muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4423, Karar No: 2011/5963, Tarih: 17.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Sanığın, 5271 sayılı CMK'nun 147. maddesi gereğince yasal hakları hatırlatılmadan ve hatırlatıldığı da duruşma tutanağına geçirilmeden sorguya çekilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Dava ve cezanın İİK'nun 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3920, Karar No: 2014/16553, Tarih: 27.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/3920 E.  ,  2014/16553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer 2. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2013/178-2013/3

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 08.10.2009 tarihinde davalının işletmekte olduğu otelin merdivenlerinin kaygan olması nedeniyle kayarak düşmesi sonucunda ayağının kırıldığını, kaygan zemin için hiçbir tedbirin alınmadığını ve uyarı konulmadığını, davalının kusurlu olduğunu, uzun süre tedavi görmek zorunda kaldığını, çok üzüldüğünü, tedavi süresince işlerini takip edemediğini ve maddi ve manevi zarar uğradığını ileri sürerek 10.000.00 TL manevi 1.000.00 TL maddi zararının tahsilini istemiştir.

Davalı, zamanaşımı definde bulunup olayda kusurunun olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bir yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu ihtilafta uygulanacak zamanaşımı süresi, davacının davalı tarafından işletilen otelde konaklaması ve taraflar arasında sözleşme ilişkisinin bulunduğunun anlaşılmasına göre B.K. 125. maddesi gereğince 10 yıl olup dava tarihi gözetildiğinde zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Zamanaşımı süresinin 1 yıl olduğunun kabulü hatalıdır. Hal böyle olunca; mahkemece, zaman aşımı süresinin açılan dava tarihi itibariyle dolmadığı kabul edilip işin esasına girilerek, taraf delilleri toplanıp hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken zamanaşımı nedeniyle davanın reddine dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/891, Karar No: 2015/21560, Tarih: 26.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/891 E.  ,  2015/21560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafinin yüzüne karşı tefhim olunan 28.3.2013 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanık müdafinin yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 8.4.2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 26.2.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4198, Karar No: 2014/37253, Tarih: 25.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4198 E.  ,  2014/37253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2011/997-2013/622

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 26/08/2006 tarihinde, davalı bankanın kartla para çekme makinesinden işlem yapmakta iken ATM’nin kartını iade etmediğini, ekranda kartın bloke olduğuna ilişkin yazı çıktığını, daha sonra kontrol ettiğinde hesabından 3.168,00 TL’nin çekilerek başka hesaplara havale edildiğini öğrendiğini, kendisinin durumu derhal bankaya bildirip, Kartal Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, davalı bankanın ATM makinesinde güvenlik önlemi almadığını, güvenlik kamerası sisteminin bulunmadığını, gereken özeni göstermediğini, davalı bankanın himayesinde olan makineden para çekmek isterken zarara uğradığını belirterek 3.168,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, bankacılık sözleşmesi gereğince, davalı bankanın kusuru nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Davacı, bankamatik kartının davalı bankaya ait para çekme makinesinde sıkıştığını, daha sonra kartın 3.kişiler tarafından ele geçirilerek hesabında bulunan paranın başka hesaplara aktarılmak suretiyle çekildiğini iddia ederek, uğradığı zararın tazminini istemiştir. Mahkemece, davacının banka kartı ve şifresini korumada

gerekli dikkat ve özeni göstermemesi, kart sıkışması olayından bankayı hemen haberdar etmemesi olaydan iki gün sonra haberdar etmesi nedeni ile banka kartı ile şifreyi ele geçiren 3.kişi ya da kişilerce işlem yapıldığı olayda davalı bankanın kusur ve sorumluluğunun bulunmadığı, davacının ağır kusuru ile olaya neden olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak alınan 05.03.2013 tarihli bilirkişi raporunda, “…işlemlerin sıkıştırma olayından kısa bir süre sonra gerçekleştirildiği, ATM de kart okuyucu ünitesinde sıkışan bir kartın yetkisiz 3.kişiler tarafından çıkarılarak kullanabilmesi olgusunun teknik imkansızlık veya konfigürasyon hatasından kaynaklansa dahi davacı bankanın sisteminin bir açığı ve bir kusuru olduğu, davalı bankanın hafif kusurlarından dahi sorumlu olduğu, davacının müterafik kusurlu olduğu…” denilmek suretiyle söz konusu olayda davalı bankanın kusurlu olduğu belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, bilirkişi raporu göz önüne alınarak davacı lehine muhik bir tazminata hükmedilmesi gerekirken bu hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde ret kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 25.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41137, Karar No: 2017/4373, Tarih: 12.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/41137 E.  ,  2017/4373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ...'nın kızı ...'un ise damadı olduğunu, davalıların evli oldukları dönemde borç para istediklerini 12.850,00 TL parayı 15/05/2005 tarihinde borç olarak verdiğini, davalılardan parasını her istediğinde davalıların kendisini oyaladığını, davalılara ... 2. Noterliği'nin 08/06/2012 tarih 4928 yevmiye no'lu ihtarnamesini çektiğini bugüne kadar davalıların kendine borcunu ödemediğini, bu nedenlerle davalılara borç olarak vermiş olduğu 12.850,00 TL'yi borcu vermiş olduğu tarih olan 15/05/2005 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, mahkeme masraflarının davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. talep etmiştir.

Davalılar,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece dava reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının iddiasını kanıtlamakla yükümlü olduğu davacının yemin teklifi üzerine davalıların borç parayı inkar etmeleri neticesinde davanın reddine karar verilmiştir. Kural olarak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 201. maddesi ile Senede bağlı her çeşit iddiaya karşı ileri sürülen ve senedin hüküm ve kuvvetini ortadan kaldıracak veya azaltacak nitelikte bulunan hukuki işlemler ikibinbeşyüz Türk lirasından az miktara ait olsa bile tanıkla ispat olunamaz.

Ne var ki, kural böyle olmakla birlikte Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 203. maddesinde yazılı yakın akrabalar arasındaki hukuki işlemlerin tanıkla ispat edilebileceği kabul edilmiştir. Anılan maddede yazılı yakın akrabalar arasında senet(yazılı belge)alınmasındaki manevi imkansızlık kanunla varsayılmış ve böyle bir istisnai düzenlemeye gerek görülmüştür. Yakın akrabalar arasındaki hukuki işlemlerin tanıkla ispat edilebilmesi için miktar ve değer bakımından bir sınırlandırma getirilmediği gibi, manevi imkansızlığın da ayrıca iddia ve ispat edilmesine de gerek yoktur.

Ancak, yakın akrabalar arasındaki bir hukuki işlem senede bağlanmış veya yazılı delil sözleşmesi yapılmışsa, artık manevi imkansızlıktan söz edilemeyeceğinden, senedin aksinin tanıkla ispatlanmasına imkan tanınmamaktadır. Bunun dışında Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 203/1 maddesinde belirtilen yakın akrabalar arasındaki hukuki işlemlerin miktar ve değeri ne olursa olsun tanıkla ispatı olanaklıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun istikrar kazanmış uygulaması da bu yoldadır. (Y.HGK.nun 19.3.2003 gün 2003/13-174-181 sayılı ilamı, YHGK.nun 9.10.1985 gün ve 1984/13-255 E. 1985/797 K.sayılı ilamı; YHGK.nun 23.1.1985 gün ve 1983/3-25 E. , 1985/3Ksayılıilamı).

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun istikrar kazanmış uygulaması da bu yoldadır. (Y.HGK.nun 19.3.2003 gün 2003/13-174-181 sayılı ilamı, YHGK.nun 9.10.1985 gün ve 1984/13-255 E. 1985/797 K.sayılı ilamı; YHGK.nun 23.1.1985 gün ve 1983/3-25 E. , 1985/3Ksayılıilamı).

Somut olayda davalı davacının kızı diğer davalı ise borcun verildiği dönemde davacının damadıdır ,davacı davalılara evli oldukları dönemde borç para verdiğini iddia etmiş ve bu iddiasını destekleyen tanık beyanlarına dayanmıştır. Açıklanan nedenlerle davacının iddiasını tanıkla kanıtlayabileceğinden mahkemece bu yan gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30676, Karar No: 2014/5816, Tarih: 04.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/30676 E.  ,  2014/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9577, Karar No: 2015/30615, Tarih: 04.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/9577 E.  ,  2015/30615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/151070

MAHKEMESİ : Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2013/128 (E) ve 2013/607 (K)

SUÇLAR : Hakaret, tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müşteki E.. S..'nın soruşturma aşamasında bildirdiği adresine çıkarılan duruşma gününü bildiren davetiye tebliğ edilemeyince polislerce 3 adres daha araştırıldığı ancak hiçbirisinde bulunamadığından yokluğunda karar verildiği, katılan sıfatını kazanmadığı, bu nedenle de temyiz hakkı bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, müşteki E.. S..’nın TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 04/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/819, Karar No: 2018/1883, Tarih: 04.06.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/819 E.  ,  2018/1883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 53, 54, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın kendi kullandığını beyan ettiği gsm hatlarından ... numaralı gsm hattına ait ayrıntılı Bylock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmediği; ... numaralı gsm hattına ait ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının incelenmesinde kullanıcı adının “...” olduğu ve konuşma içeriklerinde kullanıcıya “abla” şeklinde hitap edildiği belirlenmiş ise de, ... numaralı gsm hattına ait ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının incelenmesinde kullanıcı adının “...” olduğu ve sanık tarafından kullanıldığı, ayrıca sanığın eşi ... hakkında dava açıldığı anlaşıldığından; ilk derece mahkemesi tarafından sanığa ait diğer gsm hatlarından da Bylock kullandığının kabul edilmesi sonuca etkili görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

1-Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden, suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "24.07.2016" yerine "2016" olarak yazılması,

2-Sanıktan ele geçen kiralık evlerin anahtarlarının mülkiyet sahiplerine iadesine, aramada ele geçen kitapların ise dosyada delil olarak saklanması gerektiği gözetilmeksizin TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsadere kararı verilmesi,

1-Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden, suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "24.07.2016" yerine "2016" olarak yazılması,

2-Sanıktan ele geçen kiralık evlerin anahtarlarının mülkiyet sahiplerine iadesine, aramada ele geçen kitapların ise dosyada delil olarak saklanması gerektiği gözetilmeksizin TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsadere kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; gerekçeli karar başlığındaki tarihinin 24.07.2016 olarak değiştirilmesi; hükmün 3. fıkrasının b bendinin hükümden bütünüyle çıkartılarak yerine “Demirci Adli Emanet Memurluğu'nun 2016/99 sırasına kayıtlı anahtarların suçla ilgisi bulunmadığından maliklerine iadesine” yazılması; yine hükmün 3. fıkrasının c ve d bendinde yer alan “ kayıtlı kitaplar ve dergilerin TCK'nın 54. maddesi gereğince müsaderesine” ibaresinin çıkarılarak yerine “basımı ve dağıtımı yasaklanmış kitaplar ve dergilerin dosyada delil olarak saklanmasına, diğerlerinin sanığa iadesine” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3990, Karar No: 2012/4916, Tarih: 03.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3990 E.  ,  2012/4916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.