muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2817, Karar No: 2015/8197, Tarih: 16.12.2015

6100 sayılı HMK'nın 1. maddesindeki göreve ilişkin kuralların kamu düzenine ilişkin olduğu hükmü ile HUMK'nın 428/2. maddesinin mahkemenin görevli olmamasının mutlak bozma nedeni olduğuna ilişkin hükmü karşısında, görev hususu somut olayda olduğu gibi, açıkça temyize gelmese dahi temyiz mahkemesince re'sen gözetilmelidir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun yürürlükte bulunduğu dönemde Asliye Hukuk Mahkemeleri ile Ticaret Mahkemeleri arasındaki ilişki işbölümü ilişkisi iken 6335 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5. maddesinde yapılan değişiklikle Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olarak değiştirilmiş ve bu durumda göreve ilişkin usul hükümlerinin uygulanacağı hükme bağlanmıştır. Ancak, 6335 sayılı Yasa’nın 38. maddesi uyarınca 6102 sayılı TTK’na eklenen geçici 9. madde ile bu kanunun göreve ilişkin hükümlerinin, bu kanunun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden önce açılan davalarda uygulanmayacağı, bu davaların açıldıkları tarihte yürürlükte bulunan kanun hükümlerine tabi olduğu belirtilmiştir. Somut olayda, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesi uyarınca, bu hükümde sayılan mutlak ticari davaların yanısıra her iki tarafın da ticari işletmesi ile ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır. Mezkur Yasa'nın 5/1. maddesi uyarınca, aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine ve tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemeleri tüm ticari davalara bakmakla görevlidir.

Bu durumda mahkemece, tarafların tacir oldukları ve TTK'nın 4. maddesi uyarınca davanın nispi ticari dava olduğu, buna göre de ticaret mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, HMK'nın 114/1-c, 115/2. maddesi uyarınca davanın, mahkemenin görevine ilişkin dava şartı yokluğundan, usulden reddine

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10662, Karar No: 2009/12745, Tarih: 29.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10662 E.  ,  2009/12745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Kartal 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ        :26.07.2007
Yargıtay — Esas No: 2011/7524, Karar No: 2011/9500, Tarih: 20.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7524 E.  ,  2011/9500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 10. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'un beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. ... bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., ... Üniversitesi ... Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4313, Karar No: 2015/413, Tarih: 04.02.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/4313 E.  ,  2015/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, olası kastla yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet.

1-a) Sanık ..’nin mağdur .. ..’yi olası kasıtla yaralama suçundan verilen para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 6217 sayılı Kanunla değişik CMUK'nın 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün bulunmadığından, sanık.müdafiinin bu suça yönelen temyiz talebinin CMUK’nın 317. maddesi,

b) Sanık..hakkında mağdur .’yı kasten yaralama suçundan verilen beraat kararını ve sanık .. hakkında mağdur ..’ı kasten yaralama suçundan verilen beraat kararını temyizde sanıkların hukuki yararı bulunmadığından ve temyiz beraat kararlarının gerekçesine de yönelik olmadığından, sanık .. müdafiinin ve sanık ..müdafiinin bu suçlara yönelen temyiz taleplerinin CMUK’nın 317. Maddesi,

c) Sanık .. yönünden hükmedilen cezanın miktarı nazara alınarak ve katılanların duruşmalı inceleme talebine hak ve yetkisi bulunmadığından, katılan-sanık .., katılanlar .. ve..vekilinin duruşmalı inceleme talebinin CMUK’nın 318.maddesi,Uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21/11/2006 gün ve 2006/2-249-247, 15/07/2008 gün ve 2008/9-95-195, 27.01.2009 gün ve 2008/5-145-2009/8, 19/10/2010 gün ve 2010/9-149-105 sayılı kararları da gözetilerek; Maktul ..’ın oğlu olan..’nın 09.02.2011 tarihli celsede sanık..aleyhine davaya katılma talebinde bulunduğu, katılma talebi ile ilgili mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmakla, maktulün çocuğunun kasten öldürme suçu yönünden doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, maktül ..’ın oğlu olan ..’nın sanık .. hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasına 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .'nin maktül ..’ı kasten öldürme, mağdur ..’ı kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur Uğurcan'ı olası kasıtla yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları ile sanık Murat’ın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ..’nin mağdur ..’yı kasten yaralama suçu yönünden elde edilen delillere göre; CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca, mahkumiyete yeter nitelik ve derecede olmadığı, sanık ..’ın mağdur ..’yi kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden elde edilen delillere göre; CMK’nın 223/2-d maddesi uyarınca, yüklenen fiilin sanık tarafından işlenmiş olmasına rağmen olayda hukuka uygunluk nedenlerinden meşru savunmanın bulunduğu kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan-sanık .. ve müdafiilerinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede delillerin takdirinde hata yapıldığına, eksik incelemeye, meşru savunma koşullarının oluştuğuna, TCK’nın 27/2. maddesinin uygulanması zorunluluğuna, tahrikin varlığına, sanık ..yönünden meşru savunma hükümlerinin uygulanamayacağına ilişen, katılan-sanık Murat ve katılanlar .. ve.. vekillerinin sanık. yönünden sübuta, sanık . yönünden mağdur ...’ya yönelik eylemden cezalandırılması gerektiğine, teşebbüs nedeniyle az ceza verildiğine, tahrikin bulunmadığına, TCK’nın 62. maddesinin uygulanamayacağına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Sanık ..’ın mağdur .'ye yönelik eylemi ile ilgili olarak, sanık hakkında hukuka uygunluk nedeniyle beraat kararı verilmesi ile yetinilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK’nın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasındaki "5237 sayılı TCK’nın 25/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8 maddeleri uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin "5237 sayılı TCK'nın 25/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/2-d maddeleri uyarınca sanığın beraatine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN,

Sanık..’nin mağdur..’yı kasten yaralama ve sanık ..’ın mağdur..’yi kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat hükümleri ile sanık ..’nin maktül ..ı kasten öldürme ve mağdur ..'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanık .’nin tahliye talebinin reddine,

b) Sanık .'nin mağdur ..’ı olası kasıtla yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları ile sanık ..’ın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları yönünden;

aa) Sanık ..’nin mağdur ..’ı olası kasıtla yaralama suçu yönünden;

b) Sanık .'nin mağdur ..’ı olası kasıtla yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları ile sanık ..’ın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları yönünden;

aa) Sanık ..’nin mağdur ..’ı olası kasıtla yaralama suçu yönünden;

Sanığın mağduru, boyun solda giriş olacak şekilde tabanca ile olası kasıtla yaraladığı, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu’nun 04.05.2012 ve 26.09.2012 tarihli raporları ile vena jugularis interna, brakiyal sinir ve yumuşak doku lezyonlarına neden olan yaralanması nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirdiği, yaranın yüzde sabit iz niteliğinde olduğu, sol üst ekstremitedeki fonksiyonel kısıtlılığın organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğunun belirlendiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı göz önünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 86/1, 86/3-e, 87/1-a,c, 21/2, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

bb) Sanık ..ve sanık .ın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları yönünden;5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmekle, katılan-sanık.. ve müdafii ile sanık ..müdafiinin temyiz taleplerinin bu itibarla kabulüyle, sanık ..’nin mağdur ..’ı olası kasıtla yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları ile sanık ..’ın 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 04/02/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

04/02/2015 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .. ..'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık.. .. müdafii Avukatlar..... .l ile ....'ın yokluklarında 05/02/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/6309, Karar No: 2014/19635, Tarih: 02.07.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6309 E.  ,  2014/19635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13774, Karar No: 2012/19874, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13774 E.  ,  2012/19874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/03/2011 tarih ve 2009/157-2011/116 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında noter tasdikli hisse devir sözleşmesi yapıldığını, davalının “Mar Tekstil Ltd. Şti.”deki hisselerini 18.750,00 TL karşılığında müvekkiline devrettiğini, gönderdiği ihtarname sonucunda şirket ortaklarının hisse devrine muvafakat ederek pay defterine bu durumu işlemiş olduklarını, ancak şirket ortaklarına ait 14 imzadan 5 tanesinin imza sirkülerindeki imzalarla tutmaması sebebiyle Ticaret Sicilinde ilânın gerçekleştirilemediğini ileri sürerek 18.750,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, uyuşmazlığın konusunun devrin Ticaret Sicilinde ilâna ilişkin olduğu, TTK.’nun 520. maddesi gereğince hisse devrinin karar alınması ve pay defterine yazılması ile neticelenmiş olduğu, devir hukuken gerçekleşmiş olduğundan davacının ilan yapılmamasını gerekçe göstererek tazminat istemesinde hukukî yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirketteki hisse devrinin hükümsüzlüğü nedeniyle devir bedelinin iadesine ilişkindir. Mahkemece TTK'nun 520. maddesi uyarınca ortakların 3/4'ünün muvaffakatının sağlandığı, devrin diğer yasal unsurlarının da gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de dosyada mevcut 05.11.2008 tarih ve 2008/10 sayılı ortaklar kurulu kararında davalı ...'ın pay devrine ilişkin bir muvaffakat bulunmamaktadır. Bu itibarla yazılı şekilde pay devrinin yasal unsurlarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.