muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14793, Karar No: 2012/8283, Tarih: 30.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/14793 E.  ,  2012/8283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2010

Davacı, davalının iş yerinde satış proje yetkilisi olarak görev yaptığını, ekonomik kriz sebebiyle iş sözleşmesinin sona erdiğini öğrendiğini, geçerli sebebe dayanmadan iş sözleşmesinin feshedildiğini  ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini,  ücret ve ile  tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davalı işyerinin içinde bulunduğu ekonomik durum ve işyerinden kaynaklanan sebeplerle, şirket yapısının daraltıldığını, davacının yürütmekte olduğu ‘Satış Proje Yetkilisi’ kadrosunun iptal edilmesi sebebiyle tazminatları ödenerek geçerli sebeple 02.12.2009 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacı tarafından davalı şirket ibra edilmek suretiyle hiç bir hak ve alacağının olmadığını ve her türlü talep ve dava haklarından feragat ettiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,   davalı şirketin ekonomik kriz ile baş edebilmesi için başkaca herhangi bir tedbire başvurmadan salt davacıyı işten çıkartmasının feshin son çare olmasındaki yerleşik uygulamalara aykırı olduğu, fesihte  davacının tercih edilmesinde objektif nedenlerin varlığının tespit edilemediği, davalı işverenin işletmesel kararı sonucu feshin kaçınılmaz olduğunu ve geçerli sebebe dayandığını ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar,  davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; 02.12.2009 tarihli fesih bildiriminde, davalı şirketin de içinde bulunduğu kriz ortamı, işletme maliyetlerinin sürekli artması ve buna bağlı daralma sebebiyle yeniden yapılandırma süreci çerçevesinde istihdamı azaltma zorunluluğunun hasıl olduğu, davacının istihdam edilebileceği başka bir görev kadrosu da bulunmadığından mevcut ekonomik durum itibariyle işyeri gereklerinden kaynaklı zorunluluktan bahisle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca ihbar öneline  ait  ücret  peşin  ödenmek  suretiyle  02.12.2009  tarihinde feshedildiği belirtilmiştir.

Davacı tarafından imzalanmış olan 06.01.2010 tarihli ibraname ve feragatname başlıklı belge örneği ise davacının herhangi bir hak ve alacağın kalmamış olduğundan şirketi gayri kabili rücu olarak ibra ettiğini, her türlü talep ve dava haklarından feragat beyanını içermekte olup dava ise 28.12.2009 tarihinde açılmıştır.

İş Hukukunda ibraname adıyla akdedilen ibra sözleşmesi, yaygın bir uygulama alanı bulmaktadır. İbra sözleşmesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda düzenlenmemiş olmakla birlikte gerek öğretide ve gerek uygulamada ibraname bir borcun tam ya da kısmen ifa edilmeden sona ermesini sağlayan özel sukut nedeni olarak kabul edilmektedir.

İş Hukukunda ibraname adıyla akdedilen ibra sözleşmesi, yaygın bir uygulama alanı bulmaktadır. İbra sözleşmesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda düzenlenmemiş olmakla birlikte gerek öğretide ve gerek uygulamada ibraname bir borcun tam ya da kısmen ifa edilmeden sona ermesini sağlayan özel sukut nedeni olarak kabul edilmektedir.

İbraname borcu sona erdiren bir belgedir ve davanın her safhasında ileri sürülebilir. İşçi, emeği karşılığında aldığı ücret ve diğer parasal hakları ile kendisinin ve ailesinin geçimini temin etmektedir. Bu açıdan bakıldığında bir işçinin sebepsiz yere işvereni ibra etmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. İş Hukukunda ibra sözleşmeleri dar yorumlanmalı ve borcun asıl sona erme sebebi ifa olarak ele alınmalıdır.

Nitekim 04/02/2012 günlü, 27836 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmesi öngörülen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 420. maddesinin 2. fıkrasında “işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür.” düzenlemesi de işçilik alacaklarını sona erdiren ibra sözleşmelerinin sınırlı biçimde ele alınması gerektiğini göstermektedir. Bu itibarla 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 23-31. maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı halleri İş Hukukunda ibra sözleşmeleri bakımından çok daha titizlikle ele alınması gerektiği gibi 21. maddesi ile belirlenen aşırı yararlanma (gabin) ölçütü de ibra sözleşmelerinin geçerliliği bakımından değerlendirilmelidir.

Öncelikle belirtmek gerekirki iş ilişkisinin devamı sırasında düzenlenen ibra sözleşmeleri geçerli olmadığı gibi fesih tarihinde, iş güvencesini bertaraf eden feragat sözleşmeleri de geçersizdir. Fesihten sonra ancak davadan önceki ibra veya feragati içeren sözleşmelerin geçerli olup olmadığı ise irade fesadı ve işverenin sosyal ve ekonomik üstünlüğünü kullanıp kullanmaması kapsamında saptanmalıdır. Öte yandan feshin geçersizliği ve işe iade davasında ya da yargılama aşamasında davadan feragat mümkündür. Bu durumda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307. ve bunu izleyen maddelerinde düzenlenmiş bulunan feragat ile ilgili hükümleri dikkate alınacaktır.

İddia ve savunma yorumlanırken söze değil öze ve olayların olağan akışına ağırlık verilmesi gerekir.  Bilindiği gibi iki taraftan birinin talebinden vazgeçmesi olan  feragatin; tek taraflı, açık bir beyanla yapılması ve tam bir rızaya dayanması asıldır. Geçerliliği için karşı tarafın muvafakatı da şart değildir. Bu sebeple,  davacının  beyanından  onun   gerçek   amacının davadan feragat etmek olduğunun açıkça anlaşılması gerekir.

İddia ve savunma yorumlanırken söze değil öze ve olayların olağan akışına ağırlık verilmesi gerekir.  Bilindiği gibi iki taraftan birinin talebinden vazgeçmesi olan  feragatin; tek taraflı, açık bir beyanla yapılması ve tam bir rızaya dayanması asıldır. Geçerliliği için karşı tarafın muvafakatı da şart değildir. Bu sebeple,  davacının  beyanından  onun   gerçek   amacının davadan feragat etmek olduğunun açıkça anlaşılması gerekir.

Davacının beyanından onun gerçek amacının feragat etmek olup olmadığı anlaşılamamakta ise, mahkemenin davacıya gerçek amacının ne olduğunu açıklatması ve davacının talebini ondan sonra işleme koyması gerekir.

Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar doğrultusunda yapılacak araştırma ve inceleme sonucunda davacının 06/01/2010 tarihli ibraname ve feragatnameye karşı  davacıdan diyecekleri sorulmalı, ifadesi gözününde bulundurularak davalı aleyhindeki davadan feragat edip etmediğinin tespiti ve sözleşmesinin sona erme gerekçeleri üzerinde durulmalı,  toplanan  tüm  deliller  yeniden  değerlendirmeye   tabi  tutularak  oluşacak  sonuç uyarınca hüküm kurulmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/272, Karar No: 2021/235, Tarih: 15.02.2021

**15. Hukuk Dairesi         2020/272 E.  ,  2021/235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, yükleniciden satın alınan bağımsız bölümlerin eksik ve ayıplı işler giderim bedeli ile alacak istemlerine ilişkindir.Davacı vekili, müvekkilinin dava konusu 9 ve 10 nolu dubleks meskenlerin maliki olduğunu, davalı ile 22/09/2005 tarihli sözleşme akdedildiği tarihte binanın kaba inşaat aşamasında olduğunu, 16/04/2007 tarihinde oturma ruhsatlarının alındığını, davalı aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/67 D. iş sayılı dosyası ile tespit yaptırdığını, tespit raporu ile bağımsız bölümlerde bir takım eksik ve ayıplı imalat bulunduğunu bunların giderim bedelinin tespit edildiğini belirterek, fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydı ile 45.375,00 TL eksik ve ayıplı işler giderim bedeli, haksız şekilde kendisinden alınan 1.750,00 TL kapora bedeli, 2.865,00 TL harç ve ruhsat bedeli olmak üzere toplamda 49.990,00 TL'nin işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, zamanaşımının gerçekleştiğini, davacının işi teslim alarak kabul ettiğini, tadilat ruhsatı ile değişiklikler yapıldığını, ruhsata aykırılık, eksik ve ayıplı iş olmadığını, 1.750,00 TL tutarlı kaporanın da dava konusu taşınmazlarla ilgisi olmadığını, ayrı bir dava konusu olduğunu ve iadesinin istenemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, "Taraflar arasında 22/09/2005 ve 26/09/2005 tarihli konut alım sözleşmelerinin bulunduğu, davalı olarak şirket temsilcisinin gösterildiği, esasen sözleşmede şirket kaşesi ile imzanın bulunduğu, bu hali ile HMK m. 124 uyarınca davanın şirkete yöneldiğinin kabulünün dürüstlük kuralına uygun düşeceği, 9 ve 10 nolu bağımsız bölümlerin 27/10/2005 tarihinde davacı adına tescilinin sağlandığı, davacının eksik ve ayıplı işler yönünden delil tespiti yaptırdığı, yargılama esnasında aldırılan 27/09/2011 tarihli raporda gösterilen işlerin eksik ve ayıplı olarak yapıldığı gerekçesiyle" davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.Öncelikle belirtmek gerekir ki; sözleşmelerin nispiliği ilkesi gereğince sözleşme, kural olarak o sözleşmede taraf olanları bağlar. Sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda davanın tarafları da sözleşmenin taraflarıdır. Yargıtay içtihatlarında ve öğretide bu durum taraf sıfatı olarak adlandırılmaktadır.Taraf sıfatı, bir başka deyişle husumet ehliyeti; dava konusu hak ile kişiler arasındaki ilişkiyi ifade eder. Sıfat, bir maddi hukuk ilişkisinde tarafların o hak ile ilişkisinin olup olmadığının belirlenmesi anlamına gelir. Davacı sıfatı, dava konusu hakkın sahibini, davalı sıfatı ise dava konusu hakkın yükümlüsünü belirler. Uygulamada davacı sıfatı, aktif husumeti, davalı sıfatı ise pasif husumeti karşılayacak şekilde kabul edilmektedir. Dava konusu şey üzerinde kim ya da kimler hak sahibi ise, davayı bu kişi veya kişilerin açması ve kime karşı hukuki koruma isteniyor ise o kişi veya kişilere davanın yöneltilmesi gerekir

. Davacı sıfatı, dava konusu hakkın sahibini, davalı sıfatı ise dava konusu hakkın yükümlüsünü belirler. Uygulamada davacı sıfatı, aktif husumeti, davalı sıfatı ise pasif husumeti karşılayacak şekilde kabul edilmektedir. Dava konusu şey üzerinde kim ya da kimler hak sahibi ise, davayı bu kişi veya kişilerin açması ve kime karşı hukuki koruma isteniyor ise o kişi veya kişilere davanın yöneltilmesi gerekir. Bir kimsenin davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı tıpkı hakkın mevcut olup olmadığının tayininde olduğu gibi maddi hukuka göre belirlenir. Taraf sıfatı bu anlamda, def'i değil itiraz niteliğinde olup; taraflarca süreye ve davanın aşamasına bakılmaksızın her zaman ileri sürülebileceği gibi taraflar ileri sürmemiş olsalar bile mahkemece re'sen nazara alınmalıdır. Nitekim Dairemizin 30.05.2019 tarihli, 2019/1144 Esas ve 2019/2622 Karar sayılı ilâmında da bu kurallara işaret edilmiştir.Yargıtay HGK'nın 27.11.2013 gün ve 2013/439 Esas ve 2013/1595 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; bir davada taraf olarak gösterilen kişiler, taraf ve dava ehliyetine ve davayı takip yetkisine sahip olsalar bile, bu kişilerden birinin o davada gerçekten davacı veya davalı sıfatı yoksa, dava konusu hakkın esasına ilişkin bir karar verilemez. Dava sıfat yokluğundan (husumetten) reddedilir.Bir sübjektif hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bu nedenle, o hakka ilişkin bir davada davacı olma sıfatı (aktif husumet ehliyeti) da o hakkın sahibine aittir. Bir sübjektif hak kendisinden davalı olarak istenebilecek olan kişi, o hakka uymakla yükümlü (borçlu) olan kişidir (pasif husumet ehliyeti). (Kuru Baki/Arslan Ramazan/Yılmaz Ejder, Medeni Usul Hukuku, 22. Baskı, Ankara 2011, s. 234; Ejder Yılmaz, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, Ankara 2012, s. 530; Abdurrahim Karslı, Medeni Muhakeme Hukuku Ders Kitabı, 2. Bası, İst. 2011, s. 311- 312). Bu kapsamda değerlendirme yapıldığında, 22.09.2005 ve 28.09.2005 tarihli adi yazılı sözleşmelerin üst kısmında satıcı olarak her ne kadar davalı "..." yazılı ise de, sözleşmelerin alt kısmında "..." ibaresinin yanında "... Turizm Tic. Ltd. Şti." unvanlı şirket kaşesi bulunmakta olup kaşenin üzeri de imzalanmıştır. Dosyaya getirtilen 21.09.2005 tarihli yapı ruhsatında ve 16.04.2007 tarihli yapı kullanma izin belgesinde yapı müteahhidi olarak "... Turizm Tic. Ltd. Şti." yazılı olduğu, ticaret sicil kayıtlarına göre de "... Turizm Tic. Ltd. Şti."nin yetkili temsilcisinin davalı ... olduğu gözetildiğinde, sözleşmelerde yer alan imzanın şirketi temsilen ... tarafından atıldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Buna göre, akdedilen sözleşmelere davalı ...'ın taraf olmadığı, mahkemece de kabul edildiği üzere davalı sıfatının ... Turizm Tic. Ltd. Şti.'ne ait olduğu anlaşılmaktadır. Dava dilekçesine bakıldığında; davanın şirket yetkilisi ...'a karşı açıldığı, şirket aleyhine açılmış herhangi bir dava bulunmadığı tespit edilmiştir

. Ltd. Şti."nin yetkili temsilcisinin davalı ... olduğu gözetildiğinde, sözleşmelerde yer alan imzanın şirketi temsilen ... tarafından atıldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Buna göre, akdedilen sözleşmelere davalı ...'ın taraf olmadığı, mahkemece de kabul edildiği üzere davalı sıfatının ... Turizm Tic. Ltd. Şti.'ne ait olduğu anlaşılmaktadır. Dava dilekçesine bakıldığında; davanın şirket yetkilisi ...'a karşı açıldığı, şirket aleyhine açılmış herhangi bir dava bulunmadığı tespit edilmiştir. Bu durumda mahkemece işin esasına girilmeksizin davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, davacının talebi de bulunmamasına rağmen şartları bulunmadığı halde HMK m. 124 gereğince husumetin dava dışı şirkete yöneltilerek yazılı şekilde şirket aleyhine hüküm kurulması doğru olmamış, tarafların temyiz itirazları bu aşamada incelenmeksizin hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün RE'SEN BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 15.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7703, Karar No: 2025/3956, Tarih: 21.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/7703 E.  ,  2025/3956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1831 E., 2024/289 K.

DAVA TÜRÜ: Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ: Tekirdağ 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/648 E., 2023/442 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tedbir ve iştirak nafakaları yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle ortak ...'ın 01.01.2024 tarihinde reşit olması nedeniyle iştirak nafakasının bu tarihe kadar geçerli olduğunun, Bölge Adliye Mahkemesi kararında çocuğun reşit olduğu tarihin 01.04.2024 yazılmasının maddi hata olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12617, Karar No: 2011/26174, Tarih: 14.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/12617 E.  ,  2011/26174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkındaki zamanaşımı nedeniyle davanın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi doru ise de;

Dava konusu fotokopi kitaplar, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 138.maddesiyle değişik 71.maddesinin 1.fıkrasının 1.bendi hükmü karşısında eşyanın ele geçirildiği yer ve dosya kapsamına göre kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulmasının suç oluşturacağından söz konusu kitapların 5846 sayılı kanun, 5237 sayılı TCK.nun 54/4.maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nın 322.maddesi uyarınca bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, dava konusu eşyanın 5846 sayılı Kanun, 5237 sayılı TCK.nun 54/4 .maddesi uyarınca müsaderesine ve sair kısımlarınının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 14.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26566, Karar No: 2022/3087, Tarih: 21.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/26566 E.  ,  2022/3087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Temel cezanın belirlenmesi sırasında; 5607 sayılı Yasanın 3/10. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 5 gün adli para cezasından iki kat arttırım yapılırken 3 yıl hapis cezası ve 15 gün adli para cezası yerine 2 yıl hapis ve 10 gün adli para cezası olarak belirlenmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen 10 gün adli para cezasından 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesi ile TCK'nun 62/1. maddesi uyarınca indirim yapılmaması yine; TCK'nun 52/2. maddesi uyarınca gün para cezasının adli para cezasına çevrilmemesi ve netice cezada adli para cezasının uygulanmaması,

3- Suç tarihi itibarıyla dava konusu kaçak sigaraların gümrüklenmiş değerinin " pek hafif" olduğu ve mahkeme gerekçesinde de pek hafif olarak kabul edildiği halde; sanık hakkında verilecek cezada 2/3 indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde sanık aleyhine olacak şekilde 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

4- Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan ... İdaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19064, Karar No: 2022/9567, Tarih: 27.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19064 E.  ,  2022/9567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : OSMANİYE 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2020/9665 esasında kayıtlı Osmaniye 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2015 gün, 2015/192 esas 2015/274 karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

1) Suç tarihi, sanıktan idrar numunesi alınan 20/06/2014 olduğu halde gerekçeli karar başlığında 06/04/2014 olarak yazılması,

2) Birlikte incelenen dosya kapsamında sanığın 28/05/2014 tarihinde işlediği uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle 07/01/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, bu kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde ve UYAP sisteminde görülmediği; sanığın 20/06/2014 tarihinde işlediği uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle 11/11/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, bu kararın 23/02/2015 tarihinde sanığa tebliğ edildiği ve 10/03/2015 tarihinde kesinleştiği; UYAP’tan yapılan sorgulamada sanığın 29/05/2014 tarihinde işlediği uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle 07/01/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, 12/05/2015 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, Osmaniye 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/06/2016 gün, 2015/382 esas 2016/470 sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği ve kararın 08/09/2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmakla;

Her üç eylem nedeniyle ayrı ayrı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmiş ise de suç ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi karar tarihleri itibariyle sanık hakkında birden fazla kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceği, 07/01/2015 tarihli karar sanığa tebliğ edilerek kesinleştirilmediği gibi 07/01/2015 ile 11/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararları ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine müracaatta bulunmayan sanığa, ikinci uyarı yapılmadan kamu davaları açıldığı dikkate alındığında kovuşturma şartlarının gerçekleşmemesi nedeniyle kamu davasını açma koşulları oluşmadan davalar açıldığı, 29/05/2014 tarihli suç bakımından ise verilen mahkûmiyet kararı