muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2143, Karar No: 2011/9915, Tarih: 26.12.2011

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden isteme aykırı olarak hükmün BOZULMASINA, 26.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8772, Karar No: 2020/2750, Tarih: 19.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/8772 E.  ,  2020/2750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Köyü 1683 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-İlk karar davacı idare ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş olup, ilk kararda tespit edilen kamulaştırma bedeli, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşmiştir.

Bu durumda ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşen bedel davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğundan; bozmadan sonra sadece ilk kararı temyiz eden davalıların payı hesaplanarak bu miktarın bloke ettirilip 3’er aylık vadeli hesaba yatırılmasına yönelik hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, bozmadan sonra tespit edilen bedel üzerinden tüm davalıların payını kapsar şekilde fark bedelin depo edilmesine ve bu bedele yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

2-Faiz başlangıç tarihi (04.04.2011) olduğu halde, hükümde (04.04.2012) olarak gösterilmesi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10/9 maddesi uyarınca bozma kararı sonrası oluşan fark bedele işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4872, Karar No: 2016/1997, Tarih: 30.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/4872 E.  ,  2016/1997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 25.03.2015 tarihinde ... Noterliğinde düzenlenen kooperatif hisse devir sözleşmesi ile davalı kooperatif üyesi olan ...' ndan kooperatif hissesi devraldığını, ... Noterliğinden gönderilen 25.03.2015 tarihli ihtarname ile davalı kooperatife üyelik kaydının yapılması için talepte bulunduğunu, ihtarnamenin kooperatife 26.05.2015 tarihinde tebliğ edildiğini kooperatifçe 10.06.2015 tarihli cevap yazısı ile 09.06.2015 tarih ve 92 sayılı yönetim kurulu kararı ile talebinin red edildiğini, davalı kooperatif yönetiminin hiçbir gerekçe göstermeksizin müvekkilinin üyelik talebinin reddetmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek müvekkilinin ortaklığı ile ilgili alınan 09.06.2014 tarih ve 92 sayılı yönetim kurulu kararının iptali ile müvekkilinin üyeliğinin tespitine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisse devreden üyenin kooperatife olan borcun ödenmediğini, davacının kooperatif üyelerini yanlış yönlendirmek suretiyle, kooperatifi yıpratmaya çalıştığını, bu nedenle kooperatife kayıt edilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacının davalı kooperatifin üyesi olan ...'ndan üyelik hakkını devraldığı, ana sözleşmenin 10. maddesine göre kooperatife ortak olabilmek için gerekli şartları taşıdığı, davacının üyeliğe kabulü için gerekli işlemlerin yapılması yönünde davalı kooperatife ihtarda bulunduğu, davacının kooperatif üyeliğine kabul edilmemesinin kabul edilebilir hukuki dayanağı bulunmadığı bu nedenle davacının davasının kabulü ile davacının devir yolu ile üye olma isteğinin reddine ilişkin davalı kooperatif yönetim kurulunun 09.06.2014 tarih ve 92 sayılı kararının iptali ile devir yolu ile davacının davalı kooperatifin ortağı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3250, Karar No: 2015/7515, Tarih: 09.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3250 E.  ,  2015/7515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2004/773-2013/261

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 18.11.2014 gün ve 2014/18447 Esas - 2014/26467 Karar sayılı ilama karşı davacılardan S.. B.. vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar, davalı idare, davacı ve müdahil davacı vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, bu karara karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dairemizce Diyarbakır Kadastro Mahkemesinin 1962/218-2000/7 esas-karar sayılı kararının kesinleşmesinin beklenmesi bozma nedeni yapılmış ise de; kararın, Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 20.10.2014 gün ve 2014/14233-11544 sayılı, karar düzeltme isteğinin reddine dair kararı üzerine, söz konusu kararın kesinleştiği anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 18.11.2014 gün ve 2014/18447-26467 sayılı ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı S.. B.. yönünden açılan davanın kabulüne, asli müdahillerce açılan davaların ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalı idare, davacı ve müdahil davacı vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki delil ve belgelere göre müdahil davacılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekili ile davalı idare vekilinin temyizine gelince;

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davacılar N.. T.., Fürüzan Uluğ ve G.. D..’ın dava konusu taşınmazda paydaş olduğu halde, tam pay üzerinden bedele hükmedilmesi,

2-Bedelin tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi yerine, ıslah ile arttırılan kısmına ıslah tarihinden faiz uygulanması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davacılardan S.. B.. ile davalı idare vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan H.. D.. vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacılardan S.. B..'tan peşin alınan temyiz harcı ile karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9739, Karar No: 2024/10423, Tarih: 25.12.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/9739 E.  ,  2024/10423 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2012/426 E., 2013/57 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili tarafından lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Davalı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanun’un 363/3. maddesinde adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği ve 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği düzenlenmiştir. Davalı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

6100 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi gereğince yargılama gideri aleyhine hüküm verilen taraftan alınır. Aynı Kanun'un 323/1-ğ maddesi gereğince ise vekalet ücreti de yargılama giderlerindendir. Somut uyuşmazlıkta davanın reddine karar verildiğine göre, kendisini vekille temsil ettiren kadın yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmelerle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın vekalet ücreti yönünden bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Mahkeme kararının vekâlet ücreti yönünden BOZULMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15803, Karar No: 2017/678, Tarih: 26.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15803 E.  ,  2017/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu Yıldızlı mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1 fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla; dava konusu taşınmaz ile emsal zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz Merkez ... , emsal ise ... Mahallesinde olup, emsalin ve dava konusu taşınmazın konumları, il ve ilçe merkezlerine olan mesafeleri ve çevrelerinin gelişmişlik durumları ve emsalin dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal incelemesi uygun değildir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Merkez ... mahallesinde veya yakınında benzer yüzölçümlü, değerlendirme tarihine yakın ve özel amacı olmayan satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4145, Karar No: 2024/20962, Tarih: 24.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4145 E.  ,  2024/20962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi,

ASIL KARAR TARİHİ : 29.11.2023

EK KARAR TARİHİ : 14.12.2023

EK KARAR SAYISI : 2023/490 E., 2023/3053 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 14.12.2023 tarihli ve 2023/490 Esas, 2023/3053 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. madddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 14.12.2023 tarihli ve 2023/490 Esas, 2023/3053 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8308, Karar No: 2010/5358, Tarih: 03.05.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/8308 E.  ,  2010/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic.Mah.sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin turizm teşvik belgesi gereği indirimli tarifeden yararlanması gerektiğini, davalının nisan 2004 döneminden itibaren yüksek tarife uygulayarak müvekkilini fazla ödeme yapmak zorunda bıraktığını belirterek fazladan ödenen 80.397.67 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili idarenin özelleştirme kapsamında olduğu için bütçeden görev zararlarının karşılanmadığını, müvekkilinin indirimli tarife uygulamasından vazgeçtiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda, davacının tükettiği elektriğin indirimli tarifeden ücretlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, toplam 72.657.86 TL?nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2490, Karar No: 2018/4067, Tarih: 23.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2490 E.  ,  2018/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki önalım hakkından kaynaklanan ... iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 24.01.2017 gün ve 2016/17029 Esas - 2017/542 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraf vekillerince kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkına dayalı ... iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur. Bozma ilamına karşı davacılar vekilinin karar düzeltme istemi incelenmiş, 05.04.2018 tarihinde Dairemizce reddedilmiştir.

Davalı vekili 09.05.2018 tarihli dilekçesiyle, Dairemizin bozma ilamına karşı karar düzeltme talebinde bulundukları halde dilekçelerinin değerlendirilmediğini ileri sürerek, karar düzeltme dilekçelerinin yeniden değerlendirilmesini talep etmiştir.

Bu kez yapılan incelemede;

Dairemizin bozma ilamına karşı davacılar vekili ile birlikte davalı vekilinin de karar düzeltme talebi olduğu gözden kaçırılarak sadece davacılar vekilinin karar düzeltme dilekçesi yönünden değerlendirme yapıldığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle Dairemizin 05.04.2018 tarih 2017/2929 - 2018/2654 sayılı ilamı kaldırılmış, yeniden değerlendirme yapılmıştır;

Yeniden yapılan inceleme sonunda mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle bozulmuş olup, karar düzeltme istemi HUMK’nun 440. maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle taraf vekillerinin yerinde olmayan istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 315.00'er TL para cezaları ile bakiye 9.40'ar TL karar düzeltme ret harçlarının düzeltme isteyen her iki taraftan ayrı ayrı tahsiline, 23.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12367, Karar No: 2014/17590, Tarih: 22.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/12367 E.  ,  2014/17590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gazete Dergi Basım A.Ş. aleyhine 28/12/2011 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat ve saldırının önlenmesi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 13/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 22/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı kişilik haklarına saldırı nedeniyle 1000 TL manevi tazminat ödenmesine ve ayrıca TMK 24 25. ve Basın Kanunu'nun 3. maddelerine göre bir takım uygunsuz görüntüler içeren CD'lerin görsel olarak yazılı basında veya internet ortamında yayınlanması ihtimaline binaen muhtemelen yayının önlenmesini talep etmiştir. İlk derece mahkemesi kararında davacının kamuoyunun dikkatini çeken bir durumda olmakla davanın reddine karar vermiştir. Dairemiz çoğunluğu tarafından ilk derece mahkemesi kararı onanmıştır. Aşağıdaki nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.

1-Öncelikle davacının dava dilekçesi iki ayrı talep içermektedir. Bunlar bir miktar manevi tazminat ödetilmesi ve bir takım kişisel görüntülerin görsel ve dijital ortamlarda yayınlanmasının önlenmesi şeklindedir. İlk derece mahkemesi görünür gerçeğe uygun olmak ve kamu yararı esası itibarı ile davayı reddettiğine göre konuyu sadece manevi tazminat talepleri itibari ile incelemiştir. Ancak davacının MK 24 ve 25. maddeleri yönünden herhangi bir inceleme yapmamış ve ayrıca hüküm de kurmamıştır. Usul Hukuku açısından mahkeme kararı bu yönden eksiklik içermektedir. Bu nedenle karar bozulmalıdır.