muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7560, Karar No: 2011/5894, Tarih: 17.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17832, Karar No: 2020/15468, Tarih: 04.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/17832 E.  ,  2020/15468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Çanakkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2018 tarih ve 2017/208 Esas, 2018/177 Karar sayılı kararı

2) Sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29/04/2019 tarih ve 2018/1779 Esas, 2019/1220 Karar sayılı kararı

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarih ve 2018/1779 Esas, 2019/1220 Karar sayılı kararının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık ve katılan vekili

tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle, kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarih ve 2018/1779 Esas, 2019/1220 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, sanığın ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Çanakkale 3. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4966, Karar No: 2020/14420, Tarih: 07.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4966 E.  ,  2020/14420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen ve 20.10.2015 tarihinde tefhim edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 11.11.2015 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 07.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10944, Karar No: 2018/6606, Tarih: 12.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/10944 E.  ,  2018/6606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen cezanın fazla olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının belirlenmesine esas uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 760 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/38106, Karar No: 2014/32699, Tarih: 05.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/38106 E.  ,  2014/32699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/10/2012

NUMARASI : 2012/109-2012/1053

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, SASKİ Genel Müdürlüğüne ait işyerinde, davalı J..-E.Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti. işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirket ile dava dışı SASKİ Genel Müdürlüğü arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinin sona erdiğini, davacının ihaleyi yeni alan firmada çalışmaya devam ettiğini, işyeri devrinin fesih niteliğinde kabul edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2 İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiştir.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretleri yönünden ise 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretleri yönünden ise 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Somut olayda, davalı işveren 31.12.2008 tarihi itibari ile işyerini, ihbar olunan SASKİ Genel Müdürlüğü ile hizmet alım sözleşmesi imzalayan bir başka alt işverene devretmiştir. Dava 19.01.2012 tarihinde işyerinin devredilmesinden üç yıl sonra açılmıştır. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakları yönünden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6105, Karar No: 2015/6857, Tarih: 27.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/6105 E.  ,  2015/6857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Bakanlığı ve diğeri aleyhine 28/05/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; İçişleri Bakanlığı'na karşı açılan davanın yargı yolu bakımından görevsizliğine, diğer davalıya karşı açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki belgeler incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacıların yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29572, Karar No: 2018/3345, Tarih: 19.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/29572 E.  ,  2018/3345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı .... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından 1.066.240 TL asıl alacak üzerinden ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile icra takibine başlanıldığı ve borçluya örnek 9 nolu ödeme emri tebliği üzerine borçlunun yasal sürede borcun 858.140 TL üzerindeki kısma itiraz ettiği, borçlu şirket adına kayıtlı ... İli ... İlçesi 160 ada 369 parsel sayılı taşınmazın ... . İcra Müdürlüğü'nün 2000/1508 Talimat sayılı dosyasında 16.11.2009 tarihinde ihale edilip satış bedelinin 6.268.303,25 TL olarak dosyaya geldiği, 25.03.2011 tarihli sıra cetveli ile dosyaya gelen bedelden 1. sıra ipotek alacaklısı olan alacaklı ....'ye 1.163,272,42 TL ödeme yapıldığı, borçlu şirketin takip konusu alacağın 858.140 TL'lik kısmını kabul ettiğinden alacaklıya fazla ödenen 210.491,77 TL'nin iadesi için muhtıra çıkarılması taleplerinin, icra müdürlüğünce; alacaklı tarafın açtığı ... . Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 07.10.2010 tarihli, 2007/703-2010/540 sayılı itirazın iptali davasının kabulüne karar verildiği gerekçesi ile reddedildiği, borçlu şirketin itirazın iptali kararının henüz kesinleşmediğinden bahisle icra müdürlüğü işleminin iptali istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece itirazın iptali kararının kesinleşmeden infaz edilebileceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği, mahkeme kararının Dairemizin 28.04.2015 tarih, 2015/8821 E.-2015/11463 K. sayılı ilamı ile bilirkişi incelemesi yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; itirazın iptali kararının kesinleşmeden infaz edilemeyeceği sonucuna göre hesaplama yapılan bilirkişi raporu hükme esas alınarak, şikayetin kabulü ile borçlu tarafça fazla ödenen 192.269,24 TL'nin alacaklı vekilinden istenmesi için muhtıra çıkarılmasına karar verildiği, mahkeme kararının alacaklı vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Kural olarak itirazın iptali kararının infazı için kesinleşmesi gerekmez. Dolayısıyla, borçlunun itirazının iptaline karar verilmiş olduğundan, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yapılarak şikayet konusunda bir karar verilmesi gerekirken, itirazın iptali kararının kesinleşmeden infaz edilemeyeceği yönündeki bilirkişi raporunun hükme esas alınarak, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Kural olarak itirazın iptali kararının infazı için kesinleşmesi gerekmez. Dolayısıyla, borçlunun itirazının iptaline karar verilmiş olduğundan, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yapılarak şikayet konusunda bir karar verilmesi gerekirken, itirazın iptali kararının kesinleşmeden infaz edilemeyeceği yönündeki bilirkişi raporunun hükme esas alınarak, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı ....'nin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11875, Karar No: 2015/9489, Tarih: 07.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11875 E.  ,  2015/9489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kızıltepe 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2000/16-2013/979

Davacı T.. B.. vekili Avukat Yılmaz tarafından, davalılar O.. Ö.. ve diğerleri aleyhine 27/01/2000 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar O.. Ö.. vekili ile davalı H.. M.., S.. S.. ve A.. K.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeni ile uğranılan kurum zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş, karar, davalılar O.. Ö.., H.. M.., S.. S.. ve A.. K.. tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, dava dışı şirketin sahte çiftçilik belgelerine dayanarak ve gerçekte satışı yapılmayan gübre miktarları için devletten destekleme primi aldığını, davalıların İl ve İlçe Tarım Müdürlüğü görevlileri olup yeterli denetim yapmayarak kurum zararına sebebiyet verdikleri iddia ederek, oluşan zararın davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, görevlerinin sadece beyan edilen tarım arazisine çiftçi belgesinde gösterildiği kadar gübre miktarı düşüp düşmediğini genelgeye göre belirlemek olduğunu, ziraat odası tarafından hazırlanan belgelerin sahteliğini denetleme gibi bir görevleri olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların haksız filleri dolayısıyla hazinenin zararından sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; hukuk ve ziraat mühendisi bilirkişilerden alınan raporun idare müfettişleri tarafından düzenlenen inceleme raporundan alıntılar yapılarak düzenlendiği davalıların her birinin sorumluluğunun yasal mevzuat yönünden de incelenerek değerlendirilmediği anlaşılmakta olup rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Ayrıca, dava dışı şirket ya da çiftçilerden tahsilat yapılıp yapılmadığı ve şirket tarafından verilen teminat mektubu akıbetide araştırılmadan hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Şu durumda mahkemece, haricen tahsilat yapılıp yapılmadığına dair usulünce araştırma yapılması ve konusunda uzman bilirkişilerden; davalıların görev ve sorumlulukları, hangi davalının hangi belgelerde imzası olduğu ayrıca idarenin genel işleyişi yönünden talebe konu zarara sebebiyet veren belgelerin sahteliğini denetleme görevleri olup olmadığı, dava dışı ziraat odası çalışanlarının eylemleri de değerlendirilerek, ayrıntılı, açık ve denetime imkan verecek nitelikte rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile istemin aynen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.