muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7545, Karar No: 2011/8932, Tarih: 14.12.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur….., ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., ... Üniversitesi ... Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 14.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/24327, Karar No: 2022/2078, Tarih: 12.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/24327 E.  ,  2022/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5588, Karar No: 2012/8673, Tarih: 16.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/5588 E.  ,  2012/8673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... İl Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 19/07/2011 gününde verilen dilekçe ile 3289 sayılı Yasa uyarınca pay alacağının tahsili istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 30/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 3289 sayılı yasadan doğan pay alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, zamanaşımına uğrayan istemin reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına 16/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4103, Karar No: 2021/18331, Tarih: 29.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/4103 E.  ,  2021/18331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 268/1 delaletiyle 267/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2017 tarihli ve 2017/142 esas, 2017/713 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında kısa kararda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 268/1 delaletiyle 267/1, 269/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda, 5237 sayılı Kanun'un 268/1 delaletiyle 267/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.04.2020 gün ve 2020/4629 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.05.2020 gün ve KYB/2020-48002 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda hükmün esasını oluşturan kısa kararın hüküm fıkrasında sanığın "TCK.nın 267/1, 269/1 ve 62 maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda TCK.nın 269. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek sanığın neticeten 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair hüküm kurulması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.06.2017 tarihli ve 2017/142 Esas, 2017/713 sayılı Kararı'nın CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9399, Karar No: 2018/4087, Tarih: 08.10.2018

**20. Ceza Dairesi         2015/9399 E.  ,  2018/4087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Adli emanetin 2012/32990 sırasında kayıtlı emanet konusunda mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü’nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Adli emanetin 2012/4803 sırasında kayıtlı 1 adet poşet, 38 adet iddia oyun kağıdı parçası, 1 adet kitap sayfası parçasının karar kesinleştiğinde dosyada delil olarak saklanılmasına karar verilmesi gerektiği halde imhasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan duruma göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi,

2-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde " uyuşturucu maddenin" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Adana Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin" ibaresinin eklenmesi,

3- Hüküm fıkrasındaki “ Adana adli emanetin 2012/4803 sırasında kayıtlı 1 adet poşet, 38 adet iddia oyun kağıdı parçası, 1 adet kitap sayfası parçasının imhasına” ilişkin bölümün çıkartılmasına, yerine " Adli emanetin 2012/4803 sırasında kayıtlı 1 adet poşet, 38 adet iddia oyun kağıdı parçası, 1 adet kitap sayfası parçasının dosyada delil olarak saklanılmasına, gereği için Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına” ibarelerinin yazılması,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12574, Karar No: 2024/6933, Tarih: 23.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/12574 E.  ,  2024/6933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/205 E., 2021/2850 K.

SUÇ : Gece vakti, silahla, konutta yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy (6). Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2020 tarihli ve 2020/315 Esas, 2020/413 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a)-(d)-(h) bentleri ve 62 nci maddesi uyarınca neticeten 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 23.11.2021 tarihli ve 2021/205 Esas, 2021/2850 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik İlk derece mahkemesinin hükme yönelik istinaf başvurusunda bulunan Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesinin ilk cümlesi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine temyiz yolu açık olmak üzere karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Sanığın müşteki anneye bıçak çekip ölümle tehdit ederek ondan para istemediğine,

2. Müşteki annenin yerel mahkeme huzurunda vermiş olduğu ifadesinde sanığın kendisinden bıçak tehdidi ile para almadığını, sadece bir anlık sinir ile hareket ettiğini ifade ettiğine,

3. Olay tarihinde sanık ile birlikte yaşadıkları evde bulunan baba ...'in tanık sıfatı ile mahkeme huzurunda; olay anında kendisinin evde olmasına rağmen herhangi bir gürültü ve bağırma duymadığı, oğlu ile müşteki anne arasında böyle bir olayın yaşanmadığını beyan etttiği, evde bulunan babanın olaya ilişkin hiçbir görgü ve bilgisinin bulunmamasının sanığın suçsuzluğunu gösterdiğine,

4. Müşteki anne ...'in soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki çelişkili ifadesinin de sanık lehine yorumlanması gerektiğine,

5. Kabul anlamına gelmemek kaydıyla, 5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi gereği yağma suçunda malın değerinin azlığı nedeniyle indirim yapılması gerektiğine,

4. Müşteki anne ...'in soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki çelişkili ifadesinin de sanık lehine yorumlanması gerektiğine,

5. Kabul anlamına gelmemek kaydıyla, 5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi gereği yağma suçunda malın değerinin azlığı nedeniyle indirim yapılması gerektiğine,

6."Şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği görgü tanığı ve başkaca bir aleyhe delilin söz konusu olmadığı, iddia makamının mütalaasına da aykırı olarak beraat kararı yerine mahkûmiyet kararı verilmiş olmasının hukuka aykırı olduğuna,

Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Her ne kadar sanık aşamalardaki savunmasında suçu kabul etmemiş olup, şikâyetçi duruşmadaki beyanında savunmayı doğrulamış ise de iftira atmasını gerektiren somut bir neden olmayan şikâyetçinin soruşturma aşamasında Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığına doğrudan doğruya müracaatla sanık oğlundan şikâyetçi olması ve Cumhuriyet savcısına verdiği ifadesinde oğlunun bıçakla kendisinden zorla 200,00 TL sini aldığını söylemesi ve daha önceden de sanığın şikâyetçi annesi ile tanık babası arasında adli makamlara intikal eden olaylar birlikte değerlendirildiğinde şikâyetçinin annelik duygusu ile oğlunun cezalandırılmasını istememesi sebebiyle ifadesini değiştirdiği kanaatine varılarak sanığın savunmasına ve şikâyetçi annenin duruşmadaki beyanlarına itibar edilmeyerek sanığın nitelikli yağma suçundan dolayı ... olan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 149/1.a-d-h, 62/1, 53/1.a-b-c-d-e, 58/1-6, 108/4. maddelerine göre neticeten 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, cezaların kanuni bağlamda uygulandığı, istinaf başvurusunda bulunan Cumhuriyet Savcısı ile sanık müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine, karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tebliğnamedeki Görüş Yönünden

IV. GEREKÇE

Tebliğnamedeki Görüş Yönünden

Somut olay değerlendirildiğinde; her ne kadar şikâyetçi annenin beyanlarının çelişkili olduğu yönünde görüşte bulunulsa da sıcağı sıcağına alınan ilk beyanında, "...Sürekli beni tehdit eder, seni öldürürüm, seni keserim. Mutfağa gelip saçımdan tutup para istiyor bıçak çekti bugün bana. Bana şerefsiz, adisin, köpeksin diyor. Bana sürekli tükürür..." dediği, yalnızca miktar belirtmediği, aynı tarihli şikayet dilekçesinde yakınan anne ve babanın, "...Sürekli olarak tehditler savurmakta ağza alınmayacak sinkaflı küfürler etmekte bizden zorla para istemekte para vermediğimiz takdirde evdeki eşyalara zarar vermekte ve zorla bizlerden para almaktadır..." şeklinde beyanda bulundukları, gün içerisinde başka başka saatlerde öz oğulları olan sanık hakkında ithamlarda bulunmalarını gerektirecek başka bir husumetin olmadığı, sanığın eylemlerinin yağma suçuna vücut verdiği anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

30.01.2020 tarihli nitelikli yağma eyleminde sanığın cebir ve tehdit ile şikayetçiden 200.00 TL alması karşısında; suç tarihi itibariyle şikayetçiden alınan paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, malın değerinin azlığı nedeniyle 5237 sayılı Kanunun 150/2. maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 23.11.2021 tarihli ve 2021/205 Esas, 2021/2850 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

23.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2889, Karar No: 2020/2175, Tarih: 11.06.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/2889 E.  ,  2020/2175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni geciktirici nedenlerle, uyulan bozma kararı kapsamına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalı Apartman Yönetimi ve feri müdahil Kurum vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 01/10/2001-05/01/2010 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulü ile “ davacının davalı iş yerinde kısmi zamanlı olarak 01/10/2001-05/01/2010 tarihleri arasında toplam 1.191 gün süre ile asgari ücret ile çalıştığının tespitine, bu dönemde 1.191günün kuruma eksik bildirildiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine,” şeklinde karar verilmiştir.6100 sayılı HMK'nun 297/son maddesindeki: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmü uyarınca hüküm fıkrasının infaza elverişli ve açık olması gerekmektedir.Hükümler, davayı esastan çözümleyen, taraflar arasındaki uyuşmazlığı sona erdiren nihai kararlardır. Hüküm ile taraflar arasındaki uyuşmazlık sona erer ve hüküm kesinleşince artık o uyuşmazlık hakkında yeni bir dava açılamaz. HMK'nun 297/son maddesi gereğince hüküm fıkrasının açık olması taraflara bahşedilen vazife ve haklar, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde yazılmalı, hüküm infazı kabil olmalıdır. Dava açıldığı tarihteki şartlara göre karara bağlanmalı, şarta bağlı ve terditli hüküm kurulmamalı, hüküm fıkrasında asıl taleple birlikte yardımcı talepler hakkında da karar verilmelidir.Somut olayda, gerekçeli kararın “gerekçe” kısmında davacının davalı apartman yönetimi nezdinde part-time olarak ve ayda 12 gün üzerinden çalıştığı belirtilmekle birlikte hükmün sonuç kısmında davacının davalı Apartman Yönetimi nezdinde geçen hizmet süreleri içerisinde ayda ne kadar süre ile çalıştığının belirtilmediği anlaşılmakla verilen kararın yeterince açık ve anlaşılır olmadığı, infaz kabiliyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. O halde, davalı Apartman Yönetimi ve feri müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği anlaşıldığından hüküm bozulmamalı H.M.K.'nın 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; hüküm fıkrasının 1 ( bir ) numaralı bendinin tamamen silinerek yerine gelmek üzere; “ Davanın kısmen kabulü kısmen reddi davacının davalı iş yerinde kısmi zamanlı olarak 01/10/2001-05/01/2010 tarihleri arasında ayda 12 gün üzerinden toplam 1.191 gün süre ile asgari ücret ile çalıştığının tespitine, bu dönemde 1.191günün kuruma eksik bildirildiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı işverene iadesine 11/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.