muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17286, Karar No: 2017/7262, Tarih: 26.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/17286 E.  ,  2017/7262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüen tazminat istemine ilişkindir,

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 28/07/2003 tarihli iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının, davalılardan rücuan tahsili istemine ilişkin, olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Mahkemece, meydana gelen iş kazası nedeniyle mevcut ceza davasında mahkum olan sanıklar bakımından da kusur yönünden değerlendirme yapılarak,

eldeki davada ihlal ettikleri iş güvenliği kuralları ile ihlal sonucuna bağlanan şahsi kusur oranları ile işveren şirketlerin kusur oranları ayrı ayrı belirlenmelidir. Belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmadan, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi de bozmayı gerektirir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9438, Karar No: 2021/6895, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9438 E.  ,  2021/6895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri ile davalı ...'in istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddi ile ilk derece mahkemesinin kararının haciz şerhinin bedele yansıtılması yönünden düzeltilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri ile davalı ... tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının haciz şerhinin bedel yansıtılması yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Bursa İli, Nilüfer İlçesi, Beşevler Mahallesi, 749 ada 4 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının haciz şerhinin bedel yansıtılması yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle, davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6282, Karar No: 2023/611, Tarih: 22.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6282 E.  ,  2023/611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2015/283 Esas, 2019/156 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis

cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.11.2019 tarihli ve 2019/1381 Esas, 2019/1973 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suçun sanık tarafından işlendiğine dair şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine,

2. Eylemin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi kapsamında kasten yaralama suçu olduğuna,

3. Meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

5. Sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle azami oranda indirim yapılması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

2. Eylemin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi kapsamında kasten yaralama suçu olduğuna,

3. Meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

5. Sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle azami oranda indirim yapılması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. 29.09.2015 tarihinde saat 21.30 sıralarında inceleme dışı mağdur ..., mağdur ... ile tanıklar ...'in İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi (Samatya) önünde bulunan tanık Murat'ın işçi olarak çalışmakta olduğu iş yerine gittikleri, inceleme dışı mağdur ... ve beraberindeki 4 kişinin vermiş oldukları dürüm siparişlerini bekledikleri esnada inceleme dışı mağdur ...'ın anılan yerden ayrılarak Samatya Hastanesinin bahçesinde beklemekte olan sanığın yanına gittiği, sanık ile inceleme dışı mağdur arasında çıkan tartışma üzerine mağdurun aracın yanına gelerek aracın içinde bulunan silahlardan almaya çalıştığı, inceleme dışı mağdurun yanında bulunan mağdur ... ile tanıklar ... 'in araya girip inceleme dışı mağdur ...'ı sakinleştirerek aracın arka kısmında bulunan silahları almasına engel oldukları, inceleme dışı mağdur ..., mağdur ... ile tanıkların vermiş oldukları dürüm siparişlerini bekledikleri esnada sanığın yanlarına gelerek yaklaşık 3-4 metre mesafeden mağdur ...'un kafasına doğru nişan alarak bir el ateş ettiği, ... Feroz'un çene ve dil altından giren merminin ağzında kalarak mağduru yaşamı tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı, eyleminin devamında tabancayı inceleme dışı mağdur ...'ın ayaklarına doğru bir el ateş ettiği, inceleme dışı mağdur ...'ın sağ dizinden ve ayağından yaralanmasına neden olduğu belirlenmiştir.

Suç vasfı yönünden; sanığın ateş ettiği mesafenin yakınlığı, sanığın hedef aldığı bölge, sanığın olayda kullanmış olduğu silahın öldürmeye elverişli olması, taraflar arasında geçmişe dayalı husumetin bulunduğunun açıkça anlaşılması, sanık ile mağdurun olaydan kısa bir süre önce tartışmış olmaları ve de anılan tartışmanın hemen akabinde sanığın gelerek eylemini gerçekleştirmiş olması, merminin mağdurun çene kemiğine saplanmış olması hep birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mağduru ruhsatsız tabancası ile yakın ve etkili mesafeden öldürmek kastıyla hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı kabul olunmuştur.

2. Tarafsız tanık......,'nin soruşturma aşamasında "...3-4 metrelik mesafeden...isimli şahsın kafasına doğrultarak bir el ateş etti..." şeklindeki beyanı dava dosyasında mevcuttur.

3. Mağdur hakkında düzenlenen İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 07.10.2015 tarihli raporunda;

"... ağız içinde dilin hemen altında 0.7cm boyutlarında giriş deliği ile uyumlu lezyon bulunduğu, çıkış deliği görülmediği, hayati tehlikesinin mevcut olduğu, entübe edildiği bildirilmekle;

Kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu,

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı,

3. Mağdur hakkında düzenlenen İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 07.10.2015 tarihli raporunda;

"... ağız içinde dilin hemen altında 0.7cm boyutlarında giriş deliği ile uyumlu lezyon bulunduğu, çıkış deliği görülmediği, hayati tehlikesinin mevcut olduğu, entübe edildiği bildirilmekle;

Kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu,

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı,

Kemik kırığı olup olmadığı yönünden şahsa ait tıbbi belgelerin temini gerektiği"

Görüşünü içerir adli muayene raporu dava dosyasında mevcuttur.

4. Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 30.06.2017 tarihli; "Olay tarihli radyolojik tetkiklerinin Kurulumuzda yapılan incelenmesinde boyun bölgesinde C6.vertebra düzeyinde 1 adet mermi çekirdeği imajı görüldüğü, mermi çekirdeğinin forme görünümde olduğu cihetle, bir yüzeyden sekerek gelmesinden ziyade, doğrudan vücuda isabeti ile husule gelebilecek nitelikte olduğu, ancak küçük deformasyonların merminin duruş şekli itibarıyle radyolojik olarak bazen ayırt edilemeyeceği tıbben bilindiğinden, sekerek vücuda isabet edebileceğinin de tıbben reddedilemediği" şeklindeki oy birliği ile açıklanan görüşü içeren rapor dava dosyasında mevcuttur.

5. 01.10.2015 ve 30.09.2015 tarihli teşhis tutanakları, olay yeri inceleme raporu ve krokisi ile İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün İST-BLS-15-16620 numaralı uzmanlık raporunda, olay yerinde ele geçen suç konusu bir adet kovanın, mağdur ve arkadaşlarından ele geçen tabancalardan atılmamış olduğu tespit edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanığın öldürmeye elverişli tabancayla mağdurun hayati öneme haiz baş bölgesini hedef alarak etkili mesafeden bir el ateş ettiği, mermi çekirdeğinin dilin hemen altından isabet aldığı ve bu yaralanmanın mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olduğu hususları dikkate alındığında, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetildiğinde, tayin olunan ceza miktarının yerinde olduğu belirlenmekle, eksik incelemeye ve teşebbüsün derecesine ilişkin Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Suç Vasfına Yönelen Temyiz İstemi Yönünden

Sanık ile mağdur arasında önceye dayalı husumetin mevcut olduğu, sanığın öldürmeye elverişli tabancayla mağdurun hayati öneme haiz baş bölgesini hedef alarak etkili mesafeden bir el ateş ettiği, mermi çekirdeğinin dilin hemen altından isabet aldığı ve bu yaralanmanın mağdurun yaşamını tehlikeye

sokacak nitelikte olduğu hususları dikkate alındığında, sanığın mağdura yönelik eyleminin öldürmeye teşebbüs vasıf ve mahiyetinde olduğunun kabulü ile buna göre uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

sokacak nitelikte olduğu hususları dikkate alındığında, sanığın mağdura yönelik eyleminin öldürmeye teşebbüs vasıf ve mahiyetinde olduğunun kabulü ile buna göre uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Sübuta ve Eksik İncelemeye Yönelen Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın atılı suçlamayı tevilli ikrarı, soruşturma aşamasındaki mağdur ve tanık beyanları ile uyumlu adlî muayene raporları, teşhis tutanakları, olay yeri inceleme raporu ve krokisi karşısında, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Haksız Tahrik ve Meşru Savunmaya Yönelen Temyiz İstemi Yönünden

Taraflar arasında çıkan tartışma sonucu sanığın atılı suçu işlediğinin anlaşılan olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca asgari oranda haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasında ve meşru savunma hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.11.2019 tarihli ve 2019/1381 Esas, 2019/1973 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci uyarınca takdîren İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40830, Karar No: 2013/27464, Tarih: 31.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40830 E.  ,  2013/27464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 21.01.2013 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 31.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7863, Karar No: 2011/5112, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7863 E.  ,  2011/5112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nin beraatine karar verilmiş hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunurak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir. 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır