muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/700, Karar No: 2006/690, Tarih: 08.11.2006

Mahkemece, Dairemiz bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılamaya toplanan kanıtlara ve Dairemiz bozma ilamı doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş bulunmasına göre davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, HUMK.nun 388.maddesi gereğince bir mahkeme kararının hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi ve 389.maddesi ile de, kararda iki tarafa yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörüldüğü halde mahkemece hangi bağımsız bölümün tapusunun ve bu bağımsız bölüme isabet eden pay oranını belirtilmeksizin sadece davanın kabulüne şeklinde hüküm kurulması içeriği yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırı olup hükmün infaza elverişli olmaması ve Dairemizin bozma kararı üzerine karar düzeltme isteğinde bulunan davalı tarafından yatırılan 16.86 YTL.karar düzeltme harcının da davacı tarafından yapılan yargılama giderlerine dahil edilerek davalıdan tahsiline karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kooperatif ortağı olan kişiden, ferdi mülkiyete geçilmeden önce devir sözleşmesiyle alınan, ferdi mülkiyete geçişte davalı adına oluşan bağımsız bölüm tapusunun iptal ve tesçili isteğine ilişkindir.

Yerel mahkemece, Özel Dairece yapılan bozmalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm fıkrası “Davanın kabulüne” şeklinde kurulmuştur.

Davanın esasına ilişkin olarak yerel mahkeme ve Özel Daire arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık, hüküm fıkrasının, HUMK.nun 388 ve 389 maddelerine uygun olarak düzenlenip, düzenlenmediği noktasında toplanmaktadır.

Hüküm fıkrasının (sonucunun) hükümde çok açık biçimde yazılması gerekir (HUMK.m.388.4 bent ve son fıkra). Hüküm fıkrası hükmün esasıdır.

Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek (talep) sonuçlarından her biri hakkında verilen hüküm ile taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında, birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. (HUMK.m.388, son fıkra; m.389)

Hüküm fıkrasının (sonucunun) hükümde çok açık biçimde yazılması gerekir (HUMK.m.388.4 bent ve son fıkra). Hüküm fıkrası hükmün esasıdır.

Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek (talep) sonuçlarından her biri hakkında verilen hüküm ile taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında, birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. (HUMK.m.388, son fıkra; m.389)

Hüküm fıkrasının çok açık olması gerekir ki, hükmün (ilamın) icrası (İİK.m.24 vd.) sırasında şüphe veya tereddütler doğmasın ve böylece ilamın icra edilememesi gibi bir durumla karşılaşılmasın. (Prof.Dr.Baki Kuru. Hukuk Muhakemeleri Usulü 6.baskı cilt III, s.3059 vd.2001)

Somut olayda, yerel mahkemece dava konusu taşınmazın zaten, daha önceden Çorlu Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından 20.10.1994 tarih ve 1993/117 esas, 1994/274 sayılı kararın kesinleşmesi üzerine davacı adına tesciline karar verildiği, .....Çataltepe Mevkii, ... pafta .. parselde kayıtlı bulunan ... blok, .. no’lu bağımsız bölüme ilişkin tesçil hükmünün infaz edildiği, davacı adına tesçil edildiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Her ne kadar tapu kaydı davacının üzerinde görünmekte ise de görülmekte olan davada dava konusu yer hakkında yeniden karar verildiğinden, kurulan hükmün infazda şüphe,tereddüt uyandırmaması için çok açık bir biçimde yazılması, HUMK.nun 388 ve 389.maddeleri uyarınca zorunludur.

Açıklanan nedenlerle, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 8.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/29460, Karar No: 2024/17490, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/29460 E.  ,  2024/17490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ: 20.02.2023

EK KARAR SAYISI: 2022/1201 E., 2022/3333 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 20.02.2023 tarihli ve 2022/1201 Esas, 2022/3333 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilip usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle,Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 20.02.2023 tarihli, 2022/1201 Esas ve 2022/3333 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği Tebliğnaneme'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1644, Karar No: 2019/7957, Tarih: 09.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1644 E.  ,  2019/7957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 12/12/2018 tarih ve 2018/245-2018/461 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı TPMK vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, "Star" markasının yanı sıra, "startv", "interstar", "star fm", "star kids", "starmagazin", "teknostar", "star kadın", "starspor" gibi daha pek çok markanın müvekkil şirket adına tescilli olduğunu, "Shining Star" markasının tescil talebi ile ... tarafından 2012/89621 başvuru numarası ile TPMK’ya başvuruda bulunulduğunu, söz konusu başvurunun TPMK’nın 13.05.2013 tarihli ve 213 sayılı Bülteninde yayınlandığını, marka başvurusunun müvekkil şirkete ait "star" ibareli markalarına görsel ve işitsel olarak benzer olmasının yanı sıra, tescil talep edilen emtianın müvekkil şirket adına tescilli markanın kullanıldığı emtiaların aynısı olması, bu durumun da iltibasa neden olabilecek mahiyette olması sebebiyle marka başvurusuna itiraz edildiğini, yapılan itirazın kabul edilmemesi üzerine YİDK nezdinde ikinci kez itirazda bulunulduğunu, ancak ikinci itirazın da reddedildiğini, itiraz konusu markadaki dikkati çeken ana unsurun müvekkil şirket nezdinde defalarca tescili alınmış markalardaki ana unsur olan "star" ibaresi olduğunu, bu sebeplerden dolayı başvuru sahibinin bu özelliklerden iltibas yoluyla haksız iktisap sağladığından, marka başvurusuna itirazının reddinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek ret kararının iptali ile TPMK nezdinde yapılmış bulunan 2012/89621 başvuru numaralı ve "Shining Star" ibareli marka başvurusunun reddi yönünde karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili davaya cevap vermemiştir.

Dairemizin bozma ilamına uyan mahkemece, her iki taraf markalarında da "Star" ibaresi markaların asli unsurunu oluşturduğundan davacının itiraza dayanak markaları ile dava konusu başvuru için 556 sayılı KHK'nin 8/1-b bendi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesi bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı,davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı TPMk vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı,davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı TPMk vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPMk vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5283, Karar No: 2017/9303, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/5283 E.  ,  2017/9303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9474, Karar No: 2014/17416, Tarih: 17.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9474 E.  ,  2014/17416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2011/434-2013/13

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz büyük yüz ölçümlü ve ilçe merkezi hudutlarında olmasına karşın, emsal taşınmazların klavuz beldesinde olan ve küçük yüzölçümlü emsal taşınmaz olması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak taşınmaz ve emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulup taşınmazın emsal taşınmazlara üstünlük oranları da tartışılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13593, Karar No: 2014/696, Tarih: 23.01.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/13593 E.  ,  2014/696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Nitelikli zimmet suçunda TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılırken 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezası yerine 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi sonuç cezanın doğru olarak belirlenmesi nedeniyle sonuca etkili görülmemiş, suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen, sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın gişe görevlisi olarak görev yaptığı şubede 14/12/2009 tarihinde yapılan kasa sayımında toplam 8.262 TL kasa açığının çıktığı, bunun 1.362 TL'lik kısmının Milas ... Müdürü tarafından yapılan denetimde, diğer bölümünün ise sanık tarafından aynı gün merkeze gönderildiği belirtilen 18.580 TL'lik tutarın sayımı sonucunda 6.900 TL eksik olduğu tespit edilerek belirlendiği, sanığın savunmasında, 11/12/2009 Cuma günü bir aileden dört kişiye ait malullük ve başka iki kişiye ait maaşları ödemek üzere yanına aldığını, bunun yaklaşık 7.000-8.000 TL tutarında olduğunu, ödemeleri sistem üzerinden yaptığını, haftasonu havanın yağışlı olması nedeniyle sadece bir kişiye ait 248 TL'yi ödeyebildiğini, diğer paraları ödeyemediğini, olay sabahı işe geldiğinde yanında getirdiği kalan parayı katlanmış ve bağlanmış biçimde yan bankonun kenarına koyduğunu, işe dalınca orada unuttuğunu, kamera görüntülerinden saat 10.37 sıralarında oraya geldiği anlaşılan önceden tanıdığı Hüseyin Görgen isimli şahsın bu parayı almış olabileceğini belirterek yüklenen zimmet suçunu kabul etmediğini bildirmişse de, dosya kapsamında bulunan teftiş raporu içeriği ve yine olay gününe ait kamera görüntülerinden sanığın kendisine malullük ödemesi yapmak üzere yanına para aldığını belirttiği ...'e 11/12/2009 tarihinde şubeye gelmesine rağmen ödeme yapmadığı, oysa o gün saat 16.11 ve 16.21 arasında başka iki kişiye ait maaşlarla birlikte, ...'e ödemesi gereken dört çocuğuna ait maaşları sistemden ödenmiş gibi göstererek zimmetine aldığı, 14/12/2009 tarihinde sabah 08.40 ve 09.40 saatlerinde iki kez şubeye gelen ...'e para olmadığı gerekçesiyle ödeme yapmadığı, öte yandan sistemdeki bir arıza nedeniyle işlem yapılamadığı için o saatte geri getirildiği ifade edilen paranın başka bir yere harcanmasının sözkonusu olmadığı, ardından ilgili şahsa ödemenin saat 11.02'de yapıldığı, bu durumda saat 10.37'de banko üzerinden alındığı ve tomar halinde para olduğu savunulan tutar gerçekten mevcut olsaydı sanık tarafından daha önce şubeye gelen ...'e ödenmesinin gerekeceği, suça konu parayı banko üzerinden aldığı iddia edilen Hüseyin Görgen'in soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla alınan savunmasında, banko üzerinden para değil daha önce sanık vasıtasıyla ödediği faturaya ilişkin makbuzu aldığını belirterek ibraz ettiği, nitekim bu hususta 25/03/2010 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği, yine kasa açığının farkında olan sanığın Güllük ... şubesinde çalışan ...'ı arayarak 7

...'e ödenmesinin gerekeceği, suça konu parayı banko üzerinden aldığı iddia edilen Hüseyin Görgen'in soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla alınan savunmasında, banko üzerinden para değil daha önce sanık vasıtasıyla ödediği faturaya ilişkin makbuzu aldığını belirterek ibraz ettiği, nitekim bu hususta 25/03/2010 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği, yine kasa açığının farkında olan sanığın Güllük ... şubesinde çalışan ...'ı arayarak 7.500 TL tutarında hayali havale göndermesini isteyip müdürün kasa sayımı bitince bunu iade edeceğini söylediği, bu önerisinin ilgili görevli tarafından kabul edilmediği, dosya bütünü ve esasen üzerinde ihtilaf bulunmayan 1.362 TL tutarındaki kasa açığının varlığı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın özellikle 20/11/2009 tarihinden itibaren fark ettiği kasa açığını kapatmak amacıyla şubeden ödenen emekli ve malul aylıklarını fiilen ödemediği halde sistemden ödenmiş gibi göstererek bu şekilde zimmetine aldığı tutarları bir ile yedi gün arasında değişen sürelerle elinde tuttuktan sonra hak sahiplerine ödediği, böylece kasa açığını gizlemek amacına yönelik olarak gerçekleştirdiği hileli işlemlerle zincirleme nitelikli zimmet suçunu işlediği, suç tarihi itibariyle zimmete konu tutarın değer azlığı kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki eksik soruşturmaya ve TCK'nın 249. maddesinin tartışılması gerektiğine ilişkin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ören ... Şubesinde dağıtıcı olarak görev yapan sanığın 2009 yılı Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım ve Aralık aylarında şubeye gönderilen toplam 39 adet ödemeli gönderiyi alıcılarına teslim etmesine rağmen, tahsil ettiği tutarları şube hesaplarına intikal ettirmeyerek maledinmesi biçiminde gerçekleşen olayda zimmetin belirlenme biçimi de nazara alındığında, suçun zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmediği gözetilmeksizin TCK'nın 247/2. maddesi uygulanmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Suç tarihi olan 2009 yılındaki ekonomik koşullar ve paranın satın alma gücü nazara alındığında, zimmete geçirildiği kabul edilen 3.119 TL'nin değerinin azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 249. maddesi uyarınca cezada indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre ise;

Nitelikli zimmet suçunda TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılırken 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezası yerine 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 23/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1019, Karar No: 2013/1504, Tarih: 13.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1019 E.  ,  2013/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

AHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan şikayet olunanın haczinin, en son 04.05.2005 tarihinde satış talep edilmesi ve bu talepten sonra iki yıl içinde yeniden satış istenmemesi ve ihale tarihine kadar da yaklaşık yedi yıl gibi bir sürenin geçmesi nedeniyle düştüğünü, müvekkilinin haczinin ilk haciz olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; şikayet olunan tarafından taşınmazlara ........2001 tarihinde haciz konulduğu, ....05.2003 günü satış talebinde bulunarak 100,00 TL ve daha sonra 04.05.2005 tarihinde yine satış talep ederek 100,00 TL satış avansını yatırdığı, satış avansının süresinde yatırıldığı ve satıştan vazgeçildiğine dair şikayet olunanın bir beyanı da olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ... Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.