muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5810, Karar No: 2016/4201, Tarih: 07.12.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/5810 E.  ,  2016/4201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Olası kastla öldürme, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması.

HÜKÜM : 1- TCK'nun 81, 21/2, 62. maddeleri gereğince 16 yıl 8 ay hapis cezası.

2- Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Katılanlar... ve...'nin sanık ... hakkında genel güvenliği tehlikeye sokma suçundan verilen kararı temyize yetkileri bulunmadığından, vekilinin bu suça yönelik temyiz talebinin, CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilerek temyiz incelemesi olası kastla öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sınırlı yapılmıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'un maktul ...'e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı nedenin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçelerinde bir nedene dayanmayan, katılanlar vekilinin olası kasttan az ceza verilmesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-) Oluşa ve dosya kapsamına göre; Sanık ile maktulün arkadaş olup aynı köyde yaşadıkları ve aralarında bir husumet bulunmadığı, olay gecesi, 01.00 sıralarında, sanık ve maktulün katıldığı düğünün sona erip misafirlerin ayrıldığı

esnada sanığın av tüfeğiyle havaya birkaç kez ateş ettiği, tüfeğin tutukluk yapması üzerine sanığın tüfeğin tutukluğunu giderip birkaç kez daha ateş ettiği, tüfeğinin yeniden tutukluk yapması üzerine sanığın bu kez tüfeğini yere paralel bir şekilde ve namlu ucu düğün salonundan çıkış kapısına doğru tutarak arızayı gidermek istediği sırada tüfeğin tetiğine dokunduğu ve tüfekten çıkan saçma tanelerinin düğün salonu kapısından çıkmakta olan ve bitişiğe yakın mesafede bulunan maktulün göğüs bölgesine isabet edip onun ölümüne neden olduğu olayda;

Sanığın tutukluk yapan tüfeğinin arızasını giderdiği sırada içerisinde mermi bulunan tüfeğinin ateşlenebileceğini ve bir başkasının yaralanıp ölebileceğini öngördüğü, ancak bu neticeyi kabullenmesinin söz konusu olmadığı ve bu sonucu istemediği anlaşıldığından, sanık hakkında bilinçli taksirle ölüme neden olma suçundan mahkumiyet hükmü kurulması yerine yanılgılı değerlendirime ve oluşa uygun düşmeyen gereçeyle yazılı şekilde olası kastla öldürme suçundan hüküm kurulması,

B-) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas-2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

B-) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas-2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

C-) Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafiinin ücretinin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında tayin olunan ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 07/12/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.07/12/2016 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı

...'nun huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nın yokluğunda 15/12/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2020/15520, Karar No: 2023/10530, Tarih: 05.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/15520 E.  ,  2023/10530 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, 02.02.2015 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Nizip Cumhuriyet Başsavcılığınca 22.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, erteleme süresi zarfında 11.09.2015 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, Kastamonu Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kastamonu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2016 tarihli ve 2016/193 Esas, 2016/220 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 3 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; cezayı ve suçlamayı kabul etmediğine, kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; cezayı ve suçlamayı kabul etmediğine, kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Sanığın suç tarihinde kriminal raporuna göre esrar olduğu tespit edilen uyuşturucu maddeyi G. Kıraathanesi isimli işyerine polisler arama amacıyla geldiğinde yere attığı, sanığın ifadesinde uyuşturucu maddenin kendisine ait olduğunu ikrar ettiği ve ayrıca yapılan idrar testinde de THC değerinin pozitif çıktığının tahlil sonucundan anlaşıldığı, sanık hakkında dava açılmasının ertelenmesi kararı verilerek bu kararın 07.08.2015 tarihinde muhtara tebliğ edildiği, sanığın 11.09.2015 tarihinde Ankara ilinde yine esrar olduğu tespit edilen uyuşturucu madde ile yakalandığı, sanığın 11.09.2015 tarihli eyleminin ihlal nedeni sayılacağı anlaşılarak hakkındaki denetimli serbestlik tedbiri ile dava açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı, yapılan yargılama sonucu sanığın önceki denetim kararını ihlal ederek üzerine atılı suçu işlediği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının

ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, 22.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri karar tebliğinin doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği çıkarılarak muhtara teslim edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, ihlal sayılan 11.09.2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat

işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kastamonu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2016 tarihli ve 2016/193 Esas, 2016/220 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, diğer yönleri incelenmeksizin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21530, Karar No: 2018/23492, Tarih: 18.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/21530 E.  ,  2018/23492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle asıl dava ile karşı davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi taraflar avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18/12/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işe iade davası sonucunda işe başlatılmadığını iddia ederek işe başlatmama tazminatı, boşta geçen süreye ilişkin ücret alacağı ve manevi tazminat alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iddia ve talepleri yerinde bulunmadığından haksız ve yasal dayanaktan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı tarafından açılan İtirazın iptali davasında; İstanbul 1. İcra Müdürlüğünün 2012/26323 E. sayılı dosyasına yapılan borca itirazın iptali île takibin devamına ve kötü niyetli davalı - borçlunun % 20 den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkumiyetine karar verilmesi talep edilmiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmadan tefhim edilen kısa kararda "davanın ve karşı davanın reddine" şeklinde hüküm kurulmuştur. Gerekçeli kararda ise, asıl davanın reddine, karşı davanın ise kısa kararda sehven reddine karar verildiği belirtilerek, itirazın kabulü ile takibin iptaline karar verilmiştir.

Mahkemenin bu kararı; Dairemizin 22.11.2016 tarih, 2016/17152 Esas-2016/20652 Karar sayılı ilamı ile "6100 sayılı HMK.’un 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı," gerekçesi ile sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda da anlaşılamaz bir nedenle aynı hatalı şekilde karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Yukardaki yargılama süreci kısmında ayrıntılı bir biçimde ifade edildiği üzere; mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine karşın, bozma öncesindeki kararda olduğu gibi yine kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde karar verilmiştir.

Davalının açmış olduğu ve asıl dava ile birleşen itirazın iptali davasında, mahkemece; davanın kabulüne, reddine veya kısmen kabulü ile kısmen reddine şeklinde bir karar verilmesi gerekirken, kısa karar ile çelişki oluşturacak şekilde ve aynı hata 2. kez tekrarlanarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Davalının açmış olduğu ve asıl dava ile birleşen itirazın iptali davasında, mahkemece; davanın kabulüne, reddine veya kısmen kabulü ile kısmen reddine şeklinde bir karar verilmesi gerekirken, kısa karar ile çelişki oluşturacak şekilde ve aynı hata 2. kez tekrarlanarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece yapılan bu hatanın Yargıtayca düzeltilmesi mümkün olmadığından, kararın zorunlu olarak yeniden, aynı nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12467, Karar No: 2014/6872, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12467 E.  ,  2014/6872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3654, Karar No: 2019/1020, Tarih: 16.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/3654 E.  ,  2019/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, mağaza sorumlusu olarak çalışmaktayken iş sözleşmesini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, işten ayrılmaya zorlanarak mobbing uygulanması nedeniyle feshettiğini beyan ederek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağını davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının fazla çalışma yapmadığını, mobbinge maruz kaldığına ilişkin iddiaların asılsız olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre davacının fazla mesai alacağının bulunmadığı, davacının aynı zamanda fesih nedeni olarak kendisine mobbing uygulandığını da gösterdiği, davacının en ufak bir problemde dahi işten ayrılması için baskıcı davranışlarda bulunularak mobbing uygulandığı, bu durumun kendisinde psikolojik baskı yarattığı ve çalışmasını olumsuz yönde etkilediği beyanına işçi yararına yorum ilkesi de nazara alındığında itibar edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının iş sözleşmesinin mobbing nedeniyle haklı sebeple feshedilip feshedilmediği, bu bağlamda kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Çağdaş iş hukuku bir taraftan uluslararası sözleşmeler, diğer taraftan Avrupa normları işçinin huzur içerisinde işini görmesi, emeğinin karşılığını alması, çalışma ilişkisinin, karşılıklı güvene dayanan tam bir uyum içerisinde olmasını amaçlamıştır.

İşyerinde psikolojik taciz (mobbing) çağdaş hukukun son zamanlarda mahkeme kararlarında ve öğretide dile getirdiği bir hukuki kurumdur. ... ... ... İş Mahkemesi bir kararında işçilerin birbirine sistematik olarak düşmanlık beslemesi, kasten güçlük çıkarması, eziyet etmesi veya bu eylemlerin işçinin başta işveren olmak üzere amirleri tarafından gerçekleştirilmesi olarak tanımlanmıştır. (..., 15.01.1997, .... 1997) Görüleceği üzere işçi, bir taraftan diğer işçiye, diğer taraftan işverene karşı korunmaktadır. İşçinin anlattığı mobbing teşkil eden olayların tutarlılık teşkil etmesi, kuvvetli bir emarenin bulunması gerekmektedir. Kişilik hakları ve sağlığın ağır saldırıya uğraması mobbingin varlığını tartışmasız ortaya koyar.