muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13446, Karar No: 2024/24560, Tarih: 04.11.2024

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 03.03.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2016 tarihli ve 2016/10411 Soruşturma, 2016/226 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre

ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın, doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 04.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği,

B. Şüphelinin 10.02.2021 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2021 tarihli ve 2021/51089 Soruşturma, 2021/11538 Esas, 2021/10702 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. Şüphelinin 11.08.2021 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 19.04.2022 tarihli ve 2022/22843 Soruşturma, 2022/7317 Esas, 2022/5532 sayılı iddianamesi ile birleştirme talepli açılan kamu davasının, Küçükçekmece 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2022 tarihli ve 2022/327 Esas, 2022/330 Karar sayılı birleştirme kararı ile 2021/606 Esas sayılı dava ile birleştirilmesine karar verildiği,

D. Yapılan yargılama sonucunda, Küçükçekmece 19. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14.06.2022 tarihli ve 2021/606 Esas, 2022/505 Karar sayılı kararı ile sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 43/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

E. Dosya kapsamına göre;

D. Yapılan yargılama sonucunda, Küçükçekmece 19. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14.06.2022 tarihli ve 2021/606 Esas, 2022/505 Karar sayılı kararı ile sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 43/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

E. Dosya kapsamına göre;

5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında "... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve aynı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasında "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemelere yer verildiği ve 7201 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS

adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8. maddeleri ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

Sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine çıkarıldığı ve 7201 sayılı Kanun’un 21. maddesine göre yapıldığı, 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca yapılan tebliğ evrakında, muhatabın adreste bulunmama sebebinin sorulduğu ve keyfiyetin haber verildiği komşusunun kim olduğunun (isimden ve imzadan imtina etmiş olsa dahi daire numarası vs gibi ayırt edici hiçbir özelliğin) belirtilmediği, bu yönüyle yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, bu nedenle erteleme kararının kesinleşmediği, karar kesinleşmediğinden beş yıllık erteleme süresinin işlemeye başlamayacağı, dolayısıyla ihlal kabul edilen eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, 5237 sayılı TCK'nın 191/4. maddesinde sayılan kovuşturma şartlarının gerçekleşmediği anlaşıldığından;

Mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verilerek, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde tebliği ile kesinleşmesini takiben denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması ve infazın sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de; 2. kez tekerrüre esas alınan Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.10.2017 tarihli ve 2016/16 Esas, 2017/147 Karar sayılı ilâmında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, söz konusu ilâmın 11.08.2021 tarihli suç yönünden 1. kez tekerrrüre esas alınabileceği gözetilmeden, 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Küçükçekmece 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli ve 2021/606 Esas, 2022/505 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20174, Karar No: 2014/19967, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20174 E.  ,  2014/19967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2013/522-2014/91

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 359,16 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 05.03.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 359,16 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 05.03.2014 tarih ve 2013/522 esas 2014/91 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalı arasında düzenlenen 28.12.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 05.03.2014 tarih ve 2013/522 esas 2014/91 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10392, Karar No: 2019/4635, Tarih: 19.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/10392 E.  ,  2019/4635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 3804 parsel sayılı taşınmazın idari yoldan Hazine adına tesciline dair her türlü belgenin onaylı birer örneğinin Tapu Müdürlüğü’nden,

2- Çekişmeli taşınmazın idari yoldan tapuya tescil edilmeden önce tescil harici bırakılma tarih ve nedeninin ne olduğunun Kadastro Müdürülüğü'nden sorularak alınacak cevabi yazının,

3- Davacı adına aynı çalışma alanında belgesiz zilyetlik nedeniyle tespit ve tescil edilen taşınmaz bulunup bulunmadığının ve miktarının Tapu, Kadastro ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak; varsa söz konusu taşınmazların kesinleşme durumlarını gösterir şekilde kadastro tutanak ve tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5555, Karar No: 2020/6512, Tarih: 16.12.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/5555 E.  ,  2020/6512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından tamamı yönünden; davacı erkek tarafından ise katılma yoluyla kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı kadın süresinde sunduğu cevap dilekçesinde yoksulluk nafakası talebinde bulunmamış, usulüne uygun tebligata rağmen ikinci cevap dilekçesi de sunmamıştır. Davalı kadın, davacı tarafın da hazır bulunduğu ön inceleme duruşmasında yoksulluk nafakası talep etmiş ise de karşı tarafın bu talebe yönelik açık muvafakati olmadığı gibi bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesi "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır" hükümlerini düzenlemiştir. Açıklanan sebeplerle davalı kadının, yasal süreden sonra ön inceleme duruşmasında yapmış olduğu yoksulluk nafakası talebi hakkında mahkemece karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde talebin kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 267.80 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 16.12.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/8005, Karar No: 2015/3571, Tarih: 11.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8005 E.  ,  2015/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/442 sayılı takip dosyasında borçluya ait gayrimenkulün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde ilk sırada yer alan ve satış yapılan ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/442 sayılı dosyasında ve 2. sırada yer alan ... İcra Müdürlüğü'nün 210/866 sayılı dosyasında alacaklı olduğunu, davalılarla ilk sıradaki dosya alacağının garameye dahil edildiğini, 2. sıradaki alacağın garame dışı bırakıldığını, 2. sıradaki dosyanın haczinin de davalıların haciz tarihinden önce olduğunu savunarak, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve takip dosyası içeriğine göre; .. İcra Müdürlüğü'nün 2010/442 sayılı takip dosyası ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/866 sayılı takip dosyasındaki haciz tarihlerinin 17.02.2010 tarihi olduğu ancak ilk haciz kaydının ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/442 sayılı takip dosyasında 2143 yevmiye numarası ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/866 sayılı takip dosyasındaki haczin ise 2147 yevmiye numarası ile 2. sırada kaydının yapıldığı, bu nedenle ilk haczin ... İcra Müdürlüğü'nün 2010/442 sayılı takip dosyası alacağına ilişkin olduğunun kabulü gerektiği, 6183 sayılı yasanın 21. maddesi uyarınca kamu alacağına dair haciz ilk hacizden sonra olsa dahi, haciz edilen mal paraya çevrilmeden önce kamu alacağı için kesin haciz konulmuş olması halinde, hacze ilk sıradaki hacze iştirak edeceği düzenlenmiş olup, her ne kadar 3. ve 4. sıradaki kamu alacakları ilk hacizden sonra ise de hacze 1. sıra haciz alacağına iştirak ile garameten paylaşıma dahil edilmesi zorunlu olup, icra müdürlüğünce de yasal düzenlemeye uygun olarak sıra cetvelinin düzenlendiği, iptalini gerektirir hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ileri sürülen temyiz nedenlerine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2713, Karar No: 2014/20497, Tarih: 20.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/2713 E.  ,  2014/20497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/512-2013/576

Davacı, Kurum işleminin iptaline davalı Kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, yeniden önceki eşi ile evlenen davacının, boşandığı dönemde kendisine ödenen ölüm aylığı nedeni ile, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca davalı kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, 25/11/1999 kesinleşme tarihli ilam ile eski eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, yaptığı başvuru sonucunda davalı kurum tarafından davacıya 1996 yılında ölen annesinden dolayı ölüm aylığı bağlandığı anlaşılmış, davacının boşandığı eşi ile 26/10/2009 tarihinde yeniden evlenmesi üzerine re'sen başlatılan soruşturma sonucu kontrol memuru tarafından düzenlenen 22/04/2010 tarihli raporunda; davacının yerleşim yerinin bulunduğu O. mahallesi muhtarı N.. B.. ile yapılan görüşmede; davacı ve eski eşinin 28/01/2010 tarihinde O. Mah. D. Cad. No:.. Blok No:.. İ./K. adresine taşındıklarını, öncesinde H. mahallesinde oturduklarını belirtmiş, H. Mahallesi Muhtarı H.. K..'ın ise davacı ve boşandığı eşini tanadığını, H. mahallesinden oturduklarına dair beyanda bulunmuşlarsa da, bu mahallede fiilen oturmadıklarını, davacı ve eski eşinin 1999 yılında boşanmalarının ardından, o tarihten sonra ve halen K., Ç. mahalleleri ile sonrasında O. Mahallesinde birlikte yaşadıklarını beyan ettiği görülmüştür. Mahkemesince yaptırılan 22/12/2011 tarihli kolluk araştırmasında, davacının kayıtlı olduğu O. Mahallesi D.Caddesi no:.. B. Evleri Daire no:.. İ. adresinde yapılan çevre soruşturmasında, 2009 yılı itibari ile davacı ve eski eşinin bu adreste birlikte ikamet etmeye başladıkları tespit edilmiş, seçmen kayıtları incelendiğinde, davacı ve eski eşinin 2007 yılı seçimlerinde aynı sandıkta ardı ardına oy kullandıkları belirlenmiş, davacı ve eski eşinin, yeniden evlenene kadar aynı adreste kaydının bulunmadığı belirlenmiş, tutunak tanığı mahalle muhtarı H.. K..'ın mahkeme huzurunda alınan beyanında, davacı ve eski eşinin 1976 yılında H. mahallesinden taşındıklarını, nereye gittiklerini bilmediğini, kontrol memurlarınca düzenlenen tutanağı okumadan imzaladığını, davacının eşinden boşandığını duymadığını, boşandıktan sonra birlikte yaşadıklarını beyan etmediğini ifade ettiği; diğer tutanak tanığı N.. B..'ın ise davacıyı tanımadığını, davacının eşinin tanıdığını, 2010 yılı ncesi nerede yaşadıklarını bilmediğini söylediği görülmüştür.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, denetim sırasında dinlenen tutunak tanığı Hacıhızır Mahallesi muhtarı H.. K..'ın davacı ve eski eşinin 1999 yılından sonra yeniden evlenene kadar birlikte yaşadıklarını beyan etmesine rağmen, mahkeme huzurunda alınan yeminli beyanında haklı-makul nedene dayanmaksızın önceki ifadelerinden vazgeçerek, düzenlenen tutanağı okumadan imzaladığını iddia etmesi nedeniyle kontrol memuru huzurundaki beyanının hükme esas alınması gerektiği hususu ile davacının eski eşinden 1999 yılında boşanmasına rağmen, 2007 yılı seçimlerinde aynı sandıkta ardı ardına oy kullanmaları ve davacının eski eşi ile 26/10/2009 tarihinde yeniden evlenmesinin, öncesinde de fiili birlikte yaşamın bulunduğu yönünde kuvvetli delil oluşturması hususları birlikte göz önüne alındığında; davacı ve eski eşinin, boşanma sonrasında da birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddi gerekirken mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.