muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7345, Karar No: 2018/15070, Tarih: 04.09.2018

Bölge Adliye Mahkemesi kararında, hüküm altına alınan sendikal tazminatın miktarına göre temyiz yolunun açık olduğu yönünde hüküm kurulmuştur.

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinde, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça öngörülmüştür.

Kanun'un madde gerekçesinde, "Madde ile, iş mahkemelerince verilip temyiz edilemeyen, bir başka ifadeyle bölge adliye mahkemelerinde kesinleşen kararlar düzenlenmektedir. Bu kapsamda 4857 sayılı İş Kanununun 20 nci maddesinde düzenlenen fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları ve işveren tarafından toplu iş sözleşmesi veya işyeri düzenlemeleri uyarınca işçiye verilen disiplin cezalarının iptali için açılan davalar sayılmaktadır. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanununda düzenlenen ve maddede belirtilen davaların, işin niteliği de dikkate alınarak istinaf kanun yolunda kesinleşmesi kabul edilmektedir.

Düzenleme ile, 6100 sayılı Kanundaki genel düzenleme yanında, iş hukukunun temel prensipleri dikkate alınarak daha kısa sürede kesinleşmesinde yarar umulan dava türlerinin de bölge adliye mahkemelerinde kesinleşmesi öngörülmekte ve bu şekilde bir yandan da Yargıtayın iş yükünün hafifletilmesi amaçlanmaktadır " şeklinde açıklamaya yer verilmiştir.

Düzenlemeye göre feshin haklı veya geçerli nedene dayanması, sendikal nedenin bulunması yönlerinden herhangi bir ayrıma gidilmeksizin fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları bakımından temyiz yolu öngörülmemiştir.

Özellikle feshin sendikal nedene dayandığı iddiasına dayalı olarak açılan fesih bildirimine itiraz davasında temyiz yolunun açık olduğunun kabulü, Kanun'un lafzı ve kanun koyucunun amacı ile bağdaşmamaktadır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.

Aynı Kanunu'nun 25. maddesinin 5. fıkrasında ise, "Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi hâlinde işçi, 4857 sayılı Kanunun ... 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez" şeklinde düzenleme mevcut olup, sendikal neden iddiasına dayalı olarak fesih bildirimine itiraz davasının açılabileceği öngörülmüştür. Doğrudan yapılan atıfla davanın türünün, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinde düzenlenen "fesih bildirimine itiraz" davası olduğu kabul edilmiştir. Buna göre sendikal neden iddiasına dayanan fesih bildirimine itiraz davalarında da dava açamaya dair usuller sürelerle ispat kuralları aynı 20. madde hükümlerine tabidir. Yine yargılama süresi ile kısıtlamalar ile bölge adliye mahkemelerinde kesin olarak karar verileceği kuralı aynı maddenin son fıkrasında kurala bağlanmıştır.

Sendikal nedene dayanan fesih bildirimine itiraz davaları için İş Kanunu'nun 20. maddesinde, 6356 sayılı Kanun'un 25. maddesinde ve 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. Maddesinde ayrı bir kanun yolu öngörülmemiştir. Aksine fesih bildirimine itiraz davasında verilen kararlara karşı sadece istinaf kanun yolu öngörülmüştür.

Sendikal tazminatın işçinin başvurusu, işe başlatılması veya başlatılmaması şartına tabi tutulmaması da davanın türünün fesih bildirimine itiraz davası olma vasfını değiştirmemektedir. Yine sendikal tazminata hükmedilmesi halinde ayrıca işe başlatmama tazminatına karar verilemeyeceği yönündeki yasal düzenleme de sendikal tazminat ile işe iade davasındaki bağlantıyı ortaya koymaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde, kararın 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesi kapsamında verildiği ve 7036 sayılı Kanunun 8/1-c kapsamında açılan bir dava olmadığı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yasa koyucu fesih bildirimine itiraz davalarının temyiz edilebilirliğine ilişkin olarak sadece dava türünü belirtmiş, tazminat miktarı ya da tazminat türüne bağlı bir istisnaya yer vermemiştir.

Sendikal neden iddiasına dayalı fesih bildirimine itiraz davalarında temyiz yolunun açık olduğu kabul edildiğinde, usul veya esastan davanın reddi veya davanın kabulüne rağmen sendikal nedenin reddi hallerinde de istinaf kararlarının kesin olmadığı sonucuna varılabilecektir. Yine davanın ve sendikal nedenin kabulü hallerinde miktar itibarıyla kesinlik sınırına göre temyiz yolunun varlığı kabul edilebilecektir. Bu durum yasa koyucunun "kararların daha kısa sürede kesinleşmesi" ile "Yargıtay'ın iş yükünün azaltılması" yönündeki amacı ile bağlaşmadığı gibi 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin son fıkrasına açıkça aykırılık oluşturur.

Açıklanan nedenlerle sendikal nedene dayanılmış olsa da, fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararların temyiz yoluna tabi olmadığı sonucuna varılmıştır.

SONUÇ:

Davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulan Bölge Adliye Mahkemesi kararının “işe iade” talebine ilişkin olup, 7036 Sayılı Kanun' un yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden sonra, 13/03/2018 tarihinde verilen kararın 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesine göre temyiz edilemeyeceği anlaşıldığından davalı vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 04/09/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6620, Karar No: 2018/7421, Tarih: 11.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6620 E.  ,  2018/7421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan

mahkumiyeti ile diğer atılı suçtan beraatine

dair Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden

verilen 14.12.2017 gün ve 2017/143 Esas,

2017/244 Karar sayılı hükümlere yönelik

istinaf başvurusunun esastan reddi

mağdure vekili, katılan Aile, Çalışma ve

Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen dördüncü celseye ait duruşma tutanağı ve gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24496, Karar No: 2013/8482, Tarih: 07.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/24496 E.  ,  2013/8482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK.nun 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir.Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır. Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Sanık kimliği tespit edilemeyen ve kendisini şıh olarak tanıtan kadın ile birlikte katılanların evlerine gelip, burada kendisinin çok geç çocuk sahibi olmasından bahisle şeker toplayacağını söylediği, ayrıca göz aldatmacasına dayalı olarak yumurtadan muska çıkartıp katılan ...‘da büyü olduğu, bu büyüyü çözebileceklerini söyleyip altınlarını isteyip bir bezin içine sararak dua okuyormuş gibi hareket edip, katılanlar ...ve...‘a fark ettirmeden altınları yanına alıp, yine büyünün bozulması seremonisinin devamı olarak sokaktan küçük taş toplamaları için onları evden uzaklaştırıp kaçtıkları olayda, mahkemenin "dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.04.2013 günlü kararıda gözetilerek bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1707, Karar No: 2010/13766, Tarih: 30.12.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1707 E.  ,  2010/13766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi davacı vekilincede duruşmalı olarak talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2 maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlere, verilen kararın bozma kararına uygun olmasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 11.5.2006 tarihli dava dilekçesi ile davacının meslek hastalığı sonucu % 46,2 oranında sürekli işgöremez duruma geldiğini ileri sürerek 25.000,00 TL manevi tazminatın, 21.6.2006 tarihli dava dilekçesi ile de sürekli işgöremezlik oranının % 72 ye yükselmiş olması nedeniyle fark maluliyet için 25.000,00 TL manevi tazminatın davalı işverenden tahsilini istemiştir.

Mahkemece davacının % 60 oranında sürekli işgöremez duruma geldiğinin kabulüyle 15.000,00 TL manevi tazminatın 28.6.2000 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 1955-1963 yılları arasında davalıya ait işyerinde 1963-1984 yılları arasında Almanya'da bir maden ocağında çalıştığı, Almanya'da 20.12.1999 tarihli rapor ile meslek hastalığı nedeniyle Kasım 2002 Kontrol kaydı ile % 30 oranında sürekli işgöremezliğe uğradığının bildirildiği, Trabzon Göğüs ve Meslek Hastalıkları Hastanesinin 28.6.2000 tarihli raporu ile Ekim 2003 tarihinde kontrol kaydıyla % 39,2 oranında, SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesinin 1.8.2005 tarihinde kontrol kaydı ile % 46,2 , 30.5.2006 tarihli raporu ile % 72 oranında sürekli işgöremez durumda olduğunun bildirildiği, YSK tarafından 3.6.2008 tarihinde 20.5.2006 tarihli rapora göre % 60 oranında sürekli iş göremez durumda olduğuna karar verildiği, ATK 3.İhtisas Kurulunca 31.8.2009 tarihli rapor ile % 60 oranında sürekli iş göremez durumda olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesinin 30.5.2006 tarihli raporunda davacının % 72 oranında sürekli işgöremez duruma geldiği bildirilmekle davacının ATK ve YSK raporlarında belirtilen % 60 oranında sürekli iş göremez duruma geldiği tarihin tespiti önem kazanmaktadır.

SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesinin 30.5.2006 tarihli raporunda davacının % 72 oranında sürekli işgöremez duruma geldiği bildirilmekle davacının ATK ve YSK raporlarında belirtilen % 60 oranında sürekli iş göremez duruma geldiği tarihin tespiti önem kazanmaktadır.

Yapılacak iş ATK.dan yeniden rapor alınarak davacının SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesinin 30.5.2006 tarihli raporu ile sürekli iş göremezlik oranının azalma göstererek mi % 60 'a düştüğü, yoksa davacının 30.5.2006 tarihinden beri mi % 60 oranında sürekli iş göremez durumda olduğunu belirlemek ve davacının % 46,2 oranına göre 25.000,00 TL, bu oranın % 72 e yükselmiş olması nedeniyle % 25,80 fark maluliyet nedeniyle 25.000,00 TL manevi tazminat istediği gözetilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemenin kabul şekli bakımından da davacı % 46,2 oranına göre ayrı, bu oranın % 72 ye çıkması nedeniyle % 25,80 fark maluliyet nedeniyle ayrı miktarda manevi tazminat talebinde bulunduğu halde % 60 oranı üzerinden topluca manevi tazminat takdir edilmiş olması, ayrıca davacının 28.6.2000 tarihinde % 39,2 oranında sürekli işgöremezliğe uğradığı dosyadaki rapor ile belli olduğu ve ATK ca davacının % 60 sürekli işgöremezliğe 28.6.2000 tarihi itibariyle girdiğine ilişkin bir belirleme yapılmadığı halde hüküm altına alınan manevi tazminatın tamamına 28.6.2000 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmüş olması da hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların manevi tazminatın miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 30.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2268, Karar No: 2023/2244, Tarih: 08.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2268 E.  ,  2023/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/42 E., 2022/349 K.

...

...

KARAR : Davalı ... yönünden reddine,

diğer davalılar yönünden kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen alacak davasında yapılan yargılama sonucunda; davanın davalı ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı Kurum vekili ile davalı ... ve davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı Kurum vekili dava dilekçesi ile Tekirdağ ve ... Sigorta Müdürlükleri ile Çerkezköy ödeme bürosundan sahte vizite kağıtları ve istirahat raporlarıyla geçici iş göremezlik ödeneği alınması hususunda başmüfettiş... tarafından 16.08.2004 tarih 3 sayılı rapor düzenlediğini, davalılar ..., ..., ... ve ... adına değişik sicil numaraları ihtiva eden vizite kağıtları düzenlendiğinin ve birçok kez geçici iş göremezlik ödeneği alındığının tespit edildiğini, ... İl Müdürlüğünde işlem gören ... Şirketini kullanarak 26 adet, ... Şirketini kullanarak 37 adet, Korteks .. Şirketini kullanarak 4 adet sahte vizite kağıdı düzenleyerek iş göremezlik ödeneklerinin alındığını, davalılar ... ve ...'ın bu şekilde düzenlenen sahte vizite kağıtları ile hastaneye müracaat ederek hasta olduklarını ileri sürmek suretiyle kurum doktorlarından istirahat raporu aldıklarını, hatta sahte istirahat raporları düzenlendiklerini, değişik sicil numaraları ile ... ve ... adına düzenlenen istirahat raporları ödeneklerinin ... tarafından, ... adına düzenlenen istirahat raporlarının ödeneklerinin ise ... tarafından vezneden alındığını, bu şekilde adı geçenlere 31.466,95 TL ödeme yapıldığını, davalılardan ...'nın Çerkezköy'de ... Sigorta Acentesi olup ... tarafından 24.09.2002-06.03.2003 tarihleri arasında müsvette olarak getirilen vizite kağıtlarını bürosundaki elektronik daktiloda yazdığını, 61 adet vizite kağıdı yazan davalının bunları iyi niyetle yazıldığının kabulünün mümkün olmadığını, diğer davalı ...'ın eski SSK Hastanesindeki ortopedi uzmanı olup davalı ...'a 31.07.2002, 30.10.2002 ve 24.01.2003 tarihinde istarahat raporu verdiğini, 2 ve 3. müracaatlarında kontrol muayenesi istediğini, davalının poliknilik defterinde kontrole geldiğine dair kayıt olmadığı halde her üçünde de sağlık kuruluna sevk ettiğini, bu şahsa sırasıyla 50, 48 ve 54 gün gibi uzun süreli istirahat raporları verilmesine yol açtığını, savcılık soruşturması sırasında ...'ın evinde yapılan aramada Dr. ...'ın kartvizitinin ele geçirilmiş olmasının doktorun iyi niyetli olmadıını ve olayın basit bir dikkatsizlikten kaynaklanmadığını gösterdiğini, bu bakımdan tediye edilen iş göremezlik ödeneklerinin bir bölümünden sorumlu olduğunu, davalılardan ... ve ... aleyhine ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinde nitelikli dolandırılcılık ve sahte evrak düzenlenmek suçlarından açılan kamu davasının Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesinin 2003/156 esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiğini, davalılardan ... ile ...'ın toplam 31.466,95 TL yersiz olarak alınan iş göremezlik ödeneği ile hastane masraflarının tamamından sorumlu olduklarını, bu meblağın 23.394,70 TL kısmından davalı ...'nın 3.545,92 TL kısmından ise diğer davalı ...'ın sorumlu bulunduğunu belirterek ... ve ...'ın yukarıda belirtilen meblağlar ile sorumlu bulundukları göz önüne alınmak suretiyle 31.466,95 TL tutarındaki kurum zararlarının davallıardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili, bir kimsenin zarardan sorumlu tutulabilmesi için zarara kusuru veya kastı ile sebebiyet vermiş olması gerektiğini, müvekkilinin kusuru veya kastının söz konusu olmadığını, müvekkilinden vizite kağıdının sahte olduğunu bilmesinin beklenemeyeceğini, hastada sağ cruriste kesi bulunduğunun davacı tarafından da kabul edildiğini, bu durumun verilen raporun doğru olduğunu gösterdiğini, diğer raporda ise sağı yerine sol yazılmasının dikkatsizlikten kaynaklandığını, ayrıca raporun sağlık kurulu tarafından verildiğini, hastanın sağlık kuruluna gelmeyen hastaya ise rapor vermesinin mümkün olmadığını, usulsüzlüğün ...'ın sahte vizite kağıdı ile hastaneye başvurmasından kaynaklandığını, müvekkilini vizite kağıdının sahte olmasını bilmesine imkan bulunmadığını savunarak haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ..., davayı kabul etmediğini, suçlanmasının nedeninin vizite kağıdı yazması olduğunu, yazılan vizite kağıtlarının bütün kırtasiyelerde satıldığını, ... tarafından el yazısı ile yazılan vizite kağıtlarını ücret mukabilinde daktilo ile yazdığını, vizite kağıtlarını ..., ..., ... ve soy adını bilmediği ... isimli şahıslar için yazdığını, kendi adına yazdığı vizite kağıdı bulunmadığını, bu ifadelerine kurum müfettişlerine de verdiğini, suçlamaları kabul etmediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

3.Davalılar ... (...), ... davayı takip etmemiş, savunma yapmamış, herhangi bir kayıt ve belge de ibraz etmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.06.2016 tarih 2005/464 Esas 2016/417 Karar sayılı kararı ile davacının davasının kısmen kabulü ile

1.Davalı ... ve ... hakkında açılan davaların reddine,

2.Davalılar ... ve ... hakkında açılan davaların kabulü ile, 30.569,25 TL usulsüz geçici ödemeye konu tutar ile 861,70 TL usulsüz sağlık harcamasına konu tutarların toplamı olan 31430,95 TL kurum zararının her bir ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte adı geçen davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, davacı tarafın fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.11.2019 tarihli ve 2016/14341 E.2019/8542 K. sayılı ilamında, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddedilerek davalılar ... ve ... yönünden davanın reddi kararının eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu belirtilerek, davalı ...'nın söz konusu eylemleri nedeniyle hakkında Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin E.2003/156 K.2009/48 sayılı dosyası üzerinden “sahte resmi evrak tanzimi/kullanmak suçuna fer’i iştiraki nedeniyle 2 yıl hapis cezasına hükmedilerek hükmün açıklanmasına geri bırakılmasına karar verildiği belirtilerek ceza dosyasında hüküm giyen davalının Mahkemece sorumlu tutulmamış olması yerinde olmadığı,