muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12199, Karar No: 2015/13489, Tarih: 23.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/12199 E.  ,  2015/13489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğubayazıt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2015

NUMARASI : 2013/15-2015/40

Davacı İ.. B.. vekili Avukat E.. T.. tarafından, davalılar M.. A.. ve diğerleri aleyhine 07/01/2013 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklı rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/01/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar O.. B.. ile A.. S.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılardan O.. B.. ve A.. S..'ın diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, 2330 sayılı Kanun uyarınca rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, olay günü yasa dışı terör örgütü lehine gösteri yapan gruba müdahale ederken, grub içinden atılan taş nedeni ile davalıların A.. M.. görevli polis memuru A.. K.. yaralanmasına neden oldukları ve davacı idare tarafından A.. K.. 2330 sayılı Kanun hükümleri uyarınca nakdi tazminat ödendiğini belirterek, yapılan ödemenin davalılardan rücuen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava dışı polis memuru A.. K.. yaralanmasından tüm davalıların sorumlu olduğu gerekçesi ile davalıların kendi aralarındaki sorumluluk miktarları tespit edilmemiş ve belirlenen toplam tazminat miktarının, tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Dava rücuen tazminat istemine ilişkin olduğundan, zararın doğmasına neden olduğu iddia edilen davalılardan her biri, yalnızca kendi kusuruna isabet eden miktardan sorumludur. Davalıların mahkemece takdir edilen zararın tamamından müteselsilen sorumlu tutulmaları doğru değildir. Rücuda teselsül olmaz ilkesi uyarınca, her bir davalının somut olaydaki kusur ve sorumluluğuna göre tazminata karar verilmelidir. Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalılar O.. B.. ve A.. S..'ın yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalılar O.. B.. ve A.. S..'ın diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1116, Karar No: 2023/3988, Tarih: 14.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1116 E.  ,  2023/3988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/434 E., 2022/2693 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/634 E., 2021/787 K.

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; davalının ailesinin evliliği hiç bir şekilde kabullenmediğini, aralarında mezhep sorunu olduğunu, evliliğin ilk zamanlarda davalı eşi tarafından her ne kadar bu sorun olmamış ise de daha sonra davalının ailesinin etkisinde kalarak evde sorunlar çıkardığını, davalının şahsına yönelik olarak onur ve haysiyetini zedeleyici söylemlerde bulunduğunu iddia ederek evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına karar verilmesini ortak çocukların velâyetlerinin kendisine verilmesini, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesini, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, mezhep nedeni ile davacıya kusurlu davrandığının iddiasının gerçek olmadığını, evlenirken davacının mezhebini bildiğini, davacının ailesinin böyle bir ayrım yaptığını davacının bu duruma sessiz kaldığını zaman zaman da bu durumun etkisinde kalarak sorun çıkardığını, davacının sebepsiz bir şekilde ortak konutu terk ettiğini, evin ihtiyaçlarını karşılamadığını beyan ederek açılan davanın reddine karar verilmesini aksi kanaatte boşanmalarına karar verilmesini,ortak çocukların velâyetlerinin kendisine verilmesini kendisi için aylık 1.000,00 TL, ortak çocuklar için ayrı ayrı 1.000,00 TL tedbir- iştirak ve yoksulluk nafakasına karar verilmesini 100.000,00 TL maddî 100.000,00 TL manevî tazminata dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasında sürekli bir geçimsizlik olduğu ve davalı kadının davacı erkeğin ailesini ve akrabalarını istemediği, " ...da şeref olsa beni boşar" diyerek hakaret ettiği, sürekli olarak davacı erkeği baskı altında tuttuğu; davacı erkeğin ise ailesinin etkisinde kaldığı, onların evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, davacı erkeğin ailesinin davalı kadının alevi olmasından dolayı hakaret ve aşağılayıcı kelimeler kullandığı, ayrı yaşama kararından sonra eşi ve çocuklarıyla ilgilenmediği, evlilik birliğinin temelden sarsılmasında tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle erkeğin davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, sosyal inceleme raporlarında ortak çocukların velâyetinin davalı anneye verilmesinin ve davacı baba ile de kişisel ilişki kurulmasının çocukların yararına olacağı belirtildiğinden, 4721 Sayılı Kanun ile Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi gereğince çocukalrın üstün yararı gereğince ortak çocuklar... ve...in velâyetlerinin davalı annesine verilmesine, baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki tesisine, çocuklar için aylık ayrı ayrı 300,00 TL tedbir nafakasına davacı asilin kabul beyanına göre kararın kesinleşmesinden sonra aylık ayrı ayrı 600,00 TL iştirak nafakası olarak devamına, nafakanın her yıl ÜFE oranında artırılmasına, davacı erkeğin manevî tazminat talebi ile davalı kadının maddî ve manevî tazminat, tedbir -yoksulluk nafakası taleplerinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine, aksi yönde davanın kabulüne karar verilmesi halinde, taleplerinin kabulüne karar verilmesi ve çocuklar için nafaka miktarının düşük olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine, aksi yönde davanın kabulüne karar verilmesi halinde, taleplerinin kabulüne karar verilmesi ve çocuklar için nafaka miktarının düşük olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İlk Derece Mahkemesi'nce kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları, kararda usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, davanın kabulüde delillerin değerlendirilmesinde, kanunun olaya uygulanmasında, gerekçede ve kusur belirlemesinde hata edilmediği, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre; İlk Derece Mahkemesince ortak çocuklar lehine takdir edilen tedbir-iştirak nafakalarının miktarlarının hakkaniyete uygun olduğu, belirlenen kusur durumuna ve davalı kadının 30.11.2021 tarihli duruşmada ıslak imzası ile teyit ettiği beyanına göre davalının yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddine dair verilen kararın da doğru olduğu kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı kadının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın temyiz dilekçesinde özetle; Mahkeme kararına esas alınan tanık anlatımlarının zaman mekan bildirilmeyen gerçek dışı beyanlar olduğunu ve kabul etmediğini, davacının daha önceden ... 4 Aile mahkemesi 2020/165 esas sayılı feragat ile sonuçlanan boşanma dosyasının incelenmediğini, aynı iddiaların bu davada dayanak olamayacağını ve dinlenemeyeceğini, duruşmayı avukatsız takip ettiğini ve tazminat taleplerinden vazgeçmenin ne demek olduğunu bilmediğini, feragat beyanının mahkeme hakimi tarafından usulsüz olarak alındığını, maddî manevî tazminat istemlerinin reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, çocuklar için bağlanan nafakanın çok düşük olduğunu, evinin kira olduğunu, kusurun hatalı olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini aksi halde tüm taleplerinin kabulüne karar verilmesi için temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında evlilik birliğini temelinden sarsacak ve ortak hayatın devamı taraflardan beklenmeyecek bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, bulunuyorsa kusurun hangi eşten kaynaklandığı, kadın lehine yoksulluk nafakası ve tazminatlara hükmedilme şartlarının oluşup oluşmadığı, bu talepler yönünden feragat nedeniyle ret kararının yerinde olup olmadığı, çocuklar yararına hükmedilen nafaka miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 309 uncu ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü, 175 inci ve 182 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2417, Karar No: 2015/2233, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2417 E.  ,  2015/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2015

NUMARASI : 2014/712-2015/91

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 16.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.03.2014 gün ve 2012/245 E. 2014/97 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 30.09.2014 gün ve 2014/14317 E. 2014/28650 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece usule uygun karar oluşturulmamış sadece "eski kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3952, Karar No: 2006/4895, Tarih: 13.04.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/3952 E.  ,  2006/4895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna aitiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... kişi, ... Köyü ... mevkiindeki, dava dilekçesinde hudutlarını belirttiği taşınmazın kendi zilyedliğinde olduğunu, yörede 10.08.1999 tarihinde ilk kez yapılan ve 04.12.2003-04.06.2004 tarihleri arasında ilan edilen orman kadastrosu sırasında, öncesi tamamen orman olmayan taşınmazın kadastro komisyonu tarafından orman sayılarak orman alanı içinde bırakıldığını, işlemin iptali ile taşınmazın tamamının orman alanı dışına çıkarılmasını istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, ... bilirkişi raporunda belirtilen (A) harfli 25.910.64 m2'lik bölümünün orman niteliği ile Hazine adına tesciline, (B) harfli 672.69 m2 ve (C) harfli 848.26 m2'lik bölümlerinin orman tahdidinin iptaline, bu bölümlerin orman sayılmayan yer olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Yapılan incelemede; yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı son oturumda oluşturulan kısa kararda (A harfi ile işaretli kırmızı ile ... 131.058,34 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince orman niteliği ile Hazine adına tesciline, B harfi ile gösterilen 1708.67 m2'lik kısmın orman tahdidinin iptaline, bu kısmın orman sayılmayan yer olarak tespitine) dendiği halde, gerekçeli kararda (A harfi ile işaretli 25.910,64 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince orman niteliği ile Hazine adına tesciline, B ve C harfleri ile gösterilen (B=672.69 m2, C=848.26 m2) kısımların orman tahdidinin iptaline, bu kısımların orman sayılmayan yer olarak tespitine) denmiştir. Oysa, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bozma nedeni oluşturur (İ.B.B.G.K. 10.04.1992 t, 1991/7 E. – 1992/4 K.).

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... kişi ile davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının davacı ... kişi ve davalı ... Yönetimine iadesine 13/04/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19124, Karar No: 2014/15143, Tarih: 13.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/19124 E.  ,  2014/15143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/08/2006 ve davacılar ... vdl vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/07/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davalı vasisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki belgeler incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(...) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (...) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (...) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(...) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (...) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (...) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine .../.../2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1734, Karar No: 2013/20701, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1734 E.  ,  2013/20701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık (Değişen suç vasfı nedeniyle hırsızlık)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanıkların olay tarihinde müşterek suç işleme iradesiyle katılanın evine geldikleri ve bir miktar yağ satın almak istediklerini söyledikleri, katılanın da 100 kg yağı 390 TL ye satmayı kabul ettiği, sanıklardan birisinin katılandan devamlı su istediği, diğerinin kantarın başındaki katılanın kızı tanık Ayten’i satın aldıkları 100 kg yağın tartımı sırasında oyalarken diğerlerinin de 40-50 kg yağ alan 7 adet güğümü ve 100 kg olan 2 adet bidondaki yağları gizlice kamyona yükledikleri ve 100 kg yağın parasını ödeyip olay yerinden uzaklaştıkları olayda, hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5271 sayılı CMK’nın 326/2.maddesi uyarınca iştirak halinde işlenen suçlarda sebebiyet verilen yargılama giderlerinden sanıklardan eşit olarak tahsiline karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde “zincirleme” tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, yargılama giderleriyle ilgili bölümde yer alan "zincirleme" ifadesinin çıkartılarak yerine “eşit olarak” ifadesinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.