muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1724, Karar No: 2018/9345, Tarih: 02.10.2018

.......

bilirkişi raporunda fabrikanın doğalgaz tesisatında hasar olup olmadığı, patlama sonucu meydana gelen yangına doğalgazın katkısının olup olmadığı yönünde tespit yapılmadığı, ayrıca fabrikanın doğalgaz ile çalışan üretim ve kazan dairesi kısımlarına ait tespitin de mevcut olmadığı..... hazırlanan yangın raporunda da patlamanın ve yangının ...... sızıntısından kaynaklandığının belirtildiği, fabrikadaki doğalgaz tesisatının patlama sonucu zarar gördüğü ve doğalgazın yangına katkıda bulunduğuna dair bir tespitin mevcut olmadığı, .....arafından hazırlanan inceleme raporunun ise.......Mahkemesinde aldırılan bilirkişi raporu doğultusunda hazırlandığı, inceleme raporunda farklı olarak loder sürücüsünün panikleyerek fabrika içindeki doğalgaz borularına çarpıp onları tahrip etme ihtimalinin olması nedeniyle doğalgaz kaçağına da neden olduğunun belirtildiği, ancak davalı ...'ın alınan ifadesinde bu yönde bir beyanının olmadığı, olay yerinde tespit yapan diğer bilirkişilerin raporları ile tüm tanık ifadelerinde doğalgaz borularının hasar gördüğünün belirtilmediği, ayrıca dosya içinde yer alan doğalgaz hattına ait bazı fotoğraflarda hattın fotoğraflarda görünen kısmının sağlam olduğu, regülatörün parçalanmadığı, vana bağlantılarının ayrılmadığı, daha da önemlisi regülatör ve fotoğraflarda görünen hattın yangına ve alevlere mağruz kalmadığının görüldüğü, doğalgaz kaçağının patlama sonucu meydana gelmesi halinde sarı renkle boyalı olan hattın üzerinde yanma sonucu renk değişimlerinin ve islenmelerin oluşmayacağı, dosya kapsamında ve davacı delilleri arasında sunulan tüm fotoğraf ve bilgisayar çıktılarında parçalanmış doğalgaz hattını gösterir fotoğrafa rastlanmadığı, tüm bu hususlardan ..... taşınması, kullanılması ile ilgili .... standartlarına fabrika sorumlularının bilerek veya bilmeyerek uymadıklarının anlaşıldığı, dolayısıyla meydana gelen yangının doğalgazla ilgisinin olmaması nedeniyle davalı ..... olayda kusursuz olduğu, davalı .......'nin ise davacıya ait işyerine sadece .... temin ettiği, ........ tankının mülkiyetinin ve kurulumunun davalıya ait olmadığı, dolayısıyla olayda kusuru olmadığından meydana gelen zarardan gerek kendisinin, gerekse sigortacısı davalı ..... sorumlu tutulamayacağı, davalılar .........le loder sürücüsü ...'ın fabrika alanında hafriyat işi için Belediye ve ..... izin alınıp alınmadığını soruşturmadan, izin belgesini görmeden işe başladığı ve dolayısı ile olayda %25'lik kusurun davalılar....le loder sürücüsü ...'a, %75'lik kusurun da davacıya ait olduğu gerekçesiyle; davanın davalı.................. ile ... yönünden kabulüne, diğer davalılar ......yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, davacıya ait işyerinde meydana gelen patlama ve sonrasında oluşan yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

1-) Dava, davacıya ait işyerinde meydana gelen patlama ve sonrasında oluşan yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacı, işyerinde hafriyat çalışması yapmakta olan ..........çalışanı olan diğer davalı ...'ın iş makinası ile ....... tankının vanasını kopardığını, devamında doğalgaz borularına da çarparak tahrip ettiğini, ...... tankından sızan gazdan dolayı ilk patlamanın meydana geldiğini, akabinde tahrip olan doğalgaz borularından sızan gaz nedeniyle ikinci patlamanın ve işyerindeki eşyaların zarar görmesine neden olan yangının meydana geldiğini ileri sürmüştür.

........

Davalılar....... ise; yangının ...... tankından ve olay yerinde bulunan kolay tutuşan maddelerden kaynaklandığını, olayla ilgili soruşturma dosyasında iş makinasının doğalgaz borularına çarptığına ilişkin iddia bulunmadığı gibi boruların sağlam olduğunun olaydan sonra çekilen fotoğraflarla sabit olduğunu savunmuştur.

Buna göre, uyuşmazlık; davacı şirkete ait işyerinde yapılan hafriyat çalışmaları sırasında dogalgaz borularının tahrip olup olmadığı, buna bağlı olarak doğalgaz borulardan sızan gazın işyerinde meydana gelen yangına ve dolayısıyla zararın artmasına katkıda bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Her ne kadar, mahkemece; uyuşmazlığın çözümü için, konusunda uzman kişilerden oluşan bilirkişi kurulundan rapor aldırılmış ise de, bilirkişi kurulu tarafından yapılan inceleme yeterli değildir. Zira, davacı tarafça delil olarak dayanılan (ve bilirkişiler tarafından ......... tarafından hazırlanan inceleme raporuna esas alındığı bildirilen)........ sayılı tespit dosyası, dosya içerisinde bulunmadığından, gerek bilirkişi kurulu tarafından, gerekse mahkeme tarafından incelenip değerlendirilmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; öncelikle davacı tarafça delil olarak dayanılan......... tespit dosyasının getirtilmesi, sonrasında bilirkişi kurulundan tespit dosyasında alınan rapor ile ekindeki fotoğrafları da değerlendiren, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor aldırılarak ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucunda hazırlanan bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2013/11905, Karar No: 2013/10611, Tarih: 11.11.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/11905 E.  ,  2013/10611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sonrasında Ceylanpınar Köyü 106 ada 20 ve 22 parsel sayılı sırasıyla 3.381,96 ve 4.753,78 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan, 20 parsel ... oğlu ..., 22 parsel ... oğlu ... adına tapu kaydı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve bağış nedeniyle tespit ve tescil edilmiştir. ..., dava konusu taşınmazların dayanak tapu kayıtlarında Hazinenin de hissesinin bulunduğu iddiasıyla taşınmazların ... adına tescili talebi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; davalının dayandığı tapu kaydının çekişmeli taşınmazları kapsadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. Davacı ..., davalı dayanağı olan ve mahkemece dava konusu taşınmazları kapsadığı kabul edilen Şubat 1961 tarih 62 sıra nolu tapu kaydı ile aynı kökten gelen Aralık 338 tarih 284 sıra nolu tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece tarafların dayandıkları tapu kayıtlarının aynı kökten gelen pay tapuları olduğu hususu belirlenememiş bu nedenle Hazinenin dayandığı tapu kaydına değer verilmemiştir. Hal böyle olunca davalı tapusu ile aynı kökten gelen Hazinenin dayandığı Aralık 338 tarih 284 sıra nolu pay tapu kaydının intikal görüp görmediği yöntemince araştırılarak intikal görmediğinin tespit edilmesi halinde bu tapu kaydının son maliklerinin kaçak, yitik kişi olması nedeniyle bu pay sahiplerinin hisselerinin kanun gereği Hazineye kalan yerler olduğu dikkate alınarak dava konusu taşınmazın Aralık 338 tarih 284 sıra nolu tapu kaydındaki hisse oranında ... adına tesciline karar verilmesi gerekir. Mahkemece bu yön göz ardı edilerek hatalı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1889, Karar No: 2018/7458, Tarih: 28.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1889 E.  ,  2018/7458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27/10/2016 tarih ve 2015/375 E. - 2016/354 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi’nce verilen 01/03/2017 tarih ve 2017/172-2017/170 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra. dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; "..." ibareli markaların sahibi olan davacının 2014/63979 sayılı 1, 2, 3, 5, 16, 21 ve 35.sınıf ürün ve hizmetleri içeren "... " ibareli marka tescil başvurusunun ayırt edici olmaması ve vasıf bildirici olması gerekçesiyle 556 sayılı KHK'nın 7/a, c maddesi uyarınca reddedildiğini, işaretin bütün olarak vasıf bildirici olmadığını, ayırt ediciliğinin bulunduğunu, kullanımla ayırt edicilik kazandığını, önceki tarihli aynı ibareli marka tescillerinin bulunduğunu iddia ederek, ... 2015/M-7243 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işaretin asıl ve ayırt edici unsurunu oluşturan "... " ibaresinin, reddedilen mal ve hizmetler için vasıf bildirici bulunduğunu, ayırt ediciliğinin bulunmadığını, bu nedenle red kararının hukuka uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının başvurusunun konusu olan işaretin "... " ibareli olduğu, işaretin bütün olarak kapsamında yer alacak ürünlerin kir çözümünde kullanılacağını açık biçimde tanımladığı, ortalama alıcıların anılan ibarelere işletmesel köken atfetmeyeceklerinden herhangi bir ayırt ediciliğinin bulunmadığı, " ..." ibarelerin bir araya getirilmesinin sıradan olduğu, 556 sayılı KHK'nın 7/c maddesi uyarınca ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği hizmetlerin

yapıldığı zamanı gösteren veya mal ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları esas unsur veya münhasıran içeren işaretlerin marka olarak tescil edilemeyeceği, zira ortalama alıcı ve yararlanıcıların tamamının işareti gördüklerinde anılan mal ve hizmetler bakımından sunulan ürünlerin amacını ve işlevi hakkında bilgi edinecekleri ve bu şekilde algılayacakları, bu haliyle işaretin somut ayırt ediciliğinin bulunmadığı, ancak davacının başvuru tarihinden evvel başlayan uzun süreli bir kısmı da tescille birleşen kullanım ile başvuru konusu ... ibareli işareti "ağartma ve temizlik amaçlı maddeler, sabunlar, parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal ve ahşap için) dezenfektanlar, antiseptikler, mikrop öldürücüler" ürünleri bakımından kendisine bağladığı, bu şekilde anılan işaretin marka olarak tesciline olanak sağlayacak bir şekilde ayırt edicilik kazandırdığı ve açıklanan ürünler yönünden işaretin marka olarak tescilinin mümkün bulunduğu gerekçesi ile; davanın kısmen kabulüne, ... ...'nın 2015/M-7243 sayılı kararının;"ağartma ve temizlik amaçlı maddeler, sabunlar, parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal ve ahşap için) dezenfektanlar, antiseptikler, mikrop öldürücüler" bakımından iptaline, sair yönden iptal isteminin reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce tarafların istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 28/11/2018 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2564, Karar No: 2011/6262, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2564 E.  ,  2011/6262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2543, Karar No: 2014/6912, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2543 E.  ,  2014/6912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin yüzüne karşı verilen hükmü CMUK.nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra 11.05.2012 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.