muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7607, Karar No: 2009/13668, Tarih: 23.11.2009

2009/7607-13668

bir kitle olmadığı anlaşılana kadar üzüntü ve sıkıntı duyduğu da açıktır. Hükmedilecek manevi tazminat miktarı, hak ve nesafete, zararın ağırlığına uygun olmalıdır. Bu durumda mahkemece, uğranılan zarar ve hakkaniyet gereği makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde talebin tamamına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Davacılar, 5.000-er YTL maddi tazminat talep etmişler, mahkemece, ceninin ancak sağ olarak doğduğu taktirde medeni haklara sahip olacağı kabul edildiğinden TMK. m. 28 gereğince davacıların destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir. Yukarıdaki açıklamalar ışığında, davalıların, davacı ... hakkında düzenlenen 05.04.2005 tarihli MR raporundaki, karaciğerde kitle bulunduğuna dair tespit nedeniyle kusurlu olduklarının kabulü ile, bu tespit nedeniyle yapılan masraflar için davacıların maddi tazminata ilişkin taleplerinin açıklattırılması, delillerinin sorulması, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak talep doğrultusunda maddi tazminata karar verilmesi gerekirken, mahkemece aksi düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalılar yararına,(3) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 23.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5618, Karar No: 2015/7861, Tarih: 20.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/5618 E.  ,  2015/7861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Bir çocuk ile ana ve babası düzenli şekilde kişisel ilişkiyi elde etme ve sürdürme hakkına sahiptir. Bu tür kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir ve engel olunabilir. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından birisiyle kişisel ilişkinin sürdürülmesi, onun yüksek yararına değilse, ana veya babasıyla gözetim altında ya da diğer şekillerde kişisel ilişki kurma imkanı da öngörülebilir.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas alınır. Çocuk 22.10.2007 doğumludur. Mahkemece tesis edilen kişisel ilişki babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuk bakımından da baba sevgisini tatmaya elverişli değildir. Gözetim altında kişisel ilişkinin çocuğun menfaatine olduğu da ispat edilmemiştir. O halde baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin daha uzun süreli ve gözetimsiz olarak düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.04.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/1668, Karar No: 2011/6294, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1668 E.  ,  2011/6294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/807, Karar No: 2017/6167, Tarih: 04.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/807 E.  ,  2017/6167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan 31/12/2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi daval ... vekili Av. ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 04/07/2017 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden gelmedi, karşı taraftan davacı ... vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde ; müvekkili ... Sitesinin seçilmiş yönetimi olduğu, site müteahhit tarafından oturulur vaziyette teslim edilmediği için kat irtifakı sahipleri tarafından yapılan 29/04/2012 tarihli Genel Kurul kararı ile eksik işlerin tamamlanması kararlaştırıldığı, bunun için bir bütçe belirlendiği, işlerin tamamlanması görevinin yönetim kuruluna verildiği, birinci aşama için her konut sahibinin ödemesi gereken 20.000 TL'nin davalı borçlu tarafından ödenmediği, ödeme yapılmaması nedeniyle ... 22. İcra Müdürlüğünün 2012/14930 sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığı, ikinci aşamada ödemeler için alınan yönetim kurulu kararı uyarınca her çatı dubleksi sahibinin 31.000 TL ödeme yapması gerektiği, davalının sitede iki adet çatı dubleksi bulunduğu, yönetim kurulu kararı uyarınca 31. 000 TL’nin 2012/10 ile 2013/6 arasında aylık olarak on adet senet ile ödenmesi gerektiği, ancak davalı senetleri düzenleyerek davacıya teslim etmediği, ayrıca ilgili toplantıda site sakinleri tarafından aylık olarak ödenecek aidat tutarının da belirlendiği, davalının sahibi olduğu çatı dubleksinin ödemesi gereken aylık aidat tutarının 340 TL olduğu bu aidatın da 2012/10 dan itibaren ödenmediği, davalının 2 adet çatı dubleksi için aidat borcunun 12.240 TL olduğu, bu kapsamda davalıca, ödenmesi gereken 2.aşama inşaat katkı payı 62.000 TL ve 18 aylık aidat borcu 12.240 TL olmak üzere toplam 74.240 TL olduğu, ödemelerin tahsilini sağlmak için ... 8. İcra Müdürlüğünün 2014/9323 sayılı icra dosyası ile takip başlatıldığı, davalıca takibe itiraz edildiği, katkı payı ve aidatın usulsüz olmasının söz konusu olmayacağı, tüm site sakinlerince ödendiği, KMK'nın 20. maddesi yarınca aidatlar bakımından gecikilen süre için aylık %5 faiz uygulanmasının yasaya uygun olduğu belirtilerek davalının ... 8.İcra Müdürlüğünün 2014/9323 Esas sayılı takip dosyasına yapılan itirazın iptali ile takibin devamı, davalının takip tutan %20'den az olmamak üzere tazminata hükmedilmesi istenilmiş, mahkemece; davanın kabulü ile davalının ... 8.İcra Müdürlüğünün 2014/9323 Esas sayılı dosyasına vaki itirazının iptali, takibin devamı, icra inkar tazminat koşulları oluştuğundan asıl alacak olan 74.240,00TL'nin % 20'si oranındaki icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Ortak Gider Alacağına İlişkin başlatılan İcra Takibine İtirazın İptali İstemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ye göre 1.480,00.-TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/07/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9811, Karar No: 2019/10240, Tarih: 09.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9811 E.  ,  2019/10240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece; sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve iftira suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararında, aynı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararında farklı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmalardan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son duruşmada hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğunun belirtildiği, UYAP'ta yer alan bilgilere göre hükmün açıklandığı duruşmanın yapıldığı 25/03/2015 tarihinde başka bir suçtan dolayı Tekirdağ 2 nolu T Tipi Kapalı Cezaevinde tutuklu bulunan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın, duruşmaya getirilmesi ya da SEGBİS aracılığıyla bağlanılması suretiyle duruşmaya katılımının sağlanması gerekirken yokluğunda mahkumiyetine karar verilerek 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4642, Karar No: 2015/6390, Tarih: 08.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/4642 E.  ,  2015/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/191-2013/469

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, 23.10.1999 tarihli 28 no'lu yönetim kurulunun kararıyla kooperatif ortaklığına kabul edilerek, kendisine tahsis edilen E blok 2 no'lu daire için 30.11.2005 tarihine kadar 20.765,00 TL aidat ödemesi yaptığını, 04.12.2005 tarihinde yapılan genel kurulda yönetim kurulu değiştikten sonra hiçbir genel kurula çağrılmadığını, kooperatife müracaat ettiğinde defterde ismi olmadığından ortaklığının kabul edilmediğinin bildirildiğini ileri sürerek, ortaklığının tespiti ile E blok 2 no'lu dairenin adına tahsisini, aksi halde ödemiş olduğu aidatın 01.01.2006 tarihinden itibaren eskalasyon değeriyle hesaplanarak tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kooperatif eski başkanı A.. M..'in Kadıköy 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nde 2003/148 E. sayılı ceza davasında zimmet, sahte evrak düzenleme ve dolandırıcılık suçlaması ile yargılamanın devam ettiğini, ayrıca başka bir soruşturmanın da devam ettiğini, kooperatif defterlerinin bu kişide olduğuna dair mahkeme kararı olduğunu, davacının kooperatif üyesi olmadığını, kooperatifin gerçek üye listesinin Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/1121 D.İş sayılı dosyasında belirlendiğini, davacının üye olmadığı hususunun kooperatifin hazirun cetvelleri ve kayıtlarıyla da sabit olduğunu, davacının sunduğu belgelerin sahte olduğunu, davacının müvekkili kooperatife ödeme yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, tüm dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının iddiasının aksine kooperatifin hiçbir toplantısında hazır olmadığı, ıslak imzalı olmakla birlikte fer'i müdahil olarak davacı yanında yer alan A.. M.. ve C.. K.. tarafından tahsilat makbuzları ve diğer belgeler imzalanmış ise de davacının adı geçen kişilerin yönetiminde dahi toplantılara katılmamış olduğu, yeni yönetim tarihinde dahi iki adet tahsilat makbuzunun eski yöneticiler tarafından imzalandığı, eski yöneticiler hakkında açılan ve kesinleşen defter istirdadı yargılanmanın yenilenmesine konu olan olağan genel kurul kararları, yöneticiler hakkındaki iddia ve ceza soruşturmaları ile kesinleşmemekle

birlikte mahkumiyet kararları, eski yönetici A.. M.. uhdesinde olduğu kabul edilerek istirdatına karar verilen defter ve belgelerin fer'i müdahil tarafından ibraz edilmemesi, ıslak imzalı belgelerin her zaman eski yöneticiler tarafından düzenlenilebilir nitelikte olması, davacının yapmış olduğu ödemelerin varlığının kabulü halinde söz konusu ödemeleri ancak ödediği şahıstan talep edebileceği, düzenlenen belgelerin somut olayın özelliği de dikkate alındığında davacı kooperatifi bağlayıcı nitelikte olmadığı, davacının öncelikle davalı kooperatife üye olduğunu usulüne uygun olarak ispat etmesi gerekirken bu hususu ispatlayamadığı, keza ödemeler ile ilgili iddialarının da davalı kooperatifi bağlayıcı nitelikte olmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, genel olarak üyeliğin tespiti ile bu üyeliğe bağlı E blok 2 no'lu dairenin tahsisi, tahsis mümkün olmazsa konut karşılığı tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının genel üyelik tespiti isteminin reddine karar verilmesine göre; üyeliğine bağlı dairenin adına tahsis edildiği şahısla ilgili dava açması için süre verilip bu davayla birleştirilmesinin sağlanmasına gerek görülmemiştir.

Öte yandan, davacı tarafça 23.10.1999 tarihinde ortaklığa kabul edildiği iddia edilmiş ise de; mutlak butlanla batıl olduğu tespit edilen 02.08.2005 tarihli genel kurula kadar yapılan genel kurul hazirun cetvellerinde isminin yer almadığı tespit edilmiştir.

Diğer yandan, davacı tarafından ortaklığa kabul edildiğini iddia ettiği 23.10.1999 tarihinden işbu davanın açıldığı 22.11.2010 tarihine kadar yaklaşık 11 sene hiçbir hak talebinde bulunulmamasının, ortaklık hakkından zımnen vazgeçtiği, bu durumun benimsendiği ve açılan davanın TMK'nın 2. maddesi hükmündeki iyiniyet kurallarına uymadığı sonucuna varılmıştır.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.