muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11238, Karar No: 2022/12084, Tarih: 22.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11238 E.  ,  2022/12084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ISPARTA 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2021/4708 esasında kayıtlı Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/11/2015 gün, 2015/345 esas ve 2015/798 karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

A) Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Üzerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen, olayı müteakip uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle saptanmayan sanığın, daha önce ve olay günü kullandığını söylediği uyuşturucu maddelerin ele geçmemesi nedeniyle niteliklerinin belirlenmesi mümkün olmadığından, soyut beyan dışında atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi sanıktan idrar numunesi alınan 11/03/2014 tarihi olmasına karşın gerekçeli karar başlığında 10/03/2014 olarak yazılması,

2) Sanığın 11/03/2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle 18/03/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, sanığın yükümlülüklerine uymadığından bahisle 23/06/2015 tarihli iddianame ile hakkında kamu davası açıldığı, aralarındaki bağlantı nedeniyle birlikte incelenen Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/11/2015 gün, 2015/345 esas ve 2015/798 karar sayılı dosyasında sanığın 03/12/2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle ise 03/03/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, sanığın yükümlülüklerine uymadığından bahisle 07/05/2015 tarihli iddianame ile hakkında kamu davası açıldığı;

a) Her iki dosyada da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararlarının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgelerin dosya içerisinde ve UYAP‘ta bulunmaması nedeniyle kararların kesinleşmediğinin kabulü ile;

a) Her iki dosyada da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararlarının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgelerin dosya içerisinde ve UYAP‘ta bulunmaması nedeniyle kararların kesinleşmediğinin kabulü ile;

Sanığın adli sicil ve arşiv kaydı ile UYAP’tan yapılan incelemede; sanığın 03/07/2014 tarihli eylemi nedeniyle, Dairemizin 06/07/2020 gün, 2019/6100 esas ve 2020/2879 karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/09/2020 gün, 2020/526 esas ve 2020/587 karar sayılı kamu davasının durması kararı sonrasında, 02/11/2020 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği ve soruşturma dosyasının 2020/13266 dosya numarası ile Isparta Cumhuriyet Başsavcılığında açık olduğu, sanığın yargılama konusu 11/03/2014 ve 03/12/2014 tarihli eylemleri nedeniyle verilen 18/03/2015 ve 03/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararlarının ilk paragrafta açıklandığı üzere kesinleşmediği, 03/07/2014 tarihli eylem nedeniyle 02/11/2020 tarihinde verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde kesinleşmiş olması halinde sanık hakkında tekrar kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceğinden;

aa) Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 2020/13266 soruşturma numaralı dosyası incelenerek, 03/07/2014 tarihli eylem nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde kesinleşmiş olması halinde, bu eylem nedeniyle açılacak dava beklenerek, bu kapsamda eylemlerin, tek suç kabul edilerek ancak TCK’nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesi gereği teşdiden hüküm kurulabileceği de dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunduğundan, her üç suça ilişkin davaların birleştirilmesi ve delillerin tartışılması, kamu davası açılmaz ise dosyasının getirtilerek bu dosya içine konulması,

bb) 03/07/2014 tarihli eylem nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının da usulüne uygun şekilde kesinleşmemiş olması halinde, 11/03/2014 ve 03/12/2014 tarihli eylemler yönünden kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, erteleme kararı verilmesinden önceki tüm eylemlerin tek bir suç olarak kabulü gerektiğinden her iki suça ilişkin davalar birleştirilerek, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi gerektiğinden, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ve Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 2020/13266 numaralı dosyasına bildirimde bulunulmasına karar verilmesi gerektiği,

b) Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararlarının sanığa usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek kararların kesinleşmesi halinde;

b) Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararlarının sanığa usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek kararların kesinleşmesi halinde;

11/03/2014, 03/07/2014 ve 03/12/2014 tarihli eylemler nedeniyle üç ayrı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği birlikte değerlendirildiğinde, erteleme kararı verilmesinden önceki tüm eylemlerin tek bir suç olarak kabulü gerektiğinden, ilk kesinleşen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı dışındaki kararların hukuki değerden yoksun olduğu, sanık hakkında tek suç nedeniyle mahkûmiyet kararı verilebileceği, temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılmasının mahkemenin takdirinde olduğu anlaşıldığından, her iki suça ilişkin davaların birleştirilmesi ve delillerin tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Kabule göre de;

a) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit

3) Kabule göre de;

a) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit

Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Suç tarihi olan 10/03/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

c) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

22/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9544, Karar No: 2013/10468, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/9544 E.  ,  2013/10468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.03.2011 gün ve 2008/239 Esas, 2011/414 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdur vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın hükümden sonra 16.10.2011 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahallinde gerekli araştırma yapılarak sanığın gerçekten öldüğünün saptanması halinde açılan kamu davası hakkında 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Kanuna aykırı, mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4686, Karar No: 2012/6414, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4686 E.  ,  2012/6414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7164, Karar No: 2006/10287, Tarih: 09.05.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7164 E.  ,  2006/10287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2006
Yargıtay — Esas No: 2015/20704, Karar No: 2017/7660, Tarih: 03.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20704 E.  ,  2017/7660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar ... ile ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20652, Karar No: 2012/5093, Tarih: 19.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20652 E.  ,  2012/5093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) 09.02.2011 tarih ve 948 sayılı Belediye İmar Müdürlüğünün cevabi yazısı ve ekli krokide dava konusu taşınmaz kısmen kısa mesafeli koruma alanında kaldığı, taşkına maruz kalan bölüm ise orta mesafeli koruma alanında bulunduğu belirlendiği halde, fen bilirkişisi tarafından tanzim edilen 15.04.2011 tarihli rapora ekli krokide, bu alanların imar krokisine göre ters işaretlendiği gibi yüzölçümlerinin de alanlarında ters gösterildiği anlaşıldığından, bu çelişkilerin giderilmesi için fen bilirkişisinden ek rapor alınarak dava konusu taşınmazın imar planında gösterildiği gibi orta ve kısa mesafeli koruma alanında mı kaldığı, yoksa dere mutlak koruma alanında mı kaldığı ve yüzölçümlerinin doğru belirlenip belirlenmediği tesbit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) İdarece taşınmaza kısmen el atıldığına ve el atılan bölümdeki davacının hissesi karşılığına hükmedildiği halde, davacının el atılmayan bölümleri de dahil olmak üzere taşınmazdaki tüm hisselerin iptali ile idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2021, Karar No: 2022/14562, Tarih: 19.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2021 E.  ,  2022/14562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18.01.2022 tarih ve 2021/27782 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02.02.2022 tarih ve KYB-2022/12158 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 30/09/2020 tarihli ve 2020/54154 soruşturma, 2020/3284 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/09/2021 tarihli ve 2020/147969 soruşturma, 2021/19643 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu defa suç yeri bakımından dosyanın Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/10/2021 tarihli ve 2021/23892 soruşturma, 2021/2676 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/11/2021 tarihli ve 2021/1527 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 27/09/2021 tarihli yetkisizlik kararı ile Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/09/2021 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan, "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda; ilk yetkisizlik kararının Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 27.09.2021 tarihli yetkisizlik kararı ile Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği, bu ikinci yetkisizlik kararından sonra dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesinin gerektiği, bu nedenle İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen yetkisizlik kararından sonra Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden verilen 11.10.2021 tarihli yetkisizlik kararının hukuki değerden yoksun olduğu nazara alındığında, merci tarafından uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmeyerek, dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.11.2021 tarih ve 2021/1527 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.