muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/823, Karar No: 2015/278, Tarih: 15.09.2015

TCK’nun 39/2. maddesindeki düzenlemeye göre, yardım etme; maddi yardım ve manevi yardım olarak ikiye ayrılmaktadır.

1- Bir suçun işlenmesine maddi yardımda bulunma çok çeşitli şekillerde ortaya çıkmakla birlikte anılan maddede maddi yardım;

a)Suçun işlenmesinde kullanılan araçları temin etmek,

b) Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında maddi yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak olarak sayılmış,

2-Manevi yardım ise;

a)Suç işlemeye teşvik etmek,

b)Suç işleme kararını kuvvetlendirmek,

c)Suçun işlenmesinden sonra yardımda bulunmayı vaad etmek,

d)Suçun nasıl işleneceği konusunda yol göstermek şeklinde belirtilmiştir.

Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir. Zira "yardım etme"yi müşterek faillikten ayıran en önemli unsur, kişinin suçun işlenişi sırasında fiil üzerinde ortak hakimiyetinin bulunmamasıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yaklaşık 3 yıl önce sanık En..’in Diyarbakırlı Mehmet adlı kişiden esrar alarak satışını yaptığı, ancak 3.000 lira tutarındaki bedelini ödemediği, olay günü ise kardeş olan sanıklar En.. ile Er..’in saat 17.00 sıralarında alkol aldıkları, bir süre sonra maktul ile karşılaştıkları, maktulün sanık En..’i çağırıp Diyarbakırlı Mehmet’in kendisiyle görüşmek istediğini söyleyerek telefonu uzattığı, ancak sanık Er..’in araya girerek “borç benim borcumdur ben görüşeyim” demesi üzerine maktulün sanık Er..’e “sen kimsin lan” diyerek hakaret ettiği, sanık En..’in ise “hepimiz de sarhoşuz, daha sonra konuşuruz” diyerek ayrıldıkları, sanıkların alkol almaya devam ettiği, bir süre sonra maktulün kendisine hakaret etmesine sinirlenen sanık Er..’in “ben buna dalacağım” diyerek evden bıçak alıp geldiği, birlikte maktulü aradıkları, sokakta beklerken maktulü tanık S..’ın kullandığı araçta görünce ıslık çalarak durdurdukları, sanık Er..’in sağ ön tarafta bulunan maktulün yanına gelerek “En.. benim lan, ne söyleyeceksen bana söyle” dediği, maktulün de “bana mı lan diyorsun” diyerek aşağı inince sanık Er..’in maktulü bıçaklamaya başladığı, tanık S..’ın araçtan inerek maktule yardım etmek istemesi üzerine sanık En..’in “sen karışma” diyerek ona engel olduğu, daha sonra da maktulün kolundan ve omzundan tuttuğu, bu sırada sanık Er..’in maktulü bıçaklamaya devam ettiği, bıçaklamayı bırakınca sanık En..’in de maktulü tutmayı bıraktığı ve birlikte kaçtıkları olayda;

Kardeş olan sanıkların olay öncesi maktul ile yaşadıkları tartışmadan sonra sanık Er..'in maktulü kastederek "ben buna dalacağım" şeklinde söyleyip eve giderek bıçak alıp dönmesi, sanıkların maktulü bulmak için sokakta birlikte aramaları, maktulü tanık S..'ın kullandığı araçta görünce birlikte durdurmaları, sanık Er..'in maktulü bıçaklamaya başladığı esnada ağabeyi olan sanık En..'in de tanık S..'ın müdahale etmesine engel olması, daha sonra da iri yapılı maktulü bıçaklama eylemi bitinceye kadar kolundan ve omzundan tutması, sanık Er..'in bıçaklamayı bırakınca sanık En..'in de maktulü bırakıp olay yerinden birlikte kaçmaları gözönüne alındığında, sanıkların olayın başlangıç ve gelişimine göre birlikte suç işleme kararlarının olduğu, sanık En..'in kasten öldürme suçunun icrasında üstlendiği rol ile suçun işlenmesine sağladığı katkının öneminin TCK'nun 39. maddesinde düzenlenen yardım etme sınırlarını aştığını ve iş bölümü içerisinde gerçekleşen davranışlarının diğer sanığın fiilini tamamlaması nedeniyle suçun işlenişi üzerinde diğer sanıkla birlikte hâkimiyet kurduğu anlaşılmakla, kasten öldürme suçuna 5237 sayılı TCK’nun 37. maddesi kapsamında müşterek fail olarak katıldığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, yerel mahkemenin sanık En..'in kasten öldürme suçuna yardım eden olarak katıldığına ilişkin direnme kararında isabet bulunmadığından bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.04.2013 gün ve 43-106 sayılı direnme hükmünün, sanık En..'in kasten öldürme suçuna 5237 sayılı TCK’nun 37. maddesi kapsamında müşterek fail olarak katıldığı gözetilmeksizin yardım eden olarak katıldığının kabulü ile hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30125, Karar No: 2020/7048, Tarih: 17.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/30125 E.  ,  2020/7048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Mahkeme gerekçeli kararının ... Yatırım İzleme ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı’na 05.01.2016 tarihinde tebliğ edildiği, ... Valiliği’nce 26.09.2016 tarihinde verilen kararın temyiz edildiği, 07.10.2016 tarihli mahkeme ek kararı ile temyizin süresinde olmadığı gerekçesiyle temyizin reddine dair ek karar verildiği, ek kararın süresinde ... Valiliği tarafından temyiz edildiği görülmüştür. Gerekçeli kararın tüzel kişiliği bulunmayan ... Yatırım İzleme ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığı’na tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, temyizin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Belirtilen sebeple temyiz isteminin reddine dair 17.10.2016 TARİHLİ EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dava dosyası için tetkik hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sora dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Valiliğine bağlı İl Özel İdaresi ... ve ... Merkezleri programı kapsamında çalıştığını, davacıyla birlikte aynı pozisyonda çalışan başka işçilere yol ve yemek ücreti ödendiği halde müvekkili davacıya yol ve yemek ücreti ödenmediğini, İş Kanunu’nun işverene işyerinde çalışan işçilere eşit davranma borcu yüklediğini, müvekkili davacının da yemek ve yol ücretinden yararlandırılması gerektiğini, iş sözleşmesinin feshedileceğinin ihbar edildiğini, ihbar süresinin sonunda çalıştırılmaya devam edildiğini, ancak iş arama izninin kullandırılmadığını ileri sürerek, yol ve yemek yardımı ücretinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, husumet itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 2. ve 5. fıkraları ile ... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, husumet itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 2. ve 5. fıkraları ile ... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davalar ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiliği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı, bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu Kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmalarının İçişleri Bakanlığı'nın onayına bağlı olduğu, 5. fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işleminin, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı, Maliye Hazinesine devredilen taşınmazların Kanun'un yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı, Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanun'un 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanların; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında, Mahkemece davanın gerçek hasma yöneltilmesi temin edilmeden, kapanan İl Özel İdaresine karşı yargılamanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır. Yukarıdaki düzenlemeler kapsamında, devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararı ve ilgili belgeler getirtilerek husumetin kime yöneltilmesi gerektiği belirlenmeli, daha sonra davacıya bu hususta süre verildikten ve taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekmektedir. Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 17/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6479, Karar No: 2019/1923, Tarih: 21.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/6479 E.  ,  2019/1923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; 27.08.2010 tarihinde müvekkilinin içerisinde yolcu olarak bulunduğu 27 HD 225 plakalı araca 11 777 67 plakalı aracın arkadan çarpması neticesinde davacının yaralandığını ve tedavi görüp ameliyat olduğunu, ayağının sakatlandığını, çalışamaz duruma geldiğini, davacının yaralanmasına sebebiyet veren ve davalı şirkete 19738857 nolu zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası poliçesi ile sigortalı 11 777 67 plaka sayılı araç sürücüsünün kazada asli ve tam kusurlu olduğunu, müvekkilinin kazanç kaybı ve çalışma kaybından dolayı maddi zarara uğradığını, gerçek zararı belli olmadığından belirsiz alacak davası açtıklarını beyanla, geçici iş göremezlik zararı olarak 100,00 TL ve sürekli maluliyet için 900,00 TL olmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçeli karar başlığında dava tarihi 17/12/2014 tarihi yerine 23/12/2014 yazılmış ise de, HMK'nın 304. maddesi uyarınca tarafların başvurusu üzerine veya re'sen düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 10.146,34 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 21/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35870, Karar No: 2014/37860, Tarih: 09.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/35870 E.  ,  2014/37860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/704, Karar No: 2022/15423, Tarih: 26.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/704 E.  ,  2022/15423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut nüfus kaydına göre, olay tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdurenin herhangi bir cebir, tehdit veya hile kullanılmaksızın velayeti altında bulunduğu ailesine haber vermeden olay akşamı 21:00 sıralarında Gebze'de bulunan evinden çıkıp, erkek arkadaşı olan sanık ile kaçmak üzere buluşup, sanığın kullanımında olan araç ile birlikte İstanbul-Avcılar'a gittikleri, mağdurenin babasının kayıp ihbarında bulunması üzerine kolluk biriminin sanığın İstanbul'daki evine giderek sanığın babasına olayı bildirmeleri akabinde, sanığın babası ile sanık ve mağdurenin ertesi gün sabah Emniyet Amirliği'ne gelerek mağdurenin ailesine teslim edildiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak suça sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2219, Karar No: 2019/10474, Tarih: 21.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2219 E.  ,  2019/10474 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın tam kusurlu olarak kontrolsüz kavşağa çıkış yapması neticesinde, ölen ...'nın idaresindeki araca çarpması sonucu ...'nın olay yerinde vefat ettiği, araçta hosteslik yapan ... ve ...'ün yaralandıkları, ...'deki yaralanmanın yaşamını tehlikeye soktuğu, kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını ağır derecede (6) etkileyecek nitelikte olduğu, duyulardan ya da organlardan birinin işlevinin sürekli olarak yitirilmesi niteliğinde olduğunun belirlendiği, diğer yaralı ...'in de yaralanmasının, yaşamını tehlikeye soktuğu, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek durumda olduğunun belirlendiği olayda; sanığın taksire dayalı kusurunun ağırlığı, meydana gelen netice göz önünde bulundurulduğunda mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamede bu hususta bozma içeren görüşe iştirak edilmemiştir.

Katılan ... vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanığın sürücü belgesi bilgilerinin incelendiğinde, aynı belge numarası adı altında hem A2 sınıfı, hem E sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu, sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı ve bu nedenle sanığın somut olaya konu taksirle öldürme suçu sebebiyle sadece E sınıfı sürücü belgesinin geri alınabileceği gözetilmeden, sanığa ait sürücü belgesinin ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; mahkemenin takdiri de göz önüne alınarak hükmün TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafındaki "A2" ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 21.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12302, Karar No: 2010/12713, Tarih: 22.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/12302 E.  ,  2010/12713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.06.2003 ve 05.03.2007 gününde verilen dilekçeler ile temliken tescil, 11.04.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; temliken tescil talebinin reddine, tazminat talebinin davalı ... dışındaki davalılar yönünden kabulüne dair verilen 29.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Tic. A.Ş. Ve diğer bir kısım davalılar vekili ile davalı ... ve diğer bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 724 ve 729. maddelerine dayalı temliken tescil, ikinci kademede ıslah yoluyla ileri sürülen istek, yapı ve ağaç bedellerinin tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılması kararlaştırılan keşif için gerekli giderler davacı tarafından karşılanmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmün davacı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 02.11.2009 tarihli ilamı ile “...Somut uyuşmazlıkta yapılan tespit sonucu alınan 23.08.2002 günlü bilirkişi raporunda 769 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ağaçların değeri saptanmıştır. Mahkemece bununla yetinilmemiş yerinde keşif yapılmış, 10.04.2007 tarihli rapor alınmıştır. Bu raporda da yapı ve ağaçların toplam değeri 25.400.00 TL. olarak saptanmıştır. Davacı 10.04.2007 günlü bilirkişi raporuna değer yönünden itiraz etmiş, bu itiraz üzerine mahkemece keşif kararı alınmış, ne var ki keşif giderlerini karşılaması gereken davacı gerekli giderleri karşılamadığından keşif yapılamamıştır. Hal böyle olunca davacı itirazı sebebiyle yeniden keşif yapılmasını icap ettiren delilinden, bir başka anlatımla 10.04.2007 günlü bilirkişi raporuna itirazından vazgeçmiş sayılır. Mahkemece bu durum gözetilmek suretiyle mevcut delillere göre çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken dosya içerisinde başkaca delil yokmuş gibi işlem yapılarak davanın yazılı bazı gerekçelerle reddi doğru olmamıştır.” gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak, davacının temliken tescil talebinin reddine, tazminat isteminin davalı ... dışındaki davalılar yönünden kabulü ile 25.400 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hüküm bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre bir kısım davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.