muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/380, Karar No: 2020/752, Tarih: 13.10.2020

Belgeyi düzenleyen ...’ın daha sonra dosya alacağını temlik almasından dolayı kötü niyetli olduğu sebebi ile takibin iptaline İİK 71/1 hükmüne göre karar verilemez.

Mahkemece takip konusu bonolar bakımından bedelsiz kalan senedi kullanma suçundan dolayı Konya 7. Sulh Ceza Mahkemesinin kararı ile ... ve ...’ın cezalandırılmasına ve her iki sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini gerekçe göstererek takibin iptaline karar verilmesi doğru olmayıp hüküm Yargıtay 12. Hukuk Dairesince hükmün açıklanmasının geri bırakılma kararının kesin bir mahkûmiyet hükmü olmadığından hukuki sonuç doğurmayacağı, borçluların itfa itirazının resmî veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlanamadığından bozulmasına karar verilmiştir.

Ancak borçlu ...’a ödeme emri 01.11.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olduğuna göre itfa belgesi 14.03.2011 tarihli bulunduğundan itfa olgusu takibin kesinleşmesinden önceki döneme dayandığından İİK’nın 168/5 maddesi uyarınca 5 günlük itiraz süresi içerisinde ileri sürülmesi gerekirken, bu süre geçirildikten sonra icra mahkemesine başvurulduğu görülmektedir. Bu nedenle istemin bu borçlu yönünden süreden reddine karar verilmesi gerekli olduğundan borçlu ... yönünden hükmün değişik gerekçe ile bozulması görüşüne katılıyorum. Ancak diğer borçlu yönünden takibin kesinleşmesinden sonraki itfa nedeniyle takibin iptali istendiği, itfanın ise İİK 71/1 maddesi kapsamında belgelerle ispatlanamadığı yönündeki Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin bozma kararı usul ve yasaya uygundur.

Öte yandan çoğunluk görüşüne göre 14.03.2011 tarihli belgenin İİK’nın 71. maddesi anlamından itfa anlamına geldiği belirtilmektedir. İtfa borcu sona erdiren ödeme, takas, tecdit, ibra, af gibi nedenlerle olabilir. Bu belgenin ibra mı yoksa ödeme mi olduğu anılan belge ile anlaşılamamakta olup çoğunluk görüşünde de bir hususta açıklayıcı bir bilgiye yer verilmemiştir.

Belge içeriğine göre ibra söz konusu olup ibra sözleşme olduğundan tek taraflı irade beyanı ile de ibranın olması mümkün değildir .

İİK’nın 71. maddesinde yazılan kesin delil niteliğindeki belgelerle itfa ispatlanamamıştır. İcra mahkemesi İİK 71. maddesine göre sınırlı belgelerle inceleme yetkisine sahiptir. Yargılama yapamaz. Bu iş yönünden dar yetkilidir.

Belge içeriğine göre ibra söz konusu olup ibra sözleşme olduğundan tek taraflı irade beyanı ile de ibranın olması mümkün değildir .

İİK’nın 71. maddesinde yazılan kesin delil niteliğindeki belgelerle itfa ispatlanamamıştır. İcra mahkemesi İİK 71. maddesine göre sınırlı belgelerle inceleme yetkisine sahiptir. Yargılama yapamaz. Bu iş yönünden dar yetkilidir.

Mahkemece anılan belgenin tarihi ile aynı gün olan 14.03.2011 tarihinde alacaklı vekilinin borçlu Mehmet’in araçları üzerindeki haciz şerhini kaldırılmasını talep ettiği, belgeyi düzenlenen ...’ın belge tarihinden birkaç ay sonra dosya alacağını temlik alıp takibe devam etmesinde iyi niyetli durumun görülmediği gibi yargılama gerektiren nedenlere dayanılarak direnme kararı verilmesi isabetsiz olup direnme hükmünün borçlu ... yönünden bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan Hukuk Genel Kurulunun, mahkemece kararının borçlu ... yönünden onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum. Bu nedenle alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabul edilerek mahkemenin direnme kararının borçlu ... yönünden bozulması gerektiği görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2015/5928, Karar No: 2015/6180, Tarih: 05.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/5928 E.  ,  2015/6180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/169654

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2012/72 (E) ve 2012/86 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık F.. D..’ın suç tarihinde, haklarında nitelikli dolandırıcılık suçundan dolayı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen S.. Z.. ve A.. Z.. isimli sanıklarla birlikte şikâyetçi E.. A..’u telefonla aradığı, adı geçen sanıkların şikâyetçi ile gerçekleştirdikleri telefon görüşmesi sırasında kendilerini polis memuru ve cumhuriyet savcısı olarak tanıttıkları, bilahare şikayetçiye kendisine ait telefon hattının dolandırıcılık amacıyla kullandığını, bu işi yapan kişilerin emniyet tarafından takip edildiğini söyleyen sanıkların bu kişilerin yakalanabilmesi amacıyla şikayetçiden para talebinde bulundukları, sanıklar tarafından sergilenen bu şekildeki hileli söz ve davranışlar üzerine ikna olan şikayetçinin sanıklar tarafından bildirilen E. K.isimli kişi adına 300 TL, yine sanıklar tarafından bildirilen sanık S.. Z..’e ait hesap numarasına da 21.700 TL parayı havale ettiği, şikâyetçi tarafından bu şekilde havale edilen paralardan 300 TL’nin Şanlıurfa İlinde çekildiği, 21.700 TL paranın ise paranın yatırıldığı sanık S.. Z..’e ait hesap numarasına başka bir soruşturma nedeniyle tedbir konulmuş olmasından dolayı çekilemediği, sanıkların suça konu haksız menfaati sağlarken bankaların havale hizmetinden ve kayıtlarından istifade ettikleri, bu şekilde sanık F.. D..’ın haklarında verilen hükümler temyiz incelemesine konu edilmeyen sanıklar S.. Z.. ve Adem ile birlikte üzerine atılı 5237 sayılı TCK2nın 158/1-f maddesinde karşılığını bulan “nitelikli dolandırıcılık” suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'unun 157/1 maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek somut olayda uygulama yeri bulunmayan TCK 158/1/f madde ve fıkrasına göre hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3667, Karar No: 2019/13991, Tarih: 17.09.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/3667 E.  ,  2019/13991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36 maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesinin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36 maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince verilen, HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; 3402 sayılı Kadastro Kanunun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra eldeki davanın açıldığı anlaşıldığından hükmünün 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca gerekçe ve harç yönünden düzeltilerek, yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14179, Karar No: 2016/881, Tarih: 27.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14179 E.  ,  2016/881 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ANTALYA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2015

NUMARASI : 2014/219-2015/78

Taraflar arasındaki nişan hediyelerinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; nişanın haksız bozulması nedeniyle, davalı tarafa verilen nişan hediyelerinin aynen iadesi olmazsa bedeli olan toplam 16.000,00TL'nin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacı ...'ın davalı ...'a yönelik nişanlanma nedeni ile takılmış olan beş adet bileziğin aynen iadesi, olmadığı taktirde bedeli olan 16.000,00 TL nin tahsili istemli davasının kısmen kabulü ile dava tarihine göre değeri hesaplatılan beş adet bileziğin davalı tarafından davacıya aynen iadesine, olmadığı taktirde, 14.700,00 TL bedelinin davalıdan alınarak, davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesi, hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yükletilen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında ; açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesini emredici kural olarak getirmiştir.

İstem hakkında karar verilirken istenilen eşyaların her biri hakkında verilen hükümle taraflara yükletilen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve infazda tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Mahkemece; bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş olsa da hüküm kısmında bedelinin tahsiline karar verilen ziynet eşyalarının nitelik ve miktarı belirtilmiş, ''ayar ve gram''ları gösterilmemiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporuna bakıldığında tespit edilen ziynet eşyalarının ayar ve gramının belirtildiği anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda belirtilen hususlar ayrı ayrı hükme yazılmış olmasa da bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün 1. fıkrasından '' dava tarihine göre değeri hesaplatılan beş adet bileziğin'' ibaresinin çıkartılarak yerine '' dava tarihine göre değeri hesaplatılan 22 ayar her biri 30'ar gr olan beş adet bileziğin'' ibaresinin eklenmesine eklenmiş bu hali ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/809, Karar No: 2018/2845, Tarih: 18.06.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/809 E.  ,  2018/2845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve muhtelif suçlardan hükümlü ...'un, Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli ve 2015/4 değişik iş sayılı Kararı ile verilen 13 ay 22 gün hapis cezasının infazı sırasında, denetimli serbestlik hükümlerinden yararlanma talebinin kabulü ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine ilişkin, Antalya İnfaz Hâkimliğinin 06/04/2015 tarihli ve 2015/822-797 sayılı Kararını müteakip, denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz kararının kaldırılması ile hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine dair Muğla İnfaz Hakimliğinin 21/10/2015 tarihli ve 2015/1103-1107 sayılı Kararının infazı sırasında, hükümlünün sonradan kesinleşerek infaza verilen Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/05/2011 tarihli ve 2009/799 esas, 2011/283 karar sayılı ilamı ile hükmedilen 1 yıl 5 ay 15 gün ve 7 ay 15 gün hapis cezaları ile halen infaz edilmekte olan Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli ve 2015/4 değişik iş sayılı içtima kararına konu olan 13 ay 22 gün hapis cezalarının 1 yıl 25 ay 52 gün hapis cezası olarak toplanmasına dair Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2015 tarihli ve 2015/255 değişik iş sayılı içtima kararı sonrasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine dair Bodrum İnfaz Hâkimliğinin 19/10/2016 tarihli ve 2016/24-24 sayılı Kararına vaki itirazın reddine dair mercii Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin 15/11/2016 tarihli ve 2016/973 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkında Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2014 tarihli ve 2015/4 değişik iş sayılı Kararı ile verilen 13 ay 22 gün hapis cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesi sırasında, denetimli serbestlik yükümlülüklerini ihlal eden hükümlünün şartla tahliye tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünde infaz hakimliğince karar tesis edildiği, hükümlü hakkındaki sonradan kesinleşerek infaza verilen bir kısım ilâmların hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönündeki 21/10/2015 tarihli karar sonrasında Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2015 tarihli ve 2015/255 değişik iş sayılı içtima Kararı ile 1 yıl 25 ay 52 gün hapis cezası olarak toplandığı, hükümlü hakkında işbu içtima kararı sonrasında yeniden müddetname düzenlendiği ve şartla tahliyesinin 04/07/2017 tarihi olarak belirlendiği, hükümlünün açığa ayrılma talebi, içtima kararı üzerinden tespit edilen şartla tahliye edileceği tarihe kadar kapalı ceza infaz kurumunda bulunması gerektiğinden bahisle ret edilmiş ise de, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2014/21345 esas, 2014/20587 sayılı Kararında belirtilen " ...kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesinden sonra hükümlünün işlemiş olduğu başka suçlardan dolayı kesinleşerek gelen ilamların 5275 Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 107. maddesi kapsamında yapılan içtiması sonucu elde edilen toplam 8 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-a ve 6/2-a maddelerinde belirtilen yasal sürelerin dolmuş olması ve 5275 sayılı Kanunun 99. maddesindeki 'Bir kişi hakkında hükmolunan herbir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar. Ancak, bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise 107. maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir.' şeklindeki yasal düzenleme ile 5275 sayılı Kanunun 107. maddesinde yer alan cezaların içtimaı müessesesinin şartı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik olması, kapalı infaz kurumuna iade kararının bu kararın verildiği ilam dışındaki 5275 sayılı Yasanın 107. maddesi gereğince şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik içtima edilecek diğer ilamlar açısından açığa ayrılma yönetmeliği kapsamında "açığa ayrılmaya engel bir durum" teşkil edeceğine dair hükümlü aleyhine değerlendirme yapmayı gerektirir yasal bir düzenlemenin bulunmadığı” şeklindeki açıklamalara nazaran, kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının denetimli serbestlik tedbiri ile infaz edilen ilama ilişkin olarak uygulanması gerektiği, hükümlünün sonradan kesinleşerek gelen ilamlar yönünden açığa ayrılma şartlarını taşıması halinde kapalıya iade kararının engel bir durum yaratmayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309

. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 14/02/2017 gün ve 94660652-105-48-118- 2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin 15/11/2016 tarihli ve 2016/973 değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22812, Karar No: 2017/9325, Tarih: 08.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22812 E.  ,  2017/9325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4847, Karar No: 2007/9153, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4847 E.  ,  2007/9153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Muğla İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı Hazine vekili dava dışı borçlulara ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde satış bedelinin öncelikle davalı ... TAŞ.ne ayrıldığını, müvekkili vergi dairesine sadece 254,63 YTL. isabet ettirildiğini, bu durumun da 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I nci maddesine aykırı olduğunu; ileri sürerek alacağın esasına itirazla, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiş; son oturumda rehnin geçerli olup olmadığının araştırılmasını istemiştir.

İcra Mahkemesince davalının alacağının rehin hakkı ile teminat altına alındığı ve davacı haczinin rehinden sonra va’zedildiği, davanın rehnin geçersizliği nedenine dayalı olarak açılmadığı, genel mahkemece de bu gerekçe ile görevsizlik kararı verildiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/32014, Karar No: 2013/13, Tarih: 14.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/32014 E.  ,  2013/13 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, giyim yardımı, yakacak yardımı ile geçici görev yolluğu alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının davalı ...'de 2004 yılından itibaren işçi kadrosunda şoför olarak çalıştığını, iş akdi devam ederken işyerinde uygulanmakta olan .../... Sendikası ile ... Belediye Başkanlığı arasında imzalanan ... hükümlerine göre sendikalı işçilere tanınan bazı sosyal yardımlar ve alacakların karşılığının davalı ... tarafından kendisine ödenmediğini, geçici görev yolluğunun verilmediğini, fazla mesai yaptığını, bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek fazla mesai ise diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacının fazla mesai ve bayram ve genel tatil ücreti ile ilgili taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı lehine tanık beyanlarına istinaden aylık 60 saat fazla mesai yaptığı, 22 saatinin ödendiği, 38 saatlik kısmının ödenmediği kabul edilerek bu miktar fazla mesai ücreti ile dini bayramlarda 1 gün için takdiri indirimi ile hüküm altına alınmış ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Dinlenen tanıkların beyanları soyut olup, davacının mesaisinin başlangıcı ve bitişi konusunda bilgi içermediği gibi davacının ne suretle fazla mesai yaptığı da belirli değildir.

Öte yandan davacının naklen gittiği ... Büyükşehir Belediyesi ... Genel Müdürlüğü'nden işyeri dosyası istenmiş ise de, davacıya ait bir kısım evrak gönderilmiş ve alacakları ile ilgili belgelerin ... Belediyesinden celbi gerektiği belirtilmiş ancak bu yerden işyeri dosyası tümü ile istenmemiştir.