muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/44136, Karar No: 2018/4704, Tarih: 22.02.2018

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14278, Karar No: 2017/3494, Tarih: 19.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/14278 E.  ,  2017/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat, istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Sigortalının geçirdiği iş kazası sonucu yaralanmasıyla ilgili olayla alakalı, mahkemece hükme esas alınan oluşa uygun olmayan bilirkişi raporunda, davalı ...’ın % 70, davalı ...’in % 30 kusurlu olduğu ve meydana gelen kazada başka herhangi bir kimsenin kusurunun bulunmadığı belirlenmiştir.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak davalılardan ... ve ...Ltd. Şirketi arasındaki ilişki irdelenmeli, meydana gelen kazada her birinin kusur oranları ayrı ayrı belirlenerek olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmalı ve mevcut çelişkiler giderilerek davacı kurumun talebi de dikkate alınmak suretiyle sonucuna göre karar vermek gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir.

O hâlde, davacı kurum vekili ve davalılar ... ve ...’ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı kurum vekili ve davalılar ... ve ...’ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'a iadesine, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3673, Karar No: 2017/5840, Tarih: 15.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3673 E.  ,  2017/5840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Mahallesi 3091 ada 8 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine 15/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16921, Karar No: 2025/2941, Tarih: 06.03.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/16921 E.  ,  2025/2941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/733 E., 2019/203 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin yapılan ön incelemesi neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, katılanın duruşmada "Ben ...'dan şikayetçi değilim ancak ... ve... hanımdan şikayetçiyim" şeklindeki beyanı nedeni ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık ... bakımından kamu davasına katılma hakkının / katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu sanık hakkında kurulan hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, bunun haricinde temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. Katılanın Sanık ...'a Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

Katılanın 23.01.2015 tarihli duruşmada "Ben ...'dan şikayetçi değilim ancak ... ve... hanımdan şikayetçiyim" şeklindeki beyanı nedeni ile sanık ... bakımından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237/1. ve 260/1. maddeleri uyarınca kamu davasına katılan sıfatının ve sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi uyarınca re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, şikâyetçinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılanın Sanık ...'a Yönelik Temyiz İstemi ile Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Doğrudan verilen 80 TL adlı para cezasının hüküm fıkrasında 400 TL olarak yazılmasının mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğu anlaşılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, öne sürülen diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Doğrudan verilen 80 TL adlı para cezasının hüküm fıkrasında 400 TL olarak yazılmasının mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğu anlaşılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, öne sürülen diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Sanığın, katılanın eşine bakım hizmeti maaşı bağlanmasına yardımcı olacaklarından bahisle katılanı dolandırdığı iddia ve kabul edilen olayda; dosya kapsamındaki 25.10.2013 tarihli "olay, refakate alma, savcı görüşme ve yakalama tutanağı" başlıklı polis tutanağında, katılanın Emniyet Şube Müdürlüğüne müracaat ederek, kendisini arayarak para istendiği, para isteyen isteyen bayanla 25.10.2013 tarihinde buluşarak parayı teslim etmek üzere anlaştıklarını beyan etmesi üzerine Emniyet Şube müdürlüğünden temin edilen ve seri numaraları alınan 500 TL'nın katılana verildiği, polis memurlarının da katılanla birlikte buluşma yerine gittiği, katılanın, bir müddet sonra yanına gelen bayan şahsa Emniyet Şube Müdürlüğünden temin edilen ve seri numaraları alınan 500 TL parayı verdiği, bayan şahsın katılanın yanından ayrılarak ilerde bir banka oturduğu, polis memurlarının yanına giderek temyiz dışı sanık... ... olduğu tespit edilen bayan şahıstan seri numaraları alınmış paraların ele geçirildiği, temyiz dışı sanık...'in bu parayı sanık ...'a vereceğini söylemesi üzerine, sanık ... ile sanık...'in telefon etmesi şeklinde irtibata geçildiği, sanık ... ile temyiz dışı sanık... arasında belirlenen buluşma yerine polis memurlarının da gittiği, temyiz dışı sanık...'in yanına bir erkek şahsın geldiği, Alev'in, kendisine polis memurlarınca verilen seri numaraları alınmış 500 TL parayı erkek şahsa teslim ettiği, erkek şahıs 10 metre yürüdükten sonra polislerin, şahsın yanına giderek, sanık ... olduğu belirlenen şahsın üzerinden, sanık...'in şahsa teslim ettiği seri numaraları alınmış 500 TL'nın ele geçtiği hususlarının belirtildiği, katılanın olayın hemen üzerine alınan polis ifadesinden önceden bir para vermediğinin anlaşıldığı, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, suçun icra hareketlerinin başladığı, ancak sanığın menfaati temin edemediğinden eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeksizin dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesinde belirtildiği dikkate alınmaksızın, sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanın ve ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13333, Karar No: 2012/15257, Tarih: 12.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/13333 E.  ,  2012/15257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekilleri avukat ... ve avukat ... Nuhoğlu ile davalı vekili avukat ......'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Antakya Kuzeytepe Köyünde kain 432 parsel sayılı taşınmazdaki 20/1920 hissesini satması için kardeşi olan dava dışı Sebahattin Doğru’ya 12/08/2004 tarihinde vekaletname verdiğini, ancak 25.5.2005 tarihinde adı geçen kişiyi vekaletten azlettiğini, ne var ki davalının, vekaletten azletmiş olduğu Sebahattin Doğru’yu, 12.7.2007 tarihinde hile ve ikrar yoluyla ... 2. Noterliğine götürerek, 432 parseldeki 20/1920 orandaki hissesi ile daha sonra şuf’a davası ile kazanmış olduğu 1900/1920 hissesinin, 50.000,00 TL bedelle “kendisine satışının vaad edildiğine” ilişkin sözleşme imzalattığını, Oysa ki gerçekte hiçbir bedel ödenmediği gibi, söz konusu sözleşmenin mutlak butlan, hile ve ikrah gereğince geçersiz olduğunu ileri sürerek, ... 2.Noterliğince resen düzenlenen 12/07/2007 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iddialarının doğru olmadığını, dava konusu hisselerin kendisine satıldığını, satış bedeli olan 50.000,00 TL’nin de, davacının vekili olan ağabeyi Sebahattin'e ödendiğini, davacının vekilini azlettiğine dair azilnamenin, vekili olan ...'ya ve ... Tapu 2011/13333 2012/15257

Sicil Müdürlüğüne bildirilmediğini, kendisinin de azilnameden haberdar olmadığını, dolayısıyla sözleşmenin geçerli olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, “3.kişi durumundaki davalının, davacıya vekaleten satışı gerçekleştiren vekilinin, davacı tarafından azledildiğinden haberdar olmadığı gibi, azilnameyi bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ispat edilemediği, davalının iyiniyetli olması nedeniyle sözleşmenin de geçerli olduğu kabul edilerek, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin davanın esası hakkında yargılama yapabilmesi için varlığı veya yokluğu gerekli olan hallere dava şartları denilmektedir. Bu şartlar, dava açılabilmesi için değil, davanın esası hakkında inceleme yapılabilmesi için gerekli olan şartlardır. Hakim tarafından yargılamanın her aşamasında ve resen gözetilmesi gereken bir husus olduğundan, dava şartlarından birinin bulunmadığı tespit edildiği takdirde esas hakkında inceleme yapılmaksızın, davanın dava şartı yokluğundan reddedilmesi zorunludur.

Bir davada “hukuki yararın varlığı”, davanın konusuna ilişkin dava şartlarından biridir. Davacının, dava hakkına sahip olması, dava açabilmesi için yeterli olmayıp, ayrıca dava açmakta hukuki yararının da bulunması gereklidir. Dava ile erişilmek istenen amaç, aynı güvenle fakat daha basit bir yol ile gerçekleşebilecekse o konuda dava açılmasında hukuki yarar yoktur. Aynı şekilde görülmekte olan bir davada savunma olarak ileri sürülmesi mümkün olan bir hususun, ayrı bir dava konusu yapılmasında da korunmaya değer bir hukuki yarar yoktur.

Somut olaya bakılacak olursa; dava, taraflar arasındaki 12/7/2007 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesinin iptali istemine ilişkin olup, davalı ... tarafından, ... bu dava tarihinden önce, dava konusu satış vaadi sözleşmesine dayalı olarak ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/197 esas sayılı dosyası üzerinden tapu iptal ve tescil davası açıldığı ve söz konusu davanın halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. Davacının, bu davada ileri sürmüş olduğu hususları ve satış vaadi sözleşmesinin mutlak butlan, hile ve ikrah nedeniyle iptali istemini, kendisine karşı açılmış olan tapu iptal ve tescil davasında ileri sürmesi mümkün olduğundan, bu konuda ayrı bir dava açmasında hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu nedenle davanın, hukuki yarara ilişkin dava şartı yokluğundan reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esası incelenerek, davanın esastan reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK.’nun 2011/13333 2012/15257

370/4. maddesi gereğince, sonucu itibari ile doğru olan hükmün, gerekçesinin, yukarıda açıklandığı şekliyle değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle, sonucu itibariyle doğru olan hükmün, gerekçesinin değiştirilerek ONANMASINA, 900,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7167, Karar No: 2019/10203, Tarih: 04.11.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/7167 E.  ,  2019/10203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma (iki kez)

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde ... Belediye başkanı olarak görev yapan sanığın, 2004-2008 yılları arasında belediyede çalışan personele yapılan ödemelerin, belediyenin gerçekleşen bütçe gelirlerinin % 30'unu geçtiği ve personel giderleri bu oranın altına ininceye kadar personel alımı yapılmaması gerektiği halde, Belediye Kanununun 49. maddesine aykırı olarak 2005 yılında toplam 30 memurun atamasını yapıp, 2008 yılında da 31 geçici işçiyi işe alarak görevini kötüye kullandığı iddia edilen somut olayda; işçi ve memurların belediye adına hizmet ürettikleri, üretilen hizmetin karşılığı olarak kendilerine ödenen ücretin kamu zararı olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de; fazladan aldığı işçilere menfaat sağlanması nedeniyle TCK'nın 257/1. maddesindeki objektif cezalandırma şartlarından olan kişilere haksız menfaat sağlama hususunun gerçekleştiği ve zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunun bu suretle oluştuğu gözetilmeden, oluşa uygun düşmeyen gerekçe ve yanılgılı değerlendirme sonucu söz konusu suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 04/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4445, Karar No: 2016/3735, Tarih: 26.10.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/4445 E.  ,  2016/3735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . hakkında maktül . yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatine hükmedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin eksik incelemeye, sübuta, gerekçenin yetersiz olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 26.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9541, Karar No: 2022/10277, Tarih: 13.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/9541 E.  ,  2022/10277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/07/2020 - 2019/366 esas ve 2020/214 sayılı kararı

2- İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 22/02/2021 - 2021/253 esas ve 2021/473 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın Gebze Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünden gönderdiği 27/09/2022 tarihli dilekçesindeki "…suçumu kabul ediyorum....Cezamın biran önce onaylanmasını ve tarafıma müddetnamenin verilmesini istiyorum.'' şeklindeki talebi temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğundan, temyizden vazgeçme nedeniyle sanık hakkındaki hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.