muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2755, Karar No: 2024/2391, Tarih: 19.09.2024

2. Davalı BEDAŞ vekili; kusur oranını kabul etmediklerini, raporu tek bilirkişinin hazırladığını, yangının 67 numaralı dükkanın kiracısının jenaratöründen kaynaklandığını, yangının çıkış nedeni nazara alındığında müvekkiline yüklenebilecek bir kusurun bulunmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ...; ... Çarşının 66-67 numaralı işyerinde faaliyet gösteren şirkette işçi olarak çalışmaktayken 24.12.2003 günü işyerine geldiğinde elektriklerin kesik olduğunu, jenaratörü çalıştırmak istediğini, birden alevler içinde kaldığını, davaya konu adreste haftanın üç dört günü elektrik kesintisinin yaşandığını, işvereninin talimatıyla jenaratörü çalıştırmak zorunda kaldığını, jenaratörün bakımının düzenli olarak yapıldığını, çarşıda bulunan iş yeri sahiplerinin elektrik tesisatının güçlendirilmesi için İl Özel İdaresine başvurduklarını ancak sonuç alamadıklarını, işyeri sahiplerinin çarşı yönetimine başvurarak ortak jenaratör alınmasına yönelik taleplerinin de sonuçsuz kaldığını, yangının çıkmasında bir çok kişinin kusurunun bulunduğunu, yangından dolayı telafisi imkansız maddi ve manevi kayıplara uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

4. Davalı ...; davaya cevap vermemiştir.

5. İhbar olunan Büyükşehir Belediyesi vekili, taşınmazın 2004 yılında Kamulaştırma Kanunu hükümleri çerçevesinde kamulaştırılmasına karar verildiğini, 13.12.2004 tarihinde taşınmazın tutanak ile teslim edildiğini, açılan tazminat davalarının muhatabının müvekkili olamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 25.10.2013 tarihli ve 2004/577 E., 2013/524 K. sayılı kararıyla; davacılardan ... ve ...'in açtığı manevi tazminat davasının reddine, davalı BEDAŞ hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 31.574,44 TL'nin 24.12.2003 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar Ankara İl Özel İdaresi, İbrahim ve Metin'den müştereken ve müteselsilen tahsiline karar vermiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalılardan Ankara Valiliği İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Dairenin 19.11.2015 tarihli ve 2014/20987 E., 2015/18483 K. sayılı ilamıyla; "..Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Valiliği İl Özel İdaresi vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

(...)

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalılardan Ankara Valiliği İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Dairenin 19.11.2015 tarihli ve 2014/20987 E., 2015/18483 K. sayılı ilamıyla; "..Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Valiliği İl Özel İdaresi vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

(...)

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; yangınla ilgili olarak açılan ceza davasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ... Çarşının, Ankara'nın merkezinde önemli bir iş yeri olmasına rağmen düzenli elektrik alamadığı, yangın öncesinde sık sık gündüz saatlerinde herhangi bir gerekçe gösterilmeden elektrik kesintileri yapıldığı, elektrik dağıtım şirketlerinin, abonelerine kaliteli ve sürekli elektrik enerjisi sağlamakla yükümlü olduğu, davalı ... şirketinin, görevinin gereğini yerine getirmediği ve kusurlu olduğu rapor edilmiştir.

(....)

Hal böyle olunca mahkemece; davaya konu yangınla ilgili ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporları, emsal nitelikteki kesinleşmiş kararlardaki raporlar birlikte değerlendirmek suretiyle davalı ... şirketinin sorumluluğu cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı gerekçelerle davalı Bedaş yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

(....)

Kusur oranlarına ilişkin olarak eldeki dosyada alınan bilirkişi raporu ile ceza yargılaması sırasında hükme esas alınan rapor arasında çelişkiler olduğu açıktır.

O halde mahkemece; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için konusunda uzman bilirkişi kurulundan, raporlar arasındaki çelişkileri giderecek şekilde denetime elverişli rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, ceza dosyasındaki ve emsal kesinleşmiş dosyalardaki ve eldeki davada alınan önceki iki dosya ile çelişkili olan rapor doğrultusunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 04.12.2008 tarihli ve 2018/205 E., 2018/627 K. sayılı kararla; davacı vekilinin, verilen kesin süre içerisinde bilirkişi ücreti olan gider avansını yatırmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddi kararına karşı, süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 22.02.2021 tarihli ve 2020/11537 E., 2021/1782 K. sayılı ilamıyla; "...Bu itibarla; bilirkişiye yönelik giderin taraflarca yatırılmaması halinde, usul yasasındaki düzenleme gereğince bu delile özgü olmak üzere masraflarının suç üstü ödeneğinden karşılanarak temini yoluna gidilebileceği gözetilerek, toplanan deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

2. Dairenin 22.02.2021 tarihli ve 2020/11537 E., 2021/1782 K. sayılı ilamıyla; "...Bu itibarla; bilirkişiye yönelik giderin taraflarca yatırılmaması halinde, usul yasasındaki düzenleme gereğince bu delile özgü olmak üzere masraflarının suç üstü ödeneğinden karşılanarak temini yoluna gidilebileceği gözetilerek, toplanan deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi raporu ve ıslah talebi doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 39.468,05 TL maddi tazminatın 24.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, davacılar Saim ve Osman'ın açtıkları manevi tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılardan ... vekili, Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı ... vekili; yangının işçinin kusurlu davranışı sonucu çıktığını, müvekkile yüklenecek kusurun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı .... vekili: atfedilecek kusurun bulunmadığını, illiyet bağının kesildiğini, davalılar yönünden hükmedilen manevi tazminatın vekalet ücretinin BEDAŞ (TEDAŞ) olarak belirtilmesinin usule aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

3. Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili; husumetin TEDAŞ'a düştüğünü, hükmün gerekçesinde BEDAŞ (TEDAŞ) denildiğini, BEDAŞ yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, bozma ilamına uyulmadığını, kazanılmış hakka aykırı davranıldığını, müvekkil şirketin kusur bulunmadığını, emsal kararlara aykırı karar verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yangından kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 09.05.1960 tarihli ve 21/9 ve 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı YİBK

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere göre bozma ilamı gereğinin yerine getirildiği, kararın bozmaya uygun olduğu, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığının anlaşılmasına göre davalılardan Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin sair, ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere göre bozma ilamı gereğinin yerine getirildiği, kararın bozmaya uygun olduğu, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığının anlaşılmasına göre davalılardan Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin sair, ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacılar tarafından davanın elektrik dağıtım şirketi olarak BEDAŞ'a açıldığı, davalı BEDAŞ'ın Mahkemeye sunduğu 24.04.2009 havale tarihli dilekçesinde, davalı BEDAŞ ile TEDAŞ arasında 24.07.2006 tarihinde "işletme hakkı devir sözleşmesi" imzalandığı, 28.01.2009 tarihinde de şirketin özelleştirildiği, "işletme hakkı devir sözleşmesi"nin ilgili maddesi uyarınca davaların TEDAŞ tarafından takip edileceğini, bu nedenle aleyhlerine açılan davanın TEDAŞ tarafından takip edileceğinden taraf değişikliğine karar verilmesini talep ettiği, Mahkemenin 02.06.2009 tarihli celsesinde de davalı TEDAŞ vekilinin davayı, davalı BEDAŞ'ın yerine takip edeceklerini belirttiği ve duruşmaya katıldığı, sonraki aşamalarda davanın davalı TEDAŞ tarafından takip edildiği görülmüştür.

3. Bu durumda, davalı BEDAŞ'ın özelleştirildiği ancak tüzel kişiliğinin sona ermediği, dava dilekçesinde elektrik dağıtım şirketi olarak davalı sıfatıyla bulunan BEDAŞ'ın takip ettiği dosyanın TEDAŞ'a devredildiği, TEDAŞ'ın da davalı BEDAŞ'ın yerine davayı takip edeceklerini belirttiği ve aşamalarda da davanın TEDAŞ tarafından takip edildiği hususu gözetildiğinde temyizen incelenen kararda BEDAŞ'ın da sorumluluğuna gidilmek suretiyle tazminata hükmedilmesi yerinde görülmemiştir.

4. Diğer taraftan, hükmün 7 numaralı bendinde yer alan ve davalılar lehine hükmedilen 17.900,00 TL vekalet ücretine ilişkin olarak, BEDAŞ ve TEDAŞ 'ın ayrı tüzel kişilik olmaları nedeniyle "... (...)" şeklinde hüküm fıkrasında belirtilmesi infazda tereddüt oluşturulacağından yerinde görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Davalılardan TEDAŞ vekilinin sair, ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi gereğince davalı BEDAŞ yararına BOZULMASINA,

3. Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden BEDAŞ 'a iadesine, bakiye temyiz harcının ise temyiz eden davalı TEDAŞ'a yükletilmesine,

6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7218, Karar No: 2013/22330, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7218 E.  ,  2013/22330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/02/2012 tarih ve 2011/175-2012/52 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06/12/2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin %37 hissesine sahip B grubu imtiyazlı pay sahipleri olduğunu, şirketin kuruluşunda ... ve ...Ailelerinin eşit temsil yetkisine sahip olmasının amaçlandığını, A grubu payların ... Ailesi, B grubu payların ...Ailesi, C grubu payların Oğur Ailesi, D grubu payların ... Ailesi ve E grubu payların A ve B grubu payların mutabık olacağı bir kişiye ait olduğunu, şirket anasözleşmesinin 15. maddesine göre de yönetim kurulunun A ve B grubu hisseleri temsilen 2’şer, C ve D grubu hisseleri temsilen 1’er ve 1 üyenin de A ve B grubunun müştereken gösterecekleri aday arasından seçilmesinin düzenlendiğini, bu düzenleme ile temsilde eşitliğin sağlanmasının hedeflendiğini, ayrıca bu denge ile davalı şirketin ortağı olduğu dava dışı İGS AŞ’de de belli bir grubun hakimiyeti ele geçirmesinin önüne geçilmek istendiğini, ancak A grubu hissedarların bu ilkelere aykırı olacak şekilde C grubu hisseleri ... ailesinden olan Hakkı Talu’ya devralmak suretiyle şirketin hakimiyetini ele geçirdiklerini, A grubu hisseler %37 iken bu devir ile %53’e çıktığını ve şirket içindeki dengenin kötüniyetli olarak bozulduğunu, bu devirle şirketin kuruluş amacının ortadan kalktığını, bundan sonra TTK’nun 434/2 maddesi gereği şirketin maksadının husulünün imkansız hale geldiğini, ayrıca şirket anasözleşmesinin 15. maddesine göre yönetim kurulunun 7 kişiden oluştuğunu, müvekkilleri ... ve ...’ın 04.06.2010 tarihli ihtarname ile yönetim kurulu üyeliğinden istifa ettiklerini, 15. madde ile zorunlu görülen B grubu hisselerin yönetim kurulunda temsil edilmemesi sebebiyle yönetim kurulunun karar alma imkanını kaybettiğini, ayrıca A ve B grubu hisselerce müştereken seçilen Kamuran ...’e verdikleri onayı da geri çektikleri için yönetim kurulu 4 kişiye düştüğünden toplanma ve karar alma yeter sayısının sağlanmadığını, TTK’nun 435. maddesi gereği şirketin organsız kaldığını ileri sürerek, dava süresince şirketi temsil etmek için kayyım atanmasına, şirketin fesih ve tasfiyesine, tasfiyeyi gerçekleştirmek üzere tasfiye memuru atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, C grubu hisselerin dava dışı Hakkı Talu tarafından 2003 yılında devralındığını, devirden itibaren yaklaşık 9 yıl geçtikten sonra işbu davanın açılmasının hakkın kötüye kullanılması olduğunu, hisse devri için iptal davası açılmadığını, devrin anasözleşmeye uygun olduğunu, anasözleşmede C grubu hisselerin satışı ile ilgili bir tahdit bulunmadığını, yönetim kurulu üyesi olan davacılar Nursel ve ...’ın istifasından sonra kalan 5 üyenin görevine devam edip işbölümü yaparak ticaret siciline bildirildiğini, anasözleşmenin aradığı toplantı ve karar nisabının 5 kişilik yönetim kurulunda mevcut olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu hisse devrinin dava tarihinden yaklaşık 8 yıl önce yapıldığı, davacıların hisse devrinden haberdar olduğu, davacıların söz konusu devirden sonra yapılan genel kurullara katılıp kararlara iştirak etmeleri karşısında işbu devirle ilgili iddialarının dürüstlük kuralına aykırı olduğu, şirketteki geçici yönetimsizliğe davacılar bizzat sebep olduğundan kayyım tayini yönündeki talebin de dürüstlük kuralına uygun düşmediği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13564, Karar No: 2017/7893, Tarih: 04.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13564 E.  ,  2017/7893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/07/2011 gününde verilen dilekçe ile kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminatın kabulüne, manevi tazminatın ise kısmen kabulüne dair verilen 01/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kasten yaralama eylemine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin olay günü bahçe işleri ile uğraşmakta iken, komşu bahçenin sahibi davalının elindeki tornavida ile davacıya karşı yüzde sabit iz bırakacak şekilde kasten yaralama eylemini gerçekleştirdiğini belirterek eylem nedeni ile davacının uğramış olduğu maddi ve manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, olaya davacı tarafın neden olduğunu ve davacının tazminat isteme hakkının bulunmadığını, istenen tazminatın da yüksek miktarda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, olaya ilişkin kesinleşen ceza yargılamasına dayanılarak maddi tazminat talebinin kabulüne ve manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davalının kesinleşen ceza yargılaması sonucunda nitelikli kasten yaralama suçundan cezalandırıldığını ve haksız eylemi nedeni ile davacının yüzünde sabit iz meydana geldiği anlaşılmıştır.

1-Mahkemece, yüzdeki sabit izin giderilmesi için yapılacak estetik operasyon bedeli tespit edilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile talep edilen miktarın doğrudan hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulmasını gerektirmiştir.

2-Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesi (818 sayılı BK. 47) hükmüne göre bedensel bütünlüğü zarara uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme

Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, gelişimi, yaralanma derecesi, tarafların durumu ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir olunan manevi tazminat tutarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1-2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14070, Karar No: 2022/6280, Tarih: 12.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/14070 E.  ,  2022/6280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanıkların üzerlerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ... müdafisi ile sanık ...'in diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarihli, 2007/10-108 Esas ve 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafisi ile sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince halen uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "60 gün", "50 gün" ve "1000 TL" ibarelerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.