muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18009, Karar No: 2012/16088, Tarih: 05.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/18009 E.  ,  2012/16088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Karşılıksız yararlanma suçundan sanığın yüzünde kurulan 24.02.2009 tarih ve 2008/457 E-2009/216 K sayılı hükmün, 1412 Sayılı CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal temyiz süresi geçtikten sonra 27.04.2009 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19790, Karar No: 2016/227, Tarih: 13.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/19790 E.  ,  2016/227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/294521

MAHKEMESİ : Afşin 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2014

EK KARAR TARİHİ : 04/11/2014 ve 18/12/2014

NUMARASI : 2014/212 (E) ve 2014/431 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 08/04/2014

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların yüzlerine karşı verilen 22/10/2014 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, aynı gün temyiz inceleme başvurusunda bulundukları, sözkonusu başvuru ile ilgili olarak sanık Cuma hakkında 04/11/2014, sanık Hasan hakkında ise 18/12/2014 tarihli ek kararlarla temyizin reddine karar verildiği, ek kararın Cuma'ya 10/11/2014 tarihinde tebliğ edildiği, diğer sanık Hasan'ın ise öğrenme üzerine başvurduğu, sanıkların 13/11/2014 tarihinde ek kararı temyiz ettikleri, hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine dair 04/11/2014 ve 18/12/2014 gün ve 2014/212 E., 2014/431 K. sayılı ek kararlarda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik başvurunun reddiyle ek kararın ONANMASINA, 13/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1904, Karar No: 2020/6050, Tarih: 20.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1904 E.  ,  2020/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık ..., sanık ... ve müşteki vekili

I-Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın, sanıklar ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik müşteki vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde,

1-Müşteki ...‘na duruşma gün ve saatini bildirir davetiyenin 01.08.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen, kurum adına vekili veya temsilcisi duruşmalara katılmadığı gibi dilekçe ile de katılma talebinde bulunmadığından, katılan sıfatını kazanmadığı ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, REDDİNE,

2-Sanık ...‘nin yokluğunda verilen ve 22/05/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, sanık ... tarafından 27/01/2020 havale tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün aynı zamanda MERNİS adresi de olan sorgusu esnasında bildirdiği adresine, öncelikle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliği usulsüz olup temyiz süresini başlatmayacağından, sanığın 17/08/2015 tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlendiği iddia ve kabul edilen olayda, sanığın mükellef şirketi devir aldığını ancak sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, temin edilip dosya içine konulması, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını temyiz dışı sanık ...'a veya başka bir kişiye ait olduğunu söylemesi halinde; bu kişilerin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, ismi bildirilen kişinin çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaların bu kişiye veya temyiz dışı sanık ...'a gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2-Bu kişinin ve temyiz dışı sanık ...'ın da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişilere ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da bu kişilere ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı ve temyiz dışı sanık ...'ı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4-Sanığın beyanında geçen Halil Kurt isimli şahsın araştırılıp CMK nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

5-Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Düzenlenen faturaların 2011 yılı Şubat ayı Ba-Bs bildiriminden tespit edildiği bu nedenle en aleyhe kabul ile 28.02.2011 olması gereken suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 06.06.2012 şeklinde yanlış gösterilmesi yasaya aykırı;

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

20.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10153, Karar No: 2006/17147, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/10153 E.  ,  2006/17147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı TTK. Genel Müd. aralarındaki tazminat davası hakkında 1. İş Mahkemesinden verilen 02.05.2006 gün ve 25/290 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.27.12.2006

K A R A R

Davacının meslek hastalığına dair Sağlık Bakanlığı...Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nce verilen ayrıntılı hey’et raporu eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6147, Karar No: 2017/363, Tarih: 17.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6147 E.  ,  2017/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179. maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 100 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; trafik ekiplerince yapılan yol kontrolünde durdurulan ve 1.02 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, alkol ölçüm cihazının arızalı olduğuna yönelik bir kanıt bulunmaması karşısında, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

İncelenen dosyada; trafik ekiplerince yapılan yol kontrolünde durdurulan ve 1.02 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, alkol ölçüm cihazının arızalı olduğuna yönelik bir kanıt bulunmaması karşısında, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3958, Karar No: 2021/1995, Tarih: 24.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/3958 E.  ,  2021/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1-Sanıklar ... ve ... hakkında CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat,

2-Sanık ... hakkında TCK nın 89/1,89/2-e,62,52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıklar ... ve ...’ın beraatine, sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık ... ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

1-Katılan vekilinin sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Gemlikte bulunan ... Beton A.Ş. isimli işyerinin taşeron firması olan... İnşaat ve Ticaret Limited Şirketi’nde 18 gün önce mikser operatörü olarak işe başlamış olan katılanın, olay günü kullanmış olduğu beton mikser aracı temizlik amaçlı bir yere çektiği, beton mikser aracı çalışır vaziyette iken ve bu şekilde temizliğini yaparken helezon eli ile dolum oluğu arasına sol kolunu sıkıştırması nedeniyle yaralandığı, mağdurun sol kolunda gerçekleşen sinir ve damar yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olduğu, duyularından veya organlarından birinin işlevinin zayıflamasına veya yitirilmesine sebebiyet vermediği;

Dosyada mevcut belgelere göre; sanık ...’un... İnşaat ve Ticaret Limited Şirketinin insan kaynakları müdürü, sanık ...’ın şirketin Gemlik Bölge Müdürü, sanık ...’ın ise olayın gerçekleştiği tesisin formeni olarak bölge müdürüne bağlı şekilde görev yaptığı, olay günü araçta meydana gelen arızanın katılan tarafından tesis formeni sanık ...’a iletilmesi üzerine tesis formeni olan sanığın aracın parçasını almak için Bursa’ya gittiği, katılana da aracın parçası gelene kadar aracın yerinden hareket ettirilmemesi yönünde talimat verilmesine rağmen katılanın aracın bakım ve temizliğini yaptığı, katılanın beton mikseri kullanmak için G sınıfı ehliyeti bulunmadığı gibi kendisine yapacağı iş ile ilgili herhangi bir eğitim verilmediğinin de dosya içeriğinden anlaşıldığı,

İşveren şirket tarafından sunulan belgelere göre tesis formeninin, personel ile yönetim arasındaki iletişimin sağlanması, personelin ihtiyaçlarının belirlenerek yönetime sunulması, araçların çalışmalarının takibi ve sevkiyat konularında sorumluluğunun bulunduğu, bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere, tesis formeni sanık ...’ın olay günü araç arızasının giderilmesi amacıyla parça almak için Bursa iline gittiği, sanığın yardımcısının olup olmadığının belli olmadığı, sanığın parça almak için tesisten ayrıldıktan sonra kazanın gerçekleşmesi sebebiyle sanığın taksire dayalı kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

2-Katılan vekilinin sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

2-Katılan vekilinin sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı TCK’nın 89/2. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem sanığın kovuşturma aşamasında alınan 05.10.2012 tarihli sorgusu olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı hüküm tarihinden sonra ve inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK’nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının isteme uygun olarak DÜŞMESİNE;

3-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

3-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin 1-2-3. fıkralarında düzenlenen ''taksirle yaralama'' suçuna ilişkin olduğu, taksirle bir kişinin yaralanmasına sebebiyet verilmesi halinde gerçekleşecek olan taksirle yaralama suçu için TCK'nın 89. maddesinin 1. fıkrasında temel ceza miktarının ''üç aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası'' olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; ''Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.'' şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan ''01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile; ''...kovuşturma evresine geçilmiş...'' ibaresinin, aynı bentte yer alan ''...basit yargılama usulü...'' yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; ''mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.'' şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, ''Basit Yargılama Usulü'' yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 24.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3859, Karar No: 2020/2519, Tarih: 06.07.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3859 E.  ,  2020/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu müdafii ücreti olan 400,00 TL'nin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22799, Karar No: 2014/5732, Tarih: 26.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/22799 E.  ,  2014/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, 4708 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I- Sanıklar hakkında "4708 sayılı yasaya muhalefet" suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “4708 sayılı yasaya muhalefet” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanıklar hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Üçem Piramit Yapı Denetim Ltd. Şti.'nin ortak ve yetkili müdürü olan sanıkların, 30.08.2004 tarihinde vefat eden proje denetçisi Ziver Özel'in imzasını taklit etmek suretiyle sahte taahhütname ve iş bitirme tutanakları düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; suça konu tutanakların proje denetçisi Ziver Özel'in vefat tarihinden sonra düzenlenmesi, tutanaklardaki imzaların Ziver Özel'in eli ürünü olmadığının ekspertiz raporu ile tespit edilmiş olması karşısında; yüklenen suçtan elde edilen menfaatin şirket sahibi ve yetkilisi sanıklara ait olduğu değerlendirilmeden, suçu inkar eden savunmalara itibar edilerek, mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.