muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8094, Karar No: 2014/5629, Tarih: 25.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8094 E.  ,  2014/5629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9486, Karar No: 2012/1434, Tarih: 06.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9486 E.  ,  2012/1434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

: 1-...

: 2-...

: 3-...

: 4-Mustafa Böceci

VEKİLİ: : Av. ...

DAVALILAR : 1-... VEKİLİ: Av. ...

2-... VEKİLİ:Av. ...

3-Ergo İsviçre Sigorta A.Ş. VEKİLİ: Av. ...

4-Ak Sigorta A.Ş.

Taraflar arasında görülen davada Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/02/2010 tarih ve 2003/844-2010/53 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı seyahat şirketi vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi C..........l tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı seyahat şirketine ait ve davalı ...'nın kullandığı, davalı ...Ş.'ye zorunlu trafik, davalı İsviçre Sigorta A.Ş.'ye zorunlu koltuk sigortası ile sigortalı otobüste yolculuk yaptığı sırada otobüs sürücüsünün aşırı sürati ve dikkatsizliği sonucu yapılan kazada yaralandığını, kazanın meydana gelmesinde sürücünün kusurlu olduğunu ileri sürerek 5.000.00 TL maddi, 5.000.00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı seyahat şirketi vekili, müvekkilinin basiretli bir tacirden beklenen tüm yüküm ve ödevleri yerine getirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre meydana gelen kazada davacının %52 meslekte kazanma gücünü kaybettiği, davalı sürücünün %100 kusurlu olduğu, davalı seyahat şirketi vekilinin tedavi belgeleri asılları sunup harcamaların müvekkili tarafından sarf edildiğini bildirdiği ancak söz konusu harcama belgelerinde davacının da isminin yazılı olduğundan sunulan belgelerdeki tedavi harcamalarının davacı tarafından karşılandığının değerlendirildiği, davacının kaza önceki elde ettiği kazancının asgari ücretin bir buçuk katı olduğunun kabul edildiği gerekçesiyle 10.000 TL manevi tazminatın davalı seyahat şirketi ve davalı ...'dan, 12.189.86 maddi tazminatın davalılar seyahat şirketi, Ak Sigorta A.Ş. ve ...'dan müştereken ve müteselsilen, 13.000 TL zorunlu koltuk ferdi sigortasının davalı İsviçre Sigorta A.Ş.'den tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı seyahat şirketi temyiz etmiştir. .../...

2010/9486

2012/1434

S.2

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı seyahat şirketi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı seyahat şirketi temyiz etmiştir. .../...

2010/9486

2012/1434

S.2

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı seyahat şirketi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı seyahat şirketi vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 988,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

1.318,00 H

330,00 PH

988,00 BK

13/02/2012 Y.K
Yargıtay — Esas No: 2019/58, Karar No: 2019/95, Tarih: 23.05.2019

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2019/58 E.  ,  2019/95 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 14 ve 8. Ceza

Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 25.01.2018 tarihli ve 279-35 sayılı iddianamesi ve Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2018 tarihli ve 26-68 sayılı son soruşturmanın açılması kararıyla sanıklar ... ve ...'ın görevi kötüye kullanma; sanık ...'nın görevi kötüye kullanma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında ilk derece mahkemesi olarak yargılama yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince tensip zaptı hazırlandığı, 25.12.2018 tarihinde sanık ...'ın, 18.01.2019 tarihinde şikâyetçi ...'ın talimat yoluyla savunma ve beyanlarının alındığı, 30.01.2019 tarihli birinci oturumda şikâyetçi ...'ın beyanlarının alınması için yazılan talimat evrakının sonucunun beklenilmesine ve sanıklar ... ve ...'ın savunmalarının alınması için oturumun 17.04.2019 tarihine bırakılmasına karar verildikten sonra 14.02.2019 tarihinde dosya resen ele alınıp aynı tarih ve 2-1 sayı ile;

"Her ne kadar işbu dosyanın duruşma günü 17.04.2019'a bırakılmış ise de, 31.01.2019 günlü Resmî Gazete'de yayımlanan Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 2019/1 sayılı kararı gereğince yargılama görevi Yargıtay 8. Ceza Dairesine verildiği anlaşılmış olmakla;

Dosya ele alındı;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından 12.02.2019 tarihinde Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 2019/1 sayılı kararı gereğince mütalaa istendiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.02.2019 tarihli mütalaa verdiği görüldü.

Verdiği mütalaasında; Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 31.01.2019 günlü Resmî Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 2019/1 sayılı iş bölümü kararına göre, TCK'nın 109, 110, 111, 223, 234 ncü maddelerine ilişkin yargılama görevi Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevleri arasına dahil edilmesi nedeniyle görevsizlik kararı verilmesini talep ettiği anlaşıldı.

Yapılan incelemede Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 2019/1 sayılı kararının 31.01.2019 günlü Resmî Gazete'de yayımlandığı, 01.02.2019 günü yürürlüğe girdiği, karar gereğince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevleri arasına dahil edildiği, Dairemizin görev alanından çıkarıldığı",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince de 26.02.2019 tarih ve 2-3 sayı ile;

"Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2018 gün 2018/26 Esas 2018/68 sayılı kararı ile sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 134/1, 132/1-1. Cümle, 137/1-a, 53/1, 109/1, 109/3-c, 53/1, 257/1, 53/1 maddeleri, sanık ... ve sanık ... hakkında 257/1, 53/1 maddeleri uyarınca son soruşturmanın açılmasına karar verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince de 26.02.2019 tarih ve 2-3 sayı ile;

"Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2018 gün 2018/26 Esas 2018/68 sayılı kararı ile sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 134/1, 132/1-1. Cümle, 137/1-a, 53/1, 109/1, 109/3-c, 53/1, 257/1, 53/1 maddeleri, sanık ... ve sanık ... hakkında 257/1, 53/1 maddeleri uyarınca son soruşturmanın açılmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Daireleri arasındaki görev ilişkisi adli yargı ilk derece mahkemeleri arasında varolan ve kamu düzenine ilişkin bulunan görev ilişkisi niteliğinde olmayıp, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. maddesinde yer alan 'Hukuk Daireleri ile Ceza Daireleri kendi aralarında işbölümü esasına göre çalışır" şeklindeki düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere idari nitelikte bir işbölümü ilişkisidir. Dairelerin bakacağı işler işbölümü ilişkisine ait ilkeler ile işbölümündeki düzenlemelerin hangi tarihten itibaren geçerli olacağını belirlemek 2797 sayılı Yargıtay Kanun'un 14. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak Yargıtay Büyük Genel Kuruluna aittir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun gerek 2018/1 gerekse 2019/1 işbölümü kararlarında 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunun'dan kaynaklanan suçların temyiz incelemesiyle görevli daire Yargıtay 16. Ceza Dairesine ait olup, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevi ise 'Yargıtay 16. Ceza Dairesinin görev alanına giren suçlara ilişkin olarak ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakılması gereken işler' dir.

Sanıklar hakkında düzenlenen ve suçlama belgesi olan son soruşturmanın açılmasına dair kararda; FETÖ/PDY adlı Silahlı Terör Örgütünün talimatı ile haberleşmenin gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal, görevi kötüye kullanma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediklerinin iddia edilmesi karşısında eylemlerinin sabit olması halinde 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5/1. maddesinin uygulanması zorunluluk bulunmaktadır.

İncelenen dava dosyasında Yargıtay 14. Ceza Dairesinde davanın açıldığı tarih olan 2018 yılına ait Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 21.02.2018 günlü Resmî Gazete'de yayımlanan 09.02.2018 gün ve 2018/1 sayılı kararın Ceza Daireleri işbölümüne ilişkin ortak hükümlerin 4. fıkrası ile, 31.01.2019 günlü Resmî Gazete'de yayımlanan 30.01.2019 gün ve 2019/1 sayılı kararının Ceza Daireleri iş bölümüne ilişkin ortak hükümlerin 4. fıkrasının aynı şekilde düzenlenen 'Ceza Daireleri, yürürlük tarihinden önce kendisine gelen işleri... sonuçlandırır.' hükmü karşısında davanın açılması ve Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 2018/1 ilk derece esasına kaydedilip tensip zaptı hazırlanarak sanık ...'ın 25.12.2018, müşteki ...'ın ise 18.01.2019 tarihinde talimatla ifadelerinin alındığı, 30.01.2019 tarihli duruşmada ise sanık ... ve ...'ın ifadeleri alındıktan sonra tabii hâkimlik ilkesine de aykırılık oluşturmamasının sağlanması açısından sonradan yürürlüğe giren iş bölümü uyarınca görevli dairenin değişmeyeceğinin kabülünde zorunluluk bulunmaktadır.

Her ne kadar davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 2018/1 işbölümü kararına göre de davaya bakmakla görevli dairenin Yargıtay 9. Ceza Dairesinin olduğu açık ise de; yukarıda belirtildiği gibi Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 2018 ve 2019 işbölümü ortak hükümlerinin 4. fıkrasına göre Yargıtay 14. Ceza Dairesinin yürürlük tarihinden önce kendisine gelen ve yürütmekte olduğu davayı sonuçlandırması gerektiği"

Gerekçeleriyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 14 ve 8. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık, görevi kötüye kullanma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ilk derece yargılamasının hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi;

"Ceza dairelerinde:

c) Temyiz davasına bakmakla görevli olan daire, Yargıtayın ilk derece mahkemesi olarak bakmakla görevli olduğu davalar ile olağanüstü kanun yollarına ilişkin davalara bakmakla da görevlidir" şeklinde düzenlenmiş olup, temyiz dosyasına bakan dairenin aynı suçla ilgili ilk derece dosyalarına da bakacağı kabul edilmiştir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunca hazırlanıp 31.01.2019 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 30.01.2019 tarihli ve 2019/1 sayılı işbölümü kararının Yargıtay 8. ve 14. Ceza Daireleri ile ilgili kısımlarında;

"İş bölümünün yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iş bölümü değişikliği nedeniyle Yargıtay 14. Ceza Dairesi’nin arşivinde bulunan TCK'nın 109, 110, 111, 223, 224 ve 234 maddelerinde düzenlenen suçlardan kaynaklanan işler Yargıtay 8. Ceza Dairesi'ne devredilir." düzenlemesi hüküm altına alınmıştır.

Yargıtay 14. Ceza Dairesi ile ilgili bu düzenleme Dairenin arşivinde temyiz veya kanun yararına bozma incelemesi için beklemekte olan dosyalarla ilgili olup ilk derece dosyalarını kapsamamaktadır. İş bölümü kararında Dairelerin bakmakta oldukları ilk derece dosyaları ile ilgili özel bir hüküm bulunmadığından uyuşmazlığın genel hükümler ve Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrar kazanmış kararları uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

Yargıtay 14. Ceza Dairesi ile ilgili bu düzenleme Dairenin arşivinde temyiz veya kanun yararına bozma incelemesi için beklemekte olan dosyalarla ilgili olup ilk derece dosyalarını kapsamamaktadır. İş bölümü kararında Dairelerin bakmakta oldukları ilk derece dosyaları ile ilgili özel bir hüküm bulunmadığından uyuşmazlığın genel hükümler ve Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrar kazanmış kararları uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 12.07.2007 tarihli ve 23-23 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıklandığı üzere bir işin Özel Dairece incelenip muktezaya bağlanmasından sonra artık müteakip işlere de aynı Özel Dairece bakılması esastır. Nitekim süreklilik kazanan bu uygulamalar sonucunda 2012 yılından itibaren yapılan iş bölümlerinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu Kararlarına paralel olarak dairelerin daha önce kendilerine gelmiş olmakla birlikte bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdikleri işlerden geri gelenlerine bakmaya devam edeceği düzenlenmiştir.

Şu hâlde, Özel Dairelerce yargılamalarına başlanılan ilk derece dosyalarının aynı Özel Daire tarafından bakılmasına devam olunması gerektiği kabul edilmelidir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/4. maddesinde düzenlenen "davaların en az masrafla mümkün olan en kısa zamanda bitirilmesi gerektiği" hükmü ve usul ekonomisi ile delillerin yüz yüzeliği ve tabi hâkim ilkesi uyarınca da yargılamasına başladığı ilk derece yargılamasının aynı Özel Dairece sonuçlandırılması hakkaniyete ve kanuna daha uygun olacaktır.

İncelemeye konu dosyada Yargıtay 14. Ceza Dairesince yargılamaya başlanıldığı ve bir takım işlemlerin yapıldığı anlaşıldığından, ilk derece yargılamasını yapma ve sonuçlandırma görevi 14. Ceza Dairesine ait bulunmaktadır.

Bu itibarla, ilk derece yargılamasının Yargıtay 14. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 14.02.2019 tarihli ve 2-1 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, yargılama yapılmak üzere Yargıtay 14. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4282, Karar No: 2024/11572, Tarih: 25.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/4282 E.  ,  2024/11572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/124 Değişik İş, 2021/448 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Dairenin 31.10.2022 tarihli ve 04.12.2023 tarihli geri çevirme kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşıldığından;

1- İtiraz Hakem Heyeti ve Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 30/16 ıncı maddesi gereğince Sigorta Tahkim Komisyonunca davacı vekiline tebliğine dair belgenin,

2- Davacının temyiz harcı yatırdığına ilişkin belgenin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

I. Temyiz eden davacının tarafın yargı harçlarından istisna veya muafiyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 32 nci maddesi uyarınca; yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.

Bu itibarla;

1. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

2. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekir.

II. Ayrıca ;

1. Temyiz eden davacı vekiline tebliğ edilip edilmediğinin araştırılarak,

a) Tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesi,

b) Tebliğ belgesi yok ise dayanak kayıtlar getirtilerek tebliğ tarihinin saptanması,

2. Bu belirlemeye göre temyizin süresinde olmadığı sonucuna varıldığı takdirde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar verilerek ilgiliye tebliğ edilmesi,

3. Temyiz isteminin süresinde olduğu sonucuna varılması veya temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararın bir hafta içinde temyiz edilmesi hâlinde temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi suretiyle belirtilen usûli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin tekrar yazışmaya mahal verilmeden ve gerekli dikkat ve özen gisterilerek yerine getirilmesi için dosyanın mahkemeye 3. KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12857, Karar No: 2017/2508, Tarih: 22.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/12857 E.  ,  2017/2508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yapılan aramada 626 adet Öteki ... isimli kitap ile aynı esere ait 37 adet kapak,15 adet ... isimli kitap, aynı esere ait 20400 forma ile 2050 adet kapak, ... isimli esere ait 16 adet kapak, ... isimli esere ait 5 adet kapak ile İngilizce 1 esere ait 8 adet aydınger ile basılan kitapların sanık ... tarafından kargo yoluyla İzmir, Adana, Malatya ve Eyüp/İstanbul’a gönderildiğine ilişkin kargo makbuzları bulunması karşısında, suçun konusu ve önemine göre TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza uygulaması yapılırken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiği gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

1- Sanık ...’nun ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde ise;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde ise;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, hükümlerden TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine ''24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına," ibaresi yazılmak suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/204, Karar No: 2018/4237, Tarih: 10.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/204 E.  ,  2018/4237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.