muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4098, Karar No: 2012/6451, Tarih: 21.05.2012

Davacının borçluya ait iş yerini içindeki eşyalarla birlikte satın aldığı, buna yönelik fatura da düzenlendiği yönünde açık kabulü bulunmaktadır. Bu nedenle Mahkemenin, borcun doğumundan sonra yapılan iş yeri devri ile ilgili İİK’nun 44. maddesindeki gereklerin yerine getirildiğinin iddia ve ispat edilememesi karşısında, BK’nun 179. maddesi gereğince devralanın da iki yıl süre ile sorumlu olacağı yönündeki kabulü ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki hacizden doğan istihkak davalarında geçerli bir haczin, dolayısıyla geçerli bir icra takibinin bulunması dava şartıdır. Ortada gerçek ve geçerli bir borç olmadığı icra takibinin haczin yapılmasını sağlamak için danışıklı olarak başlatıldığı yönünde kuvvetli deliller varsa Mahkeme’nin bu hususu re’sen ele alıp araştırması gerekir.

Somut olaya baktığımızda takibin bir bonodan kaynaklandığı, senet üzerinde haciz adresinin gösterildiği, vade tarihinin 30.01.2010 ve 25.01.2011 olmakla birlikte, takibin iş yeri devrinin yapıldığı 30.01.2011’den sonra 09.02.2011’de başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Bu koşullarda öncelikle alacaklı ve borçlunun ticari kayıtları üzerinden yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile aralarında borç miktarını karşılayacak bir ticari ilişki ya da alışverişin olup olmadığına, bononun ticari kayıtlarda yer alıp almadığına bakılmalı, sonucuna göre takibin danışıklı olup olmadığı saptanmalıdır.

Belirtilen tüm bu hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ilk hacizle ilgili hükme yönelik davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz dilekçesinin İİK’nun 363, 365/3, Ek 1. maddeleri uyarınca REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle ikinci hacizle ilgili hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 21.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/28890, Karar No: 2022/568, Tarih: 03.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/28890 E.  ,  2022/568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK' ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "hükme bağlanmış" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla " basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında; temyiz incelemesi yapılan ve CMK' nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa' nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK' nın 7 ve CMK' nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7197, Karar No: 2020/11443, Tarih: 22.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/7197 E.  ,  2020/11443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Adli Tıp Kurumu uygulama ve kriterleri ile Dairemizin istikrarlı içtihatlarına göre mağdurun yüzünde sabit iz kalıp kalmayacağı yönündeki raporun olay tarihinden en az 6 aylık süre geçtikten sonra yapılacak muayene sonucunda düzenlenmesi gerektiği, mağdurun yaralanmasının yüzünde sabit iz niteliğinde olduğuna dair...Üniversitesi ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 17.12.2014 tarihli raporun ise olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden yapılan muayenesi sonucu düzenlendiği anlaşılmakla, mağdurun tüm tedavi evrakları ve raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı yönünde yeniden rapor aldırılmasından sonra sanığın ve suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesinin gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 esas, 2018/554 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal yönden inceleme yaptırılmasının zorunlu olmadığı, ancak mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği takdirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Mahkemece, ilk haksız hareket hareketin kimden geldiğinin belirlenemediğinden bahisle sanık ve suça sürüklenen çocuk lehine haksız tahrik indirimi yapıldığının belirtilmesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indirimi uygulanırken, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince asgari hadden indirim yapılması gerekirken; (1/2) oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

4)Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uygulanarak hükmolunan ''1 yıl 6 ay hapis'' cezasının TCK'nin 87/1-c maddesi gereğince bir kat artırılması ile ''2 yıl 12 ay hapis'' cezasına çıkartılması gerekirken, ''3 yıl hapis'' cezası olarak belirtilmesi,

4)Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uygulanarak hükmolunan ''1 yıl 6 ay hapis'' cezasının TCK'nin 87/1-c maddesi gereğince bir kat artırılması ile ''2 yıl 12 ay hapis'' cezasına çıkartılması gerekirken, ''3 yıl hapis'' cezası olarak belirtilmesi,

5)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanık ...'nın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın dikkate alınmasına, 22.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10151, Karar No: 2020/212, Tarih: 08.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/10151 E.  ,  2020/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık ..., sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II--Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Bankamatikten para çekmeye çalışan katılana, planlı olarak önce sağdan gelen sanık ... Tarakçı'nın Almanca olarak yardımcı olmak istediğini söyleyerek yaklaşması, daha sonra yardım almak istemeyen katılanın sol tarafından yanaşan sanık ...'in katılanın dikkatini dağıtma maksadıyla omzuna vurması, katılanın omzuna dokunulunca refleks olarak sol tarafına dönmesi ve bu sırada elindeki kartı sanık ...'ın alarak her iki sanığın olay yerinden uzaklaştıkları olayda, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nun 142/2-b maddesindeki suça uyduğu gözetilmeden aynı Yasa’nın 141/1. maddesi gereği hüküm kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ..., sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının GÖZETİLMESİNE, 08.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3314, Karar No: 2015/6015, Tarih: 01.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/3314 E.  ,  2015/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2013

NUMARASI : 2011/1031-2013/17

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil mümkün olmaz ise tazminat davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 20.12.2013 gün ve 2013/9093 Esas, 15950 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, yüklenici T... Ltd. Şti.'nin 15.06.2007 tarihli asıl ve 22.06.2007 tarihli ek sözleşme ile 1825 parsel üzerinde yapılan 1. Bloktaki binanın 12 no'lu bağımsız bölümünün, 07.12.2012 tarihli dilekçesi ve 13.12.2012 tarihli celsedeki beyanına göre 2. Blok 12 no'lu konut cinsli bağımsız bölümün tapusunun iptali ve tescil mümkün olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

Davalılardan T...Ltd. Şti. davaya cevap vermemiş, davalı arsa sahibi N.. Ç.. ile ikinci yüklenici A.. Y..Ltd. Şti. yapılan işlemlerde muvazaa olmadığını, açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece tescil isteğinin reddine, A...Y.. Ltd. Şti. ve N.. Ç.. aleyhine açılan davanın reddine, yüklenici T.. Ltd. Şti. aleyhine açılan tazminat davasının kabulüne, 200.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan T...Ltd. Şti.'den tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dairemizin “Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davalı arsa sahibi N.. Ç..’ın 284 sayılı parsel üzerine arsa payı karşılığı inşaat yapımı için dava dışı C... T.. ile sözleşme yaptığı, dava dışı C...T...’ın arsa sahibinin onayı ile yapımını üstlendiği işi 28.03.2006 tarihinde davalı T... Ltd. Şti.'ye devrettiği, arsa sahibi ile T....Ltd. Şti. arasındaki arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin iradi olarak 14.09.2007 tarihinde feshedildiği, tarafların karşılıklı olarak birbirlerini ibra ettikleri, aynı tarihte arsa sahibinin diğer davalı A... Yapı Ltd. Şti. ile işin kalan kısmını yapmak üzere arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenledikleri, anlaşılmaktadır. Dava konusu bağımsız bölüm tapuda davalı N.. Ç.. adına kayıtlıdır. Tarafların eserin tamamlandığı hususunda bir çekişmeleri yoktur.

İlk yükleniciden temlik alan davacı muvazaa iddiasına dayanmıştır. Orta yerde davalı şirketler arasında yapılmış bir sözleşme bulunmamaktadır. Ancak ikinci yüklenici olan A... Y.. Limited Şirketi, inşaat ilk yüklenici tarafından belli bir seviyeye getirildikten sonra arsa sahibi ile sözleşme yapmıştır. İkinci sözleşmenin yapıldığı 14.09.2007 tarihinde önce işin ilk yüklenicisinin davacıya ve diğer bazı kişilere eser sözleşmesinden kaynaklanan kişisel hakkını değişik tarihlerde temlik ettiği de dosya kapsamından anlaşılan bir gerçektir.

Bu aşamada hemen vurgulamak gerekirse, şayet işin ilk yüklenici T... Limited Şirketi ile ikinci yüklenici A..Y..Limited Şirketi arasında danışıklı bir işlem yapılmış olup olmadığı konusunda yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir.

Şöyle ki; özellikle üzerine inşaat yapılan arsanın bağlı bulunduğu belediyeden getirtilen 06.08.2007, 07.08.2007, 11.06.2007, 10.06.2007, 17.05.2007 ve 18.05.2007 tarihli tutanaklarda yapı müteahhiti sıfatıyla davalılardan ikinci yüklenici A... Y... Limited Şirketinin ismi ve yetkilisinin imzalarının bulunduğu görülmektedir. Bu tarihlerin tümü A.. Y..Limited Şirketinin arsa sahibi N.. Ç.. ile yaptığı inşaat sözleşmesinin 14.09.2007 tarihinin öncesini taşımaktadır. Hayatın olağan akışına göre basiretli bir ticari şirketi olan A... Y.. Limited Şirketinin arsa sahibi ile sözleşme yapmadan inşaatta imalat işlerine girişmesi düşünülemez. Mahkemece, değinilen bu yönün açıklaması karar gerekçesi yapılmamıştır.

Öte yandan; davacıdan tanıklarının kimler olduğu sorulup saptanmalı, bunlar yöntemince dinlenmeli, tanık sözlerinden elde edilecek sonuçla yukarıda sözü edilen yetkili merciden getirtilen tutanaklar birlikte değerlendirilerek istem sonucu hakkında bundan sonra hükme varılmalıdır.

Bütün bunların dışında davada 28.03.2006 tarihli sözleşmeye dayanılarak yapılan temlik işlemi sebebi ile mülkiyet aktarımı istendiğinden bu sözleşmenin taraflarından olan N.. Ç.. ile kayıt maliki A... Yapı Limited Şirketinin de pasif dava ehliyeti bulunduğu gözden kaçırılarak bu davalılar hakkındaki davanın husumet noktasından reddi de doğru değildir” gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davalıların davacı aleyhine muvazaalı işlem yaptıklarına dair delil bulunmadığı ve davacının tescil talebinin dava konusu dairelerin başkaları adına tescil edilmiş olması ve sözleşmesel ilişki bulunmadığı nedeniyle davalı arsa maliki ve A.. Yapı İnş. Şti. aleyhine açılan davanın reddine, davalı T.. Ltd. Şti. hakkındaki tazminat davasının kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine kararın Dairemizce 20.12.2013 tarihinde 2013/9093 Esas sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davalı arsa sahibi N.. Ç.. adına tapuda kayıtlı görünen 1.684,32 m2’lik 284 sayılı parsel üzerine 9 adedi arsa sahibine, 11 adedi yükleniciye ait olmak üzere toplam 20 daireli arsa payı karşılığı inşaat yapımı için dava dışı C..T.. ile 26.07.2005 tarihli sözleşmenin yapıldığı, dava dışı C... T..’ın arsa sahibinin onayı ile yapımını üstlendiği işi 28.03.2006 tarihinde davalı T.. Ltd. Şti’ye devrettiği, sonrasında arsa sahibi N.. Ç..’ın vekili F..D...’in talebi üzerine 1824 parselin ifraz suretiyle 1.072,80 m2 olarak 1825 ve 611,52 m2 olarak da 1826 parsellere ayrıldığı anlaşılmaktadır.

Bu ifraz işlemi sonrasında davalı arsa sahibi ile T.. Ltd. Şti. arasında 1.072,80 m2’lik 1825 sayılı parsel üzerine 2 bloktan oluşacak 1. blokta 20 adet, 2. blokta 15 adet daire olmak üzere toplam 35 daireli arsa payı karşılığı inşaat yapımına ilişkin 22.03.2007 tarihli sözleşmenin yapıldığı, bu sözleşmenin de taraflarca iradi olarak 14.09.2007 tarihinde feshedildiği, tarafların karşılıklı olarak birbirlerini ibra ettikleri görülmektedir.

Yine 14.09.2007 tarihinde arsa sahibinin bu sefer diğer davalı A.. Y.. Ltd. Şti. ile işin kalan kısmını yapmak üzere arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenledikleri, 1825 parsel üzerine yapılacak toplam 35 daireden önceki yüklenici T... Ltd. Şti. ile yapılan ve 14.09.2007 tarihinde feshedilen sözleşmede olduğu gibi 1. blokta 9 adet, 2. blokta 8 adet olmak üzere toplam 17 adet dairenin arsa sahibine, dava konusu dairelerin de içinde bulunduğu geri kalan 18 adet dairenin de davalı yüklenici A.. Y.. Ltd. Şti.'ye bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Davaya konu bu sözleşmeler dışında, arsa sahibi olarak C.. T... ve B.. E..ile yüklenici A.. Y.. Ltd. Şti. adına N..E..arasında aynı yerdeki bir başka taşınmaz olan dava dışı (öncesi 126 ada 8 parsel) 126 ada 14 parsel ile ilgili arsa payı karşılığı inşaat yapımına ilişkin 11.04.2007 tarihli sözleşmenin de yapıldığı görülmektedir.

Ayrıca dosyadaki diğer belgelerden, yüklenici A.. Y.. Ltd. Şti.'nin imzaladığı tüm sözleşmelerde ve ticaret sicili gazetesinde adresi olarak görünen “G... Cad. No: 6../A Eyüp” adresinin T..Ltd. Şti. ortak ve yetkililerinin annesi M.. T..’ın yeğeni A. A..’ın emlakçılık faaliyeti gösterdiği adres olduğu ve yine sözleşmelerde imzası bulunan ve davalı yüklenici T..Ltd. Şti. adına hareket eden Cengiz, Adem, E.. T.’ın anneleri M.. T..’ın üzerine kayıtlı telefonun da yüklenici A.. Yapı Ltd. Şti. tarafından kullanıldığı hususları da sabittir.

Bütün bunlar yanında, yukarıda tarihleri belirtilen “Kalıp ve Demir İmalatı Kontrol Tutanağı”, “Beton Döküm Tutanağı”, “Kalıp ve Demir İmalatı Kontrol Tutanağı” başlıklı tutanaklarda yapı müteahhidi sıfatıyla davalılardan son yüklenici A..Y. Ltd. Şti.'nin ismi ve yetkilisinin imzalarının bulunması, bu tutanakların tarihlerin tümünün A.. Y. Ltd. Şti.'nin arsa sahibi N.. Ç.. ile yaptığı 14.09.2007 tarihinin öncesini taşıması, yargılamanın başlangıcında A..Y.. Ltd. Şti.'nin inşaat işini devraldığı 14.09.2007 sözleşme tarihinde yüklenici T.. Ltd. Şti.'nin inşaat seviyesini % 7 oranında terk ettiğini savunmasına rağmen, bozma sonrası yargılama sırasında davalı A..Y.. Ltd. Şti. tarafından bu sefer inşaatın % 20 sevisinde devralındığının savunulması, kaldı ki Eyüp Belediye Başkanlığının 03.02.2011 tarihli yazısına göre “…31.12.2007 tarihinden önceki yapılan tüm imalatların T...ş Ltd. Şti.’ye ait olduğunun…” belirtilmesi, yine G.. İlk Kademe Belediye Başkanlığının 04.09.2008 tarihli yazısından 27.03.2008 tarihinde dava konusu inşaatın mühürlenmesinin sebebinin “…1825 parseldeki inşaatın % 80 seviyesine gelmesine rağmen yapı denetim hak ediş bedellerinin % 20 seviyesine kadar ödenmesi…” olarak gösterilmesi ve davacı tanıklarının da bu hususlara ilişkin beyanları birlikte değerlendirildiğinde davalı A.. Y.. Ltd. Şti.'nin inşaat seviyesini % 20 oranın da üzerinde devraldığı anlaşılmaktadır.

Daha önce hükmedilen tazminata yönelik davalı yüklenici T...Ltd. Şti.'nin temyizi olmadığından bu husus davacı tüketici lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğundan ödemeye ilişkin başkaca araştırmaya gerek görülmemiştir.

Davalı ilk yüklenici T.. Ltd. Şti. davalı arsa sahibi ile yapmış olduğu 26.07.2005 tarihli sözleşmeyi devren 28.03.2006 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinde tek blok halinde yapılacak inşaatta 12 no'lu bağımsız bölüm yükleniciye isabet etmiş yüklenici T.. Ltd. Şti.'de bu hakkını 15.01.2007 tarihli sözleşme ile davacıya temlik etmiştir. Ancak daha sonra taşınmazdaki ifraz nedeniyle iki blok şeklinde inşaatın yapılması kararlaştırılmış bu defa arsa sahibi ile yüklenici A..Y.. Ltd. Şti. arasında yapılan 14.09.2007 tarihli inşaat sözleşmesi ile davacının yargılama sırasındaki beyanları ile talep ettiği 2. blok 12 no'lu bölüm arsa sahibine isabet etmiştir. Her ne kadar yükleniciler arasındaki muvazaalı ilişki kanıtlanmış ve davacıya karşı müteselsil sorumlulukları gerekmiş ise de arsa sahibi ile yükleniciler arasında muvazaalı bir ilişki bulunduğu yani dava konusu dairenin davacıyı zarara uğratmak amacıyla arsa sahibi ve yüklenicilerin el ve işbirliği içinde hareket ettiği hususu kanıtlanmamıştır. Bu nedenle davacının birinci kademedeki tescil isteminin kabul edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Tüm bu hususlar göstermektedir ki yüklenici şirketler arasında sıkı bir işbirliğinin bulunduğu ve şirketler arasındaki bu ilişkilerin davacıyı zararlandırmak amacıyla 14.09.2007 tarihi öncesinde ve sonrasında danışıklı işlemler yapılmak suretiyle gerçekleştirildiği açıktır.

Bu nedenle davacının meydana gelen zararının tazmininden davalı T.. Ltd. Şti. ve A.. Yapı Ltd. Şti. müştereken ve müteselsilen sorumludur.Mahkemece ikinci kademedeki tazminat istemi yönünden davalı T.. Ltd. Şti. ile birlikte diğer davalı A..Yapı Ltd. Şti.'nin birlikte sorumlu tutulması gerekirken yalnızca davalı T...Ltd. Şti. aleyhine tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Hükmün bu yönden bozulması gerektiği halde yanılgılı değerlendirmeyle onanmasına karar verildiği bu defa yapılan incelemede anlaşılmış, davacı vekilinin yerinde görülen karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin onama ilamı kaldırılarak hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.12.2013 günlü ve 2013/9093 Esas, 2013/15950 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, hükmün BOZULMASINA, 01.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.