muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/858, Karar No: 2011/6051, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/858 E.  ,  2011/6051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10474, Karar No: 2014/15252, Tarih: 09.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10474 E.  ,  2014/15252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) ANADOLU 11. ASLİYE

TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2013/132-2013/12

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/02/2013 tarih ve 2013/132-2013/12 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/10/2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. G. B. ile davalı vekili Av. I. B. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya taşıma hizmeti verdiğini, üç adet fatura bedelinin ödenmediğini, yapılan takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya borçları bulunmadığını, aralarında cari hesap ilişkisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında taşımadan kaynaklanan ticari ilişki bulunduğu, takip tarihi itibariyle 93.796,10 TL davacının alacağı olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptaline, takibin 93.796,10 TL üzerinden iptaline, icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, taşımadan kaynaklanan itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece kısa karar ve hükümde davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptaline, takibin 93.796,10 TL üzerinden iptaline karar verilmiş, karar gerekçesinde ise “iptaline” kelimesinin sehven yazıldığı, bunun “ devamına” şeklinde olması gerektiğinin fark edildiği, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması için hükmün bu şekilde tesis edildiği belirtilmiştir. Oysa, HMK'nın 297/2. maddesi uyarınca, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Bu yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Ayrıca, TC. Anayasası yargılamanın aleniyeti ilkesinin benimsemiş olup, bunun anlamı yargılamanın açık yürütülmesi, kurulan kısa karar, hüküm fıkrası ile gerekçenin birbirine uygun olması gerekir.

Somut olayda, hüküm fıkrası HMK'nın 297/2. maddesi anlamında açık olmadığı gibi, kısa karar, hüküm fıkrası ile gerekçe arasında da çelişki mevcuttur.

Somut olayda, hüküm fıkrası HMK'nın 297/2. maddesi anlamında açık olmadığı gibi, kısa karar, hüküm fıkrası ile gerekçe arasında da çelişki mevcuttur.

Bu itibarla, mahkemece HMK 297/2. maddesi uyarınca açık ve tereddüt uyandırmayacak ve gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye neden olmayacak şekilde karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığına, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3046, Karar No: 2014/13097, Tarih: 24.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3046 E.  ,  2014/13097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11503, Karar No: 2007/14466, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11503 E.  ,  2007/14466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman tahdidine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu ... Köyü 3433 parsel sayılı 26.350 m2 yüzölçümündeki taşınmaz hükmen orman niteliği ile Hazine adına tapuda kayıtlı olup beyanlar hanesinde ... oğlu ...'in zilyetliğnde olduğu şerh verilmiştir. Davacı ..., yörede 2005 yılında yapılan orman kadastro çalışmasında taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmış ise de Tekirdağ 2.Kadastro Mahkemesinin 13/11/1996 tarih 1994/35-12 sayılı ilamı ile taşınmazın orman olarak tesciline karar verildiğini, bu nedenle orman kadastro işleminin iptali ile orman sınırları içine alınmasını talep edmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, 94 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 3433 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak yaptığı tahdit işleminin iptaline ve çekişmeli taşınmazın orman sınırları içine alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından hem esastan hem de yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, 6 aylık askı ilanı içinde orman tahdidine itiraz niteliğindedir.

Yörede 23/02/2005 tarihinde ilan edilerek eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen orman kadastro çalışması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına ve kararın dayandığı gerekçeye göre davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından ve orman niteliğindeki taşınmazlarda hiç bir kurum veya kişi lehine şerh verilemeyceği ancak, her zaman şerhin iptaline ilişkin olarak dava açılabileceğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 15/11/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/164, Karar No: 2010/4749, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/164 E.  ,  2010/4749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili dava dilekçesi ile, Çarşamba İcra Müdürlüğünün 2006/2072 Esas, Ünye 1.İcra Müdürlüğünün 2006/397 Talimat sayılı dosyasından, 01.11.2006 günü, dahili davalı Mesut Arslan'ın borcundan dolayı davacıya ait işyerinde haciz yapıldığını ,işyerinin borçlu ile ilgisinin olmadığını belirterek, İİK”nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile malların davacıya ait olduğunun tespitine, takibin durdurulmasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz işlemlerinin borçlunun adresinde ve huzurunda yapıldığını belirterek davanın reddini, satış işlemleri tedbiren durdurulduğundan teminat tutarının müvekkiline ödenmesini istemiştir.

Dahili davalı savunma yapmamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delilere göre hacze konu menkul malların, borçlunun tebligat adresinde ve huzurunda haczedildiği, davacı ile borçlu arasındaki işyeri devir işlemlerinin alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik ve muvazaalı olduğu, işyeri devrinin muvazaalı olmadığı düşünülse dahi işyerinin İİK'nun 44. maddesi gereğince borçlu

2010/164

2010/4749

tarafından davacıya usulüne uygun şekilde devir edildiğinin ispat edilemediği gibi B.K. nun 179. maddesi gereğince davacı 3. kişinin devir aldığı işyeri borçlarından sorumlu olacağı gerekçesiyle davanın reddine, İİK 97/13. madde gereğince dava sırasında takibin durması nedeniyle 3.242,52 TL tazminatın davacıdan tahsili ile davalı alacaklıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davacı 3. kişi vekili tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince açılmış 3.kişinin istihkak iddiasına ilişkindir.

Dosya içeriğine kararın dayandığı delillerle gerektirici nedenlere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3. kişiden alınmasına 25.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1486, Karar No: 2011/7872, Tarih: 14.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/1486 E.  ,  2011/7872 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/18539

...'i kasten öldürmekten sanık ..., izinsiz silah taşımaktan sanık ... ile adı geçen sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, adı geçen sanık ... Solak'ın öldürme suçundan beraatine ilişkin (KARŞIYAKA) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11/05/2009 gün ve 216/208 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ve müdahiller vekili taraflarından istenilmiş ve hüküm kısmen re'sen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçuna katılma mümkün olmadığından, katılan ... vekili ile katılan ... vekilinin bu suçtan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine,

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'in 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, sanık ...'ın suçlarında cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı, sanık ...'in suçunda takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... hakkında öldürmeye yardım suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin takdiri indirim, paraya çevirme ve erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen, sanık ... müdafiinin suçun niteliğine ilişen, katılan ... vekilinin mahkumiyette suçun niteliğine, beraat de sübuta yönelen, katılan ... vekilinin mahkumiyette suçun niteliğine, beraat de sübuta ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanıklar hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümlerde, hapis cezası yanında verilen adli para cezasının 5728 sayılı değişiklik öncesi 6136 sayılı Yasanın 13/1.maddesi uyarınca 450.TL den fazla olamayacağının gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

a-) Hüküm fıkrasının sanık ...'la ilgili mahsus bölümünden "5728 sayılı Kanun ile değişik" ibaresinin ve 5237 sayılı TCK.nın 52/2.maddesi ile yapılan uygulamanın çıkartılmasına, 6136 sayılı Yasanın 13/1.maddesi uyarınca belirlenen 60 gün karşılığı adli para cezasının "450.TL. adli para cezası" olarak değiştirilmesine,

a-) Hüküm fıkrasının sanık ...'la ilgili mahsus bölümünden "5728 sayılı Kanun ile değişik" ibaresinin ve 5237 sayılı TCK.nın 52/2.maddesi ile yapılan uygulamanın çıkartılmasına, 6136 sayılı Yasanın 13/1.maddesi uyarınca belirlenen 60 gün karşılığı adli para cezasının "450.TL. adli para cezası" olarak değiştirilmesine,

b-) Hüküm fıkrasının sanık ...'le ilgili mahsus bölümünden" 5728 sayılı kanun ile değişik" ibaresinin ve 5237 sayılı TCK.nun 52/2.maddesi uyarınca gün adli para cezası yönünden yapılan uygulamanın çıkartılmasına, 6136 sayılı Yasanın 13/1 ile belirlenen 30 gün karşılığı adli para cezanın "450.TL. adli para cezası ", 31/3.maddesi ile belirlenen 20 gün adli para cezasının "350.TL adli para cezası", 62. madde ile belirlenen 16 gün adli para cezasının "250.TL. adli para cezası", neticeten belirlenen 320.TL. adli para cezasının "250.TL. adli para cezası" olarak değiştirilmesine,

Karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re' sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 14/12/2011 gününde oybirliği ilKfkarar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23634, Karar No: 2022/433, Tarih: 03.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/23634 E.  ,  2022/433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşma sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...'un temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.