muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7547, Karar No: 2011/8931, Tarih: 14.12.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..., ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr...., ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 14.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/575, Karar No: 2006/4193, Tarih: 03.03.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/575 E.  ,  2006/4193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum İcra Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklılardan F.Ç. İle ilgili olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Erzurum İcra Mahkemesinin 18.03.2004 tarih ve 2003/463 E. - 2004/103 K. sayılı kararı ile alacaklılardan sadece F.Ç.  hakkında hüküm tesis edilmiş ve bu karar borçlu vekili tarafından temyiz edilmemiştir. Hüküm adı geçen yararına da bozulmadığına göre alacaklı F.Ç.  için 6.995.183.388.TL. alacak miktarını aşacak şekilde karar verilmesi yasaya aykırıdır.

2-F.Ç. dışındaki diğer alacaklılarla ilgili olarak yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

HGK.nun 06.07.2005 tarih ve 2005/12-471 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, Anayasanın 46.maddesi uyarınca kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının takip dayanağı ilamın kesinleşmesinden sonra uygulanması mümkündür. Kesinleşme tarihine kadar ise (01.01.2004 - 01.05.2005 tarihleri arasında Bütçe Kanunlarında yazılı faiz oranlarının uygulanması da gözetilerek) 3095 Sayılı Yasanın 1.maddesine göre faiz hesaplaması yapılması zorunludur. O halde, Mahkemece F.Ç. dışındaki alacaklılar için faizi, Anayasanın 46.maddesi ile değişikliğin yürürlük tarihi olan 17.10.2001 tarihinden itibaren hesaplayan bilirkişi raporuna itibar edilerek sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15376, Karar No: 2014/6508, Tarih: 17.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15376 E.  ,  2014/6508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece, hükümden sonra katılan vekilinin talebi üzerine dosyanın ele alınarak hükümdeki “1.200-TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınıp Hazineye gelir kaydına” şeklindeki kararın “sanıktan alınıp katılana verilmesine” olarak düzeltilmesine ilişkin 06.03.2013 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kusura, ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının, keza hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 50/4-1.a maddelerinin, adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesi ile adli para cezası taksitlendirilirken uygulanan TCK'nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi, TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtarata yer verilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 50/4-1.a, 52/2-3-4 maddelerine aykırı davranılması,

2- Katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiğinden, hükmolunan vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlara verilmesine karar verilmesi gerektiği halde, vekalet ücretinin sanıktan alınıp hazineye gelir kaydına karar verilmesi,

2- Katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiğinden, hükmolunan vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlara verilmesine karar verilmesi gerektiği halde, vekalet ücretinin sanıktan alınıp hazineye gelir kaydına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 3. bendinin hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen hapis cezasının suçun taksirle işlenmesi, kusur durumu nazara alınarak takdiren TCK'nın 50/4-1(a) maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısını n 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20-TL olarak hesabıyla 12.100-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik durumu ve ceza miktarı nazara alınıp TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca adli para cezasının 1'er ay arayla 24 eşit taksitler halinde sanıktan tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin yazılması, hükmün vekalet ücretine ilişkin 4. bendindeki “...hazineye gelir kaydına” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “katılanlara verilmesine” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2254, Karar No: 2024/2907, Tarih: 23.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/2254 E.  ,  2024/2907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 22.03.2024

SAYISI : 2014/103 E., 2022/1139 K.

DAVA TARİHİ : 08.04.2010

KARAR : Temyiz süresinin geçmesi sebebiyle 22.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz başvurusu süresinde olmadığından reddine

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; mahkemece 28.06.2022 tarihinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmiş, mahkemece temyiz süresinin geçmesi sebebiyle 22.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun süresinde olmadığından reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı ... tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacının temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Mahkemenin 22.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 437 nci maddesinin 1 inci fıkrası uyarınca Sulh Hukuk Mahkemesi kararlarına karşı temyiz süresinin sekiz gün olduğu ve bu sürenin, ilamın usulen taraflardan her birine tebliği ile işlemeye başlayacağı belirtilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi halinde ise anılan Kanun’un 432 nci maddesinin 4 üncü fıkrası uyarınca, kararı veren mahkeme tarafından temyiz isteminin reddine karar verileceği belirtilmiştir.

Mahkeme tarafından verilen asıl karar, davalıya 04.03.2024 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre olan 8 günlük süre geçirildikten sonra 18.03.2024 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 22.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18844, Karar No: 2013/11731, Tarih: 21.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/18844 E.  ,  2013/11731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ... Üniversitesine ait Konukevinde çalıştığını, konukevinde 08.00-16.00, 16.00-24.00, 24.00-08.00 şeklinde üç vardiya bulunduğunu haftalık nöbet çizelgelerinden görüleceği üzere dönem dönem bu vardiyalarda haftanın 6 günü çalıştığını bu çalışmanın haftalık TİS ile belirlenen 40 saatlik çalışma süresini aştığını, yine ulusal bayram ve genel tatil günlerinde iş yoğunluğu dolayısıyla hafta tatiline denk gelen günlerde de çalışmasını sürdürdüğünü ancak TİS gereği ödenmesi gereken ücretlerin ödenmediğini belirterek 2007-2010 yılları arasındaki fazla çalışmalarının, ulusal bayram-genel tatil ücreti ve hafta tatiline denk gelen çalışmalarının karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının davalı kurumdaki çalışmasının 08.00-16.00, 16.00-24.00 saatleri arasında iki vardiya usulüne göre yapıldığını imza çizelgelerinden çalışma saatlerinin net bir şekilde belirlendiğini, gece 24.00'de konaklama dışındaki hizmetleri sona erdiğinden bu saatten sonraki çalışmanın kesinlikle yapılmadığını, ancak bazı zamanlarda konukevinin balo salonunda düğün ve benzeri etkinlikler yapıldığında personelin bu organizasyonun sahibinden de ücret aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai ücreti alacağının olup noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda davalı tarafça ibraz edilen deliller arasında "uygundur görüşü" bulunan ve davacı tarafça imzaya itiraz edilmeyen fazla çalışma karşılığı izin talep dilekçeleri bulunmakta ise de mahkemece bu dilekçeler incelenmeksizin ve davacıya dilekçelere karşı diyecekleri sorulmaksızın davacının fazla mesai ücret alacağının hesaplanması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; dilekçelere karşı davacıdan diyecekleri sorularak, denetlemeye elverişli bilirkişi raporu da aldırılarak davacının fazla mesai ücret alacağının bulunup bulunmadığının belirlenerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 21.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/272, Karar No: 2007/835, Tarih: 02.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/272 E.  ,  2007/835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 5.10.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 9.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydı malik hanesindeki kimlik bilgilerinin nüfus kayıtlarına uyumlu hale getirilmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece, kayıt malikinin gerçekte ....., oğlu 1887 doğumlu ... olduğunun tespiti ile 20095 ada 7 parsel malikine ait kimlik bilgilerinin iddia edildiği üzere düzeltilmesine karar verilmiş, hükmü davalı ... Sicil Müdürlüğü temyiz etmiştir.

20095 ada 7 parsel sayılı taşınmaz 1558 parselden gelmektedir. 1558 parselin 30.9.1953 tarihli tapulama tutanağı edinme sütununda ise taşınmazın atasından ve ceddinden taksimen Dere köyünden ...’a kaldığı bu kişinin de 24 sene evvel öldüğü belirlenerek, malikinin “Ölü ....., mirasçıları” yazıldığı görülmektedir.

Davacı kayıt malikinin gerçekte dedesi olan ... olduğunu ...’ın dedesinin lakabı olduğunu ileri sürerek istemde bulunmuştur. Davacının dedesi olduğunu bildirdiği ... nüfus kayıt örneğine göre 1959 yılında ölmüştür. Ne var ki, aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli ve resmi belge niteliğindeki 1558 parselin edinme sütununda malik olarak saptanan ...’ın 1929 yılında öldüğü yazılıdır. Davacının ileri sürdüğü iddia biçimini tapulama tutanağı özellikle malikin ölüm tarihleri itibariyle doğrulamadığından mülkiyet nakline sebebiyet verilmemesi açısından davanın reddi gerekir.

Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek istem hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 2.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3093, Karar No: 2014/11151, Tarih: 30.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/3093 E.  ,  2014/11151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/190553

MAHKEMESİ : İznik Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2013/29 (E) ve 2013/92 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Suça konu silahı taşıdığını beyan eden sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrasındaki suçu oluşturup oluşturmadığı hususunda delilleri takdir ve tartışma konusunun 5235 sayılı Yasanın 11. maddesi uyarınca Asliye Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının ortasında boşluk bulunacak şekilde dairesel yapıda olduğu, bu haliyle bu boşluktan özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceğinin belirtilmesi karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip üretim şemasının temin edilememesi halinde ise suça konu silahın gaz ayırıcı parçasını da gösteren fotoğraflar, ekspertiz raporu eklenerek suça konu tabancanın gaz ayırıcı parçasında üretim sonrası tadilat yapılıp yapılmadığı hususu üretici firmadan sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kap- samında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. ve 326. maddeleri gereğince kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla (BOZULMASINA), 30.04.2014 gününde oy- birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/98, Karar No: 2025/1934, Tarih: 13.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2022/98 E.  ,  2025/1934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/113 E., 2014/115 K.

SUÇ : Sanıklardan Bahattin hakkında zimmet, nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, Ramazan hakkında zimmete yardım, nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs, kamu görevlisini resmi belgede sahteciliğe azmettirme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı Kararı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 237/1. maddesine göre zimmet ve zimmete yardım suçlarından doğrudan zarar görmeyen Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının bu suçlar, nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçu yönünden ise S.S. Bartın Minibüsleri Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifinin kamu davasına katılma ve aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği anılan suçlardan verilen hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunmadığı, usulsüz olarak verilen katılma kararlarının da temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin zimmet ve zimmete yardım, S.S. Bartın Minibüsleri Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi vekilinin ise nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçları yönünden temyiz istemlerinin ayrı ayrı REDDİNE, incelemenin katılanlardan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve bu suça azmettirme ile S.S. Bartın Minibüsleri Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi vekilinin ise zimmet, zimmete yardım, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve bu suça azmettirme suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA 13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19346, Karar No: 2014/6651, Tarih: 08.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19346 E.  ,  2014/6651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC.Anayasa'sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekilllerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanık ...'den alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu savunman ücretlerinin” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.