muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13827, Karar No: 2023/4411, Tarih: 25.04.2023

Somut olayda toplu iş sözleşmesinin maddi zararın hesabında gözetilmesi gereği kamu düzenine ilişkin olup talep olmasa dahi re'sen uygulanması gerektiği gözden kaçırılarak bu yönde bir araştırma yapılmaksızın sonuca gidilmesi isabetsiz olduğu gibi davacı tarafından aşamalarda yatırılan harçların toplamı 15.051,48 TL olduğu halde, davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilen harç tutarının 11.977,53 TL olarak belirlenmesi yerinde görülmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce yapılacak iş öncelikle davacının çalışma döneminde iş yerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesi bulunup bulunmadığını, uygulanmakta ise davacının sendika üyesi olup olmadığını veya sendika üyesi olmamakla birlikte dayanışma aidatı ödemek suretiyle toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadığını tereddüte yer bırakmayacak şekilde tespit etmek, davacının işten ayrılmasından önceki son 1 yıla ilişkin ücret ödeme bordroları ile davacının toplu iş sözleşmesi kapsamında çalıştığının anlaşılması halinde meslek hastalığı tespit tarihi ile hükme esas alınan bilirkişi hesap raporundaki bilinen dönemin son bulduğu 31.12.2022 tarihlerini kapsayan (sonradan taşınarak başka bir yerde faaliyetine devam eden fabrikada uygulanmakta olanlar dahil) tüm toplu iş sözleşmelerini dosyaya celp etmek, davacının bilinen dönemde aldığı gerçek ücretini celp edilen belgelere göre belirlemek, yeniden hesap raporu alınmasının gerekmesi halinde hükme esas 25.05.2022 Uyap kayıt tarihli bilirkişi hesap raporunun bilinen (iskontosuz) / bilinmeyen (iskontolu) dönem başlangıç ve bitiş tarihlerinin değişmemesi gerektiğini dikkate almak, davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilen harç tutarı ile ilgili hüküm kurulurken davacı tarafından aşamalarda yatırılan harç toplamının 15.051,48 TL olduğunu göz önde bulundurmak, usuli kazanılmış hakları da gözeterek çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Davacı vekilinin tüm temyiz itirazları ile davalı vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının miktardan REDDİNE,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı yönünden BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz harcının giderinin ilgiliden alınmasına,

Davalı avukatı yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/24303, Karar No: 2021/22264, Tarih: 07.12.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/24303 E.  ,  2021/22264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre Cumhuriyet Savcısının ve sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'da, para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasındaki "325 (300+25) gün Adli Para Cezası" ibaresinin, "TCK.nın 52/2. maddesi uyarınca, 300 gün hapis cezasının, günlüğü 20 TL'den, toplam 6.000 TL Adli Para Cezasına çevrilmesine, ayrıca 25 gün karşılığı 500 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi ile değiştirilmesi, 4. fıkranın hükümden çıkartılması ve 5. fıkrasındaki "325 TL.lik" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10798, Karar No: 2013/28221, Tarih: 02.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10798 E.  ,  2013/28221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Afyonkarahisar Aile Mahkemesi

TARİHİ :1.2.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delilerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delililerin takdirinde bir yanlışlık görülmememsine göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-(9) nolu parselin; üzerinde aile konutu bulunan (10) nolu parselden ayrı ve bağımsız bir parsel vasfında olduğu, tapuda da " evin önündeki boş arsa" vasfıyla bağımsız parsel olarak kayıtlı bulunduğu, dosyaya alınan tapu kaydı ve davalılardan Osman'ın 19.6.2012 tarihli oturumdaki beyanından anlaşılmaktadır. Bu durumda, "aile konutuyla" ilgisi bulunmayan bu parsel hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu parsel yönünden de kabul kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Üzerinde aile konutu bulunan (10) nolu parselle ilgili olarak, mahkemece; davacının tescil talebinin bulunmadığı gözetilerek, sadece "satışın ve tapunun iptaline" karar verilmekle yetinilmiştir. Davacı Türk Medeni Kanununun 194.'ncü maddesine dayanarak, açık rızası alınmadan yapılan "devir işleminin iptalini" istediğine göre; bu istek, mülkiyetin devirden önceki haline döndürülmesi isteğini de içermektedir. Öyleyse, "aile konutu" vasfında olan (10) nolu parselin, diğer davalıya yapılan satışı iptal edildiğine göre, bu davalı üzerindeki "tescil" hukuki dayanağının yitirdiğinden, isteğin, mülkiyetin devirden önceki haline iadeyi de ihtiva ettiği nazara alınarak, bu parselin önceki maliki olan davalı (koca) adına tesciline de karar verilmesi gerekirken, "tescil" kararı verilmemek suretiyle, özel mülke konu bu taşınmazın, tapu sicili dışına çıkartılması sonucunu hasıl edecek şekilde hüküm tesisi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.12.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/10499, Karar No: 2017/281, Tarih: 24.01.2017

**5. Ceza Dairesi         2016/10499 E.  ,  2017/281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit ve hakaret suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2016 gün ve 2016/277 E. 2016/242 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 24/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4780, Karar No: 2018/10521, Tarih: 01.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/4780 E.  ,  2018/10521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bîr suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22.11.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 06.08.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 163/3 maddesinde tanımlanan karşılıksız yararlanma suçu için öngörülen cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık dava zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 8 ay 14 günlük durma süresi de çıkartılarak) bozma öncesinde yapılan yargılama sonucunda mahkumiyet hükmünün verildiği 02.06.2006 tarihinden hüküm tarihine kadar geçmesi nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesi yerine yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 01/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14263, Karar No: 2023/26323, Tarih: 26.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/14263 E.  ,  2023/26323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/397 E., 2021/499 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hakaret suçundan mağdur sanıklar ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 2.180,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair Nevşehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2021 tarihli ve 2020/397 Esas, 2021/499 Karar sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2023 gün ve 2023/90899 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"1. Dosya kapsamına göre;

5237 sayılı Kanun'un 73/4 ncü maddesinde yer alan "Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz" ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8 nci maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir" şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Müştekiler ... ve ...'un 15.04.2021 tarihli oturumda, müşteki ...'ın ise 01.06.2021 tarihli oturumda sanıklar haklarındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan ettikleri, hakaret suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu, sanıkların da şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmediklerine dair bir beyanlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında takibi şikayete bağlı hakaret suçundan düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2. Kabule göre de,

Sanıklar hakkında mağdur ...'a yönelik 5237 sayılı Kanun'un 125/1 nci maddesinde düzenlenen hakaret suçundan dava açıldığı, mağdurlar ... ve ...'a yönelik hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 170 nci maddesine uygun olarak açılmış bir davanın bulunmadığı, atılı suçun tek bir fiille birden fazla kişiye karşı işlendiği kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 ncü maddesinin uygulanmak suretiyle dava konusu edilmeyen eylemden mahkumiyet hükmü kurulmasında;

İsabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İki numaralı istem yönünden yapılan incelemede;

İsabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İki numaralı istem yönünden yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün ve 3/270-88 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 170 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza davası, kural olarak Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. Anılan Kanun'un 170 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da; “İddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinde yer alan; “hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan yasal düzenlemelere göre, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması yasaya açıkça aykırılık oluşturacaktır.

Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak da ifade edilen bu ilke uyarınca, hâkim ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuksal çözüme kavuşturacaktır.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde iddianame içeriğine göre sanıklar hakkında mağdur ...'a yönelik hakaret suçundan dava açıldığı, mağdurlar ... ve ...'a yönelik hakaret suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Bir numaralı istem yönünden yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 131 inci maddesinin birinci fıkrasında “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır."

Aynı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında da, “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır.

Aynı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında da, “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır.

İki numaralı isteme yönelik yapılan değerlendirmedeki açıklamalar ışığında ... ve ...'a karşı hakaret suçundan açılmış bir davanın bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede; somut olayda mağdur ...'un 15.04.2021 tarihli celsede şikâyetten vazgeçtiği, sanık ...'in 13.07.2021 tarihli savunmasında şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiği, sanık ...'in ise şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediğine dair beyanının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.10.2020 tarih ve 2018/18-589 Esas, 2020/421 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin altıncı fıkrasına göre kanunda aksi yazılı olmadıkça şikâyetten vazgeçmenin bunu kabul etmeyen sanığı etkilemeyeceğinin düzenlenmiş olması ve anılan Kanun hükmünün amacının yargılama sonucunda beraat etme ihtimali bulunan sanık hakkında yargılamaya devam olunarak suçun sabit olmaması hâlinde beraatına, sabit olduğunun anlaşılması durumunda ise cezalandırma zorunluluğu ortadan kalktığı için davanın düşmesine karar verilmesini gerektirmesi karşısında, her ne kadar sanık ... yönünden; sanığın şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediğine ilişkin bir beyanı yok ise de yargılama sonucu atılı suçu işlediğinin sabit olması nedeniyle mahkûmiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleşerek kanun yararına bozma talebiyle incelendiği dolayısıyla beraat etme ihtimalinin bulunmadığı, ancak 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkraları uyarınca, kovuşturma şartının ortadan kalkması ve bir düşme sebebi bulunduğundan davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Yukarıda ayrıntıları ile açıklanan nedenler doğrultusunda sanıklar hakkında takibi şikayete bağlı hakaret suçundan düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmedenyazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuş ve kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hakaret suçundan sanıklar hakkında Nevşehir 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2021 tarihli ve 2021/499 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Bir ve iki numaralı istemler yönünden birlikte yapılan değerlendirme neticesinde;

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle;

2. Hakaret suçundan sanıklar hakkında Nevşehir 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2021 tarihli ve 2021/499 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Bir ve iki numaralı istemler yönünden birlikte yapılan değerlendirme neticesinde;

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle;

a. Sanıklar hakkında mağdur ...'a yönelik hakaret suçundan açılan kamu davalarının, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkraları gereğince DÜŞMESİNE,

b. ... ve ...'a yönelik verilen hükümlerde; sanıklara verilen cezanın kaldırılması gerekmekle, anılan Kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, sanıklar hakkında hakaret suçundan verilen 2.180,00 TL adli para cezasının KALDIRILMASINA, Bu suçtan hükmolunan cezaların çektirilmemesine,

4. Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/515, Karar No: 2011/5366, Tarih: 28.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/515 E.  ,  2011/5366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırmasız el atmaya dayanan bedel davalarında da Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bilirkişi raporunda somut emsal olarak alınan taşınmazlar küçük yüzölçümlü olduğundan emsal alınacak nitelikte değildir. Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 28.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.