muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1159, Karar No: 2007/956, Tarih: 27.03.2007

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu'nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu'ndaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan ... Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanunu'nda da itirazı inceleyecek Ağır Ceza Mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden Ağır Ceza Mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.05.2006 tarih ve 2006/393 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1750, Karar No: 2010/1324, Tarih: 09.03.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/1750 E.  ,  2010/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı iş sahibi tarafından açılan davada, 55 LT 048 plakalı aracına yaptırdığı LPG dönüşüm işleminin kusurlu olması sonucu meydana gelen yangında aracın hasar görmesi nedeniyle LPG kiti ve montajının fatura bedeli olan 241,90 TL, aracın yanması neticesinde meydana gelen hasar bedeli 16.313,00 TL ile uğranılan manevi zarar karşılığı 15.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsili talep edilmiş, mahkemece davacının süresinde ayıp ihbarı bulunmadığı dolayısıyla işi kabul etmiş sayılacağı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ait .... plakalı 2001 model Honda Civic marka araç LPG kiti ve montajının yapılması için davalı ...'e teslim edilmiş, aracın LPG dönüşüm işlemi adı geçen davalı tarafından yapıldıktan sonra 16.01.2008 tarihinde aracın aniden alev alması sonucu yanarak hasara uğramıştır. Yangın olayından sonra davacı 23.01.2008 tarihinde tespit için mahkemeye başvurmuş, Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/2 D.İş sayılı dosyasıyla yapılan tespit sonucu düzenlenen 05.02.2007 tarihli raporda yanma olayı başlangıcının tamamen LPG'ye bağlanmasının mümkün olamayacağı yolunda görüş bildirilmiş, bu rapor 19.02.2008 tarihinde davalı ...'ye tebliğ edilmiştir. Davacı daha sonra 25.02.2008 tarihinde yeniden mahkemeye müracaatla Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/9 D.İş dosyasıyla yeniden tespit yaptırmıştır. Bu tespit sonucu düzenlenen 24.03.2008 tarihli raporda LPG sisteminin çalışması için gerekli elektriksel bağlantılarının uygun yapılmaması sonucunda kısa devre, şasi ve ark gibi risklerin yangına sebep olabileceği yönünde görüş bildirilmiş, tespitte alınan bu rapor da davalı ...

Şahin'e 31.03.2008 tarihinde tebliğ edilmiştir. Diğer davalı Aldesa Oto Gaz Sistemleri Ltd. Şti. yaptırılan her iki tespitte hasım olarak gösterilmediği gibi, davalı şirkete bir ayıp ihbarında bulunulduğu da kanıtlanamadığından davalı şirket yönünden açılan davanın reddine karar verilmesi yerinde ise de, diğer davalı ...'e tespit raporlarının tebliğ edilmiş olması ayıp ihbarı niteliğinde sayılacağından davacının süresinde ayıp ihbarında bulunduğunun kabulü ile işin esasına girilerek ve davalı ... tarafından yapılan LPG dönüşüm işleminin hatalı olup olmadığı ve yangının bu nedenle meydana gelip gelmediği yönünden uzman bilirkişiden görüş alınmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi yerine, ayıp ihbarının süresinde olmadığından bahisle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/41009, Karar No: 2013/7496, Tarih: 26.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/41009 E.  ,  2013/7496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında mağdur ...'na karşı yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunması karşısında hakkında 5271 sayılı TCK'nin 58/3.maddesi uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi ve 5237 sayılı TCK'nin 58.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık hakkında mağdur ...'a karşı yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58/3 maddesi gereği hapis cezasına hükmolunması ve tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilememesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca hükmedilen 180 ... adli para cezası TCK'nin 29. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilirken sanığın "135 ... adli para cezası" yerine hesap hatası sonucu "145 ... adli para cezası" ile cezalandırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının B-2.bendinin 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin tatbikine ilişkin üçüncü paragrafındaki adli para cezasının "135 ... adli para cezası",

5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin tatbikine ilişkin dördüncü paragrafındaki adli para cezasının "112 ... adli para cezası" ve 5237 sayılı TCK'nin 52/2. maddesinin tatbikine ilişkin yedinci paragrafındaki sonuç adli para cezasının da "2240 TL adli para cezası" şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/23928, Karar No: 2015/5056, Tarih: 30.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/23928 E.  ,  2015/5056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ...’in ....’den kullandığı ihtiyaç kredisine bağlı olarak davalı tarafından 11.11.2010 başlangıç tarihli yıllık hayat sigorta poliçesi ile sigortalandığını, murisin 27.12.2010 tarihinde konjestif kalp yetersizliği nedeniyle vefat ettiğini, davalının bankaya ve müvekkillerine ödeme yapmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.263,85 TL’nin 24.01.2011 tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların murisinin poliçe tanziminden önce var olan ve ölüme sebebiyet veren hastalığını bildirmemiş olduğunu, rizikonun teminat kapsamında bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıların murisinin ölüm sebebinin 16.03.2008 tarihinden itibaren görülen diabetes millitus, koroner arter hastalığı ve geçirilmiş anterior miyokart infaktüsü rahatsızlıklarının komplike olması sonucunda gerçekleştiği, sigortalının poliçe tanzimi sırasında sağlık beyan formunda bu rahatsızlıklardan bahsetmediği ve bildirim yükümlülüğüne uymadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 30/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18771, Karar No: 2024/10471, Tarih: 27.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/18771 E.  ,  2024/10471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile hükümlerin onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükümlerinin sanık ve sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.02.2018 tarihli ve 2017/2289 Esas - 2018/181 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, sanık ve müdafiinin bu kararı temyiz ettiği, 02.04.2018 tarihli ek karar ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden temyizin reddine karar verildiği, sanığın bu ek kararı 30.04.2018 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği, ancak anılan ek karara yönelik temyiz istemine ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından; sanığın ek karara yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10632, Karar No: 2011/20040, Tarih: 05.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/10632 E.  ,  2011/20040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9637, Karar No: 2021/14037, Tarih: 11.10.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9637 E.  ,  2021/14037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 05/09/2003 tarihinde davalı üst işveren bağlı olarak alt işveren konumundaki şirketlerde hizmet dökümünde gözüken tarihlerde işçi olarak ve üst işveren ... Tedaş (Aras-Edaş) Müesese Müdürlüğünde, son altı işveren olarak da ... Gıda Temizlik Bilgi İşlem İnş. Taah. Tekstil Taşımacılık. Tic. Paz. Ltd. Şti.'nde bizzat çalıştığını, son altişverenin, 30/09/2013 tarihinde müvekkilinin iş çıkışını yaptığını, müvekkilin işe giriş tarihinden çıkarıldığı tarihe kadar aynı işyerinde aynı işi yaptığını, ancak bu süre içerisinde müvekkilin bağlı çalıştığı alt işverenleri birden fazla el değiştirdiğini iddia ederek davanın kabulü ile iş akdinin haksız feshinden dolayı tazminatlarının üst işveren Tedaş (Aras-Edaş) Genel Müdürlüğünden ve diğer davalı olan alt işverenlerden müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı vekilinin temyizi sonucu karar Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 14/11/2019 tarih, 2016/2124 esas 2019/21270 karar sayılı ilamı ile, “...Dosya içeriğine göre, davacı, davalı Tedaş 'a ait iş yerinde çalışırken, işyeri 24.07.2006 tarihinde İşletme Hakkı Devir sözleşmesi ile işletme devir hakkı ... şirketi tarafından devralınmıştır. Davalı TEDAŞ'ın asıl işveren olarak müteselsil sorumluluğu bulunduğundan, davalı özelleştirme öncesi kıdem tazminatından, işçiyi çalıştığı süreyle ve devir esnasında işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olarak sorumludur. Bu husus gözetilmeksizin davalı TEDAŞ yönünden davanın reddi hatalı olup bozmayı gerektirir...” gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılamada davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda "usuli kazanılmış hak" kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince de, sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı).

Mahkemece verilen 19/11/2015 tarihli karar Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 14/11/2019 tarih, 2016/2124 esas 2019/21270 karar sayılı ilamı ile bozulmuş, kararda davalı ...'nin 24.07.2006 olan devir tarihine kadar işçinin çalıştığı süreyle ve devir esnasında işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı sorumlu olacağı belirtilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen tüm kıdem tazminatından ...'nin diğer davalı ile müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.10.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.