muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4596, Karar No: 2011/5523, Tarih: 10.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraatı yerine mahkumiyetine karar verilmesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21092, Karar No: 2009/1838, Tarih: 29.01.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/21092 E.  ,  2009/1838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Anayasa'nın 4709 sayılı Yasa ile değişik 46/son fıkrası hükmüne göre kesin hükme bağlanan (kesinleşmiş) kamulaştırma bedellerinin ödenmemesi halinde 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin uygulanması talep edilebilir. Bir başka anlatımla henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedeli için 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanamaz. İcra mahkemesince takip dayanağı ilamın kesinleşme tarihine kadar 3095 sayılı Yasa hükümleri doğrultusunda (2003-2004-2005 yılı Bütçe Kanunları Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden bu Kanunlardaki faiz oranlarının aynen uygulanma olanağı kalmamıştır. Bu durumda faiz oranlarının dikkate alınması zorunludur. Dayanak ilamın kesinleşmesine kadar yasal faiz oranları kesinleşme tarihinden sonrası için Anayasa'nın 46/son maddesindeki değişikliğe göre kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faiz oranı üzerinden faiz talep edilebilecektir. O halde şikayetin yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda sonuçlandırılması gerekir.

Mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak duruma göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7085, Karar No: 2024/1727, Tarih: 14.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/7085 E.  ,  2024/1727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1869 E., 2020/1584 K.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ile ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.02.2019 tarihli ve 2019/31 Esas, 2019/60 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'a karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, ancak ilk hükmün sanık müdafileri tarafından temyiz edilmiş olması dikkate alınarak usulü kazanılmış hak ilkesi gereğince, ayrı ayrı 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar ..., 'ye karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'un 82 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, ancak ilk hükmün sanık müdafileri tarafından temyiz edilmiş olması dikkate alınarak usulü kazanılmış hak ilkesi gereğince, ayrı ayrı 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

c. Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'un 82 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (e) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, ancak ilk hükmün sanık müdafileri tarafından temyiz edilmiş olması dikkate alınarak usulü kazanılmış hak ilkesi gereğince ayrı ayrı 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.10.2020 tarihli ve 2019/1869 Esas, 2020/1584 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye, sanıkların öldürme kastının olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, suça iştirak hükümlerinin uygulanamayacağına, suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sübuta, sanıkların beraatine karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde sanık ...'ın kızı ...'un kaybolduğu, sanık ...'ın bunu öğrenmesi üzerine kardeşi ... ve eşini karakola gönderdiği, karakolda sanık ...'ın eşinin şüpheli olarak ...'i gösterdiği, bunun üzerine polis memurları tarafından ...'in evi olan ve dava konusu olayın gerçekleştiği eve gidildiği, .... babası ile yapılan görüşme sonucunda ... ve...'nın evde olmadığının öğrenildiği, bu sırada sanık ...'in de polis aracı içerisinde beklediği, ... ve...'ya ulaşılamaması üzerine ikametten ayrıldıkları, sanık ...'in olanları abisine anlattığı, sanıklar ile ... arasında daha önce de ... konusu ile ilgili husumet oluştuğu, bu hususun taraflarca da kabul edildiği, sanık ... ve ... olaylardan ...'in ailesini sorumlu tutması nedeniyle olay günü gece saatlerinde mağdurların bulunduğu ikamete tespit edilemeyen motosikletle gittikleri, sanık ...'ın elinde tüfek olduğu, sanık ...'in ise elinde poşetler içerisinde molotof kokteyli bulunduğu, bu sırada mağdurlar ... , ...'nin evin balkonunda bulunduğu, ... ise evin içerisinde uyuduğu, sanıkların olay yerine motosiklet ile geldikten sonra sanık ...'ın elinde bulunan tüfek ile mağdurların bulunduğu balkona doğru mağdurları hedef alarak ateş ettiği, mağdurlardan ... dışında kalanların sanığın tüfeği ateşlediğini görmesi üzerine ikametin içine kaçtıkları, bu sırada sanık ...'in elinde bulunan molotof kokteylleri ateşleyerek balkona attığı, molotofun atılması sonucu evin alev aldığı, balkonun mutfağa açılan kapısının yanmaya başladığı, Esas No : 2022/7085

mağdurların bağırışları üzerine sanıkların olay yerinden uzaklaştığı, mevcut saldırı nedeniyle mağdurlardan ....y'ın hayati tehlike geçirecek ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde, mağdur ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte, mağdur......'nin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaralandığı, mağdurlardan ...... suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu, anlaşılmıştır.

mağdurların bağırışları üzerine sanıkların olay yerinden uzaklaştığı, mevcut saldırı nedeniyle mağdurlardan ....y'ın hayati tehlike geçirecek ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde, mağdur ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte, mağdur......'nin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaralandığı, mağdurlardan ...... suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu, anlaşılmıştır.

2. Sanıkların savunmaları, mağdurların beyanları, tanıkların anlatımları, mağdurlar hakkında adli tıp raporları, yazı cevapları, olay yeri inceleme tutanağı, uzmanlık raporları, nüfus ve adli sicil kayıtları, tutanaklar, bilirkişi raporları, HTS kayıtları ve diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından iştirak iradesi ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, adil yargılanma ve savunma hakkının ihlal edilmediği, somut olayda mağdurlardan kaynaklanan haksız bir hareket bulunmadığından sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından sanıklar müdafiilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Suç Vasfı Yönünden

2.Suç Vasfı Yönünden

Sanıklardan ..., av tüfeğiyle, sokak lambası ile evin ışıklarının aydınlattığı bir ortamda, balkonda oturan mağdurları görerek yakın mesafeden ateş etmesi ve mağdurlardan birinin nitelikli olarak, üçünün basit tıbbi müdahale ile giderilemez, birinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir ölçüde yaralanmış olması birlikte gözetildiğinde, eylemin kasten öldürmeye teşebbüs olduğu, ateş etme ve yaralama eyleminin arkasından, mağdurların evin içine kaçmalarından sonra sanık ... tarafından gerçekleştirilen balkona molotof atma eylemi sonucu tutanaklara, keşfe ve fotoğraflara göre "mutfak ve banyo demir kapısında islenme, plastik ayakkabılığın altında erime" oluştuğu, ateşin mağdurlar tarafından kolaylıkla söndürüldüğü, itfaiye ya da geniş çaplı bir müdahalenin olmadığı, mutfağın genel görünümünün normal olduğu da göz önüne alındığında; yangının büyüklüğü, mağdurlara sirayet etme ihtimali ve herhangi birine sirayet etmemiş olması, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı nazara alındığında sanıklar hakkında mağdurlara yönelik yangın çıkarmak suretiyle öldürmeye teşebbüs suçunun şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, kurulan hükümlerde temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenmesi gerektiği düşünülmeden yanılgıya düşülerek yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Teşebbüs Yönünden

Kabule göre ise;

a. Dosyada mevcut raporlara göre, eylem sonucu mağdur ...'ın, "yaşamını tehlikeye sokacak ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde ve duyu ya da organlarından birinin işlevinin zayıflaması" niteliğinde yaralanmış olması karşısında, teşebbüs nedeniyle (13) yıldan (20) yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek makul ile üst sınır arasında makule yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde (15) yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

b. Küçük yaştaki mağdur ...'in , eylem sonucu "yaşamını tehlikeye sokmayacak ve basit bir tıbbi müdahale giderilebilir ölçüde" yaralanmış olması karşısında; teşebbüs nedeniyle (13) yıldan (20) yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek alt sınıra yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde (15) yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

4.Usül Yönünden

4.Usül Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca kazanılmış hakkın sonuç ceza bakımından geçerli olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında hapis cezalarına hükmedildikten sonra, kazanılmış hak nedeniyle hapis cezalarının Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28.12.2018 tarihli bozma kararından önce hükmedilen hapis cezaları üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) (3-a-b) ve (4) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle sanıklar müdafiilerinin temyiz sebepleri suç vasfı, teşebbüsün derecesi ve usül yönünden yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.10.2020 tarihli ve 2019/1869 Esas, 2020/1584 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2008/12852, Karar No: 2010/16759, Tarih: 01.12.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/12852 E.  ,  2010/16759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında; işyerinde yapılan arama sonucunda fotokopi yoluyla çoğaltarak piyasaya sürülmüş 54 adet kitap ele geçirilmesi eylemi nedeniyle 5846 sayılı Kanunun suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 72/b maddesinin uygulanması istemiyle dava açılmış; anılan kanunun 18.maddesine göre mali hakları kullanma yetkisinin münhasıran eser sahibine ait olup, yayımcının ancak eserin sahibi ile yapacağı sözleşmeye göre mali hakları kullanabileceği, yasanın 52.maddesine göre ise mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesinin şart olduğu, yine anılan yasanın 42.maddesinde bahsi geçen hakların üyelerince meslek birliğine verilecek yetki belgelerine göre takip edileceği belirtilmiştir.

Müşteki meslek birliği EDİSAM'ın şikayet hakkının belirlenmesi açısından, dava konusu her bir kitaba ilişkin; eser sahipleriyle yayınevleri arasında mali hakların devir ve taahhüt sözleşmeleri ile yayıncı firmaların meslek birliğine verdikleri yetki belgeleri getirtilerek müştekinin şikayet hakkını haiz olup olmadığı belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1053, Karar No: 2012/20932, Tarih: 08.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1053 E.  ,  2012/20932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi uygulanmadan önce ek savunma hakkı verilmediği, sanığa ait sürücü belgesinin onaylı örneğinin getirtilmediğinden bahisle bozma istenilmişse de; İnceleme sırasında sanığa ait sürücü belgesi örneği UYAP sisteminden alınıp dosya içerisine konulmuş, 5271 sayılı CMK' nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup ek savunma gerektirmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusursuz olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.