muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1133, Karar No: 2021/11514, Tarih: 16.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1133 E.  ,  2021/11514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde birleştirilerek görülen tazminat ve alacak davalarından; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karar, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 16/11/2021 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... ve Av. ... geldi.Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl davada davacı; 07/01/2012 tarihli altı ayrı sözleşme ile davalıya ait üç adet otelde toplam altı adet dükkanı kiraladığını, taraflar arasındaki kiracılık ilişkisinin dört yıldır devam ettiğini, altı adet kira sözleşmesi gereğince kira dönemlerinin 01/01/2012'de başlayıp 31/12/2012 tarihinde sona erdiğini, 2012 sezonu boyunca dükkanların hepsini işlettiğini ve yeni sezon için de hazırlıklarını yaptığını, tarafların kira dönemi içerisinde yeni dönem için şifahi olarak anlaştıklarını, 2013 yılı Nisan ayına kadar hiçbir uyuşmazlık yok iken kiraya veren davalının, çalışanların ve ortaklarının kiralanan dükkanlara girmesini engellediğini, kiraya veren davalının yeni dönem için kiracılık ilişkisinin sona erdiğine ilişkin bir fesih ihbarı dahi bulunmadığını, taraflar arasında geçerli bir kira sözleşmesi bulunmasına rağmen kiralanan dükkanları başka bir şirkete kiraya verdiğini, halen bu şirket tarafından dükkanların işletildiğini, taraflar arasında imzalanan sözleşme geçerli ve ayakta olmasına rağmen kiraya verenin sözleşme ile üstlendiği

borcu yerine getirmediğini, kiralananın getireceği gelirden mahrum kaldığını ileri sürerek; şimdilik 10.000 TL'nin 01/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile 128.030,40 TL’nin tahsilini istemiştir.

Birleşen davada davacı; 07/01/2012 tarihinde altı adet sözleşme ile davalıdan üç adet otelde toplam altı adet dükkan kiraladığını, davalı şirketin haksız davranışı nedeniyle 2013 yılında dükkanları çalıştıramadığını, yaptığı fazla ödemelerin davalıda kaldığını, davalıdan 46.600 Euro alacaklı olduğunu ileri sürerek; 46.600 EURO alacağın doğduğu tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı; 07/01/2012 tarihinde altı adet sözleşme ile davalıdan üç adet otelde toplam altı adet dükkan kiraladığını, davalı şirketin haksız davranışı nedeniyle 2013 yılında dükkanları çalıştıramadığını, yaptığı fazla ödemelerin davalıda kaldığını, davalıdan 46.600 Euro alacaklı olduğunu ileri sürerek; 46.600 EURO alacağın doğduğu tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının zorla tahliye edilmediğini, tarafların tahliye konusunda anlaştıklarını, aralarındaki kira akdini serbest iradeleri ile ve birbirlerini belirli şartlar altında ibra ederek sona erdirdiklerini, taraflar arasında bir ibra sözleşmesinin imzalandığını birleşen davaya konu alacağın taraflar arasındaki kira ilişkisinden değil davacının başka bir borcundan kaynaklandığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; asıl davanın kabulü ile 10.000 TL'nin dava tarihi olan 12/11/2013 tarihinde itibaren, 118.030,40 TL'nin ıslah tarihi olan 03/02/2018 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, birleşen davanın kısmen kabulü ile 37.350 Euro'nun 15/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; taraflar arasında 07/01/2012 tarihli altı adet sözleşme ile davalıya ait üç ayrı otelde toplam altı adet dükkana ilişkin kira sözleşmesi düzenlendiği hususunda uyuşmazlık bulunmadığı, 07/01/2012 tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmelerinin feshedildiğine ilişkin bir feshi ihbar bulunmadığı, kiralanan dükkanların konut ve çatılı işyeri kirası hükümlerine tabi olup, TBK'nın 347.maddesi gereğince sözleşmelerin kira süresi sonu olan 07/01/2013 tarihinden sonra da aynı şartlarla yenilendiğinin kabulü gerektiği, davalı tarafça davacı kiracı şirket çalışanlarının kiralanan dükkanların bulunduğu otellere alınmasının engellendiği, kira sözleşmesine konu dükkanların olup halen kiralanmış olduğu üçüncü kişinin kullanımında olduğu, davalının haksız eylemi ve erken feshi nedeniyle davacı kiracının mahrum kaldığı karı talep etmekte haklı olduğu, davalı tarafça karşılıklı anlaşma ile kira sözleşmelerinin feshedildiği ve 05/11/2012 tarihli ibra sözleşmesi düzenlendiği savunulmuş ise de, davacı kiracı tarafından ibranamedeki kiracı imzasına ve içeriğine karşı çıkıldığı, dayanak ibra sözleşmesi altında davacı kiracı şirketin kaşesi bulunmadığı gibi yetkilisinin ad ve imzasının da bulunmadığı, ibra sözleşmesini davacı şirket adına imzaladığı iddia edilen ...'nın Ticaret Sicil Müdürlüğü yazısına göre davacı şirketi temsile yetkili olmadığı gibi imza tarihinde davacı çalışanı dahi olmadığı, bu durumda ibra sözleşmesinin davacı kiracı şirketi bağlamayacağı, davalı kiraya veren tarafından sözleşmenin karşılıklı rıza ile feshedilip ibralaşıldığına ilişkin savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasında 01/01/2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli olan altı adet kira sözleşmesi düzenlenmiş olup kira sözleşmelerinin davacı kiracı adına ... tarafından imzalandığı davacı şirketin kabulündedir. Davacı kiracı tarafından kira sözleşmelerinin haksız olarak feshedildiği ileri sürülmekte olup davalı kiraya veren ise sözleşmelerin tarafların serbest iradeleri ile sona erdirildiğini savunmaktadır. Bu kapsamda davalı kiraya veren tarafından ibraz edilen 05/11/2012 tarihli ibranamede, taraflar arasındaki tüm kira sözleşmelerinin karşılıklı mutabakat ile sona erdiği belirtilmiştir. Söz konusu ibraname, yine ... tarafından imzalanmış ancak bu ibraname davacı şirket tarafından kabul edilmemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı şirketin yetkili temsilcisinin 22/08/2010 tarihinden itibaren ... olduğunun tespiti yapılmış, başka bir gerekçeye yer verilmemiş, bölge adliye mahkemesince ise dayanak ibra sözleşmesi altında davacı kiracı şirketin kaşesi bulunmadığı gibi yetkilisinin ad ve imzasının da bulunmadığı, ibra sözleşmesini davacı şirket adına imzaladığı iddia edilen ...'nın Ticaret Sicil Müdürlüğü yazısına göre davacı şirketi temsile yetkili olmadığı gibi imza tarihinde davacı çalışanı dahi olmadığı, bu durumda ibra sözleşmesinin davacı kiracı şirketi bağlamayacağı belirtilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; ...'nın davacı şirketin kurucu ortağı olduğu, 2007 yılında şirketteki payını devrettiği, kira sözleşmelerinin imza tarihinde de şirketin ortağı ve yetkili temsilcisi olmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan ... kira sözleşmesinin imzaladığı tarihte davacı şirket çalışanı iken ibranamenin düzenlenme tarihinden önce işten ayrılmış ise de 2013 yılında tekrar davacı şirkette çalışmaya başladığı görülmektedir.

Davalı taraf, davacı şirketin yetkilisi olarak ...'nın gösterildiğini, fiilen kiralananı kullandığını, şirket adına keşide edilen çeklerin ... tarafından imzalandığını ve çek bedellerinin şirket tarafından ödendiğini, ...'nın ticari temsilci olduğunu, 05/11/2012 tarihli ibranamede kararlaştırılan ödeme yükümlülüğünün şirket tarafından yerine getirildiğini, bu şekilde ibranameye uygun işlem yaptığını savunduğu halde, davalının ileri sürdüğü hususlarda hiçbir araştırma ve değerlendirme yapılmadığı görülmektedir.

TBK'nın 547 maddesinde; "Ticari temsilci, işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişidir. İşletme sahibi, ticari temsilcilik yetkisi verildiğini ticaret siciline tescil ettirmek zorundadır; ancak ticari işletme sahibinin ticari temsilcinin fiillerinden sorumluluğu, tescilin yapılmış olmasına bağlı değildir. " düzenlemesi yer almaktadır.

Buna göre, ilk derece mahkemesince; davalının savunması doğrultusunda ...'nın ticari temsilci olup olmadığı yönünde araştırma ve inceleme yapılması, ... tarafından imzalanan kira sözleşmesi kabul edildiği halde ibranameye ...'nın yetkili temsilci olmadığı ileri sürülerek itiraz edilmesinin TMK'nın 2. maddesinde düzenlenen dürüstlük kuralına aykırı olup olmadığı üzerinde durulması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 16/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10392, Karar No: 2012/9029, Tarih: 18.09.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/10392 E.  ,  2012/9029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8. maddesi uyarınca adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırının, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırının da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamayacağına ilişkin 5560 sayılı Yasanın 1. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi 9. fıkrasının 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe girmesi karşısında suç tarihinde para cezasının alt sınırının 5 gün para cezası olmasına rağmen temel para cezası belirlenirken 180 gün para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6695, Karar No: 2015/18606, Tarih: 26.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/6695 E.  ,  2015/18606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2011/20-2011/224

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü olması ve değer farklarının birbirine yakın olan emsallerin değerlendirmeye alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz 14.193,00 m², somut emsal olarak alınan taşınmaz 562,56 m2 dir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 8,00 TL/m2, değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın ise 25,00 TL/m2 olduğu belirtilmesine karşın ve emsal taşınmaz, dava konusu taşınmazdan 3 kat daha değerli olduğu halde, dava konusu taşınmazı emsal taşınmazdan % 50 oranında değersiz kabul eden ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzçölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar

ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2539, Karar No: 2012/13684, Tarih: 07.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2539 E.  ,  2012/13684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Burdur Sulh Hukuk ve 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava,davalının iş yerinde kalan taşınır mallarının iadesi yada bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesi,taraflar arasında işçi-işveren ilişkisi bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Burdur 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi ise, alacağın işçi-işveren ilişkisinden kaynaklanmadığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. Maddesinde, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yerinin iş mahkemeleri olacağı düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından, davacının,davalı şirketin ihale ile üstlendiği elektirik faturası okuma, sayaç sökme ve yenileme işlerinde işçi olarak çalıştığı sırada, davacının da bu kapsamda bu işlerde davaya konu taşınır malları temin ederek çalıştığı anlaşılmıştır. Bu durumda, taraflar arasında hukuki bağımlılık nedeniyle iş ilişkisi bulunduğundan, hizmette ve işyerinde kullanılan eşyaların davacı tarafından temin edilmesinin sonuca etkili olamıyacağı nedeniyle, uyuşmazlığın Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK’nun 21. ve 22. maddeleri (1086 sayılı HUMK'nun 25. ve 26. maddeleri) gereğince Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/627, Karar No: 2022/477, Tarih: 23.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/627 E.  ,  2022/477 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 18. Ceza Dairesi

Sanık ...’nın fuhuş suçundan TCK’nın 227/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.09.2013 tarih ve 1457-712 sayılı hükümlerin sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesince 19.12.2017 tarih ve 43164-15062 sayı ile;

"Hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanun'un 18. maddesi ile değişik TCK’nın 227/3. maddesi uyarınca, fuhuşu kolaylaştırmak veya fuhuşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri veren, dağıtan veya yayan kişi bakımından suçun ayrıca tanımlanmış olması karşısında; anılan Kanun'un 18. maddesiyle değişik CMK’nın 227/3. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece verilen sanığın fuhuş suçundan TCK’nın 227/3, 43/2, 62, 52 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 4.160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin 22.05.2018 tarihli ve 113-423 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesince 07.05.2019 tarih ve 5529-8430 sayı ile;

"Sanığın, fuhuş yaparak geçimlerini sağlayan mağdurların, cep telefonları ve takma isimlerinin bulunduğu kartvizitleri farklı zamanlarda şehir merkezindeki caddelerde yerlere attığı olayda, eylemin 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanun'un 18. maddesi ile değişik TCK’nın 227/3. maddesi uyarınca suç olarak düzenlenip yaptırıma bağlandığı, suç tarihi itibariyle sanığın eyleminin suç olarak düzenlenmediği gözetilmeden beraati yerine suç tarihinde yürürlükte olmayan atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Daire Başkanı ...ise;

"TCK 227/2. maddesinde yetişkinlere yönelik fuhuş suçu düzenlenmiştir. Bu fıkrada bir yetişkinin fuhşa teşvik edilmesi, bunun yolunun kolaylaştırılması, fuhuş için aracılık edilmesi, yer temin edilmesi eylemi suç olarak tanımlanılarak yaptırıma bağlanmıştır. Bunun yanında fuhuş yapan kimsenin kazancından yararlanarak geçimin sağlanması da fuhuş suçu kapsamında kabul edilmiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Daire Başkanı ...ise;

"TCK 227/2. maddesinde yetişkinlere yönelik fuhuş suçu düzenlenmiştir. Bu fıkrada bir yetişkinin fuhşa teşvik edilmesi, bunun yolunun kolaylaştırılması, fuhuş için aracılık edilmesi, yer temin edilmesi eylemi suç olarak tanımlanılarak yaptırıma bağlanmıştır. Bunun yanında fuhuş yapan kimsenin kazancından yararlanarak geçimin sağlanması da fuhuş suçu kapsamında kabul edilmiştir.

6763 sayılı Yasanın 18. maddesi ile değişik TCK 227/3. madde ile yapılan değişiklikle yeni bir düzenleme yapılmış fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren, ürünleri veren, dağıtan veya yayan kişinin eylemi için 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve Adli Para Cezası öngörülmüş daha lehe bir düzenleme yapılmıştır.

TCK'nın 227/2 ve TCK'nın 227/3. maddelerinin ortak yanı fuhşun yolunun kolaylaştırılmasının yaptırıma bağlanmasıdır. Daha sonra yürürlüğe giren TCK'nın 227/3. maddesi ile 227/1. maddesi arasında normlar çatışması mevcut olup bu sorunun TCK 7/2 maddede düzenlenen 'suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan Kanun ile sonradan yürürlüğe giren Kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan Kanun uygulanır' ilkesi kapsamında yani Ceza hukukunda kabul edilen lehe yasanın geriye yürüyeceği ilkesi kapsamında çözümlenmesi gerekir.

Somut olayda sanığın daha önceden fuhuş yaptığını bildiği mağdurlar ... ve Nimet ile para karşılığı cinsel ilişkiye girdiği, her iki mağdurun fuhuş yaptığını bildiği, mağdurların fuhuş yapmalarını kolaylaştırmak amacıyla hazırlanan kartvizitleri mağdurlardan alarak onların fuhşunu kolaylaştırmak amacıyla dağıttığı bunun karşılığında mağdurlarla cinsel ilişkiye girdiği sabittir.

Sanığın yukarıda anlatılan eylemleri TCK 227/2 madde kapsamında kalan fuhşun yolunun kolaylaştırılması eylemini oluşturmakla birlikte suç tarihinden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren değişik TCK 227/3 maddesi fuhşu kolaylaştırmak amacıyla hazırlanan yazı ve sözleri içeren ürünleri dağıtma eylemi hakkında daha lehe bir düzenleme getirmiştir. TCK 227/3 madde mağdur ile herhangi bir işbirliği içerisinde olmadan mağdurun fuhşunu kolaylaştırma saiki gütmeden sadece görüntü ve yazıları dağıtan kişinin eylemini ilk defa suç olarak tanımlamaktadır ancak mağdure ile işbirliği içerisinde, mağdurenin fuhuş yaptığını bilen ve mağdurenin fuhuş yapmasının yolunu kolaylaştırmak için hazırlanan yazı ve görüntüleri mağdureden alarak dağıtan kişinin eylemi zaten TCK 227/2 maddede düzenlenen fuhşun yolunu kolaylaştırma suçunu oluşturmaktadır. TCK 227/3 madde bu kişiler yönünden lehe bir düzenleme getirdiği için haklarında 227/3 maddenin uygulanması gerekir. Bu nedenle İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu düşüncesi ile onanması yerine bozma yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyız." düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca da 13.07.2019 tarih ve 54165 sayı ile;