muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1942, Karar No: 2023/1995, Tarih: 03.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/1942 E.  ,  2023/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/364 Esas

Taraflar arasındaki istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince önemli deliller toplanmadığı gerekçesiyle dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.01.2021 tarihli ek karar ile verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.10.2022 tarih, 2022/6136 E. ve 2022/6789 K. sayılı kararıyla ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

Dairemizin bu kararına karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuş, İlk Derece Mahkemesince devam eden dosyada verilen 02.02.2023 tarihli ek karar ile karar düzeltme isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 02.02.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'da 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'ndan (1086 sayılı Kanun) farklı olarak kanun yolları arasında karar düzeltme müessesesine yer verilmemiştir.

Karar düzeltme isteminin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 02.02.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin temyiz talebinin, kötü niyetle yapıldığı anlaşıldığından, 6100 sayılı Kanun'un 368 inci maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 329 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz talep eden davalı asılın takdiren 5.000,00 TL disiplin para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

Para cezasının İlk Derece Mahkemesince yerine getirilmesine,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10911, Karar No: 2020/10608, Tarih: 02.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10911 E.  ,  2020/10608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkeme kararı kaldırılmak suretiyle yeniden karar verilmesine davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden hüküm kurulmuş, bu karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması belirlenen bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca kısmen kabulü ile harç ve hüküm altına alınan bedele ilişkin yapılan maddi hata yönünden düzeltilerek yeniden hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 02/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2435, Karar No: 2013/1668, Tarih: 11.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/2435 E.  ,  2013/1668 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhaleye fesat karıştırma, resmi belgede sahtecilik, zimmet, görevi kötüye kullanma ve güveni kötüye kullanma suçlarından sanık ... ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanıkları ve suçları yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/95 Esas sayılı dava dosyası ile Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/393 Esas sayılı dava dosyalarının BİRLEŞTİRİLMESİNE, iddianame tarihlerine göre davanın Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/95 Esas sayılı dosyası üzerinden yürütülmesine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9730, Karar No: 2015/12190, Tarih: 18.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9730 E.  ,  2015/12190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/12/2014 tarih ve 2014/1242-2014/588 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının müvekkili işyerinde 2003 yılından beri araştırma laboratuarı teknik temsilcisi olarak görev yaptığını ve şirketin ticari sırlarına vakıf olduğunu, taraflar arasındaki iş sözleşmesine göre davalının rekabet etmeme yükümlülüğü bulunduğunu, ancak davalının 17/05/2010 tarihinde iş akdini sona erdirdikten sonra müvekkili ile aynı alanda faaliyet gösteren bir başka boya ve boya kimyası firmasında çalışmaya başladığını ve sözleşmeye aykırı davrandığını ileri sürerek sözleşmede yer alan hüküm uyarınca son brüt ücretinin bir yıllık tutarında cezai şartı ödemesi gerektiğini beyan ederek davanın kabulü ile son brüt yıllık tutarındaki miktarın davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin ağır çalışma şartları ve alacaklarının ödenmemesi nedeniyle davacı firmadaki işinden ayrılmak zorunda kaldığını, çalıştığı dönemde işverene mahsus olan işin esasına vakıf olması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, davacı tarafın bu yön itibariyle da hayali varsayımlara dayalı olarak hareket ettiğini, düzenlenen sözleşme hükümlerinin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının işverene teknik bir alanda hizmet verdiği, teknik servis, müşteri ziyareti, laboratuar çalışmaları gibi işler yaptığı, ticari sır niteliği taşıyacak bilgilere vakıf olduğu veya bu bilgileri kullandığı yönünde her hangi bir iddianın ileri sürülmediği, davacı işçinin kendi yaşamını sürdürebilmek için anladığı ve uyguladığı işi yapmaktan başka çaresi bulunmadığı, geçimini sağlamak için benzer bir iş yapan şirkette işe girdiği, rekabet etmeme şartını öngören sözleşmeyi zayıf pozisyonda olan davalının tartışmadan imzalamak zorunda kaldığı, genel işlem şartı niteliği taşıyan şartları dahi kabul etmek zorunda kaldığını, serbest iradeyle imzalanan bir sözleşmenin varlığının tartışmalı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, iş akdinin sona ermesinden sonraki dönem için kararlaştırılan, işçinin rekabet yasağına ilişkindir. Mahkemece, davalının teknik bir alanda hizmet verdiği, teknik servis, müşteri ziyareti, laboratuar çalışması yaptığı tespit edilmiş, ancak sözleşmenin genel işlem şartı niteliğindeki hükümlerinin geçerli kabul edilemeyeceği ve davacının ticari sırlara vakıf olduğu ve bu bilgileri davacı işveren aleyhine sonuç doğuracak şekilde kullandığına dair araştırma ihtiyacı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 2008 tarihinde imzalanmış olduğu gözetildiğinde, sözleşme Türk Borçlar Kanunu hükümlerine tabi değildir. Ayrıca, 818 sayılı BK'nın 348/2. maddesinde yer alan “rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir.” hükmü gereği, mahkemece tarafların delilleri toplanarak bilirkişi incelemesi yaptırılması ve davalının çalıştığı pozisyon nedeniyle rekabet yasağına ilişkin bu hükmün uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8752, Karar No: 2025/2141, Tarih: 19.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/8752 E.  ,  2025/2141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

İLK DERECE MAHKEMESİ HÜKMÜ: Beraat

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HÜKMÜ: İstinaf başvurusunun esastan reddi

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin nitelikli dolandırıcılık suçuna yönelik olduğu belirlenmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 17.03.2021 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, bununla birlikte; nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden suç tarihinin, sanığın iddianame tarihinde kamu görevinden ihraç edilmemiş olması nedeniyle iddianame tarihi olan 06.09.2019 olduğu, Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının 06.09.2019 tarihli ve 2019/3887 Esas sayılı iddianamesiyle, sanık hakkında örgüt faaliyeti çerçevesinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 158/3 üncü maddeleri uyarınca nitelikli dolandırıcılık suçundan kamu davası açılmış olup, atılı suç için sübutu halinde FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan etkin pişmanlık hükümlerinin de uygulanması suretiyle verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması karşısında, Kanun maddesinin öngördüğü cezanın yukarı haddi ve uygulanması gereken artırım maddeleri de üst sınırdan dikkate alındığında, suçun gerektirdiği cezanın her halde 10 yıl hapis cezasından fazla olacağı, bu nedenle sanık hakkında ilk derece mahkemecince verilen beraat kararıyla ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının, temyiz incelemesine tabi olduğu belirlenerek ek kararın hukuki değerden yoksun olup kaldırılması suretiyle ve bu husustaki Tebliğnamedeki düşünceye de iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.07.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, beraatine karar verilmiştir.

2.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen hükme yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ek kararı ile Cumhuriyet savcısının temyiz başvurusu hakkında, temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

2.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen hükme yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ek kararı ile Cumhuriyet savcısının temyiz başvurusu hakkında, temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyizi; ek kararın hukuka aykırı olup hükmün temyize kabil olduğıuna, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütünün hiyerarşisi içinde yer alıp, kendisine örgüt tarafından temin edilen sınav soruları ve cevapları ile "2010 yılında İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü Komiser Yardımcılığı" sınavında 100 üzerinden 94 puan alarak sınavı kazandığı komiser olarak göreve başladığı ve ihraç edildiği 12.02.2020 tarihine kadar maaş, görev yolluğu, Komiser Yardımcılığı kursundaki eğitim sürecindeki masraflar ve ödenen aylık zam ve tazminatları alarak nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Dosya kapsamından sanığın girdiği sınavla ilgili cevap anahtarı, önceki girmiş olduğu sınavlar, iptal edilen ve hatalı olan sorulara doğru cevap verme oranı üzerinde detayları şekilde yapılan incelemeler sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda; sanığın değerlendirilen 4 ölçütten 4'üne de yakalanarak soruları sınavdan önce elde edip kullandığına dair "Çok Kuvvetli Şüpheli" olduğu tespit edilmiş olup sanığın etkin pişmanlık hükümleri kapsamında verdiği savunmalarında sınav sorularının örgüt üyeleri tarafından temin edilerek sınavdan önce kendisine verildiğini kabul etmiş olması karşısında sanığın eyleminin zincirleme şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturmasına rağmen yazılı şekilde beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.03.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14126, Karar No: 2015/14055, Tarih: 07.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/14126 E.  ,  2015/14055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ... sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak tespiti ile yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu, somut olayda; dosya içerisinde, 07.04.2014 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebinden sonra getirtilen, 22.01.2015 tarihli ... sigorta merciine ait TR 4 belgesi de dikkate alınarak ve yeniden güncel tarihli TR 4 belgesi getirtilerek, yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerdeki hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3859, Karar No: 2007/6781, Tarih: 06.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/3859 E.  ,  2007/6781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 170/3. maddesi göndermesiyle olayda uygulanması gereken aynı kanunun 68/a maddesinin 2. fıkrasına göre senet altındaki imzayı reddeden borçlu, takibi yapan icra dairesinin yetki çevresi içinde ise itirazın kaldırılması için İcra Mahkemesi önünde yapılacak duruşmada mazeretini daha önce bildirip tevsik etmediği takdirde, bizzat bulunmaya mecburdur. İcra dairesinin yetki çevresi dışında ödeme emri tebliğ edilen borçlu, istinabe yoluyla isticvabına karar verilmesi halinde aynı mecburriyete tabidir. İtiraz eden borçlunun 05.12.2006 tarihli oturumda imza örneklerinin alındığı ve çalıştığı işyerinden imza örneklerinin istenildiği, bu arada borçlunun vekil tuttuğu görülmektedir. Mahkemece 23.01.2007 tarihli oturumda itiraz edenin vekilinin hazır olmaması nedeniyle itirazın muvakkaten kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Ancak oturuma müteakip aynı tarihte mahkemece tutulan tutanakta ise borçlu vekilinin duruşma salonunun olduğu yere geldiğinin zuhulen mübaşir tarafından çağrılmadığının ve bu sebepten dolayı yokluğunda duruşmanın bitirildiği tesbit edilmiştir. Bu durumda eksik hasım ile yazılı şekilde itirazın muvakkaten kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 06.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.