muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13048, Karar No: 2009/12192, Tarih: 21.12.2009

18. Hukuk Dairesi 2009/13048 E., 2009/12192 K.

**18. Hukuk Dairesi 2009/13048 E., 2009/12192 K.**

**- İLANEN TEBLİGAT

- KAMULAŞTIRMA BEDELİNİN TESPİTİ**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 28 ]

- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 141 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 7 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 8 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 10 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; kamulaştırılan taşınmaz malın Kamulaştırma Yasasının 10.maddesi hükmüne göre bedelinin tespiti ve idare adına tesciline karar verilmesi istenmiş, mahkemece kamulaştırılan taşınmaz malikine idare tarafından usulüne uygun tebligat yapılıp pazarlık yoluyla uzlaşmaya çağırmadan dava açıldığı ve davacının henüz dava açma hakkının doğmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 7,8,10. maddelerinde kamulaştırmayı yapan idarenin, kamulaştırmaya konu olacak taşınmaz malların nitelikleriyle beraber sahiplerini, adreslerini, tapu, vergi, nüfus kayıtları üzerinden veya ayrıca haricen yaptıracağı araştırma ile belgelere bağlayarak tespit ettirdikten sonra taşınmaz malın malikine pazarlıkla satın almak veya trampa yoluyla devralmak istediğini resmi taahhütlü bir yazıyla bildirip 15 günlük süre içerisinde malikin çağrının yapıldığı gün ve saatte gelmemesi halinde bu durumu bir tutanakla belirleyerek topladığı bütün belgelerle birlikte taşınmaz malın bulunduğu Asliye Hukuk Mahkemesine kamulaştırma bedelinin tespitiyle bu bedelin ödenmesi karşılığında taşınmazın idare adına tesciline karar verilmesini isteyebileceği öngörülmüştür.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; Yasanın 7.maddesi çerçevesinde kamulaştırılan taşınmaz malikinin adresinin tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden araştırmasının yapıldığı, buna rağmen adresinin tespit edilemediği anlaşılmaktadır. Yasanın 8.maddesinde özellikle pazarlık için resmi taahhütlü yazı ile malikin çağrılması yeterli görülmüş olup, adresi bulunamayanlara ilanen çağrı yapılacağına dair anılan yasada bir hükme yer verilmemiştir. Kaldı ki Yasanın 10.maddesinin ikinci fıkrasında açıkça mahkemenin idarece yapılan araştırmalar sonucu adresleri bulunamayanlara Tebligat Yasasının 28.maddesi gereğince ilan yoluyla tebligat su- retiyle bildirilerek duruşmalara katılmaya çağrılacağı hükmüne yer verilmiş ve böylece adresi tespit edilemeyenlere doğrudan dava açılacağı, mahkemenin ise bunlara ilanen duruşma gününü bildireceği hususu düzenlenmiştir. Öte yandan Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/son madde ve fıkrasına göre; davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması, yargının (mahkemelerin) görevidir. Mahkemelerin masrafların artmasına ve işlerin geçikmesine neden olabilecek uygulamalardan kaçınmaları gerekir.

Mahkeme aşamasında yapılacak ilanen tebligatı, uzlaşma aşamasında yapmanın zaman, emek ve para kaybından başka bir işe yaramayacağı herkes tarafından bilinen bir gerçektir. Hal böyle olunca idarenin adresi bulunamayanlar yönünden uzlaşma girişimi söz konusu olamaz.

Bu bakımdan araştırmalara rağmen adresi bulunamayan malikler yönünden Pazarlık girişiminde bulunulmadan tespit ve tescil istemiyle dava açılması gerektiği dikkate alınmadan davalıya idarece ilanen tebligat yaptırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21795, Karar No: 2023/5362, Tarih: 10.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/21795 E.  ,  2023/5362 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR SAYISI : 2022/819 E., 2023/406 K.

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2012 tarihli ve 2012/10118 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın karakolun camına vurarak kırması şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 168/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.01.2013 tarihli ve 2012/425 Esas, 2013/32 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a, 168/1, 62/1. maddeleri uyarınca 3 ay 10 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 28.03.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/689 Esas, 2016/193 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde ... bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile sanığın kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a, 168/1, 62. maddeleri uyarınca hükmedilen 3 ay 10 ... hapis cezasının, aynı Kanun'un 50. maddesi uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesine karar verildiği, o yer Cumhuriyet savcısının temyizi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2021/25079 Esas, 2022/16410 Karar sayılı kararı ile ''Deenetim süresi içinde kasten ... bir suç işlendiği yönündeki ihbar üzerine hükmün aynen açıklanması gerektiğinin gözetilmemesi'' sebebi ile hükmün bozulmasına karar verimiştir.

4. Bozma sonrası Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2022/819 Esas, 2023/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/1, 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Bozma sonrası Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2022/819 Esas, 2023/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/1, 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, hükmün usûl ve yasaya aykırı olduğuna, hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde karakola götürülen sanığın sinir ve öfke ile karakolun camına vurarak kırdığı ancak dosyaya eklenen 21.06.2012 tarihli tutanağa göre, kırılan camı yaptırdığı, bu hâliyle hemen akabinde zararı giderdiği, sanık ikrarı, tutanaklar ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın kamu malına zarar verme suçu ... görülerek denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkında önceki hükmün aynen açıklanmasına Yerel Mahkemece karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık üzerine atılı suçu suçu ikrar ettiği anlaşılmakla, sanığın mahkemece cezalandırılmasında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın 14.02.2023 tarihli duruşmada "lehe olan yasa maddelerinin uygulanmasına” ilişkin talebinin bulunduğu, Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51. maddelerinin uygulanmamasına yönelik değerlendirme yapılmadığı hükmün bozma sonrası aynen açıklandığı görülmekle; sanık hakkındaki verilen ilk hükmün o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 24.11.2022 tarihli ilamıyla bozulduğu nazara alınarak; bozma sonrası kurulan hükümde, hükmün aynen açıklanması zorunluluğunun olamayacağı, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğinin ve tekrar suç işlemeyeceği konusunda bir kanaatin oluşup oluşmadığı değerlendirilerek erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50. ve 51. maddelerinin hiç tartışılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2022/819 Esas, 2023/406 Karar sayılı kararında sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17982, Karar No: 2013/171, Tarih: 08.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17982 E.  ,  2013/171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/03/2012 tarih ve 2011/858-2012/144 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı bulunan işyerinin davalıya ait ana su borusunun patlaması sonucu su basması nedeniyle hasarlandığını, hasar tutarının ödendiğini, davalının sorumlu olduğunu hakkında yapılan icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve takibin devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tazminat talebine dayanak gösterdiği olguların hizmet kusuru niteliğinde olduğundan davaya bakmakta idare mahkemesinin görevli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı ve diğer daire kararından sonra uyuşmazlık mahkemesi tarafından 05/04/2010 tarihinde verilen 2009/184 Esas, 2010/76 Karar sayılı karar çerçevesinde davalı idareye karşı açılan davada hizmet kusuru ya da başka bir nedenle idarenin sorumluluğu bulunup bulunmadığının tespiti gerektiği ve idari işlem ve eylemlerden dolayı zarara uğrayanlar tarafından açılacak tam yargı davası kapsamında davanın idari yargının görev alınında bulunduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalıya ait ana su borusunun patlaması sonucu, suların davacının sigortalısının işyerine verdiği zararın rücuan tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın idari yargının görev alanına girdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Oysa, 6102 sayılı TTK'nun 16. maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek ve ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşların dahi tacir sayılacakları belirtilmiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kuruluşu hakkındaki 2560 sayılı Kanun'da bu kurumun genel kurul, yönetim kurulu ve genel müdürlük ile yönetileceği, denetçileri vasıtasıyla denetim yapılacağı, yıllık faaliyet ve yatırımlarının bilançolarda belirlenip, genel kurulun onayına sunulacağı ve bütçesinin kamu iktisadi teşebbüslerinde uygulanan bütçe formulüne göre düzenleneceği açıklandığına göre, bu kuruluşun özel hukuk hükümlerine göre idare edilen bir kamu kuruluşu olduğunun kabulü gerekir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü'nün kuruluşu hakkındaki 2560 sayılı Kanun'da bu kurumun genel kurul, yönetim kurulu ve genel müdürlük ile yönetileceği, denetçileri vasıtasıyla denetim yapılacağı, yıllık faaliyet ve yatırımlarının bilançolarda belirlenip, genel kurulun onayına sunulacağı ve bütçesinin kamu iktisadi teşebbüslerinde uygulanan bütçe formulüne göre düzenleneceği açıklandığına göre, bu kuruluşun özel hukuk hükümlerine göre idare edilen bir kamu kuruluşu olduğunun kabulü gerekir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca 2560 sayılı Kanun'a tabi olan ... Genel Müdürlüğü'nün ''gördüğü hizmet kamu hizmeti ise de, faaliyetini özel hukuk kuralları altında yapması itibariyle TTK'nun 18/1. maddesi anlamında tacir sayılacağı ve tacir olan davalı ile davacı arasındaki haksız fiilden kaynaklanan (TTK'nun 3. maddesi) davaya bakma görevinin adli yargının görevine girdiği'' 21/09/1983 gün ve Esas 1980/II-2721, Karar 1983/323 sayılı kararında benimsenmiştir.

Her ne kadar 12.02.1959 gün 1958-17 Esas-1959-15 Karar sayılı idari eylemlerle ilgili bir içtihadı birleştirme kararı varsa da 23.11.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2560 sayılı Yasa'nın hükümleri karşısında bu içtihadı birleştirme kararının ... ve ... bakımından uygulama alanının kalmadığı sonucuna varılmalıdır. Nitekim bu kurallar YHGK'nun 29.11.1995 gün 1995/11-647, 1043 Karar sayılı içtihadında aynen benimsenmiştir.

Bu durumda, tacir olan davalı ... Genel Müdürlüğü ile davacının sigortalısı arasında haksız fiilden kaynaklanan davaya bakma görevinin adli yargıya ait olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yarına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10136, Karar No: 2007/389, Tarih: 25.01.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/10136 E.  ,  2007/389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Aydın 1.A.H.

TARİHİ        :15.2.2005

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere ( MK. md. 118-395, 5133 S.K.md.2-3) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici l. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. 8.7.2003  tarihinde \* A.'da aile mahkemesi kurulmuş ve faaliyete geçmiştir. Karar ise daha sonra \* 15.2.2005'de verilmiştir. Bu açıklama karşısında davanın aile mahkemesine devredilmesi gerekirken işin esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.01.2007 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/16789, Karar No: 2013/12078, Tarih: 04.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/16789 E.  ,  2013/12078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27.05.2013 gün ve 2012/8431/33946 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.06.2013 gün ve KYB 2013/199297 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203 ve 62. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2010 tarihli ve 2009/127 Esas, 2010/989 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 203. maddesinde "Kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulan mührü kaldıran veya konuluş amacına aykırı hareket eden kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır.", anılan Kanun'un 52/1 ve 2. fıkrasında ise, "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.", "En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." hükümlerinin yer aldığı, buna göre adlî para cezasının anılan hükümler nazara alınmak suretiyle öncelikle gün olarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-Adlî sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nun 58/3. maddesi uyarınca "tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur" hükmü uyarınca anılan Kanun'un 203. maddesindeki hapis veya adlî para cezasının seçimlik olduğu gözetilerek, hapis cezasının seçilmesi gerektiğinin dikkate alınmamasında, verilen hükümde isabetsizlik görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 5237 sayılı Kanun'un 52/1. maddesinde "Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hâzinesine ödenmesinden ibarettir" şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 52/3. maddesine göre “kararda adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir" hükmü karşısında, mahkemece sanık hakkında

anılan Kanun'un 203. maddesi uyarınca öncelikle adli para cezasının tam gün olarak tespit edilmesinden sonra bir gün karşılığı takdir edilen miktar belirlenerek netice ceza tayin edilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek doğrudan verilen 3.600 TL adli para cezasının aynı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirime tabi tutulması suretiyle hükümlünün sonuç olarak 3.000 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi ve adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nun 58/3. maddesi uyarınca "Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur" hükmü uyarınca anılan Kanun'un 203. maddesindeki hapis veya adli para cezasının seçimlik olduğu gözetilerek, hapis cezasının seçilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması yasaya aykırı ve kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünceler bu itibarla yerinde görüldüğünden Bakırköy 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.11.2010 gün ve 2009/127 esas, 2010/989 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ihbarnamenin ikinci bendindeki bozma nedeni yönünden aynı maddenin 4. fıkrasının ( c ) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamasına, ihbarnamenin birinci bendindeki bozma nedeni yönünden aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, suç tarihi ve 5560 sayılı Yasa ile eklenen TCK’nun 61/9. maddesi de dikkate alınarak hükümlünün eylemine 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesi uyarınca takdiren altı ay karşılığı 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 62/1. maddesi uyarınca mahkemenin kabul ve uygulaması da gözetilerek cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 150 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 52. maddesi gereğince mahkemenin kabulü de dikkate alınarak bir gün karşılığı 20 TL olarak takdir edilip, hükümlünün sonuç olarak 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 04.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8899, Karar No: 2011/5467, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8899 E.  ,  2011/5467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.