muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5802, Karar No: 2011/7472, Tarih: 17.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14521, Karar No: 2022/347, Tarih: 13.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/14521 E.  ,  2022/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 21/06/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Şüpheli ... hakkında, 11/08/2017 ve 01/02/2018 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 12/04/2019 tarihli ve 2017/18848 soruşturma, 2019/3319 esas, 2019/2434 sayılı iddianamesi ile; sanığın TCK’nın 191/6. maddesi delaletiyle 191/1, 43/1ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önce 2014/15597 soruşturma dosyasından 29/09/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, ihlal nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak 17/03/2015 tarihinde Sakarya Çocuk Mahkemesine 2015/233 esas sayılı kamu davasının açıldığı, TCK’nın 191/6. maddesi gereğince yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

2-Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas,2020/475 sayılı kararı ile; sanığın TCK’nın 191/1 ve 43/1 ve 62. maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, karar verildiği, kararın 03/11/2020 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

3-Sakarya Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/233 esas, 2015/441 sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığınca 29/09/2014 tarihli ve 2014/15597 soruşturma, 2014/105 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması kararı verildiği,denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında uyarılmasına rağmen yükümlülük ihlalinde bulunması nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 17/03/2015 tarihli ve 2015/1943 esas sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda Sakarya Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/233 esas, 2015/441 sayılı kararı ile, sanığın kullandığı iddia edilen maddenin ele geçirilemediği,tahlil raporunun alınmadığı, sanığın soyut beyanı dışında delil bulunmadığı, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, kararın 20/05/2015 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak veya kullanmak suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 43/1. maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak veya kullanmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191/1. maddesi uyarınca tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasından anılan Kanun’un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapıldığında 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ...’in 11/08/2017 ve 01/02/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından, Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 43/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

1-Şüpheli ... hakkında, 11/08/2017 ve 01/02/2018 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 12/04/2019 tarihli ve 2017/18848 soruşturma, 2019/3319 esas, 2019/2434 sayılı iddianamesi ile; sanığın TCK’nın 191/6. maddesi delaletiyle 191/1, 43/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ve Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı kararı ile; sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

İddianamede; şüpheli hakkında daha önce 2014/15597 soruşturma dosyasından 29/09/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, ihlal nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak 17/03/2015 tarihinde Sakarya Çocuk Mahkemesine 2015/233 esas sayılı kamu davasının açıldığı, TCK’nın 191/6. maddesi gereğince yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususu belirtilmiş olup,

Sakarya Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/233 esas, 2015/441 sayılı kararının incelenmesinde;

İddianamede; şüpheli hakkında daha önce 2014/15597 soruşturma dosyasından 29/09/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, ihlal nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak 17/03/2015 tarihinde Sakarya Çocuk Mahkemesine 2015/233 esas sayılı kamu davasının açıldığı, TCK’nın 191/6. maddesi gereğince yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususu belirtilmiş olup,

Sakarya Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/233 esas, 2015/441 sayılı kararının incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığınca 29/09/2014 tarihli ve 2014/15597 soruşturma, 2014/105 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması kararı verildiği,denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında uyarılmasına rağmen yükümlülük ihlalinde bulunması nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 17/03/2015 tarihli ve 2015/1943 esas sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda Sakarya Çocuk Mahkemesinin 05/05/2015 tarihli ve 2015/233 esas, 2015/441 sayılı kararı ile, sanığın kullandığı iddia edilen maddenin ele geçirilemediği, tahlil raporunun alınmadığı, sanığın soyut beyanı dışında delil bulunmadığı, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, kararın 20/05/2015 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, erteleme kararının ihlal edilmesi nedeniyle TCK’nın 191/4-a maddesi gereğince açılan kamu davasında beraat kararı verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi nedeniyle, TCK’nın 191/6. maddesinde yer alan “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez” şeklindeki düzenlemenin uygulanma imkanının kalmadığı, TCK’nın 191/2. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden doğrudan kamu davası açılamayacağı, bu nedenle mahkemece kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden şartın gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince “durma kararı” verilerek, gereğinin takdir ve ifası için Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırıdır.

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi uyarınca tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapılması sonucunda, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, kanuna aykırıdır.

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi uyarınca tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapılması sonucunda, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, kanuna aykırıdır.

Yukarıda (1) numaralı paragrafta açıklanan gerekçe ile de kanun yararına bozma yoluna başvurulup başvurulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı’na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar vermek gerekmiştir

D-)Karar:

Açıklanan nedenlerle;

Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/06/2020 tarihli ve 2019/361 esas, 2020/475 sayılı sayılı kararına karşı, yukarıda açıklanan gerekçe ile de kanun yararına bozma yoluna başvurulup başvurulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı’na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE,

13/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8405, Karar No: 2019/5980, Tarih: 30.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/8405 E.  ,  2019/5980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24/04/2015 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkından kaynaklanan tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/02/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilin 16 parsel sayılı taşınmazda hissedar olduğunu, dava dışı ...’ın hissesini 42.000,00TL bedel karşılığında davalıya sattığını, açıklanan nedenlerle önalım bedelini ödemek suretiyle davalı adına kayıtlı payın iptali ile davacı adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 16 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile, davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2) 6100 sayılı HMK’nin 297/2. maddesi gereğince; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Somut olayda; mahkemece, hüküm sonucunda dava konusu taşınmazda davalı adına kayıtlı payın tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş ise de, hükümde davalı adına kayıtlı ve iptaline karar verilen payın miktarı açık ve infaza elverişli şekilde gösterilmemesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hüküm sonucunun 1. fıkrasında yazılı olan "kayıtlı" kelimesinden sonra gelmek üzere "1/3" ibaresinin yazılmasına, hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14805, Karar No: 2014/9525, Tarih: 08.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/14805 E.  ,  2014/9525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11364, Karar No: 2011/2673, Tarih: 24.02.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/11364 E.  ,  2011/2673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1-5252 sayılı yasanın 9. maddesinin 3. fıkrası gereğince lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suça konu emvalin yapacak veya yakacak nitelikteki ağaçlardan elde edilip edilemeyeceği hususunda bilirkişiden ek rapor alınmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre;

5237 sayılı TCK.nunda nispi para cezası öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Orman Yasasının 91/1 maddesindeki para cezasının çarpımı sonucu bulunan cezanın 1 YTL altında kalıp 5335 Sayılı Yasa ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin para birimi hakkındaki 5083 sayılı yasanın 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 TL nin altında kalan para cezaları hesaba alınamayacağından sanık hakkında para cezası tayin edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4-Suça konu emvalin 6831 sayılı Kanun 108/son yerine 6831 sayılı yasanın 93/4 ve TCK.nun 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

5-Davayı vekil marifetiyle takip eden müdahil orman idaresi lehine avukatlık ücreti tayin edilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12462, Karar No: 2012/19559, Tarih: 29.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12462 E.  ,  2012/19559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/03/2011 tarih ve 2010/319-2011/241 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline "İnşaat All Risk Sigorta Poliçesi" ile sigortalı olan Var-Yap Varlıbaşlar Yapı Sanayi ve Turizm Yatırım Tic. Ltd. Şirketi'nin Ankara Sincan’da yaptırdığı cezaevi inşaatının şantiyesinde 06.08.2004 tarihinde çıkan yangın sebebiyle hasar meydana geldiğini, yangının çıkış sebebinin davalı ... Oil Türkiye A.Ş.'nin üreticisi, davalı Şenel Ticaret - Jet Şenel'in pazarlayıcısı olduğu LPG tüpünün alev almasından kaynaklandığını, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, BK'nun 58 ve 59. maddelerinde Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nın TRKGM-2000/5 sayılı tebliği uyarınca objektif tehlike sorumluluğu nedeni ile davalıların meydana gelen zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, 51.681.489.000.- TL'nın 29.09.2004 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, müvekkillerinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, davalılardan Total Oil Türkiye A.Ş. tüpgaz üreticisi olarak kusursuz sorumlu konumunda olup, bu davalının üretip piyasaya sürdüğü tüpün davacıya sigortalı inşaat şantiyesinde kullanıldığı, ancak, ısınma amacıyla şofbene takılan bu tüp sanayi tüpü olduğu gibi, tüpün gaz kaçırması nedeniyle değil, hortum girişinde meydana gelen gaz kaçağı sonrasında şofbenin sigortalı çalışanınca çakmakla yakılmak istenmesi sırasında yangının ortaya çıktığı, davacı ... şirketine sigortalı elemanlarının zararın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğu ve davalı ... Oil Türkiye A.Ş’nin kusursuz sorumluluğunun ortadan kalktığı ve mahkemenin 2004/323 Esas, 2008/179 Karar sayılı ilamında davalı Şenel Ticaret-Jet Şenel’e karşı açılan davanın reddine karar verildiği, söz konusu davalı yönünden Yargıtay ilamında herhangi bir bozma olmadığı gerekçeleriyle, mahkemenin daha önceki 2004/323 Esas, 2008/179 Karar sayılı ilamı ile davalı Şenel Ticaret (Jet Şenel) hakkındaki davanın reddine ilişkin verilen karar kesinleşmiş olduğundan bu davalı hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... Oil Türkiye A.Ş hakkındaki davanın da reddine, 5.904,96 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile, davalı ... Oil Türkiye A.Ş’ne verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.