muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/11236, Karar No: 2006/3067, Tarih: 17.03.2006

Öte yandan, davacı parseli yararına 129 parsel de bir geçit hakkı bulunduğu takdirde, bu geçit yerinin devamı olan ve ana yola bağlantısını gösteren bölümlerde krokide açıkça belirtilmelidir. Bu yöndeki inceleme de, geçit yerinin genel yola kadar kesintisiz olarak ulaşması gerektiği ilkesinin getirdiği bir sonuçtur. Aksi halde, geçit davasından beklenilen amaca ulaşılmış olmaz.

Tüm bu yönler üzerinde durulmadan, eksik incelemeye, yetersiz bilirkişi düşüncesine, denetim ve değerlendirmeye elverişsiz krokiye istinaden, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.03.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10255, Karar No: 2022/1737, Tarih: 01.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/10255 E.  ,  2022/1737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Taraflar arasında ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve bu kez davacı Bölge Adliye Mahkemesi kararının duruşmalı olarak temyizi üzerine, duruşma isteminin değerden reddine karar verildi, temyiz istemi yönünden Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sonucu, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 1 parsel sayılı 37.105.026,20 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz orman vasfı ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli 101 ada 1 sayılı orman parselinin bir bölümünün ve kayden maliki olduğu 153 ada 14 parselin güneyinde bulunan dere içinde kalan taşınmazın adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine, vekalet ücreti yönünden Yerel Mahkeme kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiş ve bu karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 35,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 44,80 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 01.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15423, Karar No: 2024/6547, Tarih: 11.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/15423 E.  ,  2024/6547 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2187 E., 2023/1689 K.

İTİRAZI DEĞERLENDİREN

MAHKEME : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/194 Değişik İş

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 22.09.2023 tarihli ve 2022/2187 Esas, 2023/1689 Karar sayılı kararına yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.12.2023 tarihli Değişik İş sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 22.09.2023 tarihli kararı ile istinaf talebinin süre bakımından reddi hükmüne konu cezanın türü ile istinaf incelemesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ilk cümlesinde yer verilen “Merciin itiraz üzerine verdiği kararları kesindir" hükmü gereği temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8691, Karar No: 2021/12127, Tarih: 27.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8691 E.  ,  2021/12127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bursa 1. Sulh Hukuk ve Enez Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir. Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının mernis adresinin .... Büyükevren Enez/Edirne” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Enez Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “.... Osmangazi/Bursa” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Enez İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “.... Osmangazi/Bursa” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26907, Karar No: 2018/20333, Tarih: 12.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/26907 E.  ,  2018/20333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 22.02.2010-25.04.2013 tarihleri arasında çalıştığını, her yıl ocak ayında maaşlara zam yapıldığını ancak davalı işverenin performans düşüklüğü gerekçesi ile 2013 yılının ocak ayında davacının maaşına zam yapmadığını, bu konuda kendisine bilgi verilmediği gibi objektif olmadığını, aynı durumda olan diğer çalışanlara zam yapıldığını eşit işlem yapma borcuna aykırı davrandığını, ayrımcılık yaptığını belirterek kıdem tazminatı ve ayrımcılık tazminatı talepleri olduğundan bahisle; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı ... Sağlık Hizmetleri AŞ vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdini haksız şekilde sonlandırdığı davalı şirkette personelin yıl içindeki performanslarına bağlı olarak maaşlarına zam yapıldığını, yapılan objektif değerlendirmeler neticesinde davacıya zam yapılmasının uygun olmadığına karar verildiğini, işyerinde kimseye ayrımcılık yapılmadığını , davacının taleplerinin haklı olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davacı ayrımcılık tazminatı talebinde bulunmuş olup, davalı işyerinde her yıl başında çalışanların maaşlarına periyodik olarak zam yapıldığı, 2013 yılı başında ise davacı ile birlikte bir kaç kişinin maaşına zam yapılmamış, zam yapılmayış nedeni olarak davalı işveren tarafından performans düşüklüğünü gerekçe göstermiş ise de, davacı hakkında performans değerlendirmesine ilişkin bir belge sunulmamıştır. Davacı ile aynı konumda çalışanların maaşlarına zam yapıldığına göre davacının maaşına ispat edilemeyen performans düşüklüğü gerekçesiyle maaşına zam yapılmaması İş Kanununun 5. maddesinde düzenlenen ayrımcılık oluşturduğundan davacının iki aylık ücret tutarında ayrımcılık tazminatı ile kıdem tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı ... Sağlık Hizmetleri AŞ temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında iş akdinin feshi ve ayrımcılık tazminatı uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı ... Sağlık Hizmetleri AŞ temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında iş akdinin feshi ve ayrımcılık tazminatı uyuşmazlık konusudur.

Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesinden hareketle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinde işverenin eşit davranma ve ayrım yapmama borcu yer almıştır. Eşit davranma ilkesi olarak da adlandırılan bu yükümlülükte işveren, işyerinde çalışan işçilere eşit işlem yapmak zorundadır. Anılan maddeye göre işveren iş akdinin kurulması, ücret ve çalışma koşullarında, sözleşmenin sona ermesinde farklı işlem yapamaz. Aynı durumdaki işçilere objektif ve farklı davranmayı haklı kılacak nedenler bulunmadıkça eşit davranılması zorunludur. Kısaca aynı durumdaki işçiler arasında farklılık yaratılmamalıdır. İşçilerin kişisel niteliklerinden bağımsız olarak önceden belirlenmiş bir esasa göre ücret ödemesi yapılıyor ise, bu göreve atanan işçilere önceden belirlenen esasa göre öngörülen ücretin ödenmesi gerekir. Aynı nitelikteki işçilerden bir kısmını koruyucu hükümler dışında tutmak hem Anayasa’nın eşitlik ilkesine, hem de 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesindeki temel kurala uygun düşmez. (Dairemizin 11.09.1967 gün ve 8479-7519 sayılı ilamı).

Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, İş Hukuku bakımından işverene, işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı, işyerinde çalışan işçiler arasında keyfî ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte, eşit davranma borcu, tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmemektedir. Bahsi geçen ilke, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tâbi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

Öte yandan anılan ilke, hakların sınırlandırılmasına değil tesisine hizmet eder. Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir. İşverenin işçileri arasında eşit işlem yapma borcundan söz edebilmek için hiç şüphesiz işveren ile arasında iş ilişkisi kurulmuş olan işçilerin varlığı gerekmektedir. Eşitlik ilkesine uygun davranılıp davranılmadığının belirlenmesinde bu yönde bir iddiayı ileri süren işçi ile aynı işverene bağlı olarak, aynı ya da benzer işte, aynı ya da benzer verim ile çalışan, eğitim dereceleri aynı ya da benzer olan, kıdemleri eşit olan, kısacası objektif ve subjektif nitelikleri itibarıyla karşılaştırılabilir iki veya daha fazla işçi bulunmalıdır.

Eşitlik ilkesini düzenleyen 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinde, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.). İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez( Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı maddenin 6. fıkrasında belirtilmiştir. Ancak bu yaptırım, her eşit işlem borcuna aykırılık için öngörülmemiştir. Bu yaptırımın olması için maddede mutlak olarak belirtilen ayrımcılık nedenlerinin ihlali gerekir. Kısaca dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım veya tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapılması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; laborant olarak çalışan davacı davalı işveren tarafından işçiler arasında ayrımcılık yaptığı diğer çalışanların ücretine zam yapılmasına rağmen kendisinin ücretine zam yapılmadığı iddiası ile ayrımcılık tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece 2013 yılının başında davacının maaşına zam yapılmadığından ayrımcılık tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile ayrımcılık tazminat talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; laborant olarak çalışan davacı davalı işveren tarafından işçiler arasında ayrımcılık yaptığı diğer çalışanların ücretine zam yapılmasına rağmen kendisinin ücretine zam yapılmadığı iddiası ile ayrımcılık tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece 2013 yılının başında davacının maaşına zam yapılmadığından ayrımcılık tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile ayrımcılık tazminat talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Yukarıda zikredilen 4857 sayılı Kanunun 5. maddesi ile Dairemiz yerleşik uygulamasına göre işverenin her eşit işlem borcuna aykırılık hali için tazminat yaptırımı öngörülmemiş, bu yaptırımın olması için maddede mutlak olarak belirtilen ayrımcılık nedenlerinden (örneğin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce v.b.) birinin gerçekleşmesi şartı aranmıştır. Davalı işveren tarafından davacının performansının düşük olması gerekçesi ile maaşına zam yapılmamış olup davacının dil, ırk,cinsiyet yada siyasal düşüncesinden dolayı yapılmış ayrımcılığı ortaya koyan bir saptamanın bulunmadığı anlaşıldığından Mahkemece ayrımcılık tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/807, Karar No: 2014/8653, Tarih: 24.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/807 E.  ,  2014/8653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1695, Karar No: 2019/2776, Tarih: 29.04.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/1695 E.  ,  2019/2776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların müvekkil bankaya olan borcundan dolayı icra takibi başlatıldığını, bu borcun muris ... ve müvekkil banka arasında akdedilen kredi sözleşmesinden doğan bir borç olduğunu, murisin ölümü ile kefil ...'a ve mirasçıları ... ve ...'a intikal ettiğini ancak davalıların borca itiraz ettiğini, bu nedenle icra dosyasına yapılan itirazların iptali ile takibin kaldığı yerden devamına, davalıların % 40 oranında icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; muris ... kredi kullanırken ölümüne sebep olan kanser hastalığını aynı zamanda ... Emeklilik A.Ş. acenteliğini yapan davacı bankaya bildirdiğini ancak borçlu ... ölümü ile riziko edilen borcun hayat sigortasından tahsil edilmesi gerekirken ... ve Emeklilik A.Ş'nin kredi öncesinden gelen kanser hastalığının teminat dışı olduğunu bildirerek borcu karşılamadığını, kaldı ki müteveffanın çoklu organ yetmezliğinden öldüğünü, bu nedenle davanın ... ve Emeklilik A.Ş.'ye ihbar edilmesine, açılan davanın reddedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, murisin beyan ettiği kanser hastalığının hayat sigortası kapsamında kalmadığı, davalıların mirasçı ve müteselsil kefil sıfatı ile murisin borcundan sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne, alacak likit ve belirlenebilir olduğundan asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına, ihbar olunan ... ve Emeklilik A.Ş tarafından yapılan bir davaya katılma ve müdahale talebi bulunmadığından ihbar olunan hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava taraflar arasında düzenlenen tüketici kredisi sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali istemidir. Sözleşmenin düzenlendiği 21.05.2013 tarihinde yürürlükte olan 4077 sayılı Kanunun 3/e maddesine göre tüketici, “Bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi” ifade etmekte olup, davanın tarafının tüketici olması nedeniyle uyuşmazlığın bu yasa kapsamında bulunmasına göre, aynı Kanunun 23.maddesi uyarınca 4077 sayılı Kanunun uygulanması ile ilgili her türlü uyuşmazlığın Tüketici Mahkemelerinde bakılacağı öngörüldüğünden Tüketici Mahkemesi görevlidir. Mahkemelerin görevinin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınması gerekir. Bu nedenle Tüketici Mahkemesinin görevli olduğu gözetilmeden anılan kanun hükmüne aykırı şekilde genel mahkeme tarafından hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 29/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16618, Karar No: 2010/14917, Tarih: 23.12.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/16618 E.  ,  2010/14917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : ...: Sanığın her iki suçtan da beraatine dair.

...: Dolandırıcılık suçundan beraatine, sahtecilik suçundan 5237 S. TCK. nun 204/1, 62, 51, 53/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına 1 yıl 8 ay süre ile denetim altında bulundurulmasına ve ertelemeye dair.

I-Sanıklar hakkında “dolandırıcılık” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında;sanıklara yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4 maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının kesici son işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 13.05.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış,katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

II-Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği suçundan sanık ...’ın beraatine,sanık ...’ın mahkumiyetine dair hükümlere yönelen katılan vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

A-Sanıklardan ...’ın Medimaj firmasından aldığı mala karşılık borçlu sıfatıyla suça konu bonoyu tanzim ettiği ve fakat diğer sanık oğlu ...’ ın babası yerine imza atıp icra takibi sırasında da sanık ...’ın imzaya itiraz ederek sahtecilik suçunu birlikte işlediklerinin iddia olunmasına,bononun ciro yoluyla katılanın yetkilisi olduğu firmaya devredildiğinin anlaşılmasına,hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanık ...’ın