muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2015, Karar No: 2019/6876, Tarih: 06.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2015 E.  ,  2019/6876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 11/02/2016 gün ve 2014/251 - 2016/18 sayılı kararı onayan Daire'nin 23/01/2018 gün ve 2016/6427 - 2018/543 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait TPMK nezdinde tescilli 2011/89314 nolu “TUBORG BİRA USTADI”, 2011/89338 nolu “TÜRK TUBORG BİRA ÜSTADI”, 2011/8989354 nolu “TUBORG BİRA UZMANI”, 2011/89372 nolu “TÜRK TUBORG BİRA UZMANI”, 2011/89387 nolu “TUBORG BREW MASTER” ve 2011/89425 nolu “TÜRK TUBORG BREW MASTER” ibareli markaların bulunduğunu, müvekkilinin bu markaları davalıya ait 2003/22718 tescil nolu “BRAUMEISTER” markası yüzünden hizmet sınıfında tescil ettiremediğini, davalının 2003/22718 tescil nolu markasının 556 sayılı KHK'nın 7/1-a, c, d, f ve k uyarınca hükümsüz kılınması gerektiğini, markanın 35 sınıfta müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri, 41. sınıfta eğlence hizmetleri, casino hizmetleri ve 43 sınıfta yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri için ayırt edici bir ibare olmadığını, dava konusu ibarenin Almanca bira anlamına gelen brau ve usta uzman anlamına gelen meister ibarelerinin birleşmesinden oluştuğunu, bira uzmanı anlamına gelen ve üretim sürecinin uzmanlığı ile ilgili bir meslek adı olduğunu, bu sebeple dava konusu markanın tescilli olduğu hizmet sınıfları bakımından cins, vasıf ve kalite bildirdiğini, ayrıca 556 sayılı KHK'nın 14. maddesi gereğince de kullanılmama nedeniyle iptal edilmesi gerektiğini, ileri sürerek davalı adına tescilli 2003/22718 tescil nolu “BRAUMEISTER” markasının 556 sayılı KHK'nın 7/1-a, c, d, f, k bendine uyarınca hükümsüzlüğüne, mümkün değilse KHK'nın 14. maddesine göre hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Davacı, davalıya ait 2003/22718 numaralı “BRAUMEISTER” ibareli markanın 556 sayılı KHK 7. maddesinde sayılan mutlak red nedenleri arasında kabul edilmesi gerektiğini, zira markanın Almanca dilinde Bira Ustası anlamına geldiğini ve tescil edildiği sınıflar yönünden cins, kalite ve vasıf bildirici mahiyette olduğunu ileri sürerek davalı markasının hükümsüzlüğünü talep etmiş olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, 556 sayılı KHK'nın 7. maddesinde ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan işaret ve adları münhasıran veya esas unsur olarak içeren işaretlerin marka olarak tescil edilemeyeceği düzenlenmiştir. Her ne kadar mahkemece 556 sayılı KHK 7. maddesinde sayılan mutlak red nedenleri kapsamında davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmişse de, “BRAUMEISTER" ibaresinin, markanın yönelik olduğu ortalama Türk tüketicilerince anlamı bilinmeyen yabancı dilde bir kelime olduğu, bu ibarenin ortalama tüketici kitlesi tarafından yaygın şekilde anlamı bilinen belirli bir meslek veya sanatı ifade eden bir ibare olarak anlaşılacağının kabulü mümkün görülmediğinden davalı vekilinin karar düzeltme istemi yerinde görülmekle Dairemizin onama ilamının kaldırılarak, mahkemece verilen kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 23.01.2018 tarih, 2016/6427 Esas 2018/543 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, mahkemece verilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 06/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5845, Karar No: 2011/7132, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5845 E.  ,  2011/7132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12700, Karar No: 2023/74, Tarih: 10.01.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/12700 E.  ,  2023/74 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2014/132 Esas, 2015/251 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında rızası olmaksızın bir kadının çocuğunu düşürtme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekili; mağdurenin yaşı hakkında alınan raporun yetersiz olduğunu, bu konuda ATK’dan rapor alınması gerektiğini, eylem tarihinde mağdurenin henüz reşit olmadığını, çocuk düşürtme konusunda rızasının bulunmadığını beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesi; " Sanık ...'nın 2012 yılında katılan ... ile tanıştığı ve aralarında duygusal bir ilişkinin başladığı, aynı yıl içinde birden çok kez cinsel ilişkiye girdikleri, daha sonra katılanın başka birisiyle daha görüşmesi ve cinsel ilişkiye girmesi nedeniyle ayrıldıkları, 2012 yılı Mayıs ayında gebe olduğunu öğrenen katılanın, sanık ...'e durumu ilettiği, sanık ...'in katılanı kürtaj olması konusunda ikna ederek Finike İlçesi'nde kadın hastalıkları ve doğum uzmanı olarak çalışan sanık ...'in muayenehanesine gittikleri, burada sanık ...'nin katılana kürtaj yaptığı, daha sonra katılanın kendisine zorla kürtaj yapıldığını ileri sürerek şikayetçi olduğu anlaşılmış ve maddi olay bu şekilde kabul edilmiştir.

2. Sanıklar savunmalarında, kürtaj işlemini tamamen inkar ederek suçlamayı reddetmişlerse de, katılanın, sanık ...'nin muayenehanesine gittikleri tarih, gitmeden önceki telefonlaşmaya ilişkin anlatımlarının, sanıklar arasındaki iletişime dair kayıtlarla doğrulanması karşısında, gerçekten de 2012 yılı Haziran ayında sanık ...'in işyerinde katılanın kürtaj yaptırdığı anlaşılmaktadır.

2. Sanıklar savunmalarında, kürtaj işlemini tamamen inkar ederek suçlamayı reddetmişlerse de, katılanın, sanık ...'nin muayenehanesine gittikleri tarih, gitmeden önceki telefonlaşmaya ilişkin anlatımlarının, sanıklar arasındaki iletişime dair kayıtlarla doğrulanması karşısında, gerçekten de 2012 yılı Haziran ayında sanık ...'in işyerinde katılanın kürtaj yaptırdığı anlaşılmaktadır.

3. Yukarıda belirlenen kabule nazaran, sanıkların iddia edildiği gibi rızası olmaksızın katılanın çocuğunu düşürtme suçunu işleyip işlemedikleri irdelenmelidir. Mağdurun yaşı nüfus kayıtlarına göre 01.12.1995 olarak görünmekle birlikte, ... Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından alınan rapora göre, katılan 2012 yılında 18 yaşını doldurmuştur. Dolaysıyla kürtajın yapıldığı tarih itibariyle reşittir. Bu durumda sanıkların eylemlerinin suç olarak nitelenebilmesi için geriye kalan ihtimaller, katılanın rızası olmaksızın zorla kürtaj yapılması veya katılanın rızası olmakla beraber on haftadan daha fazla olan gebeliğin sonlandırılmış olması ihtimalleridir. Yapılan kürtaj işlemi ile sonlanan gebeliğin süresini tespit etme imkanı bulunmamaktadır. Nitekim ... Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından alınan raporda, katılanın geçmiş tarihte kürtaj olup olmadığı hususunun dahi belirlenemeyeceği belirtilmiş olup bu durumda gebeliğin kaçıncı haftada sonlandığını belirlemek zaten olanak dışıdır.

4. Katılana zorla kürtaj yaptırıldığı iddiasına gelince; Katılanın zorla götürülerek rızası dışında kürtaj yapıldığına dair, katılanın soyut iddiaları dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmamaktadır. Kaldı ki, katılanla sanık ... arasında internet üzerinden yapılan yazışmada, bizzat katılan çocuğu aldırmaktan bahsetmektedir. Dolayısıyla sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri yönündeki iddia basit şüpheden öteye geçememiştir. Şüpheden sanığın yararlanması, ceza yargılamasının evrensel prensiplerinden biri olup, buna göre sanığın mahkumiyeti yoluna gidilebilmesi için, suç teşkil eden eylemin, tüm tereddütleri giderici, somut ve kesin delillerle ispat edilmiş olması gerekir. Kamu davası açılması için yeterli görülen basit şüphe ve hatta kuvvetli şüphe, kişinin mahkumiyeti için asla yeterli değildir. Açıklanan nedenlerle sanıkların eylemi sabit hale gelmediğinden, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince sanıkların beraatlerine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir." gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanlar vekilinin mağdurenin yaşı hakkında yeniden rapor aldırılması gerektiği ve sair temyiz itirazlarına yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde; mağdurenin suç tarihinde kayden 16 yaşını doldurduğu, şahsa sıkı sıkıya bağlı haklarını bizzat kullanabileceği, çocuk aldırma eyleminin de şahsa sıkı sıkıya bağlı haklardan olduğu ve mahkeme gerekçesinin yerinde olduğu anlaşılmakla hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanlar vekilinin mağdurenin yaşı hakkında yeniden rapor aldırılması gerektiği ve sair temyiz itirazlarına yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde; mağdurenin suç tarihinde kayden 16 yaşını doldurduğu, şahsa sıkı sıkıya bağlı haklarını bizzat kullanabileceği, çocuk aldırma eyleminin de şahsa sıkı sıkıya bağlı haklardan olduğu ve mahkeme gerekçesinin yerinde olduğu anlaşılmakla hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2014/132 Esas, 2015/251 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37378, Karar No: 2015/10426, Tarih: 17.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/37378 E.  ,  2015/10426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, işe başlatmama tazminatı ile izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.03.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, dört aylık boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar, işe başlatmama tazminatı, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalının davetinin samimi olup olmadığı noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesine göre işveren işe iade için başvuran işçiyi bir ay içinde işe başlatmak zorundadır. Aksi halde feshin geçersizliği davasında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile çalıştırılmadığı en çok dört aylık süre ücret ve diğer hakları ödenmelidir. İşverenin işe daveti ciddi, şartsız ve samimi olmalıdır. İşçinin açmış olduğu davanın sonucunda işe iadeyi sağlama çabası kanuni hakkıdır. İşverenin işe başlatma amacı olmadığı halde, sırf başlatılmamaya bağlı mali sonuçların doğmasını engellemek için yaptığı çağrı, “ciddi ve samimi olma” unsurlarını taşımaması sebebiyle gerçek bir işe başlatma daveti olarak değerlendirilemez.

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır.