muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5520, Karar No: 2021/5286, Tarih: 14.04.2021

Davalı Kurum tarafından gönderilen hizmet cetveli incelendiğinde, 3885 gün 4a, 361 gün 4b sigortalılığının kabul edildiği, bilirkişi tarafından yapılan hesaplamada, davacının sonradan dosyaya sunduğu ssk isteğe bağlı sigortalı ödeme dekontların karşılığı kazandığı sigortalık süresinin 2003/10 ve 11. aylar ile 2006/5-11 aylar arasına mal edilmesine karşılık bu süreler hizmet döküm cetvelinde gözüktüğü gibi hizmet cetvelinde gözüken 01.10.2005-30.04.2006 arası süre ile 01.12.2006-31.12.2006 arası sürenin bilirkişi tarafından dikkate alınmadığı, yapılandırma nazarında kurum tarafından dikkate alınmayan 01.07.2000 tarihinden 30.06.2003 tarihine kadar daha hesaplama yapıldığı (bu süre hizmet döküm cetvelinde gözükmemektedir), diğer taraftan yapılandırma artığı ile 01.07.2004 tarihinden sigortalılık başlatıldığı (hizmet döküm cetvelinde 01.08.2004 tarihinden başlatılmıştır), hesaplamada dikkate alınan 15.07.1991 tarihli 30 günlük bağ-kur süresinin ise hizmet döküm cetvelinde bulunmadığı anlaşılmıştır.

Talep yaşlılık aylığı bağlanmasına ilişkin olduğundan, mahkemece, davacının sigortalılığa esas tüm sürelerinin eksiksiz belirlenmesi gerekmekte olup, davalı Kurumun kabulünde olan tüm hizmet süreleri her bir sigortalılık yönünden ihtilafa mahal vermeyecek ve tarih aralığı belirtilecek şekilde ikmal edilerek (yapılandırmaya faiz işletilmeksizin kabul edilmesi gereken süreler de belirtilmek suretiyle), varsa davacının bu sürelere itirazı değerlendirilip, ihtilaf konusu hususlar konusunda gerektiğinde gerekli araştırma yapılarak, kurumun kabul etmediği sürelerin ne şekilde kabul edilmesi/edilmemesi gerektiği belirlenip, elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de, karar tarihindeki yürürlükteki AAÜT ye göre davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7338, Karar No: 2007/7017, Tarih: 30.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/7338 E.  ,  2007/7017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılabilmesi için, duruşma isteyenin tebligat giderlerini eksiksiz olarak istek sırasında vermesi gerekir. Aksi halde istek dikkate alınmaz. Açıklanan biçimde ödenen gideri yerel mahkeme dosya ile birlikte Yargıtay’a göndermek zorundadır (HUMK.m.438/1, Yazı İşleri Yönetmeliği 53/6, Yargıtay İç Yönetmeliği 96/g, 102 ).

Temyiz edenin murafaa giderini ödediği \* temyiz dilekçesine yazılı Yazı İşleri Müdürünün 26.3.2006 tarihli açıklaması, 26.3.2006 tarih 823 sayılı tahsilat makbuzu ve 10.4.2007 tarihli dosya gönderme formundan anlaşılmakta ise de bu giderlerin Yargıtay’a gönderilmediği Yargıtay kaleminde düzenlenen ve bir örneği dosya arasına konulan tutanakla sabittir. Dairemizce murafaanın yapılabilmesi için gerekli olan giderin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahalline İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 30.04.2007
Yargıtay — Esas No: 2018/142, Karar No: 2020/329, Tarih: 30.06.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/142 E.  ,  2020/329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 19. Ceza Dairesi

Mahkemesi : İZMİR 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza

Sayısı : 124-174

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın aynı Kanun'un 5728 sayılı Kanun ile değişik 81/4, TCK’nın 62, 52/2, 53/1, 58/6-7 ve 54. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve müsadereye ilişkin İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 30.01.2012 tarihli ve 241-43 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 28.12.2015 tarih ve 5535-9371 sayı ile;

"1- ...UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 25.02.2013 tarihli ve 2012/324 Esas, 2013/91 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/12205 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

2- ...5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme gerektirmesi,

Kabule göre de;

3- Sanıkta yakalanan bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan ...'in sanıktan şikâyetçi olup hak sahibi olduğunu ispatlaması ve davaya katılmasına karar verilmesi karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 71/1 ve 81/13. maddeleri kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanun'un 81/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması," isabetsizliklerinden sanığın kazanılmış hakkının korunması kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Aynı suçtan sanık ...'ın 5846 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun ile değişik 81/4, TCK’nın 62, 52/2, 53/1, 58/6-7 ve 54. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve müsadereye ilişkin İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 25.02.2013 tarihli ve 324-91 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 28.12.2015 tarih ve 12205-9372 sayı ile;

"1- ...Sahte bandrollü ve bandrolsüz kitapları satmak için iş yerinde bulundurduğu tespit edilen sanığın eyleminin TCK'nın 44. maddesi aracılığıyla 5846 sayılı Kanun'un 81/9 maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- ...UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 30.01.2012 tarihli ve 2011/241 Esas, 2012/43 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/5535 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

3- ...5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

4- Sanıkta yakalanan bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan ...'in sanıktan şikâyetçi olup hak sahibi olduğunu ispatlaması ve davaya katılmasına karar verilmesi karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 71/1 ve 81/13. maddeleri kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanun'un 81/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması," isabetsizliklerinden sanığın kazanılmış hakkının korunması kaydıyla oy çokluğuyla bozulmasına karar verilmiştir.

Daire Üyesi H. Uğur;

"...Hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkûmiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların Yerel Mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle Yerel Mahkeme kararının öncelikle bu gerekçeyle bozulması gerektiğini, uygulamaya yönelik hususlara ise ancak kabule göre işaret edilebileceğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yerel Mahkeme ise bozma kararlarına uyup iki dosyayı birleştirerek yaptığı yargılama sonucunda, aynı suçtan sanık ...'ın 5846 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun ile değişik 71/1, 81/13, TCK’nın 43/2-1, 62, 52/2, 53/1, 58/6-7 ve 54. maddeleri uyarınca kazanılmış hak gözetilerek iki kez 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve müsadereye ilişkin İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 31.03.2016 tarihli ve 69-135 sayılı hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 12.04.2017 tarih ve 10202-3321 sayı ile;

"1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08.04.2014 tarihli ve 2013/7-591 Esas, 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu, 5237 sayılı TCK’nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacağından meslek birliklerinin şikâyetçi olması hâlinde de bu durumun değişmeyeceği cihetle; sanık hakkında açılan ve asıl dosya ile birleştirme kararı verilerek görülen dava dosyalarının incelenmesinde, kamu davalarına konu suçların işlendiği tarihler arasındaki zaman aralığı ve iddianame tarihleri açısından hukuki kesintinin gerçekleşmemiş olması karşısında, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işlediği anlaşıldığından, sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca uygulama yapılması yerine ayrı ayrı hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı Kanun’un 43. maddesindeki kişi tabiriyle kastedilenin suçun mağduru olması, haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 5846 sayılı Kanun’un 81. maddesinde düzenlenen bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçunda Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli ve 2013/7-591 Esas, 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olması, bandrol yükümlülüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71. maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi hâlinde de bu durumun değişmeyeceği, zira 5237 sayılı TCK’nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır. Bu nedenle tüzel kişiliğe haiz Yayıncılar Meslek Birliğinin şikâyeti nedeniyle sanık hakkında TCK’nın 43. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma olanağı bulunmadığı hâlde anılan fıkra uygulanarak fazla ceza tayini," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 21.09.2017 tarih ve 124-174 sayı ile;

"...Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli, 2013/7-591 esas, 2014/171 karar sayılı kararına göre 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesinde belirtilen suçun mağduru belirli bir kişi değildir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun belirtilen kararında mağdur ve suçtan zarar gören kavramları üzerinde durulmuştur. 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesinin mağdurlarının belirli bir kişi olmadığı, mağdurun toplumu oluşturan herkes olduğu belirtilmiştir ama 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesindeki suçun mağdurunun eser sahipleri olduğu hususu üzerinde durulmamıştır...

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun belirtilen kararında mağdur ve suçtan zarar gören kavramları üzerinde durulmuştur. 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesinin mağdurlarının belirli bir kişi olmadığı, mağdurun toplumu oluşturan herkes olduğu belirtilmiştir ama 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesindeki suçun mağdurunun eser sahipleri olduğu hususu üzerinde durulmamıştır...

Ceza Genel Kurulu kararında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulama koşulları belirtilirken mağdur kavramı öne çıkarılmış tüzel kişilerin suçun mağduru olamayacakları görüşü vurgulanmıştır. Ne var ki mahkememiz tüzel kişilerin suç mağduru olamayacağı yönündeki görüşün Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından bir keza daha değerlendirilmesi gerektiği görüşündedir.

...

Yargıtay 19. Ceza Dairesinin bozma kararındaki görüşe göre 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesindeki suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir denirse giderek davaya her bir vatandaşın katılma hakkının bulunduğu sonucu doğabilir. İş büsbütün sarpa sarabilir. Bir yandan toplumu oluşturan tüm bireyler suçun mağdurudur denip bir yandan bu bireyler suçtan doğrudan zarar görmemişlerdir, davaya katılamazlar denilemez.

Yayma hakkının ihlali 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesinde, bandrole tabi eserlerin bandrolsüz yayılması 81/4. maddesinde -Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.07.2005 tarihli, 2005/7-67 esas, 2005/97 karar sayılı kararına göre bu eserlerin bandrolsüz yayılması hâlinde aslında 71/1. madde de ihlal edilmektedir- düzenlenmiştir.

...

Yargıtay 19. Ceza Dairesi aslında suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olduğu yönündeki cümle ile mağduru belli bir kişi olmayan suçu anlatmak istemiştir. Hem Özel Daire hem de Ceza Genel Kurulu bandrolsüz yayma suçunu sadece bandrolden hareket ile bu şekilde tanımlamaya çalışmıştır. 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesindeki suç aslında bandrolsüz yaymadır. Suçun adı hatalı konursa hatalı sonuçlara varılır. Mahkememizi bu suçun bandol yükümlülüğüne aykırılık olarak adlandırılmaması gerektiği görüşündedir. Bandrolsüz yayma 71/1. maddenin içindeki, ihlal edilen haklardan birisi olan basit yaymaya bandrolün eklenmesi ile ortaya çıkan, yayma hakkının ihlali eyleminin nitelikli hâlidir. Yayma hakkı ihlalinin bir mağduru vardır ve o mağdur eserin sahibi veya 5846 Kanun'un 52. maddesine göre hakları devralanlardır. Suçtan zarar görenler ise eserin sahibinden 5846 sayılı Kanun'un 56. maddesine göre kullanma haklarını devralanlardır. Eserin sahibinin şikâyetçi olmamasının 81/4. maddedeki suçun takip edilmesi bakımından bir önemi yoktur. Doç. Dr. Tuğrul Katoğlu makalesinde suçun mağduru kavramı ile suçun maddi konusu kavramlarının birbirine karıştırılması tehlikesinin bulunduğu görüşündedir. Yüksek mahkeme tarafından yazarın belirttiği bu sakıncalı durumun bulunup bulunmadığının değerlendirilmesinde fayda vardır.

Yargıtay başka bir çok kararında tüzel kişilerin suçun mağduru olabilecekleri görüşünden hareket ederek birden fazla tüzel kişiye karşı değişik tarihlerde işlenen suçlarda TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması, ayrı cezalar verilmesi gerektiğini, ancak buradaki suçun bankalara karşı değil hesap sahibi gerçek kişiye karşı işlendiği için TCK'nın 43. maddesinin uygulanabileceğini belirtmiştir. Örneğin Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09.04.2009 tarihli, 2009/630 esas, 2009/4067 karar sayılı kararı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.10.2011 tarihli, 2011/6-166 esas, 2011/213 karar sayılı kararı (Yargıtayın birçok dairesinin tüzel kişileri mağdur kabul ederek değişik tarihlerde farklı tüzel kişilere -örneğin farklı bankalara- karşı suç işlendiğinde TCK'nın 43. maddesinin uygulanamayacağı ayrı cezalar verilmesi gerektiği yönünde kararları da bulunmaktadır.). Yargıtay mağduru belli bir kişi olmayan suç kavramını son kararlarında mağduru olan suçları dahi böyle tanımlama eğilimine girmiştir. Bu hususun genel kurul tarafından etraflıca bir kez daha tartışılmasına ihtiyaç bulunmaktadır.

Bunun dışında izinsiz çoğaltma ve bandrolsüz yayma hakkı ihlalinde suçun şikâyetçisi eserin sahibinden sözleşme ile hak edinen tüzel kişiler olsa bile suçun gerçek kişi olan bir mağduru vardır. O da eserin sahibidir. Aynı eserden dolayı çeşitli haklara sahip olan birden fazla kişinin şikâyet hakkına sahip olması eserin sahibi olan gerçek kişiye yönelik suç işlendiği gerçeğini değiştirmez. Mahkememiz konunun Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından bu yönden de tekrar değerlendirilmesi gerektiğini düşünmektedir.

...

Yayma hakkının ihlali hem 71. maddenin 1. fıkrasının birinci bendinde hem de 81. maddenin 4. fıkrasında suç olarak düzenlenmiştir. Eser bandrole tabi değil ise 71. maddenin 1. fıkrası, bandrole tabi ise 81. maddenin 4. fıkrası uygulanır. Fakat yayma hakkı her iki madde de korunmaktadır. 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesi eser satışa sunulmamışsa çoğaltma hâlinde uygulanamaz. Bu takdirde 71/1. madde uygulanır. Bir eser izinsiz çoğaltılıp bandrolsüz satışa sunulur ise -sadece bu hâlde çoğaltma ve satışa sunma birlikte olmalıdır- veya satılırsa, dağıtılırsa veya ticari amaçla satın alınırsa ya da kabul edilirse -bu dört hâlde bizzat çoğaltma koşulu yoktur- 81. maddenin 4. fıkrası uygulanır. Burada yayma hakkının tezahür şekillerinden bir kısmına yer verilmiş, bir kısmına yer verilmemiştir. Örneğin ödünç verme (bedelsiz yayma) buraya değil 71/1. maddeye girer.

5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesinin değişiklikten önceki hâli 5101 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/9, 1-a ve b maddesinde düzenlenmişti. 5101 sayılı Kanun'un 81. maddesinin başlığı haklara tecavüzün önlenmesidir. 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesinin başlığı da aynıdır. Her iki madde eser sahibinin yayma haklarını korumak için getirilmiştir.

5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesinin değişiklikten önceki hâli 5101 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81/9, 1-a ve b maddesinde düzenlenmişti. 5101 sayılı Kanun'un 81. maddesinin başlığı haklara tecavüzün önlenmesidir. 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesinin başlığı da aynıdır. Her iki madde eser sahibinin yayma haklarını korumak için getirilmiştir.

Yayma hakkının ihlali hâlinde suçun mağduru eser sahibi, eser sahibinden hakları Kanun'un 52. maddesine göre devralanlardır. Hakları kullanma yetkisini Kanun'un 56. maddesine göre devralanlar ise suçtan zarar görenlerdir. Tüzel kişiler eser meydana getiremezler. Eser sahipleri mutlaka gerçek kişi olmak zorundadır. Eser sahibinden mali hakları sözleşme ile 52. maddeye göre devralanlar tüzel kişi olsalar bile devraldıkları hakkın sahibidirler. Unutulmamalıdır ki kaynak hak, gerçek kişi olan eser sahibinin çoğaltma ve yayma hakkıdır. Kaynak hak itibarıyla aslında tüzel kişinin veya toplumu oluşturan belirsiz kişilerin değil gerçek kişi olan eser sahibinin çoğaltma ve yayma hakkı ihlal edilmektedir.

Ceza Genel Kurulu Kararına göre 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesindeki suç işlendiğinde eserlerin farklı hak sahiplerine ait olmasının bir önemi yoktur. Eylem tek suçu oluşturur. TCK'nın 43/2. maddesi uygulanmaz. Lakin 5846 sayılı Kanun'un 71. maddesinin 1. fıkrasındaki suç işlendiğinde mağdur sayısının önemi vardır, suçun takibi şikâyete bağlıdır ve TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmalıdır. Şikâyet hakkına sahip olanların birisinin şikâyetçi olması yeterlidir. Eser sahibi şikâyet hakkını kullanmayabilir. Önemli olan eser sahibine yönelik eylemde şikâyet hakkına sahip olanlardan birisinin bu hakkı kullanmasıdır. Müzik eserlerinin izinsiz temsili ve umuma iletimi hâlinde hem Yüksek 19. Ceza Dairesi hem de Mahkememiz TCK'nın 43/2. maddesini uygulamaktadır. Şikâyetçi tüzel kişi olsa ve eser sahibi şikâyetçi olmasa bile kaynak eser gerçek kişiye aittir.

5846 sayılı Kanun'un 81/13. maddesinin yollaması dolayısıyla 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesindeki suç ile birlikte 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesi uygulandığında 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesindeki suçta birden fazla mağdur bulunduğundan artık mağduru belli bir kişi olmayan suç kavramından bahsedilemez. Yargıtay 19. Ceza Dairesinin istikrar kazanmış, bozma kararlarındaki görüşüne göre 5846 sayılı Kanun'un 71/1, 81/13. maddesinin ayrı ayrı değil bir kez ve zincirleme suç hükümleri olmadan uygulanması gerekir. Mahkememize göre ise bu maddeler ayrı ayrı uygulanmak durumundadır. 81/13. maddedeki aynı eser nitelemesine dikkat etmek gerekir. Burada birden fazla farklı eser söz konusudur. Bu suç birden fazla gerçek kişi olan eser sahibine karşı aynı anda işlendiğinden ayrıca TCK'nın 43/2. maddesi uygulanmalı, ayrı tarihlerde ayrı eser sahiplerine karşı (aynı meslek birliğine üye olsa bile suç meslek birliğine karşı işlenmediğinden) işlenmiş ise artık faile ayrı cezalar verilmelidir.

Yargıtay 19. Ceza Dairesinin istikrarlı görüşü uyarınca kaç tane eser sahibi bulunursa bulunsun 5846 sayılı Kanun'un 81/4. maddesindeki suç 71/1. maddesindeki suç ile birlikte işlenmiş ise 71/1 ve 81/13. madde uyarınca faile tek ve artırılmış ceza verilecektir. Aslında bu düzenleme yukarıdaki açıklama nedeniyle anlamsızdır. Çünkü ihlal edilen hak yayma olduğuna göre her zaman 81/4. maddedeki suçla birlikte 71/1. maddedeki suç da işlenmiştir. Şikâyet sadece 71/1. maddeden takip olanağı verir. Aynı hakkı ihlal etmekten dolayı iki ceza düzenlemesi vardır. Bunlardan birisinin yaptırımı daha ağır olduğu hâlde şikâyet hakkı kullanılınca bu kez 81/13. madde gereğince artırılmış ceza verilecektir denmektedir. Bir suçtan kaç defa ceza çıkarılacaktır? Bunu anlamak mümkün değildir. 81/13. maddedeki düzenleme sorunludur. Çünkü;

Fail eser hiç bandrole tabi olmasa idi aynı anda birden fazla eseri yaydığı için şikâyetçilerin çokluğu nedeni ile 71/1. madde uyarınca cezalandırılırken eserin sahibi mutlaka gerçek kişi olacağından şikâyetçinin gerçek veya tüzel kişi olduğunun önemi kalmayacak ve TCK'nın 43/2. maddesi uygulanacaktı. Eser bandrole tabi olunca eser ve şikâyet sayısı önemsizleşmekte ve 81/4. madde ile daha ağır ceza verilmektedir. Şikâyet olunca bu sefer de 81/13. madde ile 71/1. maddeye göre verilen ceza artırılmaktadır. Bu adil olmayan sonucu nasıl izale edebiliriz? 81/13. maddeyi sadece bandrol yükümlülerine hasredip yollamanın da 71/1. maddenin yayma hakkı ihlali dışındaki diğer hakların ihlali hâline ilişkin kabul edersek bütün adaletsizlikler ortadan kalkacaktır.

Ancak mahkememiz bozmaya uyduğu için bozmanın gereği olarak 5846 sayılı Kanun'un 71/1, 81/13. maddesini uygulamıştır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu direnme kararını incelerse, inceleme sırasında bu uygulamanın yerindeliğini de değerlendirebilir.