muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/12183, Karar No: 2010/6336, Tarih: 05.04.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/12183 E.  ,  2010/6336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Orman boşluğunu işgal eden sanığa ağaçlandırma gideri yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, Ancak bu husus CMUK' nun 322. maddesi uyarınca yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında ağaçlandırma giderine ve buna bağlı olarak nispi harç ile nispi vekalet ücretine ilişkin düzenlemelerin karardan çıkartılmaları suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 5.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10, Karar No: 2005/13, Tarih: 15.02.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/2-10 E., 2005/13 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/2-10 E., 2005/13 K.**

**- KUSURUN BELİRLENMESİ

- SORUŞTURMANIN GENİŞLETİLMESİ**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 456 ]

**"İçtihat Metni"**

Özensizlik ve önlemsizlik sonucu ölüme neden olmak suçundan sanık Sinan A.....'ün beraatına ilişkin Kocaeli 1. Asliye Ceza Mahkemesince 06.02.2001 gün ve 37-322 sayı ile verilen kararın katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 15.05.2002 gün ve 33565-8771 sayı ile;

"Sanığın bölünmüş yolda gündüz vakti yolun solundan karşıya geçmek üzere hareket eden, geliş şeridini geçen ve sanığa göre gidiş yönünün büyük bir kısmını katettiği anlaşılan, suç tarihinde 48 yaşlarında olup hareketleri izlenebilir durumda bulunan ölene katettiği mesafe nazara alındığında ani çıkışından da söz edilemeyeceği halde mücerret yakındaki üst geçitten geçmemesi ve kontrolsüzce yola çıkmasından bahisle kusur izafe edilmesinin yarattığı kuşku itibariyle Karayolları Genel Müdürlüğü uzmanlarından veya teknik üniversitelerin öğretim üyelerinden de görüş alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken noksan inceleme ile karar verilmesi" isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 26.11.2002 gün ve 489-838 sayı ile; "Yeniden yapılan yargılamada Adli Tıp Kurumu raporu ile trafik kazası raporunun arasında bir aykırılığın bulunmadığı ve sanık savunması, tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamı birbirlerini tamamlar olduğu, aniden araç önünden veya arkasından çıkan ölenin hareketliğine karşı 60 km. süratle gelen sanığın eyleminin bulunmaması karşısında yeniden Karayolları Genel Müdürlüğünden rapor alınmasına gerek görülmemiştir." gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu kararın da katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "onama" istekli 07.11.2003 günlü tebliğnamesiyle İkinci Ceza Dairesine ve Özel Dairece Birinci Başkanlığa gönderilmekle okunup, konu müzakere edilmiş ve açıklanan karara varılmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın özensizlik ve önlemsizlik sonucu ölüme neden olmak suçundan beraatına karar verilen somut olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, kusurun belirlenmesi yönünden, yeniden bilirkişi raporu alınmak suretiyle soruşturmanın genişletilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın özensizlik ve önlemsizlik sonucu ölüme neden olmak suçundan beraatına karar verilen somut olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, kusurun belirlenmesi yönünden, yeniden bilirkişi raporu alınmak suretiyle soruşturmanın genişletilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

06.01.2000 tarihinde düzenlenen trafik kazası tespit tutanağında; İzmit'te yerleşim yeri içerisinde saat 14.40 sıralarında D-100 Devlet karayolu üzerinde, 60 evler üst geçidi altında sanık sürücü Sinan A.....'ün, yönetimindeki 34 AU 183 plakalı otomobil ile İzmit yönüne giderken yaya üst geçidinin altına geldiği sırada, gidişe göre yolun solundan sağına geçmekte olan yaya Şükran Ö.....'un birdenbire aracın önüne çıkması üzerine sürücünün her ne kadar fren yapıp sağa kaçmak istediyse de sol ön tamponun yayaya çarptığı, kaputun üstüne aldığı yayanın kafasını ön cama çarparak yaralandığı, çarpma noktasının yaya üstgeçidine 2 metre mesafede ve havanın açık, zeminin ise kuru olduğu, yaya üst geçidi olduğu halde birdenbire yola çıkan yaya Şükran Ö.....'un kazanın oluşumunda asli kusurlu olup, sürücünün ise kusursuz olduğu kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

Yaya Şükran Ö....., aynı gün hastanede tedavi görürken vefat etmiştir.

Maktûlün oğlu olan Serdar Ö..... davaya katılmış ve sanığın cezalandırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Sanık Sinan A..... 06.01.2000 tarihinde kolluk tarafından alınan ifadesinde, İzmit yönüne seyrederken olay yerindeki yaya üst geçidi altına geldiğinde, üç kişinin dağ tarafından deniz tarafına geçmek istediği esnada bunlardan ikisinin tutmaya çalıştıkları bir bayanın ellerinden kurtularak aracın önüne doğru koşmaya başladığını, her ne kadar fren yaptıysa da kazanın meydana geldiğini, yaralıyı hemen başka bir araçla hastaneye gönderdiğini beyan etmiştir.

07.01.2000 tarihinde Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusunda; hızının 60-70 km. civarında olduğunu, üst geçidin altına geldiğinde 3 kişinin dağ tarafından deniz tarafına geçmek istediğini fark ettiğini, bu sırada aralarında 5-6 metre mesafe olduğunu, zaten karşı yönden gelen bir aracın arkasından birden ortaya çıktıklarını ve 2 tanesinin diğer bayanı tutmasına rağmen kurtulup koşarak yola atıldığını, o yola çıkmadan önce korna çalmış olduğunu, ayrıca hızını kesmek için frene de bastığını, fakat 2 bayan gerileyince ayağını frenden çekmiş olduğunu, bayanın fırladığını görünce yine frene bastığını, korna çaldığını, ancak çarpmayı önleyemediğini, aracın sol ön farının alt kısmı ile çarptığını, kaputun hızla çarpmasıyla da kafasının arabanın ön camına vurduğunu, kazada bir kusurunun bulunmadığını, kazanın üst geçidin tam altında meydana geldiğini, yayaların üst geçidi kullanmayıp yaya geçidi olmayan yerden geçmeye kalktıklarını belirtmiştir.

10.04.2000 tarihinde talimat yoluyla Körfez Asliye Ceza Mahkemesince alınan ifadesinde; yüklenen suçlamayı kabul etmediğini, yan yoldan E-5 karayoluna çıktığını ve 100-150 metre gittiğini, 60 km. hızla gitmekte olduğunu, üst geçidin tam yanına gelince yolda 2-3 kişinin yoldan geçmek için beklemekte olduklarını, maktûlün aniden kamyonun arkasından çıktığını, diğer ikisinin geri çıktığını, maktûlün ise aniden yola fırladığını ve direksiyonu kıracak alanın da olmadığını, aniden fren yaptığını ancak yine de çarpmayı önleyemediğini söylemiştir.

Katılan tarafından gösterilen ve 19.09.2000 günlü oturumda dinlenmiş olan, tanıklardan Emine A…

…..., ölenin arkadaşı olduğunu, karşıya geçmek istediğini, üzerinde yaya geçidi olduğunu, niçin kullanmadığını bilemediğini, yolun o an tenha olduğunu, sanığın süratli bir şekilde gelirken ölenin yolu tamamlamasına 1-1.5 m. kala gelip orada vurduğunu, sanığın vurduğu nokta ile orta şerit arasında bir aracın rahatlıkla geçeceği mesafe bulunduğunu beyan etmiştir.

Tanık Azize Ö.. ise, çadırlarda oturduğunu ve ölen Şükran'ı tanıdığını, deniz tarafındaki çadırlara doğru minibüsten indiğini, karşıya geçmek istediğinde çok süratli gelen arabanın çarptığını, çarptığı nokta ile öbür yol arasında yani ara şerit arasında geçebileceği mesafe bulunduğunu, kazanın tam üst geçidin altında değil 25 m. mesafede olduğunu belirtmiş, diğer tanığın ifadesi okunup sorulduğunda ise kazanın üst geçide 25 m. mesafede olduğu konusunda ısrar etmiştir.

Katılan tarafın trafik kazası tespit tutanağında belirlenen kusur durumuna itirazı üzerine Yerel Mahkemece dosya gönderilmek suretiyle Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden alınan 22.12.2000 günlü raporda; "olay mahallinde yolun çift istikametli, zemin asfalt ve kuru, vaktin gündüz, görüş açık, meskun mahal olduğu, çarpma noktasının yaya geçidinin altına 2 m.lik bir mesafede belirtildiği tüm dosya kapsamı ve tekmil verilerden anlaşılmıştır.

Yukarıda açıkladığımız şekli ile meydana gelen olayda;

A- Sanık Sinan A..... sevk ve idaresindeki otomobil ile normal seyri sırasında olay mahalli yaya üst geçidinin altına geldiğinde yolun solundan sağına hareket alanı dışından aniden kaplamaya giren müteveffa yayayı gördüğünde alabileceği bir önlem bulunmamaktadır.

B- Müteveffa Şükran Ö..... sanık idaresindeki vasıtanın hız durumunu dikkate almadan kontrolsüzce taşıt trafiğine ait kaplamaya giriş yaptığı olay mahallinde bulunan yaya üst geçidini kullanmadığı, sanık sürücüye ilk geçiş hakkını bırakmadığı bu hareketiyle can güvenliğini tehlikeye düşürdüğünden dolayı olayın meydana gelmesine sebebiyet vermiş olup tamamen kusurludur." görüşüne yer verilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler bir arada ele alınıp değerlendirildiğinde;

B- Müteveffa Şükran Ö..... sanık idaresindeki vasıtanın hız durumunu dikkate almadan kontrolsüzce taşıt trafiğine ait kaplamaya giriş yaptığı olay mahallinde bulunan yaya üst geçidini kullanmadığı, sanık sürücüye ilk geçiş hakkını bırakmadığı bu hareketiyle can güvenliğini tehlikeye düşürdüğünden dolayı olayın meydana gelmesine sebebiyet vermiş olup tamamen kusurludur." görüşüne yer verilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler bir arada ele alınıp değerlendirildiğinde;

Yaya Şükran Ö.....'un ölümüyle sonuçlanan trafik kazası sonrasında düzenlenen trafik kazası tespit tutanağında, ceza yargılamasının amacına uygun olarak maddi gerçeğin ortaya çıkartılmasına elverişli, olay yerinin durumunu saptamaya yarayan bilgilere yer verilmediği görülmektedir. Örneğin, yol genişliği, çarpma noktasının yol kenarı ve bankete olan mesafesi, sanığın savunmasında belirttiği yan yoldan Devlet karayoluna çıktığı kavşağın olay yerine uzaklığı gibi hususlarda herhangi bir bilgiye yer bulunmamaktadır. Trafik kazası tutanağı içeriğinden anlaşıldığı üzere, tutanak, kazazedeyi bir başka araçla hastaneye göndererek olay yerinde kalan sanığın beyanlarına göre düzenlenmiş ve başkaca bir araştırma da yapılmamıştır. Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda düzenlenen kusur durumu raporu da bu eksik bilgilere dayanmakta olup, bu nedenle hükme esas alınmaya elverişli değildir. Sanığın kusurlu olup olmadığının, buna bağlı olarak da hukuki durumunun sağlıklı olarak belirlenebilmesi için, olay yerinde uygulamalı keşif yapılarak, gerekirse trafik kazası tespit tutanağını düzenleyen görevliler de tanık olarak dinlenmek suretiyle eksik kalan hususlar tespit edilmelidir. Bu eksiklikler giderildikten sonra sanığın ve ölenin kusur durumlarının belirlenmesi için, yine Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden veya Karayolları Genel Müdürlüğü uzmanları ya da üniversitelerin ilgili kürsülerinden oluşturulacak bir kuruldan bilirkişi raporu alınmalı ve sonucuna göre sanığın hukuki durumu saptanmalıdır.

Bu itibarla Yerel Mahkemece eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Başkanı ve Üyeler ise, "Trafik kazası tespit tutanağında yer alan bilgiler ve Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin raporu hükme esas alınacak yeterlilikte olup, Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda varılan karar dosya içeriğine uygundur. Katılan tarafından gösterilen tanıkların ifadelerinin birbirleriyle çelişmesi nedeniyle, trafik kazası tespit tutanağı ve sanığın savunmalarının aksini kanıtlamaya yeterli değildir. Ölen yayanın, olay yerinde bulunan yaya üst geçidini kullanmamış olması ve yola aniden çıktığına ilişkin savunmanın aksine bir kanıt bulunmaması karşısında, isabetli olan direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ: Açıklanan nedenle,

1- Yerel Mahkeme direnme hükmünün eksik soruşturma nedeniyle BOZULMASINA,

SONUÇ: Açıklanan nedenle,

1- Yerel Mahkeme direnme hükmünün eksik soruşturma nedeniyle BOZULMASINA,

2- Dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 15.02.2005 günü tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3604, Karar No: 2011/5849, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3604 E.  ,  2011/5849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5611, Karar No: 2009/207, Tarih: 22.01.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5611 E.  ,  2009/207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. ... ile davalı vek.Av. ...' nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalının 7553 nolu elektrik abonesi olduğunu, işyerini 13.08.2002 tarihinde ... Ltd.Şti.’ ne kiraladığını, kiracı şirketin bir süre sonra mecuru terkettiğini, davalının elemanlarının 18.08.2003 tarihinde usulsüz elektrik kullanımı ile ilgili tutanak düzenlendikten sonra 15.09.2003 son ödeme tarihli 85.212.375.000 TL’ lik kaçak elektrik faturası ile eksik sarfiyattan 16.09.2003 ödeme tarihi 181.217.870.000 TL’ lik fatura gönderdiğini, davalının gönderdiği faturaların haksız olduğunu, kaçak elektrik tutanağının usul ve yasaya aykırı düzenlendiğini, bu nedenle yok hükmünde sayılması gerektiğini, tutanağın dayanağını oluşturan sayacı besleyen akım trafosunun bir ucu polaritesi sayaca ters girmiştir “açıklamasının doğru olmadığını, ... yetkilileri haricinde tespit edilen yere bir başkasının girmesinin mümkün bulunmadığını, davalının mühründe oynama veya eksiklik bulunmadığını, 04.09.2003 tarihinde yeni makinalar alıp tüm makinaların çalışması sağlanarak üretime geçildiğini, bu nedenle sarfiyatın arttığını, faturaların bedelinin kiracıdan talep edilmesi gerektiğini ileri sürerek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığını tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, 28.08.2003 tarihli kontrolde sayacı besleyen akım trafolarından birisinin bir ucu polaritesinin sayaca ters girerek 2/3 oranında sayacın eksik yazdığının tespit edildiğini, tutanak ve faturaların yönetmeliğe uygun düzenlendiğini, davacının aboneliğinin devam etmesi nedeniyle sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre davacının abone olduğu sayaçta tüketiminin 2/3 eksik yazdığının tespit edildiği, 33.100.33 YTL ödeme haricinde davacının borçlu olduğu gerekçesiyle davacının bu meblağ kadar davalıya borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.