muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6262, Karar No: 2014/8589, Tarih: 29.12.2014

Birleşen davada davacılar vekili, sözleşmenin tek taraflı ve haksız feshi ile müvekkillerinin mağdur olduğunu, yıllara oranla davalı kooperatifin satış hacmini % 20 oranında artırdıklarını, sözleşme koşullarına uygun olarak birinci yıl için % 80 barajını aştıklarını ileri sürerek, yapılan hizmete karşılık müvekkilinin hak ettiği 72.975,00 TL’nin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davada davalı- birleşen davada davacının talimat mahkemesinde incelenen ticari defterlerinin usulüne uygun tutulmadığı, lehine delil teşkil etmediği, asıl davada davacı-birleşen davada davalı kooperatifin ticari defterlerinin usulüne uygun tutulduğundan lehine delil teşkil ettiği, asıl davada davacı-birleşen davada davalının sözleşmeyi haklı nedenlerle fesih ettiği ve asıl dava yönünden davacı tarafın davalı taraftan 31.05.2010 tarihi itibariyle 55.748,55 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle, asıl davanın kabulü ile 55.748,55 TL'nin 01.06.2010’dan itibaren ticari faizi ile birlikte tahsiline; birleşen davanın reddine dair verilen karar, asıl davada davalı ile birleşen davada davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 03.03.2014 tarih ve 2013/8564 E., 2014/1527 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Asıl davada davalı ile birleşen davada davacılar vekilleri, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan asıl davada davalı-birleşen davada davacı şirket vekilinin tüm, birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin karar düzeltme itirazı yönünden;

Dairemizce birleşen davada davacı E.. S.. açısından verilen onama kararında alınması gereken 25,20 TL bakiye harç bulunduğu halde, anılan taraf asıl davanın da tarafıymış gibi asıl davada davalı-birleşen davada davacı şirket ile birlikte 952,00 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 2.906,58 TL harca mahkum edildiği anlaşıldığından, asıl davada davacı E.. S.. vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile maddi hatanın aşağıdaki şekilde düzeltilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı S.P.U. Paz. İletişim ve Reklamcılık Ltd. Şti. vekilinin tüm, birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının REDDİNE, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının kabulü ile ilamda bulunan harç dökümüne ilişkin;

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı S.P.U. Paz. İletişim ve Reklamcılık Ltd. Şti. vekilinin tüm, birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının REDDİNE, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacı E.. S.. vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının kabulü ile ilamda bulunan harç dökümüne ilişkin;

"HARÇ (Asıl ve Bir. Dvlılar Yönünden)olarak düzeltilmesine, bu düzeltmenin Dairemiz ilamının altına yazılmasına, birleşen davada davacıdan alınan karar düzeltme peşin harcının istek halinde iadesine, 52,40 TL harç ve takdiren 251,00'er TL para cezasının asıl davada davalı-birleşen davada davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine 29.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13383, Karar No: 2007/15613, Tarih: 03.12.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/13383 E.  ,  2007/15613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 27/11/2006 gün ve 14154-16307 sayılı bozma kararında özetle; " Uyuşmazlık, dava konusu taşınmaza uygulanan vergi kayıtlarının kapsamlarının tayini ve vergi kaydı miktar fazlasının zilyetlikle kazanılıp kazanılamayacağı yönünde toplanmaktadır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişinin vergi kayıtlarının taşınmaza uyduğu yolundaki sözleri soyut içerikli olup, vergi kayıtlarının sınırları okunarak arazi üzerinde yerleri gösterilip krokiye işaret edilmemiştir. Ayrıca, taşınmazın kuzey ve doğu sınırında tahdidi 1939 yılında yapılıp kesinleşen ...., Devlet Ormanı bulunmaktadır. Vergi kayıtlarının sabit sınırlı olarak kabul edilebilmesi için sınırların açık yönü kalmadan dava konusu parseli içine alması gerekir. O halde, doğru sonuca varılabilmesi için yeniden keşif yapılarak 675 ve 680 nolu vergi kayıtları uygulanarak kapsamlarının tayin edilmesi, kayıtlarda geçen sınır yerleri arazi üzerinde gösterilip yerlerinin krokiye işaret ettirilmesi, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel kayıtları ile denetlenmesi, vergi kayıtlarının dava konusu parseli çevreleyip çevrelemediği, açık yön kalıp kalmadığının belirlenmesi, açık yön kalıyor ise ve sınırda eylemli orman bulunduğundan ve orman kadastrosunun kesinleştiği tarih ile tespit tarihi arasında 20 yıl geçeceğinden, 3402 Sayılı yasanın 20/c. maddesi gereğince vergi kayıtlarının kapsamlarının miktarlarının değer verilerek belirleneceğinin düşünülmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine, dava konusu ... Köyü 112 ada 19 sayılı parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 04/10/1989 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 03/12/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8654, Karar No: 2023/5430, Tarih: 06.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/8654 E.  ,  2023/5430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/591 E., 2016/28 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2014/591 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası ve 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 21.900TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 3 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.10.2020 tarihli ve 2016/112626 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın kusur durumuna ilişkin rapora itiraz edildiğine, ölen ...’in yaralandığı ve tedavi gördüğü hastanede 22 gün sonra vefat etmesi nedeniyle kaza ile ölüm arasında illiyet bağının bulunmadığı ve hekim becerisinin önemli olduğundan yapılan tedavinin araştırılması gerektiğine, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın fazla belirlendiğine, sanık hakkında gerekçesi gösterilmeden takdiri indirim hükümlerinin uygulanmadığına, sanık hakkında diğer lehe hükümler de bu sebeple değerlendirilmediğine ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz isteminin sanığa verilen cezanın az olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.06.10.2014 günü saat 10.00 sıralarında 406 Sokak üzerinde seyir halinde olan sanık sürücü ...'nun sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyonetin ön sağ tampon ve bağlantı kısımlarının gidiş istikametine göre sağ tarafından gelen, Hürriyet Caddesi üzerinde seyir halinde olan, ölen ...'in yolcu olarak bulunduğu, sanık sürücü ...'in sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobilin sol arka teker ve çamurluk kısmıyla çarpışması sonucu ölümlü ve maddi hasarlı trafik kazası meydana gelmiştir.

1.06.10.2014 günü saat 10.00 sıralarında 406 Sokak üzerinde seyir halinde olan sanık sürücü ...'nun sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyonetin ön sağ tampon ve bağlantı kısımlarının gidiş istikametine göre sağ tarafından gelen, Hürriyet Caddesi üzerinde seyir halinde olan, ölen ...'in yolcu olarak bulunduğu, sanık sürücü ...'in sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobilin sol arka teker ve çamurluk kısmıyla çarpışması sonucu ölümlü ve maddi hasarlı trafik kazası meydana gelmiştir.

2.Kaza tespit tutanağına göre, sanık ...'nun 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 57 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca motorlu araçlarda soldan gelen aracın sağdan gelen araca geçiş hakkı vermemesi nedeniyle geçiş önceliği kuralını ihlal ederek kusurlu olduğu, sanık ...'in 2918 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kavşaklara yaklaşırken araçların hızını azaltmamak kuralını ihlal etmesi nedeni ile kusurlu olduğu belirlenmiştir.

3.Soruşturma aşamasında dosya üzerinden alınan 31.10.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, söz konusu kazanın oluşumunda ... plaka sayılı kamyonet sürücüsü sanık ...'nun 2918 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca "Kavşak kollarının trafik yoğunluğu bakımından farklı oldukları işaretlerle belirtilmemiş olduğu yerlerde geçiş önceliği kuralına uymamak" maddesini ihlal etmiş olması sebebiyle asli kusurlu olduğunun, diğer özel ... sürücüsü ...'in ise aynı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri uyarınca "Sürücüler kavşaklara yaklaşırken araçlarının hızını azaltmak, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak zorundadır" maddesini ihlal etmiş olması sebebiyle tali kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4. Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi 18.09.2015 tarihli rapora göre,

a- Sanık sürücü ...’nun kavşağa girmeden önce yolu kontrol etmesi, sağ tarafından gelen araçlara ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken yolu yeterince kontrol etmeyip sağ tarafından gelen otomobile ilk geçiş hakkını vermeden kavşağa girip sevk ve idaresindeki kamyonetin sağ tarafından gelen otomobille çarpıştığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle asli kusurlu olduğu,

b- Sanık sürücü ...’in savunmasında beyan ettiği diğer sanık sürücünün geldiği yolu görmesini ve diğer sanık sürücünün de kendi kullandığı yolu görmesini engelleyen evi dikkate alarak kavşağa girmeden önce ikaz tedbiri alması gerekirken ikaz tedbiri almayıp sevk ve idaresindeki otomobilin kavşakta sol tarafından gelen kamyonetle çarpıştığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle alt düzeyde tali kusurlu olduğu belirlenmiştir.

5. Dosyada mevcut ölü muayene ve otopsi tutanağına göre ...'in trafik kazası ile husulü mümkün torakal vertebra kırığı ve parapleji tedavisi sırasında gelişen ile böbrek yetmezliği komplikasyonları nedeniyle öldüğü tespit edilmiştir.

5. Dosyada mevcut ölü muayene ve otopsi tutanağına göre ...'in trafik kazası ile husulü mümkün torakal vertebra kırığı ve parapleji tedavisi sırasında gelişen ile böbrek yetmezliği komplikasyonları nedeniyle öldüğü tespit edilmiştir.

6.Adli Tıp Kurumu İstanbul Adli Tıp İhtisas Kurulu 18.03.2015 tarihli raporuna göre, kişinin ölümü ile 06.10.2014 tarihinde geçirdiği ... içi trafik kazasına bağlı meydana gelen yaralanması arasında tıbben illiyet bağı bulunduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinde yer verilen, suçun işleniş biçimi, sanığın taksirinin yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı gibi ölçütler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasına belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak asli kusurlu olarak bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında belirlenen temel ceza miktarında bir isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirim uygulanma gerekçesinin yerinde olduğu anlaşılarak sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görülmeyerek hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Kaza tespit tutanağında sanığın kullandığı araçla kavşakta sağ tarafından gelen diğer araca geçiş hakkını vermeyerek geçiş önceliği kuralı ihlali ile meydana gelen kazada kusurlu olduğunun belirlendiği, Adli Tıp Kurumundan alınan rapor ile sanığın kusur durumuna ilişkin kanaatin aynı olduğu, oluş ve dosya kapsamıyla uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği, denetime elverişli, yasal dayanağa haiz ve yeterli olduğu, dosyadaki bilgi ve belgelerden mahkemenin uygulamasının isabetli olduğu anlaşılarak, sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görülmeyerek, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup uygulamaya esas kanun maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasının gösterilmemesi hukuka aykırılık bulunmuş, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

4.Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanunun 52 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanunun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı hareket edilmesi hukuka aykırı bulunmuş olup bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

4.Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanunun 52 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanunun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı hareket edilmesi hukuka aykırı bulunmuş olup bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (4) ve (5) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2014/591 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin altıncı paragrafının sürücü belgesinin ibaresinden sonra "TCK 'nın 53/6. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi ile aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin adli para cezasına ilişkin üçüncü ve dördüncü paragrafının hüküm yerinden çıkarılarak yerine''Sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak 3 yıl hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaleti ile 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1095 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 21.900 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5720, Karar No: 2010/9821, Tarih: 15.09.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5720 E.  ,  2010/9821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :23.12.2009

No :336-415

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçlunun üçüncü kişi ... İlçe Özel İdare Müdürlüğündeki istihkakının paylaşımı için düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalıların anılan mercie haciz ihbarnamesi göndermediğini, bu alacakların gerçek bir alacak da olmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece 5302 sayılı Yasanın 6/a maddesine göre ihale nedeniyle doğan istihkakları ödemekle görevli yerin İlçe Özel İdare Müdürlüğü olduğu, davalıların doğrudan Süloğlu İlçe Özel İdare Müdürlüğüne haciz ihbarnamesi göndermediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

TL

17.15-O.H.

17.15.-P.H

00.00

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2017/648, Karar No: 2021/751, Tarih: 04.02.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2017/648 E.  ,  2021/751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “... çekişmeli 1, 2, 4 ve 7 parsel sayılı taşınmazların fen bilirkişilerinin 22.01.2010 tarihli rapor ve haritasında (K), (K-1), (İ-1) , (I-1), (A-1), (İ), (I), (A), (C), (C-1), (B), (B-1), (D), (D-1), (L), (G), (G-1), (H), (H-1), (E), (E-1) ve (F) harfleri ile gösterilen bölümlerine ilişkin usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına, 104 ada 5 sayılı parsel yönünden ise; Kadastro hakiminin davaya konu edilen parsel ya da parseller hakkında sicil oluşturmak, sicil oluştururken de hangi parselin kim ya da kimler adına hangi paylar oranında tescil edileceğini açıkça göstererek açık ve infazı kabil sicil oluşturmakla yükümlü olduğu belirtilerek 104 ada 5 sayılı parsel davaya konu edildiği ve tutanak aslı bu dosyada davalı bulunduğu halde, hüküm fıkrasında tescil hükmü kurulmayarak sicilin açık bırakılmasının isabetsiz olduğuna” değinilmiştir. Ezine Kadastro Mahkemesi'nde yargılama devam etmekte iken bu mahkemenin kapatılması nedeniyle Çanakkale Kadastro Mahkemesi tarafından Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın reddine, çekişmeli 104 ada 5 parsel sayılı taşınmazın ...'nın mirası 1920 pay kabul edilerek; 192 payın ..., 192 payın ..., 384 payın ..., 128 payın ..., 128 payın ..., 128 payın ..., 96 payın ..., 96 payın ..., 96 payın ..., 24 payın ..., 36 payın ..., 36 payın ..., 96 payın ... 288 payın ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8915, Karar No: 2019/5042, Tarih: 15.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8915 E.  ,  2019/5042 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 50/2. maddesinin ''suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez'' şeklindeki hükmüne ve 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kanun maddelerinin uygulanması taleplerine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin 50/1-a gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

2-Suç tarihi itibariyle sürücü belgesi olmayan sanık hakkında TCK’nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 270 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 5400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ve hükmün 6. fıkrasının hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.