muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8346, Karar No: 2011/13360, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8346 E.  ,  2011/13360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANİSA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/03/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 2517 parsel maliki A.Y.'nun vesayet altına alınarak kendisine kızı olan davalı E.'in vasi olarak atandığını, talep üzerine vasiye davalı Y. ile ölünceye kadar bakım akdi yapmak ve tapuya tescil ettirmek üzere izin verildiğini ve işlemin tapuya tescil edildiğini, ancak denetim makamından izin almadan kısıtlının ölmesi üzerine işlemin eksik kaldığını, davalı Y.'a yapılan tescilin yolsuz tescil haline geldiğini ileri sürüp öncelikle denetim makamı olarak Türk Medeni Kanununun 463/4.maddesi uyarınca ölünceye kadar bakım sözleşmesi yapılmasına izin verilerek onanması suretiyle tescilin yasal hale getirilmesi olmazsa işlemin iptali ile önceki haline getirilmesini istemiştir.

Davalılar, tescil işleminin yolsuz olmayıp denetim makamının onayı ile tamamlanacak işlemlerden olduğunu , eksikliğin tamamlanması gerektiğini bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ölü kişi ile ilgili ölünceye kadar bakım sözleşmesinin denetim makamınca onaylanmasının mümkün olmadığı, denetim makamı onayı olmadan yapılan tescilin yolsuz olduğu gerekçesiyle davalı E. yönünden davanın husumetten reddine, davalı Yaşar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı E. yönünden davanın husumet nedeniyle reddine, kayıt maliki davalı Yaşar yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı E. yönünden davanın husumet nedeniyle reddine, kayıt maliki davalı Yaşar yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden Manisa 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/221 Esas 2009/472 Karar sayılı vesayet davasında A.Y.'nun kısıtlanmasına ve kızı E. K.'nın vasi olarak atanmasına karar verildiği, kararın 18.5.2009 tarihinde kesinleştiği, daha sonra vasinin başvurusu üzerine Manisa 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/576 Esas 2009/862 Karar sayılı husumete izin davasında A. Y.'nun maliki olduğu 2131 ve 2517 parsellerin karşılığında Y. A.ile ölünceye kadar bakım sözleşmesi yapmak üzere vasiye izin verildiği, bu kararın da 20.7.2009 tarihinde kesinleştiği ve vasi E. ile Y.arasında 24.9.2009 tarihinde ölünceye kadar bakım akti yapılarak A. Y.'ya ait 2517 parsel sayılı taşınmazın davalı Y.'a temlik edildiği, bakım akdinin yükümlüsü Y.'ın 7.7.2010 tarihinde Manisa 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/70 D-İş dosyasında husumete izin kararının denetim makamınca onanmasını istediği,Asliye Hukuk Mahkemesince vesayet altına alınan kişinin öldüğü gerekçesi ile dosyanın vesayet makamına iadesine karar verildiği nitekim nüfus kayıtlarına göre kısıtlı A. Y.'nun 11.4.2010 tarihinde öldüğü, davacı Tapu Sicil Müdürlüğünün 29.9.2010 tarihinde davalı Yaşar'a TMK.1027 ve Tapu Sicil Tüzüğünün 85.maddesi gereğince kayıtların düzeltilmesi için başvurduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki bu tür davaların kural olarak kayıt maliki yada mirasçıları tarafından açılması gerekir.

Ancak; tapu sicillerinin tutulmasına ilişkin ilkelerden biri de Türk Medeni Kanununun 1007.maddesinden kaynaklanan hazinenin sorumluluğu olup, davacı idarenin böylesi bir davayı açmasında da hukuki yararının bulunduğu kuşkusuzdur.

Tapu Sicil Tüzüğü'nün 85.maddesi "Kütük üzerinden belgelere aykırı tescil veya yazımın düzeltilmesi için ilgilerin yazılı olurunun alınması ve yevmiye defterine kaydedilmesi gerekir.Belgeye aykırı yazımın veya tescilin düzeltilmesine, ilgililerden birisinin yazılı oluru olmazsa, müdür defterdarlık veya mal müdürlüğünden düzeltme için dava açılmasını, talep eder.Hazine avukatı bulunmayan yerlerde bu düzeltmeler için müdürlük tarafından re'sen dava açılır.İkinci ve üçüncü fıkralardaki durum, ayrıca kütük sayfasının beyanlar sütünunda belirtilir.(Değişik son fıkra: 8.11.2004-2004/8109 K.) Kültür, yevmiye defteri ve yardımcı sicillerde belgesine aykırı olarak basit yazım hatası yapıldığının tespit edilmesi halinde, müdür tarafından nedeni düzeltmeler sicilinde açıklanarak, re'sen düzeltme yapılır." şeklinde olup, doğrudan dava açmaya engel bir yasal düzenleme içermemektedir.

Bu durumda önceki kayıt malikinin ölümü sebebiyle mirasçalırının ihbar suretiyle davada yer almasının sağlanması, ondan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken, değinilen husus yerine getirilmeden karar verilmesi doğru değildir.

Davacı Tapu Sicil Müdürlüğü davalı Yaşar'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2516, Karar No: 2022/13098, Tarih: 22.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/2516 E.  ,  2022/13098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Müştekinin beyanlarında motosikletini AVM arkasında bulunan motosiklet park yerine park ettiğini söylediği, olay yeri raporunda motosikletin Dönerci .’nun yeri isimli iş yeri önünde park halinde bulunduğunun belirtildiği, 28/02/2015 tarihli CD inceleme tutanağında motosikletin park edildiği kısmı gösteren kamera kaydında sanığın koridorun uç kısmından motosiklete binmiş halde ayaklarıyla motosikleti ittirerek olay mahallinden ayrıldığının tespit edildiği, dosya kapsamında yer alan CD görüntülerinin incelenmesinde motosikletin bulunduğu yerin kapalı bir alan olduğunun görüldüğü anlaşılmakla; suça konu yerin alışveriş merkezinin eklentisi konumunda olup olmadığının değerlendirilmesi bakımından, mahkemece müştekiden olay yerinin mahiyeti sorularak ve gerektiğinde olay yerinde keşif de yapılarak araştırma yapılması, yapılacak araştırma sonucuna göre motosikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde bulunduğunun tespiti halinde sanık hakkında TCK’nın 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde TCK’nın 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kabule göre;

2) TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlı suçun cezasının suç tarihi itibarıyla alt sınırının 3 yıl hapis cezası olarak öngörülmüş olmasına rağmen sanık hakkında 2 yıl hapis cezası ile hüküm kurulmak sureti ile eksik ceza tayini,

3) Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6512, Karar No: 2011/7443, Tarih: 12.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6512 E.  ,  2011/7443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kartal 2. Sulh Hukuk ve Bandırma Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, nüfus müdürlüğünden gelen cevabi yazıya göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin "... Mahallesi, Sıcaksu Bulvarı, NO:7/7 .../ Balıkesir" adresi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bandırma Sulh Hukuk Mahkemesi ise, yapılan adres araştırmasında kısıtlı adayının Kartal/İstanbul adresinde ikametinin bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamındaki, Bandırma İlçe Emniyet Müdürlüğünün 10.04.2011 tarihli adres araştırma tutanağına göre, kısıtlı adayı ...'nin "... Mahallesi, Sıcaksu Bulvarı, NO: 7/7 .../ Balıkesir" yerleşim yerindeki oturduğu dairesini satarak kızı Alev'le birlikte" ... Mahallesi, Behiçbey Sokak, No: 12/24 ..., İstanbul" adresine taşındığı anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7458, Karar No: 2015/9275, Tarih: 05.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/7458 E.  ,  2015/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından; lehine hükmolunan yoksulluk nafakası miktarı ve çoçukla diğer taraf arasında tesis edilen kişisel ilişkinin süresi yönünden, davalı tarafından ise; yoksulluk nafakası ve miktarı ile kendisine tanınan kişisel ilişki süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece ilk hükümle, müşterek çocuklar ... ve ... ile davalı baba arasında "her hafta sonu cumartesi günü saat 20.00'den takip eden Pazar günü saat 20:00'ye kadar" kurulan kişisel ilişki, annenin velayet görevini gereği gibi yerine getirmesine engel olacağı anneyi eve bağımlı hale getirecek nitelikte bulunduğu gerekçesi ile bozulmuş, tarafların karar düzeltme istekleri de reddedilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş, ne var ki, bu defa düzenlenen kişisel ilişki süresi de çok olduğu gibi müşterek çocukların hafta sonları baba yanında yatıya kalacak şekilde kişisel ilişki kurulmaması da doğru olmamıştır. Ancak, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK.md.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına, yerine "davalı baba ile müşterek çocuklar arasında, her ayın 1 ve 3. haftalarının haftasonu Cumartesi günü saat 09:00 ile takip eden Pazar günü saat 18:00 arasında, dini bayramların 2. günleri 09:00­18:00 saatleri arasında, her yıl sömestr tatilinin ilk pazartesi günü saat 09:00 ile takip eden Pazartesi günü saat 18:00 arasında ve her yıl 1 Temmuz günü saat 09:00 ile 31 Temmuz günü saat 18:00 arasında kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, temyiz olunan hükmün, bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.05.2015(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/794, Karar No: 2014/177, Tarih: 08.04.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/794 E.  ,  2014/177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : DENİZLİ 2. Ağır Ceza

Günü : 14.06.2012

Sayısı : 136-200

Akıl hastalığı bulunan mağdurenin ırzına geçmek suçundan sanık C.. S..'nın 765 sayılı TCK'nun 416/1, 80, 40 ve 59. maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 10 gün hapis, sanık B.. Ç..'un aynı kanunun 416/1, 40 ve 59. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21.04.2009 gün ve 409-111 sayılı hükmün sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 21.03.2012 gün ve 12335-3308 sayı ile;

“...Sanık Cihan müdafiinin yüzüne karşı 21.04.2009 tarihinde verilen hükmü CMUK'nun 310/1. maddesinde belirtilen 1 haftalık kanuni süre geçtikten sonra 18.05.2009 havale tarihli dilekçesiyle temyiz etmesi karşısında, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddine...

Sanık Bayram hakkında ırza geçme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün sanık Bayram müdafiin temyizi üzerine yapılan incelemesinde;...

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdure hakkında kovuşturma evresinde İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 28.07.2008 gün ve 3751 sayılı raporda 'orta ile hafif derece sınırında zeka seviyesi tespit edildiği, bu haliyle anılan olayın ahlâki redaetini müdrik olmadığı, durumunun hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceği, vermiş olduğu ve vereceği ifadelere ana hatlarıyla ve kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde itibar edilebileceğinin' belirtilmesi ve aşamalarda mağdurenin gerek polis karakolunda, gerekse Cumhuriyet savcısı huzurunda verdiği beyanlarında durumunun yetkili makamlarca anlaşılamaması, kendisini daha önceden tanımayan ve aynı çevreden olmayan sanığın onunla uzun bir süre birlikte kalmamış olması, akıl hastalığını anlamadığını savunması ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın mağdurenin akıl hastası olduğunu bildiğini kabule dair Adli Tıp raporu ve savunmanın aksine herhangi bir olgu ve delil bulunmaması nedeniyle, mağdurenin olay tarihindeki yaşı gözetilerek sabit olan eyleminin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 416/son maddesine uygun bulunduğu gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına, bozmanın sanık Bayram'la aynı hukuki durumda bulunan ve temyiz istemi reddedilen diğer sanık C.. S..'ya 1412 sayılı CMUK'nun 325. maddesi gereğince teşmiline karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 14.06.2012 gün ve 136-200 sayı ile;

Yerel mahkeme ise 14.06.2012 gün ve 136-200 sayı ile;

“...Mağdurenin anlatımlarına bakıldığında sanık C.. S.. ile tanıştıktan sonra samimiyet kurdukları, sanık C.. S..'nın mağdureye evlenme teklifinde bulunduğu, mağdurenin de bu vaatle sanıkla ilişkiye girdiği, sanıkla mağdurenin 2,5 ay kadar birlikte kaldıkları, dost hayatı yaşamaya başladıkları, sanık Cihan'ın mağdureyi fuhuş için tedarik ettiği, mağdureyi arkadaşı olan diğer sanıkla ilişki kurması için yönlendirdiği, mağdurenin sanık Cihan'ın arkadaşı olan diğer sanık Bayram ile ilişkiye girmiş olmasına rağmen halen sanık Cihan ile evlenme umudunda olduğunu belirttiği, bu tür davranışlar sergileyen mağdurenin davranışlarının hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi uzun süre mağdureyle birlikte kalan ve onunla ilişkiye giren sanıkların mağduredeki akıl hastalığını bilmemelerinin hayatın olağan akışına uygun bulunmadığı, mağdurenin durumunun resmi kurumlarca anlaşılamadığı gerekçe gösterilmişse de mağdureye ilişkin eylemlerde soruşturma yapan kolluk görevlilerinin çok kısa bir süre mağdureyi gördükleri, zeka geriliği olan birisini soruşturma sırasında kolluk görevlilerinin hastaneye sevk etmesi gibi bir uygulamanın olmadığı, mağduredeki akıl hastalığını bilmediklerinin söylenemeyeceği, yargılama mercinin somut olaya bakması gerektiği, somut olayda akıl zayıflığı bulunan mağdureyle uzun süre sayılabilecek bir zaman diliminde birlikte yaşayan sanıkların bu durumu bilmemelerinin hayatın olağan akışına uygun bulunmadığı” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiş ve her iki sanık hakkında da ilk hükümde olduğu gibi akıl hastalığı bulunan mağdurenin ırzına geçmek suçundan hüküm kurmuştur.

Bu hükmün de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2013 gün ve 194975 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanıklar hakkında reşit olmayan mağdureyi rızasıyla alıkoymak ve para karşılığı fuhuş yaptırmak suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiğinden inceleme, akıl hastalığı bulunan mağdureyle cinsel ilişkiye girmek suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; mağdureye yönelik eylemin 765 sayılı TCK'nun 416. maddesinin 1.fıkrası mı, yoksa 3. fıkrası kapsamında mı olduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, temyiz incelemesinin kapsamının belirlenmesi açısından öncelikle ilk hükmü süresinde temyiz etmediğinden bahisle istemi reddedilen sanık C.. S.. müdafiinin direnme kararını temyize hakkı bulunup bulunmadığı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

İlk hükmü süresinde temyiz etmediğinden bahisle istemi reddedilen sanık C.. S.. müdafiinin direnme kararını temyize hakkı bulunup bulunmadığı;

İncelenen dosya kapsamından;

İlk hükmü süresinde temyiz etmediğinden bahisle istemi reddedilen sanık C.. S.. müdafiinin direnme kararını temyize hakkı bulunup bulunmadığı;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece 21.04.2009 tarihinde sanık C.. S.. müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmün sanık müdafii tarafından 18.05.2009 tarihinde temyiz edildiği, Özel Dairece sanık C.. S.. müdafiinin temyiz isteminin süresinde olmadığından temyiz talebinin reddedildiği, 1412 sayılı CMUK'nun 325. maddesi uyarınca diğer sanık B.. Ç.. yönünden verilen bozma kararının sanık C.. S..’ya teşmil edildiği, ancak yerel mahkemenin bozma kararına uymayarak direnme kararı verdiği ve sanık C.. S.. hakkında da yeniden hüküm kurduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan “Hükmün bozulmasının diğer maznunlara sirayeti” başlıklı 325. maddesi;“Hüküm, cezanın tatbikatında kanuna muhalefet edilmesinden dolayı maznun lehine olarak bozulmuşsa ve bozulan cihetlerin temyiz talebinde bulunamamış olan diğer maznunlara da tatbikı kabil olursa bu maznunlar dahi temyiz talebinde bulunmuşcasına hükmün bozulmasından istifade ederler” şeklinde,

Benzer düzenlemeyi içeren 5271 sayılı CMK'nun “Hükmün bozulmasının diğer sanıklara etkisi” başlıklı 306. maddesi ise; “Hüküm, sanık lehine bozulmuşsa ve bu hususların temyiz isteminde bulunmamış olan diğer sanıklara da uygulanması olanağı varsa, bu sanıklar da temyiz isteminde bulunmuşçasına hükmün bozulmasından yararlanırlar” biçiminde düzenlenmiş olup, hükmü temyiz etmeyenlerin veya temyiz istemi reddedilenlerin, temyiz edenlerden daha ağır bir ceza ile cezalandırılmaları adaletsizliğini gidermek amacı ile kanuna konulmuştur. Bu suretle temyiz edenler lehine oluşacak durumdan, temyiz etmeyenlerin de istifadesi sağlanmış olacaktır. Bozmanın sirayetinde, yerel mahkeme hükmü, temyiz etmeyen sanık yönünden bozulmamakta, sadece anılan maddeler uyarınca sanık, bozma kararının sonucundan yararlandırılmaktadır.

Hükmü temyiz etmeyen yada temyiz istemi reddedilen sanık, bozma kararının sonucundan yararlanacağı için, öncelikle bozmaya uyulması ve cezanın uygulanmasında temyiz eden sanık lehine yeni bir karar verilmesi zorunludur. Lehe bozma bu takdirde, adaleti sağlamak amacıyla hükmü temyiz etmeyen sanığa sirayet ettirilecektir. Bunun sonucu olarak önceki kararda direnilmesi halinde, sirayetten sözedilemeyecektir. Aksi takdirde temyiz davası açan sanık için kabul edilmeyen bir bozma nedeninin, kanun yoluna başvurmayan sanık lehine kabulü gibi bir sonuca ulaşılacaktır. Bu sonuç ise, temyiz edenin aleyhine, temyiz etmeyenin lehine olup çelişkili bir uygulamaya neden olacağından sirayet müessesesinin amacına aykırıdır. Ceza Genel Kurulunun süreklilik gösteren kararları da bu doğrultudadır.

Bu nedenle, bozma kararına uyulmadığı takdirde bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanığa sirayeti mümkün olmadığından, ilk kararı temyiz etmeyen yada temyiz istemi reddedilen sanığın direnme kararını temyiz etme imkânı bulunmamaktadır.

Bu nedenle, bozma kararına uyulmadığı takdirde bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanığa sirayeti mümkün olmadığından, ilk kararı temyiz etmeyen yada temyiz istemi reddedilen sanığın direnme kararını temyiz etme imkânı bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında önsoruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede; sanık C.. S.. hakkında verilen ilk hüküm süresinde temyiz edilmediğinden temyiz istemi reddedilerek kesinleşmiştir. Sanık B.. Ç.. müdafiinin temyizi üzerine hüküm, suç vasfındaki yanılgı nedeniyle lehe bozulmuş, yerel mahkemece bozmaya karşı direnilmiştir. Bozmaya uyulmaması nedeniyle, son kararda sanık C.. S.. hakkında yeniden kurulan hüküm hukuki değerden yoksun olduğundan bu hükmün, olağan kanun yoluyla incelenmesi mümkün değildir.

Bu itibarla sanık C.. S.. hakkında yerel mahkemece kurulan hüküm hukuki değer taşımadığından, sanık C.. S.. müdafiinin temyiz inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 317. maddesi gereğince reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi; Sanık Cihan müdafiinin temyiz isteğinin kabul edilmesi yönünde karşıoy kullanmıştır.

Sanık Cihan müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi nedeniyle sanık Bayram müdafiinin temyiziyle sınırlı olarak yapılan incelemede:

Mağdura yönelik eylemin 765 sayılı TCK'nun 416. maddesinin 1. fıkrası mı, yoksa 3. fıkrası kapsamında mı olduğuna ilişkin uyuşmazlığın değerlendirilmesine gelince;

İncelenen dosya kapsamından;

Kendisine karşı gerçekleştirilen eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına engel olacak şekilde akıl hastası olan mağdurenin sık sık evinden kaçtığı, olay tarihinde de yine kaçtığında otogarda sanık C.. S..'ya rastladığı, sanık C.. S..'nın mağdureyi Denizli ili Sarayköy ilçesinde ikamet eden ve tek başına yaşayan arkadaşı diğer sanık B.. Ç..'un evine götürdüğü, yaklaşık 2-2,5 ay kadar burada kalan mağdure ile sanık C.. S..'nın birden çok cinsel ilişkiye girdiği, sanık B.. Ç..'un da mağdure ile bir kez cinsel ilişkiye girdiği,

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 28.07.2008 tarihli raporuna göre; mağdurenin orta ile hafif derece sınırında zeka seviyesi tespit edildiği, ömür boyu sürecek bu zeka geriliğinin mağduresi bulunduğu olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına mani olacak mahiyette olduğu, bu zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceği, vermiş olduğu ve vereceği ifadelere ancak ana hatları ile ve kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde itibar edilebileceğinin ifade edildiği,