muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4140, Karar No: 2006/7336, Tarih: 20.09.2006

11. Ceza Dairesi 2006/4140 E., 2006/7336 K.

**11. Ceza Dairesi 2006/4140 E., 2006/7336 K.**

**- CEZANIN FAZLA TAYİNİ

- SAHTECİLİK SUÇU**- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 245 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 43 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik, kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından sanıklar Ö…

….. ve H…

….'nın yapılan yargılamaları sonunda: Mahkümiyetlerine dair /Kırklareli Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 28.03.2006 gün ve 2005/1006 Esas, 2006/95 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafisi tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 02.06.2006 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

1-Suça konu "sahte sürücü belgesinin" iğfal kabiliyeti bulunup bulunmadığı usulüne uygun olarak araştırılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkümiyet hükmü kurulması,

2-Sanıkların, manyetik şeridi C…

… South Dakota, N.A. Bankasına ait kart bilgisinin kodlandığı 5268 0100 3209 5742 numaralı H…

…… adına düzenlenmiş sahte kredi kartıyla 10.12.2005 günü saat 10:14'de Büyükçekmece İlçesinde aynı gün saat 15:13'de ise Kırklareli'nde alış verişler yaparak menfaat temin ettikleri anlaşılıp kabul edilmesine göre; yenilenen kasıtla işlenmediği anlaşılan fiillerin TCK. nun 245/3 ve 43/1. maddelerine uygun teselsül eden tek suçu oluşturacağı, bu nedenle sanıklar hakkında, aynı sahte kredi kartıyla aynı gün Lüleburgaz ve Babaeski ilçelerinde işledikleri iddia olunan eylemlerinden dolayı Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen ayırma kararları üzerine açılmış dava olup olmadığı da araştırılıp, varsa birleştirme yönüne gidilerek sonucuna göre TCK. nun 43/1. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden her bir işyerine karşı işlenen fiillerin bağımsız suçları oluşturduğu kabul edilmesi ve suçun vasıflandırılmasında da hataya düşülerek anılan yasanın 245/2. maddesinin iki kez uygulanması suretiyle hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

Sanıkların, H…

…… adına düzenlenmiş sahte kredi kartı ile aynı gün içerisinde iki ayrı işyerinden alış veriş yaparlarken aynı isme düzenlenmiş ancak, üzerinde sanık Ö…

…..'in fotoğrafı bulunan suça konu sahte sürücü belgesini kullanmaktan ibaret eylemlerinin tek sahtecilik suçunu oluşturduğu düşünülmeden, her fiil bağımsız suç kabul edilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 20.09.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9303, Karar No: 2015/9307, Tarih: 14.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9303 E.  ,  2015/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2036, Karar No: 2021/4015, Tarih: 31.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/2036 E.  ,  2021/4015 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenleme suçundan sanık ...’nun, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 2680 gün karşılığı 53.600,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının anılan Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca birer ay ara ile 2 eşit taksit halinde tahsiline dair Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/937 esas, 2017/785 sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 10.03.2020 gün ve 17338 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2020 gün ve KYB. 2020/36557 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Müştekinin 55.000,00 Türk lirası bedelli çekin süresi içerisinde bankaya ibrazına rağmen ödenmemesi nedeniyle şikâyetçi olduğu, Mahkemesince, çek bedelinin karşılıksız kalan miktarı dikkate alınarak cezalandırılması gerektiğinden bahisle 2680 gün karşılığı 53.600,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde yer alan, "(Değişik: 15/7/2016-6728/63 md.) Üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanuni ibraz süresi içinde ibrazında, çekle ilgili olarak “karşılıksızdır” işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişi hakkında, hamilin şikâyeti üzerine, her bir çekle ilgili olarak, binbeşyüz güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, hükmedilecek adli para cezası; çek bedelinin karşılıksız kalan miktarı, (…) az olamaz." hükmü gereğince sanığa verilecek cezanın kanundaki üst sınırı olan 1500 günü geçemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesinde yer alan "(4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." şeklindeki hükme aykırı olarak adlî para cezasının birer ay ara ile iki eşit taksitle ödenmesine karar verilmesinde,

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/937 esas, 2017/785 karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre;

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/937 esas, 2017/785 karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre;

Gerekçeli kararının HÜKÜM kısmının 1-,2- ve 3- numaralı maddelerinin hükümden ÇIKARTILMASINA, bunun yerine;

"1-Sanığın, üzerine atılı üzerine atılı “çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına neden olmak” suçunu işlediği anlaşılmakla; suçu işleyiş biçimine, suç kastının yoğunluğuna, suç konusu çekin miktarına göre eylemine uyan 5941 sayılı Kanunun 5/1 maddesi uyarınca takdiren alt sınırdan uzaklaşılarak, 1500 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

2-Sanığa verilen gün para cezasının bir günü 5237 sayılı TCK nun 52/2 maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önüne alınarak takdiren 20 TL den hesap edilerek sanığın 30.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, Sanık hakkında belirlenecek olan adli para cezasının miktarı 10/10/2017 tarih 30206 sayılı resmi gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 26/07/2017 tarih ve 2016/191 esas 2017/131 karar sayılı iptal kararı uyarınca şikayete konu çekin karşılıksız kalan miktarından az olamayacağı gözetilerek; sanığın neticeten 53.590 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,

3- 5237 sayılı TCK'nin 52/4 maddesi uyarınca; sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önüne alınarak, neticeten verilen 53.590 TL ADLİ PARA CEZASININ, hükmün kesinleşmesinden itibaren 2 YIL İÇİNDE (24 aylık süre içinde) aylık taksitler halinde, toplamda 24 EŞİT TAKSİTTE ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına..."

Şeklindeki maddelerin eklenmek suretiyle DÜZELTİLMESİNE, hükmün geri kalan kısımlarının aynen korunmasına ve bu şekilde infazına, 31.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3854, Karar No: 2022/6122, Tarih: 21.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3854 E.  ,  2022/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11.12.2020 tarih ve 2020/4 E. - 2020/717 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı TEDAŞ arasında 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi imzaladığını, faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada elektrik kaçağı sonucu hayatını kaybeden... mirasçılarının tazminat talebi ile açtığı davada mahkeme kararına istinaden icra dosyasına yapılan ödemelerin işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesi gereğince sorumluluğunun davalıya ait olduğunu ileri sürerek, 57.210,00 TL ve 53.751,58 TL'lik teminat mektuplar ile 2.160,00 TL temyiz harç ve masrafının ödeme tarihinden avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davalı şirket ile hisselerine sahip olduğu elektrik dağıtım şirketleri arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, devre ilişkin bilanço düzenlemeleri yapıldığını, geçmişe yönelik alacak ve borç işlemleri kesinleştirildiğinden geçmiş yıllar nedeniyle TEDAŞ'tan herhangi bir talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında imzalanan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesi gereğince yapılan ödemenin İHDS'nin imzalandığı tarihten önceki döneme rastladığı, davacının mahkeme ilamına göre yaptığı ödeme ile 2.160,00 TL temyiz harç ve masraflarını istemekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, icra dosyasına ödenen 110.961,58 TL ile 2.160,00 TL temyiz harç ve masrafının ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 5.832,39 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 21/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25932, Karar No: 2014/2222, Tarih: 10.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25932 E.  ,  2014/2222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/197 Karar no:2013/297

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; her iki boşanma davası yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın birlik görevlerini ihmal etmesine, sadakatsiz davranışlar sergilemesine karşılık, davalı-davacı kadının da güven sarsıcı davranışlar sergilediği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı ve davalı-davacı kadının da boşanmayı talep etmesi karşısında davacı-davalı koca da boşanma davası açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesi ve davacı-davalı kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesinin koşullarının gerçekleştiği nazara alınıp davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulüyle (TMK.md.166/2) boşanmaya hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle davacı-davalı kocanın reddedilen boşanma davası yönünden BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-davacı kadının boşanma davası ve fer'ileri yönünden yeniden hüküm kurulması gerektiğinden davalı-davacı kadının boşanma davası ve fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.02.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/12714, Karar No: 2019/10431, Tarih: 21.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/12714 E.  ,  2019/10431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

Taksirle yaralama suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Alanya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/10/2018 tarihli ve 2018/16738 soruşturma, 2018/10760 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Alanya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 10/04/2019 tarihli ve 2018/3518 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, müşteki ile oğlu mağdur Kıvanç Küçükyıldırım'ın şüphelinin sorumlusu olduğu Quatro Beach isimli otelde tatil amaçlı olarak bulundukları sırada, mağdur Kıvanç'ın havuzun kaydırağından kaydığı esnada havuz içerisinde bulunan cam parçasının ayağının altını kesmesi neticesinde alınan geçici doktor raporuna göre basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı olaya ilişkin olarak yürütülen soruşturma kapsamında düzenlenen 09/10/2018 tarihli bilirkişi raporuna istinaden Alanya Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 05/09/2013 tarihli ve 2012/19402 esas, 2013/19286 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, taksirle işlenen suçlardan dolayı kusurluluk değerlendirmesinin ancak mahkeme hâkimi tarafından yapılabileceği, kusurun belirlenmesi normatif bir değerlendirmeyle mümkün olmakla birlikte, konunun teknik bilgiyi gerektirmesi, hâkimin hukuk bilgisiyle sorunu çözemeyeceği durumlarda bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğinde dahi bilirkişinin inceleme yetkisi kusurlulukla ilgili olmayıp, işin tekniği ve norma aykırı davranışın belirlenmesi ile sınırlı olacağı, bilirkişi raporlarının mahkemeyi bağlayıcı değil, delilleri değerlendirme vasıtalarından biri olduğu, mahkemelerin gerekçelerini açıklamak suretiyle bilirkişi raporlarına itibar edip etmeme hususunda takdir ve değerlendirme hakkına haiz bulunduğu, bilirkişi tarafından münhasıran hâkimin yetkisinde bulunan kusurluluk konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmaması gerekmekle birlikte, bu yöndeki bir değerlendirmenin de hâkimi bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı nazara alındığında, mağdurun somut olaydaki yaralanmasının bahse konu otelin havuzundaki cam parçası ile gerçekleştiğinin sabit olması karşısında, şüpheli hakkında atılı taksirle yaralama suçunun unsurlarının oluştuğunun değerlendirildiği, ancak mağdurun yaralanmasına ilişkin kesin raporun aldırılmadığı gibi şüphelinin üzerine atılı taksirle yaralama suçunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesi gereğince uzlaşmaya tâbi olmasına karşın soruşturma aşamasında müştekiye ve şüpheliye usûlüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadığı anlaşılmakla, mağdurun yaralanmasına ilişkin kesin raporun aldırılması ile soruşturma dosyasının uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın bu yönüyle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi gereğince Alanya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 10/04/2019 tarihli ve 2018/3518 değişik iş sayılı kararının bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24/06/2019 gün ve 94660652-105-07-7271-2019-kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü müştekinin oğlu olan mağdurun, şüphelinin genel müdür olarak görev yaptığı otelde bulunan havuza girdikten sonra ayağının bir cam parçasına temas ettiği ve dosya kapsamında bulunan geçici doktor raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, müştekinin şikayeti doğrultusunda başlanan soruşturma kapsamında aldırılan 09/10/2018 tarihli bilirkişi raporundaki kusur tespitine istinaden şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu karar karşı süresi içinde yapılan itirazın merci tarafından reddedildiği olayda, incelenen dosya kapsamında bulunan ve verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ile bu karara karşı itirazın reddine ilişkin karara dayanak gösterilen 09/10/2018 tarihli raporunu düzenleyen bilirkişinin uzmanlık alanının açıkça belirtilmediği, meydana gelen olayda yaralandığı anlaşılan mağdurun yaralanmasına ilişkin kesin raporun aldırılmadığı, bununla beraber soruşturmaya konu suçun CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırmaya tabi olduğunun gözetilmediği anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Alanya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 10.04.2019 gün ve 2018/3518 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4708, Karar No: 2011/7441, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4708 E.  ,  2011/7441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nin beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.
Yargıtay — Esas No: 2012/16316, Karar No: 2012/23222, Tarih: 20.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16316 E.  ,  2012/23222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların değerlendirme tarihi olan 2010 yılı itibariyle yaş, cins ve verim durumlarına göre maktu değerlerine ilişkin resmi veriler İl/İlçe Tarım müdürlüğünden sorulduktan,

2-Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. H.U.M.K'nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.