muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/84, Karar No: 2023/72, Tarih: 15.02.2023

18. 556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinde ise markanın tescili ile ilgili "nispi ret nedenleri" düzenlenmiştir. Bu nedenlerin ortak özelliği, tescili talep olunan marka üzerinde üçüncü bir kişinin üstün hak iddiasına dayanmasıdır. Mutlak ret nedenlerinden farklı olarak nispi ret nedenlerinin kamu menfaati ile herhangi bir ilgisi bulunmamaktadır. Nispi ret nedenleri, mahkeme veya Kurum tarafından resen dikkate alınmazlar. Bunların mutlaka 556 sayılı KHK’nın 35 inci maddesi gereğince ilgili kişiler (yani daha önceki bir tarihte tescil edilmiş veya tescil başvurusunda bulunulmuş bir markanın sahibi ile tescilsiz markayı kullanarak bu işaret üzerinde daha eski bir tarihte hak kazanmış olan kişiler) tarafından "itiraz" olarak ileri sürülmesi gerekir. İlgili kişiler, itiraz hakkını kullanmaktan feragat edebilirler. Nispi ret nedenlerinden birinin varlığı dolayısıyla tescil olunmaması gerekirken her nasılsa tescil olunan bir markaya karşı 556 sayılı KHK’nın 47 ilâ 53 üncü maddeleri arasındaki prosedür takip edilerek kesinleşmiş YİDK kararı aleyhine iptal davası açılabileceği gibi, 556 sayılı KHK’nın 42/1-b maddesindeki şartlar dairesinde hükümsüzlük davası da ikame edilebilir.

19. 556 sayılı KHK’nın 8/1-a ve b maddesindeki düzenlemeye göre tescil için başvurusu yapılan marka ile tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka arasında halk tarafından karıştırılma ihtimâlinden (iltibas) bahsetmek için hem karşılaştırmaya konu marka işaretleri arasında hem de işaretlerin tescil edileceği mal ve hizmetler arasında aynılık veya benzerlik olması gerekir. Ancak burada farklı mal ve hizmetlerde tescilli ancak benzer ibareler içeren markalar bakımından 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinin hatırlatılması da gereklidir. Zira tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın, toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumda, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir marka sahibinin itirazı üzerine, farklı mal veya hizmetlerde kullanılacak olsa bile, sonraki markanın tescil başvurusu ret edilebilecektir.

20. 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinde, marka sahiplerinin, ibareleri benzer olmasına rağmen farklı mal veya hizmetleri kapsayan diğer markaların tescilini engelleyemeyeceği kuralının istisnası düzenlenmiş olup anılan madde; “Marka, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir markanın aynı veya benzeri olmakla birlikte, farklı mallar veya hizmetlerde kullanılabilir. Ancak, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın, toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumda, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir marka sahibinin itirazı üzerine, farklı mal veya hizmetlerde kullanılacak olsa bile, sonraki markanın tescil başvurusu red edilir” hükmünü içermektedir. Buradan da anlaşılacağı üzere 556 sayılı KHK “toplumsal tanınmışlık” düzeyine ulaşmış markaların, farklı mal ve hizmetler için tesciline bazı durumlarda izin vermemekte, böyle bir marka sahibine de itiraz, tescili hâlinde ise hükümsüzlüğünü talep hakkı tanımaktadır. Zira toplumda tanınmış niteliği haiz bir markanın farklı mal veya hizmetlerde kullanımı hâlinde, o markanın tüketicileri çoğu zaman tanınmış marka sahibinin faaliyet alanını genişlettiğine inanarak mal veya hizmet tercihlerini değiştirebilirler. Böyle bir durumda tanınmış marka ile işletme arasındaki bağ, marka hakkı sahibinin arzusu dışında zayıflayarak markanın itibarı zedelenmeye başlar.

21. Bu itibarla tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle böyle bir markanın başka bir mal veya hizmet için tescili, onu tescil ettirecek kişiye haksız yarar sağlayacak (haksız yararlanma, şöhreti sömürme), markanın itibarına zarar verecek ya da ayırt edici karakterini zedeleyecek sonuçlar doğuracak ise, tanınmış marka sahibinin itirazı üzerine tescil talebi Kurum tarafından ret edilecektir. Şöhreti sömürme, itibar yitirilmesi ve markanın itibarının sulandırılması aynı zamanda bir tecavüz eylemidir ve tanınmış marka sahibi bu tür kullanımları da engelleme hakkına sahiptir [(556 sayılı KHK m. 9/1-c, 61/1-a) (Tekinalp, Ünal: Fikri Mülkiyet Hukuku, ... 2012, s. 426)].

22. Hangi markaların tanınmış, hangilerinin toplumda tanınmışlık düzeyine erişmiş olduğunu tespit için 1999 yılında "WIPO (World Intellectual Property Organization-Dünya Fikri Mülkiyet Teşkilatı) Ortak Tavsiye Kararı" adı altında bazı ölçütler getirilmiş ve bu suretle bir markanın tanınmışlığında kendisinden yararlanılabilecek bazı kriterler oluşturulmuştur. Bu kriterler, bağlayıcı olmamakla birlikte uygulama ve öğretide de kabul görmektedir. Buna göre, bir markanın tanınmışlığı belirlenirken aşağıdaki hususlar göz önünde bulundurulur. Bir markanın tanınmışlık niteliğinin tespiti için yapılacak incelemede; “toplumun ilgili kesiminde markanın tanınma derecesi”, “markanın kullanıldığı coğrafi alan, kullanım süresi ve yoğunluğu”, “marka promosyonlarının hedef aldığı coğrafi alan, promosyon süresi ve yoğunluğu”, “markanın tesciller veya tecil başvuruları ile korunduğu coğrafi alanın büyüklüğü”, “markanın resmî makamlarca tanınmışlığına delalet eden karar ve uygulamaları”, “markanın ekonomik değeri” şeklinde sıralanan ölçütler nazara alınarak somut olayın niteliğine uygun düştüğü ölçüde ve sunulan delillerden hareketle bir karara varılacaktır. Yapılacak olan bu incelemede ise gerekli görüldüğü takdirde, teknik hususlardaki belirlemelerin yapılabilmesi için bilirkişi incelemesine de başvurulabilecektir. Öte yandan WIPO Kriterlerine göre, bir markanın toplumda tanınmışlık düzeyine erişmesinde dikkate alınacak "toplum"dan kasıt, her somut olayın özelliklerine bağlı olarak değişmekle birlikte, markanın kapsadığı mal veya hizmet tipinin mevcut ve müstakbel müşterileridir (Karan/Kılıç, s. 202).

23. Ayrıca belirtilmelidir ki; 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesindeki hâllerin varlığı için, tanınmış markanın aynısı ya da benzerinin farklı grup mal ve hizmetler üzerinde kullanılması nedeniyle söz konusu mal veya hizmetlerin ortalama tüketicisinin bu marka ile tanınmış marka arasında bir bağlantı kurması ve bu bağlantının yaratacağı olumlu izlenim ve çağrışımla satın alma tercihlerine yön verilmesi suretiyle tanınmış markadan haksız yararlanma sonucuna yol açılması gereklidir. Dolayısıyla burada bahsi geçen bağlantı ya da ilişkilendirme ile 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesinde düzenlenen karıştırılma ihtimâli (iltibas) birbirinden farklı kavramlardır.

24. Öte yandan, tescil edilen yahut tescil başvurusu yapılan bir markanın, farklı sınıflarda tescilli tanınmış bir marka ile benzer ibareye sahip olması, salt ibarelerin benzerliği nedeniyle 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi kapsamında nispi ret nedeni olamayacağı gibi hükümsüzlük nedeni de oluşturmaz. Başka bir anlatımla 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen koşullar nedeniyle hükümsüzlüğün gerçekleşmesi için, farklı mal veya hizmetler için yapılan benzer ibareli marka tescilinden dolayı tanınmış markanın toplumda ulaşmış olduğu tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yarar sağlama, markanın itibarına zarar verme ya da markanın ayırt edici karakterinin zedeleme ihtimâllerinin ortaya konulması gerekir. Hemen belirtilmedir ki, bahsi geçen şartların hepsinin aynı anda gerçekleşmesi zorunlu değildir. Bu hâllerin herhangi birisinin somut olayda bulunması, 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi anlamında nispi ret ve hükümsüzlük nedeninin varlığı için yeterlidir.

25. Bu hâllerden tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yarar sağlamaktan kast edilen; tanınmış markanın tüketiciler nezdinde sahip olduğu olumlu imajın hukuka aykırı bir şekilde diğer markaya aktarılmasıdır. Bu yolla tanınmış markanın reklâm değeri ve şöhreti sömürülmekte, tescilli markanın itibarından dolayı haksız avantaj elde edilmektedir (556 sayılı KHK m. 9/1-c). Tanınmış markanın itibarına zarar verilmesi hâli ise, doktrinde “lekeleme (tarnishment)” olarak adlandırılmaktadır. Bu durumda, marka itibarı zarar görecek şekilde küçültücü, imaj zedeleyici bir mal veya hizmet için kullanılmaktadır (Çolak, Uğur: Türk Marka Hukuku, ... 2015, s. 311).

26. Ayrıca 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinde sayılan tanınmış markadan haksız yararlanma hâlleri, her somut olayın özelliklerine, markanın ne kadar tanınmış olduğuna, tanınmış markanın ayırt edicilik derecesinin ne derecede yüksek olduğuna, her iki tarafa ait markanın birebir aynı olup olmamasına, farklı sınıftaki mal veya hizmetin tanınmış markanın asıl olarak kullanıldığı sektör veya sektörlerden mal ve/veya hizmetlerden ne derece uzak ya da yakın, ne derece farklı olduğuna göre değerlendirilmelidir (Çolak, s. 314). Bu anlamda, marka hükümsüzlüğüne ilişkin olarak 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesi kapsamında yapılacak değerlendirmelerde, karşılaştırılan markaların kapsamlarındaki mal veya hizmetler bakımından maddede sayılan şartların mevcudiyetinin detaylı bir şekilde tartışılarak yine aynı maddede işaret edilen şartların hangi mal veya hizmetlerde mevcut olduğunun somut bir biçimde belirlenmesi gerekir. Nitekim, bu ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 20.12.2012 tarihli ve 2021/11-289 Esas, 2022/1780 Karar sayılı kararında da belirtilmiştir.

27. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı şirket tarafından 28.11.2012 tarihinde “Dardanel BiliSİM+şekil” ibaresinin marka olarak tescili istemiyle TÜRKPATENT’e başvuruda bulunulduğu, başvurunun ilan edilmesi üzerine davacı tarafından “DARDANEL+şekil” asıl unsurlu markaları dayanak gösterilerek marka başvurusuna benzerlik, eskiye dayalı kullanım ve tanınmışlık iddiasına dayalı olarak itiraz edildiği, itirazın nihai olarak YİDK tarafından reddedildiği, başvurunun kabul edilen mal ve hizmet sınıfları yönünden ise 31.10.2018 tarihinde tescil edildiği anlaşılmaktadır.

28. Davacının “DARDANEL+şekil” ibareli markaları gıda ürünleri üzerinde kullanımı sonucu tanınmış marka seviyesine ulaşmıştır. Dava konusu TPE-YİDK kararı ile davalının dava konusu “Dardanel BiliSİM+şekil” ibareli marka başvurusunun 11 inci, 35 inci (bu sınıftaki malların toptan ve perakendecilik hizmetleri bakımından başvuruda davacı markalarının kapsadığı ürünler dışında kalan mallar sayılmak suretiyle belirleme yapılmıştır) ve 42 nci sınıflar bakımından tescil işlemlerine devamına karar verilmiştir. Bu sınıflandırma itibariyle, davacıya ait tanınmış “DARDANEL+şekil” markaları 01, 29, 30, 32, 33 üncü ve 35 inci sınıf mal ve hizmetlere ilişkin olmasına karşın, dava konusu “Dardanel BiliSİM+şekil” markası üzerinde kullanılacağı ürünler elektrikli yahut elektriksiz çalışan çeşitli makine ve cihazlar ile mühendislik, bilgisayar ve tasarım hizmetleri ile davacının ticari faaliyeti dışında kalan bir kısım malların toptan ve perakende satışı hizmetlerine ilişkindir. Belirtilen bu mal ve hizmetlerin dâhil oldukları farklı sektörler de nazara alındığında, 556 sayılı KHK 8/4 üncü maddesinde sayılan hâllerin birisinin ya da tümünün varlığı için, tanınmış markanın aynısı ya da benzerinin farklı grup mal ve hizmetler üzerinde kullanılması nedeniyle söz konusu mal veya hizmetlerin ortalama tüketicilerin bu marka ile tanımış marka arasında bir bağlantı kurması ve bu bağlantının yaratacağı olumlu izlenim ve çağrışımla da satın alma tercihlerine yön verilmesi suretiyle tanınmış markadan haksız yararlanma sonucuna yol açılması gereklidir. Nitekim, bu ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 02.04.2014 tarihli ve 2013/656 Esas, 2014/427 Karar sayılı kararında da belirtilmiştir.

29. Bu hâlde, mahkemece 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinde tescil engeli olarak düzenlenmiş bulunan koşulların somut olayda bulunup bulunmadığının yapılan açıklama ve ilkeler esas alınarak değerlendirilmesi gerekirken, dosya kapsamında düzenlenen ve 556 sayılı KHK'nın 8/4 üncü maddesi koşullarının gereği gibi değerlendirilmediği eksik ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

29. Bu hâlde, mahkemece 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinde tescil engeli olarak düzenlenmiş bulunan koşulların somut olayda bulunup bulunmadığının yapılan açıklama ve ilkeler esas alınarak değerlendirilmesi gerekirken, dosya kapsamında düzenlenen ve 556 sayılı KHK'nın 8/4 üncü maddesi koşullarının gereği gibi değerlendirilmediği eksik ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

30. Bu itibarla, 556 sayılı KHK’nın 8/4 üncü maddesinde tescil engeli olarak düzenlenmiş bulunan koşulların somut olayda bulunup bulunmadığının yeterince araştırılmaması nedeniyle Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

31. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429 uncu maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun'un 440 ıncı maddesi uyarınca tebliğden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11537, Karar No: 2020/14450, Tarih: 29.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/11537 E.  ,  2020/14450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim suçu

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre; ...Ticaret A.Ş sanal market uygulmasının işleyişi gereği internet üzerinden müşterilerin ürün siparişi verdikleri ve sanal market sitesinde de ürünlere özel kampanya ve indirimlerin yapıldığı, sanal market uygulmasında bazı günlerde çeşitli ürünlerde indirim yapıldığı, indirimden kazanılan tutarlar kadar faturada indirim yapıldığı ya da indirim miktarı tutarın kullanılabildiği başka ürünlerin satın alınmasının sağlandığı, sanal market uygulması ile ilgili gün içerisinde müşteriler tarafından intenet üzerinden yapılan satışlarla ilgili siparişlerin sisteme girilmesi, (gerekli olması halinde) düzeltme yapılması ve satışla ilgili diğer işlemlerden sanal market personelinin sorumlu olduğu, sanal market uygulamasının yazılımında bir sistem açığı bulunduğu, bu sistem açığı sonucu olarak; asıl ürün olarak sipariş edilen ürünlerin karşılığında indirim kazanılmasından sonra, müşterilerin sanal Marketten verdikleri siparişlerde aldıkları ürünlerin çeşitli sebeplerle paket içine konulamaması durumunda bu ürünlerin yerine müşterinin sipariş sırasında alınan onayı ile muadil ürün konulduğu, uygulamada yerine ürün ikame edilmesi durumu olmasa dahi ilk siparişte oluşan her türlü indirimin toplam olarak nihai hazırlanan müşteri fişine dip indirim olarak yansıtıldığı, dolayısıyla sipariş işleminin iptal edilmesiyle kazanılan indirimin de iptal edilmesi gerekirken sistemin bu indirimi iptal etmediği, bu indirim bedelini, sipariş edilmiş olan diğer ürünlerin bedelinden düşerek bakiye kalan cüzi miktarların ödenmesiyle bu ürünlerin satın alınmasına izin verildiği, bu sistem açığını fark eden sanıkların 25/07/2011 tarihi ile 15/04/2012 tarihleri arasındaki 144 gün içerisinde toplam 4.120 adet siparişle ilgili 3.935.348,20 TL’lik alışveriş neticesi indirimli malların düşülmesi ile elde edilen ve ödemesi gereken 1.069.337,97 TL olduğu halde 416.615,02 TL ödemek suretiyle sonuç olarak 652.772,95 TL haksız kazanç elde ettikleri iddia olunan olayda; sanıkların eyleminin TCK.nın 158/1-f maddesinde düzenlenen zincirleme şekilde bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK.nın 244/4. maddesi uyarınca hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... A.Ş vekilinin ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4101, Karar No: 2014/13905, Tarih: 08.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4101 E.  ,  2014/13905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenip gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5016, Karar No: 2012/7281, Tarih: 11.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5016 E.  ,  2012/7281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. .......gelmiş, davacı tarafından gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, inşaat yapılacak arsanın % 65 i davalının, % 35'i müvekkiline ait olmak üzere toplam 20 adet bağımsız bölüm inşaa edileceğinin kararlaştırıldığını, belirlenen hisse oranında toplam 7 adet bağımsız bölümün verilmesi gerekirken sözleşmeye 6 tane bağımsız bölümünün verilmesi şeklinde düzenleme yapıldığını, bu durumun ticari faaliyette bulunmayan müvekkilinin dikkatinden kaçtığını, davalı yüklenicinin ise tecrübeli olması nedeniyle kasıtlı olarak ve hile yaparak bu duruma sebebiyet verdiğini ileri sürerek, kat karşılığı inşaat sözleşmesi paylaştırma oranları gereği müvekkile verilmesi gereken ve davalı adına kayıtlı olan bağımsız bölümün tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline ve teslimden dava bitim tarihine kadar olan süre içinde müvekkilinin alması gereken kira bedellerinin tespiti ile müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığını, sözleşmedeki paylaşım oranına göre davacıya düşen dairelerin tapusunun verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre davacının hak ettiği taşınmazları aldığı, fazladan yapılan herhangi bir dairenin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı yanca ileri sürülen irade fesadı halinin yasada öngörülen sürede ileri sürülmemiş olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 11.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23173, Karar No: 2019/14821, Tarih: 02.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23173 E.  ,  2019/14821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili işçinin, davalı asıl işverene ait işyerinde alt işveren şirketler nezdinde elektrik arıza bakım onarım personeli olarak çalıştığını, söleşmesine haklı bir neden olmaksızın son verildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, eksik ödenen ücret alacağı ile çalışma süresi boyunca ödenmeyen yol ve yemek ücretleri ile içecek ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş vekili cevap dilekçesinde; yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının diğer davalıların personeli olduğunu, işveren sıfatlarının bulunmadığı için kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili şirket ile diğer davalı şirketler arasında asıl işveren alt işveren işkisinin de bulunmadığını, davacının çalışma süresi 1 yılı geçmediği için ihbar tazminatına hak kazanmadığı gibi kıdem tazminatı ve diğer alacak taleplerinin de haksız olduğunu beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur

Davalı ... İnşaat Taahhüt ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevabında, davalı ... şirketinin özelleştirilmesi üzerine davacı ile 01.10.2013 ile 30.09.2014 tarihleri arasındaki dönem için ikinci bir sözleşme imzalandığını, satış şartnamesi uyarınca devralan...’nın sorumlu olduğunu, müvekkili şirketten talep edilebilecek herhangi bir alacak bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevabında,müvekkilinin davalı kurumdan iş aldığını, sürenin bitmesi ile işi devrettiğini, davacının iş akdinin müvekkili tarafından feshedilmediğini ve bir sorumluluklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Müh. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevabında, müvekkilin davalı ... şirketi ile birliktedavalı kurumdan iş aldığını, ihale süresinin bitmesi ile işi devrettiğini, davacının iş akdinin müvekkili tarafından feshedilmediğini beyanla davanın redine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Elektr. İnş. Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. cevabında, öncelikle yeti itirazında bulunduklarını davacıya EKAT (Elektrik Kuvvetli Akım Tesisi) eğitimi ücretinin ödendiğini, işten kendi isteği ile ayrılan davacının yıllık izinlerini de kullandığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti :