muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3712, Karar No: 2012/13164, Tarih: 03.07.2012

Mahkemece, bozmaya uyulduğuna göre, bozma gereklerine uygun olarak yargılama yapma ve hüküm verme zorunluluğu doğar. Bozma sonrası yapılan yargılama ve toplanan deliller değerlendirildiğinde; itibari hizmet süresinden yararlanmak için yasada öngörülen basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olma ve Ek-5/II. maddenin alt bentlerinde (a-f) yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin çalışma koşulları kapsamında gerçekleşmiş bulunmasına ilişkin yasal koşulların bozma ilamı içeriğine uygun olarak ayrıntılı bir biçimde irdelenip tartışılmadığı, diğer taraftan, işyeri, baskı öncesi hazırlık, baskı, rotosel, laminasyon parafin metalize, kesme, boyahane, alış depo, kazan dairesi, bakım ve sevkiyat bölümlerinden oluştuğuna göre, işyerinin tümüyle mi, yoksa belirli bölümleri itibariyle mi basım ve gazetecilik işyeri olarak değerlendirilmesi gerektiği hususu irdelenip, gerekçeleri her bir bölüm için ayrı ayrı açıklanıp gösterilmeden, tüm bölümlerin Ek-5/II. madde kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin rapora göre hüküm tesis edildiği, yine, çalışılan işyeri bölümlerinin farklı nitelikler göstermesi gözetilerek, hangi bölümde ne kadar süreyle çalışıldığı olgusu delillendirilip belirlenmeden yazılı biçimde tespit kararı verildiği, ayrıca, bozma ilamında; işyeri ve yapılan işin niteliği ve özellikleri ve buna bağlı olarak hangi olumsuz dış etkenlere maruz kalındığı, çalışmanın itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işyerinde geçip geçmediği, gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerdeki çalışma düzeni ile, çalışmanın gerçekleştiği saatler, gürültü düzeyi ve kullanılan maddelerin insan sağlığı için tehlike sınırı ve ölçümleme yönteminin yargısal denetime elverir biçimde ve dosyaya sunulan analiz raporlarıyla varılan sonuçlardan ayrılma gerekçeleriyle birlikte ortaya konulması gereğine işaret edilmesine rağmen, bu hususların çalışılan her bir bölüm yönünden irdelenip gerekçeleriyle birlikte açıklığa kavuşturulmadığı, kaldı ki, dosyada mevcut bilirkişi raporlarının bu yönde farklı değerlendirmeler içermesine rağmen, bu yöndeki çelişkiler dahi giderilmeksizin yazılı biçimde karar verildiği, öte yandan, davacı talebinin aynı zamanda 506 sayılı Yasanın 6, 7 ve 39. maddelerine yönelik bulunmasına rağmen, anılan taleplerin gerekçesiz olarak reddedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş, maruz kalınan etkenlerin oluşturduğu hastalıklar alanında uzman tıp doktoru ile iş güvenliği uzmanı olan ve matbaacılık işinden anlayan kimya yüksek mühendisi ve makine yüksek mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapılıp, önceki bozma ilamı içeriğine uygun değerlendirme ve irdelemeleri içeren rapor düzenletmek suretiyle ve mevcut raporlar arasındaki çelişkilerin de giderilmesi sağlanarak, ayrıca koşulları varsa itibari hizmete esas çalışma süreleri de belirlenerek sonucuna göre tüm talepler hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar vermekten ibarettir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde; davacı avukatı ile davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10739, Karar No: 2019/13391, Tarih: 16.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10739 E.  ,  2019/13391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.04.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 06.10.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti temyiz dışı suça sürüklenen çocuk... ile birlikte müştekinin iş yerine gelip, suça sürüklenen çocuğun müştekiyi oyalarken temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’nın müştekinin cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, 27.10.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8186, Karar No: 2012/9820, Tarih: 05.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8186 E.  ,  2012/9820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı DEDAŞ Genel Müdürlüğü aleyhine 13/06/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 31/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/06/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, elektrik çarpması sonucu yaralanma nedenine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu olay, davacıların misafirliğe gittikleri evin damında oynarken küçük kızları...'nın elektrik çarpması sonucu yaralanması şeklinde olmuştur. Olaydan hemen sonra polis memurları tarafından düzenlenen tutanaktan binanın üst katının inşaat halinde olduğu, davalı idareye ait yüksek gerilim hattının binadan yaklaşık 1 metre mesafede olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim Sulh Ceza Mahkemesi dosyası için düzenlenen 24/03/2008 tarihli elektrik bilirkişi raporunda da, bina ile hat arasındaki mesafenin "Kuvvetli Akım Yönetmeliği'ne" göre 2 metre olması gerekirken 92 cm. olduğu belirtilmiş, inşaat bilirkişi raporunda ise, 2 katlı bina inşaatının kaçak yapı olmadığı belediye kontrolünde gerekli başvuru ve onaylar alındıktan sonra yapıldığı, beton elektrik direğine yola doğru konsol yapılmış olsaydı bu olayın meydana gelmeyeceği belirtilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan 02/01/2009 günlü bilirkişi raporunda dava dışı bina malikinin inşaata başlamadan önce davalı idareye yazılı bir başvurusu bulunmadığı belirtilerek davalı tarafa kusur verilmemiş, 28/10/2009 tarihli bilirkişi raporunda ise binanın ve enerji hattının durumları hiç değerlendirilmeden ev sahibinin belediyeye başvurusu bulunmadığı, belediyenin de inşaat ruhsatı vermemesi gerekirdi, denilerek davalı işletmenin olayda kusuru bulunmadığı bildirilmiştir.

Somut olayda, davalının yürüttüğü faaliyeti nedeniyle tehlike sorumluluğu söz konusudur. Tehlike sorumluluğunda faaliyet her zaman "tehlike eğilimi" taşımaktadır. Bu nedenle de kurtuluş beyyinesi ancak uygun illiyet bağının kesilmesi ile oluşur.

Davalı idarenin yerleşim yerinden yüksek gerilim hattı geçirdiği ve elektrik dağıtımının niteliği itibariyle tehlike yaratacak bir iş olduğu gözetildiğinde davalının yüksek özen yükümlülüğü vardır.

Somut olayda, davalının yürüttüğü faaliyeti nedeniyle tehlike sorumluluğu söz konusudur. Tehlike sorumluluğunda faaliyet her zaman "tehlike eğilimi" taşımaktadır. Bu nedenle de kurtuluş beyyinesi ancak uygun illiyet bağının kesilmesi ile oluşur.

Davalı idarenin yerleşim yerinden yüksek gerilim hattı geçirdiği ve elektrik dağıtımının niteliği itibariyle tehlike yaratacak bir iş olduğu gözetildiğinde davalının yüksek özen yükümlülüğü vardır.

Gerek dairemizin gerekse Hukuk Genel Kurulunun yerleşmiş içtihatlarına göre, davalı elektrik idaresinin yüksek gerilim iletkenlerine güvenli yaklaşma sınırının aşılmaması için gerekli önlemleri alması, uyarı levhaları asması ve düzenli aralıklarla bu yoldaki kontrolleri yapması gerektiği, aksi takdirde BK'nun 58. maddesi uyarınca meydana gelen zarardan sorumlu olacağı kabul edilmektedir.

Dosya kapsamı bu bağlamda değerlendirildiğinde, davalı dışındaki kişilerin kusurunun da bulunduğu kabul edilebilir olmakla birlikte, davalıyı sorumluluktan tamamen kurtaran bir olgudan bahsedilemez.

Davalının yüksek gerilim hattı olay anında binaya 92 cm. mesafede olup, zamanında gerekli kontroller yapılsa, önlemler alınsa ve hattan mesafesi yeterli güvenlik mesafesine ulaştırılsa idi, olayın meydana gelmeyeceği açıktır. Şu durumda davalıyı tamamen kusursuz kabul eden mahkeme kararının onanması yolundaki dairemiz çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum. 05/06/2012

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, elektrik çarpması sonucu kolu kesilen küçüğün uğradığı zararın tazmini talebine ilişkindir.

Dosya arasında bulunan Silopi Sulh Ceza Mahkemesi'nin E: 2007/3761 sayılı dosyasına sunulan bilirkişi Elektrik Müh. ...'ün 24/03/2008 tarihli raporunda, kazaya sebebiyet veren hattın 34,5 kw'lık yüksek gerilim enerji nakil hattı olduğu, ilgili yönetmeliğe göre hattın yapılara asgari, yatay uzaklığın 2m, dikey uzaklığın 3,5 m. olması gerektiği, keşif tarihinde yapı ile hat arasındaki mesafenin 92 cm. olarak ölçüldüğü kayıtlıdır.

Yine anılan ceza dosyasına sunulan bilirkişi İnş. Müh. Selahaddin Ayan'ın tarihsiz raporunda "yapımın gerekli kusurların bilgisi dahilinde ve gerekli başvuruların onayından sonra inşaata başlandığı ve devam ettirildiği" belirtilmiştir.

Yine anılan ceza dosyasına sunulan bilirkişi İnş. Müh. Selahaddin Ayan'ın tarihsiz raporunda "yapımın gerekli kusurların bilgisi dahilinde ve gerekli başvuruların onayından sonra inşaata başlandığı ve devam ettirildiği" belirtilmiştir.

Mahkemece görüşüne başvurulan 1)...... Yük. Müh. Prof. Dr. ....., İnş. Yük. Müh. ...., Elek. Yük. Müh......'den alınan heyetin 02/01/2009 tarihli raporu ile 2) ...... Yük. Müh. Doç. Dr. ..... ..... Yük. Müh. Prof. Dr..... ve Elek. Yük. Müh. ....'den oluşan heyetin 28/10/2009 tarihli raporunda, ev sahibinin davalı DEDAŞ'a enerji nakil hattının uygun mesafeye çekmesi için yazılı başvuru yapmadığı, dolayısıyla DEDAŞ'ın kusursuz olduğu belirtilmiştir. Mahkeme belirtilen heyetlerin raporuna itibar ederek, davalının kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. 818 sayılı BK'nun 58'e göre, yapı maliki yapının muhafazasındaki kusuru nedeniyle zarar doğarsa sorumludur.Buradaki sorumluluk kusursuz sorumluluktur. Üstelik dava idare, tehlikeli işletme sahibi olduğundan tehlike arzetmeyen yapı maliklerine göre sorumluluğu ağırlaştırılmıştır.

Yukarıda açıklanan bilirkişi ...'ün raporuna göre, nakil hattı ile bina arasındaki mesafenin mevzuata ve standartlara uygun olmadığı, binanın iki katının inşaat halinde olduğu, dolayısıyla bu durumun uzun süredir devam edegelmekte olduğu aşikardır.

Davalı idare kendisine yazılı başvuru yapılmasını beklemeden denetim ve kontrol yükümlülüğü nedeniyle nakil hattının standartlara uygun hale getirmeli veya bina inşaatına engel olmalıydı. Bu yüzden kusurludur. Mahkemenin hükmüne dayanak yaptığı her iki heyetin raporu oluşa uygun değildir. Mahkemece oluşa uygun ve denetime elverişli, davalı idare de dahil olayda kusuru olanların kusur oranlarını belirtir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 05/06/2012
Yargıtay — Esas No: 2014/11587, Karar No: 2014/15126, Tarih: 02.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11587 E.  ,  2014/15126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/07/2013

NUMARASI : 2012/519-2013/414

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/07/2013 tarih ve 2012/519-2013/414 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Tedaş'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2. 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle açılan dava sonucu müvekkilinin icra dosyasına 8.259,76 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmeden önce gerçekleştirilen kamulaştırmasız el atma işlemi nedeniyle açılan dava sonucu, davacının, sözleşmeden sonra 8.259,76 TL ödediği, taraflar arasında imzalanan İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7.4 maddesi uyarınca davacının davalıdan talepte bulunabileceği, Hisse Devir Sözleşmesi'nde de İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ndeki hükümlerin saklı tutulduğu, davalının davadan önce temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, işletme hakkı devir sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak istemine ilişkindir. Taraflar arasında düzenlenen 24.07.2006 tarihli sözleşme ile dört ilden oluşan elektrik dağıtım bölgesinde yer alan ve TEDAŞ uhdesinde bulunan dağıtım sistemi, dağıtım tesisleri ve dağıtım tesislerinin işletilmesi için zorunlu taşınır ve taşınmazların, mülkiyet hakkı saklı kalmak koşuluyla, işletme hakkı Uludağ EDAŞ'a devredilmiş, sözleşmenin 7. maddesi ile dağıtım faaliyetinden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırılması yoluna gidilmiştir. Anılan sözleşmenin 7.2 maddesi, "Dağıtım tesislerinin mülkiyetine ilişkin olarak, sözleşmenin imza tarihinden sonra ortaya çıkacak idari ve hukuki ihtilaflar şirket tarafından derhal TEDAŞ'a bildirilir. Söz konusu dağıtım tesislerinin mülkiyetine dair bu idari ve hukuki ihtilafların takip edilmesi, çözüme kavuşturulması ve bunlardan doğacak her türlü sorumluluk TEDAŞ'a aittir. Şirket, gecikmesinde tehlike olan durumlarda TEDAŞ'a bildirimde bulunmakla birlikte TEDAŞ adına ve/veya hesabına gerekli tedbirleri almak ve işlemleri yapmakla yükümlüdür. Şirket tarafından alınan tedbirler ve gerçekleştirilen işlemlere ilişkin masraflar belgelendirilmek ve makul olmak şartıyla TEDAŞ tarafından karşılanır." hükmünü içermektedir.

Somut uyuşmazlıkta, dağıtım faaliyetinin davalı TEDAŞ tarafından gerçekleştirildiği dönemde yüksek gerilim hattı geçirilmek suretiyle kamulaştırmasız el atılan taşınmazın maliki tarafından, sözleşmenin imza tarihinden sonra davacı aleyhine tazminat davası açılmış, dava kabulle sonuçlanmış, yine davacı aleyhine icra takibine başlanılması üzerine taşınmaz malikine 8.259,76 TL ödeme yapılmıştır. Mahkemece, davalının bu meblağın tümünden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, sözleşmenin anılan 7.2 maddesindeki ihbar yükümlülüğünün yerine getirildiği iddia ve ispat olunmadığı gibi, mahkemece bu yükümlülüğe uyulmamasının sonuçları da değerlendirilmemiştir. Bu itibarla, mahkemece gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılarak, davacı tarafından yapılan bu ödeme, tazminat miktarı ile birlikte işlemiş faiz, yargılama gideri, vekalet ücreti, icra giderleri ve ilam sonrası işleyen faizi içermekte olup, davacının davalıya ne miktarda rücu edebileceğinin belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18866, Karar No: 2023/10717, Tarih: 26.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/18866 E.  ,  2023/10717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/261 E., 2021/350 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Zile Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.03.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, basit yargılama usulü uygulanarak 6 ay hapis cezası ile 240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 30.03.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 25.10.2021 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.11.2021 tarihli ve 2021/132240 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.11.2021 tarihli ve KYB-2021/132240 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“sanığın mahkûmiyetine esas 6136 sayılı Kanunu'na muhalefet suçundan hüküm kurulurken anılan Kanun’un 13/1. maddesi ve 5271 sayılı Kanun’un 250/4. maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 6 ay hapis ve 15 gün adli para cezasından 6 ay hapis cezasının, hükümde 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu'nun 50/1-a maddesi gereği 180 gün adli para cezasına çevrilmesi ve doğrudan verilen 15 gün adli para cezası ile toplanmak suretiyle 195 gün adli para cezasına hükmolunarak sonuç cezanın anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince 3.900,00 Türk lirası adli para cezasına çevrilmek suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda (5237 sayılı Kanun) cezaların içtimaı düzenlenmediği halde hükümlü hakkında doğrudan hükmolunan adli para cezası ile hapis cezasından çevrilme para cezasının toplanması suretiyle sonuç olarak 3.900,00 TL adli para cezasına karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Zile Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.03.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca hükümden cezaların toplanmasına ilişkin dördüncü fıkranın çıkarılarak yerine "Sanık hakkında hükmedilen 15 gün adli para cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek 300,00 TL olarak belirlenmesine" ibaresinin yazılmasına, hükmedilen adli para cezalarının ayrı ayrı infazına,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca hükümden cezaların toplanmasına ilişkin dördüncü fıkranın çıkarılarak yerine "Sanık hakkında hükmedilen 15 gün adli para cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek 300,00 TL olarak belirlenmesine" ibaresinin yazılmasına, hükmedilen adli para cezalarının ayrı ayrı infazına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2023 tarihinde karar verildi.

...