muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12598, Karar No: 2013/17144, Tarih: 11.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/12598 E.  ,  2013/17144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, 2004 Haziran ayına ilişkin ücreti, prim ve ikramiyeden doğan alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.05.1999 tarihinden 29.06.2004 tarihine kadar genel müdür olarak görev yaptığını, davalı tarafından iş sözleşmesinin 29.06.2004 tarihinde nedensiz olarak sona erdirildiğini, çalışma süresi boyunca aylık ücretin 3.000 TL olduğunu ve ayrıca her yıl 4 maaş tutarında ikramiye aldığını, kıdem tazminatı ve kötüniyet tazminatı haklarının doğduğunu, 2004 yılı Haziran ayı ücretinden 2.800,00 TL bakiye ücret alacağının bulunduğunu, yıllık izinlerini kullanmadığını, şirket yönetim kurulunun 05.03.2004 tarih ve 2004/4 sayılı kararlarının 2. maddesi gereğince 36.000,00 TL prim alacağının mevcut olduğunu, bu miktarın Noter aracılığı ile yapılan ihtarnamede talep edildiğini ve ödenmemesi üzerine İstanbul 5. İş Mahkemesinde dava açıldığını, bilirkişi raporunun lehte olması üzerine davalı şirketin sulh ve anlaşma teklifinde bulunduğunu, haricen yapılan görüşmelerde toplam 44.527,79 TL ödeme yapmayı kabul ettiğini, 19.03.2007 tarihinde bu davaya mahsuben 10.000,00 TL'sı makbuz karşılığında ödeme yapıldığını, kendileri tarafından davanın müracaata bırakıldığını, davalı şirketin bakiye tutarı ödemediği gibi şirketin %99 hissesine sahip olan Beşiktaş Belediyesine davacı aleyhine 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/135 Esas no.lu dosyası ile 43.899,96TL alacak davası açtırdığını, davanın açılmasının nedeninin kendisinin iş hukukundan kaynaklanan hak ve alacaklarından vazgeçmesine yönelik baskı uygulamak olduğunu, davalı şirketin anlaşmaya uymaması nedeniyle dava açmak zorunda kaldığını belirterek kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, izin ücreti alacağı, 2004 yılı Haziran ayı ücreti, prim ve ikramiyeden doğan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirkette yönetim kurulu başkanı olarak görev yaptığını, yönetim kurulu üyesi ile ortaklık arasındaki ilişkinin vekalet ilişkisi olduğunu, yönetim kurulu üyesinin bu sıfatla ifa ettiği görevinin dışında kendisine verilen başka ünvanlar için kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, anonim ortaklığın temsilcisi olan yönetim kurulunun ortaklığa ait işletmenin sahibi niteliğinde olduğunu, BK 386/II uyarınca bir hukuki ilişkinin diğer sözleşme türlerinden birinin nitelik ve unsurlarını taşımazsa onu bir vekalet ilişkisi olarak kabul etmek gerektiğini, bu nedenle davanın iş mahkemesinde sonuçlandırılması olanağının bulunmadığını, yönetim kurulu üyelerine ve denetçilere verilen huzur hakkı ve ücret alacağının iş kanunundan doğan bir ücret olmadığı gibi, A.Ş. Yönetim Kurulu üyesinin bu sıfatla ifa ettiği görev dışında kendisine verilen ünvanlar nedeniyle ihbar ve kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, davacının yaptığı işleri işveren sıfatı ile gerçekleştirdiğini, davacının şirketin Yönetim Kurulu Başkanlığını yaptığını, 01.01.1999 tarihinde yönetim kurulu başkanı ve murahhas üye seçildiğini bu görev süresinin 25.06.2004 tarihinde yapılan genel kurul sonucu sona erdiğini,davacının Beşiktaş Belediyesinde görevli bir devlet memuru olduğunu, Yönetim Kurulu üyeliğine Belediyeyi temsilen geldiğini, Belediye'de çalışması için kendisine ücret ve hak edişlerinin ödendiğini, davacının prim talabine dayanak olarak gösterdiği 05.03.2004 tarihli 2004/4 sayılı Yönetim Kurulu Kararının 15.07.2004 tarihli 2004/17 sayılı başka bir yönetim kurulu kararı ile iptal edildiğini, davacının iddialarının asılsız olduğu gibi ayrıca zamanaşımı itirazlarının olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının memur olarak belediyede çalışmakta iken 01.05.1999 tarihli Yönetim Kurulu kararı ile belediyenin %99 hisse sahibi olduğu davalı şirketin yönetim kurulu başkanı ve murahhas üyeliğine seçildiği ve 2003 yılında yapılan olağan genel kurul toplantısında 25.06.2004 tarihinde Yönetim Kurulu üyeliği ve Yönetim Kurulu başkanlığı görevine son verildiği, davacının ise İstanbul 5 iş mahkemesinde 2004/884 esas sayılı dosya ile bu dönemdeki çalışmalarına ilişkin alacak taleplerinin tahsili istemi ile açtığı davayı takip etmemesi nedeni ile 20.03.2007 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği hususlarının tartışmasız olduğu, davacının davalı şirket Yönetim Kurulu murahhas üyesi ve başkanlığı yaptığı döneme ilişkin alacakları nedeni ile 10.000,00 TL ödeme yapıldığı, bu ödemeye ilişkin 19.03.2007 tarihli makbuz içeriğinde belirtilen miktarın aldığına ilişkin ibare olduğu ve taraflar arasında düzenlenmiş herhangi bir sulh sözleşmesi bulunmadığı, taraflar arasında devam eden İstanbul 5. İş Mahkemesinin 2004/884 sayılı dosyasından talep edilen alacaklara mahsuben 19.03.2007 tarihinde davalı şirket tarafından davacıya yapıldığı anlaşılan ödeme ile makbuz içeriğindeki ifadelerden kısmi borca işaret edildiği ve bir borç ikrarının bulunduğu, Borçlar Kanunu 133. maddesine göre borç ikrarının varlığının zamanaşımını kestiği ve makbuz tarihi olan 19.03.2007 tarihinden itibaren yeni bir zamanaşımı süresinin başladığı ve alacak talebinin zamanaşımına uğramadığı, davacının davalı şirket Yönetim Kurulu başkanlığı görevini 01.05.1999-25.06.2004 tarihleri arasında aylık net 3.000 TL ücretle yürüttüğü, yeni Yönetim Kurulu üyelerinin seçilmesi nedeni ile buradaki görevine son verildiği, davacının bu çalışmaları hizmeti karşılığı bilirkişi tarafından belirlenen miktarda kıdem tazminatı alacağının bulunduğu, yasal yıllık izinlerinin kullanıldığının işveren tarafından ispat edilemediği, diğer taraftan iş güvencesinden yararlanan davacının kötü niyet tazminat talep hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

Karar, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının memur olarak belediyede çalışmakta iken Yönetim Kurulu'nun 01.05.1999 tarihli kararı ile Belediyenin %99 hissesine sahip olduğu davalı şirket Yönetim Kurulu Başkanlığı ve murahhas üyeliğine seçilmesine karar verildiği, 11.05.1999 tarih ve 1999/11 no.lu kararla yapılan olağanüstü Genel Kurul toplantısında davacının şirket Yönetim Kurulu Başkanlığı ve murahhas üyeliğine tekrar seçildiği, 22.08.2000 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanan 23.06.2000 tarih ve 2000/29 sayılı Yönetim Kurulu kararı ile davacının Yönetim Kurulu başkanı, Murahhas üye ve Genel Müdür olarak seçildiği, yine davalı şirketin 25.06.2004 tarihli 2003 yılı Olağan Genel Kurulu toplantısında ise davacının Yönetim Kurulu üyeligi ve Genel Müdürlük görevinin sona erdirildiği anlaşılmaktadır.

Davacının, davalı şirkette Genel Müdür ve Murahhas aza olarak görev yaptığı dikkate alındığında, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 4857 sayılı İş Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce de, alt işverenin işyerinin asıl işveren ait işyerinden bağımsız olduğu sonucuna varmıştır Yönetim Kurulu üyesi ile ortaklık arasındaki ilişkinin vekalet ilişkisi olduğu ayrıca Yönetim Kurulu üyesinin sorumluluğunun TTK.'da özel olarak düzenlendiği ve mutlak ticari dava olan bu davalara Ticaret Mahkemesi tarafından bakılması gerektiği sonucuna varmıştır. (H.G.K:nun 02.02.2003 gün ve 2003 / 9-82 E. - 65 K. ve HGK 07.07.2010 gün ve 2010/9-328 E.- 2010/370 K.sayılı ilamları)

Somut olayda davacının, davalı şirketin yönetim kurulu üyesi olduğu anlaşılmaktadır. Davanın, davacının yönetim kurulu üyesi olduğu Şirkete karşı açıldığı dikkate alındığında Ticaret Mahkemesi görevli olacağından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15758, Karar No: 2016/1408, Tarih: 10.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/15758 E.  ,  2016/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 7. Tüketici ve ... 10. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenici tarafın yaptığı inşaatın kat karşılığı inşaat sözleşmesine ve projeye uygun hale getirilmesi, bunun mümkün olmaması durumunda ise zararın tazmini istemine ilişkindir.

... 7. Tüketici Mahkemesince, "Taraflar arasındaki uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında kaldığı ve Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu" belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

... 10. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, "Taraflar arasındaki ilişkinin 6502 sayılı Kanunun 3/l maddesinde belirtilen "eser sözleşmesi" kapsamında kaldığı" gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, kararlar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca her ne kadar görevsizlik kararı veren mahkemeler arasında asliye hukuk mahkemesi bulunmamakta ise de, HMK'nın 114. maddesi gereğince görev dava şartı olup, her aşamada re'sen gözetileceğinden, merci incelenmesinde doğru merciye davanın yönlendirilmesinin kamu düzeninden olduğu dikkate alınarak asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... (Nöbetçi) Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/53, Karar No: 2013/2345, Tarih: 12.02.2013

**6. Hukuk Dairesi         2013/53 E.  ,  2013/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava bir adet taşınmazda ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiş,hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Olayımıza gelince; Mahkemece dava konusu 13563 ada 2 nolu parselde ortaklığın satış suretiyle giderilmesine, satış bedelinin taraflara tapudaki payları oranında dağıtılmasına, bilirkişi raporunda ve celsede alınan beyanlarla tespit edilen aidiyet iddiasının dikkate alınmasına karar verilmiştir. Taşınmaz üzerinde bulunduğu tespit edilen muhdesatlar konusunda bilirkişiden yukarıdaki ilke kararında belirtildiği şekilde oran kurulması yolunda rapor alınıp bu oran doğrultusunda satış bedelinin dağıtımına karar vermek gerekirken, satış bedelinin dağıtımında tespit edilen aidiyet iddiasının dikkate alınması şeklinde infazda tereddüt yaratacak şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

ÖH/AY/TB
Yargıtay — Esas No: 2017/3807, Karar No: 2017/7399, Tarih: 20.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/3807 E.  ,  2017/7399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/12/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 18/04/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, açığa atılan imzanın kötüye kullanılması ve haksız haciz nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya teminat olarak verdiği ve kendisine iadesi gereken bononun bedel kısmına 80.000,00 TL yazılarak ... 2. İcra Müdürlüğünün 2010/3883 sayılı dosyası ile icra takibine geçildiğini ve haciz konulan maaşından toplam 5.030,00 TL kesildiğini, bunun üzerine açtığı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/270 esas sayılı menfi tespit davasının kabulüne karar verildiğini, davalı hakkında açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçundan açılan ceza davasında hapis cezası verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, borcu olmadığı halde devlet memuru olarak haksız şekilde maaşına haciz konulması nedeniyle kişilik haklarının zarar gördüğünü ileri sürerek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen 09/04/2013 tarihli ilk karar, Dairemizin 16/06/2014 tarih, 2013/14786 esas, 2014/9933 karar sayılı ilamı ile “Dava konusu olaya ilişkin olarak açılan menfi tespit davasının kabul edildiği, ancak temyiz istemi üzerine bozma kararı verildiği ve halen derdest bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, anılan dosyanın bekletici mesele yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir” şeklindeki gerekçeyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamında işaret edilen menfi tespit davasının kesinleşmesinin beklenildiği, bekletici mesele yapılan ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/492 esas, 2015/746 karar sayılı ve 20/10/2015 günlü kararıyla davacının davasının kabulüyle, ... 2. İcra Müdürlüğünün 2010/3883 sayılı takip dosyasında davalıya borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptaline karar verildiği, işbu kararın 13/05/2016 tarihinde Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda mahkemece, ceza mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın bağlayıcı olmadığı, davacının kendi rızasıyla açığa imza attığı senedi davalıya teslim ettiği, zararın oluşmasında davacının

ağır kusurlu davrandığı, manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda mahkemece, ceza mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın bağlayıcı olmadığı, davacının kendi rızasıyla açığa imza attığı senedi davalıya teslim ettiği, zararın oluşmasında davacının

ağır kusurlu davrandığı, manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Davalının ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nda verdiği 21/05/2010 tarihli ifadesinde “Benim ...’den toplam 40.000,00 TL alacağım vardır... Her ne kadar bu alacağım 40.000,00 TL ise de 80.000,00 TL yazmamın sebebi, ... ... Tarım Aletleri A.Ş den ... adına alınan traktöre kefil olmam nedeniyledir. İleride bu borcu ödemediği taktirde icradan tahsil edecektim. Her ne kadar icraya 80.000,00 TL lik senedi koymuş isem de bunun tamamını zaten tahsil etmeyecektim” şeklinde beyanda bulunduğu, yine ... 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2010/335 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında 27/04/2011 tarihli celsede “olay tarihinde aramızdaki ticari ilişkiler sebebi ile müştekiye iki kez ayrı ayrı 40.000,00 TL para vermiştik. Bunun birini ben birini de ...vermişti. Ayrıca müştekinin almış olduğu traktöre ben kefil olmuştum. Müşteki bu 80.000,00 TL lik alacağımız karşılığında bize boş bir senet verdi.... Bu senedi ben kefillik için doldurmadım. Kefillik için ayrı bir senet doldurmuştuk. Bu senedi müşteki daha sonra kefillikten bizi çıkardığını ifade ederek senedi imha etti” şeklinde beyanda bulunduğu, ... 1. Sulh Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda davalının açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçundan netice olarak 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına 01/10/2012 günü karar verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; yukarıda bildirilen dava dosyaları, ceza dosyasındaki davalının çelişkili ifadeleri, tanık anlatımları ve olayın gelişimi dikkate alındığında; her ne kadar davacının açığa atılmış imzalı senedi vermekte kusuru var ise de, davalının da kötüniyetli olarak ve gerçek dışı bir bedel yazarak tahsile koymasında ağır kusuru bulunduğu nazara alınarak, davacı lehine uygun bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8457, Karar No: 2020/5361, Tarih: 26.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/8457 E.  ,  2020/5361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Eylem kişilerin huzur ve sükununu bozma kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 30.05.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.