muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8786, Karar No: 2016/13992, Tarih: 31.05.2016

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 20.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 04.09.2008 tarihinde teslim edildiği dosya kapsamı ile sabittir.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet rapor ve ek raporunda “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; bu ayıpların “açık” yada “gizli” olup olmadığı ve “gizli ayıp” olarak nitelendirilen ayıplar yönünden (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak) yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, “açık” yada “gizli” ayıplı olup olmadığı ayrıca bu ayıpların ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Davacının eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden; Davacı eksik işlerle ilgili talepte bulunmasına rağmen mahkemece bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Hal böyle olunca mahkemece, davacının eksik işlerle ilgili talebinin, eksik ifa veya ayıp olup olmadığı, ayıp olarak nitelendirilirse açık ve gizli ayıp niteliğinde bulunup bulunmadığı, süresinde ihbar edilip edilmediği değerlendirilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile bu hususta karar verilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

4-Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince davalı yararına, 3. bent gereğince davacı yararına hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 31/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27617, Karar No: 2022/3862, Tarih: 08.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/27617 E.  ,  2022/3862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-.... tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1-1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde; ....gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin ... tarihli ve ... Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ...tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26496, Karar No: 2018/2873, Tarih: 26.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/26496 E.  ,  2018/2873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile emsallerin zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve özel amaçlı olmayan değerlendirme tarihine yakın tarihli satış olması gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, dava tarihinden sonraki satış emsal alınarak değer biçilmiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17894, Karar No: 2023/4039, Tarih: 01.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17894 E.  ,  2023/4039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.01.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen, 16.12.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilip 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hüküm kaldırılarak sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının doğru olduğuna, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın, katılan tarafından, hakkında başlatılan icra takibine konu 15.09.2015 tanzim tarihli senetlerin sahte olduklarını, senetlerde yer alan imzaların kendisine ait olmadığını ileri sürüp, suç duyurusunda bulunarak katılan hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan dava açılmasına sebebiyet vermek suretiyle iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan hakkında, sanığın vekili aracılığıyla 19.02.2016 tarihinde Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'na yaptığı suç duyurusu sonrası Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından resmi belgede sahtecilik suçundan başlatılan soruşturmada, imzaların sanığıa ait olduğunun belirlemesi nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara karşı sanık ... vekili tarafından yapılan itirazın Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2017/685 D.İş kararıyla reddedildiği anlaşılmıştır.

1. Katılan hakkında, sanığın vekili aracılığıyla 19.02.2016 tarihinde Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'na yaptığı suç duyurusu sonrası Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından resmi belgede sahtecilik suçundan başlatılan soruşturmada, imzaların sanığıa ait olduğunun belirlemesi nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara karşı sanık ... vekili tarafından yapılan itirazın Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2017/685 D.İş kararıyla reddedildiği anlaşılmıştır.

2. Sanığın, hakkında katılan tarafından başlatılan icra takibine karşı borca ve imzaya itirazda bulunduğu, borca ve imzaya itiraz davasının Bursa 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2016/169 Esas, 2017/380 Karar sayılı dava dosyasında görüldüğü, sanık ...'nun itirazının reddedildiği ve kararın 17.05.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında, katılan hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sonrası, katılanın şikayeti üzerine iftira suçundan soruşturma başlatıldığı, dava açıldığı ve İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak, sanığın iftira suçundan mahkûmiyetine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak, sanığın iftira suçundan mahkûmiyetine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dava dosyası kapsamına göre, katılan tarafından sanık aleyhine Bursa 1. İcra Dairesi'nin 2016/2273 Esas sayılı dosyasında icra takibine başlanılmıştır. Sanık ... vekili aracılığıyla, icra takibine konu senetlerin katılan tarafından sahte olarak düzenlendiği, senetlerde bulunan imzaların kendisine ait olmadığı, katılana borcu olmadığı belirtilerek borca ve imzaya itirazda bulunulmasının yanında katılan hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulmuştur. Sanığın borca ve imzaya itirazı sonrası Bursa 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2016/169 Esas sayılı dava dosyasında senetler üzerindeki imzaların sanığa ait olup olmadığına dair, bilirkişi raporu alınmış, 12.10.2016 tarihli tek bilirkişiden alınan raporda senetlerde yer alan imzaların sanık ... Karasu'nun eli ürünü olduğunun değerlendirildiği belirtilmiştir. Bu rapordan sonra Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nden alınan 30.10.2020 tarihinde alınan raporda senetlerin üzerinde bulunan imzaların "... elinden çıkmış olması mümkün ve muhtemel olarak değerlendirilmiştir." denilmiştir. Her iki raporun da birbiri ile uyumlu olduğu dikkate alınarak sanığın, katılan hakkında gerçekleştirmediğini bildiği halde remi belgede sahtecilik suçundan dava açılmasını sağlamak suretiyle iftira suçunu işlediği anlaşılmıştır. Açıklanan nedenlerle sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkûmiyet kararının kaldırılıp dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçelerle beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2018/1180 Esas, 2020/1873 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2416, Karar No: 2015/2232, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2416 E.  ,  2015/2232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2015

NUMARASI : 2014/725-2015/104

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 16.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.03.2014 gün ve 2012/258 E. 2014/117 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 30.09.2014 gün ve 2014/14305 E. 2014/28638 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece usule uygun karar oluşturulmamış sadece "eski kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1742, Karar No: 2018/10676, Tarih: 22.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1742 E.  ,  2018/10676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3881, Karar No: 2016/7137, Tarih: 27.09.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/3881 E.  ,  2016/7137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-e, 43/1, 62, 52/4, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, tamamen sahte oluşturulmuş sağlık raporu ile katılan kuruma müracaat ederek, 3.548,63 TL özürlü aylığı ödemesi almak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın, kendisinin ayağından sakat, bakıma ve yardıma muhtaç olduğunu savunması karşısında, suç tarihi itibariyle kendisine...'dan aylık bağlanma şartlarına sahip olup olmadığının araştırılıp, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (i) ve (k )bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin TCK'nın 158/1-e maddesi gereğince temel ceza belirlenirken doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alınması suretiyle yazılı şekilde eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27.09.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8283, Karar No: 2016/1541, Tarih: 22.02.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8283 E.  ,  2016/1541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

17/01/2008 tarihli iddianame ile sanığın suç tarihinde ....... Tarım Kredi Kooperatifinden kredi alabilmek için kooperatife üye olan babası ... adına sahte borç senedi düzenlemeye ve bu borç senedi ile kooperatiften kredi almaya karar verdiği, babasının isminin altına borçlu sıfatıyla, kendi isminin altına kefil sıfatıyla imza attığı, temyize gelmeyen sanıklardan Şemsettin’in kefil sıfatıyla, diğerleri .... ve .....in de imzalar huzurlarında atılmış gibi tanık sıfatıyla, borç senedindeki isimlerin altına imza attıkları, sanığın sahte olarak tanzim edilmiş bu borç senedi ile kooperatife başvurarak mağdur babası adına ........TL hayvancılık kredisi aldığı ve kullandığının iddia edildiği somut olayda; Tarım Kredi Kooperatiflerinin verdikleri kredi nedeniyle düzenlenen borç senetlerinin 1581 sayılı Tarım Kredi Kooperatifleri ve Birlikleri Kanunu'nun 12. maddesi delaletiyle İcra ve İflas Kanunu'nun 38. maddesinde yazılı belgeler hükmünde olduğu, İcra ve İflas Kanunu'nun 38. maddesinde düzenlenen belgelerin ise ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabi olduğu belirtilmiştir. 5237 sayılı TCK'nın 204/3. maddesine göre, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerde sahtecilik suçunun işlenmesi halinde ceza artırımı yapılması öngörülmüştür. Adı geçen maddenin gerekçesinde de bu husustaki tartışmalara son vermek amacıyla bir belgenin böyle bir güce sahip olup olmadığının saptanması için kanunlarda bu hususu belirten açık bir hüküm bulunması gerektiği belirtilmiştir. İcra ve İflas Kanunu'nun 38. maddesinde düzenlenen ve özel kanunların bu maddeye yollama yaparak bu hüküm kapsamında saydığı belgelerin, ilamlı icraya başvurmak dışında ilam vasfında olmadığı, sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli bir belge olduklarına dair açık kanuni bir düzenleme bulunmadığı ve TCK'nun 2/3. maddesindeki suçta ve cezada kanunilik ilkesi de gözetildiğinde, sanığın eyleminin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 342/1. (5237 sayılı TCK' 204/1) maddesi kapsamında kaldığının kabulüyle yapılan incelemede gereği görüşüldü;