muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/219, Karar No: 2023/631, Tarih: 14.06.2023

10. 5846 sayılı Kanun’da eseri ve eser sahibini tanımlayan kanun koyucu, eser sahibinin haklarını da mali ve manevi haklar olarak ikiye ayırmıştır. Eser sahibine tanınan mali ve manevi haklar mutlak ve inhisari nitelikte olup, sahibine tek başına kullanma ve herkese karşı ileri sürebilme yetkisi sağlar. Eser sahibinin hakları mali ve manevi haklar olarak ayrılmış ise de gerçekte eser üzerindeki bu haklar birbirinden kolayca ayrılamayan, eser sahipliğinden kaynaklanan bir tek mutlak hakkın (telif hakkının) sağladığı çeşitli yetkilerdir (Mustafa Ateş, Fikir ve Sanat Eserleri Üzerindeki Hakların Kapsamı ve Sınırlandırılması, Ankara 2003, s. 93).

11. 5846 sayılı Kanun'da eser sahibine tanınan mali ve manevi haklar sınırlı sayı yöntemi ile belirlenmiştir. Bu kapsamda eser sahibine tanına manevi haklar; eserin umuma arz yetkisi (md. 14), adın belirtilmesi yetkisi (md. 15/1), eserde değişiklik yapılmasını menetme yetkisi (md. 16 ve md. 17/2) ve eserin aslına ulaşma ve eseri sergileme hakkı (md. 17/1 ve 17/3) şeklindedir. Eser sahibine tanınan mali haklar ise; işleme hakkı (md. 21), çoğaltma hakkı (md. 22), yayma hakkı (md. 23), temsil hakkı (md. 24), işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkı (md. 25) şeklinde ifade edilmiştir. Bununla birlikte 5846 sayılı Kanun'da mali ve manevi hakları düzenleyen hükümlerinden farklı bir bölümde düzenlenseler de pay ve takip hakkı (md. 45), cayma hakkı (md. 58) ve vazgeçme hakkı (md. 60) da 5846 sayılı Kanun'un eser sahibine tanıdığı haklardandır.

12. 5846 sayılı Kanun'da eser sahibine ait olan mali hakların, aynı Kanun'un 48 inci maddesi gereğince hukuki işlemler ile üçüncü kişilere devri mümkün olup eserin kullanma yetkisinin de devri mümkündür. Bu hususta yapılacak olan sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi ise 5846 sayılı Kanun'un 52 nci maddesi gereği zorunludur. Anılan şekilde eserdeki mali hakları devralanlar, üçünü kişilere karşı devralınan mali hakların sağladığı yararlanma ve yasaklama yetkilerinin tamamını kullanabilirler. Bu kapsamda bu hakların ihlaline karşı 5846 sayılı Kanun kapsamında sağlanan korumaların tesis edilmesi için açılacak olan davalarda mali hakları devralan kimseler aktif dava ehliyetini haizdirler. Öte yandan mali hakların devrinin söz konusu olmadığı durumlarda ise eser sahibi, hukuki koruma amacıyla açacağı davalarda aktif dava ehliyetini haizdir.

13. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacıya ait "Ceyhanlı Aşık Ferrahi" isimli kitabın davalı TRT'ye ait TRT AVAZ isimli televizyon kanalında yayınlanan "Aşıklar Meclisi" adlı belgeselde intihal yoluyla kullanıldığı iddiasına dayalı olarak esere tecavüzün tespiti, men'i, maddi ve manevi tazminat taleplerinin ilerinin ileri sürüldüğü, öte yandan davalı TRT vekilince anılan esere ait mali hakların T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığına ait olduğunun savunulduğu anlaşılmaktadır.

14. İntihal yoluyla esere tecavüz iddiasına dayanak olan "Ceyhanlı Aşık Ferrahi" isimli kitabın mali haklarının davacıya ait olup olmadığı hususundaki uyuşmazlık bakımından dosyaya sunulan T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Araştırma ve Eğitim Genel Müdürlüğünün 25.06.2004 tarihli ve davacıya hitaben yazılmış olan yazı fotokopisinde; 1998 yılında birinci basımı yapılan davacıya ait kitabın tüm haklarının davacıya verildiğine dair 23.06.2004 tarihli ve 775 sayılı Makam Oluru'nun fotokopisinin anılan yazı ekinde gönderildiği belirtilmiştir. Ancak yazı ekinde gönderildiği belirtilen Makam Oluru'nun onay fotokopisinin dosya arasında mevcut olmadığı anlaşılmaktadır.

15. Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince ve istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Araştırma ve Eğitim Genel Müdürlüğünün 25.06.2004 tarihli bu yazısı esas alınarak dava konusu kitaba ait mali hakların davacı uhdesinde kaldığı kabul edilip maddi tazminat istemi bakımından davacının aktif dava ehliyetini haiz olduğu kabul edilerek hüküm tesis edilmiş ise de; İlk Derece Mahkemesince, davacının mali haklar ve maddi tazminat talebi bakımından aktif dava ehliyetini haiz bulunup bulunmadığı hususunda yapılan araştırmanın bu konudaki uyuşmazlığın çözümünde yeterli olmadığı açıktır. Bu anlamda salt 25.06.2004 tarihli yazı esas alınarak mali haklara ilişkin maddi tazminat talepleri bakımından davacının aktif dava ehliyetini haiz olduğu sonucuna varan kabul, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

16. Bu sebeple İlk Derece Mahkemesince, dava konusu kitaba ilişkin mali haklar ile maddi tazminat talebi bakımından davacının aktif dava ehliyetinin bulup bulunmadığına dair ortaya çıkan uyuşmazlığın çözümü için, davacı ile anılan Bakanlık arasında imzalanan sözleşme/sözleşmeler, ilgili eserin bir nüshası ile 25.06.2004 tarihli yazı ekinde belirtilen Makam Oluru temin edilerek dava konusu kitabın mali haklarının davacıya uhdesinde olup olmadığı açık bir biçimde belirlenip hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekmektedir.

17. Öte yandan davacı tarafından intihal yoluyla tecavüz iddiasına dayanak olarak ileri sürülen dava konusu "Ceyhanlı Aşık Ferrahi" adlı kitabın tamamının dosya arasına sunulmadığı anlaşılmakla dosya arasına alınan bilirkişi raporunda; eserin Çukurova Üniversitesi Güzel Sanatlar Bölümü Yayınları tarafından yayınlanan bila tarihli ve "Aşık Ferrahi" adlı kitaptan kapak sureti, kitabın içeriği ile ilgili olarak Aşık Ferrahi'nin muhtelif resimlerine, hayat hikayesine, nota ve şarkı sözlerine ilişkin olarak 15, 52, 62, 120, 137, 138 ve 139 uncu sayfa suretlerinin sunulduğu, yine T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından 1997 yılında yayınlanan "Ceyhanlı Aşık Ferrahi" adlı kitaptan ise kapak sureti ile Aşık Ferrahi'nin hayat hikayesini içeren 7, 11, 12 ve 13 numaralı sayfaların sunulduğu belirtilmiş ve anılan evrak üzerinde yapılan incelemede dava konusu kitabın 5846 sayılı Kanun'un 1/B-a maddesi kapsamında sahibinin hususiyetini haiz bir eser niteliğinde olduğu kabul edilmiştir.

18. Bununla birlikte her hangi bir kitabın eser kapsamında korunabilmesi için de eserin tümü ya da koruma talep edilen parçasının 5846 sayılı Kanun'un 1/B-a uyarınca, sahibinin hususiyetini taşıması gerekmektedir. Bilimsel gerçeklikler ile tarihi olgular (olaylar) tüm insanlığın malı olup, kimsenin tekelinde değildir ve telif hakkı ile de korunmamaktadırlar. Somut olayda ise davacıya ait kitabın tamamı dosyaya kazandırılmaksızın davacı tarafından sunulan kısımlar üzerinden yapılan inceleme ve değerlendirmelerin, dava konusu kitabın eser niteliğinin belirlenmesine ve alıntı yapılan kısımların tamamı yahut bir kısmının davacının hususiyetini taşıyıp taşımadığına dair uyuşmazlığın çözümünde yeterli olduğu söylenemez.

19. Bu itibarla İlk Derece Mahkemesince, dava konusu kitabın tamamının temin edilerek anılan kitabın bütünü nazara alınarak gerçekleştirilecek inceleme neticesinde davacıya ait kitabın 5846 sayılı Kanun'un 1/B-a maddesi kapsamında niteliği belirlenip izinsiz olarak iktibas sebebiyle intihal olarak değerlendirilen kısımların davacının hususiyetini haiz eser vasfında olup olmadığı, eser vasfında olmayan kısımlar bakımından davalılar fiilinin 6102 sayılı Kanun'un 55/1-c hükmü gereğince başkalarına ait iş ürünlerinden yetkisiz olarak yararlanmak suretiyle haksız rekabet niteliğinde olup olmadığı belirlenerek yapılacak değerlendirme neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

20. Hâl böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından, hükmün Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı TRT vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

20. Hâl böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından, hükmün Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı TRT vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,14.06.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16007, Karar No: 2008/15949, Tarih: 26.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/16007 E.  ,  2008/15949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.06.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın tüm, davacı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-\* Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini , birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \* davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

S O N U Ç : Temyiz olunan hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin yukarıda l. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcın yatıran davacıya geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.11.2008 çar.
Yargıtay — Esas No: 2010/8231, Karar No: 2011/5095, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8231 E.  ,  2011/5095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA ZMAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili

tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve

dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayanveya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı

Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14642, Karar No: 2017/359, Tarih: 30.01.2017

**16. Hukuk Dairesi         2016/14642 E.  ,  2017/359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan ... ada ... parsel sayılı 16.245,15 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi yazılarak tarla vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiş, 03.11.2009 tarihinde tapuda beyanlar hanesine “parselin ... kızı ...'ın kullanımında” olduğu şerhi eklenmiştir. Davacı ..., beyanlar hanesinde baba adının yanlış yazıldığı iddiasına dayanarak "..." olarak düzeltilmesi istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında Hazine davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, ... ada ... parsel sayılı Hazine adına kayıtlı taşınmazda 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesine göre kullanıcı olan ...'ın "..." olan baba adının nüfus kaydına uygun olarak "..." şeklinde düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Tapu Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Tapu Müdürlüğü harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 30.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20164, Karar No: 2017/20758, Tarih: 02.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/20164 E.  ,  2017/20758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... köyü 136 ada 42 parsel parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 02/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.