muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/452, Karar No: 2013/4357, Tarih: 12.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/452 E.  ,  2013/4357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye azmettirme, kasten öldürmeye yardım, kasten yaralama

HÜKÜM : 1-...'nin maktulü kasten öldürmeye azmettirme suçundan beraatine.

2-... hakkında kasten öldürmeye yardım ve mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım etme suçundan beraatine.

3-..., a-Maktul ...'nı kasten öldürme suçundan TCK.nun 81, 29, 62/1, 53/1, 63 maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası.

b-Katılan ...'nı silahla nitelikli yaralama suçundan TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-a, 87/1-a-son, 62/1, 53/1, 63, 54 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ...'in mağdur ...'i yaralama, sanık ...'in mağdurlar ... ve ..... yaralama suçlarından kurulan hükümlerde, CMK.nun 231/5.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar aynı Yasanın 231/12.maddesi uyarınca itiraza tabi kararlardan olduğundan ve temyiz kabiliyeti bulunmadığından, bu suçlardan kurulan hükümlere yönelen maktülden müdahiller ve müdahil-sanık ... vekilinin temyiz itirazının mahallince incelenmek üzere temyiz incelemesi dışı tutulmasına karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten öldürme ve mağdur ...'i kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, kasten öldürme suçu yönünden tahrike ve takdire, kasten yaralama suçu yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ...'in kasten öldürmeye azmettirme, sanık ...'in kasten öldürmeye yardım ve mağdur ...'i kasten yaralamaya yardım suçları yönünden elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, delillerin takdirinde hata yapıldığına, vasfa, tahrikin varlığına ve tahrik nedeniyle azami indirim uygulanması gerektiğine, yasal savunma koşullarının oluştuğuna vesaireye ilişen, maktulden müdahiller ve müdahil Halil vekilinin sübuta, vasfa, tahrikin bulunmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanık ...'in tahliye talebinin REDDİNE, 12/06/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

12/06/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .....'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'nın yokluğunda 13/06/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2010/10716, Karar No: 2010/14258, Tarih: 10.12.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/10716 E.  ,  2010/14258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, suç eşyasının kabul edilmesi,

HÜKÜM : Red

Sanık müdafii 27.06.2008 günü yüzüne karşı tefhim olunan hükmü, yasal süresi geçtikten sonra 07.07.2008 havale tarihli dilekçesiyle temyiz ettiğinden, mahkemenin temyizin süresinden sonra yapıldığına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle işbu temyiz isteminin reddine ilişkin kararın ONANMASINA 10.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11960, Karar No: 2019/6982, Tarih: 23.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/11960 E.  ,  2019/6982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde özetle; davalı şirket ile arasında akdedilen Rödovans ( ocak işletme) Sözleşmesi uyarınca teknik nezaretçi ücretlerinin davalı şirket tarafından ödenmesi gerektiğinin tespiti ile şirket tarafından 2011 yılından itibaren dava sonuçlanıncaya kadar teknik nezaretçiye yapılacak ödemelere ilişkin alacağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde özetle; 3213 Sayılı Maden Kanunu ile 06.11.2010 tarih, 27751 Sayılı Madencilik Faaliyetleri Uygulama Yönetmeliği gereğince teknik nezaretçi atama ve ücretlerini ödeme yükümlülüğü'nün ruhsat sahibine ait olduğunu, taraflar arasında yapılmış bulunan sözleşme gereğince de teknik nezaretçi ücretini ödemenin ruhsat sahibine ait olduğunu, 31.12.2011 tarihinden 28.02.2014 tarihine kadar bu konunun taraflar arasında ihtilaf konusu olmadığını ve davacı tarafın bu tarihler arasında teknik nezaretçi ücretini ödediğini, itiraz etmeden ödeme yaptığı bir konuda yıllar sonra dava açılamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, teknik nezaretçiliğin tüm sorumlulukları gibi ücretininde ödenmesi ve bunun ibra edilmesi hususunun ruhsat sahibine ait olduğunu, taraflar arasında yapılmış olan Rödovans Sözleşmesinin 4.8.madddesinin açık olup, teknik nezaretçinin atanmasından sözedildiğini, ücretinin davalıya ait olduğu belirtilmediğinden ve bundan hareketle ücretin ruhsat sahibine ait olacağı anlaşıldığından davacı ile teknik nezaretçi arasında yapılan ve Rödovanscı firma olarak davalının imza attığı teknik nezaretçi hizmet sözleşmelerinde de açıkça teknik nezaretçi ücreti ve giderlerinin ruhsat sahibine ait olduğu belirtildiğinden gerek ilgili mevzuat hükümleri, gerekse ilgili sözleşme hükümleri birlikte yorumlandığında taraflar arasındaki akdi ilişkide nezaretçi ücretlerini ödeme borcunun davacı ruhsat sahibine ait olduğu ve davacının 2011 yılından dava açılana kadar teknik nezaretçi ücretlerini ödemiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir.

1-) 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir.

Somut olayda, uyuşmazlık kira ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Dava, 10.10.2014 tarihinde, 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girmesinden sonra açıldığına göre görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Taraflar da yargılama bitinceye kadar görev itirazında bulunabilirler. Görev itirazı yapılmamış olsa bile re'sen mahkeme, ilk önce görevli olup olmadığını inceleyip karara bağlamalıdır.

Hal böyle olunca, mahkemece; uyuşmazlığın çözümünde Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, görevsizlik nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, bu yön gözardı edilerek davanın esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4777, Karar No: 2012/7455, Tarih: 18.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/4777 E.  ,  2012/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı; kayden maliki olduğu 5296 kadastral parsele komşu 5292 parsel maliki olan davalının imar hukuku ve komşuluk hukukuna aykırı yapılaştığını, katlanma ve hoşgörü sınırının aşıldığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, kadastral yöntemlere uygun biçimde yapılan ölçüm sonucu davacının kayden maliki olduğu çaplı taşınmaza elatma olmadığı ve çapların iptaline kadar geçerli olduğu, davalıya ait yapıların kendi kadastral parsel sınırları içinde kaldığı keşfen saptanarak elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirme istemlerinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına, öte yandan; çekme mesafesine uyulmaması, salt imara aykırılık iddiasının idareyi ve idari yargıyı ilgilendirdiği, bu eylemin komşuluk hukuku açısından tek başına zarar doğurucu nitelikte sayılamayacağı gibi komşuluk hukukuna aykırılık teşkil eden bir olgunun da belirlenemediği anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2895, Karar No: 2018/4436, Tarih: 25.10.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/2895 E.  ,  2018/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebebine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılamada tanık olarak ifadesine başvurulan ...'nün bir başka dosyada şüpheli olarak alınan ve sanık aleyhine beyanlar içeren ifadesinde "sanığın örgütün iş adamlarından olduğunu" söylemesi, sanığın savunmasında belirttiği üzere "İhracatçı ve Sanayi İş Adamları Derneği'ne (İHSAN-DER) kullanmaları" için vermiş olduğu ve kullanıcısı dernek üyesi ... olan 05071825435 numaralı hatta ilişkin ele geçirilen 23.12.2015 tarihli bylock mesaj içeriklerinde "sanığın FETÖ silahlı terör örgütünün görünen yüzünün kamuoyunca bilinmesinden sonrasında bile örgütsel toplantılara katıldığının" anlaşılması karşısında, mahkemenin sanığın örgüt üyesi olduğuna ilişkin kabulünde bir isabetbsizlik olmadığı, yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7939, Karar No: 2009/10197, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/7939 E.  ,  2009/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... vekili Avukat ........ ile davalı, Sosyal Güvenlik Kurumu vekili Avukat Bulut Karaman aralarındaki tespit davası hakkında Tekirdağ İş Mahkemesinden verilen 23.11.2007 gün ve 74/394 sayılı kararın Onanmasına ilişkin Dairemizin 05.02.2009 gün ve 4181/1529 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

İstek nitelikçe maddi yanılgının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

İş mahkemelerinden verilen kararlar ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu bulunmamaktadır. Ne var ki; Yargıtay onama ve bozma kararlarında maddi yanılgı bulunması halinde usuli kazanılmış haktan söz edilemeyeceği, giderek maddi yanılgının düzeltilmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş içtihatlarındandır.

Davacı 20.04.1982-25.03.1987 tarihleri arasında sigortalılığının tesbitini istemiş toplanan delillerden davacının anılan tarihlerde 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılık koşullarının oluşması nedeniyle dava kabul edilmiş usul ve yasaya uygun bulunan mahkeme hükmü Dairemizce onanmıştır.Ancak Dairemizin 05.02.2009 tarih ve 2008/4181 Esas 2009/1529 Karar sayılı onama ilamının başlangıç kısmında davacının istemi 20.04.1982-25.03.1987 tarihleri olmasına rağmen maddi hata sonucu "20.04.1982" tarihinin "20.04.1988"olarak yazıldığı anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca maddi yanılgının düzeltilmesi gerektiği ortadadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 5.2.2009 tarihli,2008/4181 Esas,2009/1529 Karar sayılı Kararın başlangıç bölümündeki"20.4.1988"tarihinin silinerek yerine "20.4.1982" tarihinin yazılmasına,Dairemizin kararının bu şekilde düzeltilmesine 30.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4713, Karar No: 2011/6482, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4713 E.  ,  2011/6482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.