muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2606, Karar No: 2015/8694, Tarih: 25.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2606 E.  ,  2015/8694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

: (TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 17/11/2014

NUMARASI : 2014/477-2014/652

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/11/2014 tarih ve 2014/477-2014/652 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının medikal delege olarak müvekkili şirkette çalışırken 04.06.2010 tarihinde istifa ederek şirketten ayrıldığını, aktedilen sözleşmeye göre davalının işten ayrılmasından sonraki 3 aylık süre zarfında bölgesi de belirtilmek suretiyle "işveren ile aynı alanda faaliyet gösteren firmalarda çalışamayacağının, aksi halde 6 aylık brüt maaş tutarı cezai şart ödeyeceğinin" kararlaştırıldığı halde davalının işten ayrılır ayrılmaz P.İlaçları Ltd. Şti.'nde çalışmaya başladığını ileri sürerek şimdilik 1.573,52 TL'nin 29.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 9.441 TL'ye çıkarmış ve dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin zorunluluktan dolayı iş sözleşmesini imzaladığını, sözleşmede değişiklik yapma imkanının bulunmadığını, cezai şarta ilişkin sözleşme maddesinin hakkaniyete aykırılık taşıdığını, davacının bir zarara uğramadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin zorunluluktan dolayı iş sözleşmesini imzaladığını, sözleşmede değişiklik yapma imkanının bulunmadığını, cezai şarta ilişkin sözleşme maddesinin hakkaniyete aykırılık taşıdığını, davacının bir zarara uğramadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen 27.05.2009 tarihli sözleşmenin 8. maddesinde “sözleşme sona erdikten sonra personelin İ. T., Ç. E. ve K.'nde işveren ile aynı işkolunda faaliyet gösteren şirketlerde 3 ay çalışmamayı kabul edeceği, aksi halde 6 aylık brüt maaşı tutarında cezai şart ödeyeceği” hususlarının kararlaştırıldığı, davalının 04.06.2010 tarihinde davacı işyerinden istifa ederek 21.06.2010 tarihinden itibaren davacı ile aynı alan ve bölgede faaliyet gösteren dava dışı P. İlaç Ltd. Şti.'nde çalışmaya başladığı, böylece kararlaştırılan 3 aylık süre ile rekabet etmeme yasağını ihlal ettiği, iki tarafı da tacir olmayan sözleşmelerdeki cezai şartın Borçlar Kanununun 161. maddesine göre fahiş olması halinde hakim tarafından cezai şartın tenkis edileceği, davacının 3 aylık rekabet yasağı için 6 aylık brüt ücreti tutarında öngörülen cezai şartın hak ve nesafet kurallarına aykırılık taşıdığı, takdiren %50 hakkaniyet indirimi uygulanması gerektiği kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 4.720,56 TL cezai şartın temerrüt tarihi olan 29.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, davacı vekili, dava dilekçesinde 1.573,52 TL'nin 29.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesinde ise talebini 7.868 TL daha artırmış ve dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesini istemiştir. Bu durumda mahkemece, ıslahla artırılan miktar hakkında dava tarihinden itibaren faize hükmolunması gerekirken talebin aşılarak kabul edilen tüm alacağın 29.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm bölümünün 1. paragrafında yer alan "temerrüt tarihi olan 29/06/2010 tarihinden" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "1.573,52 TL'sinin 29.06.2010, bakiyesinin dava tarihinden" ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/165, Karar No: 2012/3812, Tarih: 30.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/165 E.  ,  2012/3812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçluya karşı, ihtiyati haciz kararı ile 2.İcra Müdürlüğü'nün 2009/12232 sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, 25.05.2009 tarihinde borçlunun mallarının haczedilerek yediemin olarak borçluya bırakılmasına rağmen muhafaza için gidildiğinde haczedilen malların yerinde bulunamadığını, söz konusu malların ... 1.İcra Müdürlüğü'nün 2009/15866 sayılı dosyası ile muhafaza altına alındığını tespit etmeleri üzerine, dosyaya İİK 100. maddesi gereğince bilgi verildiğini, menkul malın satıldığını ancak bedelin henüz alacaklıya ödenmediğini,düzenlenen sıra cetvelinde, alacağın ilk sırada olması gerektiği halde yer verilmediğini ileri sürerek, 2.İcra Müdürlüğü'nün 2009/12232 sayılı dosyasının sıra cetvelinde nazara alınmaması yönündeki memur muamelesinin iptali ile ilk sırada yer aldıkları dikkate alınarak yeniden sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, şikayete konu takip dosyalarında haczedilen makinelerin farklı olduğu, şikayetçi tarafın 1.İcra Müdürlüğü'nce satışı yapılan makine ile ilgili haciz işlemi gerçekleştirmediği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayetçi tarafça İİK'nun 100. maddesine aykırı olarak satılan malın tutarı vezneye girdikten sonra bildirimde bulunulduğundan, şikayetçinin hacze iştirak edemeyeceği gerekçesiyle şikayetin reddi gerekirken, aynı sonuca yazılı gerekçelerle ulaşılması isabetsiz ise de sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nun 438/ son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün HUMK' nun 438/son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilmek ve düzeltilmek sureti ile ONANMASINA, aşagıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/746, Karar No: 2022/15061, Tarih: 21.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/746 E.  ,  2022/15061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükme karşı davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurularak davanın reddine dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, Musevi dinine mensup bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olduğunu, davalı ...'un da Musevi dinine mensup bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olup Alarko şirketler Topluluğu'nun kurucu ortaklarından olduğunu, Nazilerden kaçan Yahudileri Filistin'e götürmek üzere Romanya'dan yola çıkan Struma gemisinin İstanbul açıklarında Sovyet denizaltısı tarafından batırılmasına ilişkin (tarihte Struma Olayı olarak bilinen) olayın II. Dünya Savaşı sırasında meydana geldiğini, davadışı ...’ın ''Struma, İstanbul Açıklarında 72 Gün Boyunca 769 Yahudi'nin Dramı'' adlı kitabı yazdığını, bu kitabın tanıtımının 11 Eylül 2012 günü dava dışı yazar Halit Kakınç ve davalı ...’un katıldığı bir basın toplantısıyla bir gemide gerçekleştirildiğini, toplantıda Struma olayı ve kitap hakkında bilgi veren yazar Halit Kakınç ve davalı ...’un basın mensuplarının sorularını yanıtladığını, davalı ...’un bu sorulara verdiği cevaplarda gemideki Yahudileri Ankara’daki yönetimin ölüme terk ettiğini iddia ettiğini, Ankara’daki yönetim hakkında "Ankara'daki katiller" ifadesini kullandığını, davalı ...’un aynı zamanda dava dışı ...’ın yazdığı Struma kitabının 9. sayfasında “Arınma ve Günah Çıkarma Zamanı” başlığı ile 3 sayfadan oluşan bir yazı yazdığını, davalı ...’un kitap tanıtımına ilişkin bu etkinlik programında ve Struma kitabındaki yazısında Türk milleti hakkında ağır hakaret içeren söylemlerde bulunduğunu, davacının kendisinin de mensup olduğu Türk milletine yapılan bu hakaretler nedeniyle manevi zarara uğradığını, davalının bu sözleri nedeniyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek 30.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve kararın tam metninin Türkiye genelinde tirajı en yüksek 3 gazetede yayınlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin tarihe Struma Olayı veya Struma Faciası şeklinde geçen olayı ve olayın gerçekleştiği dönem itibariyle yaşananları insani bir gerekçeyle eleştirdiğini, buna benzer eleştirilerin daha önce de pek çok kişi tarafından değişik platformlarda dile getirildiğini, bu eleştirinin düşünce ve fikir özgürlüğü kapsamında kaldığını, müvekkilinin eleştirilerinde Türk milleti hakkında olumsuz bir ifade kullanmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, T.C. Anayasasının 66. maddesinde "Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk'dür." hükmü bulunduğu, davalı tarafından söylendiği iddia olunan sözlerin davacının vatandaşlık bağı ile bağlı bulunduğu, Türk milletine yönelik olması durumunda davacının aktif dava ehliyetinin bulunduğunun kabul edilmesi gerektiği, davalı tarafından söylendiği iddia olunan sözlerin ( Ankara'daki katiller ) Struma olayının yaşandığı dönemdeki Türkiye Cumhuriyeti Devletini yönetenlere yönelik olduğu, Ankara'daki yöneticilerden kast edilenler devletin en başındaki Cumhurbaşkanı olmak üzere, Başbakan, Bakanlar ve diğer devlet organlarını oluşturan gerçek kişiler olduğu, bu kişilerin Türk halkını temsil ettikleri ve onlar adına yönetim görevini üstlendiklerinin açık olduğu, bu durum karşısında davalı tarafından söylendiği, davalı vekilinin kabulü ile de sabit olan "Ankara'daki katiller" söyleminin Türk milletine yönelik olduğunu kabul etmek gerektiği, söylenen sözlerin rencide edici, küçük düşürücü olduğunun tartışmasız olduğu, her Türk vatandaşının bu sözlerden dolayı kendisini aşağılanmış, küçük düşürülmüş hissedip, manevi yönden acı ve ızdırap duyacağı, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan davacının da acı ve ızdırap duyduğunun şüphesiz olduğu, bu nedenle manevi tazminat isteminin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 11/09/2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin ve diğer taleplerinin reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davaya konu olayda davacının kişilik haklarına doğrudan saldırı olarak kabul edilebilecek bir hususun bulunmadığı, dolayısıyla matufiyet şartının gerçekleşmediği, davacının kişilik haklarının ihlal edilmediği, buna göre Türk Borçlar Kanunu'nun 58. ve Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerindeki manevi tazminatın yasal koşullarının oluşmadığı, şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurularak davanın reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına, davalının davaya konu ifadeleri ile doğrudan davacıyı hedef almamasına, "matufiyet" unsurunun gerçekleşmemesine, dolayısıyla davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığının anlaşılmasına, bu sebeple davanın aktif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, kişilik haklarına saldırı söz konusu olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de kararın sonuç itibariyle doğru olmasına göre, davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nun 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 21.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16260, Karar No: 2015/6329, Tarih: 14.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/16260 E.  ,  2015/6329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı vekilinin adli yardım talebi HMK’nın 336/2. maddesinde belirtilen koşullara uygun bulunmadığından adli yardım taleplerinin REDDİNE,

2- Temyiz harç ve giderlerinin ikmali yönünden HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca temyiz edenlere yöntemince süre verilerek sonucuna göre işlem yapılması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22347, Karar No: 2022/4807, Tarih: 16.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22347 E.  ,  2022/4807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık - İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 06/12/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 03/01/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/2 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçların işlendiği 23.12.2011 ve 24.12.2011 gününden karar tarihine kadar geçmiş bulunmasına rağmen düşme kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13854, Karar No: 2011/1521, Tarih: 10.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13854 E.  ,  2011/1521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

5018 sayılı Yasaya göre Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, genel bütçeli kuruluşlar 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması ve yasal hasım olan müdahil hazine lehine vekalet ücreti verilmiş olması doğru değil ise de bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasının üçüncü fıkrasının metinden çıkartılarak yerine ‘Peşin harcın davacı kuruma iadesiyle başkaca harç alınmasına yer olmadığına’ cümlesinin yazılması, altıncı fıkrasının ise tamamen hüküm fıkrasından çıkartılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edenlerden davalı tarafa yükletilmesine, 10.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19706, Karar No: 2011/5637, Tarih: 30.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19706 E.  ,  2011/5637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12870, Karar No: 2020/490, Tarih: 21.01.2020

**5. Ceza Dairesi         2015/12870 E.  ,  2020/490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18 ile 1163 sayılı Yasanın ek 2. maddelerine göre kooperatif tüzel kişiliği ile Hazinenin bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için S.S. Karapınar Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatifi ile Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada ilgili kooperatifin ve Hazinenin duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye ve S.S. Karapınar Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatifi tüzel kişiliğine bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 21/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.