muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6295, Karar No: 2023/2467, Tarih: 04.04.2023

2. Mağdur aşamalardaki beyanlarında; firma satış yetkilisi olduğunu, sanığa iki adet su arıtma cihazı sattığını, bu satışı on adet 300,00 TL'lik senet halinde yaptığını, sanığın gecikmeli de olsa üç adet senedi ödediğini, dördüncü senedi ödemediğini, 18.08.2013 tarihinde sanığı aradığında sanığın " senetlerin tamamını getir, iskonto isterim, hepsini kapatalım " dediğini, 19.08.2013 tarihinde sanığın iş yerine gittiğini, sanığın "senetlere bakayım ödemeni yapacağım" dediğini, sanığa güvenerek altı adet senedi verdiğini, sanığın senetleri alır almaz yırtıp attığını, sanığın daha sonra bu olayla ilgili olarak özür dilediğini ve borcunun tamamını ödediğini söylemiştir.

3. Sanık soruşturma aşamasındaki ifadesinde; mağdura senetleri alarak gelmesini, para vereceğini söylediğini, 19.08.2013 tarihinde mağdurun elinde senetlerle geldiğini, mağdurun firmasından daha önce komşusunun elektrikli süpürge almasına aracı olduğunu ancak arızalı çıktığını ve yenisini vermedikleri için sinirlenerek mağdurdan senetleri istediğini, bir anlık sinirle yırttığını, yırttıktan sonra komşusunun süpürgesini getirmelerini senet varmış gibi borçlarını ödeyeceğini, makineyi getirmezseler ödemeyeceğini, işleri ciddiye almaları için bunu yaptığını ve işe yaradığını söylemiştir.

Sanık mahkemedeki savunmasında ise; senetlerin vadesi geldiğinde mağdurun evine geldiğini ve senedi tahsil etmek istediğini, kendisinin de mağdurun evine geldiği için kızdığını ve iş yerine gelmesini istediğini, mağdurun daha sonra iş yerine geldiğini, ne kadar borcu varsa tümünü iş yerinde ödediğini, mağdurun senetleri iade ettiğini, kendisinin de senet bedellerini ödendikten sonra o kızgınlıkla senetleri yırttığını ancak yırtmadan önce senet bedellerini ödediğini, kendisinin yırtmasından dolayı mağdurun kesinlikle bir zararı olmayacağını çünkü senet bedellerini tahsil ettiğini beyan etmiştir.

4. Mahkemece, sanığın tevil yollu ikrarına, mağdurun tüm aşamalardaki değişmeyen beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

4. Mahkemece, sanığın tevil yollu ikrarına, mağdurun tüm aşamalardaki değişmeyen beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'da belgeyi yok etmek, bozmak veya gizlemek suçunun konusunun resmi evrak olması halinde 205 inci, özel evrak olması durumunda ise 208 inci maddesinin uygulanması gerekmesine nazaran, resmi belge ile özel belgenin gerek sahtecilik gerek bozmak, yok etmek veya gizlemek suçları açısından ayrı ayrı düzenlendiği cihetle, suça konu yırtıldığı iddia olunan senetlerin ele geçirilememiş olması ve parçalarının bir araya getirtilip 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda sayılan yasal unsurları taşıyıp taşımadığının saptanamaması karşısında; "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince suçun konusunu oluşturan senetlerin özel belge niteliğinde sayılması gerektiğinden sanığın 5237 sayılı Kanun'un 208 inci maddesine göre cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde, "değişik zamanlarda" denilmiş olması nedeniyle aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağının bulunmadığı, somut olayda sanığın suça konu senetleri aynı anda yırtması şeklinde gerçekleşen eyleminde, zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak belge sayısının temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınacağı gözetilmeden, sanığın cezasının zincirleme suç hükümlerine göre artırılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2013/342 Esas, 2015/244 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29130, Karar No: 2012/15508, Tarih: 26.06.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/29130 E.  ,  2012/15508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç delillerini yok etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Kısa kararın bulunduğu 10.07.2008 tarihli oturuma ait tutanağın 1. ve 2. sayfası ile 27.05.2008 tarihli oturuma ait tutanağın zabıt katibi tarafından imzalanmadığı, bu nedenle resmi belge niteliği taşımadığı,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın eksik işlem giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 26.06.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Asıl karar olan kısa kararın verildiği 10.7.2008 günlü oturuma katılan katibin, kararın ilk iki sayfasında imzası bulunmamaktadır. 5271 sayılı CYY’nın 219/1 nci maddesindeki düzenlemeye göre, “Duruşma için tutanak tutulur. Tutanak, mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır”.

Diğer yandan, “Duruşmanın nasıl yapıldığı, kanunda belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılıp yapılmadığı, ancak tutanakla ispat olunabilir” (CYY, m.222/1).

“Duruşma tutanağının başlığı” altında da, “zabıt kâtibinin adı ve soyadı”nın yer alacağı belirtilmektedir (CYY, m.220/1-c).

Tüm bu düzenlemeler, hukukumuzda tutanak, hem yargılama, hem de diğer delillerin kayıt altına alınması bakımından büyük öneme sahiptir.

Tutanağın bu şekilde sıkı kayda bağlanmasının nedeni, delil olarak kullanılmasıdır. Eğer tutanak, maddedeki bu özellikleri taşımıyorsa, delil gücü olmaz ve hükümde esas alınamaz. Tutanağın içeriğinin doğru olup olmadığı konusu kamu düzeninden olup, re’sen dikkate alınması gerekmektedir.

Tutanağın hukuka uygun olmaması delil olarak kullanılamayacağını (CYY, m. 206/1-a) ve hükme esas alınamayacağını göstermektedir (CYY,m.217/2).

Somut olayımızda, esas karar olan kısa kararın verildiği, mütalaanın yer aldığı, 10.07.2008 günlü duruşma tutanağının ilk iki sayfasında katip imzasının olmaması karşısında, bu tutanağın delil gücü bulunmamaktadır. Delil gücü bulunmayan tutanağın, duruşma tekrarlanmaksızın imzalatılması suretiyle eksikliğinin giderilmesinin bu tutanağa delil gücü vermesi mümkün değildir.

Bu nedenle, temyiz incelemesi sırasında, esasa etkili ve hükme esas alınan imzasız belgelerin imza eksikliği tamamlattırılarak hukuka uygun hale getirilmesinin, esas mahkemesinin karar vererek el çektiği evrakları tamamlamak suretiyle eksikliğini gidermesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, yüksek çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir. 26.06.2012
Yargıtay — Esas No: 2014/7599, Karar No: 2014/12351, Tarih: 09.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7599 E.  ,  2014/12351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, yaşlılık ve hastalığı nedeniyle kısıtlı adayının vesayet altına alınması talep edilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27862, Karar No: 2015/39107, Tarih: 01.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/27862 E.  ,  2015/39107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Başka suçtan aynı yer cezaevinde hükümlü bulunan sanık ...'ın, 14.10.2010 tarihli karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

2-Kayden suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık... hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı Yasa'nın 3. fıkrası uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda gösterilmemesi,

3-Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık... için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1677, Karar No: 2019/7598, Tarih: 17.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/1677 E.  ,  2019/7598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2017/527-2018/433

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamından sonra davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Eldeki dava dosyası incelendiğinde bir önceki bozma ilamının gereklerinin yerine getirilmediği, bozma ilamında bilhassa belirtilen husus hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmayan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Bu sebeple özellikle titreşim yaratarak sigortalının düşmesine sebep olduğu belirtilen kepçe operatörünün davranışı değerlendirilerek, davaya konu olayda kusurunun bulunup bulunmadığı konusunda, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmadan ve dosya içinde bulunan diğer kusur raporları arasındaki çelişkiler giderilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi de bozmayı gerektirir.

Açıklanan sebeplerle davacı kurum ve davalı ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Belediye Başkanlığı'na iadesine, 17/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2687, Karar No: 2018/9142, Tarih: 14.05.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/2687 E.  ,  2018/9142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Hükme esas alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... Köyü 2359 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu Kaş ilçesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Dava konusu taşınmaza yukarıda anlatıldığı gibi değer biçilmesi gerekirken keşifteki muhtar beyanı dikkate alınarak ve davacı idarenin kıymet takdir komisyonu raporunda belirlediği metrekare birim fiyatını dava tarihine TEFE oranında endeksleyerek değer biçen rapora göre hüküm kurulmuştur.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro

parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

Davanın niteliği gereği her iki taraf lehine vekalet ücreti verilmesi gerekirken, davacı idare lehine vekalet ücreti verilmemesi,

2-Kabule göre de;

Davanın niteliği gereği her iki taraf lehine vekalet ücreti verilmesi gerekirken, davacı idare lehine vekalet ücreti verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16904, Karar No: 2019/10003, Tarih: 13.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/16904 E.  ,  2019/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 20.04.2015 tarihinde temyiz eden müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 13/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19719, Karar No: 2024/17024, Tarih: 18.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/19719 E.  ,  2024/17024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.10.2022

EK KARAR SAYISI : 2021/252 E., 2021/931 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 07.10.2022 tarihli ve 2021/252 Esas, 2021/931 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 07.10.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3339, Karar No: 2021/1472, Tarih: 16.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3339 E.  ,  2021/1472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesi uyarınca “tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” ek fıkra hükmüne aykırı olarak yokluğunda verilen kararın sanığın dosyadaki bilinen son adresi yerine doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca yapılan tebligat usulsüz olup, öğrenme üzerine sanığın hükmü yasal sürede temyiz ettiğinin kabulü ile yapılan incelemede :

A) Sanık hakkında 2008 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde:

En son aralık ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe yorumla suç tarihinin 31.12.2008 olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

Sanığa yüklenen "sahte fatura düzenleme" suçunun cezasının miktarı ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen uzamış dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Sanık hakkında "2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın aşamalarda savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, hiç bir şekilde sahibi olduğu şirketi faal duruma getiremediğini, şirketle ilgili hiç bir işlem yapmadığını, belge düzenlemediğini, şirkete ait evrakı ... isimli arkadaşının ofisine bıraktığını, sonrasında trafik kazası geçirmesi nedeniyle işlerle ilgilenemediğini, 4-5 ay sonra belgelerini almak için ...'ın işyerine gittiğinde onu bulamadığını, sonradan araştırdığında ... ve muhasebecisinin kendi izni olmadan şirket üzerinden beyanları doldurarak vergi dairesine verdiğini öğrendiğini belirtmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1- Sanığın 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturaların kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle getirtilip dosya içine konulması, faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; ismi bildirilen ...’ın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak duruşmaya çağrılması, CMK’nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra her bir takvim yılına ait faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2-...'ın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanık veya tanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya tanığa ait olmadığının anlaşılması ve/veya faturalar ile yukarıda ismi geçen tanığa ulaşılamaması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

b) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4-Mükellefin vergi beyannamelerinin ve Ba-Bs bildirimlerinin ne şekilde verildiği vergi dairesinden sorulup e-beyanname ile internet üzerinden verildiğinin tespiti halinde GİB Merkezi sorgulamalar ekranından araştırma yapılarak belgelerin kim tarafından gönderildiğinin tespit edilmesi,

5- Beyannamelerin muhasebeci tarafından verildiğinin anlaşılması halinde bu kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak duruşmaya çağrılması, CMK’nin 46/1-c. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığının ve beyannamelere konu faturaların sanık tarafından kendisine getirilip getirilmediğinin sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hükümler kurulması yasaya aykırı,

6- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,