muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7218, Karar No: 2011/7870, Tarih: 23.11.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31764, Karar No: 2015/26720, Tarih: 24.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31764 E.  ,  2015/26720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı ... ve bağlı işyerlerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinden üyelik veya dayanışma aidatı ödemek suretiyle yararlandığını, Toplu İş Sözleşmesinde iş akdinin feshinin hangi şart ve koşullarda yapılabileceğinin düzenlendiğini, feshin toplu iş sözleşmesindeki düzenlemelere aykırı olduğunu, davacının manevi babası olarak gördüğü ve hayatının büyük bir kısmını yanında geçirdiği öz amcasının 24/12/2013 tarihinde...'da vefat etmesi nedeni ile büyük bir sinir ve buhran hali içerisine girdiğini ve o tarihte gece ...a gitmek üzere yola çıktığını, İş Kanununun 25/2-g maddesine dayanarak iş akdinin feshedilebilmesinin mümkün olmadığını, davacının bu tarihlerde amcasının ölümü nedeni ile sağlık nedenleri ile işine devam edemediğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının 24.12.2013-28/12/2013 tarihlerinde işe gelmemesi nedeni ile hakkında tutanak tutularak resmi mesai saati olan 30/12/2013 Pazartesi günü mazeretlerini içerir belgelerini sunması için ihtar gönderildiğini, davacının sağlık nedenlerine dayanarak iş akdinin feshedildiği yönündeki iddialarınında kabul edilemeyeceğini, fesih nedeninin açık ve net olduğunu, davacı tarafın şehir dışına gitmediği halde gitmiş gibi değerlendirilme yapmaya çalışıldığını davacı tarafın ifade ettiği sağlık kurulu raporunun ise 05/02/2013 tarihli olduğunu ve devamsızlığından bir yıl öncesine ait olduğunu, davacının önce cenazeye gitmiş ise bunu ispatlaması gerektiğini, İstanbul iline gitmediği, ayrıca tutanak tarihlerinden sonrada gelmediğinin sabit olduğunu, 03/01/2014 tarihine kadar belediyeye hiç uğramadığını belediye yetkililerinin hiç birisinin çağrılarına cevap vermediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının 20/03/2004 tarihinden itibaren kurumlarında çalışmakta iken yetkililerin izni ve bilgisi dışında mazeret bildirmeden haklı bir nedene dayanmaksızın (24/12/2013) ila (28/12/2013) tarihleri arasında ardı ardına 5 iş günü işine devam etmediği (03/01/2013) tarihli disiplin kurulu kararı ve 4857 sayılı İş Kanununun 25. Maddesi uyarınca (03/01/2013) tarihinde iş akdinin fesh edildiği ve işine son verildiği, davacının il dışında bulunan ve vefat eden amcası olması nedeniyle 2 gün ücretli izinli olduğuna ve geriye kalan 3 gün için ise en fazla Toplu İş Sözleşmesinin 50. Maddesi gereğince yevmiye kesme cezası uygulanması gerektiğine yönelik itirazlarının fesih tarihinde toplu iş sözleşmesi yürürlükte olmadığından yerinde olmadığı, davacının işe gelmemesini izah edecek haklı bir yasal sebep, resmi belge sunmadığı, kabul edilebilir bir mazeretinin bulunmadığı, amcasının vefat etmesi nedeni ile il dışı olan İstanbul'a 24/12/2013 tarihinde gittiğini, vefatı nedeni ile üzüntüden psikolojisinin bozulduğunu, kendisini kaybettiğini beyan etmiş ise de; rahatsızlığına dair davalı iş verene rapor sunmadığı, rahatsız olduğuna dair sunulan ilaç listesinde belirtilen ve 31/12/2013 tarihli listede davacının ilaç tedavisinin devamsızlık öncesinde olduğu, davacının 03/01/2014 yani fesih tarihinde psikolojik ilaçlar aldığına dair reçete sunduğu, 02/01/2014 tarihinde depresif nöbet nedeni ile Yalvaç 1 nolu Aile Hekimliğine hasta sevk raporunu sunduğu, davacı tarafça psikolojisinin bozulması nedeni ile haklı mazereti olduğu gerekçesine dayanmakta ise de; bu mazeretini haklı gösterir resmi evrakların davalı işverene sunmaksızın , yetkililerin izin ve bilgisi olmaksızın devamsızlık yaptığından, davacının iş akdinin 25/ II-g maddesi gereğince feshedilebilmesinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının iş akdi 24/12/2013 ila 28/12/2013 tarihleri arasında ardı ardına 5 iş günü işine devam etmediği gerekçesiyle tazminatsız olarak sona erdirilmiştir. Davacı, dava dilekçesinde öz amcasının 23/12/2013 tarihi gecesinde komaya girdiğini, bu nedenle İstanbul'a gideceğini bildirmek için iş veren vekillerini telefon ile aradığını, geç saat olduğu için ulaşamadığı için işyerinden bir arkadaşına haber vererek gece yola çıktığını, İstanbul'a vardığında amcasının 24/12/2013 günü öldüğünü, bu nedenle büyük bir buhrana girdiğini acı ve elemlerini kontrol edemeyecek derecede psikolojisinin bozulduğunu, Toplu İş Sözleşmesi'ne göre cenaze için şehir dışına gitmesi nedeniyle 24/12/2013 ve 25/12/2013 tarihleri arasında ücretli izinli sayılması gerektiğini, 26/12/2013, 27/12/2013 ve 28/12/2013 tarihlerinde keyfi olarak gelmediği kabul edilse bile bunun cezasının yevmiye kesme olduğunu iddia etmiştir. Davacı tanığı davacının iddiasını doğrulamıştır. Mahkemece Toplu İş Sözleşmesi'nin davacının devamsızlık yaptığı ve tutunak tutulan 24/12/2013, 25/12/2013, 26/12/2013, 27/12/2013, 28/12/2013 tarihlerinde yürürlükte olmadığı gerekçesiyle davacının feshin ... hükümlerine aykırı olduğuna dair itirazları yerinde görülmemiş ise de işyerinde 15.12.2013-14.12.2015 tarihleri arasında yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesi bulunmaktadır. Fesih tarihinde yürürlükte bulunan ...'in 28. maddesinin 7. fıkrasında işçinin amcasının ölümü halinde, ölüm şehir içinde ise 1 gün şehir dışında ise 2 gün işçinin ücretli izin hakkı bulunduğu düzenlenmiştir. Davacının iddia ettiği gibi amcası 24.12.2014 tarihinde İstanbul ilinde vefat etmiş ve davacı İstanbul'a gitmiş ise 24.12.2014 ve 25.12.2014 tarihlerinde davacının izinli sayılması gerekmektedir. 26-27-28.12.2014 tarihlerinde yapmış olduğu devamsızlığın yaptırımı ise Toplu İş Sözleşmesi'ne ekli disiplin ceza cetveline göre 4 gün ücretten kesme cezasıdır.

Mahkemece, davacının 24.12.2014 tarihinde ölen amcasının İstanbul ilinde vefat etmiş olup olmadığı Nüfus Müdürlüğüne müzekkere yazılarak ölüm raporunun ve ölü def'in belgesinin istenerek belirlenip davacının bu ölüm olayı nedeniyle İstanbul'a gidip gitmediği açıklığa kavuşturulup dosyadaki diğer deliller ile birlikte değerlendirmeye tabi tutularak feshin haklı yada geçerli bir nedene dayanıp dayanmadığının tespiti gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3390, Karar No: 2017/9701, Tarih: 19.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3390 E.  ,  2017/9701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tebligat Kanununun 20'nci ve 6099 sayılı Kanunla değişik 21'nci ve özellikle bu Kanunun uygulanmasına dair Yönetmeliğin 30'ncu maddesi uyarınca; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiç biri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen koşul geçerlilik koşuludur. Davacı-davalı kadın vekiline gerekçeli kararın tebliğine ilişkin mazbatada tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahipken isim vermekten de imtina etmiştir (Teb.K. m.23/7,m.24/5). Bu haliyle davacı-davalı kadın vekiline yapılan gerekçeli karar tebligatı usulsüzdür.

2-492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 04.06.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Davalı-davacı erkekten ziynetlere yönelik temyiz itirazı bakımından alınması gerekli 179 TL nispi temyiz karar harcının alınmadığı görülmektedir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın davacı-davalı kadın vekiline usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresi de beklenmek suretiyle; yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz eden davalı-davacı erkekten tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 19.09.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2025/2214, Karar No: 2025/3716, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2214 E.  ,  2025/3716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2816 E., 2024/3280 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 65. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/2 E., 2024/269 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sendika üyesi olduğunu ve davalı Bakanlığa bağlı İstanbul Tersane Komutanlığı işyerinde elektronikçi iş ve meslek kolunda çalıştığını, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalıştırılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik'in (Yönetmelik) "7,5 saat çalışabilecek işler" başlıklı 4. maddesinin (a) bendine aykırı olarak günde 7,5 saat çalışması gerekirken 8,5 saat çalıştırıldığını, günde iki kez on beş dakikadan ibaret ara dinlenme süresinin düşümüyle günlük çalışma süresinin sekiz saat olduğunu ve davacının günlük yarım saat fazla çalışması olduğunu; ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, davacının maruz kaldığı lehim malzemesinin kurşun ve kalay bileşenlerinden oluştuğunu, ölçüm yapıldığı esnada tehlikeli ortam bulunmasa dahi konuya ilişkin emsal içtihatlar gereği davacının daimi çalışma ortamının tehlike sınırları içinde bulunduğunun kabulü gerektiğini, 2011 ve 2015 yıllarında yapılan ölçüme dair tabloların sunulduğunu, kan değerlerinde kurşuna rastlanan işçilerin sonuçlarının sunulduğunu, işçinin iş yapmaktan kaçınma hakkının dahi bulunduğunu, işyerinde yürürlükte bulunan dönem toplu iş sözleşmelerinin 25 ve 33. maddelerinde fazla çalışma ücretlerinin %80 zamlı ücret üzerinden ödeneceğinin hükme bağlandığını, konuya ilişkin emsal içtihatlarda ilgili Yönetmelik gereği günlük 7,5 saat çalışma ile sınırlandırılan işlerde günlük 7,5 saatin aşılması hâlinde yapılan çalışmaların fazla çalışma olarak nitelendirilmesi gerektiğini, toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre günlük 7,5 saati aşan çalışmaların %80 zamlı ücret üzerinden ödenmesi gerektiğini, yine davalı işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 52. maddesine göre ilgili Yönetmelik gereği günlük 7,5 saat veya daha az çalışması gereken işlerde fiilî çalışma sürelerine %14 oranında kısa çalışma primi ödeneceğinin düzenlendiğini; ancak kapsamda olmasına rağmen davacıya kısa çalışma priminin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını ve zamanaşımı def'inde bulunduklarını, işçinin Yönetmelik kapsamında olabilmesi için fiilen yapılan işlerin değerlendirilmesi gerektiğini, iddia olunduğu gibi anılan yıllarda ölçüm sonuçlarının yüksek çıkmayıp aksine normal ve kabul edilebilir seviyelerde olduğunu, elektronikçi meslek koduyla kart onarım atölyesinde çalışan davacının ayda en fazla iki saat lehim faaliyeti olduğunu ve fiilen lehim işinde görev yapmadığını, ilgili Yönetmelik'e göre çalışan işçilere fazla çalışma yaptırılamayacağını, bu sebeple 7,5 saati aşan çalışmaların fazla çalışma kabul edilerek ücretinin %80 zamlı ödenmesinin mevzuata da uygun olmadığını, müvekkili İdarenin uygulamalarının mevzuata uygun olduğunu ve aksi yöndeki iddiaların gerçeği yansıtmadığını, davacı talebinin de toplu iş sözleşmesinin 25. maddesine aykırı olduğunu, zira ilgili Yönetmelik kapsamı dışında çalışan işçiler için çalışma süresinin günlük 8,5 saat, haftada 5 gün ve 42,5 saat olduğunu, işçilere bu çalışmaları karşılığı 45 saat üzerinden ücret ödendiğini, Yönetmelik kapsamındaki işçiler için haftalık çalışma süresinin 37,5 saat olduğunu ve 45 saat üzerinden ücret ödendiğini, davacı lehine %80 zamlı ücret üzerinden fazla çalışma ücreti ödenmesi hâlinde, davacının fiilen çalışmadığı hâlde toplu iş sözleşmesi hükmü gereğince ödenmiş olan ücretinin tekrar ödenmesi sonucunun doğacağını, alacak talebinin haksız ve dayanaksız olduğu gibi hükmolunması istenen faiz türü ve başlangıç tarihinin de yasal dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamında keşif icra edilerek alanında uzman bilirkişi heyetinden rapor alındığı, heyet raporuna karşı tarafların itirazlarının değerlendirilmesi amacıyla ek rapor aldırıldığı, keşif esnasında yapılan ölçümde, çalışma yaşamı ile ilgili olarak da Meslek Hastalıkları Rehberi'nde kurşun ölçüm ve analizi ile ilgili bilgiler de verildiği, buna göre kurşunun çalışma ortamında maruziyet sınır değerinin 0,15 mg/m3 (inhale edilebilir aerosol) olarak belirlendiği, Yönetmelik ile belirtilen işlerde, çalışanların sağlık kuralları bakımından, çalışabilecekleri azami çalışma sürelerinin düzenlenmesinin amaçlandığı ve 4. maddede de kurşunla yapılan ve ancak yedi buçuk saat çalışılabilecek işlerin belirtildiği, burada sıralanan işlerdeki risk boyutu ve maruziyet şekli ile maruziyet durumunun davacı çalışanla aynı olmadığının anlaşıldığı, salt kurşun adının geçiyor olmasından yola çıkılarak riskin mevcudiyetini kabul etmenin işin tıbbi ve teknik yanlarına tamamen kapalı kalmak sonucunu doğuracağı, riskin her zaman işin yapım şekli ve maruziyet şekli ile süresine bağlı olarak kabul edilebilir risk seviyesinde de olabileceği, davacının yaptığı işe Yönetmelik'te belirtilen işler arasında yer verilmediği, tıbbi ve teknik açıdan bakıldığında da Yönetmelik'in 4. maddesinde sıralanan işler kapsamında da görülmediği gerekçesiyle davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının süresi içinde davacı tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı işverenin İstanbul Tersanesi Komutanlığına bağlı Muhabere Sistemleri biriminde, elektronikçi ve aynı zamanda postabaşı olarak görev yaptığı, elektronikçi olarak gemide, elektronik cihaz ve malzemelerin montaj ve bakım onarım işlerinde aktif olarak görev yaptığı, elektronik haberleşme sisteminin kurulması amaçlı yapılan montaj işi sırasında, bakır kablolarla, lehimle dolaylı da olsa bir temas söz konusu olabilirse de bu muhattabiyet bir maruziyeti gösterecek boyuta ulaşacak mahiyette olmayıp burada kurşunun işlenmesi değil, elektronik parçaların imalatı aşamasında, kurşun içeren lehimle birleştirirmiş dirençler, kondensatörler ve transtör bağlantılarının yapıldığı, kartlarla olan bir anlık temasın sürekli kurşuna dokunma olmayıp temas sırasında da vücutta tutulacak kadar kurşunun vücuda alındığı anlamına gelmediği; davacının görevinin çeşitli ölçü aletleri ve test cihazları ile arıza belirleme, arızalı cihazları söküp yenisini yerine takma ve onarım gerektirenlerin onarım atölyesine intikali ile ilgili prosedürlerin gereğini yapma ve daha önce sökülüp atölyede onarılmış olan cihaz ve kartları yerine takma ve yerinde kontrol ve test işlemlerini sürdürme gibi işlemlerden ibaret olduğu ve iki iletken ucunun birleştirilmesi gerektiğinde veya montaj esnasında bir kart üzerindeki bir direncin bağlantı zayıflığı sebebiyle havya ile lehim telinin ısıtılıp birleşme noktasına damlatma gibi bir anlık çok kısa süreli bir işlem olabileceği, yapılan tüm işlerin saniyeler içinde kalan, etkisi de olmayacak kadar zayıf olması sebebiyle davacının yaptığı işe Yönetmelik'te yer verilmediği gibi tıbbi ve teknik açıdan bakıldığında 4. maddede sıralanan işler kapsamında da görülmediği gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-b(1) hükmü uyarınca esastan reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

Davacı vekili temyiz başvurusunda;

1. Davacının Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesi için kurşunla lehimleme işlemi yapmasının yeterli olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da davacı müvekkilinin kurşun alaşımı tel ile lehimleme işlemi yaptığının kabul edildiğini ve dolayısıyla bilirkişi heyeti tarafından açıkça müvekkilinin kurşun ve kalay içeren lehim telleri kullandığının, gerek elle temas gerekse de buharlarıyla kurşun ile muhattabiyeti olduğunun açıkça belirtildiğini, buna rağmen kurşun muhattabiyetinin bir maruziyeti gösterecek boyuta ulaşacak mahiyette olmadığı yönündeki mütalaanın bilimsel verilerden uzak ve kabul edilemez olduğunu,