muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13552, Karar No: 2018/6974, Tarih: 12.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13552 E.  ,  2018/6974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.02.2015 gün ve 2014/143-2015/46 sayılı kararı temyiz istemini reddeden Daire’nin 04.05.2016 gün ve 2015/8548-2016/5005 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, bilgi alma ve inceleme hakkı tanınması istemine ilişkindir. 6102 sayılı ...'nın 437/(5). maddesinde mahkemece verilecek kararın kesin olduğu belirtilmiş olup, Dairemizin 04.05.2016 tarih ve 2015/8548-2016/5005 E.K. sayılı ilamı ile davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davacılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuşsa da temyizi kabil olmayan kararların temyizi halinde Yargıtayca verilecek temyiz isteminin reddine dair kararlara karşı karar düzeltme isteminde de bulunulamayacağından davacılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, ödedikleri karar düzeltme harcının istekleri halinde karar düzeltme isteyen davacılara iadesine, 12/11/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, anonim şirket ortağının bilgi alma hakkına izin istemine ilişkindir.

2- Mahkemece, davacının ortağı olduğu anonim şirketin ticari defter ve kayıtları üzerinde inceleme yapılması ve bilgi almasına izin verilmesi isteminin reddine karar verilmiştir.

KARŞI OY

1- Dava, anonim şirket ortağının bilgi alma hakkına izin istemine ilişkindir.

2- Mahkemece, davacının ortağı olduğu anonim şirketin ticari defter ve kayıtları üzerinde inceleme yapılması ve bilgi almasına izin verilmesi isteminin reddine karar verilmiştir.

3- ... m. 437 uyarınca pay sahiplerinin belirli şartlar kapsamında, şirketin işleyişi, ticari defter ve kayıtlarının incelenmesini isteme hakları bulunmaktadır. Maddenin 5.bendinde yer alan “(5) Bilgi alma veya inceleme istemleri cevapsız bırakılan, haksız olarak reddedilen, ertelenen ve bu fıkra anlamında bilgi alamayan pay sahibi, reddi izleyen on gün içinde, diğer hallerde de makul bir süre sonra şirketin merkezinin bulunduğu asliye ticaret mahkemesine başvurabilir. Başvuru basit yargılama usulüne göre incelenir. Mahkeme kararı, bilginin genel kurul dışında verilmesi talimatını ve bunun şeklini de içerebilir. Mahkeme kararı kesindir.” şeklindeki düzenlemeden, mahkemenin istemin kabulüne karar vermesi halinde kararın kesin olacağı anlaşılmaktadır. Şayet istemin reddine karar verilmiş ise bu karara karşı kanun yolunun kapalı olduğu söylenemez. Kanunun Gerekçe kısmında yer alan “Beşinci fıkra: Bilgi alma ve inceleme hakları paysahibine tanınan dava hakkı ile güçlendirilmiştir. Paysahibi sadece açık bir red halinde değil, taleplerinin cevapsız bırakılması veya cevabın ertelenmesi durumunda da hem bilgi alma hem de inceleme hakkını bir mahkeme kararı ile başarıya ulaştırabilir. Talebin cevapsız bırakılması yetersiz hesap verme ilkesine uymayan cevapları da kapsar. Beşinci fıkra mahkeme kararının hızla verilmesini sağlamaya ve temyizi de kısa sürede sonuçlandırmaya yönelik hükümleri de içermektedir” ifadelerinden de bilgi alma hakkına ilişkin ret kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Bilgi alma isteminin kabulüne ilişin kararların kesin olduğu kanun metninde açıkça zikredildiğine ve kanun koyucu abesle iştigal etmeyeceğine göre, davanın reddine dair kararlara karşı kanun yolunun açık olduğu kabul edilmelidir.

4- Nitekim öğretide de aynı görüş benimsenmiş ve ret kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu kabul edilmiştir (..., ..., ... Oraklıklarının Yeni Hukuku, s. 380, b.14-84). Anılan nedenlerle Daire çoğunluğunun, mahkemelerin bilgi alma ve inceleme istemlerinin reddi kararlarına karşı da kanun yolunun kapalı olduğu yönündeki düşüncesine katılmıyoruz. Buna bağlı olarak karar düzeltme isteminin kabulü ile temyiz isteminin incelenmesi gerektiği düşüncesindeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2015/3937, Karar No: 2016/1551, Tarih: 08.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3937 E.  ,  2016/1551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/267280

Mahkemesi : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 18/12/2008

Ek Karar Tarihi : 04/03/2014

Numarası : 2007/136- 2008/908

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, Türk Ceza Kanunu'nun 85/1, 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 51/1-3-6. maddesi gereğince verilen hapis cezasının ertelenmesine, sanık hakkında 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesine dair Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2008 tarihli ve 2007/136 esas, 2008/908 sayılı kararının temyiz edilmeden 26.12.2008 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın 23.10.2010 tarihinde taksirle öldürme suçundan Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz edilerek 13.09.2013 tarihinde kesinleşmesi ve ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alınarak önceki hükmün TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca aynen infazına ilişkin aynı Mahkemenin 04.03.2014 tarihli ve 2007/136 esas, 2008/908 sayılı ek kararının CMK'nın 223/1. maddesinde yer alan temyize tabi olan hüküm çeşitlerinden olmadığı, aynen infaz kararının itiraza tabi bir karar olduğu, CMK'nın 264. maddesi uyarınca mercide yanılgının başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağı anlaşılmakla itiraz mercii tarafından incelenmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20219, Karar No: 2015/39735, Tarih: 10.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/20219 E.  ,  2015/39735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/371108

Yaralama suçundan hükümlü O.. A..’ın, TCK’nın 86/2, 31/3, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, yine yaralama suçlarından hükümlü G.. S..’ın TCK’nın 86/2, 31/3, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca üç kez 1.500’er TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Yalova (kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/12/2009 tarih ve 2008/331 esas, 2009/639 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2015 gün ve 2014/371108 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, sanıklar O.. A.. ve G.. S.. haklarında, katılanlara yönelik kasten basit yaralama suçlarından TCK’nun 86/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı hükmedilen 120’şer gün adli para cezalarından TCK’nun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapıldığında, sanıkların katılanlara yönelik eylemlerden dolayı ayrı ayrı 80’er gün adli para cezası ile cezalandırılmaları yerine, 90’ar gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilmek sureti ile fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Yaralama suçlarından sanıklar O.. A.. ve G.. S.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Yalova 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/12/2009 tarihli kararı ile, adli para cezasıyla cezalandırılmalarına karar verildiği, kararlara ilişkin sanıklar müdafilerinin temyizi, Dairemizin 02.06.2014 tarih, 2013/41059 esas, 2014/19681 sayılı kararı ile miktar itibariyle kesin nitelikte olduğundan reddedilerek hükümlerin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında sonuç ceza miktarının fazla belirlenmesi nedeniyle Kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Mahkemece yaralama suçlarından TCK'nın 86/2, 31/3, 62, 52/2-4 maddeleri gereğince hükmolunan sonuç adli para cezalarının miktarlarının, doğru belirlenip belirlenmediğinin tespitine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 86/2. fıkrasında “Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması halinde, mağdurun şikayeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur.” anılan Kanun’un 31/3. maddesinde ise “Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde onsekiz yıldan yirmidört yıla; müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde oniki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların üçte biri indirilir ve bu hâlde her fiil için verilecek hapis cezası oniki yıldan fazla olamaz.” hükümleri yer almaktadır.

İncelenen dosyada; sanıklar O.. A.. ve G.. S.. hakkında yaralama suçlarından, TCK’nın 86/2. maddesi gereğince takdiren ve tercihen denilmek suretiyle 120'şer gün karşılığı adli para cezaları verilerek, sanıkların onbeş yaşından büyük ve onsekiz yaşından küçük olmaları nedeniyle aynı Kanunun 31/3. maddesi ile 1/3 oranında cezalarından indirim yapılırken hesap hatası sonucu 80'er gün yerine 90'ar gün karşılığı adli para cezası belirlendiği, bu hatalı belirlenen cezalardan da TCK’nın 62/1. maddesine göre 1/6 oranında takdiri indirim yapılırken sonuç olarak 66'şar gün yerine, 75'er gün adli para cezası verildiği ve sonuç adli para cezalarının bu nedenle fazla belirlendiği anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Yaralama suçlarından sanıklar O.. A.. ve G.. S.. hakkında, Yalova (kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/12/2009 tarih ve 2008/331 esas, 2009/639 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2- Kararlardaki hukuka aykırılık sanıklara daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, mahkemesince cezanın alt sınırdan takdir edildiği de gözetilerek, sanıklar hakkında TCK'nın 31/3. maddeleri gereğince 80 gün karşılığı belirlenen adli para cezalarından, TCK’nın 62/1. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılarak sanıkların 66 gün adli para cezaları ile cezalandırılmalarına,

3- TCK'nın 52/2. maddesi gereğince gün üzerinden belirlenen cezaların, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den paraya çevrilerek, sanıkların (66x20) sonuç olarak 1.320,00 TL adli para cezasıyla ( sanık O.. A..'ın bir kez, sanık G.. S..'ın üç kez ayrı ayrı) CEZALANDIRILMALARINA, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4188, Karar No: 2011/7673, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4188 E.  ,  2011/7673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık Hüseyin Acar'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4115, Karar No: 2023/11443, Tarih: 20.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/4115 E.  ,  2023/11443 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 06.07.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 54 üncü maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kahramanmaraş 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2016 tarihli ve 2015/936 Esas, 2016/79 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 07.03.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 07.03.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

" Olay tarihinde Kahramanmaraş 1 Sulh Ceza Hakimliğinin 23/04/2015 tarihli ve 2015/666 değişik iş sayılı kararı gereğince ilimiz KOM Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan uygulamalar sırasında, Gaziantep-Kahramanmaraş illeri arasında yolcu taşımacalığı yapan Sev-Tur isimli firmaya ait 46 K 0179 plakalı minübüs durdurulduğunda, Dursun Yüce (hakkında tefrik kararı verilerek 2015/11159 sayısında iddianame düzenlenmiştir) ve ...'un oturduğu yere yakın, münibüsün en arka sol tarafında bulanan pencere ile perde arasına sıkıştırılmış vaziyette beyaz kağıda sarılı 13,08 gram eroin maddesi yakalanmış yine bu maddenin yanında bir adet enjektör ele geçirilmiş, Dursun'un, iki yıldan beri uyuşturucu maddelerden olan eroin maddesini kullandığını, eroin maddesi alırken kullandığı enjektörün kendisi tarafından minübüs içiresine atıldığını ikrar ederek, ancak uyuşturucu maddenin kendisine ait olmadığını beyan ettiği, sanık ...'ın ise 3 yıldan beri uyuştucuru maddelerden olan eroin kullandığını ikrar ettiği, böylece sanık ...'ın kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurduğu, bu suretle 5237 sayılı TCK'nun 191/1 maddesine muhalefet ettiği ve hakkında kamu

davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, bu kararın infazı amacıyla Kahramanmaraş Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü'ne gönderildiği, anılan müdürlükçe, kararın infazı için yapılan çalışmalar sırasında sanığın hastaneye müracaatla tahlil verme yükümlülüğüne uymaması nedeniyle sanığın adresine 01.09.2015 tarihinde (ikinci tebligat) uyarı yazısı yazıldığı, bu yazının 18.09.2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen sanığın müdürlüğe müracaat etmeyerek uyarıya rağmen yükümlülüğünü ihlal ettiği, " gerekçesiyle sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;