muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10416, Karar No: 2022/2617, Tarih: 02.03.2022

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nin rüşveti tanımlayan ve 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yürürlükte kalan 252/3. maddesinde "Rüşvet bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlamasının (05/07/2012 tarihine kadar) rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı dikkate alındığında, polis memuru olan sanıkların görevlerinin gereklerine uygun davranmaları karşılığında menfaat temin etmeye çalışma şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nin mülga 257/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, menfaat temin eden kamu görevlisi olmayan sanıkların eylemlerinin ise bu suça iştirak niteliğinde olacağı, ayrıca rüşvet suçunun oluşabilmesi için bir rüşvet anlaşmasının bulunması, anlaşmanın da işin yapılmasından önce veya en geç yapılması anında olması gerektiği, diğer yandan menfaat temin eden kamu görevlisinin eyleminin cebri irtikap olarak değerlendirilebilmesi için yarar sağlayan kişinin kural olarak meşru zeminde bulunması gerektiği gözetilerek; cebri irtikap şeklinde değerlendirilen 15. olayda menfaat sağlayan ... hakkında suç tarihi itibarıyla idari para cezası uygulanması gereken bir durumun bulunup bulunmadığı araştırılmak suretiyle meşru zeminde olup olmadığının belirlenmesi, ayrıca bu eylem açısından icbar unsurunun, sübutu kabul edilen rüşvet eylemleri bakımından ise rüşvet anlaşmasının ne şekilde gerçekleştiğinin her bir olay yönünden karar yerinde ayrı ayrı tartışılıp değerlendirilmesi ve 5237 sayılı TCK'nin mülga 257/3. maddesi kapsamında düzenlenen suç üzerinde durulması sonrasında sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeler sonucu yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kabule göre de;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 26/04/2016 tarihli ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı Kararında da benzer şekilde belirtildiği üzere, rüşvet suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı işlenen suçlar bölümünde düzenlenmiş olması karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin suçun mağduru değil zarar göreni olacağı nazara alınarak, haklarında birden fazla mahkumiyet hükmü kurulan sanıklar hakkında tek suçtan hüküm kurulup zincirleme suç nedeniyle TCK'nin 43. maddesi uygulanmak suretiyle artırım yapılarak ceza belirlenmesi yerine, eylemlerinin ayrı suç olarak kabulüyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Hükümden sonra sanıklardan ...'in 21/06/2016, ...'ın 07/03/2019, ...'ın 03/11/2021 tarihlerinde öldükleri UYAP sisteminden temin edilen nüfus kayıtlarından anlaşıldığından, bu hususlar mahallinde araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 64 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Sanıklar ... ve ...'ın adli sicil kayıtlarında görünen ilamların infaz ve kesinleşme şerhli onaylı birer suretinin getirtilmesi suretiyle haklarında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin dikkate alınmaması,

Mahkumiyet hükümleri yönünden; Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçları TCK'nin 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işledikleri kabul edilen kamu görevlisi olan sanıklar hakkında 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmemesi,

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/1. maddesinde yer alan "Kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine Tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir" şeklindeki hüküm uyarınca, kendisini vekille temsil ettiren katılan ... lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/5. maddesinde yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir" biçimindeki düzenleme nazara alınarak, kendisini vekille temsil ettiren ve beraatine karar verilen tüm sanıklar lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken bir kısım sanıklar lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan ... vekili ile sanıklar müdafilerin ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek mahkumiyet hükümleri ile hukuki ve fiili bağlantı nedeniyle beraat hükümlerinin CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca mahkumiyet hükümleri yönünden sanıkların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA 02/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5410, Karar No: 2013/11004, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/5410 E.  ,  2013/11004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığına dayanak yapılan sigortalı hizmet cetvelindeki 2000- 2004 yılları arasındaki prime esas kazançlarının düzeltilmesine ve buna göre intibakının düzeltilerek eksik ödenen maaşlarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 2000- 2004 yıllarına ait prime esas kazançlarının hatalı olduğunun tespiti ile bu tarih aralığındaki primlerin en yüksek prime esas kazançlar üzerinden yapılandırılması ve hatalı hizmet cetvelinin düzeltilip, buna göre eksik ödenen maaşlarının tarafına ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile, davacının eksik ödenen maaşlarının tarafına ödenmesine ilişkin talebini atiye terkettiğinden bu hususta karar tesisine yer olmadığına, 10024038 s.s. ve 2/5330871 tahsis (... TC kimlik) numaralı davacı ...'nun hizmet cetvelindeki 2000-2004 yılları arasındaki kazançlarının hatalı olduğunun tespiti ile, davacının 6111 Sayılı Yasaya göre yapılandırılan tavan prime esas kazançlarının bilirkişi ...'nın 13/12/2011 tarihli raporunda belirttiği değerler dikkate alınarak maaşlarının hesaplanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

6111 sayılı Yasa 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu yasadan yararlanmak için son başvuru tarihi ise 31.05.2011'dir.

Davacı 28.09.2011 tarihli celsede, bilirkişi raporu ile 6111 Sayılı Yasaya göre hesaplama yapılmasını talep etmiştir. 6111 sayılı yasadan yararlanmak için son başvuru tarihi 31.05.2011 olup, davacının 28.09.2011 tarihli celsedeki 6111 sayılı yasadan faydalanma talebi süresinde değildir. Kurum kayıtlarına intikal eden başvurusunun bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır. Mahkemece başvuru araştırılmadan kabulüyle 6111 sayılı yasanın davacıya uygulanması hatalıdır

Öte yandan davacının hizmet cetvelindeki 2000-2004 yılları arasındaki kazançlarının hatalı olduğunun tespitine dair kurulan hüküm infaza elverişli değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2378, Karar No: 2016/14505, Tarih: 20.09.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/2378 E.  ,  2016/14505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının hak etmiş olduğu fazla mesai ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının hüküm altına alımasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fazla mesai ücreti alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 20.06.2014 tarihli ilamı ile “...talep konusu dönemleri kapsayan zamanlarda işyerinde Bölge Çalışma Müdürlüğünce yapılan tüm teftişlere ait raporlar,işyeri çalışma düzenine dair yönetmelik talimat vb işyeri belgeleri celbedilmeli, bu belge kapsamları ve taraflarca dosyaya sunulan sair belgeler de nazara alınarak genel olarak işyerinde ve ayrıca özellikle davacı işçinin çalıştığı bölüm itibariyle çalışma düzeni hakkında taraf tanıklarının tekrar ifadesine başvurulmalı, benzer mahiyetteki dosyalardaki tanık ifadeleri arasında eğer uyuşmazlık oluşursa bu çelişki giderilmeli ve akabinde dosyalar arasındaki birliğin sağlanması bakımından; davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir insan kaynakları uzmanı, aynı davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir yöneticilik yapmış bilirkişi, bir de İş Hukuku konusunda uzman ve tercihen bu dalda akademik kariyeri bulunan hukukçu bilirkişi aracılığı ile bilirkişi incelemesi yaptırılmalıdır.

…Dosyaya fazla mesai takip formları ve fazla mesai karşılığı izin kullanıldığını gösteren belgeler sunmuştur.Söz konusu belgeler kendi içerisinde çelişmediği müddetçe belgelerin isabet ettiği dönemde yapılan fazla çalışma süresi belirlenmeli ve kullandırılan izin süresi bu süreden mahsup edilmelidir.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş bordrolar bakımından sadece imzalı olanlar ve imzasız olsa da banka ödemesi vs. ile içeriği ispat edilen bordrolara itibar edilmeli ve bu bordrolarda fazla mesai ödemesi yapılmış olan aylarda davacının fazla mesai ücretini aldığı kabul edilmeli ve hesaplamada dışlanmalıdır.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş ibraname varsa ibranamede fazla çalışma alacağı bakımından ayrı bir bölüm yok ise ya da ayrı bölüm var ancak ödenen tutar belirtilmemiş veyahut "yok" vb. kelimeler yazılmışsa ibranameye itibar edilmemeli eğer tutar zikredilmişse ibraname ödeme belgesi olarak kabul edilmeli ve ibranamede belirtilen tutar hesaplanan tutardan mahsup edilmelidir.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş ibraname varsa ibranamede fazla çalışma alacağı bakımından ayrı bir bölüm yok ise ya da ayrı bölüm var ancak ödenen tutar belirtilmemiş veyahut "yok" vb. kelimeler yazılmışsa ibranameye itibar edilmemeli eğer tutar zikredilmişse ibraname ödeme belgesi olarak kabul edilmeli ve ibranamede belirtilen tutar hesaplanan tutardan mahsup edilmelidir.

Fazla mesai ücretinin hesabında, çalışılan dönemin ücretinin esas alınması gerekeceği ve dönem ücretinden kastın da brüt-çıplak ücret olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Keza net fazla mesai ücreti hesap edilirken net tutarın bulunması için gerekli olan gelir vergisi, damga vergisi ve SGK prim kesintilerinin yapılıp yapılmadığı denetlenmeli ve hüküm fıkrasında açıkça hüküm altına alınan tutarın net ya da brüt tutar olduğu belirtilmelidir...” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş ve ek rapor aldırarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; davacı ... şirkete ait otelin mutfak bölümünde demi chef olarak çalışmış olup yaz kış ayrımı olmadan haftanın 3 günü 12.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını, normal vardiyasının ise 16.00-24.00 saatleri arasında olduğunu iddia ederek fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının yaz döneminde 4 gün 16.00-24.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi ile 7 saat, kalan 2 gün ise 12.00-24.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile 10,5 saat çalışarak haftada 4 saat fazla mesai, kış dönemi ise 5 gün 16.00-24.00 saatleri arası 1 saat ara ile 7 saat kalan 1 gün ise 12.00-24.00 saatleri arası 1,5 saat ara ile haftada yarım saat fazla mesai hesabı yapılmıştır. Davacı tanıkları yaz aylarında davacının 16.00-24.00 vardiyasında çalıştığını ancak 3 veya 4 gün vardiyasına 12.00 de başlayarak fazla mesai yaptığın beyan etmeleri ayrıca emsal nitelikteki dosyalarda mutfak bölümünde çalışan işçilerin yaz döneminde haftada 3 gün fazla mesai yaptıklarının anlaşılması karşısında davacının yaz döneminde haftada 3 gün fazla mesai yaparak 12.00-24.00 saatleri arasında kalan 3 gün ise 16.00– 24.00 saatleri çalıştığının kabulü ile fazla çalışma ücretinin hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerekmiştir.

3- Ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3- Ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı yaz ve kış dönemindeki tüm çalışmalarında sadece 30 dakika ara dinlenmesi verildiğini iddia etmiş, davalı vekili cevap dilekçesinde mutfak ünitesinde dört vardiya olduğunu 08.00-16.00, 16.00- 24.00, 24.00- 08.00 ve 12.00 – 20.00 vardiyaları bulunduğunu ve yarım saat ara dinlenmesi uygulandığını belirtmiştir. Dosya kapsamına göre davacının yazın haftanın 3 günü kışın ise haftada 5 gün 16.00- 24.00 vardiyasında çalışmış olduğu sabittir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının normal vardiya saatlerinde 16.00- 24.00 saatleri arası çalıştığı ve 1 saat ara dinlenme yaptığının tespiti ile hesaplamalar yapılmıştır. Davacı iddiası ve davalı vekilinin cevap dilekçesinde vardiya saatlerinde yarım saat ara dinlenme olduğunu belirtmesi nedeni ile davacının 16.00-24.00 saatleri arasında ki çalışmasında yarım saat ara dinlenme yaptığının kabulü ile fazla çalışma alacağı hesap edilmesi gerekirken 1 saat ara dinlenme yaptığının kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4536, Karar No: 2017/9560, Tarih: 30.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/4536 E.  ,  2017/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı şirket vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir.Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırılması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... ili ... ilçesi ... mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza değer biçilirken, taşınmaza 5 km uzaklıkta olup, farklı mahallede bulunan taşınmazın, emsal alınması suretiyle hesaplama yapan ve dava konusu taşınmazın Belediye Başkanlığınca bildirilen emlak rayiç bedelinin altında m2 birim değeri belirleyen bilirkişi kurulu raporu , inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davanın niteliği gereği kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Davanın niteliği gereği kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/03/2017gününde oybirliğiyle karar verildi.