muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19174, Karar No: 2017/252, Tarih: 16.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/19174 E.  ,  2017/252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,KAL,TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davacının el atmanın önlenmesi ve yıkım talepleri yönünden davanın kabulüne, tazminat isteminin reddine ve davalının savunma yolu ile getirdiği MK 743. maddesi uyarınca mecra hakkı tanınması talebinin de reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacılar, kayden paydaş oldukları 40 parsel sayılı taşınmaza, bitişik 41 parsel maliki olan davalı tarafından sınıra yaklaşık 3 metre yüksekliğinde beton duvar dökmek suretiyle tecavüz edildiğini, davalının bu eylemi ile arazinin doğal yapısını değiştirdiğini, yağmur suyunun drenajını engellediğini, kendilerinin arazilerini sular altında bırakarak tarım yapmalarını imkansız hale getirdiğini,40 no’lu parselin 236 m2 lik yerine davalıya ait 41 parselin istinat temeli atmak suretiyle tecavüzlü olduğunun Manavgat AHM’nin 2010/282 D.İş sayılı dosyası ile de tespit edildiğini belirterek davalının el atmasının önlenmesine, duvarın yıkımına, yapılan duvar nedeniyle tarım arazilerinin sel suları altında kalmasından dolayı uğradıkları zarar nedeniyle şimdilik 500-Tl maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı kendi parseli ile davacıların parselleri arasında ve ayrıca kendi parseli içinde kot farkı bulunduğunu,kendisine ait arazinin tam ortasının adeta dere yatağı gibi çukur olduğunu, davalılara ait 39 ve 40 no’lu parsellerden gelen yağmur sularının kendi arazisinden geçtiğini, kot farkı nedeniyle araziler arasına istinat duvarı yapılmasının zorunlu olduğunu, arazinin tam ortasını dere havzasına ceviren suların akışına katlanmak zorunda olmadığını, MK.743. Maddesi uyarınca gideri üst malik tarafından karşılanmak suretiyle kendi arazisinden fazla suyun akıtılması için mecra yapılmasını davacılardan talep ettiğini, mecra masraflarını kendisi karşılamayı dahi teklif ettiğini ancak davacıların kabul etmediğini, davacıların iyiniyetli olmadığını, herhangi bir tecavüzünün olmadığını, hakkaniyet doğrultusunda bir çözüm bulunması ve masrafı davacı taraftan alınmak suretiyle 40 ve 41 parselin sınırına tahliye hendeği açılmasına karar verilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

./..

./..

Dosya içeriği ve toplanan delillerden dava konusu 40 pasel sayılı taşınmazda davacıların paydaş olduğu, 41 parsel sayılı taşınmazın ise davalıya ait olduğu, 05/08/2011 tarihli fen bilirkişi ve 23/08/2011 tarihli inşaat bilirkişi raporuna göre 41 parsel maliki davalı tarafından inşaa edilen duvarın kendi parseli içinde kaldığı ancak temel kısmının davacıya ait 40 parsele taşkın olduğu belirlenmiş ve mahkemece el atmanın önlenmesi ve duvarın yıkımına karar verilmiştir.

Bilindiği üzere Türk Medeni Kanunu 718. maddesinde taşınmaz mülkiyetinin kapsamı “arazi üzerindeki mülkiyet,kullanılmasında yarar olduğu ölçüde,üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsar.Bu mülkiyetin kapsamına,yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar,bitkiler ve kaynaklar da girer” şeklinde düzenlenmiştir. Buna göre taşınmazın altının da arza tabi olduğu ve mülkiyet hakkının kapsamına girdiği açıktır.

Bu durumda davalı tarafından inşaa edilen duvarın davacı taşınmazı içinde kalan temelinin, davacı taşınmazına kaç m2 tecavüzlü olduğunun saptanması,tecavüzlü temelin yıkılması halinde davalı taşınmazı içinde kalan duvarın da yıkımını gerektirip gerektirmediğinin tespiti için denetime açık ve infazı kabil olacak şekilde bilirkişiden rapor alınarak uyuşmazlığın çözümüne gidilmesi gerekirken davalı taşınmazı içinde kalan duvarın yıkımına karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan; davacı, kot farkı ve davalı tarafından yapılan duvar nedeniyle kendi taşınmazından akan suların akışının engellendiğini ve zararının doğduğunu ileri sürmüş olup bu iddianın komşuluk hukuku kapsamında çözüme kavuşturulması gerekmektedir. Türk Medeni Kanunu 750. maddesine göre “her taşınmaz maliki,komşuluk hukukundan doğan yetkilerin kullanılması için gerekli işlere ve bunların giderlerine ,kendi yararlanması oranında katılmakla yükümlüdür” . O halde mahallinde yeniden keşif yapılarak davacı taşınmazından akan suların davalı tarafından yapılan duvar nedeniyle akışının engellenmesi sonucu bir zarar oluşup oluşmadığı, bu zararın komşuluk hukuku çerçevesinde ne şekilde giderileceğinin saptanması ve buna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi de doğru değildir.

Kabule göre de; 4/3/1953 tarih 10/2 sayılı YİBK’da belirtildiği üzere dava değerinin el atılan kısmın değeri ile yıkımına karar verilen duvarın değerinin toplamı olması gerekirken yıkımına karar verilen duvarın değeri saptanmadan ve bu kısma ilişkin harç ikmal edilmeden yıkım isteği bakımından davaya devam edilmesi de isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16261, Karar No: 2023/2012, Tarih: 09.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/16261 E.  ,  2023/2012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2021 tarihli ve 2020/520 Esas, 2021/49 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci

maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01.06.2021 tarihli ve 2021/329 Esas, 2021/734 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eksik inceleme yapıldığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eksik inceleme yapıldığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Rutin çalışmalar sırasında, şoförü tanık Kürşat ve ön yolcusu sanık ... olan ticari taksinin duraksayarak hareket etmesi ve akaryakıt istasyonuna girmesi üzerine şüphelenilerek durdurulan araçta Cumhuriyet savcısının yazılı arama emriyle yapılan aramada; sanığın oturduğu ön yolcu koltuğu önünde sanığın ayakları arasındaki poşette net 814 gram sentetik kannabinoid içeren uyuşturucu madde ele geçirildiği olayda; sanığın eyleminin uyuşturucu maddelerin kardeşinin arayıp çağırdığı takside ayaklarının altında ele geçirilmesi, uyuşturucu maddelerin kullanım sınırının üzerinde olması, idrar analizinin negatif olması, tanık taksi şoförü Kürşat’ın yakalama tutanağı ile uyumlu ifadeleri, sanığın mahkeme aşamasındaki beyanında maddeleri kendisinin götürdüğüne dair tevil yollu ikrarlarına dair gerekçelerle uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, ayrıca sanığın ifadesinde adı geçen ... ile ...hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğinden ve şartları oluşmadığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde adli emanetteki suça konu uyuşturucu maddenin müsaderesine karar verilmemiş olması nedeniyle, hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, araştırılacak başkaca bir husus da kalmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01/06/2021 tarihli ve 2021/329 Esas, 2021/734 karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1909, Karar No: 2014/7210, Tarih: 12.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1909 E.  ,  2014/7210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2007/432-2013/453

-KARAR-

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinin 1. fıkrasında, kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimsenin, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu, bu takdirde bundan sonraki tebliğlerin bildirilen yeni adrese yapılacağı, 11.01.2011 tarihinde 6099 sayılı Kanun’un 9. maddesiyle değişik Tebligat Kanunu’nun 35. maddesinin 2. fıkrasında ise, adresini değiştiren kimsenin yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı öngörülmüştür.

Somut olayda, davalılar C.. İ.., N.. S.., N.. S.. ve S.. M..'in usulüne uygun olarak dava dilekçesinin tebliğ edildiği adreslerine gönderilen tebligatların, S.. M..'in adresinin kapalı olduğu, anılan diğer davalıların ise adresten taşındıkları gerekçesiyle iade edilmesi üzerine adrese dayalı kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresleri araştırılmadan aynı adreslerine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmıştır. Adı geçen davalıların yeni adreslerini bildirmemiş oldukları anlaşılmış ise de, adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adreslerinin bulunup bulunmadığı, yani Tebligat Kanunu’nun 35/2. maddesindeki şartların oluşup oluşmadığı araştırılmadan gerekçeli kararın anılan maddeye göre adı geçen davalılara tebliği usulsüz olmuştur.

O halde mahkemece, ilgili Nüfus Müdürlüğü'nden veya UYAP sisteminden anılan davalıların adrese dayalı kayıt sistemindeki yerleşim yeri adreslerinin araştırılması, tebligat yapılan adres ya da farklı bir adres bildirilmesi halinde bu adreslere gerekçeli kararın ve asıl davada davacı vekilinin temyiz dilekçesinin, Tebligat Kanunu'nun 21/2 ve Yönetmeliğin ilgili hükümlerine uygun olarak tebliğ edilmesi, temyiz ve cevap sürelerinin geçmesinin beklenilmesi, anılan davalıların hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi, adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adreslerinin tespit edilememesi halinde ise başka işlem yapılmadan iadesi,

2-Taraflar arasındaki Şanlıurfa 1.Noterliği'nin 07.03.2000 tarih ve 4030 yevmiye no'lu arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin taraflardan veya ilgili Noterlikten celbi ile dosyaya konulması,

3- Yenişehir Mahallesi 92 ada, 11 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir tapu kayıtlarının ilgili Tapu Müdürlüğü'nden istenerek dosyaya eklenmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3072, Karar No: 2012/4172, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3072 E.  ,  2012/4172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8314, Karar No: 2018/10668, Tarih: 10.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/8314 E.  ,  2018/10668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK.da cezaların içtimaı düzenlenmediği halde sanık hakkında hükmolunan adli para cezası ile hapis cezasından çevrilme para cezasının toplanması suretiyle sonuç olarak 3080 TL adli para cezasına hükmedilmesi;

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. maddesinde "neticeten" ibaresinden sonra gelen "3080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "3000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4349, Karar No: 2015/9333, Tarih: 14.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/4349 E.  ,  2015/9333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez)

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12842, Karar No: 2014/15583, Tarih: 07.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/12842 E.  ,  2014/15583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :09.07.2013

NUMARASI :Esas no:2013/275 Karar no:2013/539

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, İzmir 12. İcra Müdürlüğünün 2013/2112 sayılı dosyasına vaki itirazın iptaline ilişkindir.

Toplanan delillerden; tarafların 2.3.2001 tarihinde boşandıkları, müşterek çocuklar, 26.1.1990 doğumlu Nazmi Sercan ve 25.7.1997 doğumlu Serhan'ın velayetlerinin davacı anneye bırakıldığı, çocuklar için 100'er TL iştirak nafakasına ve çocukların her türlü eğitim giderlerinin davalı baba tarafından karşılanmasına karar verildiği, İzmir 8. Aile Mahkemesinin 12.10.2004 tarih ve 2003/767 esas ve 2004/1202 sayılı karar ile iştirak nafakalarının N.S. için 300 TL, Serhan için 200 TL'ye arttırıldığı, İzmir 2. Aile Mahkemesinin 2011/786 esas ve 2011/1383 sayılı dosyasında müşterek çocuk Serhan'ın velayetinin değiştirilerek babaya verilmesine ve iştirak nafakasının kaldırılmasına karar verildiği, bu kararında 12.2.2013 tarihinde kesinleştiği, davacı anne tarafından İzmir 12. jcra Müdürlüğünün 2013/2112 sayılı dosyası ile 22.2.2013 tarihinde davalı baba aleyhine eğitim giderlerine ilişkin olarak 5.535 TL asıl alacak ve 3.736,75 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 9.271,75 TL'nin tahsili için ilamsız takip başlatıldığı, davalının 14.3.2013 tarihinde itirazı üzerine takibin durduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, İzmir 12. İcra Müdürlüğünün 2013/2112 sayılı dosyasında takibe konu edilen alacak ile daha önce İzmir 6. Aile Mahkemesinde karara bağlanan iptal davasının aynı sebebe dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, İzmir 6. Aile Mahkemesinin 2006/605 esas ve 2007/252 karar sayılı dosyasına konu alacak “1.9.2003 tarihli 932 TL, 20.11.2003 tarihli 573 TL, 19.1.2004 tarihli 573 TL olup, İzmir 12. İcra Müdürlüğünün 2013/2112 sayılı dosyasında takibe konu edilen alacak ile aynı değildir. Mahkemece, davacı anne tarafından müşterek çocuk için yapılan eğitim giderleri hesaplanıp, varsa davalı baba tarafından bu giderlere ilişkin ödeme mahsup edilip, sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.07.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/7066, Karar No: 2013/2698, Tarih: 14.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7066 E.  ,  2013/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2011 gün ve 2009/1738 Esas, 2011/217 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden 18.06.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2556, Karar No: 2011/6055, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2556 E.  ,  2011/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.