ayrıldıklarına dair aynı içerikte dilekçeler yazıp imzalamak suretiyle aynı gün işten ayrılmışlardır.

Davalı işverence, davacının meydana gelen olay üzerine kendi isteği ile işten ayrıldığı ve ayrıca işyerinde çıkan kavganın işveren yönünden İş Kanunu’nun 25/2-d bendi kapsamında haklı fesih sebebi olduğu şeklinde iki ayrı yönde savunma yapılmıştır. ... halde, davacının meydana gelen kavga üzerine işten ayrıldığı işverence de kabul edilmekte olup, öncelikle davacının meydana gelen kavgaya dahil olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu konuda davalı tanığı ...; “ ... ekip başıdır, ... de...’ın kardeşidir. Bunlarla köylüler arasında kavga oldu, ben araya girdiğimde yumruklaşma olmuştu, ben kavga sırasında (davacı) ...’ı görmedim, (davacı) ... yanda duruyordu, son biz araya girdik, olayın büyümemesi için olayı yatıştırdık” şeklinde, yine davalı tanığı ...; “.. o gün dövüş olayı vardı biz sadece ayırmaya gittik, çavuş arkadaş ile ile çalışan elemanlar arasında olmuştur...davacı topluluk içerisinde vardı, ancak dövüş olayının içinde yoktu” şeklinde beyanda bulunmuştur. Böylece, davacının fiziki saldırı boyutuna ulaşan kavgaya dahil olmadığı davalı tanıklarının beyanları ile anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, söz konusu kavgaya bizzat dahil olan, hatta kavganın tarafı olan dava dışı ... ile ...’in davacı gibi Sinoplu olduğu,...’ın ekip başı olduğu, davacı ile bu kişilerin aynı ekibin parçası olduğu, işverenin özellikle bu kişilerden işe çıkmamalarını istediği, ancak davacının da onlar gibi işe çıkmamak suretiyle işyerinden ayrıldığı hususu tanık beyanları ile ortaya konulmuştur. Davacı mahkeme huzurundaki beyanında da, yazdığı dilekçeyi doğrulayarak, haklarının ödeneceği bildirildiği için anılan dilekçeyi yazdığını ifade etmiştir. Davacı tanığı ... beyanında; “bu tartışma sebebiyle biz sayıca az olduğumuz için işveren de işinin aksamaması nedeniyle bize bu tatsızlık devam edebilir dedi, biz de bu tatsızlığın devam etmemesi için işveren de bize siz işe çıkmayın dedi, ben kendi tazminatımı aldım ..bize işe çıkmayın dedikleri için bir şekilde işten çıkartılmış olduk” ; davalı tanığı ... ise, “kavga olayından sonra işveren vekili ekip başı... ve kardeşine kavgadan sonra siz işe çıkmayın , ortalık bir yatışsın dedi, o sırada ... da işe çıkmadı, köylü ve akrabası olduğu için husumet doğmasından çekindi. Daha sonra ben ocakta iken bunlar gelip muhasebeye istifalarını yazıp ayrılmışlar” demek suretiyle, işyerinde oluşan “tatsızlık” veya “husumet doğması” ihtimalini açıkça beyan etmiştir.

Olaydan sonra ..., ... ve davacının aynı nedenlerle işten ayrıldığı sabit olup; tanık...’ın beyanına göre kıdem tazminatını aldığı, dosya içinde bulunan istifa dilekçesi ve ödeme belgelerine göre dava dışı ...’e de bir miktar ödeme yapıldığı görülmektedir.

Olaydan sonra ..., ... ve davacının aynı nedenlerle işten ayrıldığı sabit olup; tanık...’ın beyanına göre kıdem tazminatını aldığı, dosya içinde bulunan istifa dilekçesi ve ödeme belgelerine göre dava dışı ...’e de bir miktar ödeme yapıldığı görülmektedir.

Mahkemece, davacının istifa ettiği kanaatiyle, kıdem tazminatı talebi red edilmiş ise de, tüm dosya kapsamına göre, işyeri içinde meydana gelen ve fiziksel saldırı boyutuna ulaşan gruplar arası kavga olayı sebebiyle, bir kısım işçilerin güvenliğinin tehlikeye girdiği, işyerindeki iş barışı ve huzurun bozulduğu, işverence de bu durum farkedilerek sayıca az olan ve Fethiyeli olmayan işçileri işe çıkarmamak gibi bir tedbire başvurulduğu anlaşılmaktadır. Böylece işyerinde güvenlik sorunu oluştuğu açık iken, davacıdan iş sözleşmesini sürdürmesini beklemek doğru olmadığı gibi, iş sözleşmesinin işçi tarafından haksız feshedildiği sonucuna varmak da mümkün değildir. İşçinin işyeri sınırları içinde güvenliğinin ve işyerindeki çalışma barışının sağlanması, birincil öneme sahip çalışma şartlarındandır. İşçinin kişisel güvenliğinin sağlanmasını istemekte haklı menfaati bulunmakta olup, bu menfaat temin edilmediği takdirde fesih hakkına sahip olduğu kabul edilmelidir. Bu itibarle davacının iş sözleşmesini çalışma şartlarının uygulanmaması nedeniyle haklı sebeple feshettiğinin kabul gerekir. Mahkemece, davacının iş sözleşmesini İş Kanunu’nun 24/2-f alt bendine göre haklı sebeple feshettiği benimsenerek, kıdem tazminatı talebinin kabulü gerekirken hatalı değerlendirme yapılarak, yazılı gerekçe ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi ,bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10250, Karar No: 2012/28267, Tarih: 24.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/10250 E.  ,  2012/28267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk hükmün 5252 sayılı Yasının 5/2 maddesi uyarınca temel para cezasının 450 TL. den az olamayacağı gözetilmeden sanığa 100 TL. adli para cezası tayini nedeniyle aleyhe temyiz bulunmadığından kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasından sonra, mahkemece uyulan bozma kararına göre, sanığa 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hapis cezası yanında 450 TL adli para cezası tayin olunarak, TCK. nun 62. maddesinin uygulanması ile para cezasının 375 TL.'ye indirilerek, kazanılmış hak nedeniyle 100 TL. üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, bu kez para cezasının önce 100 TL. olarak tayini ve takdiri indirim bu miktar üzerinden yapılarak sonuçta 83 TL. adli para cezasına hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

6136 sayılı Yasının 13/1 ve TCK. nun 62 madde ve fıkraları uyarınca tayin edilen 10 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 6000 TL. yerine 7300 TL. olarak fazla tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK. 50., 52. maddeleri gereğince hapisten çevrilen "7300 TL" adli para cezasının "6000 TL"'ye indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1183, Karar No: 2017/18568, Tarih: 13.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/1183 E.  ,  2017/18568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... Mah. ... ada ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz sulu arazi niteliğinde olduğundan kapitalizasyon faizinin % 4 oranında uygulanması gerekirken bu oranın % 5 kabulü suretiyle eksik bedel tespiti,

2-Harca ilişkin herhangi bir hüküm kurulmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428 maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8217, Karar No: 2021/12821, Tarih: 09.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/8217 E.  ,  2021/12821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Dava, Hazine adına tescil edilmesi gereken yerlerden olmasına rağmen, imar nedeniyle davalı adına ihdas edilerek bir başka parselle tevhit edilen ve sonrasında 3.kişiye satılan kadastral boşluğun satılması nedeniyle Hazinenin uğradığı zararın tahsiline ilişkin olup; uyuşmazlık imar mevzuatından kaynaklanmaktadır.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 7. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yargıtay 7. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 09/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7002, Karar No: 2020/1271, Tarih: 25.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/7002 E.  ,  2020/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait araçların satılarak paraya çevrildiğini davalının icra dosyasına 1.sırada yer verildiğini ancak sıra cetvelinin hukuka aykırı olduğunu, davalının borçludan olan alacağının muvazaalı olduğunu öne sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı muvazaa iddialarının yerinde olmadığı belirtilmiş davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının temlik aldığı alacağı doğum tarihinin davacının alacağına nazaran önceki tarihli olduğu sonradan doğacak bir alacak için önceden muvazaa yapılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/921, Karar No: 2022/435, Tarih: 30.03.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/921 E.  ,  2022/435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar, taraf vekilleri ile fer’î müdahil vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı taraf vekilleri ve fer’î müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; müvekkilinin davalı bankada hesap açtırarak hazine bonosu aldığını, yanında çalışan Şükran Gümüşkaya isimli kişinin davalı bankadaki hesaplardan banka çalışanlarının gerekli dikkati ve özeni göstermemesi sonucunda çeşitli tarihlerde, çeşitli miktarlarda paralar çektiğini, bu ödemelerden müvekkilinin haberi olmadığını, bahse konu paraların mevzuata aykırı şekilde ödenmiş olmasından banka ve istihdam ettiği kişilerin sorumlu olduğunu ileri sürerek tüm zararın tespiti ile fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydı ile şimdilik 18.000TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticarî reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili; hesap ile ilgili işlemlerde bankanın herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacının işlemlerin tamamından haberdar olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6.1. Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.10.2012 tarihli ve 2005/186 E., 2012/314 K. sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiş; davacı vekili ile fer’î müdahil vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 27.02.2015 tarihli ve 2014/16833 E., 2015/2677 K. sayılı kararı ile karar bozulmuştur.

6.2. Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.12.2018 tarihli ve 2016/202 E., 2018/496 K. sayılı kararı ile bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacının çalışanı olan dava dışı Şükran Gümüşkaya'nın davalının banka hesaplarından 20.12.2004 tarihinde 16.000TL ve 07.12.2004 tarihinde 2.000TL çektiği, 07.02.2004 ve 20.12.2004 tarihli

dekonttaki imzaların davacının eli ürünü olmadığı, banka hesabına giren paranın hesap sahibine yada onun talimatı ile üçüncü kişiye ödenebileceği, davacı tarafından bahsi geçen ödemelere ilişkin herhangi bir talimatın verilmediği, banka tarafından yapılan ödemelerin usulsüz olduğu, dava dışı Şükran Gümüşkaya'nın davacının çalışanı olduğu ayrıca davacının hesaplarını kontrol etmediği ve zarar görmemek için gerekli önlemleri almadığı bu nedenle de davacının müterafik kusurunun bulunduğu gerekçesiyle taraflar eşit kusurlu kabul edilerek davanın kısmen kabulü ile 8.000TL'nin 20.12.2004 tarihinden, 1.000TL'nin 07.12.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri ve fer’î müdahil vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 09.12.2019 tarihli ve 2019/1147 E., 2019/7915 K. sayılı kararı ile; “…1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davalı nezdinde bulunan hazine bonolarının, banka çalışanlarının dikkat ve özensizliği sonucu davacı yanında çalışan dava dışı Şükran tarafından, izinsiz olarak paraya çevrilmesinden kaynaklanan zararın tahsili istemine ilişkindir.

Davanın reddi üzerine Dairemizce verilen bozma ilamında, hesaba giren paranın sadece hesap sahibine veya onun izni ile başkalarına ödenmesinde bankaların dikkat ve özen yükümlülüğünün bulunduğu, yapılan ödemenin usulüne uygun olduğunu ispat yükünün bankaya ait olduğu, ödeme belgelerinde davacının imzasının bulunup bulunmadığı, ödemelerin usulsüz olduğunun anlaşılması halinde, banka hesap ekstrelerinin getirtilerek davacının bu işlemlere icazet verip vermediğinin ve varsa usulsüz işlemleri yapan kişinin davacı çalışanı olması halinde zararın oluşumunda davacının da müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı denetlenmeden karar verilmesi bozma sebebi yapılmış, mahkemece de bozmaya uyulmuştur. Bozma sonrası yapılan yargılamada mahkemece, davacının eli ürünü olmayan belgelere istinaden paranın ödenmesi nedeniyle davalı banka, parayı çeken kişinin kendi elemanı olması nedeniyle de davacı eşit kusurlu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, davacı tarafa ait hesabın hazine bonosu hesabı olduğu, paraya çevrilen hazine bonolarının öncelikle davacının hesabına yatırıldığı ve bu hesaptan dava dışı Şükran’a ödeme yapıldığı, konuya ilişkin ceza yargılamasının yapıldığı Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/46 E. sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında bizzat davacının 14.03.2005 tarihli duruşma sırasında “hesaplarımı günlük kontrol ettiğim doğrudur. Ancak Hazine bonosu hesaplarımı kontrol etmiyordum” şeklinde beyanda bulunduğunun iddia edilmesi karşısında, bozdurulan hazine bonolarının öncelikle davacının günlük kontrolünü yaptığını ikrar ettiği hesaba yatırılıp daha sonrasında davacı çalışanı Şükran tarafından bankadan çekilip çekilmediği, teknik olarak bozdurulması halinde yatırım hesabından (aynı hesaptan) çekilmesinin mümkün olup olmadığı, bu suretle davacının hesaptan paraların çekilmesine icazet vermiş sayılıp sayılmayacağı, hususları irdelenmeksizin ve icazet vermesi halinde davalı bankanın sorumlu tutulamayacağı değerlendirilmeksizin eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle temyiz eden davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma sebep ve şeklinde göre davalı banka vekilinin sair temyiz itirazları ile fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir…” gerekçesiyle karar oy çokluğuyla bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.06.2020 tarihli ve 2020/50 E., 2020/77 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri ve fer’î müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacının çalışanı tarafından yapılan davaya konu işlemler nedeniyle icazet vermiş sayılıp sayılmayacağı hususunun araştırılmasının gerekli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

12. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, 16.06.2020 tarihli duruşmada taraf vekillerince Özel Daire bozma ilamına uyulmasının talep edilmesine rağmen, mahkemece direnme kararı verilmesinin mümkün olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

IV. GEREKÇE

13. Bilindiği üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 429. maddesi hükmüne göre; hâkim, Yargıtayın bozma kararı üzerine tarafları duruşmaya çağırıp dinledikten sonra bozma ilamına uyulup uyulmayacağına karar verir.

14. Hâkim kural olarak, Yargıtayın bozma kararına uyup uymamak konusunda tarafların düşünce ve istekleri ile bağlı olmayıp, bu yönden serbest davranmak, uyma ya da direnme kararı vermek yetkisine sahiptir.

15. Diğer taraftan, çekişmeli yargıda bozma nedenlerinin kamu düzenine ilişkin ve dolayısı ile hâkimin kendiliğinden (re’sen) göz önünde bulundurması gereken sebeplerden olmaması hâlinde taraflar veya vekilleri, bozma kararına uyulmasını istemişlerse, artık mahkeme önceki kararda direnemez. Zira bozmaya uyulması talep edilmekle artık bozma lehine olan taraf yararına usulî kazanılmış hak doğmuş olur.

16. “Usulî kazanılmış hak” kavramı davaların uzamasını önlemek, hukukî alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir. Anlam itibariyle bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.