muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30329, Karar No: 2016/23983, Tarih: 21.12.2016

Ayrıca, bilirkişi heyeti raporu incelendiğinde, gizli ayıp olarak tespit edilen rögar kapaklarının 30-40cm yukarıda kalacak şekilde yapılması, spor alanları ve yürüyüş parkurlarının site sınırları dışında yapılmış olması vs. hususların açık ayıp iken gizli ayıp olarak nitelendirildiği gözlemlenmiştir. O halde, mahkemenin hükmüne esas aldığı bilirkişi heyeti raporu hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle, gizli ayıplar bakımından süresinde ihbar olup olmadığı değerlendirilmeli, süresinde ihbar olduğu düşünürse, yeniden uzman bilirkişiler aracılığıyla inceleme yaptırılıp, bu davada talep edilen ayıplı işlerden hangilerinin gizli ayıp ve eksik iş niteliğinde olduğu ayrı ayrı belirlendikten sonra, sonucuna göre karar verilmeliyken, açıklanan husularda gerekli inceleme ve araştırma yapılmadan, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının duruşmada kendisini vekille temsil eden taraflardan karşılıklı olarak alınarak yekdiyerine ödenmesine, peşin alınan 345,65 harcın istek halinde davalıya, 346,00 TL harcın ihbar olunana iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2892, Karar No: 2016/847, Tarih: 29.02.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/2892 E.  ,  2016/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, hırsızlık

HÜKÜM : TCK.nun 81, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

TCK.nun 142/2-a, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, öldürme suçu ile maktulün para ve cep telefonunu alma eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede meşru savunma koşullarının varlığına, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine, suç vasfına, Cumhuriyet Savcısının sanığın eziyet çektirerek öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1-) Dosya içeriğine ve mevcut delillere göre; Kırkağaç ilçesinde askerlik hizmetini yapmakta olan sanığın 31.07.2013 tarihinde gece vakti birliğinden firar ettiği, olay günü bıçak satın alan sanığın akşam saatlerinde pazar yerine giderek tezgahını toplamakta olan maktule yardım etme bahanesiyle yaklaştığı, askerden firar ettiğini, annesinin hasta olduğunu söyleyip, kendisinden para istediği ancak maktulün kabul etmediği, maktulün tezgahını topladıktan sonra ... ilçesine gideceğini öğrenince bu kez kendisini de ...'ya kadar götürmesini istediği, maktulün kabul etmesi üzerine birlikte maktule ait araca binerek yola çıktıkları, yolda yine maktulden para istediği, maktulün kabul etmemesi üzerine maktulü etkisiz hale getirip parasını almak amacıyla yanında bulunan bıçağı çekerek maktüle toplam 27 bıçak darbesi vurarak öldürdükten sonra maktulün pantolon cebinde bulunan para ile cep telefonunu aldığı, maktulü şöför koltuğundan arka koltuğa doğru çekip, üzerini araçta bulunan kilimle örtükten sonra aracın direksiyonuna geçerek araçla gittiği sırada ihbar üzerine takip sonucu yakalandığı olayda; sanığın eyleminin yağma suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla öldürme ve yağma suçlarını oluşturduğu ve bu suçlardan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin olaya ve oluşa uygun düşmeyen, daha az ceza almaya yönelik aşamalarda geliştirdiği çelişkili savunmasına itibar edilerek yazılı şekilde kasten öldürme ve hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-) 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-) 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-) Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13.maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık müdafii ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan ve ceza miktarı itibariyle kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, hırsızlık suçundan kurulan hüküm aleyhe temyiz edilmediğinden, yağma suçundan hüküm kurulduğu sırada CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

29/02/2016 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 10/03/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2018/3967, Karar No: 2018/10690, Tarih: 06.06.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/3967 E.  ,  2018/10690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Eşe karşı kasten yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2, 86/3-a ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 11/11/2008 tarihli ve 2007/115 Esas, 2008/1353 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde yeni suç işlediğinden bahisle hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanunun 86/2, 86/3-a, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Mahkemenin 10/07/2014 tarihli ve 2014/403 Esas, 2014/836 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 17.04.2018 tarih ve 2018/1663 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2018 tarih ve 2018/35133 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanunun 61. maddesine 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanunun 1. maddesi ile eklenen 9. fıkra ile “Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz” şeklindeki düzenleme getirilmiş olup, anılan Kanunun yürürlüğe girmesinden önce işlenen suçlar yönünden hükmedilecek adli para cezasının alt sınırının 5237 sayılı Kanunun 52/1. maddesi gereğince 5 gün olarak belirlenmesi gerektiğinden, 26/05/2006 olan suç tarihine göre temel cezanın 5 gün adli para cezasının çok üzerinde 150 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/07/2014 tarihli ve 2014/403 Esas, 2014/836 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince suç tarihi itibarıyla 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nin 86/3-a maddesi gereğince cezasında (½) artırım yapılarak 7 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) indirim yapılarak 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 100 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16196, Karar No: 2024/397, Tarih: 15.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/16196 E.  ,  2024/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/235 E., 2021/226 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Çubuk 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli ve 2019/235 Esas, 2021/226 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 13.04.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.10.2022 tarihli ve 2021/29106 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135437 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2022 tarihli ve KYB-2022/135437 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Somut olayda, adı geçen şüphelinin evvelce 27.02.2015 tarihinde işlemiş olduğu aynı neviden bir başka suç sebebiyle Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/1204 soruşturma, 2015/41 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararını müteakip, şüphelinin ihtara karşın yükümlülüklerini ihlalde ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, denetimli serbestlik çağrı yazısının sanığa usulüne uygun tebliğ edilmediğinden bahisle, kamu davasının durmasına dair Çubuk 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2021 tarihli ve 2021/333 Esas, 2021/842 Karar sayılı kararının verildiği,

Şüphelinin inceleme konusu 27.12.2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma eylemi nedeniyle, hakkında açılan 14.12.2015 iddianame tarihli kamu davası gözetilerek, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2019 tarihli ve 2018/4965 Soruşturma, 2019/544 Esas, 2019/539 sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonunda, Çubuk 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli kararıyla mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakla, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/1204 soruşturma, 2015/41 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali mahiyetinde olan 27.12.2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak fiilinin ayrı bir suç oluşturmadığı, ilk suçun ihlali niteliğinde olduğu ve ayrı bir yargılama konusu yapılamayacağı gözetilerek ikinci suçtan dolayı açılan kamu davasında düşme kararı verilip ihbarda bulunulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 27.12.2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2019 tarihli ve 2018/4965 Soruşturma, 2019/544 Esas, 2019/539 sayılı iddianamesi ile Çubuk 2. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı

Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı,

B. Çubuk 2.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 18.03.2021 tarihli ve 2019/235 Esas, 2021/226 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 13.04.2021 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Dosya arasında bulunan Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.09.2021 tarihli ve 2021/333 Esas, 2021/842 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

1. Şüpheli hakkında, 27.02.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/1204 soruşturma, 2015/41 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesinden sonra tedbirin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2. Denetimli serbestlik müdürlüğünün çağrı yazısının 12.10.2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edilmesine rağmen müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılması üzerine, erteleme kararının kaldırılarak Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2015 tarihli ve 2015/1204 Soruşturma, 2015/1314 Esas, 2015/1306 sayılı iddianamesi ile Çubuk Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2. Denetimli serbestlik müdürlüğünün çağrı yazısının 12.10.2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edilmesine rağmen müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılması üzerine, erteleme kararının kaldırılarak Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2015 tarihli ve 2015/1204 Soruşturma, 2015/1314 Esas, 2015/1306 sayılı iddianamesi ile Çubuk Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3. Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2016 tarihli ve 2015/1548 Esas, 2016/213 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 09.03.2016 tarihinde kesinleştiği,

4. Sanığın denetim süresi içerisinde 18.06.2018 tarihinde işlediği hırsızlık suçundan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine, Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/117 Esas, 2019/953 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanığın istinaf kanun yoluna başvurduğu,

5. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin 31.05.2021 tarihli ve 2020/1421 Esas, 2021/771 Karar sayılı kararı ile, ısrar şartı gerçekleşmediğinden durma karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

6. Bozmadan sonra, Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2021 tarihli ve 2021/333 Esas, 2021/842 Karar sayılı kararı ile, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına karar verildiği, durma kararının 06.10.2021 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin; ikinci fıkrasında "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, üçüncü fıkrasında "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.", dördüncü fıkrasında "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki, beşinci fıkrasında, "erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamaz" şeklindeki,

5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, sanığın daha önceden 27.02.2015 tarihinde işlemiş olduğu aynı nevi'den bir başka suç nedeniyle Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/1204 soruşturma, 2015/41 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararını takiben, yükümlülüklerini ihlalde ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle, kamu davasının durmasına dair Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2021 tarihli ve 2021/333 Esas, 2021/842 Karar sayılı kararının verildiği,

Sanığın inceleme konusu 27.12.2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle, hakkında açılan 14.12.2015 iddianame tarihli kamu davası gözetilerek, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2019 tarihli iddianamesiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonunda, Çubuk 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli kararıyla mahkûmiyet kararı verilmiş ise de; Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli ve 2015/1204 soruşturma, 2015/41 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde olan 27.12.2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminin ayrı bir suç oluşturmadığı, erteleme kararının ihlali niteliğinde olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı, inceleme konusu dava yönünden kovuşturma şartının gerçekleşmesinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, 27.12.2018 tarihli eylem yönünden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca "kamu davasının düşmesine" karar verilerek Çubuk 1. Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çubuk 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli ve 2019/235 Esas, 2021/226 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1348, Karar No: 2021/9249, Tarih: 05.10.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/1348 E.  ,  2021/9249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2018 tarih ve 2018/162 - 2018/184 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1)TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi (Sanıklar ..., ..., ..., .., ... ve ...),

2)TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi (Sanık ...)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatları, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesinde, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkanının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren REDDİNE,

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından, sanık ... vekili, sanık ... vekili, sanık ... vekili ve sanık ... vekilinin duruşmalı inceleme istemlerinin CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından, işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Toplanan deliller suçun sübuta erdiği hususunda vicdani kanaatin oluşması için yeterli olup, şüpheye yer bırakmamış olması karşısında; sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... ile ilgili ByLock tespit değerlendirme raporları beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili görülmemiştir.

1)Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... ve müdafileri, sanık ... müdafii ve sanık ... ile müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler ayrı ayrı yerinde görülmediğinden, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,