muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10185, Karar No: 2022/9692, Tarih: 07.12.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/10185 E.  ,  2022/9692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs etme, kasten öldürmeye yardım

HÜKÜMLER : 1)Sanık ... hakkında katılan ...’yı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 35, 29/1, 53, 58/6, 63, 54. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna, mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbiri, mahsup, müsadere

2)Sanık ... hakkında maktul ...'e karşı kasten öldürmeye yardım etme suçundan; 5271 sayılı CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle yapılan incelemede;

Evrak okunarak,

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmü, bu suçtan doğrudan zarar görmeyen katılanlar ..., ..., ..., ...'ün temyiz etme hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca katılanlar vekilinin temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... Karabulut hakkında katılan ...’yı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ilişen cezayı azaltıcı nedenin nitelik ve derecesi kabul ve takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, sanık ... hakkında maktul ...'e karşı kasten öldürmeye yardım etme suçundan elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, bozma üzerine incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümleri ile takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine, suç vasfının hatalı olduğuna, katılan ...’a yönelik eylemin yaralama olduğuna, katılanlar vekilinin; sanık ... hakkında kasten öldürmeye yardım etmeden ceza verilmesi gerektiğine, yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 07/12/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16867, Karar No: 2016/2149, Tarih: 23.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16867 E.  ,  2016/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya 1. Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Tüketici ve Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, taraflar arasındaki ilişkinin eser sözleşmesi olduğu, 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) ve 73. maddeleri uyarınca davaya bakma görevinin Tüketici Mahkemesine ait bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş;

Konya 1. Tüketici Mahkemesi tarafından ise, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, kararlar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) maddesi, "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununun 3/1-(k) maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin, 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında, 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak ve araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiğini, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı şirket ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalamış, inşaat yapımı sırasında sözleşmede belirlenenden farklı bir inşaat projesi uygulanması nedeniyle elde edilen fazla dairelerden, davacı payına düşen miktar kadar alacak talep etmiştir. Bu durumda uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın, HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2938, Karar No: 2023/1520, Tarih: 09.02.2023

**4. Hukuk Dairesi         2020/2938 E.  ,  2023/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddine / İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum zararından kaynaklanan maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı kurumun 15.06.2012 tarih ve 130 sayılı Yönetim Kurulu kararıyla l0.000 kg limon suyu konsantresi + 7.000 kg portakal suyu konsantresi alındığını, 04.09.2015 tarih ve 158 sayılı Yönetim Kurulu kararıyla da 5.000 kg portakal suyu konsantresi ve l0.000 kg şeftali püresi konsantresi alındığını, limon suyu konsantresinden 8.906 kg, portakal suyu konsantresinden 5.735 kg ve şeftali püresi konsantresinden 7.285 kg'ın üretimde kullanılmayarak miadının geçirildiğini, satın almalarda ihtiyacın üzerinde satın alma yapıldığını, satın alınan ham maddelerin üretimde kullanılmadığını, miadı yaklaşan ham maddelerin durumunun yönetime bildirilmediğini, bu nedenle meydana gelen kurum zararından Mayalandırma Sanatları Müdürü olan davalı ... ile Mayalandırma Sanatları Müdürlüğünde çalışan davalı mühendis ...'nün sorumluluğunun bulunduğunu belirterek toplam 139.766,00 TL zararın 57.701,00 TL'sinin 24.09.2012 tarihinden, 47.366,00 TL'sinin 22.10.2012 tarihinden, 34.699,00 TL'sinin da 26.11.2015 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacı kurumda hangi ürünlerin ne miktarda üretileceğine, ne miktarda konsantre ürüne ihtiyaç duyulacağına yönetim kurulunca karar verildiğini, dava konusu satın almaların müdür ... tarafından yönetim kuruluna sunulduğunu, yönetim kurulunun teknik şartnameyi onayladığını, fazla konsantre ürün alınmasıyla ilgili kendisinin suçlanamayacağını, yönetim kurulunun stok durumunu bildiğini, dava konusu ürünlerin miadının geçtiğinin iddia edildiği tarihte müvekkilinin Mayalandırma Sanatları Müdürlüğünde çalışmadığını, ürünlerin depolardaki takibi ve muhafazasının ambar memuruna ait olduğunu, ürünlerin üretim kararının Çiftlik müdür yardımcısı ... Türkoğlu tarafından verildiğini, müvekkilin miadı geçen ürünlerin numune ve barkod numaralarını istediği halde kendisine verilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi istemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; Mayalandırma Sanatları Müdürlüğünde Türk Gıda Kodeksi Etiketleme ve Tüketicilerini bilgilendirme tebliğinde belirtilen kriterler dâhilinde yalnızca 18 aydan daha uzun süre muhafaza edilebilecek olan etiketlerde Tavsiye Edilen Tüketim Tarihi (TETT) belirtilen gıdalar (meyve suları) ve TETT veya Son Tüketim Tarihinin (STT) belirlenmesi zorunlu olmayan gıdaların üretimi ve hammadde alımlarının yapıldığını, tüm alımların pazarlama biriminden, yönetim kurulundan ve diğer ilgili birimlerden gelen talepler doğrultusunda ön görüşmeler yapılarak yönetim kuruluna teklif verilerek yönetim kurulu kararıyla alındığını, Mayalandırma Sanatları Müdürlüğü'nde yalnızca mamul üretimi yapıldığını, ambara teslim edilen ürünlerin satış ve dağıtımının ise pazarlama birimi tarafından yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu ürünlerin miadı dolma süresinde üretimde kullanılmayarak imha edildiğinin iddia edildiği, ancak hangi tarihte satın alınan meyve suyu konsantrelerinin miadının hangi tarihte dolduğunu kanıtlar belgelerin, listelerin, tutanakların dosyaya ibraz edilmediği, davacı tarafından dava konusu miadı dolduğu için imha ettiğini bildirdiği rakamları (8.906 kg limon suyu konsantresi + 5.745 kg portakal suyu konsantresi + 7.285 kg şeftali püresi konsantresi ) 31.12.2015 ve 31.12.2016 tarihli yıl sonu stok sayım cetvellerinde mevcut/var olarak gösterdiği, bu kabulden gidildiğinde davacının imha ederek zarara uğradığı iddiasını kesin delillerle kanıtlayamadığı, yine davaya esas teşkil eden AOÇ Müdür Yardımcısı tarafından düzenlenen raporda ve eki tutanaklarda "Portakal suyu konsantresinin yapılan analiz sonucu brix asitlik sıkıntı görülmemesi nedeniyle portakal nektarı üretildiği", "Limon konsantresi TETT kapsamında olduğundan analizleri yapılarak mevcut yönetim döneminde Kasım/2016 yılında ve 09.05.2017 tarihinde Osmanlı şerbet üretiminde kullanıldığı" gibi tespitler karşısında davacının "miadı geçirilerek imha edildiği ve bu nedenle kurum zararının meydana geldiği iddiasını kanıtlayamadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde, ilk derece mahkemesi tarafından davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını, dosyaya sundukları tüm delillerle davanın ispatlandığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf incelemesi neticesinde kaldırılmasını ve talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde, ilk derece mahkemesi tarafından davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını, dosyaya sundukları tüm delillerle davanın ispatlandığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf incelemesi neticesinde kaldırılmasını ve talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalıların döneminde alınan davaya esas meyve konsantrelerinin miadının dolmasında davalıların kusurları bulunduğunun ispatlanamadığının anlaşılmasına göre, usul ve yasaya uygun olarak verilen İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından yapılan istinaf kanun yolu başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dosya kapsamında müvekkili kurumdan alınan ihale belgeleri, hammadde giriş çıkışına ilişkin mal hareket listeleri, üretime ilişkin belgeler, sayım cetvelleri ve konsantre alım belgelerinin mevcut olduğunu, mahkemece yeterli inceleme yapılmayarak hatalı değerlendirmeler yapıldığını ve eksik incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu, kurumun zarara uğramasında davalıların sorumluluklarının bulunduğunu belirterek kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kurum zararından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2927, Karar No: 2018/1606, Tarih: 07.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2927 E.  ,  2018/1606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 22.10.2012 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin, katılan ...'nin istinabe yoluyla beyanının alındığı Kütahya 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.07.2012 günlü, 2012/287 Talimat sayılı duruşma tutanağında zabıt katibinin, tanıklar ... ile ...'ın istinabe yoluyla beyanlarının alındığı Kütahya 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.12.2012 tarihli, 2012/489 Talimat sayılı duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8182, Karar No: 2021/383, Tarih: 14.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8182 E.  ,  2021/383 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme: İZMİR 31. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm: Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, ayrıca 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 11/08/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği anlaşıldığından sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden usulüne uygun biçimde tebliğ edilmesi gerektiğinden, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Kabule göre de; hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine", karar verilmesi,