muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4418, Karar No: 2014/9565, Tarih: 02.06.2014

Davalı H.. D..'un Balıkesir Üniversitesi tarafından 2547 Sayılı Yasanın 35. maddesi gereğince doktora eğitimi yapmak üzere Yıldız Teknik Üniversitesi'ne kadrosunun tahsis edildiğinde ve istifa etmesi nedeniyle ilişiğinin kesilmesinde bir şüphe yoktur. Anılan maddeye göre, yükseköğretim kurumları, kendilerinin ve yeni kurulmuş ve kurulacak diğer yükseköğretim kurumlarının ihtiyaçları için yurt içinde ve dışında, kalkınma plan, ilke ve hedeflerine ve Yükseköğretim Kurulunun belirteceği ihtiyaca ve esaslara göre öğretim elemanları yetiştirecekler, öğretim elemanı yetiştirilmesi amacıyla üniversitelerin araştırma görevlisi kadroları, araştırma ve doktora çalışması yapmak üzere başka bir üniversiteye Yükseköğretim Kurulunca geçici olarak tahsis edilebilecek, bu şekilde doktora ve tıpta uzmanlık veya sanatta yeterlilik payesi olanlar, bu eğitimlerinin sonunda kadrolarıyla birlikte kendi üniversitelerine döneceklerdir. Yurtiçi ve yurtdışında yetiştirilen öğretim elemanları, genel hükümlere göre bağlı oldukları yüksek öğretim kurumlarında mecburi hizmetlerini yerine getirmek zorunda olup, bu yükümlülüğü yerine getirmeyenlere yüksek öğretim kurumlarında görev verilmeyecektir.

Buna göre öğretim elemanı yetiştirilmek üzere başka bir üniversiteye kadrosu tahsis edilen öğrencilerin başarısız olmaları veya görevlerinden ayrılmaları halinde kendilerine yapılan ödemeleri geri ödeyeceklerine ilişkin hiçbir düzenleme öngörülmemiştir.

Ancak, taraflar arasında sözleşme yapılmasını engelleyen bir hükme de yer verilmemiştir. Bu durumda davalı H.. D..'un doktora eğitimine başlaması sırasında verdiği ve Akhisar 1. Noterliği'nin 20/02/2004 tarih ve 01333 yevmiye nolu yüklenme ve kefalet senedi hükümlerine göre sorumluluğunun tespiti gerekeceği açıktır. Adı geçen yüklenme senedi bir bütün halinde incelendiğinde davalı hakkında 7. maddesinin uygulanacağı anlaşılmaktadır. Sözü edilen bu maddede “Kendi isteğimle öğrenimimi bıraktığım ya da başarılı olamadığım, Balıkesir Üniversitesinin izni dışında öğrenim yerimi veya dalımı değiştirdiğim, ilgili kanun, tüzük, yönetmelik ve öğrenim planında yazılı hususlara riayet etmediğim, görevlendirilme sebebimle ilgili olarak çıkmış veya çıkacak olan kanun, tüzük, yönetmelik ve tüm mevzuat hükümlerine uymadığım ve yükleyecekleri mükellefiyetlere rıza göstermediğim, izinsiz olarak yabancı veya yerli bir müesseseden burs aldığım takdirde, Yıldız Teknik Üniversitesi'nde görevli olduğum sürece tarafıma yapılan masrafların tümünün .... " ödeneceği taahhüt edilmiştir.

Buna göre, davalının sorumlu olacağı kısım öğretim ve eğitim için yapılan masraflar olup, araştırma görevlisi kadrosunda bulunmanın karşılığı olan maaş ödemeleri bunun dışında kalmaktadır.

Buna göre, davalının sorumlu olacağı kısım öğretim ve eğitim için yapılan masraflar olup, araştırma görevlisi kadrosunda bulunmanın karşılığı olan maaş ödemeleri bunun dışında kalmaktadır.

Somut olayda, davacı vekilince dava dosyası içerisine sunulan ve davalıya ödendiği belirtilerek tahsili istenen masraf çizelgesinin incelenmesinde, davalıya maaş ödemeleri dışında başkaca bir ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Buna göre, davalıların taahhütname gereğince yurt içi maaşlardan sorumlu olmadığı dikkate alınarak davanın reddine karar vermek gerekirken kabulü şeklinde hüküm kurulması,

2-Karşı dava yönünden;

Davalılar İ.. A.. ve N.. Ç.. vekili tarafından, davacı Üniversite aleyhine açılan karşı davanın 30.11.2011 tarihinde harcının yatırılmış olduğu ve 6100 Sayılı HMK'nun 127. ve 132. maddeleri gereğince süresinde ve usulüne uygun olarak açılmış olduğu anlaşıldığına göre, mahkemece karşı dava yönünden işin esasına girilerek, tarafların tüm delilleri toplandıktan sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, usulüne uygun olarak harcı yatırılmak suretiyle açılmış bir karşı dava bulunmadığı gerekçesiyle, karşı dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/222, Karar No: 2018/5815, Tarih: 09.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/222 E.  ,  2018/5815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5538, Karar No: 2022/7656, Tarih: 03.10.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/5538 E.  ,  2022/7656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası, velayet ve ortak konutun tahsisi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-İlk derece mahkemesinin verdiği hükme karşı davalı-davacı erkek tarafından kadının boşanma davasının kabulü yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmadığından, erkeğin kesinleşmiş olan kadının boşanma davasının kabulüne ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre; davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3-Taraflar arasında görülen karşılıklı boşanma davalarının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince davaların kabulüne karar verilerek boşanmanın ferilerine hükmedilmiştir. Hükme karşı, erkek tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası, velâyet ve ortak konutun kadına tahsisi; kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Karar yukarıda belirtilen nedenlerle temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararında; erkeğin eşi istememesine karşın çöpten bulduğu eşyaları alarak eve getirdiği; kadının da kayınvalidesine “o..pu çocukları” diyerek hakaret ettiği, eve geç geldiği ve evi sıklıkla terk ... ailesine gittiği belirtilerek; boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğuna hükmedilmiştir. Bölge adliye mahkemesi tarafların kusur belirlemesine ilişkin istinaf itirazlarını esastan reddetmiştir. Dosyanın tetkikinden, tarafların mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında; davacı-davalı kadının kayınvalidesine “sen kimsin bana soru soramazsın s...tirin gidin evimden” diyerek eşinin anne ve babasına hakaret ... kayınvalidesini itmek suretiyle evden kovduğu, eşi için “o..pu çocuğuna o..pu çocuğu derim” diyerek ona hakaret ettiği ve eşine “dokunma bana canın karı istiyorsa geneleve git” dediği anlaşılmıştır. Bu itibarla, boşanmaya sebebiyet veren ve gerçekleşen olaylarda eşi istememesine karşın çöpten bulduğu eşyaları alarak eve getiren erkek az; kayınvalidesine “o..pu çocukları” diyerek hakaret eden, eve geç gelen, evi sıklıkla terk ... ailesine giden, eşinin ailesine “ sen kimsin bana soru soramazsın s...tirin gidin evimden” deyip kayınvalidesini itip evden kovan, eşi için “o..pu çocuğuna o..pu çocuğu derim” diyerek hakaret eden ve ona “dokunma bana canın karı istiyorsa geneleve git” diyen davacı-davalı kadın ağır kusurludur. Hal böyleyken, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

4-Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları zarar gören, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen az kusurlu davalı-davacı erkek yararına Türk Medeni Kanunu’nun 174. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

5-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olan taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz nafaka isteyebilir(TMK m.175/1). Davacı-davalı kadın boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu olup, kadın yararına yoksulluk nafakasının koşulları oluşmamıştır. Bu nedenle, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

5-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olan taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz nafaka isteyebilir(TMK m.175/1). Davacı-davalı kadın boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu olup, kadın yararına yoksulluk nafakasının koşulları oluşmamıştır. Bu nedenle, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davalı-davacı erkeğin kadının boşanma davasının kabulüne ilişkin temyiz dilekçesinin REDDİNE; (3.), (4.) ve (5.) bentlerinde gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA; (2.) bentte açıklanan nedenle tarafların temyiz itirazlarının reddi ile bozma kapsamı dışında kalan temyize konu hükümlerin ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Hacer'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 397.80 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...'e geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 03.10.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/1372, Karar No: 2012/33256, Tarih: 29.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1372 E.  ,  2012/33256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan 25.09.2009 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanık müdafiinin yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 29.03.2010 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9732, Karar No: 2014/1996, Tarih: 06.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/9732 E.  ,  2014/1996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/06/2011

NUMARASI : 2005/22-2011/106

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/06/2011 tarih ve 2005/22-2011/106 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.02.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. B.. Ç.. ile davalı vekili Av. S. B. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış fotoğraf sanatçılarından birisi olup, mali hak sahibi olduğu fotoğraf eserlerinin davalı tarafından 7 kitaplık Oğuz Atay/Bütün Eserler dizisinin 6 eserinde ön kapak fotoğrafı şeklinde müvekkilinin izni olmaksızın ve özensiz bir şekilde kopyalanarak kullanıldığını, 1 kitapta ise müvekkiline ait olmayan bir fotoğrafa müvekkilinin ad ve soyadının yazıldığını ve söz konusu kitapların çoğaltılarak basılmak suretiyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğratıldığını ileri sürerek, davalının haksız eylemlerinin durdurularak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 26.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın haksız yayının gerçekleştiği tarihten itibaren yürütülecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili yayınevinin O.A.ın portre fotoğraflarının yer aldığı kitapları 1984 yılından beri yayınladığını, davacının kendi fotoğraflarının uzun yıllardan beri yayınlandığını bildiği halde buna ses çıkarmadığını ve davacının söz konusu yayına zımni olarak rıza gösterdiğini, bu nedenle davanın zamanaşımına uğradığını, davaya konu fotoğrafların FSEK kapsamında eser niteliğinde olmadığını, davacının talep ettiği tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili yayınevinin O.A.ın portre fotoğraflarının yer aldığı kitapları 1984 yılından beri yayınladığını, davacının kendi fotoğraflarının uzun yıllardan beri yayınlandığını bildiği halde buna ses çıkarmadığını ve davacının söz konusu yayına zımni olarak rıza gösterdiğini, bu nedenle davanın zamanaşımına uğradığını, davaya konu fotoğrafların FSEK kapsamında eser niteliğinde olmadığını, davacının talep ettiği tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre davaya konu hukuka aykırı fiilin kitabın her bir basısıyla birlikte tekrarlandığından zamanaşımı süresinin yeniden başladığı, bu nedenle davanın zamanaşımına uğramadığı belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile davacıya ait 6 adet eser niteliğindeki fotoğrafın davalı tarafça basımı ve yayımı yapılan kitaplarda basılıp dağıtılması ve davacıya ait olmayan bir fotoğrafın ise davacıya ait olduğu bildirilerek kapak sayfasında yayınlanıp çoğaltılması ve dağıtılması nedeniyle dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarında itibar edilen her bir fotoğraf için 1.000 TL değeri üzerinden 6 adet fotoğraf için olmak üzere ve FSEK 68 maddesi de dikkate alınmak suretiyle 3 katı değeri olan 18.000 TL maddi tazminat ile takdiren 1.000 TL manevi tazminatın davacı tarafından davalı tarafa noter vasıtasıyla gönderilen ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 13.5.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacı tarafından meydana getirilmiş eser niteliğindeki fotoğrafların davacının izni alınmadan üzerinde değişiklikler yapılarak kullanılması ve davacıya ait olmayan bir fotoğraf üzerinde de davacının ad ve soyadının kullanılması suretiyle davacının eser sahipliğinden doğan haklarının ihlali nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararların tazmini istemine ilişkindir.

2-Dava, davacı tarafından meydana getirilmiş eser niteliğindeki fotoğrafların davacının izni alınmadan üzerinde değişiklikler yapılarak kullanılması ve davacıya ait olmayan bir fotoğraf üzerinde de davacının ad ve soyadının kullanılması suretiyle davacının eser sahipliğinden doğan haklarının ihlali nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararların tazmini istemine ilişkindir.

Davacıya ait 6 adet fotoğraf eserinin davacının izni olmaksızın davalı tarafından basılan kitaplarda kullanılmasının davacının FSEK'nun 14 ve 16. maddelerinde düzenlenen manevi haklarını ihlal ettiği gibi davacıya ait olmayan bir fotoğraf eserinde de davacının ad ve soyadı kullanılmak suretiyle davacıya ait bir eser gibi gösterilmesi de davacının ismi üzerindeki hakkının ihlali olup, davacıya ait olmayan fotoğrafın, davacıya ait fotoğraflarda bulunan estetik değerden yoksun olduğunun anlaşılmasına göre de somut olayın taşıdığı tüm bu özellikler karşısında mahkemece, davacı yararına tayin ve takdir olunan 1.000,00 TL manevi tazminat miktarı yeterli olmayıp, anılan hususlar değerlendirilerek davacı yararına daha makul ve manevi huzuru gerçekleştirmeyi sağlayacak miktarda bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekmekle, kararın takdir olunan manevi tazminat miktarı yönünden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 1.014,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 06.02.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Mahkemece eser sahibi olan davacının eser mahiyetindeki fotoğrafları üzerindeki çoğaltma hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı kanunun 68.maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de; kanunun 68.maddesinin 1. Fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı kanunun 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirlemek yetkisinin mahkeme hâkimine ait olduğu, ihlalin gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK’nun 43/1 maddesinin (6098 s.TBK.m.51) de bu yetkiyi desteklediği, mahkemenin bu hususları tartışmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmetmesinin isabetsiz bulunduğu, Anayasa Mahkemesinin konu ile ilgili 28.2.2013 gün 2012/133 Esas 2013/33 sayılı kararında yer verilen - maddedeki “üç katı” ibaresi ile- “hak sahiplerinin dava yoluyla isteyebileceği bedele üst sınır getirildiği, hâkimin taleple bağlı olduğuna dair veya takdir yetkisine ilişkin olumsuz bir düzenleme içermediği, bu sınır içerisinde kalmak şartıyla hâkimin dosya içeriği ve talebi de gözeterek takdir yetkisi kullanacağının açık olduğu ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği” şeklindeki gerekçenin de muhalefet görüşümüz doğrultusunda bulunduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 06.02.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/10934, Karar No: 2016/8090, Tarih: 13.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10934 E.  ,  2016/8090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01/04/2014 gün ve 2012/161 - 2014/90 sayılı kararı onayan Daire'nin 02/06/2015 gün ve 2014/10856 - 2015/7529 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü: