muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6552, Karar No: 2019/2619, Tarih: 27.03.2019

Kural olarak kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti davacıya, davalı tarafından kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise davalıya düşer. Davacılar, muris ... ile davalı arasında kira ilişkisinin 2013 yılı Kasım ayında başladığını bildirmişler, dosya arasında bulunan 01.02.2014 tarihli kira sözleşmesindeki imzanın ise muris ...'a ait olmadığını ileri sürerek sahtelik iddiasında bulunmuşlardır.

6100 sayılı HMK.'nun 211. maddesinde “(1) Bir belgenin sahteliğinin iddia edilmesi durumunda, bu hususta karşı tarafın açıklamaları da dikkate alınarak, aşağıdaki sıra ile inceleme yapılarak öncelikle karar verilir:a) Hâkim, yazı veya imzayı inkâr eden tarafı isticvap ettikten sonra bir kanaat edinememişse, huzurda bu kişiye yazı yazdırıp imza attırmak suretiyle elde ettiği belge ve diğer delilleri değerlendirir. Hâkim, sahtelik konusunda başka bir incelemeye gerek duymadan karar verebilecek durumda ise gerekçesini açıkça belirtmek suretiyle, senedin sahteliği hakkında bir karar verir. İsticvap için mahkemeye davet edilen taraf, belirtilen günde hazır bulunmadığı takdirde, inkâr etmiş olduğu belgedeki yazı veya imzayı ikrar etmiş sayılır; bu husus kendisine çıkartılacak davetiyede ayrıca ihtar edilir.b) (a) bendi hükmüne göre yaptığı incelemeye rağmen, hâkimde sahtelik konusunda kesin bir kanaat oluşmamışsa, bilirkişi incelemesine karar verir. Bilirkişi incelemesinden önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzalar, ilgili yerlerden getirtilir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece yukarıda açıklanan yasal düzenleme uyarınca yazılı kira sözleşmesindeki imzanın davacıların murisi ...'a ait olup olmadığı hususunda araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

2-) 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 345. maddesi gereğince; kira bedelinin belirlenmesine ilişkin dava her zaman açılabilir. Ancak, bu dava, yeni dönemin başlangıcından en geç otuz gün önceki bir tarihte açıldığı ya da kiraya veren tarafından bu süre içinde kira bedelinin artırılacağına ilişkin olarak kiracıya yazılı bildirimde bulunulmuş olması koşuluyla, izleyen yeni kira dönemi sonuna kadar açıldığı takdirde, mahkemece belirlenecek kira bedeli, bu yeni kira döneminin başlangıcından itibaren kiracıyı bağlar. Sözleşmede yeni kira döneminde kira bedelinin artırılacağına ilişkin bir hüküm varsa, yeni kira döneminin sonuna kadar açılacak davada mahkemece belirlenecek kira bedeli de bu yeni dönemin başlangıcından itibaren geçerli olur.

Somut olayda; Davalının dava konusu taşınmazı kiracı olarak kullandığı hususu, uyuşmazlık konusu değildir.

Somut olayda; Davalının dava konusu taşınmazı kiracı olarak kullandığı hususu, uyuşmazlık konusu değildir.

Taraflar arasında kira parasının miktarına ilişkin bir uyuşmazlık bulunup mahkemeye müracaat edildiğine ve kira parasının dava yoluyla tespiti istenildiğine göre; davalı taraf artırılması istenilen veya karar verilecek miktarı ödese bile dava red edilmeyip, bu miktar hüküm altına alınarak bir tespit kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Ancak, öncelikle taraflar arasındaki kira sözleşmesinin başlangıç tarihi, kira tespiti talep edilen dönem ve son dönem kira bedelinin belirlenmesi gerekir. O halde Mahkemece yapılacak iş; az yukarıda belirtilen hususlar davacı taraftan sorularak, kira bedelinin tespitine ilişkin davalarda red kararı verilemeyeceği hususu gözetilip, davalının kabul edip ödediği miktardan az olmamak üzere kira bedelinin tespitine ilişkin bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentlerde açıklanan nedenlerle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24311, Karar No: 2015/696, Tarih: 20.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/24311 E.  ,  2015/696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davaname ile açılan nüfüs kaydında anne ve baba adı düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soy bağına ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, uyuşmazlığın nüfus kaydında düzeltim niteliğinde olduğunu belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Aile Mahkemeleri TMK.'nun 282 ve devamı maddelerinde sınırlı olarak belirtilen soybağının reddi (TMK.'nun 286. vd.) babalık, tanıma, tanımanın iptali gibi davalara bakmakla görevlidir.

Somut olayda, davacı kamu hukuku, davalı ...’ın nüfus kaydında anne ve babası olarak görünen davalı ... ve ...’nin gerçekte babaannesi ve dedesi olduğunu, gerçek anne ve babasının davalı ... olduğunu iddia ederek, davalı ...’ın nüfus kaydındaki anne ve baba adının gerçek duruma uygun olarak düzeltilmesini talep etmiştir. Dosya kapsamına göre davalı ...’ın gerçek anne ve babasının kim olduğu konusunda bir çekişme olmadığından ortada soybağı ile ilgili bir uyuşmazlıktan söz edilemeyeceğine göre, uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20697, Karar No: 2014/19697, Tarih: 13.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20697 E.  ,  2014/19697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2014

NUMARASI : 2014/370-2014/499

Davacı, Kurumca düzenlenen ödeme emirlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

11 Eylül 2014 gün ve 29116 (Mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 81.maddesi ile 5510 sayılı Kanun'a Geçici 60.madde eklenerek, bu maddede belirtilen ve 2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği halde ödenmemiş Kurum alacaklarına yapılandırma imkanı getirilmiştir.

Yapılacak iş, davacının 6552 sayılı Kanun uyarınca yapılandırmadan yararlanıp yararlanmadığının davalı Kurumdan sorulması, başvurusu varsa buna ilişkin evrakların getirtilmesi, davacının henüz başvurusu yoksa başvuruda bulunup bulunmayacağının davacıya sorulması, bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların bu maddede belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamalarının şart koşulduğunun gözönünde tutulması, Kanunda yazılı sürenin sonuna kadar beklenilmesi, davacının davadan vazgeçmesi halinde davanın bu nedenle reddine karar verilmesi, aksi halde işin esasına girilerek bir karar verilmesinden ibarettir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve 5510 sayılı Yasanın geçici 60. maddesi ile getirilen düzenleme dikkate alınarak hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19493, Karar No: 2022/8508, Tarih: 03.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/19493 E.  ,  2022/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuklar Volkan ve Hakan'ın atılı suçlardan beraatleri ile suça sürüklenen çocuk ...'ın mahkumiyetine, suça sürüklenen çocuk ...'ün ise mağdur ...'e yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, mağdur ...'e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile mağdurlar ... ve İlker'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdur ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdurlara yönelik çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Olay tarihlerinde suça sürüklenen çocuklardan Hakan’ın on beş-on sekiz, Volkan’ın ise on iki-on beş yaş grubunda bulundukları nazara alındığında suça sürüklenen çocuklardan Volkan’a isnat edilen çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları ile Hakan’a isnat

edilen çocuğun cinsel istismarı suçunun 5237 sayılı TCK’nın 103/1-4 ve 109/2,3.f,5 maddelerinde düzenlenip öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-c ve d, 66/2. maddelerine göre Volkan açısından çocuğun cinsel istismarı suçu için 11 yıl 3 ay ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu için 15 yıllık uzamış dava zamanaşımı, Hakan açısından ise 10 yıl asli dava zamanaşımına tabi bulunup ve haklarında beraat kararı verilen suça sürüklenen çocuk ...’ın suç tarihi ile inceleme günü arasında, suça sürüklenen çocuk ...’ın ise mahkeme sorgularının yapıldığı 15.05.2008 ile inceleme tarihi arasında bu sürelerin geçtiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca müsnet suçtan görülen kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Suça sürüklenen çocuklardan Özgün hakkında mağdurlara yönelik, Ozan hakkında mağdur ...’e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuklardan Özgün hakkında mağdurlara yönelik, Ozan hakkında mağdur ...’e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Mağdur ... hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Dairesince düzenlenen 29.02.2008 tarihli raporda ifadelerine itibar edilemeyeceği ve mağdur ... hakkında yine aynı dairece beyanlarına ancak ana hatları ve kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde itibar edileceğinin belirtildiği, mağdur ... hakkında Trabzon Adli Tıp Şubesince 09.07.2007 tarihli raporun olaydan uzun bir süre sonra alındığı, suça sürüklenen çocukların savunmaları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, suça sürüklenen çocukların eylemlerini organ sokmak suretiyle ve cebir veya tehditle gerçekleştirdikleri hususunun şüphede kalıp mevcut haliyle eylemlerinin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suça sürüklenen çocuklardan Özgün hakkında İlker’e yönelik TCK'nın 103/2,4,43. maddeleri ve Cüneyt’e yönelik aynı Kanunun 103/2,4,6. maddeleri, Ozan hakkında İlker’e karşı eyleminden yine aynı Kanunun 103/2,4. maddeleri uygulanarak hükümler kurulması,

Hükümden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58-61. maddeleri ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarla ilgili 5237 sayılı Kanunun 102-105. maddelerinde değişiklikler yapılması karşısında, aynı Kanunun 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Suça Sürüklenen çocuk ... hakkında mağdurlara yönelik ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdur ...’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir veya tehditle işlediğine dair herhangi bir delil bulunmadığının anlaşılması karşısında zor iddiasının kuşkulu kaldığı gözetilerek hakkında temel cezanın TCK'nın 109/1. maddesi yerine 109/2. madde ve fıkrasının uygulanması,

Tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdur ...’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir veya tehditle işlediğine dair herhangi bir delil bulunmadığının anlaşılması karşısında zor iddiasının kuşkulu kaldığı gözetilerek hakkında temel cezanın TCK'nın 109/1. maddesi yerine 109/2. madde ve fıkrasının uygulanması,

Çocuğun cinsel istismarı suçunun işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süre ile mağdurun iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı, kişinin vücudunun suçun konusu olması sebebiyle, mağdurun hareket edebilme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği, dosya kapsamına göre de suça sürüklenen çocuk ...’ün mağdurlara yönelik hürriyetini kısıtlayan başkaca bir hareketinin bulunmaması karşısında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar Özgün ve Ozan müdafileri ile katılan mağdur ...

vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7227, Karar No: 2024/5129, Tarih: 08.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/7227 E.  ,  2024/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

D U R U Ş M A T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1516 E., 2020/1908 K.

SUÇ : Olası kastla neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1-2-a,g maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2020 tarihli ve 2018/35 Esas, 2020/48 Karar sayılı kararı ile,

1. Sanıklar ... ve...'ın, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine,

2. Sanık ...'in, katılan ...'a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1,3-e, 87/2-b-c, 21/2, 53/1-3. maddeleri uyarınca 6 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

B. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.09.2020 tarihli ve 2020/1516 Esas, 2020/1908 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar ... ve... müdafiileri ile katılan vekilinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi özetle, temel cezanın fazla oranda tayin edildiğine, olası kast sebebiyle uygulanan indirimin az olduğuna, takdire bağlı indirimin uygulanması gerektiğine,

2. Katılan vekilinin temyiz istemi özetle, tüm sanıkların birlikte ve iştirak iradesi içerisinde hareket ettiklerine, her birinin ayrı ayrı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, sanık ...'e verilen cezanın yetersiz olduğuna, olası kast indiriminin uygulanmaması gerektiğine,

3. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi, sanık Memet'in kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, sanıklar ... ve...'ın ise kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme sıfatıyla ayrı ayrı cezalandırılmaları gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

3. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi, sanık Memet'in kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, sanıklar ... ve...'ın ise kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme sıfatıyla ayrı ayrı cezalandırılmaları gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ...'in, "mavi bar" isimli iş yerinin müşterisi olduğu, burada çalışmakta olan tanık ...'a arkadaşlık telifinde bulunduğu, kabul etmemesi üzerine aralarında zaman zaman tartışmalar yaşandığı, olay günü tanık ...'in telefonuna "ben diyeceğimi dedim, insanlara sebep olacaksın" şeklinde tehdit içerikli mesaj gönderdiği, ardından sanık ...'in, akrabası olan sanık ... ve arkadaşı olan sanık ... ile buluşup farklı yerlerde alkol aldıkları ardından sanık ...'un kullandığı minibüs ile harekete geçip "mavi bar" isimli işyerine yakın bir yerde durdukları, sanık ...'in yüzüne maske takarak araçtan inip yürüme mesafesindeki "mavi bar" isimli işyerinin önüne geldiği, ardından pencereye doğru yakın mesafeden ruhsatsız tabancası ile sekiz el ateş ettiği, bar içerisinde pencere yanındaki masada oturmakta olan katılan ...'ın başından isabet alarak yaşamsal tehlike geçirecek, hayati fonksiyonlarına etkisi ağır (4.) derecede kemik kırıklarına neden olacak, yüzünde sabit ize, duyu ve organların birinin işlevinin sürekli yitirilmesine ve konuşma yeteneğinin kaybolmasına yol açacak şekilde yaralandığı, işyerinin dört adet pencere camında ve beş adet de pencereye yakın duvar da mermi isabet izlerinin tespit edildiği, sanık ...'in atışlarını bitirdikten sonra koşar adım olay yerinden kaçtığı esnada kendisini bar çalışanları ve tanıkların kovaladığı, ardından olay yerine yaklaşık üç dakikalık yürüme mesafesinde bulunan, içerisinde sanıklar ... ve...'ın bulunduğu dörtlüleri yanık

ve arka yolcu sürgü kapısı açık vaziyette kendisini beklemekte olan minibüsü telaşla önce farketmeyip 3-4 metre geçtiği, sanık ...'un aracı hakaret ettirip sanık ...'e yaklaşarak araca aldığı, sanık ...'in yüzünde maske ve elinde tabanca olduğu halde bindiği aracın hızla olay yerinden uzaklaştığı anlaşılan olayda;

ve arka yolcu sürgü kapısı açık vaziyette kendisini beklemekte olan minibüsü telaşla önce farketmeyip 3-4 metre geçtiği, sanık ...'un aracı hakaret ettirip sanık ...'e yaklaşarak araca aldığı, sanık ...'in yüzünde maske ve elinde tabanca olduğu halde bindiği aracın hızla olay yerinden uzaklaştığı anlaşılan olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık ... ile katılanın olaydan önce birbirlerini tanımadıkları, aralarında öldürmeyi gerektirir husumetin söz konusu olmadığı, olay yeri inceleme ve görgü tespit tutanakları, kroki, fotoğraflar, kamera görüntüleri ve olay yerinde yapılan keşif üzerine düzenlenen bilirkişi raporunda, iş yeri pencerelerinin buzlu cam ile kaplı olup, dışarıdan bakıldığında içerisindeki kişilerin ve masaların görülmediği, sanık ...'in ateş etmesi sonucunda cam kenarında oturan katılanın ve ya diğer kişilerin yaralanabileceği öngörmesine rağmen sonucu kabullendiği ve olursa olsun saikiyle hareket ederek ateş etme eylemini gerçekleştirdiği, bu itibarla suç vasfının olası kastla nitelikli kasten yaralama olarak doğru bir biçimde belirlendiği, sanık ...'in cezasından olası kast sebebiyle asgari oranda indirim uygulanmasının yerinde olduğu, olası kasta iştirak etmenin ise yasal olarak mümkün görülmediği anlaşılmakla, sanıklar... ve ... hakkında verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmediği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yerinde, yeterli ve kanuni gerekçelerle uygulanmadığı anlaşılmakla, sanık ... müdafii, katılan vekili ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanık ...'in, katılanı, yaşamsal tehlike geçirecek, hayati fonksiyonlarına etkisi ağır (4.) derecede kemik kırıklarına neden olacak, yüzünde sabit ize, duyu ve organların birinin işlevinin sürekli yitirilmesine ve konuşma yeteneğinin kaybolmasına yol açacak şekilde yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli hali (5237 sayılı Kanunun 87/1-d-c, 87/2-b-c ve 87/3. maddeleri) ihlal ederek eylemini gerçekleştiren sanık ... hakkında, 5237 sayılı Kanunun 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken, katılanda meydana gelen zarar ver tehlikenin ağırlığı uyarınca aynı Kanunun 3. maddesindeki ''orantılılık'' ilkesi ve 61. maddesindeki kıstaslar dikkate alınarak, ''üst sınırdan'' ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle sanık ...'e eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden