muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19356, Karar No: 2013/14372, Tarih: 12.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19356 E.  ,  2013/14372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı belediyede itfaiyeci olarak çalıştığı dönemde 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme şeklinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu ve fazla mesai ücreti alacaklarının Toplu İş Sözleşmesine göre % 100 zamlı ödenmesi gerektiğini, fazla mesai ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, zabıta ve itfaiye personelinin fazla mesai ücretlerinin 5893 sayılı Kanunun 51. ve 52. maddeleri kapsamında üst sınırı aşmamak kaydıyla Bütçe Kanununda nüfus oranlarına göre belirlenen limitlerde Belediye Meclisince belirlenen maktu miktarın ödenmesine karar verildiğini, 2011 yılı için 06.01.2011 tarih ve 2 sayılı meclis kararı ile fazla mesai ücretlerinin belirlendiğini ve bu limit üzerinden her ay için 187 TL ödeme yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 24 saat çalıştığı günlerde 3 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek yapılan hesaplamadan 2011 yılı için yapılan ödemelerin mahsubu ile belirlenen fazla mesai ücreti alacağı üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalı Belediyenin itfaiye bölümünde hangi tarihte çalışmaya başladığını beyan etmemiş, davalı ise davacının 2005 yılında davalı belediyenin itfaiye biriminde çalıştığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanına göre davacının 2004 Ocak ayından itibaren itfaiyede çalışmaya başladığı kabul edilmiş ancak 2001 Ocak ayından itibaren hesaplama yapılmıştır. Davacı tanıkları davacının 2002 yılından itibaren davalı belediyenin itfaiye biriminde çalışmaya başladığını beyan etmişlerdir. Mahkemece davacının 2001 yılında itfaiyeci olarak çalışmaya başladığı, tanık beyanlarına göre 2004 Ocak ayından itibaren itfaiyeci olarak çalıştığı karar gerekçesinde belirtilmiş, 2001 Ocak ayından itibaren hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur. Resmi kurum olan davalı işyerinde davacının hangi tarihte itfaiyede görevlendirildiğine dair kayıtlar getirtilerek davacının hizmet süresinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsizdir.

3-Davalı tarafça Bütçe Kanununa göre itfaiye işçilerinin fazla mesai ücreti alacaklarının ödendiği savunulmuş ise de söz konusu düzenleme devlet memuru olan itfaiye çalışanlarını kapsamakta olup davacı işçiye uygulanamaz. Belediye Meclisinin bu yönde aldığı karar Yasaya ve Toplu İş Sözleşmesine aykırı olduğundan geçerli değildir. Davacının aksini kabul ettiğine dair bir bildirimi de olmadığından işçinin aleyhine yorumlanamaz. Davacıya Toplu İş Sözleşmesine ve Yasaya göre alacaklarının ödenmesi gerekir. Bu nedenle Mahkemece davacının fazla mesai ücreti alacalarından yapılan itfaiye mesai ödemelerin mahsubu doğrudur. Ancak dosyada bulunan ücret bordrolarından itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı olarak davacıya 2006 Şubat ayından itibaren ödemeler yapıldığı tespit edilmektedir. Dosyadaki ücret bordrolarının imzalı olmadığı anlaşılmakla, Mahkemece öncelikle varsa davacıya ait imzalı ücret bordroları ve banka kayıtları getirtilmeli, bordrolarla banka kayıtlarının uyumlu olup olmadığı tespit edilmeli, davacıya Toplu İş Sözleşmelerine göre ödenen yakacak yardımının tespiti ile bu miktarın itfaiye mesai ücreti ve yakacak yardımı adı altında yapılan ödemelerden mahsubu ile davacıya ödenen itfaiye mesai ücretlerinin tespiti ve davacının fazla mesai alacaklarından yapılan tüm itfaiye mesai ödemelerinin mahsubu gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13746, Karar No: 2012/18971, Tarih: 09.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/13746 E.  ,  2012/18971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yapılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununu 11/g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

36 m2 yüzölçümlü taşınmaza 7956 m2 yüzölçümlü taşınmazın emsal alınması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı kabul edilmemiştir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9227, Karar No: 2016/15633, Tarih: 02.06.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/9227 E.  ,  2016/15633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İcra Mahkemesine başvuran... tek başına borçlu şirketi temsile yetkili değil ise de; temyize kayyım tarafından başvurulmuş olması ile şikayete icazet verildiğinin ve temsil eksikliğinin giderildiğinin kabulü gerekmekle, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamlı takipte, borçlu şirketin diğer şikayetlerinin yanı sıra, İİK'nun 150/ı maddesi koşullarının oluşmadığını ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği görülmektedir.

İpoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takipte, İİK'nun 150/ı maddesinin koşullarının bulunup bulunmadığı iddiasını incelemek icra mahkemesinin görevi olup, borçlu tarafından süresiz şikayet yolu ile icra emrinin iptali istenebilir.

O halde mahkemece, borçlunun ilamlı takip yapılamayacağına yönelik şikayetinin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8938, Karar No: 2011/5466, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8938 E.  ,  2011/5466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'nin beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatleri yerine farklı gerekçe ile beraatlerine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4290, Karar No: 2011/2553, Tarih: 26.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/4290 E.  ,  2011/2553 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/54724

MAHKEMESİ : (SİNCAN) Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 13/05/2008 - 59/94

SUÇ : Kasten öldürme

V.. P..'i kasten öldürmeye teşebbüsten, N.. P.., Ü.. P.. ile İ.. P..'i kasten yaralamaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık R.. Ö.., işbu yaralama suçuna katılmaktan sanık S.. Ö.., Y.. E.. ile S.. Ö..'i kasten yaralamaktan sanıklar V.. P.., Ü.. P.., İ.. P.., (Musa oğlu) S.. P.. ile (Veysel oğlu) S.. P..'in yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, adı geçen sanık Recep'in izinsiz silah taşımaktan beraatine, N.. P..'in TCK.nun 64.maddesi gereğince hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine, V.. P.., İ.. P.., (Musa oğlu) S.. P.. ile (Veysel oğlu) S.. P.. hakkında CMK.nun 231/5-8.maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin (SİNCAN) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13/05/2008 gün ve 59/94 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii, müdahil ile müdahil-sanıklar taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Sanık İsmail hakkında mağdurlar Nuh, Ümit ve İhsan’ı, sanıklar Vedat, Ümit ve İhsan hakkında mağdurlar Recep ve Yusuf’u Kasten Yaralama suçlarından açılan davalar ile ilgili olarak dava zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

2-) Sanıklar Vedat, Ümit, İhsan, Musa oğlu Selahattin ve Veysel oğlu Selahattin’in mağdur Suat’ı Kasten Yaralama suçlarından CMK.nun 231/5. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kurulan hükümler, 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

3-) Katılanlar Afife ve Yasin, mağdur-katılan-sanıklar Vedat, Ümit ve İhsan vekilinin yasal süresi içinde verdiği süre tutum dilekçesinde hükümleri sadece “sanık” sıfatıyla, mağdur-sanıklar Recep ve Suat müdafiinin yasal süresi içinde verdiği süre tutum dilekçesinde ise hükümleri “Recep yönünden sanık sıfatıyla” temyiz ettikleri anlaşıldığından, yasal süreden sonraki katılanlar Afife ve Yasin, mağdur-katılan-sanıklar Vedat, Ümit ve İhsan vekilinin “mağdur-katılan ” sıfatıyla, mağdur-sanıklar Recep ve Suat müdafiinin ise “Recep yönünden müşteki sıfatıyla,

Suat yönünden ise şikayetçi-sanık sıfatıyla” yapmış oldukları temyiz istemlerinin CMK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş ve sanıklar Suat ve Yusuf’un mağdurlar Nuh, Ümit ve İhsan’ı kasten yaralama suçundan kurulan hükümler ile sanık Nuh hakkındaki davaların ölüm nedeniyle düşürülmesine ilişkin hükümler inceleme dışı bırakılmıştır.

Suat yönünden ise şikayetçi-sanık sıfatıyla” yapmış oldukları temyiz istemlerinin CMK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş ve sanıklar Suat ve Yusuf’un mağdurlar Nuh, Ümit ve İhsan’ı kasten yaralama suçundan kurulan hükümler ile sanık Nuh hakkındaki davaların ölüm nedeniyle düşürülmesine ilişkin hükümler inceleme dışı bırakılmıştır.

4-a) Sanık Recep’in mağdurlar Nuh, Ümit ve İhsan’ı Kasten Yaralama suçlarından verilen para cezalarına ilişkin mahkûmiyet hükümleri, 21.7.2004 tarihli 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK’nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin;

b) Sanık Recep’in 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraatine ilişkin verilen hükmün gerekçesine yönelmeyen temyizde sanığın hukuki yararı bulunmadığından, müdafiinin temyiz isteminin;

CMK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş, sanık Recep’in mağdur Nuh’u Kasten Yaralama suçundan cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin yasal süresinden sonra olması da dikkate alınarak belirtilen hükmün bozulması yönündeki tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

5-) Sanık Recep hakkında mağdur Vedat’ı Kasten Öldürmeye Teşebbüs suçundan kurulan hükmün sanık müdafiinin temyizi üzerine incelenmesinde;

Sanığın hazır bulunmadığı son celsede iddia makamının esas hakkındaki mütalaasına karşı hazır olan sanık müdafiinin diyeceklerinin ve son sözünün sorulmaması suretiyle CMK.nun 216/3.maddesine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 26/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3293, Karar No: 2022/3225, Tarih: 15.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/3293 E.  ,  2022/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MERSİN 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmün, bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 10/02/2016 tarihinde sanık tarafından temyiz edildiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri uyarınca temyiz isteğinin REDDİNE, 15/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.