muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11689, Karar No: 2014/15919, Tarih: 17.10.2014

Davalı TMSF vekili, talebin zaman aşımına uğradığını, müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, görevli mahkemenin idare mahkemesi olduğundan bahisle yargı yolu itirazlarının bulunduğunu, hesabın T.. F.. güvencesi altındaki hesaplardan olmadığını, sorumluluğunun bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı I.Bank A.Ş. vekili, davalı TMSF'ye devredilen Y.Bank A.Ş'nin S. A.Ş. ile birleştikten sonra TMSF ile O. A.Ş. arasında imzalanan 09.08.2001 tarihli hisse devir sözleşmesi gereğince S. A.Ş'nin külli halefiyet prensebi çerçevesinde O. A.Ş. ile devren birleşmesine karar verildiğini, hisse devir sözleşmesinde önceki döneme ait dava, takip ve benzeri hukuki uyuşmazlıklarda tüm sorumluluğunun TMSF'ye ait olduğunun kararlaştırıldığını, bu çerçevede I.Bank A.Ş. aleyhine açılmış davanın aleyhe neticelenmesi halinde tüm sorumluluğun fona ait olacağının kararlaştırıldığını, o. s. mevduatlarla ilgili maliyetin fon tarafından üstlenilmesi gerekeceğini, talebin zaman aşımına uğradığını, müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkilinin havale talimatını yerine getirdiğini, sorumluluğunun bulunmadığını, davacı yanın serbest iradesi ile fazla faiz getirisi sağlayan yatırım alternatifi olarak kıyı bankacılığını tercih ettiğini, müvekkilinin güveni kötüye kullanması durumunun söz konusu olmadığını, zararın doğmasına veya artmasına davacının sebebiyet verdiğini, ceza dosyasında müvekkilin sanık olmadığını, suçtan zarar gören durumunda olduğunu, davacının faiz isteminin de yasaya aykırı olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafça zamanaşımı itirazında bulunulmuş ise de, dayanılan dava sebebi de nazara alındığında uzamış ceza zaman aşımı ve off shore şirketinin acziyet tarihi nazara alınarak zaman aşımı ve hak düşürücü süre itirazının yerinde görülmediği, davalı TMSF'nin yargı yolu itirazı açısından; davanın kusura ve sebepsiz zenginleşmeye istinaden TMSF tarafından davalı bankaya devredilmiş bulunan Y.Bank A.Ş'nin eski yöneticilerinin ve çalışanlarının işlem ve eylemlerine istinaden açıldığı, TMSF'nin idari kararına ilişkin olmadığı ve TMSF ile banka arasındaki devir protokolünün özel hukuk hükümlerine göre düzenlendiği yargı yolu itirazının yerinde görülmediği, off-shore hesabına aktarılan paranın; gerek derdest dosya ve gerekse ceza dosyası içeriğinden de anlaşılacağı üzere fiilen off shore şirketine ve Kıbrıs'a gönderilmediği ve davalı bankanın hakim ortaklarına ait bir kısım şirketlere kredi olarak kullandırıldığı, dava konusu mevduatın O. S. şirketinin mal varlığının bulunmaması nedeniyle tahsil edilemediği, yine O.-S.hesaplarının açılması ve mudilerin bu hesaplara yönlendirilmesi yönünde yöneticilerin banka çalışanlarına emir ve talimatlar verdikleri, bu doğrultuda banka çalışanlarının mudilere O.-S. hesabının avantajlı olduğu yönünde telkinlerde bulunarak yönlendirdikleri, bu suretle davacı iradesi fesada uğratıldığından müterafik kusurdan bahsedilemeyeceği derdest dosya kapsamıyla sübuta erdiğinden, mahkememizce icra edilen yargılama ve tekmil dosya kapsamından edinilen vicdani kanaat gereğince; banka yöneticilerinin ve çalışanlarının kusurlu davranışları nedeniyle oluşan zarardan sorumluluğunun bulunduğu anlaşılmakla; davalı I.'nin önce S.'a ve akabinde O.'a devredilmiş olan Y.ı O.'ı devralmak suretiyle satın aldığı, davalı TMSF'nin davalı banka (eski unvanı O.) ile yaptığı hisse devir sözleşmesi ile devir öncesi döneme ait tüm sorumluluğu üstlendiği ve benzer dosyalarda da üstlenme beyanını dosyaya sunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 47.706 TL'nin 25.11.1999 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı I.Bank A.Ş. vekili ve borcu üstlenen TMSF vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı I. Bank A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı I.Bank A.Ş. vekili ve borcu üstlenen TMSF vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı I. Bank A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, banka hesabındaki paranın tahsili istemine ilişkindir. Uyuşmazlık konusu hesabın açılmasını teşvik eden Y.A.Ş’nin 22.12.1999 tarihinde TMSF’ye devir olunduğu, 26.01.2001 tarihinde ise S. A.Ş. ile devren birleştirildiği, yine TMSF ile O. A.Ş. (sonraki unvanı I. Bank) arasında yapılan 09.08.2001 tarihli hisse devir sözleşmesi ile külli halefiyet prensipleri çerçevesinde bu banka ile birleştirildiği, anılan sözleşmenin 6.13 maddesi uyarınca bankanın devir tarihinden önceki döneme ait olması kaydıyla, devir alan bankanın maruz kalabileceği her türlü taleplerden doğacak tüm yükümlülükten ve bunlara ilişkin olarak mahkemelere intikal etmiş bulunan dava, takip ve benzer işlemlerin sonuçlarından TMSF’nin sorumlu olacağının kararlaştırıldığı, davacı alacağının, esasen fona devredilen Y. A.Ş’nin işlemi olduğu, somut uyuşmazlık itibariyle davalı bankanın 5411 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca harçtan muaf bulunduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde harçtan sorumlu tutulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

3- Davalı TMSF vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı vekili, dava dilekçesi ve yargılama aşamasındaki beyanlarında, müvekkilinin parasının Y. A.Ş. tarafından off shore hesabına aktarıldığını, davalı kurumun da davalı banka ile birlikte sorumlu olduğunu belirtmiş ancak mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, anılan davalının hizmet kusuru nedeniyle sorumluluğunun bulunduğu yönünde bir iddia ileri sürülmemiştir. Bu kapsamda mahkemece, davalı TMSF’nin sorumluluğunun davalılar arasında yapılan protokol hükümlerine dayandığı gerekçesine yer verilmişse de sözleşmelerin nisbiliği ilkesi uyarınca, temel olarak, sözleşmenin taraflarınca, kendileri yönünden öngörülen hak ve yükümlülüklerin üçüncü şahıslara etki etmesi, onlar yararına hak ve borçlar doğurması mümkün değildir. Bu hali ile davalılar arasında yapılan protokol hükümleri nedeniyle davacı yönünden davalı TMSF aleyhine doğacak bir haktan bahsedilmesi de söz konusu değildir. Öte yandan davalı TMSF’nin kuruluş ve çalışma usullerini düzenleyen mevzuat kapsamında da dava konusu uyuşmazlığa konu alacak hakkı ve benzerleri yönünden, TMSF aleyhine bir yükümlülük getirilmemiştir. Bu durumda, davalı TMSF’nin borcu üstlenme beyanının bulunmadığı dikkate alındığında, davalının pasif husumet ehliyetine sahip olmadığı değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek kabul hükmü kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

4- Bozma neden ve şekline göre, davalı TMSF vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

4- Bozma neden ve şekline göre, davalı TMSF vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı I. Bank A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı I.Bank vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı I. Bank A.Ş. yararına, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı TMSF vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı TMSF yararına BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma neden ve şekline göre davalı TMSF vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp, davalı I. Bank A.Ş. ve TMSF'ye ödenmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı I. Bank A.Ş'ye iadesine, 17/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8602, Karar No: 2015/6028, Tarih: 04.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8602 E.  ,  2015/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14619, Karar No: 2014/15433, Tarih: 07.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/14619 E.  ,  2014/15433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi ile ...2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Dava, küçük ...'ın nüfus kaydında anne ve baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Aile Mahkemesi ise, anne ve baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda; küçük ...in gerçekte davacılar ...ve ...'dan olduğu halde nüfus kaydında büyükanne ve büyükbabası ... ve ...'den olma şeklinde kaydedildiği iddiasıyla nüfus kaydının düzeltilmesi talep edilmektedir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. Maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24378, Karar No: 2011/5528, Tarih: 05.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/24378 E.  ,  2011/5528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK’nun 438. ve İİK’ nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2-Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

442 Sayılı Köy Kanunu'nun 8.maddesi ile kanun karşısında devlet malı gibi korunacağı hükme bağlanmış olan köy orta malı, köy tüzel kişiliğinin taşınır ve taşınmaz tüm mallarını kapsayan bir kavramdır. Bura göre köye ait taşınır ve taşınmaz malların haczi mümkün değildir. 30.05.1940 tarih ve 21/36 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da köy orta mallarının haczedilemeyeceği kabul edilmiştir. Bu nedenle, mahkemece mahcuz taşınmazlara ilişkin şikayetin kabulü gerekirken reddi isabetsizdir.

Ancak, köyün mal varlığından kaynaklanan akar niteliğindeki özel gelirleri anılan madde kapsamına girmeyeceğinden haczi kabildir. O halde mahkemece, haciz konulan banka hesabına ilişkin hesap ekstresi getirtilerek, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle, hesaptaki paraların niteliği tesbit edildikten sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9756, Karar No: 2022/5095, Tarih: 22.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9756 E.  ,  2022/5095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya içinde davacıların dayandıkları 13.300 m² yözölçümlü, 19/01/1943 tarih, Cilt No: 93, Sayfa No: 135, Sıra No:103 numaralı tapu ile onun gittisi, 18/09/1971 tarih, Cilt No: 199, Sayfa No: 78 ve 45 Sıra No'lu tapu ve onun da gittisi 21/09/1995 tarih, 246 Cilt, 56 Sayfa ve 15 Sıra No'lu tapunun 2009 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir parsele veya 112 ada 1 parsele revizyon görüp görmediği ilgili Kadastro Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğü'nden ayrı ayrı sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15090, Karar No: 2014/11797, Tarih: 15.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/15090 E.  ,  2014/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bilecik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

NUMARASI : 2007/782-2012/573

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar A.. A.., E.. H.. ve L.. H.. vekili ile davalı H.. A.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu iki aracın çarpışması sonucu araçların birisinde yolcu olarak bulunan müvekkillerinin desteği R. S.'ın yaşamını yitirdiğini belirterek müvekkillerinin her biri için ayrı ayrı 35.000,00'er TL manevi tazminatın sigorta şirketleri hariç diğer davalılardan faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile müvekkillerine ödenmesine, fazlaya ilişkin hakların saklı

kalması kaydıyla müvekkili Y.. S.. için 10.000,00 TL maddi tazminatın (sigorta şirketleri limitle sınırlı şekilde sorumlu olmak üzere) faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile müvekkili Y.. S..'a ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, ıslah ile maddi tazminat taleplerini 138.280,55 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Birleştirilen davada davacılar vekili, müvekkillerinin desteği R. S., davalıya ait tesiste aşçıbaşı olarak çalıştığını, davalının başka bir tesisine götürülürken kazanın gerçekleştiğini belirterek 138.280,55 TL maddi tazminat ile müvekkillerinin her biri için 35.000,00'er TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 138.280,55 TL. maddi tazminatın (davalılar İ.. Sigorta A.Ş. ve K.. A.. nin sorumluluğunun poliçe limitiyle sınırlı tutulması kaydıyla), davalı sigorta şirketleri açısından dava tarihinden, davalılar A.. A.., E.. H.., L.. H.. ve H.. A.. açısından ise kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılardan Y.. S..'a ödenmesine, davacıların her biri için 10.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar A.. A.., E.. H.., H.. A.. ve L.. H..'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine, davacıların manevi tazminata ilişkin fazlaya yönelik taleplerinin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalılar A.. A.., E.. H.. ve L.. H.. vekili ile davalı H.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hukuk Muhakemeleri Kanununun 166. maddesinde, aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebileceği düzenlenmiştir.

1-Hukuk Muhakemeleri Kanununun 166. maddesinde, aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, asıl dava genel mahkeme sıfatıyla açılırken birleştirilen dava iş mahkemesi sıfatıyla açılmıştır. Mahkemece, birleştirilen davada, davanın farklı sıfatla görüldüğü gözden kaçırılarak birleştirme kararı verilmesi usul hükümlerine aykırı olduğundan hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar A.. A.., E.. H.. ve L.. H.. vekili ile davalı H.. A..'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar A.. A.., E.. H.., L.. H.. ve H.. A..'a geri verilmesine 15/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16768, Karar No: 2014/18103, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16768 E.  ,  2014/18103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2013/502-2014/81

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 688,19 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 18.3.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 688,19 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 18.3.2014 tarih ve 2013/502 esas 2014/81 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalı arasında düzenlenen 26.12.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en 2014/16768-18103

düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 28.6.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Ocak-Haziran döneminde ortalama %6,3; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 18.3.2014 tarih ve 2013/502 esas 2014/81 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 5.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.