muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4057, Karar No: 2017/2685, Tarih: 06.07.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/4057 E.  ,  2017/2685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği

yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20405, Karar No: 2011/7885, Tarih: 04.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20405 E.  ,  2011/7885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş ise de; bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Mahkemenin ilk kararı "Dava konusu taşınmazın büyük yüzölçümlü ve mücavir alanda kaldığı, bilirkişi kurulunca emsal olarak alınan taşınmazlar ise küçük yüzölçümlü olduklarından, dava konusu taşınmaza değerinin belirlenmesinde emsal alınamayacakları" gerekçesiyle Dairemizce bozulduğu halde; bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda aynı taşınmazların emsal olarak değerlendirmeye alınması emsal taşınmazlar merkeze daha yakın olmasına rağmen dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlardan daha değerli kabul edilmesi nedeniyle bu rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü emsalleri bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal de celp edilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16975, Karar No: 2020/9592, Tarih: 29.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16975 E.  ,  2020/9592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 01/12/2015 tarihli dilekçesi ile iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden kurulan hükmün itirazen kaldırılmasını talep ettiği ve bunun üzerine itiraza merciince de karar verildiği anlaşıldığından; sadece hırsızlık suçu yönünden kurulan hükmün temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

1-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan, suç tarihinden önceki bir tarihe ait ve bir başka dosyaya sunulan fotokopi niteliğindeki sosyal inceleme raporunun dosya içerisine konulmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen 11/03/2014 tarihli 2014/532 sayılı uzman hekim raporu ile “işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabildiğinin” belirtildiği, 28/01/2013 tarihli başka dosyadan alınan sosyal inceleme raporunda ise “fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince algılayamadığı ve davranışlarını yönlendirme becerilerinin gelişkin olmadığının” belirtilmesi karşısında, her iki rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi bakımından 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle üzerine işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı, varsa önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak her iki rapor arasındaki çelişki giderilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15878, Karar No: 2024/6650, Tarih: 16.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/15878 E.  ,  2024/6650 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/29 Esas, 2018/440 Karar

SUÇ : Halk arasında korku ve panik yaratmak amacıyla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2017 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 216 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme suçundan cezalandırılması ve hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2017 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile aynı Kanun'un 218 inci maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.06.2017 tarihli kararının; sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 19.12.2018 tarihli kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; somut olayda "açık ve yakın tehlike" oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ve sanığın suç işleme kastının bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay; sanığın, FACEBOOK isimli sosyal medya hesabından elinde silahla bir fotoğraf paylaşıp fotoğrafın alt kısmına '' başkanlık sistemine hayır diyenleri tıpkı 15 Temmuz gibi sokaklarda bekliyor olucaz...#BİRUMUTTURYAŞAMAK '' şeklinde cümle yazmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. Açık kaynak araştırmasına göre; söz konusu sosyal medya hesabı herkese açıktır.

2. Mahkemesince; sanığın basın yoluyla halk arasında korku ve panik yaratmak amacıyla tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

2. Mahkemesince; sanığın basın yoluyla halk arasında korku ve panik yaratmak amacıyla tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesi "(1) Halk arasında endişe, korku ve panik yaratmak amacıyla hayat, sağlık, vücut veya cinsel dokunulmazlık ya da malvarlığı bakımından alenen tehditte bulunan kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Suçun silahla işlenmesi halinde, verilecek ceza, kullanılan silahın niteliğine göre yarı oranına kadar artırılabilir." şeklindedir.

2. İşbu suçun mağduru toplumu oluşturan herkestir. Maddedeki anlamıyla halk tabiri, belirli bir yerde veya çevrede yaşamayan belirsiz sayıdaki kişilerdir.

3. Bu açıklamalar ışığında; oluş, tüm dosya kapsamı, açık kaynak araştırma raporu ve sanığın yargılama konusu paylaşımı kendisinin yaptığına dair aşamalardaki ikrarları birlikte değerlendirilmiştir. Bu cihetle; sanığın, FACEBOOK isimli sosyal medya hesabından silahla paylaştığı fotoğrafın alt kısmına yaptığı "olay ve olgular" bölümünde detaylandırılan paylaşımı ile belirsiz sayıdaki kişilere yönelik olarak silahla, aleni şekilde ve yayın yoluyla atılı suçu işlediği anlaşılmaktadır. Ayrıca; madde metninin ve gerekçesinin incelenmesinde; kamu güvenliği yönünden "açık ve yakın tehlike"nin ortaya çıkması bu suçun unsuru olarak düzenlenmemiştir. Açıklanan nedenlerle; sanık müdafinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 19.12.2018 tarihli ve 2018/29 Esas, 2018/440 Karar sayılı kararında sanık müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz

incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5511, Karar No: 2014/15146, Tarih: 18.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5511 E.  ,  2014/15146 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av... ile... Başkanlığı adına Av.... arasındaki dava hakkında ... 3. İş Mahkemesince verilen 05.11.2013 günlü ve 2012/546-2013/366 sayılı hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; taraf vekillerine vekiline tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 445'înci maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6'ncı maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3'üncü fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12516, Karar No: 2023/932, Tarih: 27.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/12516 E.  ,  2023/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı 04.10.2021 tarihli 2021/40615 Esas sayılı iddianame ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca mahkumiyeti talep edilmiştir.

2. İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2022 tarihli ve 2021/391 Esas, 2022/34 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi uyarınca teşdiden 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/1009 Esas, 2022/1115 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüyle sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi uyarınca sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan; suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın güttüğü amaç ve saik nazara alınarak takdiren 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, istinaf başvurusunun bu suretle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, sanığın eylemini ani ve kesik hareketlerle gerçekleştirmemiş olması nedeniyle eylemin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen basit cinsel istismar suçunu oluşturduğundan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması gerekçesiyle kararın bozulması görüşünü içeren 14.09.2022 tarihli Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyizi; sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sanığın tahliye talebine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyizi; sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sanığın tahliye talebine ilişkindir.

2. Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesinin "Çocuğun Basit Cinsel İstismarı" suçundan verdiği karar sonrasında istinaf incelemesinde eylemin "Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı" kabulüyle İlk Derece Mahkemesinden daha az ceza verilmesinin usul ve kanuna uygun olmadığı, olaya dair görüntülerde sanığın ani ve kesik kesik olmayan hareketlerle suç tarihinde altı yaşındaki çocuğu istismar ettiğinin anlaşıldığı, dolayısıyla eylemin basit cinsel istismar boyutunda kaldığı ve buna göre ceza verilmesi ya da İlk Derece Mahkemesi kararının esastan reddine karar verilmesi gerekirken istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan ret kararı verilmesinin hatalı olmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Mevcut maddi deliller, katılan ve tanık beyanları, mağdure anlatımı ve sanığın duruşmadaki samimi savunması birlikte gözetildiğinde, olay tarihinde sanığın mağdurenin yaş küçüklüğünden de faydalanarak babasının futbol oynadığı sırada mağdureyi kardeşi ile kenarda oynadığı esnada çağırarak park halindeki araçların yanına götürdüğü, mağdurenin ellerini orada bulunan banka uzattırarak arkasına geçtiği, cinsel organını mağdurenin vücuduna sürttüğü, kalçasına bastırdığı, sanığın etrafına bakarak gören biri olup olmadığını kontrol ettiği ve eylemine devam ettiği, sanığın boyundan dolayı dizlerini kırdığı ve cinsel

organını mağdureye sürtmeye devam ettiği, mağdurenin cinsel bölgelerini, göğüslerini okşamak suretiyle cinsel istismar boyutundaki eylemi gerçekleştirdiği ve eylemine ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümlesi hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Sanık kovuşturmada suçunu ikrar etmiş, eylemin güvenlik kamerası açısında olması nedeniyle görüntülere dair... izleme tutanağı ve bilirkişi raporunda eylemin başlangıç ve gelişimi yer almış; olayın güvenlik amirinin kolluğa müracaatı ile ortaya çıktığı anlaşılmıştır. Mağdure ve ailesi ile sanık arasında iftira atılmasını gerektirecek bir husumetin bulunmadığı belirlenmiştir.

3. Sanığın eylemini mağdurenin vücudu üzerinde cinsel arzuları tatmin amacına yönelik gerçekleştirdiği, bedensel temasın devamlılık arzettiği, eyleminin ulaştığı boyut ve yoğunluk ile eylemin gerçekleştirildiği yer, zaman ve gerçekleştirme şekli gözetildiğinde sanığın eylemi sarkıntılık düzeyinde kabul edilmemiştir.

4. Sanığın eylemini on iki yaşından küçük çocuğa karşı işlediği sabit olmakla, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gözetilerek, suç konusunun önem ve değeri, suçun işleniş biçimi, suç sebep ve saikleri, meydana gelen tehlikenin ağırlığı, suçun işlendiği zaman ve yer, sanığın suç kastının yoğunluğu gözetilerek alt sınırdan uzaklaşarak cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Sanığın eylemini on iki yaşından küçük çocuğa karşı işlediği sabit olmakla, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gözetilerek, suç konusunun önem ve değeri, suçun işleniş biçimi, suç sebep ve saikleri, meydana gelen tehlikenin ağırlığı, suçun işlendiği zaman ve yer, sanığın suç kastının yoğunluğu gözetilerek alt sınırdan uzaklaşarak cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Sanığın geçmişi, sabıkalı oluşu, suç işleme hususundaki eğilimi, suça meyilli kişiliği ve suçun işleniş biçimi, sanığın mesleği dikkate alınarak ileride suç işlemeyeceğine dair mahkememizde kanaat oluşmadığından hakkında takdiri indirim hükümleri uygulanmamıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesi, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüyle;

1. Sanığın, halı sahada babasını beklemekte olan mağdureyi araba park alanında bulanan banka götürüp kıyafetleri üzerindeyken arkasından yaklaşıp vücuduna sürtünme şeklindeki eylemlerinin ani ve kesintili şekilde gerçekleşip, süreklilik arz etmemesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığının anlaşılması karşısında eylemin sarkıntılık suretiyle gerçekleştiğinin kabul edilmesi gerekeceğinden, İlk Derece Mahkemesi tarafından sanığın eyleminin istismar çerçevesinde değerlendirilmesi,

2. Sanık hakkında temel ceza belirlenirken, mahkemece suçun özellik arz etmeyen işleniş biçimi ve benzer olaylardan daha vahim bir hal içermemesinden dolayı alt hadden ayrılmayı gerektirir bir neden bulunmadığı gözetilmeden kanun maddesini tekrardan öte gitmeyen yetersiz gerekçelerle fiilin ağırlığıyla orantılı olmayacak şekilde teşdit uygulanması,

Kanuna aykırı görülerek, bu aykırılık daha fazla araştırmayı gerektirmediğinden ve yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan "Sanığın mağdureye yönelik üzerine atılı Sarkıntılık Suretiyle 12 Yaşını Tamamlamamış Çocuğa Cinsel İstismar suçunu işlediği sabit olduğundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi uyarınca suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın güttüğü amaç ve saik nazara alınarak takdiren 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebeplerinin İncelenmesinde