muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19190, Karar No: 2015/13386, Tarih: 01.07.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19190 E.  ,  2015/13386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tokat 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 11/09/2014

Numarası : 2013/115-2014/172

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı Hakan, davalı işyerinde 2008-2011 tarihleri arasında pazarlamacı olarak çalıştığını, iş akdinin haksız şekilde fesh edildiğini, davalının davacılar hakkında Tokat 2. İcra Müdürlüğü'nün 2011/838 sayılı takip dosyası ile icra takibi başlatttığını, takibe dayanak senette H.. E..'nin borçlu, S.. E..'nin ise kefil olarak gösterildiğini, davacıların alacaklı gösterilen yana borcu bulunmadığını, davacı Hakan'ın işe girerken ve babasının kefil olarak imzaladığı senedin teminat senedi olduğunu, Hakan'ın işten ayrılmasının ardından icraya konulduğu beyan ederek davacıların fiilen borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK.'nun 297 inci maddesinde hükmün kapsamı detaylı şekilde düzenlenmiştir. Aynı maddenin 2 inci fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” düzenlemesi getirilmiştir. Bunun genel olarak anlamı hakimin önüne gelen her bir uyuşmazlık hakkında karar vermek zorunda olması ve hükmün infaza elverişli olması gerektiğidir.

Somut olayda dava davacıların borçlu olarak gösterildiği bononun teminat senedi olduğunun ve bu bono kapsamında davacıların borcunun bulunmadığının tespiti talepli, menfi tespit davası olup; mahkemece verilen hükümde sadece “davanın kabulüne” ifadesi kullanılmıştır. Mahkeme hükmü bu haliyle infaza elverişli olmayıp, dava konusu bononun bilgilerinin de hükümde yer alması gerekir. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeden infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozman nedenidir. Ancak bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının “1-”, numaralı bendi silinerek yerine ;

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının “1-”, numaralı bendi silinerek yerine ;

“1-Davanın KABULÜ ile, davacıların Tokat 2. İcra Müdürlüğü 2011/838 sayılı takip dosyası ile davalı tarafından takibe konan, düzenleme ve vade tarihi 27.11.2009 olan, 50.000,00 TL tutarlı bonodan dolayı davalıya borcunun bulunmadığının TESPİTİNE; rakam ve sözcüklerinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5513, Karar No: 2010/9667, Tarih: 09.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/5513 E.  ,  2010/9667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın çarpması sonucunda hasar gördüğünü ileri sürerek, 11.286,38 TL maddi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı ...'ın araç işleteni olmadığı gerekçesi ile bu davalı yönünden davanın reddine, davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile, 8.464,79 TL maddi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 20/d bendinde, motorlu araçların satış ve devirlerinin Noterliklerde yapılacağı öngörülmektedir. Ancak böyle bir satış ve devir işlemi araç üzerindeki mülkiyet hakkını devre elverişlidir. Anılan yasa maddesinde belirtilen türden resmi bir satış ve devir işlemi yapılmaksızın, satış işlemine dayalı olarak işleten sıfatının ve araç üzerindeki mülkiyet hakkının devredildiğinin kabulü mümkün değildir. Mahkemece, anılan düzenleme gözardı edilerek, resmi bir satış sölzeşmesi bulunmaksızın davalı ...'ın aracı diğer davalıya sattığının ve bu nedenle işeten sıfatının kalmadığı gerekçesi ile bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm ve davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 485,65 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'tan alınmasına 9.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26987, Karar No: 2016/26186, Tarih: 02.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/26987 E.  ,  2016/26186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek görüldüğünden,

1-Davacının dava tarihine kadar olan süreyi gösterir şekilde hizmet döküm cetvelinin gönderilmesi;

2-Davacıya ait sigortalı hizmet döküm cetvelinde, davacının çalışmasının gözüktüğü işyeri ve işverenlere ait bilgileri içerir kayıtların eksiksiz şekilde davalı ile Sosyal Güvenlik Kurumundan, temini ile,

3-Davalı ... Belediyesi ile sigorta kayıtlarındaki işverenler arasında hizmet alım sözleşmesi imzalanıp imzalanmadığı; imzalanmış ise anılan eksiklikler giderildikten sonra eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4847, Karar No: 2013/9954, Tarih: 28.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4847 E.  ,  2013/9954 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 28.05.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... Oto Bkm Hizm.Ser.Tc.Ltd.Şti. vekili Av.... ve karşı taraftan davacı ... vekili Av.Seval Sönmez geldiler, gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde en son usta öğretici olarak çalışırken 19.06.2010 tarihinde davalı şirket müdürü ...'nun yanına çağırarak artık kendisi ile çalışmak istemediklerini istifa etmesi gerektiğini söyleyerek işyerine bir daha gelmemesini istediğini, tazminatlarının ödenmeyeceğini düşünerek kendisine iş akdinin feshedildiğine ilişkin bir belge verilmesini talep ettiğini, talep karşısında ...'nun küfür ederek odadan çıkarttığını, hakkındaki yağ değişimini iş emrine yazmadığına ilişkin ididanın asılsız olduğunu, aylık 1.000,00 TL ücret aldığını, fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izinlerini tam olarak kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirkette çalışırken 19.06.2010 tarihinde çalışma yapmış olduğu esnada müşteriye ait aracın yağını değiştirdiğini, yağ değişiminin yapılmasına rağmen bu değişimi muhasebe bölümüne bildirmediğini, bunun üzerine davacıya aracın yağının değişip değişmediğini sorduklarını, davacının ise aracın yağını değiştirdiğini fakat yağı müşterinin kendisinin getirdiğini söylediğini, boş kutuların nereye atıldığının sorulması üzerine davacının aracın yağını şirketten değiştirdiğini söyledikten sonra muhasebeye çıkıp 120,00 TL parayı masanın üzerine atıp işyerinden büyük bir hışım ile ayrıldığını, daha sonraki günlerde davacının işe gelmediğine dair tutanaklar tutulup 24.06.2010 tarihinde ihtarname gönderildiğini ve bu ihtarname ile davacının iş akdine son verildiğini, davalı şirkette fazla çalışma yapılmadığını, iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme tarafından iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini ispat külfeti altında bulunan davalının bu külfeti yerine getirmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile bilirkişi raporunda belirlenen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme tarafından iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini ispat külfeti altında bulunan davalının bu külfeti yerine getirmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile bilirkişi raporunda belirlenen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı tanıklarından davacının annesi olan tanık davacının işten çıkartıldığını, hakkında dedikodular olduğunu ancak ne olduğunu bilmediğini söylemiştir. Diğer davacı tanığı Kıymet ile Mehmet'in anlatımları duyuma dayalıdır. Davalı tanıkları ise savunmayı doğrular nitelikte beyanda bulunmuşlardır.

Davalı davacının iş sözlemesini noterden gönderdiği ihtarname ile 30/6/2010 tarihinde 4857 sayılı Yasanın 25/II-g maddesi uyarınca feshetmiştir.

Bu şekilde özetlenen delil durumuna nazaran davacının iş sözleşmesinin fiilen 19/06/2010 tarihinde davacının servise gelen bir müşteriye ait aracın yağını şirket deposundan değiştirmesine rağmen bunu iş emrine yazmayarak doğruluk ve bağlılıkla bağdaşmayan davranışta bulunması nedeni ile haklı nedenle feshedildiği anlaşıldığından mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 990,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya aidesine, 28/5/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16515, Karar No: 2009/20004, Tarih: 18.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/16515 E.  ,  2009/20004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :15.07.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/5402, Karar No: 2011/6893, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5402 E.  ,  2011/6893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiye dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından, tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 1.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2922, Karar No: 2019/5342, Tarih: 16.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/2922 E.  ,  2019/5342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Şikayetçi vekilince açılan sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonucunda mahkemece şikayet olunan Vergi Dairesi açısından şikayetin kabulüne, diğer şikayet olunanlar yönünden şikayetin reddine karar verilmiş olup, verilen kararın şikayet olunan ... ve müdahale talebinde bulunan ... T.A.O. vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı şikayet olunan ... ve müdahale talebinde bulunan ... T.A.O. vekillerince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan ... ve müdahale talebinde bulunan ... T.A.O. vekillerince karar düzeltme isteminin REDDİNE, müdahale talebinde bulunan ... karar düzeltme harcını peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca şikayet olunan Çankırı Vergi Dairesinden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 384,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 16.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.