muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22508, Karar No: 2015/40228, Tarih: 17.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22508 E.  ,  2015/40228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/246887

Hakaret ve tehdit suçlarından şüpheli S.. Ş.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Alanya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen bila tarihli ve 2014/10303 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin, Alanya Sulh Ceza Hakimliğinin 05/12/2014 tarihli ve 2014/1335 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/07/2015 gün ve 246887 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, şüpheli hakkında yeterli delil olmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." şeklindeki düzenleme karşısında. Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, müşteki S.. G.. tarafından şikâyet konusu yapılan tehdit ve hakaret şeklindeki eylemlerin bilgi sahibi olarak dinlenen B.. G.. ve E.. G.. tarafından da doğrulanması karşısında, şüphelinin üzerine atılı suçların delillerinin takdir ve değerlendirilmesinin mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret ve tehdit suçlarından şüpheli S.. Ş.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Alanya Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/10303 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararıyla, şüphelilerin müştekiyi tehdit ve hakaret ettiklerine dair müştekinin soyut iddiasından başka, kamu davası açmaya yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği, müşteki S.. G.. vekilinin karara süresinde itirazı üzerine, Alanya Sulh Ceza Hakimliğinin 05/12/2014 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı müşteki vekilinin tanık beyanlarının dikkate alınmadığına ilişkin müracaatı üzerine, kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara, müşteki vekili tarafından tanık beyanları dikkate alınmadan karar verildiği gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair merci kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara, müşteki vekili tarafından tanık beyanları dikkate alınmadan karar verildiği gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair merci kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. "2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK’nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Şikayetçi S.. G.. ile eşi olan Z.. G.. arasında ailevi nedenlerden dolayı anlaşmazlık bulunduğu, olay tarihinde yaşadıkları tartışmanın büyüyerek kavgaya dönüştüğü ve olay yerine jandarma ekiplerinin gelerek haklarında yasal işlem yaptığı sabittir. Şikayetçi, bu olaylar nedeniyle sonradan olay yerine gelen şüpheli S.. Ş..'in ismini vererek kendisine tehdit ve hakarette bulunduğundan dolayı şikayetçi olmuştur. Bu şikayet üzerine, şikayetçinin kardeşi olan B.. G.. ve yine yengesi olan E.. G..'ın 14.07.2014 tarihinde verdikleri beyanlarında iddiaları doğrulamaları karşısında; CMK'nın 170/2. maddesi uyarınca dosyadaki mevcut delillerin şüpheli S.. Ş.. hakkında tehdit ve hakaret suçlarından iddianame düzenlenebilmesi için suçların işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu açıktır. Şüpheli S.. Ş..'in eylemlerinin sübut bulup bulmadığı hususunun, lehine ve aleyhine toplanacak tüm kanıtların, mahkemece birlikte tartışılıp değerlendirilmesi sonucu belirlenmesi gerekmektedir. Yapılan açıklamalara göre, şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar ve bu karara itiraz sonucunda verilen itirazın reddine dair mercii kararı hukuka aykırıdır. Açıklanan nedenlerle itirazın reddine ilişkin merci kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Alanya Sulh Ceza Hakimliğinin 05/12/2014 tarihli ve 2014/1335 değişik iş sayılı kararının, şüpheli S.. Ş..’in tehdit ve hakaret eylemleri yönünden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12922, Karar No: 2024/234, Tarih: 17.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12922 E.  ,  2024/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/783 E., 2023/477 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/67 E., 2022/194 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davacılar vekilince temyiz edilmiş, davacılardan ... temsilen ve asaleten ayrıca temyiz harç ve giderleri için adli yardım talep etmiştir. Dairemizin 05.06.2023 tarihli ve 2023/5006 E. - 2023/6363 K. sayılı kararı ile adli yardım talebinin reddine, itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmemesi ve veya itirazın reddi sonuçlarına göre temyiz harç ve giderlerinin yatırılması hususunda gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş olup, davacılardan ..., temsilen ve asaleten Dairemizin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itiraz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 337/2 nci maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verme görevi Yüksek Yargıtay 11. Hukuk Dairesine ait olduğundan dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 11. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE,

17.01.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9914, Karar No: 2019/15011, Tarih: 17.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/9914 E.  ,  2019/15011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 158/1-d, 52/2, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Seymen Telekom isimli iş yerinin sahibi olan sanık ...’nın katılanın bilgi ve rızası dışında 0530 141 93 73 numaralı faturalı hattı çıkarttığı ve fatura borcunun ödenmemesi nedeniyle katılan aleyhine takip yapıldığı, yapılan bilirkişi incelemesinde suça konu hatta ilişkin abonelik sözleşmesindeki katılan adına olan yazı ve imzaların sanık ...’nın el ürünü olduğunun tespit edildiği bu şekilde sanığın atılı suçu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın savunması, katılan beyanları, bilirkişi ve ekspertiz raporu ile dosya kapsamından mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair vermiş olduğu mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10935, Karar No: 2019/6540, Tarih: 09.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/10935 E.  ,  2019/6540 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2018/84439

Hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçundan sanık A.. S..'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 17771, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk Lirası adlî para cezasıyla cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun!un 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Acıpayam 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli ve 2016/142 esas, 2018/198 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Sanık hakkında Acıpayam 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli kararıyla hükmolunan 500,00 Türk Lirası adlî para cezasının, anılan Mahkemenin gerekçeli karara ek yapılan tavzih şerhiyle, 25 gün hapis cezasının 500,00 Türk Lirası adlî para cezasına çevrildiğine ilişkin bendin kaldırılarak sonuç ceza olarak 25 gün hapis cezası şeklinde tavzihine karar verilmiş ise de, mahkemece tavzihine karar verilen bu hata “maddî yanılgı” ya da “yazım hatası” olarak değerlendirilip tavzih yoluyla düzeltilemeyeceğinden, söz konusu tavzih şerhinin yok hükmünde olduğu ve hukukî değerinin bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması ve anılan Kanun’un 177/1. maddesinde hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması ile anılan Kanun'un 58/3. maddesinde yer alan, "Tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur." şeklindeki düzenleme uyarınca sanığın mükerrir olması sebebiyle, sanık hakkında tayin olunan 25 gün hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetimeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15.10.2018 gün ve 2018-13153 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.10.2018 gün ve KYB/2018-84439 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece karar verilip dosyadan el çekildikten sonra, gerekçeli karar altına düzeltme şerhi konularak cezanın hapis cezası olarak belirlenmesine yönelik tavzihi, hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece karar verilip dosyadan el çekildikten sonra, gerekçeli karar altına düzeltme şerhi konularak cezanın hapis cezası olarak belirlenmesine yönelik tavzihi, hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan hükümlü hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesindeki "tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur" hükmü uyarınca, müsnet suçu düzenleyen anılan Kanun'un 177/1. maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik olduğu gözetilerek, hüküm kurulurken hapis cezasının seçilmesi karşısında, aynı Kanun'un 50/2. maddesindeki “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez” şeklindeki düzenleme gereği, sanık hakkında tayin olunan netice 25 gün hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden, Acıpayam 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31.05.2018 tarih ve 2016/142 esas, 2018/198 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4-c bendi uyarınca BOZULMASINA, hükümlü aleyhine sonuç doğurmayacağı ve yeniden yargılamada yapılamayacağından, infazın mahkemece hükmedilen 500 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına, hükümden 58. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmasına, diğer hususların aynen korunmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23738, Karar No: 2013/24273, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/23738 E.  ,  2013/24273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden ve yasanın öngördüğü 6 aylık süre beklenmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.092013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6160, Karar No: 2019/2789, Tarih: 01.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/6160 E.  ,  2019/2789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı , ......lerine ait ilgili adresteki motelin 10 yıl süre ile 2996 sayılı kanunun 45 vd. maddeleri uyarınca açık teklif usulü ile kiraya verilmesine ...... Encümenince 24.08.2012 tarihinde karar verildiğini,kira bedelinin 1 yıl için 36.000 TL olarak belirlendiğini,14.09.2012 tarihinde yapılan açık arttırmada ihalenin 115.000 TL bedelle davalı üzerinde kaldığını ve bu kararın onaylandığını,davalıya sözleşmeyi yapması için aynı gün tebliğ yapıldığını,ancak davalının yasal 15 günlük sürede sözleşmeyi yapmaması nedeniyle bu ihalenin feshedilip geçici teminatın irat kaydedildiğini,...... Encümeninin 04.10.2012 tarihli kararı ile söz konu motel için yeniden 10 yıl süreli önceki ihaledeki şartname hükümlerine göre yeniden açık teklif usulü ihaleye çıkartıldığını,yapılan bu ikinci ihalede söz konusu motelin dava dışı ......’ya 36.100 TL bedelle ihale edildiğini, bu şekilde zarara uğradıklarını, davalının iki ihale arasındaki farktan sorumlu olduğunu ve bu miktarın da 78.900,00 TL olduğunu ileri sürerek,bu miktarın 30.09.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ,kendisinin de ihaleye iştirak edip nihai bedel olan 115.000,00 TL pey sürüp ihale alıcısı olduğunu, fakat tarafına tanınan 15 günlük süre içerisinde yaptığı araştırmada bu bedelin çok yüksek olduğunu öğrendiğini, ayrıca bütçesinin de bu bedele hiç uygun olmadığını fark ettiğini, geçici teminat bedeli olan 1.080,00 TL’nin davacı tarafça gelir olarak kaydedildiğini,söz konusu motelin tekrar ihaleye çıktığını ve yıllık 36.100,00 TL’ ye başka bir alacıya ihale edildiğini ve 10 yıl süreli kira sözleşmesinin imzalandığını öğrendiğini, davacı iddiasının haksız olduğunu savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,davalının ihaleye katılırken nakit olarak yatırmış olduğu 1.080,00 TL tutarındaki geçici teminatın davacı ......nin 17.10.2012 tarih ve 1278 yevmiye numaralı muhasebe işlem kaydı ile gelir kaydedildiği,Devlet İhale Yasasının 57 maddesinde sözleşmenin yapılmaması halinde ne yapılması gerektiğine ilişkin hükümlerin düzenlendiği, bu maddenin 3. fıkrasına göre, sözleşme yapılmadığı takdirde protesto çekmeye hüküm almaya gerek kalmaksızın ihalenin bozulacağı ve geçici teminatın irad kaydedileceğinin belirtildiği, somut dava dosyasında da davalının sözleşme yapmadığı, bunun üzerine davacının geçici teminatı irad kaydettiği anlaşılmakla davacı ......nin başkaca tazminat hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Uyuşmazlık;davacı tarafından yapılan ihale sonrası ihale kendi üzerinde kalan davalının davacı ile sözleşme yapmaması nedeniyle davacının yeniden yapılan ikinci ihale sonucunda dava dışı 3. kişiye daha düşük bedelle yapılan ihale sonucunda zarara uğrayıp uğramadığı,uğramış ise bunun ne miktarda olduğu ve davalıdan talep edilip edilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda ilgili motelin 10 yıl süre ile 2996 sayılı kanunun 45 vd. maddeleri uyarınca açık teklif usulü ile kiraya verilmesi için ...... Encümenince 24.08.2012 tarihinde karar verildiği,kira bedelinin 1 yıl için 36.000 TL olarak belirlendiği,14.09.2012 günü ...... Encümeni huzurunda yapılan açık arttırma usulü olan ihalede davalının 1 yıl kira bedeli olarak 115.000 TL ile en yüksek teklifi verdiği ve ...... encümenince de ihalenin bu bedelle ve şartnamede belirtilen diğer şartlarla birlikte davalı üzerinde kalmasına karar verildiği ve bu kararın onaylandığı, aynı gün 14.09.2012 tarihinde ihalenin 1. Yıl kira bedeli 115.000,00 TL si KDV dahil ve şartnameye uygun şekilde 2, 3, 4, 5. yıl kira bedelinin bir önceki yıla göre ÜFE oranında arttırılarak 6, 7 , 8, 9, 10. Yıl kira bedelleri günün ekonomik koşulları göz önüne alınarak ...... ve davalının ortak anlaşmaları doğrultusunda yeniden arttırılacak şekilde KDV dahil davalı üzerinde kaldığı ve sözleşme yapmasının tebliğ edildiği, davalının ise yasal 15 günlük süre içerisinde sözleşme yapmadığından bu ihale feshedilerek davalının geçici teminatının gelir kaydedildiği,bundan sonra ise ...... encümeninin 04/10/2012 tarihli kararı ile söz konusu motel için 10 yıl müddetle önceki ihaledeki şartname hükümlerine göre yeniden açık teklif usulü ihaleye çıkartıldığı ve yapılan bu ihalede söz konusu yerin 36.100,00 TL bedelle dava dışı ......'ya ihale edildiği ve bu kişi ile 05.11.2012 tarihinde kira sözleşmenin imzalandığı anlaşılmaktadır.