muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9241, Karar No: 2012/15474, Tarih: 08.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9241 E.  ,  2012/15474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/03/2011 tarih ve 2007/994-2011/320 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'da hesabı bulunduğunu, müvekkilinin 03/10/2007 tarihinde davalı Banka yetkililerince telefon ile aranarak ve hesabında bulunan dövizin bozdurulduğundan acilen bankaya gitmesi gerektiğinin söylendiğini, daha sonra banka şubesine giden müvekkilinin şifresinin kırıldığını ve hesabında bulunan 17.309 Euro'nun 14.000 Euro'sunun YTL'na çevrilerek hesabına aktarılıp, oradan da üçüncü bir kişinin hesabına aktarılıp, çekildiği bilgisi verilip, Savcılığa suç duyurusunda bulunması amacıyla birtakım evraklar verildiğini, bunun üzerine Şanlıurfa C. Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunduğunu, soruşturmanın halen devam ettiğini, yine müvekkilinin 04/10/2007 tarihinde davalı Banka'ya Şanlıurfa 3. Noterliği aracılığı ile 19132 yevmiye nolu ihtarname ile hesabından bilgisi dışında çekilen paranın hesabına iadesini talep ettiğini ancak davalı Banka'ca bu talebinin kabul görmediğini, sorumluluğun tamamen Bankada olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 24.000,00 TL'nın olay tarihi olan 03/10/2007 tarihinden itibaren işleyecek faizi ili birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen olayda herhangi bir kusurlarının bulunmadığını, davacının şifresinin muhafazası konusunda gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek zarara sebebiyet verdiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı Banka'nın özen ve güven yükümlülüğünü yerine getirmeyerek, sanal bankacılık sitesinde gerekli emniyet tedbirlerini almayarak kusurlu davranışı sonucu davacının zarara uğramasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 1.068,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3665, Karar No: 2012/4137, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3665 E.  ,  2012/4137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2615, Karar No: 2016/8681, Tarih: 02.05.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/2615 E.  ,  2016/8681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sair tehdit suçundan sanık ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1 (2.cümle), 43/2, 29, 62 ve 52/2-4. maddeleri gereğince 1.860 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2015 gün ve 362115 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilen dava dosyası, 13.01.2016 tarihli görevsizlik kararıyla Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “5237 sayılı Kanun'un 49/1. maddesinde “Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.”, yine aynı Kanun’un temel cezanın belirlenmesi başlıklı 61/9. maddesinde “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.” şeklindeki düzenlemeler ile sanığa atılı suçun düzenlendiği 106/l-2.cümlede yer alan “Mal varlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” hükmü ile dosya kapsamına göre Mahkemece cezanın alt sınırdan tayin edildiği nazara alındığında, sanık hakkında temel cezanın 30 gün karşılığı adli para cezası olarak tayini yerine, yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Sair tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 20/05/2015 tarihli kararı ile adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, yoklukta verilen ve hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olan bu cezanın infazı aşamasında, temel cezanın alt sınırının fazla belirlendiği iddiasıyla kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Seçimlik cezanın öngörüldüğü, TCK’nın 106/1-2. (cümle) maddesinde yer alan sair tehdit suçunda, müeyyide olarak adli para cezası seçildiğinde, cezanın alt sınırının nasıl belirlenmesi gerektiğine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kanun yararına bozma kurumunda geçerli olan “istekle bağlılık kuralı” gereğince, isteme konu edilen sanık ...’un tehdit suçuyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Seçimlik cezanın öngörüldüğü, TCK’nın 106/1-2. (cümle) maddesinde yer alan sair tehdit suçunda, müeyyide olarak adli para cezası seçildiğinde, cezanın alt sınırının nasıl belirlenmesi gerektiğine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kanun yararına bozma kurumunda geçerli olan “istekle bağlılık kuralı” gereğince, isteme konu edilen sanık ...’un tehdit suçuyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106. maddesinin 1. fıkrasında “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” hükmüne yer verilmiş,

Aynı Kanun’un 49. maddesinin 1. fıkrasında ise: “Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.” hükmü düzenlenmiştir.

Anılan Kanun’un 61. maddesine, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile eklenen 9. fıkrasında “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.” hükmüne yer verilerek, seçimlik ceza içeren suçlarda adli para cezasının nasıl belirleneceği açıklanmıştır.

İnceleme konusu somut olayda; mahkemece sanığın, katılanlar ... ve ...'ye “sizinle işim bitmedi, sizinle görüşeceğim" diyerek tehdit ettiği kabul edilerek, TCK’nın 106/1- ikinci cümlesi uyarınca, takdiren alt sınırdan denilmek suretiyle 180 gün adli para cezası verilmiştir.

Sair tehdit suçunun düzenlendiği TCK’nın 106/1- ikinci cümlesinde yaptırım olarak, altı aya kadar hapis veya adlî para cezası şeklinde seçimlik cezanın öngörüldüğü ve adli para cezasının alt sınırı belirtilmediğinden, bu sınırın TCK’nın 61/9. ve 49/1. maddeleri uyarınca 1 ay olarak belirlenmesi gerekirken, cezanın alt sınırının 6 ay olarak uygulanması hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Sair tehdit suçundan sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edildiği de gözetilerek, sanık hakkında TCK'nın 106/1-ikinci cümlesi uyarınca adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırının 30 gün olarak belirlenmesine,

3-TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılarak 37 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

2-Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edildiği de gözetilerek, sanık hakkında TCK'nın 106/1-ikinci cümlesi uyarınca adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırının 30 gün olarak belirlenmesine,

3-TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılarak 37 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

4-TCK'nın 29. maddesi uyarınca, mahkemesince takdir edilen 1/2 oranında haksız tahrik indirimi yapılarak 18 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

5-TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında takdiri indirim yapılarak 15 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

6-TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca gün üzerinden belirlenen cezanın, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın sonuç olarak 300 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

7-TCK'nın 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının aylık 4 eşit taksit halinde ödenmesine,

8-İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10397, Karar No: 2020/10886, Tarih: 07.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/10397 E.  ,  2020/10886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Terekenin tasfiyesi istemine ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 3.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, terekenin tasfiyesi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, muris ...'in MERNİS adresinin ... Mahallesi, ... Cad. No:.../... .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2017/1327 Esas ve 2018/47 Karar sayılı dosyasında mirasçılar tarafından mirasın reddine karar verildiği, bu haliyle en yakın tüm mirasçıların mirası reddetmiş hale geldiği, en son kararı veren mahkemenin ... Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu, murisin en yakın mirasçıları tarafından mirasın reddedilmiş olması sebebiyle, bu dosya üzerinden terekenin tasfiyesi gerekli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 612. maddesi uyarınca "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir."

Dosya kapsamından, ... Suh Hukuk Mahkemesi tarafından 16.01.2018 tarih ve 2017/1327 Esas - 2018/47 Karar sayılı ilâm ile murisin mirasçıları olan ..., ..., ... ve ...'in mirası redlerine karar verildiği anlaşılmıştır. En yakın yasal mirasçılar tarafından miras reddedildiği

takdirde, red kararı veren sulh mahkemesinin re'sen tasfiye işlemlerini de değerlendirmesi gerektiğinden uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. Maddesi gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13327, Karar No: 2022/2181, Tarih: 28.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/13327 E.  ,  2022/2181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 42. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 06.02.2018 - 2017/2327 esas ve 2018/615 karar sayılı bozma ilamının 4 numaralı bozmasına konu tekerrüre esas alınan suç yönünden UYAP üzerinden yapılan incelemede, ‘uzlaşma sağlandığından’ bahisle düşme kararı verildiği, sanığın tekerrüre esas alınabilecek başka mahkûmiyeti bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki 2 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Sanığın denetime başladığı, Bakırköy Prof. Dr. Mazhar ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 18/07/2013 tarih ve 35415, 09/05/2014 tarih ve 28243 sayılı yazıları ile, sanığın tetkik ve muayeneleri sonucunda tedaviye uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine dosyanın kapatıldığı, bahsi geçen hastane yazısından uyumsuzluğun ne şekilde gerçekleştirildiği anlaşılmadığından; sanığın ne suretle tedaviye uyumsuzluk gösterdiğinin araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi,

2- Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4- İncelemeye konu eylemi hakkında iddianame tanzim tarihinin 28/09/2010 olduğu, İstanbul 63. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/559 esas sayılı dosyasına konu eylem tarihinin 02/11/2010 olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında koşulları bulunmadığı halde zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılması,

5- 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/197, Karar No: 2010/5005, Tarih: 22.09.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/197 E.  ,  2010/5005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi Kadastro Müdürlüğünü temsilen hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 115 ada 6 ve 171 ada 6 parsel sayılı sırası ile 2692,19 m2 ve 926,47 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ... Kızı 28.12.1950 doğumlu ... adına tespit edilmiştir. İtirazı komisyonca reddedilen davacı ... kızı 1967 doğumlu ... taşınmazların malik hanesindeki adının ve baba adının hatalı olarak gösterildiğini ileri sürerek adının ve baba adının düzeltilmesi istemiyle Kadastro Müdürlüğünü hasım göstererek dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazların ... kızı ...'den olma 1967 doğumlu ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, Kadastro Müdürlüğünü temsilen hazine tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre dava niteliği ve içeriği itibariyle kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Kural olarak kadastro davaları lehine tespit, ya da kadastro komisyonunca tescile karar verilen gerçek veya tüzel kişiler arasında görülür. Bir başka deyişle kadastro davaları hakları çatışanlar arasında görülür. Ancak, davacı dava dilekçesinde Kadastro Müdürlüğünü hasım göstererek dava açmıştır. Kural olarak kadastro komisyonlarınca oluşturulan kararlar nitelikleri ve içeriği itibariyle yargısal nitelikte ise de Kadastro Müdürlüklerinin tüzel kişilikleri dolayısıyla taraf ehliyeti bulunmamaktadır. Öte yandan ıslah yoluyla da olsa hasım değiştirilmesine yasal olanak bulunmamakta ise de; Kadastro Mahkemesinin tasfiye mahkemesi niteliğinde olduğu, Kadastro Hakiminin doğru sicil oluşturmak zorunluluğunun bulunduğu, resmi sicillerin doğru tutulmasından devletin sorumlu olduğu ve davacının davasının tespit tutanağında

adının ve baba adının yanlış yazıldığı iddiasıyla dava açtığı ve henüz sicil oluşmadığı da gözönüne alındığında davada husumetin hazineye yöneltilmesi zorunludur.