muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22922, Karar No: 2019/13137, Tarih: 17.06.2019

Bu açık hüküm karşısında, ceza mahkemesince verilen, beraat kararı, kusur ve derecesi, zarar tutarı, temyiz gücü ve yükletilme yeterliği, illiyet gibi esasların hukuk hakimini bağlamayacağı konusunda duraksama bulunmamaktadır. Ancak, hemen belirtilmelidir ki, gerek öğretide ve gerekse Yargıtay’ın yerleşmiş içtihatlarında, ceza hakiminin tespit ettiği maddi olaylarla ve özellikle “fiilin hukuka aykırılığı” konusu ile hukuk hakiminin tamamen bağlı olacağı kabul edilmektedir. Diğer bir anlatımla, maddi olayları ve yasak eylemlerin varlığını saptayan ceza mahkemesi kararı, taraflar yönünden kesin delil niteliğini taşır.

Vurgulamakta yarar vardır ki, hukuk usulü bir şekil hukukudur. Davanın açılması, itirazların ileri sürülmesi, tanıkların ve diğer delillerin bildirilmesi belirli süre koşullarına bağlı kılındığı gibi, ikinci tanık listesi verilememesi, iddia ve savunmanın genişletilmesi yasağı gibi, yargılamanın süratle sonuçlandırılması gayesi ile belirli kısıtlamalar getirilmiştir. Bunun sonucunda, hukuk hakimi şekli gerçeği arayacak, maddi gerçek öncelikli hedef olmayacaktır. Ancak ceza hakimi bunun tersine öncelikli hedef olarak maddi gerçeğe ulaşmaya çalışacaktır. O halde ceza mahkemesinin maddi nedensellik bağını (illiyet ilişkisi) tespit eden kesinleşmiş hükmünün hukuk hakimini bağlamasına, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 53.maddesi bir engel oluşturmaz.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamasına ve öğretideki genel kabule göre, maddi olgunun tespitine ilişkin ceza mahkemesi kararı hukuk hakimini bağlar. Ceza mahkemesinde bir maddi olayın varlığı ya da yokluğu konusundaki kesinleşmiş kabule rağmen, aynı konunun hukuk mahkemesinde yeniden tartışılması olanaklı değildir.

Dosya içeriğine göre, tır şoförü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedene dayanılarak feshedildiği savunulmuştur. Feshe konu olay ile ilgili olarak, davacı hakkında İzmir 4. Ceza Mahkemesi 2012/1592 Esas 2012/1888 Karar sayılı dosyası ile hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı; ancak, ceza mahkemesince verilen delil yetersizliği nedeniyle beraat kararının kapatılan Yargıtay 23. Ceza Dairesinin 08.12.2016 tarihli ve 2015/10806 Esas 2016/10503 Karar sayılı ilamı ile araştırmaya yönelik olarak bozulduğu, bozma sonrası verilen karar üzerine halen Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 2017/36398 Esas sırasında arşivde olduğu ve bu suretle davanın henüz neticelenmediği anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemece söz konusu ceza dava dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davacı temyizine gelince;

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı temyizine gelince;

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Belirsiz alacak davası ile ilgili olarak yukarıda yapılan açıklamalara göre; fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının belirsiz alacak davasına konu edilebilecek nitelikte alacak oldukları ve davacı vekili tarafından belirsiz alacak davası açılarak talepte bulunulduğu anlaşılmakla; belirsiz alacak davasında, davanın açılması ile alacağın tamamına ilişkin zamanaşımı süresi kesildiğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107/2. maddesi gereğince talebin arttırılması ıslah olarak nitelendirilip ıslaha karşı zamanaşımı def'inin dikkate alınması isabetli olmamıştır. Talep arttırım dilekçesi ile talep edilen miktarlar zamanaşımına uğramayacağından, anılan alacaklar yönünden bu miktarlara göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 17.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1111, Karar No: 2021/6065, Tarih: 26.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/1111 E.  ,  2021/6065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Belediyenin maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın 06.07.2009 tarihli ve 53 sayılı Belediye Meclis kararına istinaden Belediye Encümenince yapılan ihale ile 17.01.2013 tarihli ve 99 sayılı kararlarla davalılardan ...'e satıldığını, temlikin dayanağı olan meclis kararının iptaline karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, bu nedenle tescilin yolsuz hale geldiğini, iptal kararının sonuçlarını bertaraf etmek amacıyla taşınmazın davalı ...’a devredildiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile Belediye adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., taşınmazı ihale ile edindiğini, satışın dayanağı olan encümen kararının iptal edilmediğini, uzun süren idari davanın tapuya bildirilmediğini, olayda kendisinin bir kusuru olmadığını, davalı ...; tapu kaydında bir şerh olmayan taşınmazı iyi niyetli olarak satın aldığını, encümen kararlarının ayakta olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince kötüniyetli edindiği ispat edilmediğinden davanın davalı ... yönünden esastan, davalı ... yönünden ise husumetten reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvursunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına ve tescilin yolsuz olduğu, davalının taşınmazı iyiniyetli olarak edinmediği gerekçesiyle davanın her iki davalı yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 13.662,00 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 26/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16639, Karar No: 2015/831, Tarih: 21.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/16639 E.  ,  2015/831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BULANCAK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2013/268-2014/170

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar, kayden paydaş oldukları 1610, 1612, 1615, 1621 ve 1691 parsel sayılı taşınmazlara davalının fındıklarını toplamak suretiyle elattığını, tasarruflarına engel olduğunu ileri sürerek 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 yıllarına ait fındık gelirinden paylarına isabet eden ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların davalı tarafından kullanıldığı gerekçesi ile ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava konusu 1610, 1612, 1615, 1621 ve 1691 parsel sayılı taşınmazların taraflar ile birlikte üçüncü kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu taşınmazlarda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; davalının intifadan men olgusunun gerçekleşmediği yönündeki savunmasına delil olarak gösterdiği ve davacı tarafa gönderildiği iddia edilen 10.04.2007 tarih 3102 yevmiye ile 8.5.2009 tarih 3616 yevmiye nolu ihtarnameler dava dosyasında hazır edilmemiştir.

Öte yandan; davalının savunması, savunmayı doğrulayan tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre çekişme konusu taşınmazlardan 1691 sayılı parselde davalının herhangi bir tasarrufunun bulunmadığıda anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince; davalının intifadan men olgusunun gerçekleşmediği yönündeki savunmasına delil olarak gösterdiği ve davacı tarafa gönderildiği iddia edilen 10.04.2007 tarih 3102 yevmiye ile 8.5.2009 tarih 3616 yevmiye nolu ihtarnameler dava dosyasında hazır edilmemiştir.

Öte yandan; davalının savunması, savunmayı doğrulayan tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre çekişme konusu taşınmazlardan 1691 sayılı parselde davalının herhangi bir tasarrufunun bulunmadığıda anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca; çekişme konusu 1691 parsel yönünden davanın reddine karar verilmesi, diğer parseller yönünden ise 10.04.2007 tarih 3102 yevmiye ile 8.5.2009 tarih 3616 yevmiye nolu ihtarnamelerin dosyada hazır edilerek içeriğinin incelenmesi, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda intifadan men olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği yönünde araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün belirtilen nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7555, Karar No: 2014/5478, Tarih: 10.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/7555 E.  ,  2014/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2013

NUMARASI : 2013/17-2013/88

-KARAR-

Dosyanın incelenmesi sonrasında; karar başlığından davalılar vekili olarak Av. İ.. A.. isminin yer aldığı, vekaletnamesinin bulunmaması nedeniyle dosyanın geri çevrildiği, davalılardan S.. A.. ve H.. B.. dışındaki davalılar adına düzenlenen vekaletnamenin gönderildiği, davalılardan S.. A.. ve H.. B..’in vekil aracılığı ile temsil edilmediği gibi, bu davalılara yerel mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin de tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Anılan davalılara yerel mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin tebliğ edilmesi, temyiz ve temyize cevap süreleri de beklendikten sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.09.2014 tarihinde oybirğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7110, Karar No: 2013/9081, Tarih: 02.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/7110 E.  ,  2013/9081 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yurt dışında Türk Vatandaşı olarak geçen 28.11.1977-08.07.1981 tarihleri arası döneme ilişkin olarak yapılan 1.300 günlük borçlanmanın geçerliliğini; 29.06.2012 tarihli tahsis başvurusu gözetilerek takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkeme, borçlanmanın geçerliliğine dair davacı isteminin kabulüne karar verirken; halen Türk Vatandaşı olmaması ve böylece kesin dönüş koşulunun gerçekleşmediğinden bahisle, yaşlılık aylığı bağlanmasına yönelik davacı isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

İnceleme konusu olayda; 01.10.1965 tarihinden itibaren muhtelif dönem SSK’lı çalışmaları bulunan ve 30.05.2007 tarihi itibarıyla izinle çıkarak Türk Vatandaşlığını kaybeden davacı, 19.06.2012 günlü borçlanma başvurusunun talep tarihinde Türk Vatandaşı olmadığı gerekçesiyle reddi üzerine , 27.06.2012 günlü re’sen yaptığı ödemeyle, Almanya’da geçen 28.11.1977-08.07.1981 tarihleri arası 1.300 günlük süreyi 3201 sayılı Yasa kapsamında borçlanmıştır. Dava dosyası içerisinde yer alan SSK hizmet cetvelinde, 01.10.1965-03.02.1980 tarihleri arasında davacı adına görünen SSK’lı çalışmalardan bir kısmının, yurt dışı çalışma süreleriyle çakıştığı; bir kısım bildirimli SSK’lı çalışmaların ise, davacı adından farklı ad ve kişilere ait olduğu görünmektedir.

Mahkemenin, halen Türk Vatandaşı olunmaması ve böylece kesin dönüş koşulunun gerçekleşmediğinden bahisle, yaşlılık aylığı bağlanmasına yönelik davacı isteminin reddine dair kararı, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük,

yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6’ıncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi de, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük,

yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6’ıncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi de, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Çünkü, bilindiği üzere 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun’un 3’üncü maddesinde yer alan, borçlanma isteminde bulunabilmek için yurda kesin dönüş yapılması gereğini öngören düzenleme, Anayasa Mahkemesi’nin 12.12.2002 günlü, 2000/36 E. 2002/198 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş, 29.07.2003 tarihli 4958 sayılı Yasanın 56’ıncı maddesiyle de, 3201 sayılı Yasanın 3’üncü maddesinde bu yönde gerekli düzenleme yapılmıştır. Sıralanan hukuksal çerçeve karşısında, yurt dışında bulunan Türk vatandaşlarının borçlanabilmeleri için yurda kesin dönüş yapma koşulu ortadan kalkmış olmakla birlikte, 3201 sayılı Yasa gereğince borçlanan Türk vatandaşlarına yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için,

a) Yurda kesin dönülmüş olması,

b) Tahakkuk ettirilen döviz borcunun tamamının ödenmiş olması,

c)Döviz borcunun tamamının ödenmesinden sonra yazılı istekte bulunulması koşullarının hepsinin birlikte gerçekleşmesi gerektiğine ilişkin aynı Kanunun 6’ıncı maddesi hükümleri Anayasa Mahkemesince iptal edilmemiş olup ayaktadır. Anılan düzenleme, aylık bağlanması için “kesin dönüş” şartını aramakla birlikte, “kesin dönüş” konusunda açıklayıcı bir bilgi içermez.

Hukuk Genel Kurulu’nun 1997/10-588-857, 1998/10-645 1999-237 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, yurda kesin dönüş yapmaktan söz edebilmek için yurt dışında çalışan Türk Vatandaşlarının çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini, gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini de burada sağlamak üzere anavatana dönüş yapmaları gerekir. Başka bir anlatımla, yurt dışındaki işçi sıfatıyla, çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkilerini bitirmeden ilgili ülkenin sosyal güvenlik kuruluşundan işsizlik,hastalık gibi yardım alarak geçici sürelerle yurda giriş yapmak “kesin dönüş” yapıldığı anlamını taşımaz. Yine yurt dışındaki işini kaybetmek de her zaman kesin dönüşe delalet etmez. Giderek kişi işsiz kalabilir ama işsizlik sigortasından yardım almayı yeterli görerek yurda kesin dönüş yapmayabilir.

Bu konuda çıkarılan, 06.11.2008 tarih 27046 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 4. maddesinde de “Kesin dönüş; Aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu” ifade edeceği

öngörülmüştür.Dairemizin yerleşmiş içtihatlarında; işsizlik sigortasından yardım almak kişinin yurt dışında oturduğuna ve yurda kesin dönüş yapmadığına kuvvetli bir delil ve karine oluşturur. Ancak bu karinenin aksi, somut olayın özellikleri içinde belirlenecek aynı güçteki delillerle de ispat olunabilir.

Somut olayda; dosya içerisinde yer alan 03.07.2012 günlü Alman sigorta cetveline göre, davacının 28.11.1977-31.12.1999 tarihleri arası Almanya’da çalıştığı ve 01.10.2000 tarihinden itibaren de Almanya’dan Emekli aylığı bağlandığı, bu tarih sonrasında Alman sigorta Kurumundan sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alındığına dair bir bilginin bulunmadığının anlaşılması karşısında; halen Türk Vatandaşı olmadığından bahisle, kesin dönüş şartını gerçekleştirmediğinden bahsetmek mümkün değildir.

Şu halde yapılması gereken iş; davacıya ait uyuşmazlık konusu olmayan ve yurt dışı çalışma süreleriyle çakışmayan geçerli SSK’lı çalışmalar belirlenmeli, 29.06.2012 günlü tahsis başvurusu gözetilerek, usulünce yapılacak inceleme ile yaşlılık aylığı koşullarının varlığı araştırılmalı ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4809, Karar No: 2019/5360, Tarih: 02.04.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/4809 E.  ,  2019/5360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yerel mahkemenin 25/11/2014 tarih, 2014/197 Esas, 2014/361 Karar sayılı ilamıyla sanığa neticeten hapis cezasından çevrili 3600 TL adli para cezası ile 5 gün adli para cezası karşılığı 100 TL adli para cezası verildiği, hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği halde, yeniden yapılan yargılama neticesinde bu kez sanığa hapisten çevrilen 3600 TL adli para cezası ile 20 gün adli para cezası karşılığı 400 TL adli para cezası verilerek 5271 sayılı sayılı CMK’nın 326/son maddesine aykırı hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

-
Yargıtay — Esas No: 2021/9176, Karar No: 2023/3066, Tarih: 17.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/9176 E.  ,  2023/3066 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/969 Esas, 2021/1496 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/732 E., 2020/568 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı duruşma istemli olarak davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 16.05.2023 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA