muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1466, Karar No: 2014/7996, Tarih: 01.07.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/1466 E.  ,  2014/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İftira

Hüküm : TCK'nın 32/1, 57/1, CMK'nın 223/3-a maddeleri uyarıca ceza verilmesine yer olmadığına, koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbiri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü, sanık ve eşinin CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen süreden sonra temyiz etmesi nedeniyle temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1186, Karar No: 2023/4859, Tarih: 18.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1186 E.  ,  2023/4859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/952 E., 2022/2259 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/247 E., 2021/279 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacı erkeğin yargılama aşamasında vefat etmesi nedeniyle boşanma ve ferileri hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadının boşanmaya sebebiyet verecek şekilde kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; kadının, erkeği kızından ve kardeşlerinden uzaklaştırmaya çalıştığını, sürekli gelecek kaygısı yaşadığını,erkeğin tüm mal varlığının sattırarak kendi adına daire ve araba aldığını, maddî çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini, hakaret ettiğini, fiziksel şiddet uyguladığını, erkeği ve yakınlarını ölümle tehdit ettiğini, kızını ve kardeşlerini ortak konutta istemediğini, gelirler ise kötü olacağı yönünde tehdit ettiğini, erkeğe baskı uyguladığını, erkekliğine yönelik aşağılayıcı ifadeler kullandığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, erkeğin hastalığı ve tedavisi ile ilgilenmediğini, erkeğin kartlarına el koyarak ona ekonomik şiddet uyguladığını ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, erkek yararına 10.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; tarafların 22 yıllık evliliklerinin bitmesinde erkeğin yakınlarının dolduruşuna geldiğini, tarafların evlendikleri günden itibaren önceki evliliğinden olan kızına para verdiğini, erkeğin ve ailesinin kadından para kaçırmak maksadıyla hareket ettiklerini ileri sürerek açılan boşanma davasının reddine, boşanmaya karar verilmesi durumunda ise kadın yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı erkeğin yargılama aşamasında 25.01.2020 tarihinde vefat ettiği, davacı erkek mirasçısının talebi doğrultusunda davaya 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kusur tespiti açısından devam edildiği, davalı kadının evlilik birliği devam ederken erkeğin hastalığı ile düzenli bir şekilde ilgilenmediği, erkeğin hastalığı zamanında onun ihtiyaçlarını karşılamadığı ve evlilik birliğinden kaynaklı yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesiyle boşanma davası konusuz kaldığından boşanma ve fer'îleri yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı kadının boşanmaya sebebiyet verecek şekilde kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; dosyadaki delillerin yeterince incelenmemesi neticesinde karar verildiğini ileri sürerek kusur belirlemesi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece mahkemesince verilen kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; çelişkili tanık anlatımları neticesinde kadının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesinin hatalı olduğunu, erkeğin özgür iradesi ile dava açmadığını, kızının ve çevresinin yönlendirmeleri neticesinde hareket ettiğini, dosya kapsamında kadının erkeğin hastalığı zamanında onunla ilgilendiğinin sabit olduğunu, erkeğin yaşlılığa bağlı olarak bir takım hastalıkları olduğunu ve bu hastalıkları neticesinde bakıma muhtaç olduğunu, bu bakımın kadın tarafından yerine getirildiğini, dava açılmadan kısa bir süre önce erkeğin, kızı ve yakınları tarafından götürüldüğünü, davacı erkeğin yargılamanın hiçbir aşamasında dinlenmediği ve tanık beyanlarındaki çelişkilerin bu suretle giderilmediğini, kadının kusursuz olduğunu ileri sürerek kararın kusur belirlemesi yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının yargılaması devam ederken erkeğin ölümü neticesinde erkek mirasçısı tarafından kusur belirlemesi olarak devam edilen yargılamada kadının boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurunun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının yargılaması devam ederken erkeğin ölümü neticesinde erkek mirasçısı tarafından kusur belirlemesi olarak devam edilen yargılamada kadının boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurunun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 181 inci maddesinin ikinci fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4996, Karar No: 2011/6752, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4996 E.  ,  2011/6752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1588, Karar No: 2019/5164, Tarih: 05.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2018/1588 E.  ,  2019/5164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazın satıldığını, ... 10. İcra Müdürlüğünün 2011/38088 E sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde tüm paranın 1. sıra haciz alacaklısı olan davalıya ödenmesine karar verildiğini, davalı alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini ve davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin alacağının avukatlık vekalet ücreti sözleşmesine dayandığını, müvekkilinin dava dışı borçluya avukatlık hizmeti sunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemenin 28/01/2014 tarihli ve 2013/103 E. 2014/15 K. sayılı ilamı ile davanın reddine dair kararı davacı vekilinin temyiz etmesi üzerine Dairemizin 07.09.2015 tarihli ve 2014/6806 E. 2015/5655 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada Avukatlık Kanunu hükümleri uyarınca davalının hukuki yardımının karşılığı olan meblağın %25'ini aşmamak üzere bir ücret talebinde bulunabileceği, davalı ile dava dışı borçlu arasında düzenlenen avukatlık hizmet sözleşmesine göre yapılan hukuki yardımın %10'u oranında bir ücret kararlaştırıldığı, davalının avukatlık hizmetini yerine getirdiği bu nedenle işlemin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1357, Karar No: 2022/1719, Tarih: 08.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/1357 E.  ,  2022/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Tüm sanıklara hakkında ayrı ayrı; TCK’nın 85/1, 62/1, 52/2-4

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar Sanıklar ..., ... ve ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın meydana geldiği, Sarsılmaz Silah Sanayi A.Ş.ye ait silah fabrikasında sanık ...’in tabanca montaj atölye sorumlusu, sanık ...’un bakım ve onarım müdürü, sanık ...’in kalite güvence müdürü, sanık ...’ın ise silah fabrikasının müdürü olarak görev yaptığı;

Olay günü saat 10:40 sıralarında, montajı tamamlanan tabancaların test atışlarının yapılması için, tabanca atış odasının sorumlusu olan sanık ... ve silahların performansını kontrol etmekle görevli olan kalite güvence müdürü sanık ..., montaj elemanı olan ve silahların şarjörlerine mermi basmakla görevlendirilen ... ve test atıcısı olan ölen ... ile birlikte 16 metre genişliğindeki tabanca montaj atölyesi içinde bulunan, kapalı test atış odasına gittikleri, atış odasında saat 11:00 sıralarında büyük bir patlama meydana geldiği, patlama neticesinde sanıklar... ve ...’ın açık olan oda kapısından kendilerini dışarı attıkları, odanın ikinci bölümünde atış poligonu önünde bulunan ve atış yapan ...’in çıkan yangında tamamen yanarak öldüğü, ... ve sanıklar... ile ...’ın yaralandığı olayda;

Olay yeri inceleme ekiplerinin tespitlerine göre; silah montaj atölyesinin iki bölümden oluştuğu, sanıklar... ve ...’ın bulunduğu yaklaşık 9 metrekarelik bölümün birinci bölüm, 12 metrekarelik bölümün ikinci bölüm, iki bölüm arasında duvar, bu duvar üzerinde mermi tuzağı kazanına denk gelen bölümünde atış mazgalı ve hemen yanında ise kurşun geçirmez cam olduğu, bu camın patlamanın etkisi ile parçalanmış ve yanmış olduğu, oda içerisinde üç metre eninde ve 2 metre yüksekliğinde atış kazanı bulunduğu, özel bir kazan olduğu için atış kazanı içine düşen kurşunların geri sekmediği ve kazan içindeçark sistemi sayesinde parçalanarak hurda halinde kazanın alt kısmında bulunan kovanın içine düştüğü, 87 adet yanmış tabanca olduğu, yerde yanmış şarjörlerin bulunduğu tespitlerine yer verildiği;

Soruşturma aşamasında alınan 30.07.2009 tarihli iki bomba uzmanı, 1 balistik uzmanı ve bir kimya uzmanından oluşan teknik heyetten oluşan bilirkişi raporunda; olayın atış odasında yapılan çok sayıda atış sonrası biriken, barut gazı basıncının neden olduğu, namlu ağzı alevi veya mermi çekirdeğinin, mermi tuzağı kazanına çarpması sonucu oluşan kıvılcım sonucu tutuşan gazın parlaması sonucu meydana geldiği, odada barut gazının tahliye edilmesi için havalandırma bacası ve hortumlarının bulunduğu ve yangından dolayı baca ve hortumların parçalanmış ve yanmış durumda oldukları, bunların olay öncesi çalışıp çalışmadıklarının tespitinin mümkün bulunmadığı, odada yanmış şekilde 87 adet tabancanın bulunduğu, her bir tabanca ile 15 adet fişek kullanılarak test atışlarının yapıldığı dikkate alındığında, olay günü 1300 civarında atış yapıldığı sunucuna varıldığı teknik tespiti yapılmıştır.

Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan tüm bilirkişi raporlarında; olayın oluş şeklinden atış odasında olay günü itibariyle havalandırma sisteminin çalışır halde olmadığı veya sistemin yetersiz olduğu, havalandırma bacasının ve havalandırma sisteminin atış kazanına ait olması gerektiği, atış odasındaki yanmamış atık barut toz zerreciklerinin iyi derecede temizlenmediği, mermilerin düştüğü kazan teçhizatının ve güvenlik tedbirlerinin uygulanıp uygulanmadığına ilişkin denetimin yetersiz olduğu, atış kazanında her zaman barut gazının birikeceği, bu nedenle kara barut yerine, dumansız barutun kullanılması gerektiği, atış odası ve atış kazanı sisteminin çok iye projelendirilmesi gerektiği, oluşan barut gazlarını tahliye edecek sistemin kurulması gerektiği, sözkonusu olay yerinde, test atışlarının yapıldığı poligonda barut gazlarının birikmesini önleyici gerekli ve yeterli tedbirlerin alınmadığı, anlaşılmakla;

Sanıkların kusurlarının tespitinde, dosya içerisinde yer alan görev tanımlamalarındaki yetki ve sorumlulukları incelendiğinde;

Sarsılmaz silah Fabrikasının “Görev Tanımlama Formu” na göre; fabrika müdürü sanık ...’ın, planlama ve koordinasyon yükümlülüğü bulunduğu, bölümlerdeki işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili düzenlemeleri uygulatma ve takibini yapma görevlerinin bulunduğu;

Bakım ve Onarım müdürü olan sanık ...’un; üretim devamlılığı, yüksek verimlilik ve maksimum kalite sağlanması, güvenlik koşullarının uygulanması ve üretim dışı tüm ekipmanların revizyon, bakım ve tamiratının yürütülmesinden ve periyodik bakımları planlamakla sorumlu olduğu;