muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3624, Karar No: 2017/6102, Tarih: 11.09.2017

13/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5. maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31/12/2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31/12/2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıdaki fıkra kapsamında yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilir." hükmü ve 2005/8928 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında yer alan esaslar çerçevesinde, Kurumca icra kanalı ile tahsil edilmeyen ve tüm işçileri kapsayan tasarrufu teşvik kesintilerini de kapsayan belediyelerin Sosyal Güvenlik Kurumu'na ve diğer kurumlara olan borçlarının ödenmesi ile ilgili olarak Belediyeler ile Hazine Müsteşarlığı arasında uzlaşmaya varılmış ise ilgili belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle borçların tasfiyesi işlemleri başlatılmaktadır. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumu'na olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

4853 sayılı Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabının Tasfiyesi ve bu Hesaptan Yapılacak Ödemelere Dair Kanun gereğince nemaları tahsil görevi davalı Kuruma verilmiştir. Bu borcun asıl sorumlusu da davacı işverendir.Buna göre nema sorumlusunun işveren belediye olduğu şeklindeki belirleme yerindedir. Ancak mahkemece davacı belediyenin tasarruf teşvik borçlarının uzlaşma kapsamına alınıp alınmadığı,belediyeden icra yoluyla veya uzlaşma kapsamında tasarruf teşvik borcunun tahsil edilip edilmediği dairemiz bozması üzerine araştırılsada dosyadaki çelişki giderilmemiştir.

Dosyada bulunan ...' nun 20.10.2008 tarihli yazısında, ... Belediyesinin tasarruf teşvik kesintisine ilişkin borcunun icra takibine alınarak tahsil edildiği, ... ca ilgili banka şubesine ödendiği bildirilmiş ,yine ... nun 30.11.2010 tarihli yazısında ... Belediyesinin tasarruf teşvik borçlarının uzlaşma kapsamına alınarak bedelin ... Bankasının ilgili hesabına yatırıldığı ve borcun bittiği belirtilmiştir. Dairemiz 07.03.2016 tarihli bozması üzerine uzlaşma kapsamında tasarruf teşvik borcunun tahsil edilip edilmediği sorulması üzerine 02.06.2016 tarihli ... yazısında davacı belediyenin tasarruf teşvik borçları uzlaşma kapsamına alınmamış olup bu konuda davacı belediyeden tahsil edilerek hesaplara aktarılan herhangi bir ödeme bulunmadığı cevabı verilmiş olup, dosyada çelişki oluşmuş ve bu çelişkiler giderilmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Yapılacak iş, yukarıda belirtilen yazılar arasındaki çelişkiyi gidermek ve davalı Kurum'dan özellikle dava konusu borç belirtilerek bu borç için belediyenin tasarruf teşvik borçlarının uzlaşma kapsamına alınıp alınmadığını , bu konuda davacı belediyeden tahsil edilerek ilgili hesaplara aktarılan ödeme bulunup bulunmadığını sorarak, sonucuna göre karar vermektir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8090, Karar No: 2007/8763, Tarih: 24.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/8090 E.  ,  2007/8763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Samsun 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ        : 16.02.2007

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte belirtilen nedenle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının 1. bentte belirtilen nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.05.2007 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2024/1232, Karar No: 2024/2912, Tarih: 19.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1232 E.  ,  2024/2912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3051 E., 2023/2988 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 37. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/50 E., 2021/229 K.

Taraflar arasındaki sigorta başlangıcının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalıya ait bina inşaatında 01.06.1989 tarihinde işçi olarak çalışmaya başladığını ve kendisine adına SGK giriş bildirgesinin verildiğini, davalı işverenin Kuruma işe giriş bildirgesini vererek müvekkilinin.... sigorta sicil numarasıyla kaydedildiğini, müvekkilinin çalışması işe giriş bildirgesiyle Kuruma bildirilmiş ise de primlerinin ödenmediğinden davalı Kurumca çalışmalarının sigortalı hizmet olarak kabul edilmediğini, davalı işverence prim ödenmediğinden müvekkilinin işe giriş tarihinin sigorta kayıtlarında 01.06.1989 tarihi olarak görünmediğini, bu sebeple müvekkilinin emeklilik için uzun bir süre daha beklemek zorunda kalacağını belirterek, müvekkilinin sigorta başlangıç tarihinin 01.06.1989 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı tarafça dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen .... yönünden 24.11.2015 tarihli dilekçeyle ön inceleme duruşmasından önce davalı hakkındaki davayı atiye terk ettiklerini beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, davacının tespitini talep ettiği süre içinde yasada öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, bizatihi işe giriş bildirgesi varlığının çalışmanın ispatı olamayacağını, fiili çalışmanın ispatının gerektiğini, ayrıca bildirgedeki imzanın davacıya ait olup olmadığının araştırılması gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, davacının tespitini talep ettiği süre içinde yasada öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, bizatihi işe giriş bildirgesi varlığının çalışmanın ispatı olamayacağını, fiili çalışmanın ispatının gerektiğini, ayrıca bildirgedeki imzanın davacıya ait olup olmadığının araştırılması gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Dinlenen davacı tanıklarının davacının işyerinde fiili çalışma olgusunu teyit eder mahiyette beyanları bulunmaktaysa da davacı tanıklarının hizmet döküm cetvellerinin tetkikinde davacının tespitini talep ettiği dönemde işyerinden yapılmış sigorta bildirimlerinin mevcut olmadığı, dinlenen bordro tanıklarının ise davacıyı tanımadıklarını, işyerindeki çalışması hususunda bilgilerinin olmadığını beyan ettikleri, Mahkememizce SGM, emniyet müdürlüğü, vergi dairesi ve belediye başkanlığı aracılığıyla yapılan komşu işyeri araştırmasında tespit edilen komşu işyeri tanığı ...'ün davaya konu inşaatın yapıldığı bölgede 2000 yılından sonra çalıştığını, 1989 yılında bu bölgede çalışmadığını, inşaatın yapımı sırasında orada olmadığını, kendisinin 1989 yılında Beyoğlu'nda çalıştığını beyan ettiği, grafolog bilirkişi tarafından düzenlenen raporda her ne kadar 30.05.1989 tarihli işe giriş bildirgesindeki imza ve fotoğrafın davacıya ait olduğu yönünde tespit yapılmış ise de fiili çalışmanın aynı dönemde resmi kayıtlarda çalışması görünen tanık beyanlarıyla desteklenemediği anlaşılmakla..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili davanın kabulünün gerektiğini beyanla İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekillinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçe içeriğini tekrarla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık 01.06.1989 tarihinin sigorta başlangıcı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 2 nci, 6 ncı, 9 uncu, 79 uncu, 108 inci maddesi hükümleridir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçe içeriğini tekrarla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık 01.06.1989 tarihinin sigorta başlangıcı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 2 nci, 6 ncı, 9 uncu, 79 uncu, 108 inci maddesi hükümleridir.

Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığı yeterli olmayıp, aynı zamanda o kimsenin Kanun'un belirlediği biçimde (506 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi ve 5510 sayılı Kanun'un 4/a maddesi) eylemli olarak çalışması da koşuldur. Bu yön 506 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi ile 5510 sayılı Kanun'un 7/a maddesinde ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 1999/21-549-555, 2005/21-437-448 ve 2007/21-306-320 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır. Bu bakımdan davacının işyerinde eylemli olarak çalışıp çalışmadığının yöntemince araştırılması gerektiği ortadadır.

Hizmet tespitinin bir türü olan sigortalılık başlangıç tespiti davasında, dava konusu dönem yönünden hem çalışmaların geçtiği işyerinin varlığı hem de sigortalının çalışmalarının gerçek ve sigortalı çalışma olduğunun hiçbir teredüte yol açmayacak şekilde ispatlanması gerekmektedir.

Bu tür davalar yalnızca bir günlük çalışmanın tespitinden ibaret olarak görülmemeli, bir günlük çalışmanın kabulü ile saptanacak sigortalılık başlangıcının sigortalıya sağlayacağı sigortalılık süresi ile birlikte kazandıracağı haklar dikkate alınmalı ve giriş bildirgesi ile birlikte eylemli çalışmanın bulunup bulunmadığı özellikle belirlenmelidir.

Bu da dava konusu çalışmaların sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı, sigortalı çalışma niteliğinde ise çalışmanın varlığı yönünden dönemde bordrolu olan tanık, yoksa komşu işyeri tanığı araştırarak ifadelerinin alınması, varsa bu döneme ilişkin makbuz, fatura, defter gibi tüm kayıt ve belgelerin incelenmesi, 506 ve 5510 sayılı Kanun'lar ile Yargıtay’ın yerleşik içtihatları gereğidir.

3. Değerlendirme

1.Sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için mutlak koşul niteliğindeki hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı ortaya konulmalıdır.

2.Mahkemenin yazılı hükmü, eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalıdır.

3. Değerlendirme

1.Sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için mutlak koşul niteliğindeki hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı ortaya konulmalıdır.

2.Mahkemenin yazılı hükmü, eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalıdır.

Yukarıda anılan yasal düzenleme ve açıklamalara göre inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, davacının .... unvanlı işverenin 587202 sicil nolu iş yerinden davacı adına 01.06.1989 tarihli işe giriş bildirgesinin verilmiş olduğu, işe giriş bildirgesindeki sigortalı imzasının davacının el ürünü olduğu ve fotoğrafın davacıya ait olduğunun bilirkiş marifetiyle belirlendiği, Kurumdan gelen işyeri tescil bilgilerine göre iş yerinin 30.05.1989-31.05.1992 tarihleri arasında Kanun kapsamında olduğu, mahiyet kısmının ise boş olarak gönderildiği ancak tanık anlatımlarından işyerinin inşaat konulu iş yeri olduğunun bildirildiği, iş yerinden dava konusu dönemi de içeren 1989 yılına ilişkin bordro verilmediği, yalnızca 1992/2. dönem bordrosu verildiği, bu dönemden bildirimi olan sigortalıların ise davacıyı tanımadığı, komşu iş yeri tespiti yapılamadığı, davacı tanıkların ise iş yerinden bildirimlerinin bulunmadığı ve böylelikle eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

3. Mahkemece evveliyatla davacının da beyanı alınarak hangi işte çalıştığı, iş yeri inşaat konulu ise hangi adreste olduğu, kimlerle birlikte çalıştığı hususları sorulmalı, davacının eylemli çalışmasını ortaya koyacak şekilde iş yerinin inşaat işyerinin söz konusu inşaatın ruhsatı ve yapı kullanım izni bilgileri ilgili Belediye Başkanlığından sorularak araştırılmalı, komşu iş yerinin saptanamaması halinde taraflardan sorulmak suretiyle iddia olunan çalışma olgusunu bilebilecek kişilerin isimleri ayrıca sorulup tespit edilerek dinlenmeli, bozma öncesi dinlenen tanıklardan ...'in çalıştığı iş yerinin dava konusu iş yeri ile irtibatının ne olduğu ile tanık ....'un dava konusu dönemde ikamet durumuna ait kayıt, tanık ....'ın traktörle dava konusu dönemde kendi nam ve hesabına çalıştığına dair vergi kayıtlarının da celbedilerek yapılacak değerlendirme sonucuna göre toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının işyerinde çalışıp çalışmadığı hususu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9603, Karar No: 2015/3698, Tarih: 27.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9603 E.  ,  2015/3698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3, 53/6, 63. maddelerince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olayda ölen ve akrabalarının türbelerin bulunduğu Ziyaret mevkiinde kurban kesip ellerini ve üzerine kan bulaşması nedeniyle temizlemek için ölenin tepeden aşağı dere kenarına inip tekrar yukarıya çıktığı esnada; yukarıda kepçe ile çalışma yapan sanığın keşifte izlenen CD'den anlaşıldığı gibi hafriyat dökme işleminin yapıldığı alanda aracının lastik izleri bulunması ve olay öncesinde, kesilen kurbandan sanık ve yanındakilere de ikramda bulunulması nedeniyle sanığın çevrede insanların bulunduğunu bilmediğinden söz edilemeyeceği, yuvarlanan taşların ölüme neden olduğu, sanığın da iş güvenliği önlemleri alınmadan çalışması nedeniyle tebğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delilere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası ertelenen sanık hakkında hükmedilen denetim süresinin TCK'nın 51/3. maddesi gereğince hükmedilen ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki denetim süresinin 1 yıl 8 ay olarak belirlenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme kısmen aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2369, Karar No: 2014/5714, Tarih: 28.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2369 E.  ,  2014/5714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22599, Karar No: 2014/7355, Tarih: 18.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22599 E.  ,  2014/7355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden fındıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13508, Karar No: 2020/5639, Tarih: 03.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13508 E.  ,  2020/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 231/11. gereği hükmün açıklanması TCK’nın 179/3-2, 62, 50/1, 52/2, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, TCK'nın 179/3-2, 62. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Tekirdağ (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28.03.2014 tarihli ve 2013/388 Esas - 2014/214 Karar sayılı kararının 17.04.2014 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde TCK'nın 179. maddesinde tanımlanan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/268 Esas - 2015/360 Karar sayılı kararıyla mahkumiyetine karar verildiği, verilen kararın 07/07/2015 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2015 tarihli ve 2015/790 Esas, 2015/1335 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Sanığa isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 179. maddesinin 2-3. fıkralarında düzenlenen ''trafik güvenliğini tehlikeye sokma'' suçuna ilişkin olduğu, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu için TCK'nın 179. maddesinin 2. fıkrasında temel ceza miktarının ''üç aydan iki yıla kadar hapis cezası'' olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; ''Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.'' şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan ''01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile; ''...kovuşturma evresine geçilmiş...'' ibaresinin, aynı bentte yer alan ''...basit yargılama usulü...'' yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; ''mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.'' şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, ''Basit Yargılama Usulü'' yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8253, Karar No: 2019/19255, Tarih: 25.12.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/8253 E.  ,  2019/19255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 24.07.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle, aynı Kanunun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 25/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.