muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10748, Karar No: 2020/6999, Tarih: 23.09.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10748 E.  ,  2020/6999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kısmen kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında kurulan hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 23/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2756, Karar No: 2012/7083, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2756 E.  ,  2012/7083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9005, Karar No: 2011/5389, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9005 E.  ,  2011/5389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2125, Karar No: 2017/14713, Tarih: 15.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/2125 E.  ,  2017/14713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1) Mağdura ilişkin 09/09/2013 tarihli raporda sağ kaş üzerinde 2x2 cm.lik parçalı kesi bulunduğunun, 10/10/2013 tarihli raporların birinde alın sağ tarafta 6 cm genişliğinde parçalı kesi bulunduğunun, diğerinde L şeklinde 7 cm uzunluğunda yara bulunduğunun, Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 28/10/2013 tarihli raporunda sağ kaş üzerinde 3 ve 4 cm uzunlukları olan "L" şeklinde yara bulunduğunun bildirilmesi, buna karşılık Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 14/04/2014 tarihli raporunda, sağ kaş üzerinde 3 ve 4 cm uzunlukları olan "L" şeklinde ciltten koyu renkli iyileşme süreci devam eden yara dokusu olduğunun, ayrıca sol kaş üzerinde alına doğru uzanan 3 cm lik yer yer kabarıklık ve çöküklük gösteren, ciltte yer yer açık renkli kenarları düzensiz nedbe dokusu bulunduğunun, nedbe dokusunun yüzde sabit iz niteliğinde bulunduğunun bildirilmesine göre, mevcut çelişki ve tereddütleri gidermek amacıyla mağdurun sol kaşı üzerinde yara bulunup bulunmadığı varsa yaralanmasının, yargılaması yapılan eyleme bağlı olarak oluşup oluşmadığının, sağ kaş üzerindeki yaranın iyileşme süreci tamamlandığında yüzde sabit iz oluşturup oluşturmadığının araştırılması ile buna göre değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 15.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/535, Karar No: 2010/6738, Tarih: 10.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/535 E.  ,  2010/6738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce verilen 07.10.2008 tarih ve 2007/228 - 2008/296 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait eşyanın muhtelif tarihlerde deniz yolu ile yapılan taşımalarından dolayı müvekkilinin tahliye, ordino, terminal, geçici kabul ücretleri ile demuraj alacaklarının doğduğunu, bu hususlarla ilgili olarak düzenlenen faturaların davalıya tebliğ edilmiş olduğunu, davalının faturalara itiraz etmediğini, ancak fatura bedellerini ödemediğini, yapılan icra takibine karşı da itirazda bulunduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibin yetkisiz icra dairesinde başlatılmış olduğunu, davanın genel hükümler çerçevesinde görülmesi gerektiğini, davanın esas yönünden de haksız olduğunu savunarak, öncelikle davanın yetki ve görev yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davaya konu ilişkide forwarder olarak yer aldığı, bu durumda taraflar arasındaki hukuki ilişkinin taşıma işleri komisyonculuğu sözleşmesinden doğduğu, bununla ilgili hukuki düzenlemenin TTK’nun 4 ncü kitabında değil, 3 ncü kitabında düzenlenmiş olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın İstanbul Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, deniz yolu ile yapılan taşımalar nedeniyle doğan alacakların tahsili istemine ilişkindir. Davacı, davalının eşyalarını muhtelif tarihlerde gemilerle taşıdığını, bundan dolayı tahliye, ordino, terminal, geçici kabul ücretleri ve demuraj alacaklarının doğduğunu ileri sürmüş, buna ilişkin faturalar ile konşimentoları ibraz etmiştir.Mahkemece, yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmiştir.Davacının davalıya gemi ile yaptığını iddia ettiği taşıma işinden doğan alacak istemlerine ilişkin işbu davada davacının ilişkide taşıma komisyoncusu, acente veya taşıyan olmasının bir önemi olmayıp, davacının istediği alacakların deniz yolu ile yapılan taşımalardan kaynaklanması nedeniyle uyuşmazlığın TTK’nun 4 ncü kitabında düzenlenen Deniz Ticareti’ne ilişkin bulunduğu anlaşıldığından işbu davada Denizcilik İhtisas Mahkemesi görevli olup, yargılamaya devam edilmesi gerekirken yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46421, Karar No: 2010/5016, Tarih: 22.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/46421 E.  ,  2010/5016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O Yer Cumhuriyet Savcıları

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı kanunla değişik 61. maddesinin 9. fıkrasına göre, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az olamayacağından; sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK.nun 86/2 maddesi uyarınca asgari 120 gün karşılığı adli para cezası tayin edilmesi ve 86/3-a maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapıldığında 180 gün karşılığı adli para cezasına hükmedilmesi ve bu cezanın aynı kanunun 52. maddesi uyarınca 1 gün karşılığı asgari 20,00 YTL hesabıyla paraya çevrildiğinde sonuç cezanın 3.600,00 YTL adli para cezası olarak belirlenmesi gerektiği; bu durumda hükmün temyizinin mümkün olacağı, sanık hakkında 86/2. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 5 gün olarak tayin edilmesi ve bu ceza üzerinden hesaplama yapılarak sonuç cezanın 150,00 YTL adli para cezası olarak belirlenmesinin de hükmün temyiz kabiliyetini etkilemeyeceği anlaşıldığından hükmün temyizinin mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)-Sanığın imzasız ve onaysız adli sicil kaydının hükme esas alınması,

2)-5237 sayılı TCK.nun 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı kanunla değişik 61. maddesinin 9. fıkrasına göre, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az olamayacağı gözetilmeden sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK.nun 86/2 maddesi uyarınca 5 gün adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

3)- Sanığın savunmasına ve tanık ...’ın yeminli beyanına göre, sanığın kardeşi ile tartışan eşi mağdure Aynur’un baygınlık geçirmesi üzerine hastaneye götürürken arabanın içinde bağırıp, çağırması ve tekme atması üzerine atılı suçu işleyen sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

4)-Kabule göre de:

A)- 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesine 8. fıkrası uyarınca, Adlî para cezası hesaplanırken, cezanın bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve adlî para cezasının belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunması gerektiği gözetilmeden aynı kanunun 52. maddesi uyarınca gün karşılığı olarak tayin edilen temel ceza adli para cezasına çevrildikten sonra artırımın adli para cezası üzerinden yapılması,

A)- 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesine 8. fıkrası uyarınca, Adlî para cezası hesaplanırken, cezanın bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve adlî para cezasının belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunması gerektiği gözetilmeden aynı kanunun 52. maddesi uyarınca gün karşılığı olarak tayin edilen temel ceza adli para cezasına çevrildikten sonra artırımın adli para cezası üzerinden yapılması,

B)-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezaların tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4894, Karar No: 2015/289, Tarih: 15.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/4894 E.  ,  2015/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2013

NUMARASI : 2012/36-2013/648

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat ve istirdat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesine dayalı tazminat ve peşin ödenen kira bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı H.M.K'nın 4/1-a maddesi gereğince Sulh Mukuk Mahkemeleri, dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın; Kiralanan taşınmazların, 09/06/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanun'una göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davaları görürler hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayımızda, kira sözleşmesinden kaynaklanan tazminat ve peşin ödenen kira bedelinin iadesi istemiyle dava 23.01.2012 tarihinde açılmış olup, dava tarihinde yürürlükte olan H.M.K. 4/1-a maddesi gereğince değerine bakılmaksızın görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir.Bu nedenle mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz nedenlerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.