muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8138, Karar No: 2022/10170, Tarih: 08.12.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/8138 E.  ,  2022/10170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen ve hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine (TMK m.166/1) dayalı olarak karşılıklı açılan boşanma davalarında, ilk derece mahkemesince davacı- karşı davalı kadının, davalı-karşı davacı erkeğe göre ağır kusurlu olduğu belirtilerek her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine karar verilmiştir. Davacı-karşı davalı kadının istinaf kanun yoluna başvurması üzerine bölge adliye mahkemesince esastan ret kararı verilmiş olup, karar davacı-karşı davalı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince, kusur belirlemesi yönünden yapılan incelemede davacı-karşı davalı kadına, “üçüncü kişilere çocuk sahibi olamadıklarını, erkeğin tıbbi durumunu anlatarak ... odası sırlarını başkaları ile paylaştığı” vakıası kusur olarak yüklenmiş ise de; tarafların bu yönde tedavi gördüklerinin bilindiği, bu vakıanın eşler arasında kalması gereken sır niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle, davacı-karşı davalı kadına bu vakıanın kusur olarak yüklenemeyeceği anlaşılmış olup, oluşan diğer kusurlu davranışlara göre tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

3- Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Davalı-karşı davacı erkek yararına Türk Medeni Kanunu' nun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmamıştır. O halde davalı-karşı davacı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar vermek gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2. ve 3. bentlerde açıklanan sebepler ile bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, oy birliğiyle karar verildi. 08.12.2022 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/5661, Karar No: 2013/7963, Tarih: 24.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5661 E.  ,  2013/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, asıl davada davalılar aleyhine 24.12.2010 gününde, birleştirilen davada davalı aleyhine 09.05.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil ikinci kademede tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; ikinci kademedeki tazminat isteminin kabulüne dair verilen 14.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu iptali ve tescil , ikinci kademede tazminat isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ikinci kademedeki tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında açıklandığı üzere;

“Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.”

Aynı yasanın  “Hükmün kapsamı” başlıklı 297/2. maddesi gereğince;

“Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

Ve, “Hükmün yazılması” başlıklı 298/2. maddesi gereğince de;

“Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Somut olaya gelince, tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür. Kısa kararda davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne, gerekçeli kararda ise davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bu itibarla gerekçeli karar ile hüküm sonucunun çelişkili olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 24.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5404, Karar No: 2015/581, Tarih: 26.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5404 E.  ,  2015/581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2494, Karar No: 2017/8860, Tarih: 14.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2494 E.  ,  2017/8860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, eksik incelemeye yönelik sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığa verilen hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sırasında verilen hapis cezası kısa süreli olmadığı halde; kısa süreli olduğundan bahisle adli para cezasına çevrilerek yasal dayanak maddesi olan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi

2-Hükmolunan adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4 numaralı fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 tl olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1924, Karar No: 2013/8315, Tarih: 07.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1924 E.  ,  2013/8315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 07.05.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... ve ... vekili Av.... geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendu, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar ... ve ...'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı vekili davacının davalılar ... ve ...'ın murisi olan ...'ın yanında 01/07/1980 tarihinde garson olarak işe başladığını, davacının işyerinin davalı ... tarafından çalıştırıldığı dönemde de çalışmaya devam ettiğini, işyerinin tahliye edildiği 15/05/2008 tarihinde iş akdinin sonaerdiğini, son net ücretinin 800,00 TL olduğunu, fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili davacının muris ...'ın işyerinde değil, hissedarı olduğu şirkette çalıştığını, bu nedenle davanın husumetten reddi gerektiğini, aksi halde işyeri kayıtlarının şirkette olması, şirketin de tasfiye edilmesi nedeni ile sunmaları için süre verilmesini istemiş, davalı ... yargılamaya katılmamış davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona erdiği, bilirkişi rapor ve ek raporlarında belirlenen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesinde hafta tatili mesai ücreti, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretini davalılardan sadece ...'dan talep ettiği halde bu alacaklardan davalılar ... ve ...'ın da sorumlu tutulması hatalıdır.

Öte yandan davalıların işyerini devreden işveren konumunda oldukları ihtilafsızdır.

Davacı vekili ıslah dilekçesinde hafta tatili mesai ücreti, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretini davalılardan sadece ...'dan talep ettiği halde bu alacaklardan davalılar ... ve ...'ın da sorumlu tutulması hatalıdır.

Öte yandan davalıların işyerini devreden işveren konumunda oldukları ihtilafsızdır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. 1475 sayılı Yasa'nın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden 4857 sayılı Yasa'nın 6. maddesindeki iki yıllık süre sınırlaması kıdem tazminatı bakımından söz konusu olamaz.

İşyerinin devrinin üzerinden 2 yıl geçtiğine ve davalılar ... ve ... vekili süresinde zaman aşımı savunmasında bulunduğuna göre fazla mesai ücreti ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretinden bu iki davalının sorumlu tutulması mümkün değildir. Aksinin kabulü ile fazla mesai ücreti ile milli bayram ve genel tatil ücretinden sorumluluklarına karar verilmesi de isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar ... ve ... vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşmasında kendini vekille temsil ettiren davalılar ... ve ... yararına takdir olunan 990,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile bu davalılara verilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılar ... ve ...'a iadesine, 07/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9686, Karar No: 2014/15151, Tarih: 18.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9686 E.  ,  2014/15151 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile...adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 1. İş Mahkemesince verilen 23.01.2014 günlü ve 2013/531-2014/9 sayılı hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; taraf vekillerine tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı HMK’nun 445.maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6. maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3.fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2.fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26727, Karar No: 2014/33554, Tarih: 27.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/26727 E.  ,  2014/33554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2014

NUMARASI : 2013/224-2014/429

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 10.12.2003 tarihinde bilgi işlem görevlisi olarak işe başladığını, davacının işverenin tüm emir ve talimatlarına uygun olarak görevini yerine getirdiğini, buna rağmen davalı işverenin 22.02.2013 tarihinde davacı müvekkilinin iş sözleşmesi feshettiğini, işverinin feshinin dayandığı gerekçenin geçersiz ve haksız olduğunu belirterek, davacının işe iadesine yargılama giderlerinin davalıya yükletilmesine ve diğer haklarının ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin Mimarlar Odası Yönetmeliğinin 32. Maddesinin oda yönetimine verilen yetkiye dayanılarak 22.02.2013 tarihli onbeş nolu yönetim kurulu kararı ile çalışma programının uygulanması ve mali şartlar çerçevesine davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini, feshin altında yatan ana sebeplerden birinin öncelikle odanın önemli gelir kaynaklarından olan mimari proje denetimi sonrasında odanın üyelere verdiği sicil durum belgelerinden alınan ücret ve diğer belge ücretlerinin olduğunu, bu konuda 2011 yılında Danıştayda açılan bir dava neticesinde oda tarafından projenin durumuna göre belirlenen ücretlerin iptal edilerek "maktubir ücretin belirlenmesi" yönünde karar verilmiş olup bu yüzden odanın bu yöndeki gelirlerinde önemle düşüşler olduğunu, odanın gelirlerinde düşüş olmasının asıl önemli sebebin ise 03.04.2012 tarihi ile 14.04.2012 tarihlerinde "Planlı Alanlar Tıp İmar Yönetmeliği" nde yapılan değişiklikler olduğunu, yönetmelik değişiklikleri sonucunda odanın bütçesinde %50-60 arasında düşüşler meydana geldiğini, tüm bunlardan dolayı oda yönetim kurulu tasarruf tedbirleri almak için bir genelge hazırlayarak tüm birimlerinde uygulanması için ilgililere göndermiş olup oda giderleri arasında önemli bir yer tutan personel giderlerinin de azaltılması için davacı işçinin de içinde olduğu bazı çalışanların iş sözleşmesini feshettiğini, davacının iddiasının hukuka aykırı ve yersiz olduğunu belirterek, davanın reddine ve yargılama giderlerinin davacılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda, davacının davalıya ait işyerinde 10.12.2003- 22.02.2013 tarihleri arasında dokuz yıl bilgi işlem sorumlusu olarak çalıştığı, davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından gelirlerinde %40'ı aşan azalmalar meydana gelmesi, bütçelerinin büyük bir çoğunluğunu oluşturan personel giderlerinin de bu azalıştan etkilenmesi sonucu şubelerde ve temsilciliklerde bazı personelin iş sözleşmelerinin sona erdirilerek daralma ve giderlerde azaltma yapmak zorunda kalınması gerektiği belirtilerek oda yönetim kurulunun 22.02.2013 tarihli toplantıda almış olduğu 15 nolu karar gereğince davacının iş sözleşmesi 22.02.2013 tarihi itibariyle feshedilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı iş kolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. Davalı işyerinin işçi sayısının tespiti açısından işyerine ait Sosyal Sigortalar Kurumu dönem bordrolarındaki işçi sayısını gösteren bildirgelerin istenip tespit edilmesi, gerekmektedir.

Mahkemece işçi sayısının tespiti ile ilgili eksiklikler giderildikten sonra hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersiz olduğundan, mahkemece davalı kurum kayıtlarının incelenmesi amacıyla konusunda uzman üçlü bilirkişi heyeti eşliğinde keşif ve inceleme yapılması, fesih bildiriminde fesih sebebi olarak belirtilen unsurların davacının iş sözleşmesinin feshinde geçerli sebep olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğinin tespit edilmesi, aynı sebeple iş sözleşmesi feshedilen işçi olup olmadığı, var ise sayısı, fesih tarihinden altı ay önce ve altı ay sonrasında yeni işçi alımlarının olup olmadığı, eğer var ise hangi alanda işçi alındığının tespit edilmesi gerekmekte olup, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14800, Karar No: 2016/10179, Tarih: 08.11.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/14800 E.  ,  2016/10179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TENKİS

.

Taraflar arasında görülen tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili ile davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 08.11.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... ve vekili Avukat ... ile diğer temyiz edenler vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, vasiyetnamenin tenkisi isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin ortak miras bırakanı ... ... ...’ın, ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 06/07/2011 tarihli kararı ile açılan ... Noterliği’nce düzenlenen 24/02/2005 tarihli vasiyetnamesi ile ... ilinde bulunan 25282 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 1 no’lu bağımsız bölümünü davalıya, ... ilinde bulunan 760 ada 12 ile 780 ada 19 parsel sayılı taşınmazlardaki payının 1/3’ünü davacı ...’a, 1/6’şar payını ise davacılar ... ile ...’a bıraktığını, davalıya bırakılan taşınmazın müvekkillerine bırakılan taşınmazlardan çok daha değerli olduğunu, murisin 29/11/2010 tarihinde öldüğünü, ölüme bağlı tasarrufun müvekkillerinin saklı payına tecavüz ettiğini ileri sürerek toplamda 4,000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınmasını istemiş, 13/05/2014 tarihli dilekçe ile saklı pay alacaklarını toplamda 45.648,93 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, dava dışı ...’ın da davaya dahil edilmesi gerektiğini, murisin 1988 yılından beri kendisi ile yaşadığını, murisin bakım ve gözetimi ile kendisinin ilgilendiğini, murisin dava konusu vasiyetname ile orantılı bir paylaştırma yaptığını, davacıların saklı paylarının ihlal edilmediğini bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, murisin ölüme bağlı tasarrufu ile davacıların saklı paylarına tecavüz ettiğinin ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacı ... için 22.824,47 TL, davacı ... için 11.412,23 TL ve davacı ... için 11.412,23 TL’nin davalıdan alınmasına, davacı ... için 2000,00 TL’lik, diğer davacılar için 1.000,00’er TL’lik kısımlara dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiştir.