muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2960, Karar No: 2021/1282, Tarih: 16.02.2021

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının taşınmazı üzerinde davalı banka lehine 150.000.- TL limitli ipotek tesis ettiği, Antalya 7. İcra Müdürlüğü’nün 2012/3337 Esas sayılı dosyası ile davacı ve dava dışı şirket hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takip başlatıldığı, ayrıca genel kredi sözleşmesinde de kefaleti bulunması nedeniyle Antalya 7. İcra Müdürlüğü’nün 2012/3336 Esas sayılı dosyasıyla (2016/9084 yeni) aynı alacak tutarı için davacı hakkında icra takibi başlatıldığı, ipotekli takip dosyasında taşınmazın 31.000.- TL’ye satılması sonucunda düzenlenen rehin açığı belgesi ile Antalya 11. İcra Müdürlüğü’nün 2013/4681 sayılı dosyası ile (2016/6844 yeni) yeni bir icra takibi başlatıldığı, her üç icra takibinde de tahsilde tekerrür olmamak üzere talepte bulunulduğu, bilirkişi raporu ile banka alacağının ve rehin açığı belgesindeki tutarların doğru olduğunun tespit edildiği, ipotek resmi senedi, genel kredi sözleşmesi ve icra takipleri uyarınca davacının ipotek veren ve kefil sıfatı ile sorumluluğunun bulunduğu, hakkındaki takipler nedeniyle davalı bankaya borçlu olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/02/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6555, Karar No: 2015/6442, Tarih: 14.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/6555 E.  ,  2015/6442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3052, Karar No: 2022/7168, Tarih: 25.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3052 E.  ,  2022/7168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Sanığa yüklenen suçtan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan ve UYAP kayıtlarına göre 13.08.2014 tarihli dilekçe ile katılma talebinde bulunan ancak mahkemece bu talebi hakkında herhangi bir karar verilmeyen şikayetçi adına vekilinin, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip aynı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın sahte fatura düzenlemediğini beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, suça konu faturaları kullanan şirketler ve yetkilileri hakkında araştırma yapılmamış olduğu anlaşılmakla, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından:

1)Faturaları kullanan mükelleflerden ya da bağlı bulundukları vergi dairelerinden temin edilen faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, başkasına ait olduğunu söylemesi halinde; bu kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, bu kişinin çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaların gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, sanık ve bu kişilerin imza ve yazıların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da başkasına ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

b)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

3)Suçun sübutu halinde, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 25.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2858, Karar No: 2025/3693, Tarih: 07.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/2858 E.  ,  2025/3693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3769 E., 2024/90 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstinaf bozması üzerine verilen Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.10.2023 tarihli ve 2023/5 Esas, 2023/417 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak sanık hakkında kurulan ilk hükme karşı aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.01.2024 tarihli ve 2023/3769 Esas, 2024/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suça karıştığına ya da yardımda bulunduğuna dair delil olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin nitelik ve elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri ve yaralanmanın boyutu nazara alındığında eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu ceza 3 yıl 9 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle, infazın belirlenen süre üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle sanığın 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.01.2024 tarihli ve 2023/3769 Esas, 2024/90 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasının kazanılmış hakka ilişkin kısmı çıkartılarak yerine "5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık hakkında hükmolunan 10 yıl hapis cezasının 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, Üye ... ve ...'ın suç vasfının hatalı belirlendiği şeklinde karşı oyuyla ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'nin olay yerine diğer sanık ...'in kullandığı motosikletle her iki sanıkta tüfek olduğu halde geldikleri sanık ... ateş edip katılan ...'ın ayağından vurduğu ikinci atışı yapmak isterken tanık ... tarafından engellendiği sanık ...'nin de katılan ...'a ateş etmeye çalıştığı ancak onunda engellendiği ve ateş edemediği şeklinde gerçekleşen olayda sanık ...'nin asli fail ... ile birlikte sorumlu olası gerektiği, sanık ...'in ilk atışını yaklaşık 5-6 metreden katılan ...'ın ayağına doğru yaptığı, sanık ... ile katılan arasındaki mesafe dikkate alındığında ...'in ilk atışı yaralama kastı ile hareket ettiğini gösterdiği her ne kadar ...'in eylemine devam etmesi engellenmiş ise de ilk eylemi nazara alındığında öldürme amacıyla hareket ettiğine dair delil olmadığı bu şekilde sanık ...'in eyleminin kasten yaralama olduğu kabul edilmekle bu suça iştirak eden sanık ...'nin de kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği kanaati ile Dairemiz çoğunluğunun eylemi öldürmeye teşebbüs olarak kabul eden görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY

İnceleme konusu yapılan davada hukuki uyuşmazlık konusu yapılan husus sanık ...'nin suçunun hangi vasfı kazanacağı yolundadır.

İncelenen dosyaya göre suç tarihinde sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'in av tüfeği ile mağdurun oturduğu kahvehaneye doğru ateş etmek üzere geldikleri ...'in katılana doğru bir kez ayak bölgesinden ateş ettiği ve katılanın bacak altı bölümlerinde kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı ayrıca

KARŞI OY

İnceleme konusu yapılan davada hukuki uyuşmazlık konusu yapılan husus sanık ...'nin suçunun hangi vasfı kazanacağı yolundadır.

İncelenen dosyaya göre suç tarihinde sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'in av tüfeği ile mağdurun oturduğu kahvehaneye doğru ateş etmek üzere geldikleri ...'in katılana doğru bir kez ayak bölgesinden ateş ettiği ve katılanın bacak altı bölümlerinde kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı ayrıca

hayati tehlikesinin olduğu görülmektedir. Bu birinci atıştan sonra katılanın yanında bulunan ... ...'in tüfeğini tutmuş ve yeniden ateş etmesine engellemiştir. Bu sırada davamız sanığı... kendi tüfeği ile mağdura ateş etmeye çalışmış...'yi de tanık ... engellemiştir. Bunun üzerine her iki sanık yine motosiklete binip kaçmışlardır. Daire çoğunluğu sonuç olarak verilen adam öldürmeye teşebbüs suç vasfına dayalı cezanın vasıf olarak doğru olduğundan bahisle kararın onanması yolunda görüş açıklamıştır.

Öncelikle inceleme dışı olan sanık ... ilk atışı yakın mesafeden katılana doğru yapan kişidir. Av tüfeği ile yapılan bu atış katılanın diz altı bölgesine isabet etmiştir. Sanık ... karşısında engel yokken ilk atışını katılanın diz üstü bölgesine ve bedenine yapmamıştır. Tanık ... tarafından tüfeği tutulduktan sonra diğer atışa engel olunması ve fakat yapılamayan atışların mağdurun diz üstü bölgesine yapılacağı yolundaki kabul tamamen varsayıma dayalı bir kabul olacaktır. Varsayımsal olarak sanık aleyhine sonuç doğuran bir kabul ceza yargılamasının maddi delil ile irtibatlı olma gerçekliğine uymayacaktır.

Kaldı ki bu davada yargılanan ve ... ile birlikte olay yerine gelen ... hiç ateş etmemişken sadece tüfeğinin tanık ... tarafından engellenmesi ile ortaya çıkan olayda sanık ...'nin adam öldürmeye teşebbüs suçunu işleyeceğini ve ilk atışı yapan ...'in aksine katılanın diz üstü bölgesine bir veya birden fazla av tüfeği ile atış yapacağını kabul etmek zaten başlı başına bir teoriden ibarettir. Bu durumda da aleyhe bir delil değerlendirmesi doğru olmayacaktır.

Tüm bu gerekçelerle eldeki maddi deliller dava dışı ...'in ilk ateş ettiği katılanın vücut bölgesi inceleme konusu sanık ...'nin hiç ateş etmeden tanık ... tarafından engellenmesi somut bilgileri çerçevesinde eylemin silahla yaralama olarak vasıflandırılması gerekir iken adam öldürmeye teşebbüs suçundan verilen kararın onanması yolunda görüş açıklayan sayın çoğunluğa iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/11129, Karar No: 2022/13349, Tarih: 31.10.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/11129 E.  ,  2022/13349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, tedavi süresince kullanılacak olan ... etken maddeli “...” isimli ilacın bedelinin hiçbir kesinti yapılmaksızın davalı kurum tarafından karşılanması ve ilaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili, müvekkilinin tedavisi süresince kullanacağı ''... (...)'' adlı ilacın bedelde hiçbir kesinti yapılmaksızın davalı Kurum tarafından karşılanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı ... vekili; bedeli karşılanabilecek ilaçlar konusunda Sağlık Uygulama Tebliği hükümleri gözetilerek inceleme yapılması gerektiğini; ilacın bedelinin karşılanması mümkün olmadığından, Kurum işleminin mevzuat hükümlerine uygun olduğunu beyanla, davanın reddi gereğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Davanın kabulüne karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı vekili, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğu, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talebiyle istinaf yoluna başvurulduğu görülmüştür.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b.1 hükmü gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğu, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talebiyle temyiz yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Davacının 4/1-a kapsamında yaşlılık aylığı aldığı ve sağlık yardımına müstehak olduğu, ... ... tanısı konulduğu, ... ... nedeniyle hastanın ... (...) kullanması uygundur şeklinde rapor tanzim edildiği, Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu tedavide ... (...) etkin maddeli ilaç/ilaçların kullanımına uygun görüldüğü, ilaç bedelinin karşılanması amacıyla Kuruma yapılan başvurunun Kurum tarafından sağlık uygulama tebliğinin EK-4/A bedeli ödenecek ilaç listesinde yer almadığının belirtilerek bedelinin karşılanmayacağı yönünde yazısı üzerine eldeki davanın açıldığı Mahkemece, soyut ifadelerin yer aldığı bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verildiği görülmüştür.
Yargıtay — Esas No: 2013/20847, Karar No: 2014/11530, Tarih: 12.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20847 E.  ,  2014/11530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi ve hapis cezası adli para cezasına çevrilirken bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında yasal dayanak olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle aynı Kanunun 52/3. maddesine aykırı davranılması ve sonuç adli para cezasının eksik hesaplanması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6. fıkrasının “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde değiştirilerek sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6739, Karar No: 2016/1454, Tarih: 15.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6739 E.  ,  2016/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.03.2015 tarih ve 2013/245-2015/45 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin tescilli ve kapsamında dergi, kitap, gazete yayınlama hizmetleri ile film, tv ve radyo programları yapım ücretlerinin bulunduğu ... isimli markasının müvekkilinden izin alınmadan şu anda yapım aşamasında bulunan filmin ismi olarak ve internet sayfasında kullanıldığı, ihlal fiillerinin ...Hukuk Mahkemesi'nde tespit edildiğini, markanın internet ortamında ve magazin ortamında kullanıldığını iddia ederek marka haklarına tecavüzün durdurulmasını, belirtilen siteye erişimin engellenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraflar arasında ... Hukuk Mahkemesi'nin 2013/61 D.iş sayılı dosyasının derdest olduğunu belirterek derdestlik itirazında bulunarak, marka hakkıyla sinema isminin birbirinden farklı olduğunu, henüz ortada bir filmin bulunmadığını, gösterime de girmediğini, filmin isminin ... olarak değiştirildiğini ve ... isminin bu filmin senaryosunu yazan ....'nin eserine verdiği isim olduğunu ve bu şahsın da davalı şirketin ortağı olduğunu, onun izniyle film ismi olarak seçildiğini, ayrıca davacının böyle bir markasının olduğunu da dava açıldıktan sonra öğrenildiğini, mahkemece tedbir kararı verildikten sonra sitenin kapatıldığını, ayrıca ... Hukuk Mahkemesi'nde açılan davanın davacısı ... ..., davalısı ... olup konusu senaryo sözleşmesinin hükümsüzlüğü talebine ilişkin olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ... isimli markası 2011/30568 numarayla 13/04/2011 tarihinde tescil edilmiş olup, tescil kapsamında film, televizyon ve radyo programları yapım hizmetleri de mevcut olduğu, davalı ile davacı şirketin iki ortağından biri olan ... arasında gerek 31/10/2012 tarihli sözleşme ve gerekse bununla bağlantılı olarak yapılan 19/06/2013 tarihli sözleşme ile