muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/23485, Karar No: 2018/10028, Tarih: 26.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23485 E.  ,  2018/10028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, tazminat miktarları, nafaka ve vekalet ücreti yönünden; davalı kadın tarafından ise, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, TMK'nun 166/1 maddesinde düzenlenen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılmıştır. Davacı erkek dava dilekçesinde herhangi bir vakıa ileri sürmemiştir. Davalı kadın tarafından ise yasal süre geçtikten sonra cevap dilekçesi sunulmuştur. Mahkemece davalı kadının tam kusurlu olduğu kabul edilmiş ve tarafların boşanmalarına hükmedilmiştir.

Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 119/1-c maddesi uyarınca davacı dava dilekçesinde davanın dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte, davalı da aynı Kanunun 129/1-d maddesi gereğince savunmasının dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte cevap dilekçesinde göstermek zorundadırlar. Bunlar, dava ve cevap dilekçelerindeki talep sonucunun dayanağı olan ve bu talep sonucunu haklı göstermeye yarayan vakıalardır. Dava ve cevap dilekçesinde bildirilen vakıaların doğru olduğu yargılama sırasında ispat edilirse, tarafların talep sonuçları da bu duruma göre kabul veya reddedilecektir.

Kanunda öngörülmüş istisnalar dışında, hakim, iki tarafın birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz (HMK. m. 25/1). O halde, mahkemece davalının kusuruna ilişkin ancak davacının dava dilekçesinde dayandığı vakıalar hakkında inceleme ve değerlendirme yapılabilir.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 184. maddesinde “Boşanmada yargılama usulü" ayrıca düzenlenmiş; anılan maddenin ilk fıkrasında "Boşanmada yargılama, aşağıdaki kurallar saklı kalmak üzere Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa tabidir" hükmüne yer verilerek, maddede sayılan istisnalar dışında, boşanma davalarının genel yargılama usulüne tabi olduğu belirtilmiştir. Boşanmada genel yargılama usulünün uygulanmasına ayrık olan kurallar ve uygulanması gereken özel usuller, Türk Medeni Kanununun 184. maddesinde sınırlı olarak belirtilmiş olmasına karşın; bu sınırlamalar ve istisnalar içinde, tarafların dayanmadığı vakıaların değerlendirmede esas alınacağına dair özel bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Dava dilekçesinde dayanılmayan vakıaların, mahkemece kendiliğinden dikkate alınamayacağı gözetilmeden kadına kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. O halde, davanın reddi gerekirken yazılı şekilde boşanmaya hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Dava dilekçesinde dayanılmayan vakıaların, mahkemece kendiliğinden dikkate alınamayacağı gözetilmeden kadına kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. O halde, davanın reddi gerekirken yazılı şekilde boşanmaya hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.09.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/779, Karar No: 2018/8939, Tarih: 12.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/779 E.  ,  2018/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin hükümden çıkarılması talebinin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında Malatya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2014 tarihli ilamında hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyetine karar verildiği ve hükümlünün temyiz talebi üzerine mahkemesince 11/11/2014 tarihli ek karar ile temyiz talebinin süresinde olmadığından reddine karar verildiği, hükümlünün ek kararı temyiz etmesi üzerine dairemizin 23.06.2015 tarihli 2015/13262 Esas- 2015/12984 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar verildiği, bu kez hükümlünün mahkemesinden, hükümlerde yer alan 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin koşulları oluşmadığından dolayı hükümlerden çıkarılmasına dair ek karar verilmesini talep ettiği, mahkemenin 02.09.2016 tarihli ek karar ile hükümlünün talebinin reddine karar verdiği ve tekerrür hükümlerinin karardan çıkarılmasına dair talebin reddine ilişkin ek kararın hükümlü tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Hükümlü hakkında verilen kararın, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp 5275 sayılı Kanun'un 98. ve 101/3. maddeleri gereğince itiraza tabi olduğundan, hükümlünün 02/09/2016 tarihli karara yönelik temyiz dilekçesinin itiraz niteliğinde kabul edilerek merciince incelenerek karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 12/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7292, Karar No: 2010/8703, Tarih: 16.06.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/7292 E.  ,  2010/8703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Üst C.Savcısı temyiz dilekçesini süresi içinde vermediğinden, temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Yerel C.Savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın kadastro paftasında köy içi boşluğu olarak gösterilen yere ev ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiği anlaşılmakla; mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,Bozmayı gerektirmiş Yerel C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 16.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13782, Karar No: 2007/13760, Tarih: 09.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/13782 E.  ,  2007/13760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 31.10.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Hazine tarafından çekişmeli taşınmazın yayla yeri olduğu iddiası ile açılmış, Mahkemece istek kabul edilerek dava konusu taşınmaza ait tapu kaydının iptaline yayla niteliği ile özel siciline kaydedilmesine karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Hukuk düzeninde istikrar sağlama amacı taşıyan kesin hüküm, hükme karşı yasa yollarının tükenmesi (şekli anlamda kesin hüküm) ve taraflar arasındaki hukuki ilişkinin bir daha dava konusu yapılmaması (maddi anlamda kesin hüküm) şeklinde hukuk yargılaması sistemimizde yer almaktadır.

Şekli anlamda kesinleşmeyi zorunlu kılan, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin yeniden dava konusu yapılmaması amacı güden maddi anlamda kesin hüküm HUMK.nun 237. maddesinde düzenlenmiştir.

Anılan maddeye göre kesin hüküm oluşabilmesi için;

1-Dava konusunun,diğer bir anlatımla dava ile elde edilmek istenen sonucun aynı olması,

2-Dava sebebinin, yani davanın dayanağı vakaların aynı olması,

3-Ve davanın taraflarının aynı olması gerekir.(kesin hüküm külli halefler ile cüz-i halefleri de bağlar.)

Somut olayda; dava konusu 506 ada 363 parsel sayılı taşınmaza revizyon gören 16.07.1990 tarih ve 2 sıra numaralı, 14.10.1997 tarih ve 4 sıra numaralı tapu kaydının ilk tesisi eldeki davanın davalısı ...’ın bayii ...’ın, Hazine, Orman İşletme Müdürlüğü ve ... Köyü Muhtarlığı’nı hasım göstererek ... Asliye Hukuk Mahkemesinde kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğine dayanarak açmış oldukları ve lehlerine sonuçlanan 18.04.1989 tarih 1987/203 Esas ve 1989/155 Karar sayılı tescil kararıdır. Görülüyor ki, dava konusu taşınmazın tapuya tesciline esas bu kesinleşen ilamda Hazine taraftır. Kesinleşen davada 363 parsel sayılı taşınmazın özel mülkiyete konu teşkil edecek yerlerden olduğu, başka bir ifadeyle yayla niteliğinde olmadığı saptanmıştır.

Mahkemece az yukarıda sözü edilen davalı Hazinenin taraf olduğu kesinleşmiş hükmün davacı Hazineyi bağlayacağı ve bu nedenle davanın reddi gerektiği düşünülmeksizin, davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11121, Karar No: 2022/3204, Tarih: 01.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11121 E.  ,  2022/3204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

1) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında;

a)213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; “vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin iş yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, iş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağından gizleme suçunun unsurlarının oluşmayacağı nazara alındığında; tebligat tarihinde faal olduğu belirtilen iş yerinde inceleme yapılması yerine defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, sanığın yengesine 16.08.2013 tarihinde ikamet adresinde tebliğ edildiği anlaşılmakla, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılması gerektiğine ilişkin bir tespiti varsa buna ilişkin belgenin dosyaya ibrazının istenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyet hükmü kurulması,

b) Kabule göre de; 5271 sayılı CMK'nin 5728 sayılı Kanun ile değişik 231/5. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İncelenen dosyada, defter ve belgeleri ibraz etmeme suçu neticesinde oluşan herhangi bir somut maddi zarar bulunmadığı dikkate alındığında; suç tarihindeki adli sicil kaydına göre engel mahkûmiyeti olmayıp, hakkında takdiri indirim maddesi uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında, “kurum zararını gidermediği şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2) Sanık hakkında 2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında;sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen şirketin yetkilisinin babası olduğunu, faturalardan haberi olmadığını, fatura düzenlemeyi bilmediğini, bütün işlemleri babasının yaptığını ve sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a) Fatura kullanan mükelleflerden veya vergi dairesinden temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve babasına ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) Babasının da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ile bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da babasına ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

cc)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

dd) Faaliyeti bulunup bulunmadığı ve şirketi kimin işlettiği konusunda muhasebeciler ....ve ......'ın çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla beyanlarının alınması;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

d)Kabule göre de;

aa) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme fiillerinin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 2010, 2011 ile 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

bb) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

aa) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme fiillerinin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 2010, 2011 ile 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

bb) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 01.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3389, Karar No: 2020/19730, Tarih: 23.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3389 E.  ,  2020/19730 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Büyükşehir Yasası ile tüzel kişiliği sona erdirilen ... Köyü Muhtarlığına bağlı olarak köy tüzel kişiliği emriyle 2001 yılında işçi olarak çalışmaya başladığını, köy muhtarlığının tüzel kişiliğini kaybedip Koçarlı Belediyesine devrinden sonra da bu çalışmasının devam ettiğini, 2015 yılı Şubat ayında emekli olması nedeniyle davacının iş sözleşmesinin sona erdiğini, davacının çalıştığı sürelere ilişkin hak ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve ücretin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı belediyenin davacıya bir borcunun bulunmadığını, davacının hiç ücret almadığı yönündeki iddiaların hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, yıllık izinlerini kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davacının yargılama sırasında vefatı üzerine davaya mirasçılar tarafından devam edilmesine rağmen gerekçeli karar başlığında mirasçıların adlarının yazılmaması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Yargılama sırasında vefat ettiği anlaşılan davacının mirasçılarının davaya devam etmeleri karşısında hükmün mirasçılar lehine oluşturulmaması Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddesine aykırı olup,hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

3-Yargılama sırasında vefat ettiği anlaşılan davacının mirasçılarının davaya devam etmeleri karşısında hükmün mirasçılar lehine oluşturulmaması Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddesine aykırı olup,hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 1,3, 4 ve 5. bendlerinin tamamen çıkartılarak, yerlerine

“1-Davanın KISMEN KABULUNE,

Davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü ile brüt 35.494,60 TL kıdem tazminatının akdin fesih tarihi olan 15/02/2015 tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları Jale Şahin Bozkurt, Alev Ceylan, Nurgül Şahin’e miras payları oranında verilmesine,

Davacının yıllık izin talebinin kabulü ile brüt 200,00 TL yıllık izin ücretinin dava tarihinden, 7.490,69 TL yıllık izin ücretinin ise ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları ... ...’e miras payları oranında verilmesine,

%30 takdiri indirim ile 200,00 TL brüt ulusal bayram ve genel tatil alacağının dava tarihinden, 599,08 TL sinin ise ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları ..., ...’e miras payları oranında verilmesine,

Davacının ücret alacağı talebinin kabulu ile net 1000,00 TL ücret alacağının dava tarihinden net 8.966,00 TL ücret alacağının ıslah tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları ...’e miras payları oranında verilmesine,

Davacının fazla mesai talebinin reddine,

3-Yargılama sırasında davacı tarafından sarf edilen, bilirkişi ücreti, tebligat ve posta masrafı olan 1.126,60 TL ve 44,41 TL peşin harcın, 877,00 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 2.048,01 TL nin, kabul ve ret oranı dikkate alınarak, (%99 kabul-%1 ret) 2.027,53 TL'sinin davalıdan alınarak, müteveffa ...’in mirasçıları ... ...’e miras payları oranında verilmesine, bakiye kalan yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına, artan gider avansının karar kesinleştiğinde ve talep halinde müteveffa ...’in mirasçıları ... ,...’e miras payları oranında iadesine,

4-Davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden avukatlık asgari ücret tarifesi'ne göre belirlenen 6.284,54 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları ..., ...’e miras payları oranında verilmesine,

4-Davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden avukatlık asgari ücret tarifesi'ne göre belirlenen 6.284,54 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak müteveffa ...’in mirasçıları ..., ...’e miras payları oranında verilmesine,

5-Davalı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden reddedilen miktar olan 52,92 TL vekalet ücretinin müteveffa ...’in mirasçıları ..., ...’den müştereken ve müteselsilen alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.