muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4343, Karar No: 2022/5435, Tarih: 31.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/4343 E.  ,  2022/5435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarih ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi nedeniyle, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra açıklanmış olduğundan kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu, hükmün daha önce Yargıtay denetiminden geçmediği, bu nedenle kanun yolu incelemesinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla; sanığın istinaf talebi ile ilgili gereğinin mahallince yapılması için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 31.03.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sayın Çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi (BAM)’nin göreve başladığı 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen hükmün açıklanmasının ertelenmesine dair kararın, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yürütülen muhakeme sonucu anılan tarihten sonra hükmün açıklanması sebebiyle kanun yolunda BAM’nin görevli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Bir yargılama makamının verdiği bir kararda hukuka aykırılık olduğu iddiasıyla çıkarılan uyuşmazlığı çözmek üzere yürütülen muhakeme faaliyeti “kanun yolu davası” olarak adlandırılmaktadır. Kanun yolu “dava” olunca; yetkili ve görevli makamın da tarafların iradesi dışında belirleneceği ve bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

CMK’nin 231/5. vd. maddelerine göre verilen hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı, CMK’nin 223. maddesi anlamında “hüküm niteliğinde olmayan” bir mahkeme kararıdır. Bu karara karşı gidilebilecek kanun yolunun ise itiraz olup; sadece hükmün açıklanması durumunda “düşme” kararı verileceği ve bu kararın hükümlerle aynı kanun yoluna tâbi olduğu aşikardır.

CMK’nin 231/5. vd. maddelerine göre verilen hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı, CMK’nin 223. maddesi anlamında “hüküm niteliğinde olmayan” bir mahkeme kararıdır. Bu karara karşı gidilebilecek kanun yolunun ise itiraz olup; sadece hükmün açıklanması durumunda “düşme” kararı verileceği ve bu kararın hükümlerle aynı kanun yoluna tâbi olduğu aşikardır.

Hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı verilmesini kabul eden sanık, bu iradesini ortaya koyduğu anda şu durumu bilmekte ve erteleme kararı verilmesini şu düşüncelerle kabul etmektedir: “Hükmün açıklanmasının ertelenmesini kabul ettiğim takdirde hakkımda itiraza tabi bir karar verilecek; ancak denetim süresi içinde yeni bir suç işlediğim veya denetimli serbestlik tedbirlerine uyduğum takdirde hakkında “hüküm” niteliğinde ve (20 Temmuz 2016 öncesi verilen hükmün açıklanması ertelenmesi kararları üzerinden örnekleyecek olursak) temyiz kanun yoluna başvurulabilen, Yüksek Mahkeme Yargıtay tarafından denetlenecek bir hüküm verilecektir.”

Kuşkusuz, temyiz kanun yolu, içerdiği mekanizmalar bakımından istinaf denetiminden daha güvencelidir. Şöyle ki, davanın Yüksek Mahkeme olarak Yargıtay’da beş yüksek hâkim tarafından karara bağlanacak olması, davayı karara bağlayacak yüksek hâkimlerin nitelikleri, seçilme usulleri ve sahip oldukları yüksek hâkimlik güvencesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tebliğname düzenlenerek temyiz davasının esası hakkında görüş bildirilmesi, ilk derece mahkemesinin direnme kararı verebilmesi, Yargıtay Özel Daire kararının Ceza Genel Kurulunda incelenebilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazına konu edilebilmesi gibi mekanizmalar istinaf kanun yolunda bulunmamaktadır. Dolayısıyla, suçsuz olduğuna inanan veya çeşitli saiklerle belki de Ceza Adalet Sisteminin işleyişine yeterince güvenemeyen sanığın “hakkındaki hüküm açıklansa dahi temyiz kanun yolu denetiminden yararlanmak hakkına sahip olduğu” inancıyla ve bu hukuki güvenceyle hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararını kabul etmiş olması pekala mümkündür.

Kanun yoluna başvurmanın bir hak olup; hem suç şüphesi altındaki kişi ve uyuşmazlığın tarafları hem de toplum yönünden esaslı bir teminat oluşturduğu kuşkusuzdur. Şüphesiz, uyuşmazlıkların hukuka uygun şekilde çözümlenmesinde ve bu anlamda mahkeme kararlarının denetiminde tarafların ve toplumun vazgeçilemez yararları vardır. Bu anlamda, Anayasamız ve CMK yanında 14 Mart 1985’de imzaladığımız İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesine Ek 7 No’lu Protokol ile “iki dereceli yargılanma hakkı” güvence altına alınmıştır. Bu hakkın kullanımını güvenceye alan normlara uygun şekilde kanun yolunun da fiilen belirlenmesi gereklidir. Bu bağlamda, sanık hakkındaki uyuşmazlığın mahkemece hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararıyla çözümlendiği ve sanığın bu konudaki iradesini ortaya koyduğu andaki normlar esas alınarak kanun yolunun belirlenmesi hayati önemdedir.

Kanun yoluna başvurma hakkına ilişkin olarak “konumuz ile ilgili” temel ilkeleri kısaca bu şekilde belirttikten sonra ulaştığımız sonuçları sıralayabiliriz:

A) Kanun yoluna başvurma hakkının korunması bakımından gerekçelerimiz

1) Mahkemece uyuşmazlığın “mahkeme kararı ile çözümlendiği” yani “yargıya ulaşıldığı” zaman dilimi olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verildiği tarihe göre kanun yolu belirlenmelidir.

2) Sanık denetim süresi içinde “yeni suç işlemesi veya tedbirlere uymaması sebebiyle hüküm açıklansa bile” açıklanacak hükmün temyiz kanun yoluna tabi olduğunu bilmekte ve o güvenceyle toplumsal ve bireysel hayatına devam etmektedir.

3) Sanığın denetim süresi içinde suç işlediği gözetildiğinde anılan suç işleme kararını alırken dahi hakkındaki hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararının temyiz kanun yolu güvencesinde denetlenebilecek olduğunu bilmektedir.

4) İstinaf kanun yolunun 2005 yılında kabul edildiği ancak faaliyete geçmesinin 2016 yılına gelinceye kadar onbir yıl boyunca sürekli ertelendiği gözetildiğinde Devletin dâhi bilmediği bir hükmün, adli organın yürürlük ve faaliyet tarihinin sanık tarafından bilinmesini veya tahmin edilmesini beklemek hukuki güvenlik ilkesine de aykırı olacaktır.

Söz edilen gerekçelerle mahkeme kararının tâbi olduğu kanun yolunun sanık hakkında hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararının verildiği yani uyuşmazlığın çözümlendiği tarihe göre belirlenmesi kanun yoluna başvurma hakkının korunması bakımından zorunluluk arz etmektedir.

B) Eşitlik ilkesine uygunluk bakımından gerekçelerimiz

Aksi düşüncenin kabulü, yani mahkeme kararının tâbi olduğu kanun yolunun ertelenmiş hükmün açıklandığı tarihe göre belirlenmesi durumunda eşitlik ilkesine aykırı durumlar doğabilecektir. Yine hukuki güvenlik ilkesinin zedelenme olasılığının da ortaya çıkması kaçınılmazdır. Örnekler üzerinden ilerleyecek olursak:

1) Aynı davada yargılanan sanıklardan bir kısmı hakkında hüküm; bir kısmı hakkında ise hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı verilmesi durumunda aynı uyuşmazlık bazı sanıklar yönünden temyiz; bazı sanıklar yönünden istinaf kanun yoluna tâbi olabilecektir. Bu durum ise, aynı uyuşmazlığa dair birbirinden farklı hükümlerin kesin hükme dönüşmesine sebebiyet verebilecek ve hukuki güvenlik ilkesine aykırılık oluşturacaktır.

1) Aynı davada yargılanan sanıklardan bir kısmı hakkında hüküm; bir kısmı hakkında ise hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı verilmesi durumunda aynı uyuşmazlık bazı sanıklar yönünden temyiz; bazı sanıklar yönünden istinaf kanun yoluna tâbi olabilecektir. Bu durum ise, aynı uyuşmazlığa dair birbirinden farklı hükümlerin kesin hükme dönüşmesine sebebiyet verebilecek ve hukuki güvenlik ilkesine aykırılık oluşturacaktır.

2) Sanık hakkında hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden sonra denetim süresinin başladığı gözetildiğinde sanık hakkındaki hükmün açıklandığı tarihin 20 Temmuz 2016 öncesi veya sonrası olmasına göre farklı kanun yollarının belirlenmesi gibi bir açmaz ortaya çıkabilecektir. Bu ihtimal, birden çok sanık hakkında hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı verilmesi durumunda bunların hakkındaki hükümlerin farklı tarihlerde açıklanması durumunda da benzer şekilde yani farklı kanun yollarına tâbi olma şeklinde ortaya çıkacaktır. Bu durum da aynı durumda olanlar hakkındaki kararların farklı denetim usullerine tâbi kılınması anlamına gelecek olup; eşitlik ilkesine aykırı olacaktır.

3) Sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına ilişkin muhakemenin uzun sürmesi veya hükmü açıklayacak mahkemeye yeni suçun veya denetimli serbestlik tedbirlerine uymama durumunun ihbar edilmesinin gecikmesi de aynı durumdakiler için farklı kanun yollarının belirlenmesine yol açabilecektir. Bu hâlin de yine aynı durumdakiler için farklı denetim usullerinin kabulü anlamına geleceği ve eşitlik ilkesine aykırı olacağı kuşkusuzdur.

Belirtilen tüm hâllerin de failin iradesi dışında ve ona izafe edilebilecek sorumluluklar dışında olup; adli mercilerin yürüttüğü işlemlerden kaynaklandığı kuşkusuzdur. Dolayısıyla, bu durumlarda fail aleyhine, onun haklarını kullanmasını engelleyen veya sınırlayan sonuçların da kabul edilmemesi gereklidir. Nitekim, görülmekte olan davada sanık hakkında denetim süresi içinde işlediği suçtan yürütülen muhakemede 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sanığın daha sonra denetim süresinde yeni bir suç işlemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden sonra açıklanmıştır. Eğer sanık bu suçu 10 Temmuz 2016 tarihinden önce işleseydi açıklanan hüküm istinaf değil temyiz kanun yoluna tabi olacaktı.

Anılan gerekçelerle sanık hakkındaki hükmün temyiz kanun yoluna tabi olması öncelikle temyiz yolunun içerdiği güvenceler ile kanun yoluna başvurma hakkının korunması bakımından gereklidir. Öte yandan, aksi düşüncenin kabulü halinde eşitlik ilkesine ve hukuki güvenlik ilkesine aykırı durumlara yol açılabileceği kanaatindeyim. Bu itibarla sayın çoğunluğun dava dosyasının incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesi yönündeki düşüncesine katılamıyorum. 31.03.2022
Yargıtay — Esas No: 2013/21939, Karar No: 2014/16755, Tarih: 14.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21939 E.  ,  2014/16755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükümden gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9701, Karar No: 2010/13159, Tarih: 01.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/9701 E.  ,  2010/13159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kartal 2.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlular aleyhine kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine davalı borçluların vaki itirazı üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması, icra inkar tazminatının tahsili ve kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuş mahkemece, davanın reddine asıl alacağın %40'ı oranındaki tazminatın davacıdan alınarak davalılara verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve sözleşmede kararlaştırılan artış şartının belli ve muayyen olmamasına, önceki dönem kira parasının taraflarca sözlü olarak aylık 1.200,00 TL olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamasına, yasal süre içinde kararlaştırılan kira parasının ödenmiş bulunmasına, Borçlar Yasası’nın 484. maddesi hükmü gereğince kefilin sözleşmedeki sorumluluğunun sözleşme süresi ile sınırlı olmasına göre davacı vekilinin davalı ... Ltd. Şti aleyhine açılan davanın reddine ve inkar tazminatının tahsili ile kiralananın tahliyesine ilişkin istemin reddine yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin davalı ... Ltd. Şti 'ye ilişkin Mart 2010 ayı kira alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.12.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 5.maddesinde kira bedelinin ait olduğu ayın ilk beş günü ve peşin ödeneceği,23. maddesinde yıllık kira artışının Tefe-Tüfe oranında olacağı kararlaştırılmıştır. Davacı, anılan sözleşmeye dayanarak Aralık 2009, Ocak 2010 ve Şubat 2010 ayları kira farkı ile Mart 2010 kira parası olan toplam 1.000,00 TL'nin tahsili için davalılar hakkında Kartal 2. İcra Müdürlüğü’nün 2010 / 2385 sayılı dosyası ile tahliye istekli icra takibi yapmıştır. Davalılar kira parasının aylık 1.200,00 TL olduğunu, takibe konu kira bedelinin ödendiğini belirterek itiraz etmişlerdir. Sözleşmede kira parasının Tefe-Tüfe oranında arttırılacağı kararlaştırılmış ise de hangi kurumun açıklayacağı oranların baz alınacağı, TEFE mi TÜFE mi oranında artırılacağı, aynı aya karşılık gelen artış oranının mı, yıllık ortalamanın mı alınacağı kararlaştırılmamıştır. Bu haliyle artış şartı belli ve muayyen olmadığından hüküm ifade eder nitelikte değildir.

Davacı, yeni kira döneminde aylık kiranın 1.300,00 TL olduğunu ileri sürerek Mart 2010 kira parasını talep etmiş olup 09.03.2010 tarihinde Mart 2010 ayı kira parasına mahsuben 600,00 TL, 16.03.2010 tarihinde davacının banka hesabına ödenmiştir. Bu durumda mahkemece, Mart 2010 ayı kirası olarak takipten sonra ödenen 600,00 TL yönünden itirazın kaldırılmasına, yapılan ödemenin infaz aşamasında nazara alınmasına karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerktirmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın Davalı ... Ltd. Şti yönünden ve davalı ... Ltd.Şti yönünden ise tahliye isteminin reddine ilişkin olarak ONANMASINA, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin davalı ... Ltd.Şti. yönünden kira alacağına ilişkin olarak BOZULMASINA, onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 01.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4794, Karar No: 2016/4536, Tarih: 17.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/4794 E.  ,  2016/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

Dairemizin .../01/2015 tarih 2014/18282 Esas ve 2015/1630 Karar sayılı ilamı ile “dava konusu ödeme emirlerinin davacıya tebliğine ilişkin tebligat parçası ile ödeme emrine konu idari para cezalarının tahakkuk evraklarının, idari para cezalarının davacıya tebliğ edilip edilmediğinin, edilmiş ise tebligat evrakının, idari para cezalarına karşı davacı tarafından komisyona itiraz edilip edilmediğinin, edilmiş ise komisyon kararının, komisyon kararının davacıya tebliğ edilip edilmediğinin, edilmiş ise İdare Mahkemesinde dava açılıp açılmadığının ve acılmış ise sonucunun ne olduğunun Kurumdan sorularak ve buna ilişkin gerekli evraklar getirtilerek cevabı dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine” karar verilmiş olup Kurum tarafından gönderilen evraklar arasında ödeme emirlerinin davacıya tebliğine ilişkin tebliğ alındısının bulunduğu ancak ödeme emirlerine konu idari para cezalarına ilişkin olarak istenen diğer evrakların getirtilmediği, bu durumda karar gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay kararlarının gereğinin yerine getirilmemesinin dosyanın temyiz incelemesini geciktirdiği gibi ilgililerin sorumluluğuna da yol açacağı açıktır.

Dava konusu ödeme emirlerine konu idari para cezalarının tahakkuk evraklarının, idari para cezalarının davacıya tebliğ edilip edilmediğinin, edilmiş ise tebligat evrakının, idari para cezalarına karşı davacı tarafından komisyona itiraz edilip edilmediğinin, edilmiş ise komisyon kararının, komisyon kararının davacıya tebliğ edilip edilmediğinin, edilmiş ise İdare Mahkemesinde dava açılıp açılmadığının ve acılmış ise sonucunun ne olduğunun Kurumdan sorularak ve buna ilişkin gerekli evraklar getirtilerek cevabı dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, .../03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9730, Karar No: 2016/13387, Tarih: 04.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/9730 E.  ,  2016/13387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra, inkar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının değişen alt işverenler nezdinde güvenlik görevlisi olarak davalı kurumda çalıştığını iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının aynı işyerinde kesintisiz çalışmaya devam ettiği ve işyeri devri nedeniyle iş sözleşmesinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin sona erip ermediği ve davacının işyeri devri kapsamında olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devri halinde işyerinde mevcut iş sözleşmeleri de devir kapsamında yer alıp yeni işverenle devam etmektedir. Ancak bunun için öncelikle işyerinde devam eden iş sözleşmesi ya da sözleşmelerinin bulunması gereklidir. Haliyle devirden önce sona erdirilen iş sözleşmeleri devir kapsamında yer almamaktadır.

Somut olayda davacının iş sözleşmesinin dava dışı alt işverence bildirim süresi verilip 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi uyarınca feshedilmiştir. Fesihten sonra artık yeni alt işveren nezdinde çalışmaya başlama, yeni bir iş sözleşmesine dayalıdır. Mahkemece sözleşmenin devam ettiği kabul edilerek davanın reddi hatalıdır. Davacının iş sözleşmesinin sona ermesine bağlı taleplerinin hüküm altına alınması gereklidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1118, Karar No: 2023/1683, Tarih: 05.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1118 E.  ,  2023/1683 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu

SAYISI : 2023/2 E.,

DAVA TARİHİ : 26.07.2022

I. BAŞVURU

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi Başkanı ... tarafından 05.01.2023 tarihli dilekçe ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu'na başvuru yapılmıştır.

II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu'nun 02.02.2023 tarih ve 2023/2 E. - 2023/3 K., sayılı kararı ile; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 2022/2056 E ve 2022/557 K. sayılı kesin nitelikteki kararı ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin 2020/367 E. ve 2022/744 K. sayılı kesin nitelikteki kararları arasında uyuşmazlık bulunduğuna ve uyuşmazlığın giderilmesi için dosyanın Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

III. UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARARLAR

A. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 01.12.2022 tarih ve 2022/2056-2022/557 esas ve karar sayılı ilamı ile “İşçilik alacakları asıl işveren tarafından ödenen işçinin, alt işverenin (yüklenicinin) işçisi olması, sözleşme ücretine işçinin ücret ve sosyal haklarının dahil olması nedeniyle, asıl işveren ve alt işveren arasındaki sözleşmede, "asıl işverenin işçilik alacaklarından sorumlu olacağına" dair bir hüküm bulunmaması durumunda, asıl işverenin bu sıfatla işçiye ödemek zorunda kaldığı işçilik alacaklarının ve ferilerinin tamamını, işçiyi çalıştıran alt işverenlerden (yüklenicilerden) rücuen talep etme hakkı bulunduğunun kabulüne karar verilmiştir. Bu bağlamda, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi, taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmelerinde, iç ilişkide sorumluluğa dair herhangi bir hüküm bulunmaması halinde, asıl işverenin ödediği tazminatın tamamını, alt işveren (yükleniciden) tahsilini isteyebileceğini belirtmektedir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 13.04.2022 tarih 2020/367-2022/744 esas ve karar sayılı ilâmında, hizmet sözleşmelerinde, ihale evraklarında teknik ve idari şartnamelerde ve diğer taraflar arasında karşılıklı düzenlenen belgelerde, yüklenicinin sorumluluğuna ilişkin açık hüküm olan hallerde, asıl işverenin ödemiş olduğu miktarın tamamını, ilgili alt işverenden rücuen tahsilini talep edebileceği, aksi halde, TBK’nın 167. maddesine göre tarafların eşit oranda sorumlu olduğuna karar verilmiştir. Bu bağlamda, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, hizmet alım sözleşmelerinde, iç ilişkide sorumluluğa ilişkin bir düzenleme bulunmaması hâlinde, tarafların eşit oranda sorumlu olacağını belirtmektedir.

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık