muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25213, Karar No: 2015/3355, Tarih: 24.02.2015

Yapılacak iş; ihtilaflı döneme ilişkin tüm dönem bordrolarını getirmek ve bu bordrolarda ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordrolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, ..., zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, alacak davasında dikkate alınan sürenin hizmet tespiti davasında birebir dikkate alınmasının doğru olmayacağını, alacak davası ile hizmet tespiti davasında delillerin toplanma şeklinin farklı olduğunu göz önünde tutarak alacak davasında dikkate alınmayan dönem yönünden de araştırma yapmak, bu dönemde davacının çalışmalarının tam zamanlı olup olmadığını araştırmak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı ve davalı .....'ye iadesine

24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6793, Karar No: 2011/3644, Tarih: 23.06.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/6793 E.  ,  2011/3644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10.06.2010 gün ve 426/255 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar ... ve arkadaşları vekili, dava konusu 10839 (520) ada 8, 25, 32, 10837 (642) ada 6, 13 ve 10842 (523) ada 16 parsellerin ortak kök miras bırakanları ...’nın ölümü ile taraflara kaldığını, davalıların yakın miras bırakanları ..., ... ve ...’ın 1958 yılından önce düzenlenen sözleşme ile vekil edenlerinin yakın miras bırakanları ... ile... ... lehine miras haklarından feragat ettiklerini, ancak, kadastro sırasında dava konusu taşınmazların ortak kök miras bırakan adına tespit ve tescil edildiğini, oysa, bu taşınmazlarda davalıların bir miras hakkı kalmadığını ileri sürerek kayıt maliki kök muristen davalılara intikal edecek muris paylarının iptaliyle vekil edenleri adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ..., ..., ... ve ... kimliklerinin de tespit edildiği, cevap dilekçelerinde açılan davayı kabul ettiklerini bildirmişler, diğer bir kısım davalılar davanın reddine karar verilmesini savunmuş, bir kısım davalılar da davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hükmün, kabule ilişkin bölümü davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... vekilleri tarafından temsil edilmiştir.

Dava, miras payından feragat edilmesi nedenine dayanılarak TMK.nun 528. maddesi gereğince açılmış, tapudaki miras payının iptal ve tesciline ilişkindir.

Dava konusu parseller kadastro yoluyla 26.7.1996 tarihinde tarafların ortak kök miras bırakanları ... adına tescil edilmiştir.

Dosya arasındaki mirasçılık belgesine göre, ortak kök miras bırakan ... ../..25.5.1964 tarihinde, tarafların yakın miras bırakanlarından ... 19.01.1997 tarihinde, ... 11.12.1991 tarihinde, ...ise 26.11.1978 tarihinde ölerek tarafları mirasçı bırakmışlardır. Davacılar vekilince mahkemeye sunulan tarihsiz ve başlıksız adi nitelikli dayanak senette, davalıların yakın miras bırakanları .... ..., .... ve ... ortak miras bırakanlarından kalan miras paylarından davacıların yakın miras bırakanları ...ve ... lehine feragat ettiklerini bildirmişlerdir. Söz konusu sözleşme düzenlendiği zaman ortak kök miras bırakan ...’nın sağ olduğu yanların ve mahkemenin kabulündedir. Gerek mirastan feragat sözleşmesini düzenleyen TMK. nun 528/1. maddesi, gerekse henüz açılmamış miras hakkı üzerinde bir mirasçının diğer mirasçılarla veya üçüncü kişilerle yapacağı sözleşmeyi düzenleyen aynı kanunun 678. maddesi; bu tür sözleşmelerin geçerliliğini sağ olan miras bırakanın katılmasına veya oluruna bağlı tutmuştur.

Somut olayda, her ne kadar haricen düzenlenen dayanak sözleşme tarihsiz ise de, olayların akışı dosyadaki öteki bilgi ve belgelere göre kök miras bırakan sağ olduğundan ve bu sözleşmeye katılmadığından; ayrıca sözleşmede davalıların yakın miras bırakanları...ve ... parmak izi ve özel mühürlerini kullanmalarına rağmen HUMK.nun 297. maddesine uygun olarak mahallince maruf iki tanık tarafından da onaylanmamış olduğundan ve sözleşmenin alt bölümünde bir kısım davalıların yakın miras bırakanı ...’nın adı yazılmış olmasına rağmen imzası, parmak izi veya özel mühürü bulunmamakla dayanak adi senedin geçersiz olduğunun kabulü ve davanın reddine karar verilmesi gerekirken; değişik gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, temyiz itirazında bulunan davalılardan ... ve ... davayı kabul ettiklerinden ve davada mirasçılar arasında görüldüğünden bu davalıların temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Diğer yandan, ... mirasçıları olan ..., ... ve ... lehlerine 520 ada 32 ve 25 parsellerde, kök miras bırakandan gelen miras paylarından fazla payın tesciline karar verilmişse de; bu kişiler tarafından harcını yatırmak suretiyle usulüne uygun olarak açılmış dava bulunmamaktadır. Belirtilen kişilerin davacı sıfatını almamalarına rağmen bu şekilde karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Yukarıda belirtilen gerekçeler nedeniyle, davalılardan ..., ..., ..., ..., ... ve ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olmakla, bu kişilerin miras paylarıyla sınırlı kalmak üzere yerel mahkeme hükmünün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 148,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine 23.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15469, Karar No: 2013/16009, Tarih: 05.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/15469 E.  ,  2013/16009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık hakkında "dolandırıcılık" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Katılan vekilinin sanık hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- Katılan vekilinin sanık hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tüm dosya kapsamına göre somut olayda, sanığın katılan bankadan kullandığı krediye karşılık Deniz Kağıtçılık Şirketine ait çeki ciro ederek bankaya temlik ettiği, banka tarafından çek keşidecisine yapılan icra takibi sırasında keşideci imzasının şirket yetkilisi ...'e ait olmadığının tespit edildiği, sanığın Kum Tekstil Şirketi sahibi ...'nın kendisini ... ile tanıştırdığını, aralarındaki ticari ilişki nedeniyle suça konu çeki Yavuz'dan aldığını, bunun dışında da aldığı çeklerin olduğunu, Yavuz'a sattığı mallara ait faturaları da Kum Tekstil adına kestiğini, banka müdürünün suça konu çek yönünden Deniz Kağıtçılık Şirketi ile görüştüğünü ve çekin ödeneceğini söyleyerek iade etmediğini, Deniz Kağıtçılık adına düzenlenen ve keşideci imzaları şirket yetkilisine ait olmadığı tespit edilen bir çok çekin banka tarafından ödendiğini savunduğu, tanık ...'nın sanık savunmasını kısmen doğruladığı, çekin ... tarafından verildiğini beyan ettiği, tanık tarafından bildirilen telefon numaralarının adına kayıtlı çıkması nedeniyle ...'in gerçek kişi olduğu anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için; sanıktan ...'den aldığını söylediği diğer çeklerin akıbetinin sorulması, ilgili banka şubesinden Deniz Kağıtçılık Şirketine ait olup sanığa veya Kum Tekstil'e ödemesi yapılan çek bulunup bulunmadığının araştırılması, Kum Tekstil Şirketinin ticari defter ve belgelerinin getirtilerek tespit edilebilecek çekler de dikkate alınmak suretiyle şirketin, sanık ve ... ile ticari ilişkisi bulunup bulunmadığının bilirkişi marifetiyle tespit edilmesi, ...'in dosyadaki kimlik bilgilerine göre gerekirse kamu kurum ve kuruluşlarından da sorulmak suretiyle adresinin tespitine çalışılması, ulaşılabilmesi halinde yazı ve imza örnekleri de alınarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu çekteki yazı ve keşideci imzasının sanığın veya Yavuz'un eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, ayrıca sanık savunması doğrultusunda şube müdürü ...'in de tanık olarak dinlenerek, suça konu çek yönünden Deniz Kağıtçılık Şirketi ile ödeme hususunda görüşüp teyit alıp almadığının sorulması ve sonucuna göre toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/150, Karar No: 2011/5879, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/150 E.  ,  2011/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15023, Karar No: 2015/12869, Tarih: 04.03.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/15023 E.  ,  2015/12869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/300131

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2012

NUMARASI : 2009/975 (E) ve 2012/940 (K)

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Gün adli para cezasının hangi miktardan paraya çevrileceğinin belirlenmesi sırasında gözetilmesi gereken sosyal ve ekonomik durumun, gün adli para cezasının tayini sırasında teşdit gerekçesi olarak gösterilmek suretiyle alt sınırın çok üzerinde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında hükmolunan temel cezadan TCK 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra neticeten 10 ay hapis ve 5000 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, erteleme hükmünün uygulanması sırasında 11 ay 20 gün hapis cezasının ertelenmesine, gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında da, 5000 gün yerine 6000 gün para cezasının TCK 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20 TL den paraya çevrilmek suretiyle 100.000,00 TL yerine 120.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle hükümde çelişki ve karışıklığa sebebiyet verilmesi,

3- Zararın giderilmemesi yasal engel olarak belirtilmiş ise de; “sanığın geçmişteki hali, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık nedeniyle tekrar suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat hasıl olduğundan bahisle hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken sanığın kişilik özellikleri itibariyle tekrar suç işlemeyeceği yönünde bu kez olumlu kanaat oluşmadığından bahsedilerek çelişkiye düşülmesi,

4-Sanığa verilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun hükümlerine göre hapse çevrilerek infazına şeklinde karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup,sanık müdafiinin temyiz itirazları bu yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.