muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4353, Karar No: 2011/5545, Tarih: 10.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatleri yerine farklı gerekçe ile beraatlerine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6374, Karar No: 2014/11161, Tarih: 05.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/6374 E.  ,  2014/11161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2011/168-2013/629

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, dava konusu taşınmazda payına iki dairenin isabet ettiğini davalı mirasçının bir dairede oturduğunu, diğer daireyi ise; kiraya vermek suretiyle kullandığını, kiraya verilen daireden elde ettiği gelirden pay alamadığını ileri sürerek, ecrimisil isteği ile eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, ecrimisil talep edilen dönem için intifadan men koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu üzerinde kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurulmamış 65 parsel sayılı taşınmazda tarafların mirasbırakan babaları M. B..in dava dışı kişiler ile birlikte paydaş olduğu, murisin 12.01.1995 yılında ölümüyle geriye mirasçı olarak davacı ve davalıyı bıraktığı, tarafların, muris adına kayıtlı 1/3 pay üzerinde elbirliği halinde malik oldukları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Öte yandan; Bilindiği üzere; paydaşlar (kural olarak) intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi ise; ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirmiş olmasına bağlıdır.

İntifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası yemin dahil her türlü delille ispatlanabilir. Bu koşul dava şartı niteliğinde olduğundan gerçekleşip gerçekleşmediğinin mahkemece re'sen araştırılarak saptanması gerekmektedir.

Her ne kadar; mahkemece, intifadan men koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye elverişli olduğu söylemek mümkün değildir.

Şöyle ki; davaya konu edilen zemin kattaki dairenin ecrimisil talep edilen dönem içinde davalı tarafından kullanılıp kullanılmadığı, kimin tasarufunda bulunduğu, davacının bu bölümden yararlama isteğini davalıya bildirip bildirmediği konusuna açıklık getirilmediği gibi çekişmeye konu diğer bölüm yönünden kiraya verilmek suretiyle gelir elde edildiğinin saptanması halinde yukarıda açıklanan ilke ve olgular karşısında hukuki semere elde edilen yer olduğu kabul edilerek intifadan men koşulunun gerçekleşeceğinde kuşku yoktur.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda uzman bilirkişiler ile taşınmaz başında keşif yapılması, tanıkların dinlenmesi, davalının tasarufunda olduğu iddia edilen bölümün ecrimisil talep edilen dönemde davalının kullanımında olup olmadığının, kimin tasarufunda olduğunun ve ne zaman tahliye edildiğinin araştırılması, kiraya verilmek suretiyle kullanıldığı iddia edilen bölüm bakımından ise ecrimisil talep edilen dönemde kiraya verilip verilmediğinin açıklığa kavuşturulması kiraya verildiğinin tespiti halinde intifadan men koşulunun aranmayacağı hususunun gözetilmesi toplanacak deliller, toplanan delillerle birlikte değerlendirilerek varılacak sonuç çerçevesinden bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazlı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13483, Karar No: 2024/3495, Tarih: 25.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13483 E.  ,  2024/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/179 E. 2016/199 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi gereği hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl 8 ay denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

Tayin olunan cezanın ağır olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğu iddiasına ilişkindir.

2. 05.12.2014 tarihli arama, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağı ile yolcu otobüsünde bulunan sanığın durumundan şüphe edilmesi üzerine yapılan üst aramasında montunun cebinden alüminyum folyaya sarılı daralı ağırlığı 3 gram taş kokain maddesinin ele geçirildiği belirlenmiştir.

3. İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 14.01.2015 tarihli raporu ile net ağırlığı 2,5 gram olan maddenin metamfetamin etken maddesini içerdiği, net 1,35 gram metamfetamin etken maddesini içerdiğinin hesaplandığı, söz konusu cam borudan uygun çözücülerle alınan numunelerde, metaamfetamin kalıntılarının bulunduğu belirlenmiştir.

3. İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 14.01.2015 tarihli raporu ile net ağırlığı 2,5 gram olan maddenin metamfetamin etken maddesini içerdiği, net 1,35 gram metamfetamin etken maddesini içerdiğinin hesaplandığı, söz konusu cam borudan uygun çözücülerle alınan numunelerde, metaamfetamin kalıntılarının bulunduğu belirlenmiştir.

4. Sanık hakkında Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2015 tarihli kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği ve erteleme süresi içerisinde yükümlülüklerine uygun davranmadığından Hatay Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından kaydının kapatılarak dosyasının Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanunun 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

1. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

2. Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B. Kabule göre de;

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiştir. Ancak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerekmektedir. Şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresi de işlemeye başlamayacaktır.

Usule uygun tebliğ edilmeyen kamu davasının açılmasının ertelenmesi (KDAE) kararı kesinleşmediğinden 5 yıllık erteleme süresi de başlamayacaktır. KDAE kararının kesinleşmesi beklenilmeden erteleme kararı ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosyanın ilgili Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmesi durumunda, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanması da hukukî sonuç doğurmayacak ve kovuşturma şartı gerçekleşmemiş olacaktır. Zira şüpheli, hakkında verilen bir tedavi ve/veya denetim tedbiri olduğunu öğrenmiş olabilir ancak KDAE kararının içeriğinde yer alan ihtarları ve yükümlülükleri ile itiraz hakkını ancak KDAE kararı usulüne uygun tebliğ edilmişse bilebilecektir. KDAE kararı ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazına, erteleme kararının kesinleşmesinden önce başlanılması sonuca etkili olmayacak, her durumda ihlalin erteleme kararının kesinleşmesinden sonra gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti gerekecektir.

Sanık hakkında 05.12.2014 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 28.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesi uyarınca sanığın bildirdiği adrese 23.02.2015 tarihinde muhtara teslim edilerek tebliğ edildiği ancak tebliğ mazbatasının üzerinde sanığın askerde olduğunun belirtildiği, bu nedenle kamu davasının açılmasının ertelenmesi karar tebliğinin usule uygun yapılmaması nedeniyle kesinleşmediği ve kovuşturma şartının bu sebeple oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2016 tarihli ve 2016/179 Esas, 2016/199 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2016 tarihli ve 2016/179 Esas, 2016/199 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2024 tarihinde karar verildi

...
Yargıtay — Esas No: 2020/9924, Karar No: 2021/2114, Tarih: 01.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/9924 E.  ,  2021/2114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 03/03/2020 tarihli ve 2018/24966 soruşturma, 2020/463 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Manisa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/03/2020 tarihli ve 2020/27168 soruşturma, 2020/3751 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu defa suç yeri itibariyle dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 01/06/2020 tarihli ve 2020/5561 soruşturma ve 2020/726 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine ilişkin İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2020 tarihli ve 2020/739 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/09/2020 gün ve 94660652-105-45-11026-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/10/2020 gün ve 2020/81196 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 12/03/2020 tarihli yetkisizlik kararı ile Manisa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/03/2020 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan İstanbul Anadolu Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uyuşmazlığın esastan incelenerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: