muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5047, Karar No: 2025/3368, Tarih: 14.05.2025

II. CEVAP

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile marka koruma kapsamına ilişkin 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 7/1-b maddesine göre, marka sahibi tescilli marka ile aynı veya benzer olan ve tescilli markanın kapsadığı mal veya hizmetlerde aynı veya benzer mal veya hizmetleri kapsayan ve bu nedenle halk tarafından tescilli marka ile ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimali bulunan herhangi bir işaretin kullanılmasını engelleyebileceği ve bu durumun aynı zamanda marka hakkına tecavüz olarak nitelendirileceği, davacı markalarının asli ve ayırdedici unsurunun "..." kelime unsuru olduğu, davalının fiili kullanımlarından "..." ibaresinin davacı markalarının asli unsuru ile ayniyet içerdiği; "Roni" ve "Rodiy" kelimesinin ise ortalama tükeici nezdinde davacı markaları ile karıştırma ihtimali doğuracak derecede benzerlik içerdiği ihlal edilen hakkın boyutu, kusurun derecesi ve tarafların mali durumları nazara alınarak 10.000,00 TL manevi tazminatın yeterli ve dengeleyici olacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece markaya tecavüzün tespitine önlenmesine, ihlal edilen hakkın boyutu, kusurun derecesi ve tarafların mali durumları nazara alınarak 10.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesinin isabetli olduğu, her ne kadar davalı vekili istinaf dilekçesi ile "Deri seketöründe erkek deri yelekler için iki model adı kullanıldığını, bu model adlarının TİTAN ve ... olduğunu, bu konuda araştırma yapılması gerektiğini." savunmuş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 357. maddesindeki "İlk derece mahkemesinde ileri sürülmeyen iddia ve savunmaların istinaf aşamasında dinlenemeyeceği, yeni delillere dayanılamayacağı." hükmü gereğince, ilk derece yargılamasında ileri sürülmemiş olan bu savunmanın yerinde görülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin reddine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına tecavüzün tespiti, önlenmesi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17897, Karar No: 2023/664, Tarih: 06.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/17897 E.  ,  2023/664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A- Sarıgöl Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.09.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında 5 yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmiştir.

B- Sarıgöl Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C- Sarıgöl Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2015 tarihli ve 2015/68 Esas, 2015/296 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 inci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 12.06.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

D- Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Sarıgöl Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2015 tarihli ve 2015/291 Esas, 2015/371 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri;" eksikliklerin giderilmesini ve temyiz ettiğini" belirterek temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın da bulunduğu araçta yapılan kontrol sonrası hırsızlık olayı şüphelisi olmaları nedeniyle Sarıgöl İlçe Emniyet Müdürlüğüne getirildiği, burada sanığın yapılan üst aramasında sağ çorabının içinde naylon içerisinden eroin maddesinin ele geçirildiği,

Sanık hakkında, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 19.09.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanığın denetim yükümlülüklerine uymaması ile kamu davasının açıldığı, yapılan yargılama sonucu 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 inci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetim yükümlülüklerine uymaması ile dosya tekrar ele alınarak yargılama yapılan yargılamada, sanığın üzerine atılı suçun, iddia, sanığın savunması, adli tıp kurumu raporu, kolluk tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre sübut bulduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

A- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 19.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması

eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

B- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi ,

C- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanunun 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanunun 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin 1 inci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5237 Sayılı Kanunda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre;

"mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 Sayılı Kanunun 251 inci maddesinin 3 üncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, nedenleri ile bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sarıgöl Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2015 tarihli ve 2015/291 Esas, 2015/471 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3470, Karar No: 2019/2556, Tarih: 11.04.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/3470 E.  ,  2019/2556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerinince istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, ... ili, ... ilçesi, ... köyü, ... mevkii ve ... köyü, (...) ... mevkii, 1328, 1329, 1330, 1331, 1332, 1333, 1334, 1335, 1336, 1337, 1338, 1339, 1340, 3071, 3072, 3073 ve 1591 parsel sayılı taşınmazlardaki "... Doktorlar Sitesi" unvanıyla kat mülkiyetine ve kat irtifakına tabi yapılar, bağımsız yerler ile ortak yerler, bütün parsellerdeki maliklerin ortak malı olup, bu ortak alanların yönetim planı ile yönetilmekte olduğunu, davalı kat malikinin, mimari projeye ve ana taşınmazdaki tüm kat maliklerini bağlayan sözleşme niteliğindeki yönetim planına açıkça aykırı şekilde imalatlar ve inşaatlar yaptığını, bu nedenle dava konusu taşınmazın maliki davalının, ortak alana vaki müdahalesinin yıkım suretiyle önlenmesini, kanuna aykırı kullanımların engellenmesini, onaylı mimari projeye aykırı imalatların yıkım suretiyle giderilerek projeye uygun eski hale getirilmesini, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasını talep ve dava etmiştir

Mahkemece davalı tarafından niza konusu taşınmazın zemin katında 2,20X2,60 metre ebadında depo mahiyetinde ahşap imalat nedeniyle 12/10/1999 tarihinde durdurma tutanağının tanzim edildiği ve para cezasına çarptırıldığı, celp edilen mimarı proje ile taşınmazın durumunun çakıştırılmasında ise davalının mimari projeye aykırı olarak zemin ve birinci katta ahşap ve duvarla kapatıldığı, kapatılan bu alanlardan balkon ve depo elde edildiği, teknik bilirkişiler tarafından sunulan rapora göre davalının 49,58 m²'lik imalat yaptığı, bu alanın 12,07 m²'lik kısmının ise sitenin ortak alanı içinde kaldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile bilirkişiler ... tarafından tanzim edilen 12/06/2017 tarihli rapor ve ekindeki krokide (A+C+B+E) ile gösterilen 12,07 m2'lik alanda davalı tarafından ortak alana yapılan el atmanın önlenmesi ile el atılan bölümlerin yıkılmak sureti ile eski hale getirilmesine, eski hale getirme bedeli olarak yıkım ve eski hale getirilmesi durumunda 4.000+5.000 olmak üzere toplam 9.000 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden;

1- Mahkemece onaylı mimari projeye aykırı olarak yapılmış olduğu saptanan değişikliklerin yıkılarak eski hale getirilmelerine ve bu iş için, Kat Mülkiyeti Kanununun 33.maddesi uyarınca, davalılara uygun bir süre verilmesiyle yetinilmesi gerekirken hükmün infazında tereddüt yaratacak şekilde eski hale getirmenin 9.000 TL bedelle yapılmasına karar verilmesi,

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden;

1- Mahkemece onaylı mimari projeye aykırı olarak yapılmış olduğu saptanan değişikliklerin yıkılarak eski hale getirilmelerine ve bu iş için, Kat Mülkiyeti Kanununun 33.maddesi uyarınca, davalılara uygun bir süre verilmesiyle yetinilmesi gerekirken hükmün infazında tereddüt yaratacak şekilde eski hale getirmenin 9.000 TL bedelle yapılmasına karar verilmesi,

2- HMK'nın 297. maddesine göre mahkemece verilen kararın hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi ve verilen karar ile iki tarafın leh ve aleyhine hükmedilen görev ve hakların gayet açık ve anlaşılır biçimde yazılması gerekmektedir. Somut olayda, uygulamada duraksama ve kargaşaya yol açmayacak biçimde hangi tarihli bilirkişi raporuna göre hüküm kurulduğu belirtilerek, ayrı ayrı projeye aykırılıkların somut şekilde ne olduğu ve kim tarafından yapıldığı ve ne şekilde eski hale getirilmesi gerektiği belirlenerek, infazda tereddüt yaratmayacak şekilde eski hale getirilmesine karar verilmemesi,

3-12/06/2017 tarihli bilirkişi raporuna göre davalı tarafından bağımsız bölmünde mimari projeye aykırı olarak zemin ve birinci katta olmak üzere toplam 49,58 m2 imalat yapıldığının (ahşap ve duvar ile kapatılarak kazanılan alan ve ahşap balkon) belirtilmesine rağmen hükümde bu alanın yalnızca 12,07 m²'lik kısmının eski hale getirilmiş olması,

4- Kabule göre de;

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. HMK’nın 294.maddesinin 3. fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir. Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Somut olayda, taraflara tefhim edilen kısa kararda, karara karşı başvurulacak kanun yolu olarak; gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 2 hafta içerisinde istinaf yargı yolu olarak gösterildiği halde gerekçeli kararda, başvurulacak kanun yolu olarak; gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 2 hafta içerisinde Yargıtay temyiz yargı yolu olarak gösterilerek karara karşı başvuralacak kanun yoluna dair açık hüküm kurulmaması sebebiyle çelişki yaratılmıştır. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulması ve verilen karar ile iki tarafın leh ve aleyhine hükmedilen görev ve hakların gayet açık ve anlaşılır biçimde yazılması gerekmektedir. Yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturmayacak şekilde bir hüküm kurulmaması, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/04/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7052, Karar No: 2014/5830, Tarih: 29.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7052 E.  ,  2014/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9755, Karar No: 2015/10363, Tarih: 03.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9755 E.  ,  2015/10363 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI : 2014/935 - 2015/122

DAVACI : A.. A..

DAVALI : K.. İ.. Lojistik Hizmetleri Ltd. Şti.

İHBAR OLUNANLAR : S.. B.. T.. Company- D... C... D... N.. G..

Taraflar arasındaki davada, İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret ve İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taşınan malların hasara uğraması nedeni ile, davacı sigorta tarafından ödenen sigorta bedelinin, rücuan tazmini istemine yöneliktir.

İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesince, uyuşmazlık hakkında, TTK'nın deniz ticaretine ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiği, davanın denizcilik ihtisas mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesince ise, taşımanın karma taşıma olduğu, davacı tarafından hasarın, karayolu ile yapılan taşıma sırasında oluştuğunu ileri sürerek bu zarar nedeniyle ödenen sigorta bedelinin rücuan tazmininin istendiği, CMR Konvansiyonu ve bu konvansiyon kapsamındaki hukuki düzenlemelerin olayda uygulama yeri bulacağı, deniz ticareti ve deniz zigortalarına ilişkin bir hüküm uygulanmayacağı gerekçesi ile karşı görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun, görev hususunu düzenleyen 4. maddesine 20.04.2004 tarih, 5136 sayılı Kanun ile eklenen son fıkrayla “İş durumunun gerekli kıldığı yerlerde HSYK’nın olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığınca bu Kanunun dördüncü kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulacağı ve bu mahkemelerin yargı çevresinin HSYK tarafından belirleneceği” hükmü getirilmiştir.

TTK’ya eklenen metinden de anlaşılacağı gibi, TTK’nın 4. kitabında yer alan 816 ilâ 1262. maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olduğu ve kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde, yahut bu davalara bakmakla görevli asliye mahkemelerinde görülmesi gerektiği hususu tartışmasızdır.

Dava konusu uyuşmazlığın, sigorta sözleşmesine dayalı rücuan tazminat istemine ilişkin olduğu, hasarın, karayolu kullanılarak Hindistan ile Türkmenistan arasında yapılan taşımacılık esnasında meydana geldiği ileri sürülerek dava açıldığı, mevcut uyuşmazlığa karma taşıma niteliğinde olması nedeniyle CMR (Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı İçin Mukavele Sözleşmesi) hükümlerinin uygulama alanı bulacağı ve talebin Türk Ticaret Kanununun 1263 ve devamı maddelerinde düzenlendiği anlaşılmakla, Türk Ticaret Kanununun 4. Kitabında yer almayan uyuşmazlığın İstanbul anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.