muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1782, Karar No: 2013/5396, Tarih: 25.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/1782 E.  ,  2013/5396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Belediye Başkanlığı aleyhine 25/09/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

3533 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen Yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine ise yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24899, Karar No: 2016/3829, Tarih: 29.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24899 E.  ,  2016/3829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar ve ecrimisil bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar,davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bozma ilamına uyulmuş ise de gerekleri yerine getirilmemiştir.Şöyle ki;

Kamulaştırmasız el atma davalarına Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmaz il merkezinde bulunduğu dikkate alındığında; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, emsal alınacak taşınmazın satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, hükümet konağı, adliye ve belediye binası gibi ilçenin merkezi yerlerine uzaklığı, emsallere olan mesafesini de gösterir işaretlenmiş krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3671, Karar No: 2012/4133, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3671 E.  ,  2012/4133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7907, Karar No: 2019/50, Tarih: 14.01.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/7907 E.  ,  2019/50 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVACILAR : 1-... 2-...

DAVA TÜRÜ : Torunla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, babaanne ve dede ile torunu arasında kişisel ilişki kurulması isteğine ilişkindir. İlk derece Mahkemesince davacılar ve torunları Taha Toprak arasında her ayın 1. Cumartesi günü saat 10:00 ile Pazar günü saat 16:00, dini bayramların 2. günü saat 10:00 ile 3. günü saat 16:00, her yıl Ağustos ayının 1. günü saat 10:00 ile 8. günü saat 16:00'ya kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, karara karşı davalı anne tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince davalı annenin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı anne tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu çocuk Taha Toprak 12.12.2009 doğumlu olup, anne ve babası boşanmış; boşanma kararı ile velayet davalı anneye bırakılmış, velayetin kullanılması kendisine bırakılmayan baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş ve karar kesinleşmiştir.

Kanuna göre olağanüstü haller mevcutsa, çocuğun menfaatine uygun düştüğü ölçüde diğer kişilere özellikle hısımlarına çocukla kişisel ilişki kurulması hakkı tanınabilir (TMK m. 325/1). Boşanma kararı ile kendisine kişisel ilişki hakkı tanınmış olan baba Rusya'da yaşamaktadır. Davacılar ve davalı anne ile torun Muğla'da yaşamaktadır. Babanın yurt dışında çalışıyor ve yaşıyor olması TMK'nun 325/1. maddesindeki olağanüstü hal kavramı içine girmez. Boşanma kararı ile baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki yeterli olup, babanın yurt dışından gelememe sebebine ilişkin bir olağanüstü hal, davacılar tarafından kanıtlanmamıştır. Davacılar, babaya tanınan kişisel ilişki süresi içinde torunlarını görme ve aile bağlarını koruma ve geliştirme imkanına sahiptir. O halde, davanın reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Bu itibarla ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 03.10.2018 tarihli kararının kaldırılmasına, Muğla Aile Mahkemesi'nin 25.01.2018 tarihli kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 03.10.2018 tarihli 2018/2798 esas, 2018/3579 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Muğla Aile Mahkemesinin 25.01.2018 tarihli, 2016/634 esas ve 2018/39 karar sayılı kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 14.01.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/5128, Karar No: 2008/4888, Tarih: 29.04.2008

10. Hukuk Dairesi 2008/5128 E., 2008/4888 K.

**10. Hukuk Dairesi 2008/5128 E., 2008/4888 K.**

**- DEVİR ÖNCESİ SORUMLULUK

- İŞYERİNİN DEVRİ**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 82 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 179 ]

**"İçtihat Metni"**

İşkazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi taraflar Avukatınca istenilmesi ve davalı Avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine , dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 29/04/2008 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı adına Av.ÇB ile karşı taraf adına Av.ZÖ geldiler. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ET tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddine.

2-Karadeniz Bakır İşletmeleri A.Ş. Samsun İşletme Müdürlüğü'nde çalışan sigortalının, 07.01.2004 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle yapılan harcama ve ödemeler ile bağlanan gelirlerin, işyerini devralan davalı şirketten tazminine yönelik davanın yargılaması sonucunda, davalı vekilinin husumet itirazlarına değer verilmeyerek, kısmen kabule karar verilmiştir.

506 sayılı Yasanın 82. maddesi sigortalıların çalıştırıldığı işyerinin devir veya intikali halinde, eski işverenin kuruma olan sigorta primi ile gecikme zammı ve faiz borçlarından, aynı zamanda yeni işverenin de müteselsilen sorumluluğunu öngörmüş olup; Borçlar Kanunu'nun 179. maddesi de, bir mameleki veya bir işletmeyi aktif ve pasifleriyle birlikte devralan kimsenin, bunu alacaklılara ihbar veya gazetelerde ilan ettiği tarihten itibaren onlara karşı mamelekin veya işletmenin borçlarından mesul olacağını, iki yıl süreyle evvelki borçlunun da devralanla birlikte müteselsilen sorumlu olacağını öngörmektedir.

T.C Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığı ile C... İnşaat Makine Madencilik Petrolcülük Turizm Nakliyat Sanayi ve Ticaret A.Ş. arasında, K.... Bakır İşletmeleri A.Ş.'ye ait Samsun İşletmesi'nin, , "varlık olarak" satış ve devrine ilişkin, 12.04.2004 tarihli sözleşme içeriğinde; anılan işletmenin varlık satışının, işletmeye ait arazi ile, arazi üzerindeki yer altı ve yer üstü düzenleri, "binalar, tesis makine ve teçhizat, cihazlar, taşıtlar, demirbaşlar ile benzeri maddi duran varlıklardan müteşekkil olarak, fiili teslim tarihindeki durumuyla" KBİ tarafından alıcıya devrini kapsadığı belirtilmiştir. İşletmenin faaliyetleriyle ilgili olarak, fiili teslim tarihi öncesinde doğmuş borçların da KBİ'ye aidiyeti satış ve devir sözleşmesinde ayrıca hüküm altına alınmıştır.

İşletmenin varlık satışı yoluyla devri işlemi, Kurumun rücu alacağına ilişkin borcu da kapsayacak biçimde işletmenin tüm hak ve borçları ile birlikte, yukarıda sıralanan yasal hükümlere uygun bir devir işlemi olarak gerçekleşmediğinden; varlık satışı öncesi gerçekleşen iş kazası nedeniyle bağlanan gelirler ile harcama ve ödemelerin tazmini amacıyla davalı Şirkete husumet yöneltilemeyeceği yönü gözetilmeksizin, davalının tazminle sorumluluğuna karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine ve davalı avukatı yararına takdir edilen 550.00 YTL vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine, 29/04/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12571, Karar No: 2013/10208, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/12571 E.  ,  2013/10208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince ayrı ayrı 6.000,00 Türk lirası ve 1.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince hapisten çevrili para cezasının 15 eşit taksitte ödenmesine dair Kiraz Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2012 tarihli ve 2007/262 esas, 2012/208 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/04/2013 gün ve 2013/5360/22405 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/04/2013 gün ve 2013/131879 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1)Sanıklar hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşıldığı belirtilmiş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 61/9. maddesinde yer alan "Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" hükmünün 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la eklendiği ve suç tarihi olan 18/08/2005 tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 157/1. maddesinde öngörülen adlî para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu gözetilmeden 60 gün adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayininde,

2)Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 28/09/2011 tarihli ve 2008/1980 esas, 2011/16463 karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a maddesi gereğince kısa süreli hapis cezasının para cezasına çevrilmiş olması nedeniyle aynı maddenin 6. fıkrasının "hükmün kesinleşmesinden sonra usulüne uygun yapılacak tebligata rağmen 30 gün içinde seçenek yaptırımın gereklerinin yerine getirilmesine, başlanması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde hükmü veren mahkemece kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği" hükmü karşısında; kısa süreli hapis cezasından çevrilen para cezası yönünden uygulama yeri bulunmayan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/4. maddesi gereğince "hükmün kesinleşme tarihinden itibaren 15 eşit taksit halinde ödenmesine taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrilmesine" hükmolunmasında, isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 Sayılı TCK'nın 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren ve 5560 Sayılı yasayla değişik 61/9 maddesinde, “adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da üst sınırından fazla olamaz” denilmekte olup, sanıklar haklarında hüküm kurulan TCK'nın 157/1 maddesinde ise “bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası verilir” denilmiş olup, dosyada, adli para cezasının seçimlik değil hapis cezasıyla birlikte tayininin gerekmesi karşısında, TCK'nın 61/9 maddesinin dosyada uygulama yerinin bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamenin (1) no'lu bendindeki bozma isteği yerinde olup, bozma gerekçesine katılınmamış, ancak, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-1/1/8 esas,2007/152 karar sayılı ilamında da açıklandığı gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece “... asgari hadden uzaklaşılarak cezalandırmayı gerektiren neden bulunmadığından asgari hadden ceza tayini ile” denilerek hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen ayrıca gerekçe gösterilmeden adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmek suretiyle çelişkiye düşülmesinin ve TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince kısa süreli hapis cezasının para cezasına çevrilmiş olması nedeniyle, para cezasının ödenmemesi durumunda, aynı maddenin 6. fıkrası uyarınca uygulama yapılacağına hükmedilmesi gerektiği halde, uygulama yeri olmayan 52/4 maddesine göre işlem yapılacağına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun anlaşılması karşısında, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Kiraz Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07.06.2021 gün ve 2007/262 esas, 2012/208 sayılı kararın CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının c ve d bentleri uyarınca, aleyhte etki etmemek üzere BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre, sanıklar hakkında dolandırıcılıktan TCK'nın 157/1, 62, ve 52/2 maddelerine göre kurulan hükümde adli para cezasınına ilişkin uygulamaların çıkartılarak, yerine, sırasıyla 5 gün, 4 gün ve 80. TL adli para cezası olarak eklenmesine ve hüküm fıkrasında “TCK'nın 52/4 maddesi geriğince 15 eşit taksitle tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” bölümünün çıkarılması , infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılmasına, 03.06.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8797, Karar No: 2019/11541, Tarih: 09.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/8797 E.  ,  2019/11541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdur hakkında Bursa Dörtçelik Çocuk Hastalıkları Hastanesinde görevli pratisyen doktor tarafından düzenlenen 12.09.2011 tarihli, 595 sayılı ilk raporda yapılan cinsel muayenede anüs etrafının hiperemik bulunduğunun belirtilmesinin ardından Adli Tıp Kurumu Bursa Grup Başkanlığında görevli adli tıp uzmanınca hazırlanan 13.09.2011 tarihli ikinci raporda ise mağdurda akut ya da kronik livata bulgusu saptanmadığının belirtilmesi karşısında, 12.09.2011 tarihli ilk raporu tanzim eden doktorun temin edilerek raporda geçen bulguya ilişkin dinlenmesinden ve aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurun maddi gerçeğin ortaya çıkartılması açısından, 5271 sayılı CMK'nın 210/1 ve 236/2. maddeleri gereğince temin edilerek beyanının alınmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek suça süreklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suç tarihinde on iki-on beş yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında olay günü işlediği iddia edilen çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarıyla ilgili olarak eylemlerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda Adli Tıp Kurumu Bursa Grup Başkanlığında görevli uzman doktor tarafından düzenlenen 13.09.2011 tarihli raporda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin görüş belirtilmemesi karşısında anılan hususta ek rapor aldırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde bu suçtan da mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan mağdur vekili ile suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17693, Karar No: 2014/1102, Tarih: 28.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17693 E.  ,  2014/1102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalılar ...(İl Özel İdaresi) vs. aralarındaki tazminat davasına dair ... 20.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18/12/2012 günlü ve 2004/373-2012/585 sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 01.07.2013 günlü ve 2013/8289 E.- 2013/11318 K. sayılı ilama karşı davalı ... (İl Özel İdaresi) vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; davalı il özel idaresinin mülkiyetinde bulunan .... Çarşı’da meydana gelen yangın sonucunda, aynı çarşıda kiracı olarak bulunan müvekkillerine ait işyerindeki ticari mallar ile demirbaş eşyaların tamamının hasar gördüğünü, yangının ise davalı ...’ye ait işyerinde işçi olarak çalışan diğer davalı ...’ın işyerine ait jeneratörü çalıştırdığı sırada oluşan benzin parlaması sonucu meydana geldiğini, ayrıca yanıcı maddelerinde satıldığı işyerlerinin bulunduğu çarşıda günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ile yangın çıkması halinde otomatik olarak devreye giren yangın kesici tertibatı kurmayan davalı il özel idaresinin de meydana gelen zarardan sorumlu bulunduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 3.000 TL nin reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, 06.02.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile de tazminat talebini 82.455,29 TL ye yükseltmiştir.

Davalı İl Özel İdaresi ve ... vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı ... ise, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davalı ...’in meydana gelen olayda kusurlu bulunmadığı, davalı ...’in ise meydana gelen olayda % 40 oranında kusurlu bulunduğu ancak bu davalı hakkındaki davadan feragat edildiği, davalı İl özel idaresinin de meydana gelen olayda % 40 oranında kusurlu bulunduğu, bu nedenle davalı il özel idaresinin oluşan zarardan kusuru oranında sorumlu bulunduğu gerekçesiyle; davalı ... hakkındaki davanın reddine, davalı ... hakkındaki davanın ise feragat nedeniyle reddine, davalı İl Özel İdaresi hakkındaki davanın ise kısmen kabulü ile 32.982,17 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalılardan İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin, 01.07.2013 gün ve 2013/8239 E.- 2013/11318 K.sayılı ilamı ile "...Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm, davacı tarafın ise sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; davacı taraf, davalılardan ....’in haksız fiilin faili olması nedeniyle, İbrahim’in adam çalıştıran olması nedeniyle, diğer davalı İl Özel İdaresinin ise yapı maliki olması nedeniyle zararın tamamından sorumlu tutulmalarını istemiştir.