muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9924, Karar No: 2021/2114, Tarih: 01.03.2021

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çerçevesinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilerek dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak bu defa Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının kendisini yetkisiz görerek dosyayı yetkisizlik kararı ile Manisa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla; mercii İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin; bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği, bu yüzden doğrudan gelmesi üzerine Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tekrar verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğunu gözeterek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve dosyanın Bakırköy cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın olan ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar vermesi gerektiği nazara alındığında; kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden; İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2020 tarihli ve 2020/739 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 01/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3807, Karar No: 2009/5880, Tarih: 06.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/3807 E.  ,  2009/5880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davlılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29.01.1996 gün ve 1995/10627 E. - 1996/587 K. bozma kararında özetle: "Çekişmeli taşınmazın sınırında şose bulunduğundan Karayolları Genel Müdürlüğüne davanın yöneltilmeden görülüp sonuçlandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra yargılamanın devamı sırasında arazi kadastrosu yapıldığından ve dava konusu taşınmazlar hakkında tespit tutanağı düzenlendiğinden mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili İscehisar Kadastro Mahkemesine gönderilmesine, yargılama gideri ve vekalet ücreti hakkında esas mahkemesince karar verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine tarafından vekalet ücretine ve yargılama giderlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi gereğince açılan tapusuz taşınmazın tesciline ilişkindir.

Davalı Hazinenin temyiz istemi, dava konusu taşınmaza ilişkin kadastro tutanağının düzenlenmiş olması nedeniyle, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 27. maddesi uyarınca mahalli mahkemenin görevsizlik (devir ve tevdi) kararı vermesi durumunda, davalı yararına vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.02.1963 gün ve E:1963/4-71 K:1963/21 sayılı kararında da benimsendiği gibi; davanın açıldığı tarihte görevli bulunan bir mahkemenin sonradan çıkan bir yasa ile görevsiz hale gelmesi üzerine verilecek görevsizlik kararında, yanlış mahkemeye dava açmamış olması yüzünden gidere sebebiyet ... bulunmayan davacıya gider yükletilmesi düşünülemez.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/son maddesinde de; Yasalar gereği gönderme, ... mahkemeler kurulması nedeniyle görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi durumunda, yargılama giderlerinden olan avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği öngörülmüştür.

Davanın taraflarından biri yararına dava gideri ve avukatlık ücreti verilmesinin nedeni, diğer tarafın davada haksız çıkmış olmasıdır.

Bu ilkeler, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.06.2006 gün ve E:2006/1-379, K:2006/360; 20.09.2006 gün ve E: 2006/1-534, K. ve 04.10.2006 tarih ve 2006/8-597-623 sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir.

Davanın taraflarından biri yararına dava gideri ve avukatlık ücreti verilmesinin nedeni, diğer tarafın davada haksız çıkmış olmasıdır.

Bu ilkeler, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.06.2006 gün ve E:2006/1-379, K:2006/360; 20.09.2006 gün ve E: 2006/1-534, K. ve 04.10.2006 tarih ve 2006/8-597-623 sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir.

3402 sayılı kadastro Yasasının 27. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, kadastro tutanağı düzenlendiği tarihten itibaren kadastro mahkemelerinin görevi başlamakta ve genel mahkemelerin görevi yasa gereği sona ermekte ve genel mahkemede görülmekte olan davalar tarafların isteklerine bağlı kalınmadan doğrudan doğruya kadastro mahkemesine aktarılmaktadır.

Başka bir anlatımla; kadastro tutanağının düzenlendiği tarihten sonra genel mahkemelerin davalara bakması olanaklı değildir. Genel mahkemeler tarafların isteğine bağlı olmadan, dosyayı bir görevsizlik (devir ve tevdi) kararı ile kadastro mahkemesine aktarması gerekir. Genel mahkemelerce doğrudan doğruya verilen aktarma kararı, teknik anlamda bir görevsizlik kararı değil, sadece bir devir kararıdır. Bu nedenle, bu devir kararı hakkında H.Y.U.Y'nın 193. maddesi hükmü uygulanmaz ve bundan dolayı davacı yargılama giderlerine ve vekalet ücretine mahkum edilemez (... ...-... Çorbalı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu Şerhi, Genişletilmiş 2. Baskı, Ankara-1991 s:1071).

Sonuç olarak; dava açıldığı tarihte görevli bulunan bir mahkemenin, sonradan çıkan bir yasa ile görevsiz hale gelmesi ya da yasada öngörülen koşulların gerçekleşmiş olması nedeniyle görevinin sona ermesi üzerine verilecek görevsizlik (devir ve tevdi) kararında, yanlış mahkemeye dava açmamış olması yüzünden gidere sebebiyet ... bulunmayan davacıya gider yükletilmesi olanaklı değildir.

Somut olayda; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla Medeni Yasanın 713. maddesi gereğince tescil istemi ile Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın yargılaması sırasında, dava konusu taşınmaz için kadastro tutanağı düzenlenmiş olması nedeniyle mahalli mahkemenin görevi sona ermiş; 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 27.maddesinin 1.fıkrası uyarınca görevsizlik kararı verilmek suretiyle dava dosyasının kadastro mahkemesine re’sen devrolunmasına karar verilmiştir.

Hal böyle olunca; yasada öngörülen koşulların gerçekleşmiş olması nedeniyle görevi sona ... mahkemenin verdiği görevsizlik kararı ile, davalı yararına vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 06.04.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/619, Karar No: 2010/4699, Tarih: 11.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/619 E.  ,  2010/4699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.01.2008
Yargıtay — Esas No: 2006/21395, Karar No: 2006/23993, Tarih: 18.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/21395 E.  ,  2006/23993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alaşehir İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece tefhim edilen kısa kararda; "davanın kabulü ile Alaşehir İcra Müdürlüğünün 2005/1 esas sayılı takip dosyasında davacılar hakkında yapılan takibin durdurulmasına" karar verilmesine rağmen gerekçeli kararda; .....şirketinin sahibi  .. Alaşehir İcra Müdürlüğünün 2005/1 esas sayılı takip dosyasındaki imzaya itirazının reddine, ... Ltd. Şti. hakkındaki Alaşehir İcra Müdürlüğünün 2005/1 esas sayılı takip dosyasında yapılan takibin durdurulmasına" hükmedildiğinden, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir. Bu durumda 7/4 sayılı 10.04.1992 tarihli İçtihadı Bileştirme Kararı gereğince verilen kararlarla bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi amacıyla yeniden karar verilmesi için mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca usulden (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına,  18.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5662, Karar No: 2019/11424, Tarih: 07.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/5662 E.  ,  2019/11424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan

mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 18.07.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4061, Karar No: 2024/4196, Tarih: 26.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4061 E.  ,  2024/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

BO Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1 E., 2023/1632 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2019 tarihli ve 2016/418 Esas, 2019/684 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ve 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 22.12.2020 tarihli ve 2019/3590 Esas, 2020/1838 Karar sayılı kararı ile, duruşma açılmak suretiyle, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararlarının kaldırılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin mahkumiyet kararlarının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 16.11.2022 tarihli ve 2022/1153 Esas, 2022/19208 Karar sayılı kararı ile, 7394 sayılı Kanun'un değerlendirilmesi zorunluluğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/1632 Karar sayılı kararı ile, duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararlarının kaldırılarak, sanığın 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; atılı suçların unsurlarının oluşmadığına, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eksik inceleme ve araştırma ile mahkumiyet hükümleri kurulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. 2011 yılında madeni yağ ve kimyevi madde alım satım işi ile uğraşmak için mükellefiyet tesis ettiren sanığın, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ve 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla kamu davaları açılmıştır.

2. Sanık, gerçek ticari faaliyette bulunduğunu, düzenlediği ve kullandığı faturaların gerçek ticari alışveriş neticesinde düzenlenip kullanıldığını beyan ederek atılı suçlamaları kabul etmemiştir.

3.Mahkemece, faturaları düzenleyen/kullanan mükelleflere ait vergi raporları, tanık beyanları, karşıt tespit tutanakları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçları işlediğine dair delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın gerçek anlamda bir ticari faaliyette bulunmadığı, komisyon karşılığında sahte fatura düzenlemek amacıyla kurulduğu, 2011 takvim yılında % 68 oranında ve 2012 takvim yılında % 95 oranında alışlarının, haklarında sahte fatura düzenleyicisi oldukları yönünde vergi raporları ve davalar bulunan firmalardan yapıldığı, ayrıca 2012 yılında düzenlediği faturaların da gerçek bir ticari faaliyete ilişkin olmadığı, düzenlenen faturaların 8.000,00 TL'nin üzerinde olduğu ve ödemelerin nakit yapılmasının vergi mevzuatına aykırı olup ödeme tevsik edici belge ile yapılması gerektiği halde ödemeye ilişkin belge sunulamadığı, bu nedenle düzenlenen faturaların da sahte olduğunun kabulü gerektiği sonucuna varıldığı, sanığın vergi mükellefiyet kaydının bulunduğu... Vergi Dairesi Başkanlığına davaya konu eylemler nedeni ile adına tahakkuk ettirilen vergi cezası, gecikme faizinin tespiti ve bu cezalara ilişkin dava açılıp açılmadığı yönünde araştırma yapıldığı, sanık tarafından 7394 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 1 yıllık süre içerisinde herhangi bir ödemede bulunmadığı, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçu yönünden zincirleme suç hükümleri uygulanarak, 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden ise şartları oluşmadığından uygulanmaması suretiyle mahkumiyetine dair temyiz incelemesine konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 2012 takvim yılında farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediğinin tespit edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. GEREKÇE

1. 2012 takvim yılında farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediğinin tespit edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/1632 Karar sayılı kararlarında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, ...'nın muhalefeti ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 34. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.

(K.O)

KARŞI OY

Sanığın sahte fatura düzenleme ve kullanma eyleminin 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketleri olarak yaptırıma bağlanmasına karşın, ayrı ayrı suçlar kabul edilmek suretiyle iki ayrı suçtan mahkûmiyet hükmü kurularak sanığa fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemiz mümkün olmamıştır.

26.03.2024 tarihinde karar verildi.

(K.O)

KARŞI OY

Sanığın sahte fatura düzenleme ve kullanma eyleminin 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketleri olarak yaptırıma bağlanmasına karşın, ayrı ayrı suçlar kabul edilmek suretiyle iki ayrı suçtan mahkûmiyet hükmü kurularak sanığa fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemiz mümkün olmamıştır.

Hukuki bir konu irdelenirken hukuk kaide ve kurallarına uygun izahat ve yorum yapılması gerekir. Ancak konunun çıplaklığıyla anlaşılması için pozitif bilime ilişkin bir vakıadan bahsetmenin uygun düşeceği kanaatindeyiz. Milattan önce (MÖ) 384 - 322 yılları arasında yaşamış ve muallim-i evvel olarak bilinen pozitif bilimin kurucusu Aristoteles; dört element kuramının ve fizik ilminin temel prensiplerini ortaya koyan kişidir. MÖ 350 yılında Aristo'ya ''Yağmur ve karın neden gökyüzünden aşağıya doğru indiği, alevlerin de neden göğe doğru yükseldiği'' sorulduğunda, henüz yer çekimi kanunu, gazların basıncı ve hacim ilişkisi ilmi olarak tespit edilmediği için, Aristo’nun kendisine yöneltilen bu soruyu ''Alevin aslı olan güneş ve ayın gökyüzünde, kar ve suyun aslı olan okyanus ve denizlerin yeryüzünde olduğu için kar ve yağmurun gökyüzünden yere, alevlerin de gökyüzüne yükseldiğini" belirterek açıkladığı, bu hususun 17. yüzyıla kadar yaklaşık iki bin yıllık süreçte pozitif bilim adına tartışmasız ve mutlak doğru olarak kabul edildiği, ta ki Newton'un 1687 yılında yer çekimi kanunu, Robert Boyle'nin de 1662 yılında gazların basınç ve hacim ilişkisini bulması üzerine, bulut kütlelerinin yer çekimi kuvvetine dayanamamasıyla yağmur ve karın yağdığı, atmosferdeki basıncı hafif gazların da basıncı kendisinden ağır olan gazların üzerine çıktığı tespit edilince pozitif bilim adına iki bin yıllık mutlak doğrunun nasıl da bir yanılgı olduğu anlaşılmıştır.

Muhalefetimize konu husus da bu pozitif bilimdeki sonradan ortaya çıkan yanılgı kadar açık ve nettir. Zira pozitif hukuk da, ceza yargılamasının hem dayanağı, hem de sınırıdır. Nitekim “nullum crimen nulla poena sine lege” kaidesi üç yüz yıllık bir hukuk kuralıdır. Bu kurala göre; kanunsuz suç ve ceza olmaz. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38 ve 5237 sayılı Kanun'un 2 nci maddelerinde ifade edildiği üzere ''Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez.'' Somut olayda sanığın aynı fıkrada yaptırıma bağlanan birden çok seçimlik hareketten ikisini işlemesi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi de gözetilerek, tek suçtan alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, tek bir suçun seçimlik hareketlerinin iki ayrı suç gibi nitelendirilmesini ceza hukukuna has yorum yöntemlerinin hiç biriyle izah etmek mümkün değildir. Maddi ceza hukukunda yorum teknikleri; lafzi, sistematik, tarihi ve teolojik olarak belirtilmiştir. Ne kanunun lafzından, ne sistematiğinden, ne de tarihsel ve teolojik yorum yöntemleriyle bu sonuca ulaşılamaz. Vergi kaçakçılığı yönünden yüksek yargı uygulamasını tarihsel yorum değil, sadece tarihi ve talihsiz bir hata olarak nitelendirmek mümkündür.

Yorum tekniklerini irdelemek yerinde bir yaklaşım olacaktır. Bir yasa metnini farklı yorumlayarak, bütün yasalardan ayrı bir anlam yükleyerek, genel uygulamayı farklılaştırmak o kuralı değiştirmekle aynı anlama gelir ki bu yetki sadece ve sadece o kuralı koyma yetkisine sahip olan yasama organına aittir. Bundan şu sonuç çıkar; yargı organı, uygulayacağı kanun metnini yorum yoluyla değiştiremez, yasa yapamaz, ancak yasayı yorumlayabilir. Kanun koyucu yasa yaparken ayrım yapmaksızın genel ifadeler kullanmış ise, kanunun kullandığı ifadelerden mümkün olan en genel ve doğru anlamı çıkarmak gerekir. Diğer bir ifadeyle; yasanın aynı maddesinde değil aynı fıkrasında seçimlik hareketli suç olarak düzenlenen "veya” ibaresi ile sayılan fiilleri ayrı ayrı ve birbirine dönüşmez suçlar saymak, ceza hukukunun yorum tekniklerinin yok sayılmasının ötesinde yasayı değiştirmektir. Tabii bir hadiseyle örneklemek gerekirse ''Balıklar su olmadan karada da yaşar, hatta selvi kavağına tırmanır yuva da yapar.'' önermesiyle eşdeğer olur.

''Expressio unius est exclusio alterius'' olarak adlandırılan yasa yapma tekniğine ilişkin ilkeye göre; kanun koyucu sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını ayrı ayrı düzenlemek isteseydi aynı fıkrada seçimlik hareketler olarak düzenlemezdi. İmkanı varken bunu yapmamış olması, onun bunu yapmak istemediği anlamına gelir.

Ceza yargılamasında özellikle maddi ceza hukukunda yasa metninin objektif yorum tekniklerinden uzak, yasanın muradına ve içeriğine uygun değerlendirilmemesi yasadan beklenen fonksiyonun yerine getirilmesine engel ve adaletsizliğe sebep olur.