muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/40, Karar No: 2011/6401, Tarih: 24.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14702, Karar No: 2018/2710, Tarih: 13.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14702 E.  ,  2018/2710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19016, Karar No: 2022/10644, Tarih: 20.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19016 E.  ,  2022/10644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderilmeden önce 05/07/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, 20/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2081, Karar No: 2018/991, Tarih: 14.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2081 E.  ,  2018/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar); tehdit, kasten yaralama (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'ın eylemleri bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kabul edilerek bu suçtan ve sanık ...'in atılı suçtan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 15.03.2013 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikliğinin tamamlamasının ardından Üst Cumhuriyet Savcısının da 04.04.2013 tarihli süre tutum ve 10.04.2013 tarihli temyiz dilekçeleriyle sanıklar haklarında kurulan hükümleri temyiz etmesine karşılık tebliğnamede bu hususta görüş bildirilmediği anlaşıldığından, bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/870, Karar No: 2013/17930, Tarih: 09.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/870 E.  ,  2013/17930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/06/2012 tarih ve 2011/336-2012/283 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı asil, davalı banka nezdinde bulunan hesabını 01.05.2007 tarihinden bu yana kullanmadığını, ancak davalı banka tarafından kendisi ile isim benzerliği bulunan dava dışı ......Mobilya aleyhine kredi borcunun ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibinin kesinleşmesinden sonra gerçek borçlunun bilinmesine rağmen kendisine ait taşınmazlar ile aracının haczedildiğini, ayrıca bankaların kredi kayıt bürosunda takibe alındığını, bankalardan kredi ile kredi kartı alamama durumuna düştüğünü, davalı bankaca takip konusu alacağın dava dışı Standart Varlık Yönetim A.Ş 'ye temlik edilmesi nedeniyle temlik alacaklısı tarafından telefonuna yapılan çağrı ile borcu öğrendiğini, davalı bankadan durumun düzeltilmesi talep edilmiş ise de olumlu cevap alamadığını, yapılan haksız ve hukuka aykırı işlemler nedeniyle mesleki itibarının ve şahsının zarar gördüğünü ileri sürerek, 10.000.00 TL manevi tazminat ile aracının bağlanması nedeniyle yaptığı masrafların karşılığı 276,00 TL maddi tazminatın harcama tarihlerinden itibaren kredilere uygulanan en yüksek faiz oranı ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu yanlışlığın fark edilmesi üzerine kayıtların düzeltilerek hacizlerin kaldırıldığını, müvekkilinin hiç bir kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle davacının şehirlerarası yolculuğu sırasında aracının haczedilerek elinden alınması, bilmediği bir şehirde uygun olmayan bir vakitte yolda kalması, kendi imkanları ile Mersin'e dönmek zorunda bırakılması, gerçekte borçlu olmadığı bir alacak nedeniyle aracını tekrar alabilmek için resmi kurumlarla uğraşmak durumda bırakılmasının davacının manevi zararına yol açtığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, 240.03 TL maddi tazminat ile 7.000.00 TL manevi tazminatın haciz eyleminin neticelendiği 18.04.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 370,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6712, Karar No: 2014/21525, Tarih: 27.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6712 E.  ,  2014/21525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2013/815-2014/124

Davacı, 21/03/1994 tarihini takip eden aybaşından 01/06/2004 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun, aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01/04/1994-01/06/2004 tarihleri tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının 01/04/1994-01/06/2004 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş kararları; Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi halinde, Bağ-Kur’un prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi, yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiğinden, prim tevkifatının yapıldığı tarihi izleyen aybaşından itibaren sigortalı olarak kabulü gerektiği yönündedir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının temel koşulu 2926 sayılı Yasanın 2/1 ve 3/b maddelerinde belirtildiği gibi, tarımsal faaliyette bulunmaktır. Prim tevkifatına dayalı tespit davalarında, salt ziraat odası ve kooperatif kaydı gibi belgelerin bulunması yada ürün tesliminin olması tek başına davanın kabulü için yeterli değildir. Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti için öncelikle bir prim kesintisinin (tevkifat) bulunması gerekir. Yine bu prim kesintisini (tevkifatı) takip eden yıllarda, tarımsal faaliyete ilişkin olarak, hangi tarımsal ürünlerin yetiştirildiği, nereye satıldığı veya teslim edildiği, bu ürünlerden prim kesintisinin yapılıp yapılmadığı gibi hususlar da somutlaştırılarak belirlenmelidir.

Öte yandan ilk prim kesintisini izleyen yıllarda, prim kesintisi (tevkifat) veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilip, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01/06/2004 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 1999 ve 2001 yıllarında teslim ettiği ürünlerden prim kesintisinin yapılmadığı, 1994 yılında ziraat odası kaydının başladığı adına kayıtlı traktör ve arazi bulunduğu, tanık beyanlarında tarımla uğraştığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01/06/2004 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 1999 ve 2001 yıllarında teslim ettiği ürünlerden prim kesintisinin yapılmadığı, 1994 yılında ziraat odası kaydının başladığı adına kayıtlı traktör ve arazi bulunduğu, tanık beyanlarında tarımla uğraştığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece kayıtlarına göre davacının, 01/04/1994-01/06/2004 tarihleri arası sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesi hatalı olmuştur. Yukarıda belirtildiği gibi prim kesintisine dayalı tespit davalarında öncelikle bir prim kesintisi ve bu kesintiyi takip eden yıllardada yine prim kesintisinin veya ürün tesliminin yani tarımsal faaliyetin sürekli olması gerekir. Sürekli prim kesintisi ve ürün tesliminden amaç, bunun her yıl yapılabileceği gibi, prim kesintisi veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında devam ettiği durumlarda da tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilir. Ayrıca ürün teslimleri tek başına sigortalılığı sağlamaz. Bu nedenlerle Uyuşmazlık konusu olan 01/06/1994-01/06/2004 tarihleri arası dönemde, düzenli prim kesintisi veya ürün tesliminin bulunup bulunmadığı araştırılmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, yukarıda belirtilen hususlara uygun ayrıntılı araştırma yapılarak uyuşmazlık konusu olan 01/06/1994-01/06/2004 tarihleri arası dönemde öncelikle bir prim kesintisi ve bu kesintiyi takip eden yıllarda prim kesintisi veya ürün tesliminin bulunup bulunmadığını araştırmak eğer varsa şimdiki gibi davanın kabulüne, yoksa davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1362, Karar No: 2025/4587, Tarih: 11.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/1362 E.  ,  2025/4587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1571 E., 2023/1447 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2023 tarihli ve 2022/306 Esas, 2023/129 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 58 ve 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24.11.2023 tarihli ve 2023/1571 Esas, 2023/1447 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik hükmün yargılama giderlerine ilişkin mahsus bölümüne; “Katılan ... Bakanlığının kendisini vekille temsil ettirdiği anlaşıldığından hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ....'ne göre belirlenen 17.400 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine" ilişkin hüküm fıkrasının eklenmesi ve hüküm tekerrüre ilişkin 8. paragrafının tamamen kaldırılarak yerine "Sanığın Tekirdağ 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/897 Esas, 2020/621 Karar sayılı ilamı ile ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 58/6-7-8. maddeleri gereğince 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve sanık hakkında 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi gereğince cezasının infazının tamamlanmasından sonra başlamak üzere Denetimli Serbestlik Tedbiri Uygulanmasına" ibaresinin eklenerek, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim, haksız tahrik indirimi ve diğer lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve öldürme kastı olmadığından bahisle suç vasfına ilişkindir.

2.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri özetle; tasarlamanın bulunduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim, haksız tahrik indirimi ve diğer lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve öldürme kastı olmadığından bahisle suç vasfına ilişkindir.

2.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri özetle; tasarlamanın bulunduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tasarlamanın yasal koşullarının oluşmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, uygulanabilecek başka lehe hükmün bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, otopsi raporunda kişinin ölümünün "kesici delici alet yaralanmasına bağlı büyük damar ve iç organ yaralanmasından gelişen iç ve dış kanama" sonucunda meydana geldiğinin tespit edildiği, olayda kullanılan bıçağın özellikleri ve elverişliliği, darbe sayısı,

darbelerin maktülün hayati bölgelerine isabet ettiği dikkate alındığında sanığın ortaya çıkan kastı öldürmeye yönelik olup suç vasfının kasten öldürme olarak tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

darbelerin maktülün hayati bölgelerine isabet ettiği dikkate alındığında sanığın ortaya çıkan kastı öldürmeye yönelik olup suç vasfının kasten öldürme olarak tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesince hükmün tekerrüre ilişkin 8. paragrafının tamamen kaldırılarak yerine "Sanığın Tekirdağ 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/897 Esas, 2020/621 Karar sayılı ilamı ile ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 58/6-7-8. maddeleri gereğince 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve sanık hakkında 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi gereğince cezasının infazının tamamlanmasından sonra başlamak üzere Denetimli Serbestlik Tedbiri Uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmiş ise de, sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde İlk Derece Mahkemesince aslında 2. kez tekerrüre esas alınan Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/460 Esas, 2020/224 Karar sayılı ilamının doğru belirlendiği, ancak bu ilamda belirtilen 1. Kez tekerrüre esas alınan ilamın Keşan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/435 Esas, 2010/952 Karar sayılı ilam yerine Keşan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/90 Esas, 2018/305 Karar sayılı ilam olarak Mahkemesince hatalı olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR