muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11161, Karar No: 2013/18242, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/11161 E.  ,  2013/18242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 21/03/2004-25/08/2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde 21/03/2004-25/08/2004 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalrının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece kısa kararda “davacının davalılardan ... Bakanlığına ait Tekirdağ ... iş yerinde 21/03/2004 ila 25/08/2004 tarihleri arasında 156 gün devamlı surette hizmet akdi ile çalıştığının tespitine ”, denilmek suretiyle hüküm tesis edilirken gerekçeli kararda "davacının davalılardan ... Bakanlığına ait Tekirdağ ... iş yerinde 15/10/2003 ila 11/11/2004 tarihleri arasında 384 gün devamlı surette hizmet akdi ile çalıştığının tespitine ", denilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

Kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre aykırıdır.

Karardan sonra yürürlüğe giren ve temyiz incelemesi sırasında yürürlükte olan 6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen YİBK.na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı HMK.’un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK.’un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK.’un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK.’un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK.’un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 08/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18362, Karar No: 2011/1420, Tarih: 01.03.2011

**9. Ceza Dairesi         2010/18362 E.  ,  2011/1420 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : 1- Sanıklar ..., ... ile ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan; 5237 sayılı TCK’nın 314/3, 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca mahkumiyet,

2- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan; 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : 1-Cumhuriyet Savcısı, 2-Sanıklar müdafileri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tayin edilen cezanın süresi itibariyle koşulları oluşmadığından sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısı ile sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17664, Karar No: 2014/16773, Tarih: 20.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/17664 E.  ,  2014/16773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, ayyaşlık veya bunlara benzer durumlarda bulunma dolayısıyla, fiil ve hareketlerin saikini ve sonuçlarını doğru olarak algılayamayan kişilerin dolandırılması, TCK'nın 158/1-c bendiyle ağırlaştırıcı neden kabul edilmiştir. Algılama yeteneğinin zayıflığından yararlanmak suretiyle kişilerin aldatılması daha kolaydır. Algılama, duyu organları aracılığıyla, olay, nesne ve ilişkileri birbirinden ayırt etme demektir. Yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk, uyuşturucu etkisinde bulunma ya da bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olan kişilerin aldatılması suçun konusudur. Mağdurda zayıf da olsa bir irade, zayıflamış bilinç var olmalıdır. Akla uygun davranma demek, belli bir olay karşısında normal insanlardan çoğunun izleyeceği davranışa uygun hareket etmek demektir. Hâkim, somut olayın mahiyetini, kişinin içerisinde yaşadığı sosyal çevreyi, gelişme derecesini, muhakeme ve fikrî becerisini göz önünde tutarak değerlendirme yapacaktır.

Algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceğinden hırsızlık suçu söz konusu olacaktır. Ceza sorumluluğu olmayan 12 yaşını bitirmemiş çocukların ve tam akıl hastalarının yaptıkları hareketlerin anlam ve sonuçlarını bilemeyeceklerinden aldatılmalarından ve dolandırılmalarından bahsedilemez.

Algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceğinden hırsızlık suçu söz konusu olacaktır. Ceza sorumluluğu olmayan 12 yaşını bitirmemiş çocukların ve tam akıl hastalarının yaptıkları hareketlerin anlam ve sonuçlarını bilemeyeceklerinden aldatılmalarından ve dolandırılmalarından bahsedilemez.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum ya da kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir. Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Katılanın, suç tarihinde iki ay kadar önce bankalardan kredi talebinde bulunmasına rağmen başvurularının reddedildiği, bu sırada avukatı aracılığıyla tanıştığı sanık ...’nın, kredi konusunda yardımcı olabileceğini söyleyerek katılandan evin tapusu, maaş bordrosu, araba ruhsatı gibi belgelerin fotokopisini istediği, ertesi gün buluştuklarında, kredi kartı borçları nedeniyle kredi vermediklerini, ancak evini eşi sanık ...’nın üzerine geçirmesi halinde onun üzerinden kredi alabileceklerini, kredi çektikten sonra da evi tekrar kendisine devredeceklerini söylemesine rağmen katılanın bu teklifi kabul etmediği, sanık ...'nın yurt dışında satış temsilciliği yaptığını öğrendiği katılana "Bizde böyle birisini arıyoruz, gel burada bize yardımcı ol" dediği, katılanın da bunu kabul etmesi üzerine, sanığın katılan adına sorumlu müdür olarak kartvizit bastırdığı, bundan bir hafta kadar sonra da sanığın katılana "Hem sana araba almak hem de iş yerine kredi çekebilmek için evini eşimin üzerine yapalım, 40 milyar kadar kredi çekelim, 15 milyarını sen araba ve borçlarına kullanırsın kalan miktarını da şirkete kullanırız, krediyi çektikten sonra evini geri vereceğiz, sana açık senet vereceğiz, hem babam ... hem de karım ... imzalayacak" diyerek katılanı ikna ettiği ve 160.000 TL tutarında bir senedi imzalayarak katılana verdiği, sonrasında katılanın emlak alım satımıyla uğraşan temyiz dışı ...’a vekaletname vermesini sağlayarak 10.05.2007 günü evi sanık ...’nın adına devrini sağladıkları, 15.05.2007 tarihinde ise, ...'e evin satışının yapıldığının anlaşıldığı olayda; sanıkların, katılanı şirketlerinde gayri resmi müdür ve ortaklık sıfatı vererek çalıştırmaya başlattıkları, bu şekilde sağladıkları güvenden ve katılanın akıl zayıflığından yararlanarak, bankadan kredi çekmesini sağlayacakları bahanesiyle üzerine kayıtlı evin tapusunu önce sanık ...’ya, 5 gün gibi kısa bir sürede de ...’e devretmek suretiyle menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işledikleri sabit olduğundan, Dairemizin 13.05.2013 tarihli 2011/25455-2013/8814 E-K sayılı bozma ilamı doğrultusunda verilen mahkumiyet kararlarında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15035, Karar No: 2014/25862, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15035 E.  ,  2014/25862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bartın 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/24-2014/331

Davacı, ölüm aylığının kesilme işleminin iptaline, kesilen aylığın yeniden bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyle tahsiline, davalı Kuruma borçlu olmadığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile,

2-Dava, davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden ve iadesini talep eden kurum işleminin iptali ile ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, 25/03/1999 kesinleşme tarihli ilam ile eski eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, davacıya, başvurusu üzerine 1980 yılında ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı anlaşılmış, Kurum tarafından başlatılan tahkikat sonucu düzenlenen 22/08/2012 tarihli kontrol memuru raporuna göre; eski eşin kayıtlı olan "K. mah. H. Cad. No:.../... U./Bartın" adresine gidilerek yapılan çevre araştırmasında, davacının belirtilen adreste yaşamadığı, eski eşinin de binada tanınmadığı tespit edilmiş, davacının kayıtlardaki yerleşim yeri olan "S. Mah. K. Sok. No:.../... Ulus/Bartın" adresinde yapılan araştırmada ise, davacı ve eski eşinin bu adreste birlikte yaşadıkları belirlenmiş olup; Mahalle İhtiyar Heyeti Azası İ. Ç.; birkaç sene önce boşandıklarını duyduğunu, boşanmalarını gerektirecek sorunlarının bulunmadığını; Saz Mahallesi Muhtarı A.. S.. ve aza S. U. ise boşanma sonrası da birlikte yaşamaya devam ettiklerini, davacıyı eski eşinin işyerinde zaman zaman gördüklerini bildirmişler, davacının ise alınan tevilli beyanında, eşinin eve geldiğinde evin alt katında kaldığını, kendisinin ise üst katta yaşadığını, ara sıra aynı evde kaldıkları için çevre sakinlerinin onları evli sandığını ifade ettiği görülmüştür. Mahkemesince yaptırılan kolluk araştırmasında, eski eşin ara sıra davacının yaşadığı evin alt katında yatıp kalktığı, bu evin altında bulunan kendisine ait büyükbaş hayvanların bakımı ile ilgilendiği,yaz aylarında ise bu binanın yanında kendisine ait olan bahçeyi ekip biçtiği bildirilmiştir. Mahkemesince beyanı alınan Saz Mahallesi muhtarı A.. S..'in önceki beyanını tekrar ederek, boşanma sonrasında da davacının ve eski eşinin birlikte Saz mahallesinde bulunan evde kaldıklarını, eski eşi eve gidip gelirken gördüğünü, eski eşin arabasını sürekli olarak davacının evinin önünde gördüğünü beyan ettiği; dinlenen diğer tanıkların ise tevilli beyanda bulunarak eski eşin evin alt katında ara sıra kaldığını, evin yanında bulunan bahçede çalıştığını ve ahırda bulunan kendisine ait hayvanların bakımını yaptığını, aralarında eylemli birlikte yaşamın bulunmadığını bildirdikleri görülmüştür.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, kontrol memuru raporunun içeriğine göre, yapılan çevre araştırmasında, çevre sakinleri, azalar İ. Ç. ve Sami Ulus ile S. Mahallesi Muhtarı A.. S..'in beyanlarından, eski eşin, davacının kayıtlı olduğu yerleşim yerinde davacı ile fiilen birlikte yaşadığının tespit edilmesi, davacının, eski eşinin evinin alt katında yaşadığını belirterek, fiili birlikte yaşamın varlığını tevilli olarak ikrar etmesi, mahkemesince yaptırılan kolluk araştırmasının bu bilgileri teyit eder nitelikte olması ile mahalle muhtarı A.. S..'in mahkeme huzurunda önceki beyanlarını tekrarlaması; davacı tanıklarının ise tevilli olarak birlikte yaşamın var olduğunu beyan etmeleri karşısında; davacı ve eski eşinin, boşanma sonrasında da birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddi gerekirken mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8567, Karar No: 2014/14690, Tarih: 23.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/8567 E.  ,  2014/14690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Suruç Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2014

NUMARASI : 2011/427-2014/13

Dava dilekçesinde, mükerrer olarak kaydedilen T..A.. nüfus kaydının iptali, Naime'nin adının Tuğba olarak düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, kızının Naime ve Tuğba adları ile nüfusa mükerrer yazıldığını, N.. A.. kaydının esas olduğu ancak Tuğba adı ile tanınması nedeni ile, Naime'nin adının Tuğba olarak değiştirilmesi ve Tuğba kaydının silinmesini istemiştir. Mahkemece, baba M..A.., hem Naime hem de Tuğba adında kızlarının olduğunu beyan etmesi gözönüne alınarak kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, davacı Z.. A..'un 09.03.1993 tarihinde evlendiği M..A.. 05.05.2006 tarihinde Naime'nin doğduğu, adı geçenin babasının beyanına göre 10.05.2006 tarihinde nüfusa tescil edildiği, 25.04.2007 doğumlu T.. A.. da anne bildirimine göre 27.08.2007 tarihinde nüfusa kaydedildiği anlaşılmaktadır. Baba M..A.. 'un tanık olarak alınan beyanında, davacı Zeliha'dan altı çocuğunun doğduğunu, hem Naime hem de Tuğba adında kızlarının bulunduğunu yani Naime ve Tuğba'nın farklı kişiler olduğunu bildirmiş, dosyada mevcut kolluğun 21.08.2013 ve 10.08.2012 günlü tutanaklarında, davacının üçü erkek ikisi kız beş çocuğu olduğu, Naime adlı kızının bulunmadığı açıklanmıştır.

Türk Medeni Kanunu'nun 336. maddesinin 1. fıkrasında, evlilik devam ettiği sürece ana ve babanın velayeti birlikte kullanacağı hükme bağlandığından, sadece anne tarafından açılmış davada babanın davaya dahil edilerek taraf sıfatıyla dinlenmesi, bildirdiği kanıtların toplanması, göstereceği tanıkların beyanının alınması, anne ve baba açıklamalarındaki çelişki dikkate alınarak daha etraflı bir kolluk araştırması yapılması (mümkün olduğunca çok sayıda komşu bilgisine başvurulmak suretiyle vb.), gerektiğinde kardeşlerin de açıklamalarına başvurulması suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi yerine taraf teşkili sağlanmadan ve eksik araştırma ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.