muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10676, Karar No: 2023/1618, Tarih: 05.04.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Salihli Özel Can Hastanesi ve ... Şehir Hastanesi'nin cevabi yazıları doğrultusunda kadın eşin davacı erkek eşin başında refakatçi olarak kaldığının belirlendiği, yine kadın eşin hastanelerde refakatçi olduğu dönemlerde ve sonrasında deri hastalığı, unutkanlık, vertigo ve baş dönmesi gibi rahatsızlıkları dolayısıyla kendisinin de tedavi gördüğü, kadın eşin 21.04.1943 doğumlu olduğu, yaşlılığı gerekse hastalıkları sebebiyle davacı erkek eşin bakımını tam olarak yerine getirememesinin kadın eşe kusur olarak izafe edilemeyeceği, yargılamaya konu davanın 22.02.2019 tarihinde açıldığı ve boşanma davasının açılmasından sonra kadın eşin ayrı yaşama hakkı bulunup erkek eş yanında olmamasının yine kusur olarak izafe edilemeyeceği gerekçesi ile; davacının ölümü nedeniyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunun 181 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince davalı eşin kusurlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı mirasçıları vekili; davalının boşanmaya sebebiyet verecek derece kusuru ispat edildiği halde aksi yönde verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, davalının cenazeye bile katılmadığının dikkate alınmadığı gerekçesi ile davalının boşanmaya sebep olacak derecede kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı kadının, ölen davacı eşin son dönemdeki rahatsızlıklarında yanında bulunduğu, uzun süreli refakatçi kaldığı, aynı dönem yaşının da ilerlemiş olması nedeni ile rahatsızlıklar yaşadığı, davacı eşin ise özel ilgi ve tedaviye ihtiyacının bulunduğu, ciddi sağlık problemlerinin olduğu, davalının tek başına davacıya bakmasının zorlaştığı, davacı mirasçılarının da babalarını özel bakım gerektiren bir bakım evine yerleştirdikleri, davalı kadının, eşi ile ilgilendiği, bakım görevlerini yerine getirdiği, davalı aleyhine son dönemlerde yaşanan bakım görevi dışında isnat edilen bir kusurun da iddia ve ispat edilemediğinden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; davacı mirasçıları vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin (1) inci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçıları vekili, davalının eşine bakmak istemediğinin ve boşanmaya sebebiyet verecek derece kusurunun ispat edildiğini, davalının cenazeye bile katılmadığının dikkate alınmadığını beyanla, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki boşanma davasında evlilik ölümle sona ermiş olmakla boşanma davası konusuz kalmış ise de mirasçıların davaya kusur tespiti yönünden devam etmeleri nedeniyle sağ kalan davalı eşin ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte kusurlu bir davranışının ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 181 inci maddesi; 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup mirasçılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1524, Karar No: 2018/16205, Tarih: 30.10.2018

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2018/1524 E.  ,  2018/16205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanığın yüzüne karşı 07.07.2015 tarihinde tefhim edilmesine karşı, sanığın 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde gösterilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 15.07.2015 havale tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 30.10.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7905, Karar No: 2010/1140, Tarih: 27.01.2010

7. Ceza Dairesi 2007/7905 E., 2010/1140 K.

**7. Ceza Dairesi 2007/7905 E., 2010/1140 K.**

**- MENFAAT ÇATIŞMASI

- ZORUNLU MÜDAFİ**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 152 ]

- 1136 S. AVUKATLIK KANUNU [ Madde 38 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

Aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların ayrı müdafiler tarafından savunulması gerektiği halde, her iki sanığa Baro tarafından aynı avukatın müdafi olarak atanması, aynı avukatın her iki sanık müdafii olarak oturuma katılıp esas hakkında savunma yapması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38 ve 5271 sayılı CMK'nın 152. maddelerine aykırı dav-ranılması,,

Yasaya aykırı, yerel Cumhuriyet Savcısı ve sanık Turgut müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün (BOZULMASINA), 27.01.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5094, Karar No: 2006/8181, Tarih: 30.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5094 E.  ,  2006/8181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İl Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İl Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesinin “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup, Belediye Başkanı, Defterdar, İl Milli Eğitim Müdürü, İl Sağlık Müdürü, İl Tarım Müdürü, İl Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Müdürü ve İl Müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, il dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının valinin çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer muhtar üye ile ilde kurulu ve 3294 Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri iki temsilci ve hayırsever vatan- daşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği iki kişi

mütevelli heyetinde görev alırlar. İlde 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde hazırlanması gerekirken bu hususa dikkat edilmeden ve dava konusu ile ilgisi olmayan vakıf senedinin 7. maddesinin değiştirilmesine ilişkin olarak hazırlanan değişiklik senedinin tesciline karar verilmesi,

3-Tesciline karar verilen değişiklik senedininin noterden onaylı örneği yerine onaysız fotokopisinin dosyaya konulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/336, Karar No: 2011/6281, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/336 E.  ,  2011/6281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1289, Karar No: 2017/1504, Tarih: 13.03.2017

**16. Hukuk Dairesi         2017/1289 E.  ,  2017/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin önceki günlü ara kararında davalıların dayanağı olan ... 319 tarih 14 sıra numaralı tapu kaydının geldileri olan Temmuz 289 Y. 206, 207 ve 212 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren getirtilmesi istenilmiş olmasına rağmen geri çevirme kararının gereği yerine getirilmemiş, yine dava konusu taşınmaza komşu 169 ada 2, 3 170 ada 61, 68, 69, 70, 71, 73, 75, 81, 83, 84, 85, 130 ve 135 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tespit tutanak ve dayanaklarının getirtilmesi istenmiş olmasına rağmen sadece taşınmazların tapu kayıtları getirtilmiştir. O halde;

1- Dava konusu taşınmaza komşu 169 ada 2, 3; 170 ada 61, 68, 69, 70, 71, 73, 75, 81, 83, 84, 85, 130 ve 135 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanakları ile varsa dayanaklarının (tapu, vergi kaydı) tesisinden itibaren, 170 ada 73 ve 135 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitleri kesinleşmiş ise taşınmazların tedavüllü tapu kayıtlarının,

2- Davalıların dayandıkları ... 319 tarih 14 sıra numaralı tapu kaydının geldileri olan Temmuz 289 Y. 206, 207 ve 212 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tedavüllerini gösterir şekilde ayrıntılı kayıtlar (köy, mahalle, mevki, cins, sınırlar, yüzölçümü, malik, hisse, geldi, gitti ve revizyona ilişkin tüm bilgileri içerir ve okunaklı şekilde) ile varsa tesis ve ifraz haritalarının, Mahalli Tapu Müdürlüğünden (eski yazı tapu kayıtları varsa Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı sorularak getirtilip dosyaya konulması, geri çevirme kararı gereklerinin yerine getirildiğinin bizzat mahkeme hakimince kontrol edilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34200, Karar No: 2021/5711, Tarih: 21.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/34200 E.  ,  2021/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, TCK'nın 204/, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet

2-Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, TCK'nın 158/1-f, son, 62/1 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'in, suç tarihi itibari ile "... İnşaat...Ltd.Şti.'nin" yetkilisi olduğu, sanık ...'nin amcası, diğer sanık ...'in de amcasının kayınpederi olduğu, sanık ...'in suça konu çekte 3.ciranta konumunda olan " ..." firmasının sahibi katılan ile 2 adet römork alışverişi konusunda anlaştıkları, mal teslimi esnasında temyiz kapsamı dışında bulunan ve sanık ...'in yanında kısa süreliğine çalışan sanık ... aracılığı ile amcası olan sanık ...'nin kayınpederi olan sanık ...'den aldığı suça konu İng Bank Gebze Şubesine ait 15/11/2010 keşide tarih 7.000 TL bedelli çeki cirolayarak katılana verdiği, çekin tahsil için bankaya ibrazında karşılığının bulunmadığının anlaşıldığı, bu nedenle katılan vekilince suça konu çeke istinaden Kaynarca İcra Müdürlüğünde icra takibi başlattığı, çekte keşideci olarak gözüken sanık ...'in imza itirazı üzerine alınan ekspertiz raporunda çekteki keşideci imzasının sanık ...'in eli ürünü olmadığının, imzanın sanık ...'nin eli ürünü olduğunun tespit edildiği, bu surette sanıkların iştirak halinde resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, temyiz kapsamı dışında bulunan diğer sanık ... savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, alınan bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların iştirak halinde hareket ederek gerçekte sanık ...'e ait olan suça konu çekin çek keşide etme yetkisi bulunmayan sanık ... tarafından keşide edilerek sahte hale getirilip tedavüle sokularak sanık ... tarafından cirolanarak katılandan alınan mal karşılığında verildiği, yapılan icra takibine keşideci olarak gözüken sanık ... tarafından itiraz edilerek haksız menfaat elde ettikleri anlaşılmakla, üzerlerine atılı suçları işlediklerinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden kurulan hükümde, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmemiş ise de; maddede öngörülen hak yoksunluğu hükümlerinin güvenlik tedbiri niteliğinde olup hapis cezasının kanuni sonucu olduğundan infaz aşamasında bu hususun nazara alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.