muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1169, Karar No: 2018/5327, Tarih: 01.03.2018

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu .. Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu .. Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile .. Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde .. Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle .. Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6985, Karar No: 2024/3388, Tarih: 30.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6985 E.  ,  2024/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1466 Esas, 2022/1062 Karar

BİRLEŞEN DAVA : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi 2013/638 E.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2013/748 E., 2020/437 K.

Taraflar arasındaki hisse devir bedelinin tahsili istemine ilişkin asıl ve birleşen davalardan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davaların birleştirilmesi halinde ise birleşen her bir dava bağımsızlığını koruduğundan temyiz kesinlik sınırının her bir dava özelinde ayrıca belirlenmesi gerekir.

Somut olayda davacı vekili ıslah dilekçesiyle, asıl davada, müvekkili ... için 50.496,30 TL, diğer müvekkili ... için ise 6.312,04 TL hisse devir bedelinin davalılardan tahsilini istemiş, birleşen davada ise toplam 79.194,17 TL hisse devir bedelinin davalılardan tahsilini istemiştir. İlk Derece Mahkemesince, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiş, karara karşı davacılar vekilince yapılan istinaf başvurusu ise Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir. Davacılar vekili hem asıl hem de birleşen davada reddedilen tutarlar bakımından temyize başvurmuş ise de temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple; davacılar vekilinin asıl ve birleşen davalara ilişkin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/154, Karar No: 2010/2190, Tarih: 10.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/154 E.  ,  2010/2190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17.3.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun üçüncü kısmı hariç ikinci kitabından (MK. md. 118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici l. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. 08.07.2003 tarihinde aile mahkemesi kurulmayan yerlerde, Aile Mahkemeleri sıfatıyla davaya bakmak görevi 4787 sayılı Kanunun 2. maddesi gereğince o yerdeki Asliye Hukuk Mahkemelerine verilmiştir. Karardan sonra 03.11.2008 tarihinde Düzce'de müstakil Aile Mahkemesi kurulmuştur. Görev kamu düzenine ilşkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen nazara alınması gerekir. Bu açıklama karşısında dosyanın görevli Aile Mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre de diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi 10.02.2010 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/11502, Karar No: 2022/1208, Tarih: 16.02.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11502 E.  ,  2022/1208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten yaralama

HÜKÜM : 1)...7. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.01.2020 tarih ve 2018/320 Esas - 2020/16 Karar sayılı kararı ile; TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-a, 53, 58, 54. maddeleri gereğince "6 yıl" hapis cezasına mahkumiyet

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 07.10.2020 tarih ve 2020/664 Esas- 2020/1023 Karar sayılı kararı ile; sanık ve müdafiinin "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 07.10.2020 tarih ve 2020/544 Esas - 2020/1023 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 07.10.2020 tarih ve 2020/544 Esas - 2020/1023 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin, sanığın kastı olmadığına, eylemin ağır tahrik altında gerçekleştirildiğine, verilen cezanın miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2022 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

Tüm dosya kapsamına göre;

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2022 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

Tüm dosya kapsamına göre;

Sanık ile katılanın yeğeni...’in olaydan 6 yıl önce evlendikleri ve müşterek çocuklarının da olduğu,...’in ailesinin depremde ölmesi nedeniyle amcası olan katılan ...’un yeğenine sahip çıktığı, evliliğin başından beri sanık ile... arasında anlaşmazlık bulunduğu, sanığın...’e kötü davranması üzerine katılanın otobüs biletini alarak yeğenini yanına getirttiği, bu duruma sinirlenen sanığın eşinin peşinden...e geldiği ve ayrı bi ev tutarak burada kalmaya başladığı, katılanın işyerinde bir süre çalıştığı daha sonra işten çıktığı, olay günü eşinin ve çocuğunun kaldığı katılana ait eve giderek eşi ile tartıştığı ve eşini darp ettiği buradan çıktıktan sonra daha önce internetten satın aldığı av tüfeğini motorsikletinin arkasına yerleştirerek katılanın işyerine geldiği motorunu park edip eline aldığı tüfekle işyerine girdiği, katılanın oturduğu yazıhane bölümüne birkaç metre mesafeden 7 el ateş ettiği, atışlardan 6 adedinin katılanın her iki bacağına isabet ettiği, sanığın tüfeğindeki fişekler bitmesine rağmen yeniden fişek doldurarak atışlarına devam ettiği, işyerindeki çalışanların müdahale etmesine izin vermediği ve katılanın “yapma yapma” diye yalvarmalarına aldırış etmediği, katılanın yaralanmaların etkisi ile bayıldığı, sanığın silahı ile birlikte motoruna binerek oradan kaçtığı, bira alarak içtiği, yolda giderken şüphe üzerine kendisini durduran polislerce yakalandığı, sanığın olaydan sonra da “katılana yönelik tehditlerine devam ettiği, katılan ile ilgili raporda “sağ tibia prox uç kırığı, sol ayak 3. metatars kırığı nedeniyle sağ tibiada proximal medialde giriş deliği, sol alt ekstremitede yaygın saçma delikleri ..., şişlik, sol ayak 3. metatarsta ..., ameliyata alındığı, 3. metatars üzerinden girildiği, çok parçalı kırıklar olduğu, sol tarafta debride edildiği, primer olarak kapatılamayacağı görüldüğü, deri flebi ile tamir

edildiği, takiben sol tibia lateralinden long insizyonla girildiği, kırık hattı redükte edildiği, plak ve vidalar konulduğu, yara kapatıldığı,” basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek vücut fonksiyonlarının ağır 6 derecede etkileyecek kemik kırıkları olduğu, duyu veya organlarından birisinin işlevinin zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

Sayın çoğunluk bu şekilde gerekleşen olayla ilgili sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetinin onanmasına karar vermiş ise de bu karara katılmıyoruz.

Sayın çoğunluk bu şekilde gerekleşen olayla ilgili sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetinin onanmasına karar vermiş ise de bu karara katılmıyoruz.

Şöyle ki; sanık eşinden dolayı uzun zamandır husumet beslediği katılanın işyerine av tüfeği ile giderek hiçbir şey söylemeden birkaç metre mesafeden bacak bölgesini hedef alarak 7 el ateş etmiş ve katılanı her iki bacağından ağır şekilde yaralamıştır. Her ne kadar vücudun diğer bölgeleri hedef alınmamış ise de her iki bacakta toplu girişlerden dolayı göçme olduğu ve kemiklerin parçalandığı, bacak bölgesine av tüfeği ile yakın mesafeden yapılan bu atışlar neticesinde çoğunlukla ölüm neticesinin meydana geldiği, sanığın da bunu bilerek elverişli vasıta ile defalarca ateş etmek suretiyle kastını ortaya koyduğu, dairemizin istikrar kazanmış itçtihatlarına göre de bu şekilde gerçekleşen eylemlerde kasten öldürme veya öldürmeye teşebbüs suçunun kabul edildiği bu nedenlerle sanığın TCK’nin 81 ve 35. maddeleri gereğince cezalandırılması ve kararın bu yönüyle bozulması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyoruz. 21.02.2022
Yargıtay — Esas No: 2013/17460, Karar No: 2014/1865, Tarih: 10.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17460 E.  ,  2014/1865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2011/581-2012/567

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kiralananın yanması nedeniyle bina malikinden yangın nedeniyle meydana gelen zararın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı Ankara İl Özel İdaresi aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı İl Özel İdaresi'nin sahibi ve yöneticisi olduğu Ulus'taki Modern Çarşıda işyerini davalı İl Özel İdaresinden kiraladığını, çarşıda çıkan yangın sonucu binanın tamamen yandığını, tüm mallarının, işyerindeki teşrifat malzemelerinin, demirbaşlarının yanarak yok olduğunu, 20.015,89 TL zararının tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı İl Özel İdaresi vekili, üçüncü kişinin eylemi sonucu yangının çıkması nedeniyle illiyet bağının kesildiğini, davalı idarenin her türlü uyarıyı yazılı ve sözlü olarak yaptığını, yangın çıkmadan 10 gün önce yangına müdahale ekipmanlarının yenilendiğini, olayda bir kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini savunmuştur.

Davacının, davalı il özel idaresinin maliki ve yöneticisi olduğu binada işyeri kiraladığı, 2003 yılında binadaki elektrik kesintisi nedeniyle, bodrum kattaki davalı İbrahim Karateke'ye ait dükkanı aydınlatmak için, diğer davalı işçisi Metin Bostan'ın benzinle çalışan jeneratörü çalıştırdığı sırada, sızan benzinin alev alması sonucu yangın çıktığı, yangının başladığı işyerinde naylon, halı vs şeyler satılması nedeniyle yangının büyüdüğü, binanın sıkışık şekilde dükkan ve önlerindeki istiflenmiş eşya ile dolu olması nedeniyle hızla büyüyen yangının tüm binayı kapladığı ve söndürülemediği çıkan yangın sonucu tüm binanın yandığı, dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu hazırlanan 07/04/2008 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; Davalı İl özel İdaresinin illiyet bağına uygun olarak %40 oranında kusurlu olduğu, yangının çıktığı işyeri sahibi İbrahim Karateke ve yangını çıkaran işçi Metin Bostan'ın %10 oranında kusurlu oldukları, ayrıca çarşı esnafının da yangının çıkmasında ve büyümesinde %20 oranında kusurlu oldukları tespit edilmiştir. Hükme esas alınan zarar hesabına ilişkin bilirkişi raporunda; davacının 20.015,89 TL maddi zararı olduğu bildirilmiştir.

Dava dosyasındaki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davacının tüm ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava dosyasındaki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davacının tüm ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacının aynı zamanda işletme kusuruna da dayanmış olmasına, yanıcı maddelerin de satıldığı dükkânların bulunduğu böylesine büyük bir iş merkezinde, günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ile, yangın çıkması halinde devreye giren otomatik yangın kesici tertibatını kurmayan davalı idarenin, meydana gelen zarardan ayrıca BK'nun 58. maddesi uyarınca sorumlu bulunmasına, davacının da içinde bulunduğu modern çarşı esnafının da çıkan yangında %20 oranında kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 62.maddesine (mülga 818 sayılı BK.nun 51.maddesi) göre, bina maliki ve yöneticisi olan davalı idare müteselsil sorumluluk ilkesi gereği ileride diğer sorumlulara rücu etmek üzere sorumlu ise de, mahkemece modern çarşı esnafının %20 kusur oranı düşüldükten sonra, kalan %80'e tekabül eden zarardan müteselsilen davalı idarenin sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, hesaplanan zararın tamamına hükmedilmesi doğru değildir.

Bundan ayrı olarak ta, davacı tarafından dava dilekçesinde hükmedilecek tazminatın olay tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsilinin istendiği, 3095 sayılı Yasa’nın 2/3. maddesi uyarınca, gerçek veya tüzel kişi tacirler arasında, haksız eylem dahil her türlü nedenden kaynaklanan alacaklarda, istek halinde T.C.Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı avans faizi oranında temerrüt faizine hükmedilmesi gerektiği, somut olayda davalı İl Özel İdaresinin tacir olup-olmadığı yönünde bir değerlendirme yapılmaksızın belirlenen tazminatın avans oranında faizi ile tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.