muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23173, Karar No: 2019/14821, Tarih: 02.07.2019

Davalı ... Elektr. İnş. Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. cevabında, öncelikle yeti itirazında bulunduklarını davacıya EKAT (Elektrik Kuvvetli Akım Tesisi) eğitimi ücretinin ödendiğini, işten kendi isteği ile ayrılan davacının yıllık izinlerini de kullandığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının feragat beyanı da nazara alınarak davalılar, Toroslar Elektrik Dağıtım A.Ş ve ... İnşaat Taahhüt ve Tic. Ltd. Şti. yönünden yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı ve davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının yol ve yemek ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, davacı alt işveren şirketler nezdinde davalı kurum bünyesinde çalıştığını, çalışma süresi boyunca yol ve yemek ücretlerinin ödenmediğini belirterek tahsilini talep etmiş, Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi ile hesaplanan yol ve yemek alacağı hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yol ve yemek ücretinin ne kadar olduğu konusunda dosya içerisindeki ücret bordroları, tanık anlatımları ve şartnamede herhangi bir bilgi ve beyanın bulunmadığı belirtilmiş, emsal dosyadaki bordrolara kıyasen hesplama yapılmıştır. Bilirkişi raporu bu yönü ile denetine elverişli değildir.

Mahkemce davacı işçinin yol ve yemek yardımı alacağına ilişkin talebi kabul edilmiş ise de söz konusu alacakların dayanağı herhangi bir sözleşme hükmü veya işyeri uygulamasının varlığı ortaya konulmuş değildir. Davacı tanıklarının işe girerken kendilerine yol ve yemek yardımı yapılacağının söylenmiş olduğunu beyan etmeleri de söz konusu alacağın mevcut olduğunu göstermeye yeterli değildir. Zira tanıkların ifadelerinde yol ve yemek yardımı ödeyeceğini söyledikleri kişilerin kimler olduğu, işvereni temsile yetkili kişiler olup olmadığı anlaşılamamaktadır. İhale yolu ile verilen işlerde hak edişlerin kapsamı ihale evraklarında belirtilir. Somut olayda, ihale şartname ve sözleşmelerinde, çalışanlara yol ve yemek yardımı sağlanacağına ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığı gibi, davacı ile işverenleri arasında bu yönde yazılı bir sözleşme de söz konusu değildir.

Dosya kapsamına ve mevcut delil durumuna göre söz konusu alacakların varlığı her türlü şüpheden uzak, tereddüte mahal bıramayacak ve hüküm kurmaya yetecek şekilde ispatlanamadığından, ihbar ve kıdem tazminatı hesabına esas aylık ücretin hesabında da dikkate alınması mümkün değildir. Davacının yöntemince ispatlanamayan yol ve yemek ücreti konusundaki alacak talebinin reddi ile ihbar ve kıdem tazminatı alacaklarının ise bu yardımlar dikkate alınmaksızın yeniden hesaplanması gerekmektedir. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerktirmiştir.

SONUÇ :Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02.07.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3500, Karar No: 2012/8517, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/3500 E.  ,  2012/8517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişinin mirasçılarından dahili davacılar ..., ... ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... beldesi, ... mahallesi, 154 ada 2, 3, 4, 26 ve 31 parsel sayılı taşınmazlar, Nisan 1988 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydına dayanılarak sırasıyla, 154 ada 2, 4 ve 26 parsel sayılı yine sırasıyla 1280,47 m², 931,78 m² ve 4475,88 m² yüzölçümündeki taşınmazlardan 2 ve 4 parseller fındık bahçesi niteliğiyle, 26 parsel ise iki katlı kargir ev, iki adet garaj, depo ve bahçesi niteliğiyle davalı ... adına, 154 ada 3 parsel sayılı 3893,87 m² yüzölçümündeki taşınmaz fındık bahçesi niteliğiyle davalı ... adına, 154 ada 31 parsel sayılı 6035,23 m² yüzölçümündeki taşınmaz ise iki katlı ev, ahır, samanlık ve fındık bahçesi niteliğiyle davalı ... adına tespit edilmişlerdir. Davacı vekili, 154 ada 26 parsel sayılı taşınmazın 1/2 hissesinin, diğer taşınmazlarda ise 1/4 hissesinin müvekkiline ait olduğu halde tespitlerin davalı gerçek kişiler adına yapıldığı iddiasıyla dava açmıştır. Orman Yönetimi ise, 31.05.2011 tarihli dilekçesiyle dava konusu 154 ada 2, 3, 4, 26 ve 31 parsel sayılı sayılı taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya davacı sıfatıyla katılma talebinde bulunmuştur. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu ... beldesi, ... mahallesi, 154 ada 2 parselin krokide 2/B ile gösterilen 898,47 m²’lik bölümünün, 154 ada 3 parselin krokide 3/B ile gösterilen 3022,31 m²’lik bölümünün, 154 ada 4 parselin krokide 4/B ile gösterilen 194,77 m²’lik bölümünün, 154 ada 26 parselin krokide 26/B ile gösterilen 3574,86 m²’lik bölümünün, 154 ada 31 parselin krokide 31/B ile gösterilen bölümünün tespit gibi tescillerine, 154 ada 2 parselin krokide (2/A) ile gösterilen 922,82 m²’lik ve (2/C) ile gösterilen 87,35 m²’lik bölümlerinin, 154 ada 3 parselin krokide (3/A) ile gösterilen 243,38 m²’lik, 154 ada 4 parselin krokide (4/A) ile gösterilen 737,01 m²’lik 154 ada 26 parselin krokide (26/A) ile gösterilen 901,02 m²’lik bölümünün, 154 ada 31 parselin krokide (31/A) ile gösterilen 3288,61 m²’lik bölümünün orman vasfıyla Hazine adına tespit ve tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişinin mirasçılarından dahili davacılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve dava konusu 154 ada 26 ve 31 parsel sayılı taşınmazların miras bırakan Mehmet Alev tarafından sağlığında çocukları İbrahim ve ...’e verdiği, 154 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların ise, 1988-1990

2012/3500-8517

yıllarında murisin ölümünden sonra tüm mirasçıların bir araya gelerek yaptıkları taksimle davalılara intikal ettiği, o tarihten tespit tarihi olan 2008 yılına kadar da bu şekilde kullandıkları belirlenerek yazılış şekilde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 05/06/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6692, Karar No: 2011/11117, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6692 E.  ,  2011/11117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen rücuen tazminat istemine ilişkin davada Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Bursa 6. İş Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, rücuen alacak istemine ilişkindir.

Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi, davacı bakanlık ile davalı şirketin birlikte işveren konumunda oldukları, işverenlerin birlikte sorumlu olmaları halinde uyuşmazlığın iş mahkemelerinde çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bursa 6. İş Mahkemesi ise, davanın tarafları arasında işçi-işveren ilişkisi bulunmadığı gibi, özel kanunları gereği iş mahkemesinin görevlendirildiği işlerden de olmadığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. Maddesinde, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yerinin iş mahkemeleri olacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacının rücuen alacak talebini, davalıyla aralarında imzaladıkları hizmet alımı tip sözleşmesi ile eki yemek hizmetleri genel ve teknik şartnamelerine dayandırdığı, yapılan sözleşmenin kamu ihale mevzuatına göre hazırlandığı, davaya konu uyuşmazlığın İş Kanunu'ndan veya iş akdinden kaynaklanmadığı, bu durumda ise davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.nun 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK.nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/56, Karar No: 2019/7009, Tarih: 04.07.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/56 E.  ,  2019/7009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili müvekkilinin ¼ oranında paydaşı 8368 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1 no’lu bağımsız bölümün davalı ... tarafından dava dışı ....'ya kiraya verildiğini ve kira bedellerinin davalı ... tarafından kendi nam ve hesabına tahsil edildiğini, müvekkillinin payının ödenmediğini ileri sürerek 5.075 TL'nin 18/12/2012 tarihine kadar işlemiş olan yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, yapılan tebligatların usulsüz olduğunu, dava konusu taşınmazın 2009 yılı sonuna kadar davacının kullanımında olduğunu ve kiraya verildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ecrimisil istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nin 27. maddesi uyarınca davanın tarafları kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını da içermektedir. Taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen dikkate alınmalıdır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21/1. maddesinde; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memuruna imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşulardan birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır. Madde burada, iki hali birlikte düzenlenmiştir. Bunlardan ilki "adreste bulunmama", diğeri ise "tebellüğden imtina"dır.

Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. maddesinin birinci fıkrasında; "Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclis üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir" hükmü öngörülmüştür.

Burada Yönetmeliğin 30. maddesi, tebliğ memuruna ilgilinin neden adreste bulunmadığını "tahkik etme" görevini yüklemiştir. Buna göre tebliğ memuru tahkik etmekle kalmayıp, bunu tevsike yönelik olarak yaptığı tahkikatın sonucunu Tebligat Kanunu'nun 23/7 ve Tebligat Yönetmeliğinin 35/f bendi gereğince tebliğ evrakına yazacak ve maddede açıkça belirtildiği üzere ilgilisine imzalatacaktır. Ancak bu şekilde, yapılan işlemin usulüne uygun olup olmadığı hakim tarafından denetlenebilir. Muhatabın, tebliğ adresinde ikamet etmekle birlikte, kısa ya da uzun süreli ve geçici olarak adreste bulunmadığının, tevziat saatlerinden sonra geleceğinin beyan ve bunun tevsik edilmesi halinde ancak, maddede sayılanlardan, örneğin muhtara imza karşılığı tebliğ edilip, 2 numaralı fişin kapıya yapıştırılması ve komşunun durumdan haberdar edilmesi işlemlerine geçilebilecektir.

Somut olayda, dava dilekçesi ve duruşma gününü bildiren davetiyenin tebliği işleminde, muhatabın adreste bulunmadığı tespit edilmişse de tebliğ zarfında ismi geçen ve komşusu olduğu belirtilen şahsın imzası alınmamış olup mahalle muhtarlığına yapılan tebligatın usulsüz olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda usulüne uygun taraf teşkili sağlanmamış olup davalı yanın hukuki dinlenilme hakkına riayet edilmemiştir . Bilahare aynı adreste davalının kızına tebligat yapılmış ise de bu tarihten önce, 16.06.2014 tarihinde davalı yanca sunulan cevap dilekçesinin kabulüyle davalının savunmaları da değerlendirilmek suretiyle davanın esası hakkında hüküm tesis edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16912, Karar No: 2015/6347, Tarih: 14.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/16912 E.  ,  2015/6347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacılar vekilinin adli yardım talebi HMK’nın 336/2. maddesinde belirtilen koşullara uygun bulunmadığından adli yardım talebinin REDDİNE,

2-Temyiz harç ve giderlerinin ikmali yönünden HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca temyiz edene yöntemince süre verilerek sonucuna göre işlem yapılması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3421, Karar No: 2020/874, Tarih: 05.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/3421 E.  ,  2020/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 15.09.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3277, Karar No: 2015/10392, Tarih: 04.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3277 E.  ,  2015/10392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Demirköy Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2013/147-2014/129

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine, davalı İ.. K.. ve müdahale talebinde bulunan Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Tespit maliki Hamdi Küçükuysal ve murisleri adına kadastro sırasında Hamdibey köyü çalışma alanı içinde senetsizden edinilen taşınmazların olup olmadığı tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve açılan tescil davası var ise, asliye hukuk mahkemeleri yazı işleri müdürlüklerinden sorularak alınacak cevabî yazının dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 04/11/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26, Karar No: 2021/371, Tarih: 30.03.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/26 E.  ,  2021/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki "Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmekle Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla değişikliği öncesi hâliyle 438. maddesinin 2. fıkrası gereğince direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağından davacı vekilinin duruşma isteminin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 2007/02392 numaralı ''t-stick royal+şekil'' ibareli marka başvurusuna müvekkiline ait “stix” ve “stick seven” esas ibareli tanınmış markalar gerekçe gösterilerek yapılan itirazın davalı kurum kararıyla reddedildiğini, kararın hukuka aykırı olduğunu, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkilinin itiraza dayanak markalarının tanındığını, dayanak bir kısım markaların birlikte kullanıldığı “Panda” ibaresinin de müvekkiline ait tanınmış marka olarak tescilli olduğunu, davalı şirkete ait marka tescilinin müvekkilinin markalarının ayırt edici karakterini zedeleyerek marka itibarına zarar vereceğini, müvekkilinin markalarının tanınmışlığından haksız yararlanma amacının bulunduğunu, davalı marka başvurusunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline, davalı markasının tescili hâlinde hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı:

5. Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; markalar arasında benzerlik olmadığından karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davalı şirkete ait başvuru markasının yeterli düzeyde farklılıklar içerdiğini, “stick” ibaresinin çubuk anlamında olup piyasada dondurma üreticileri tarafından yaygın olarak kullanıldığından dondurma emtiası bakımından tanımlayıcı olduğunu, diğer emtialar bakımından ise ayırt edici niteliğinin zayıf olduğunu, anılan ibarenin davacı markalarında esas unsur olarak bulunmadığını, dava konusu “stick” ibaresinin tanınmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

6. Davalı şirket vekili usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkeme Kararı:

6. Davalı şirket vekili usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkeme Kararı:

7. Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 25.05.2010 tarihli ve 2009/22 E, 2010/142 K. sayılı kararı ile; “stick” ibaresinin çubuklu türü bulunan ya da sap kullanılan ürünler açısından tanımlayıcı nitelikte olduğu, taraf başvuru ve markalarının ilişkili olduğu emtialar aynı ya da benzer olmakla birlikte işaretlerin benzer olmadığı, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin (556 sayılı KHK) 7/1-b ve 8/1-b maddeleri anlamında iltibas tehlikesinin bulunmadığı, davacıya ait markaların uzun süreden beri yurt içi ve yurt dışında geniş bir coğrafyada davacının lider veya şemsiye markaları ile birlikte kullanıldığı, anılan tanımlayıcı kelimelerin sektörde tek başlarına davacıya sıkı sıkıya bağlandığı ve üst düzeyde markasal ayırt ediciliğe ulaştığının kabul edilemeyeceği, işaretler farklı olduğundan somut olayda 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinde yer alan şartların değerlendirilmesine gerek bulunmadığı, davalı şirketin marka başvurusunun kötü niyetli başvuru olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 17.09.2013 tarihli ve 2012/1227 E, 2013/15843 K. sayılı kararı ile “…Dava, TPE YİDK kararının iptali ve davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçeler ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı markalarının asli unsurları ''stix'' ve ''stıck'' ibareleridir. Dava konusu başvuru ise kelime ve şekil unsurlarından oluşmakta olup, tertip tarzı itibariyle başvuruda yer alan ''stick'' kelimesi de başvuru konusu markanın asli unsurunu oluşturacak şekilde yazılmış bulunmaktadır. Bu kelimenin, başvuruda yer alan "dondurmalar, yenilebilir buzlar vb. çubuk ile sunumu yaygın olan gıda maddeleri" yönünden doğrudan cins belirten bir ibare olarak kabulü mümkün olmadığı gibi, diğer emtialar bakımından da aynı şekilde başvuru konusu markanın yardımcı unsuru olarak kabul edilemez. Öte yandan, dava konusu başvuruda her ne kadar ''T-stick'' şeklinde bir kullanım mevcut ise de, az önce de açıklandığı üzere söz konusu işaretin tertip tarzı itibariyle ''stick'' kelimesinin markanın asli unsuru olarak değerlendirilmesi gerekeceğinden bu kelimenin başına eklenen ''T-'' ibaresinin de ürünün ortalama alıcıları nezdinde farklı bir anlam ve ayırt edicilik kattığından söz edilemez. Bu kapsamda, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir...” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı: