muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8199, Karar No: 2023/2669, Tarih: 03.05.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asil temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asil temyiz dilekçesinde özetle; devre konu şirketin hissedarı olarak bildiği davalı ...'a devir bedelinin gönderildiğini, davalı ..., davalı ... ve dava dışı ...'ın birlikte hareket ettiklerini, davalı ... ile dava dışı ...'in aralarındaki ticari ve akrabalık ilişkisi değerlendirildiğinde devre konu şirketin en son davalı ...'a devredilerek ödediği paranın geri alınmasını elbirliği ile imkansız hale getirmek istediklerini, davalı ...'ın parayı fiili irtibatı bulunan dava dışı ...'e ödemesinin hesabına hisse devir bedeli olarak yatan paranın iadesinden sorumlu olmayacağı anlamına gelmediğini, ceza yargılamasında da davalı Ayna, davalı ... ve dava dışı ... arasındaki devre konu şirket yönünden var olan ilişkinin ortaya konulduğunu, davalı ...'ın dava dışı ...'in gizli ortağı olarak hisse devir bedelinin iadesinden sorumlu olduğunu belirterek kararın bu yönden bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, anonim şirket hisse devrinin gerçekleşmemesi nedeniyle bedelin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Kanun'un 77 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı asilin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı tarafından yapılan ödemeler, davalı ... hesabına Balat A.Ş. şirket hisse devir bedeli açıklamasıyla yatırılmış olup, hisse devrinin gerçekleşmemesi nedeniyle adı geçen davalının aldığı bedeli davacıya iade ile yükümlü olmasına, ödeme yaptığı kişiye rücu edebilecek bulunmasına rağmen davalının, davada taraf olmayan ...'a ödeme yaptığı, hileli hareketlerinin tespit edilemediği, davacı ile arasında sözleşme ilişkisinin bulunmadığı ve sebepsiz zenginleştiğinin de kanıtlanamadığı gerekçesiyle davalı ... aleyhindeki davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacının temyiz isteminin kabulü ile kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı asilin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12084, Karar No: 2023/8036, Tarih: 25.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/12084 E.  ,  2023/8036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/547 E., 2019/810 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2019 tarihli ve 2019/547 Esas, 2019/810 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 31.12.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.06.2022 tarihli ve 2022/3548 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/98772 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/98772 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.12.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik kararının tebliği için, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesi gereğince doğrudan sanığın ".....,Mah. ....., Sok. No:.... İç Kapı No:..../Ankara" gönderildiği, anılan kararın kesinleştirildiği ve şüphelinin denetim süresi içerisinde yeniden aynı suçu işlediğinden bahisle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince açılan kamu davası üzerine, yapılan yargılama sonucunda sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; sanığın bilinen en son adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebligat yapılmadan, doğrudan mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre yapılan gerekçeli karar tebliğinin yapıldığı, dosya kapsamında sanığın anılan adresine daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığı ve bu durumda tebligatın usulsüz olduğu, kamu davasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, bu nedenle infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların da hukukî sonuç doğurmayacağı, bu durumda denetim süresinin de başladığının kabul edilemeyeceği, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden sanık hakkında durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 22.08.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 13.12.2017 tarihli ve 2017/27176 soruşturma, 2017/254 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, dördüncü fıkrası uyarınca erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolunun gösterildiği, kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 19.12.2017 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edildiği,

B. Şüphelinin, denetimli serbestlik tedbirinin infazının tamamlanmasından sonra, 15.04.2019 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2019 tarihli ve 2019/14065 Soruşturma, 2019/5362 Esas, 2019/4168 sayılı iddianamesi ile Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2019 tarihli ve 2019/547 Esas, 2019/810 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 31.12.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, şüpheli hakkında Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.12.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararda itiraz kanun yolu gösterilmiş ve şüpheliye tebliğ edilmiş ise de; tebligatın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine çıkarıldığı ve 19.12.2017 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre yapıldığı,

5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, yine aynı maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve dördüncü fıkrasında "Kişinin, erteleme

süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki düzenlemeler ile,

5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında yer alan "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki ve 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." şeklindeki düzenlemeler karşısında; gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması nedeniyle, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı şüphelinin MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edildiğinden kararın usûlüne uygun olarak tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, beş yıllık erteleme süresinin işlemeye başlamayacağı ve 15.04.2019 tarihli ihlâl kabul edilen suçun, erteleme süresi içerisinde işlendiğinin kabul edilemeyeceği, dolayısıyla kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından; Mahkemesince 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Ankara Batı 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2019 tarihli ve 2019/547 Esas, 2019/810 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35943, Karar No: 2015/33004, Tarih: 12.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/35943 E.  ,  2015/33004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ...'un vekili olarak çalıştığı apartmanının yönetimi olan diğer davalıya işci alacaklarının tahsili yönünde dava açtığını, ancak yargılamaya başlandıktan sonra tarafların anlaştıklarını ve davacı asilin davadan feragat ettiğini, amacın vekalet ücretinden kaçınmak olduğunu ileri sürerek akdi ve yasal vekalet ücreti alacağının tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.500,00 TL nin davalılardan faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiş, diğer davalı iş alacaklarının dava açılmadan önce ödendiğini bu nedenle haksız açılan davadan feragat edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı apartman yönetiminin kişiliği bulunmadığından aktif husumet ehliyeti yokluğundan bu davalı yönünden davanın reddine, diğer davalı yönünden kısmen kabul ile 660,00 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dava, vekalet sözleşmesinden doğan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davalı site yönetiminin tüzelkişiliği bulunmadığından kendisine husumet yöneltilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2000/13-1314 esas-1606 karar sayılı içtihadı ile de açıkça belirlendiği üzere, Kat Mülkiyeti Kanunu çerçevesinde vücuda gelen ve birden çok taşınmazdan oluşan sitelerin ortak iş ve işlemleri yönünden site yönetiminin husumet ehliyetinin bulunmadığının kabulü uyuşmazlıkları çözümsüzlüğe terk etmek anlamına geleceğinden, bu davalının davaya konu alacak iddiasının temeli de dikkate alındığında pasif husumet ehliyetinin bulunduğunun gözetilerek, işin esasına girilip, sonrasında, vekilin takip ettiği işte asilin feragati halinde müvekkilin ve karşı yanın vekalet ücretlerinden sorumluluğu ile ilgili yasal düzenlemeler çerçevesinde yapılacak delil değerlendirmesi ile varılacak neticeye göre, davacının bu kararla ilgili olarak davalı ... yönünden kazanılmış hakkına da dikkat edilerek, hüküm kurulmalı iken yazılı gerekçe ile site yönetimi yönünden usulden reddi, diğer davalı yönünden yalnızca tarifeye göre 660,00 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirir.

2- Bozma nedenine göre davacının sair itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2- Bozma nedenine göre davacının sair itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davacının birinci bent kapsamı dışında kalan itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1076, Karar No: 2014/2266, Tarih: 20.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/1076 E.  ,  2014/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.09.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre bir kısım davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- 492 Sayılı Harçlar Kanunu ve eki Tarifenin karar ve ilam harcına ilişkin hükmü uyarınca karar tarihi itibariyle gayrimenkulün satış bedeli üzerinden alınacak harcın binde 11,38 olması gerekirken hüküm sonucunda binde 9,9 olarak gösterilmesi doğru olmadığı gibi, dosyada kayıt maliki ...’a ait bir tanesi iptale konu olan iki adet mirasçılık belgesi bulunduğundan, taşınmazların satış bedelinin, taraflara, iptal kararıyla birlikte oluşturulan son mirasçılık belgesi ve tapu kaydındaki paylar oranında paylaştırılmasına karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt uyandıracak şekilde satış bedelinin dağıtımında hangi mirasçılık belgesinin dikkate alınacağının gösterilmemesi de doğru değil ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 no'lu bent uyarınca temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm sonucunun 4 numaralı bendinde yer alan "%09,9" ibaresinin çıkarılarak yerine "binde 11,38" ibaresinin yazılmasına, diğer yandan hüküm sonucunun 3 numaralı bendinin 2. satırında yer alan “tapu kaydındaki hisseleri ve'' kelimelerinden sonra gelmek üzere “... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.06.2012 tarihli, 2012/403-1506 E/K sayılı'' sözcüklerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, istek halinde peşin harcın iadesine 20.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7595, Karar No: 2010/10184, Tarih: -

**2. Hukuk Dairesi         2009/7595 E.  ,  2010/10184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.03.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Müdahil O. U.'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Küçük A..'nın, anne A.'in evlilik dışı ilişkisinden doğduğu, baba olduğu iddia edilen O. ile arasında soybağı ilişkisi bulunmadığı nüfus kayıtlarından anlaşılmaktadır. Dolayısıyla O. U.'un taraf sıfatı bulunmadığından bu davalı yönünden davanın reddi sonucu itibariyle doğru olduğundan O. U.'un temyiz itirazları yersizdir.

2-Müdahil A. K. velisi Ü. Ç.'in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle koruma kararının kaldırılması şartlarının da oluşmamış bulunmasına göre kısıtlı A.'in velisi Ü.'nün koruma kararının kaldırılmasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

3-Davacı kurumun temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden; anne A.'in akıl hastası olması sebebiyle kısıtlandığı, çocuğu küçük Aleyna hakkında koruma kararı alınarak Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu çocuk yuvasına yerleştirildiği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanunu (TMK) nun 309.maddesi gereğince, küçüklerin evlat edinilmesinde ana ve baba rızası asıl olmakla birlikte; rızanın aranmasına gerek olmayan durumlar Türk Medeni Kanununun 311.maddesinde gösterilmiştir. Açıklandığı gibi, küçükle müdahil O. U. arasında soybağı ilişkisi kurulmamış olduğundan; yasal olarak bu kişinin "baba" sıfatı bulunmamakla rızası da gerekmemektedir. Ancak, anne A. K. için kural olarak rızasının aranması gerekir. Anne A. K.'ın ise akıl hastalığı nedeniyle kısıtlandığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 311/1.maddesinde ayırt etme gücünden sürekli yoksun olan ana ve babanın rızasının aranmayacağı açıkça belirtilmektedir. Bu nedenle, Türk Medeni Kanununun 311/1.maddesi değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 3.bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. ve 2.bentlerde açıklanan sebeplerle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden Ü.'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.05.2010 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/12141, Karar No: 2021/4704, Tarih: 01.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12141 E.  ,  2021/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Antalya İli, Alanya İlçesi, ... Mahallesi 1572 ada 1 parsel ile 1538 ada 1 sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca gerekçeli kararın tescil ve harca ilişkin bentlerinin düzeltilmek suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 01/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.