muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1555, Karar No: 2021/3582, Tarih: 23.06.2021

Bölge Adliye Mahkemesince, uyuşmazlığın, dere yatağının taşması ve yer değiştirmesi nedeniyle mahrum kalınan gelir kaybının tahsili isteğine ilişkin olduğu, eldeki davada davacının kayden maliki bulunduğu taşınmazın Menderes Nehrinin doğal akış sürecinde yatak değiştirmesi nedeniyle kısmen sular altında kaldığı, davalı İdare adına DSİ tarafından gerekli dere ıslah çalışmasının yapıldığı, bu ıslah çalışmalarının yapılmasından yada yapılmamasından kaynaklanan bir zarar isteğinin söz konusu olmadığı, davada istenilen zararın davacının taşınmazdaki mülkiyet hakkının doğal nedenlerle kullanılamaz hale gelerek taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer vasfına dönüşmüş olmasına ilişkin olduğu, bu nedenle devletin hüküm ve tasarrufu altına giren ve bu nedenle davacının tapulu taşınmazı üzerindeki mülkiyet hakkına doğrudan müdahale oluşturarak onun taşınmazından yararlanma imkanının ortadan kalkmış olmasından kaynaklanan zararlara ilişkin davaya bakma görevinin adli yargı yerine ait olacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesinin kararının 6100 Sayılı HMK'nun 353/1 fıkra (a) beni ile (a-3) bendi gereğince esası incelenmeden kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren Nazilli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; Menderes Nehrinin yatak değiştirmesi nedeniyle davacıya ait parselin 17206,01 m2 lik kısmının devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer vasfına dönüşmüş olduğu, davacının söz konusu 17.206,01 m2 lik alana ürün ekememesi nedeniyle doğan zararını talep ettiği, davacının bu zararı TBK' nun haksız fil hükümleri uyarınca talep etmesinin mümkün olmadığı, haksız fiil hükümlerinin uygulanabilmesi için hukuka aykırı ve kusurlu bir fiil bulunması gerektiği, dava konusu olayın doğal sebeplerden kaynaklanan nehrin yer değiştirmesine ilişkin olduğu, hukuka aykırı yahut kusurlu bir fiilin söz konusu olmadığı, sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanabilmesi için ise bir tarafın zenginleşmesinin diğer tarafın fakirleşmesine karşılık olması gerektiği, her ne kadar davacıya ait parselin bir kısmı Menderes Nehrinin yer değiştirmesi nedeniyle devlete ait konuma geçmiş ise de davacının ürün ekememesi nedeniyle uğramış olduğu zarar kadar hazinenin zenginleşmesinin söz konusu olmadığı, davalının zenginleşmesinin yer değiştirme nedeniyle nehir yatağı haline gelen 17.206,01 m2 lik kısım kadar olabileceği tartışılabilecek ise de ürün ekilememesi nedeniyle oluşan zarar kadar davalının zenginleştiğinden bahsetmenin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı adına tapuda 1054 ada 1 parsel sayılı 35225,78 m2 miktarlı tarla nitelikli taşınmazın 17206,01 m2 lik kısmının Menderes nehrinin jeomorfolojik yapısı gereği zamanla yatak değiştirmesi üzerine doğal nedenlerle nehir yatağı haline geldiği ve davacının kullanımının kısmen engellendiği, ancak davalı idare tarafından taşınmaza fiili bir el atma yada derenin yatak değiştirmesine sebep olacak bir dere ıslah çalışmasının bulunmadığı, taşınmazın tapu kaydının tamamının halen davacı adına kayıtlı olduğu, henüz taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında kaldığından bahisle davacı adına olan tapu kaydının davalı idare tarafından iptal ve terkininin söz konusu olmadığı, buna göre davacının davalı idareden 4721 Sayılı TMK’nun 1007. maddesinden kaynaklanan tazminat isteme hakkı doğmadığı, bunun dışında bu aşamada davalıdan gelir kaybı yada kazanç kaybı adı altında tazminat isteme hakkı bulunmadığı, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 23/06/2021 gününde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27, Karar No: 2011/26, Tarih: 29.03.2011

Ceza Genel Kurulu 2011/6-27 E., 2011/26 K.

**Ceza Genel Kurulu 2011/6-27 E., 2011/26 K.**

**- NİTELİKLİ HIRSIZLIK

- SUÇTA TEKERRÜR

- YOKSUN BIRAKMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 58 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 322 ]

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık B..... Ş......'ün, 5237 sayılı TCY'nın 142/2-d, 62, 53, 63 ve 58. maddeleri uyarınca 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Üsküdar 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.01.2010 gün ve 553-3 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 22.12.2010 gün ve 17811-20914 sayı ile onanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 25.01.2011 gün ve 135747 sayı ile;

"Sanığın suç tarihinde haksız olarak elinde bulundurduğu kumanda aletiyle, müştekiye ait aracın kapılarını açarak aracın içinden hırsızlık yaptığı gerekçesiyle, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d, 62, 53 ve 63. maddeleri gereği 3 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmedilmiştir. Ancak sanığa TCK'nın 142/2-d. maddesi gereği verilen 4 yıl ceza süresinden, TCK'nın 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken, 3 yıl 4 ay hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmedildiği anlaşılmıştır. Buna göre bu hesap hatasının, sanığın cezasının 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak düzeltilmesi gerektiği" görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında hükmedilen temel hapis cezasından, 5237 sayılı TCY'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılması sırasında fazla cezaya hükmedilip hükmedilmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Yerel mahkemece sanığın, nitelikli hırsızlık suçundan, 5237 sayılı TCY'nın 142/2-d. maddesi uyarınca takdiren ve teşdiden 4 yıl hapis cezasına hükmedildiği ve bu cezadan da aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın 142/2-d. maddesi uyarınca hükmolunan 4 yıl hapis cezasından, anılan Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim ile sonuç hapis cezasının, 3 yıl 4 ay olması gerekirken, hesap hatası ile sanık hakkındaki sonuç özgürlüğü bağlayıcı cezayı 3 yıl 6 ay olarak belirleyen yerel mahkeme hükmü ile bunu onayan Özel Daire kararı isabetli değildir.

5237 sayılı TCY'nın 142/2-d. maddesi uyarınca hükmolunan 4 yıl hapis cezasından, anılan Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim ile sonuç hapis cezasının, 3 yıl 4 ay olması gerekirken, hesap hatası ile sanık hakkındaki sonuç özgürlüğü bağlayıcı cezayı 3 yıl 6 ay olarak belirleyen yerel mahkeme hükmü ile bunu onayan Özel Daire kararı isabetli değildir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yerel mahkeme hükmündeki sonuç özgürlüğü bağlayıcı cezanın "3 yıl 4 ay hapis cezası"na indirilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 22.12.2010 gün ve 17811-20914 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Üsküdar 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2010 gün ve 553-3 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

Ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün ikinci fıkrasının ikinci bendinde "3 yıl 6 ay" olarak gösterilen sonuç özgürlüğü bağlayıcı cezanın, "3 yıl 4 ay"a indirilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan yerel mahkeme hükmünün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline iade edilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2310, Karar No: 2021/2794, Tarih: 04.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2310 E.  ,  2021/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Asıl ve birleşen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 8329 ada 2 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca gerekçeli kararın tescil vekalet ücreti ve paya ilişkin bentlerinin düzeltilmek suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 04/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4923, Karar No: 2015/6250, Tarih: 02.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4923 E.  ,  2015/6250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa(Kapatılan) 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/101-2014/39

-KARAR-

1-Kayıt kabul davaları süreye tabi olup, bu süre kural olarak sıra cetvelinin İİK'nın 166. maddesinde gösterilen usulde ilanından itibaren işlemeye başlar. Eğer davacı aynı Kanun'un 223. madde hükmü uyarınca tebliğe elverişli adres gösterir ve gerekli masrafı avans olarak yatırırsa, süre kendisine yapılan tebliğden itibaren hesaplanır.

Bu itibarla ilk sıra cetvelinin hangi tarihte hangi gazetede yayınlandığının tereddüde yer bırakmayacak şekilde açıklıkla belirtilmesi ve davacının tebliğe elverişli adres bildirip, gerekli avansı yatırıp yatırmadığının net olarak bilinmesi şarttır.

Bu nedenle dosyada bulunmadığı anlaşılan;

a-İflasa ilişkin kesinleşme şerhli ve onaylı mahkeme kararı örneği,

b-Davaya konu sıra cetveli İİK'nın 166. maddesinde belirtilen gazetelerde ilan edilmiş ise ilana ilişkin gazete nüshalarının asılları ya da tarihleri anlaşılacak şekilde çektirilen onaylı fotokopileri,

c-Davacı tarafın kayıt başvurusu sırasında tebliğe elverişli adres gösterip göstermediğine ve masraf avansı (İİK.m.223) verip vermediğine ilişkin bilgiler;

d-Sıra cetvelinin davacı tarafa tebliğine ilişkin belgenin onaylı fotokopisi ,

e-Sıra cetvelinin tasdikli sureti,

f-ikinci alacaklılar toplantı tutanağını onaylı sureti,

İflas Müdürlüğü'nden sorularak, varsa temin edilip, alınacak cevabi yazı ile birlikte gönderilmesi,

2-Dosyada bulunan ikinci alacaklılar toplantısına davet ilanına göre 10.03.2009 tarihli ikinci alacaklılar toplantısı yapılacağı, davalı müflis kooperatifin, iflas tasfiyesinin adi şekilde yapılmasına karar verilmiş olduğu, dosyada ise iflas idare memurları isimleri ile temsil yetkilerinin kapsamı konusunda belge bulunmadığı, gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin müflis kooperatif adına tebliğ edildiği, Av. Y.. K..'ya ise basit tasfiyeye uygun olarak iflas müdürünce vekalet verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece ilgili iflas müdürlüğüne müzekkere yazılarak, son durum itibariyle masayı temsile yetkili olan ilgililerin ve temsil yetkilerinin kapsamının sorulması, bildirilen iflas idare memurları tarafından Av. Y.. K..'ya verilen bir vekalet bulunması halinde dosyaya sunulmasının sağlanması, vekaletnamenin sunulması mümkün olmaz ise gerekçeli kararın, işbu geri çevirme kararının ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı iflas idaresi'ne tebliğe çıkarılması; münferiden ya da müştereken temsile yetkili olanlardan Tebligat Kanunu'nun 12. madde hükümleri uyarınca birine bu kararların ve temyiz dilekçesinin usule uygun olarak tebliğ edildiğinin tespiti halinde, temyiz ve temyize cevap süresi işlemeye başlayacağından, temyiz ve temyize cevap süresinin beklenilmesi; kararı

münferiden temsile yetkili olan iflas idare memurlarından birinin ya da diğer olasılıkta hepsinin birlikte kaleme almaları gereken dilekçe ile temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4083, Karar No: 2023/10273, Tarih: 29.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/4083 E.  ,  2023/10273 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 05.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları (b) ve (c) bentleri, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2016 tarihli ve 2016/186 Esas, 2016/462 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 17.03.2016 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulü)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 17.03.2016 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulü)

" 13/07/2014 günü saat 17:30 sıralarında Talatpaşa Bulvarı Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası karşısı Gençlik Parkı girişinde bir şahsın uyuşturucu madde kullandığının ihbar edildiği, Emniyet görevlilerinin belirtilen adrese gittiği ve sanığın çimenlerin üzerinde kendi tabirleriyle kova diye tabir edilen olayı yaparken görüldüğü, sanığın yanına gidildiğinde yarı baygın olduğunun anlaaşıldığı, şahsın elinde bulunan ve kullanılırken görülen bonzai maddesinin polisler tarafından alındığı, şahsın yapılan üst aramasında 5 adet toplamda 8 gram hint keneviri, 3 adet uyuşturucu hap ve 3 gram bonzai maddesine rastlanıldığı belirlenmiştir. Sanık savunmasında; Sitelerde FED tasarım isimli iş yerinde masa ve sandalye işlerinde kaynakçı olarak çalıştığını, olay günü çalışmış olduğu işten çıkarıldığını, kendisinin bunalıma girdiğini, Yenidoğan Semtinde tanımadığı bir şahıstan 115 TL karşılığında 5 paket kırıntı kenevir ve paket içerisinde bonzai madde satın aldığını, Gençlik Parkına gelerek bu maddeden kullandığını, kendisinin ilk defa uyuşturucu madde kullandığını beyan ettiği anlaşılmıştır. Bu olay nedeniyle 05/11/2014 tarihinde sanık hakknıda dava erteleme kararı verilmiş olup, bu karar 02/02/2015 tarihinde mernis adresine Tebligat Kanununun 21. maddesi gereğince muhtara teslim edilmiş ve

17/02/2015 tarihinde itiraz olmaksızın kesinleşmiştir. Daha sonra Seğmenler Polis Merkezi Amirliği görevlilerince 26/11/2015 tarihinde Aktaş Mah. 740 Cadde üzerinde durumundan şüphelenilen şahıslar durdurulmuş, bu şahısların üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi üzerine şahıslara uyuşturucu maddeyi nereden aldıkları sorulduğunda, polis memurları ile birlikte bu şahısların uyuşturucu ticareti yaptığı değerlendirilen sanık ...'ın bulunduğu yere gidilmiş, olay yerinde sanık ... ile hakkındaki evrak tefrik edilen Doğukan Akçayır'ın olduğu görülmüş, Doğukan Akçayır'ın, gelen sivil polis memurlarına "kaç tane alacan baba" dediği esnada her iki sanık polis memurları tarafından yakalanmıştır. Sanık ...'ın yapılan üst aramasında satışa hazır halde beyaz kağıda sarılı 20 adet, yine pantolon cebinde 3 beste olmak üzere toplam ağırlığı 7,90 gram gelen uyuşturucu madde ele geçirilmiştir. Ele geçen maddelerle ilgili düzenlenen polis kriminal raporunda, ele geçirilen uyuşturucu madde içerdiği bildirilmiştir. Sanığın 1. eyleminden dolayı hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ancak kendisine yapılan tebligata rağmen 2. olaydan da anlaşılacağı üzere sanığın uyuşturucu madde kullanmaya devam ettiği" gerekçesiyle sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Sanığın 13.07.2014 tarihli eylemi yönünden yapılan incelemede: bu suça ilişkin verilen 05.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının; sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edildiği, ikinci fıkrası uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci

fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği için yapılan tebliğ usulsüz olduğundan 05.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, ihlal sayılan 26.11.2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Yukarıdaki bozma nedenine göre, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmayan 26.11.2015 tarihli eylem yönünden ele geçirilen suç konusu uyuşturucu maddelerin paket sayısı, niteliği ve ele geçiriliş biçimi de gözetilerek gereğinin takdiri için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2016 tarihli ve 2016/186 Esas, 2016/462 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.