muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3681, Karar No: 2017/10635, Tarih: 18.12.2017

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; ... İl Çevre ve Orman Müdürlüğü tarafından yapılan tespitler sonucu atık su arıtma tesisinin kurulu olmasına rağmen düzenli çalıştırılmadığı, çevre kirliliğine sebebiyet verildiği gerekçesiyle dava konusu site hakkında 07.12.2010 tarihinde 79.364.00.-TL idari para cezasının kesildiği, kesinleşen idari para cezasını ödemek için yönetim kurulunun her bir bağımsız bölümden 600,00.-TL para istediği, idari para cezasının davalı yönetim kurulu üyelerinin ağır ihmal ve kusurundan kaynaklandığının ve para cezasından davalıların sorumlu olduğunun, taahhuk ettirilen idari para cezası nedeniyle müvekkillerinin hukuken bir borcunun bulunmadığının tespiti istenilmiş, mahkemece; davacılar söz konusu idari para cezasından sorumlu olmadıklarından dolayı menfi tespit kararı verilmesini istemiş iseler de; yapılan incelemede idari para cezasının siteye kesilmiş olduğu, dolayısıyla sitedeki tüm kat maliklerinin hisseleri oranında kesilen idari para cezasından sorumlu olduklarının sabit olduğu, 2004 sayılı İ.İ.K 72/1 maddesi gereğince borçlu, icra takibinden önce veya takip sırasında borçlu bulunmadığını ispat için menfi tesbit davası açabileceği, anılan bu hükme bakıldığında menfi tespit davasında davacının alacaklı olan davalıya karşı takip öncesinde veya sırasında dava açarak borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemesi gerektiği,somut olayda ise davalıların davacılardan herhangi bir alacağının bulunmadığı, davacıların menfi tespit kararı verilmesini talep ettiği idari para cezasından tüm kat maliklerinin sorumlu olduğu, yine menfi tespit kararının verilmesinin de alacaklı idarenin takip yapmasını engellemeyeceği de açık olup, davacılar davalı yöneticilerin görevlerini ihmal ettiklerini iddia etmiş iseler de bu hususun menfi tespit davasının konusu edilemeyeceği, KMK gereğince site yöneticileri vekil gibi sorumlu olduklarından bu görevleri sırasında zarara uğrayan kat malikleri dava açarak bu zararlarının tazminini talep edebilecekleri, ancak somut olayda davacılar tarafından bu hususun dava konusu edilmemiş olduğu, kesilen idari para cezasından hisselerine düşen kısmı ödemeden alacaklı olmayan yöneticilere karşı borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ettikleri gerekçesiyle ve davacılardan ..., ... ve ...'nın davasının davacıların yenileme dilekçesi vermesi üzerine dosya yeniden işleme alınarak yargılamaya devam edilmiş, ancak davacılardan ...'ın mahkemenin 02.07.2014 ve 21.10.2014 tarihli, ...'nin 16.04.2014 ile 21.10.2014 tarihli duruşmasına katılmadığı ve herhangi bir mazerette bildirmediği, ...'nın ise 21.10.2014 tarihli duruşmaya katılmadığı, mazeretinin reddine karar verildiği gerekçesiyle, davacılardan ..., ... ve ...'nın davasının HMK'nın 320/4. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, diğer davacıların davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ... İl Çevre Müdürlüğü tarafında davacı ve davalıların oturduğu siteye yazılan idari para cezasından davacıların payına düşen kısım sebebiyle borçlu olmadıklarının tespiti istemine ilişkindir.

SONUÇ: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre,mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı ...'e yükletilmesine 18/12/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1756, Karar No: 2014/12512, Tarih: 11.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1756 E.  ,  2014/12512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13258, Karar No: 2018/7849, Tarih: 12.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/13258 E.  ,  2018/7849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve dahili davalı ... aleyhine 17/12/2013 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun gereği rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve adli yardım talepli olarak da davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334'de ''(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.'' hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336'da ise ''(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali duruma ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.'' şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelemesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine 12/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1746, Karar No: 2014/7777, Tarih: 26.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/1746 E.  ,  2014/7777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/350705

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2013

NUMARASI : 2012/7 (E) ve 2013/461 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının ortasında boşluk bulunacak şekilde dairesel yapıda olduğu, bu haliyle bu boşluktan özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceğinin belirtilmesi karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip üretim şemasının temin edilememesi halinde ise suça konu silahın gaz ayırıcı parçasını da gösteren fotoğraflar, ekspertiz raporu eklenerek suça konu tabancanın gaz ayırıcı parçasında üretim sonrası tadilat yapılıp yapılmadığı hususu üretici firmadan sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde karar verilmesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre ise;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4685, Karar No: 2012/6409, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4685 E.  ,  2012/6409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6439, Karar No: 2006/8672, Tarih: 18.09.2006

6. Hukuk Dairesi 2006/6439 E., 2006/8672 K.

**6. Hukuk Dairesi 2006/6439 E., 2006/8672 K.**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 121 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 648 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 388 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı-davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve taktirde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalıya iki ayrı bağımsız bölümü kiraladıklarını bu taşınmazların bulunduğu ana taşınmazda esaslı tamir ve tadilat yapacaklarından söz ederek kiralananların tahliyesini istemiş, davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 1.4.2000 başlangıç tarihli, iki yıl süreli ve 1.8.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmeleri konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu sözleşmeler ile dava konusu edilen M…

…. Kemalettin cad. No:74/A ve No:70 zemin kat adresindeki taşınmazlar davalıya kiraya verilmiştir.

Davacı, 11.1.2005 tebliğ tarihli ihtar ile sözleşmeleri yeni kira döneminde devam ettirmeyeceğini taşınmazlarda esaslı tamirat yapacağını davalıya bildirmiştir.

Davacı, bu ihtarlara göre 23.8.2005 tarihinde süresinde açtığı dava ile her iki taşınmazın birden tahliyesini istemiş ancak mahkemece sadece zemin kat No:70 adresindeki taşınmaz hakkında tahliyeye karar verilmiş olup tahliyesi istenilen No:74/A adresindeki taşınmaz hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiştir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388/son fıkrası "Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." hükmünü içermektedir.

Mahkemece, dava konusu edilen No:74/A adresindeki taşınmaz hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi hatalı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 18.9.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4482, Karar No: 2012/11550, Tarih: 31.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4482 E.  ,  2012/11550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25851, Karar No: 2014/8919, Tarih: 31.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25851 E.  ,  2014/8919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2010/676-2013/242

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: İ.. B.. yönünden husumetten reddine, Ü.. B.. yönünden kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı ile davalı Ü.. B.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, İ.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, Ü.. B.. aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile Ü.. B.. vekilleriince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Hükme esasa alınan bilirkişi kurulu raporunda, getirtilen emsallerin emsal alınmadığı farklı gerekçelerle açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Öte yandan; birbirini teyit eden ikinci ve üçüncü bilirkişi kurulu raporları da hükme esas almaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ile değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz ile emsaller farklı mahallelerde olduğu gibi, emsal alınan parsellerin dava konusu taşınmaza göre küçük yüzölçümlü oldukları da dikkate alındığında bu raporlar yeterli ve inandırıcı olmaktan uzaktır.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Aşağı Dudullu Mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda satışı yapılan emsallerin bulunması doğaldır.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Davacıların payları üzerindeki ipokek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2) Davacıların payları üzerindeki ipokek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

3) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davacı ile davalı Ü.. B.. vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7545, Karar No: 2011/8932, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7545 E.  ,  2011/8932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ... Orta'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. ... bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.