muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7536, Karar No: 2018/388, Tarih: 14.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/7536 E.  ,  2018/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilleri, borçlunun .... Belediye Başkanlığı’ndaki alacağının paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinde birinci, ikinci ve üçüncü sırada yer alan alacakların muvazaalı olduğunu, birinci sıra alacaklısına daha önceden ödeme yapıldığını ve bunun dikkate alınmadığını, davacı ... tarafından ... aleyhine açılan tasarrufun iptali davasının lehe sonuçlandığını ileri sürerek, birinci, ikinci ve üçüncü sıradaki alacakların muvazaalı olduğunun tespitine, birinci sırada yer alan alacağın, sıra cetvelinde yazan miktarda olmadığına ve davalılara ayrılan payın müvekkillerine ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı ... yargılamaya katılmamış; davalı ... vekili birinci sıradaki temlik aldığı alacağın davacıların takibinden daha önce takibe konu edildiğini, müvekkilinin tasarrufun iptali davasında taraf olmadığını, kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar dairemizce infazı kabil olmayacak ve karardan sonraki işlemlerin dahi icra müdürünün takdirine bırakılması sonucunu doğuracak şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir gerekçesiyle bozulmuş. Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/993, Karar No: 2016/4177, Tarih: 15.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/993 E.  ,  2016/4177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Borcundan dolayı haczedilip yediemin olarak kendisine teslim edilen malların sahibi olduğu anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 289/1. maddesinin son cümlesi gereğince indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

2-Sanığa verilen kısa süreli hapis cezası TCK’nın 50/1-a ve TCK'nın 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilirken maddi hata sonucu cezanın “1.500 TL” yerine “3.000 TL” adli para cezası olarak belirlenmesi,

3-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında res'en uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ihtarat yapılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan TCK'nın 289/1. maddesi gereğince tayin olunan 3 ay hapis ve 90 gün karşılığı adli para cezasının aynı Kanunun 289/1-son cümlesi gereğince 1/2 oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 45 gün karşılığı adli para cezasına, TCK'nın 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ay 7 gün hapis ve 37 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, sonuç hapis cezasının TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 740 TL adli para cezasına ve 37 gün para cezasının da TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 740 TL adli para cezasına indirilmesi ve hükümden ihtara ilişkin kısımların çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7970, Karar No: 2017/7450, Tarih: 27.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7970 E.  ,  2017/7450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

5846 sayılı Kanun'un 81/1. maddesinde yer alan "Musiki ve sinema eserlerinin çoğaltılmış nüshaları ile süreli olmayan yayınlara bandrol yapıştırılması zorunludur." düzenlemesi uyarınca süreli olmayan yayınların bandrole tabi bulunduğu, anılan Kanun'da "süreli olmayan yayın" tanımının yer almadığı ancak, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 2/h maddesinde "süresiz yayın" kavramının "Belli aralıklarla yayınlanmayan kitap, armağan gibi basılmış eserler" olarak tanımlandığı, yine Türk Dil Kurumu tarafından yazılan Türkçe Sözlükte kitap kavramının "Ciltli ve ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı kağıt yapraklarının bütünü" olarak tarif edilmesi karşısında, bir kitabın bütün sayfalarını ihtiva eden fotokopilerinin - ciltlenmiş olsun veya olmasın - 5846 sayılı Kanun'un 81/1. maddesi kapsamında bandrole tabi bulunduğu gözetildiğinde, 5846 sayılı Kanun'un 71/1, 81/13, maddelerinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun 71. maddesinde öngörülen suçlar yönünden de uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254 maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Suç tarihinin 11/06/2011 olmasına rağmen karar başlığında 10/06/2011 olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21587, Karar No: 2014/13159, Tarih: 02.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21587 E.  ,  2014/13159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında hatalı yazılan suç tarihinin 30.11.2006 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkânını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanıklardan....’in, ortağı olduğu ve birlikte iş yaptığı hesap sahibi olan sanık ...’dan boş bir şekilde aldığı çeki keşide etme yetkisi olmadığı halde ...’ın bilgisi dâhilinde düzenleyip imzaladıktan sonra, arkasını da ciro ederek borcuna karşılık şikâyetçiye gönderdiği, çekin bankaya ibrazında karşılığının çıkmadığının iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklardan....’in, ortağı olduğu ve birlikte iş yaptığı hesap sahibi olan sanık ...’dan boş bir şekilde aldığı çeki keşide etme yetkisi olmadığı halde ...’ın bilgisi dâhilinde düzenleyip imzaladıktan sonra, arkasını da ciro ederek borcuna karşılık şikâyetçiye gönderdiği, çekin bankaya ibrazında karşılığının çıkmadığının iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Failin önceden doğmuş bir zarar veya bir borç için hileli davranışlarda bulunması halinde zarar veya borç, kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucunda doğmayacağından dolandırıcılık suçu da oluşmayacaktır. Bu bilgiler ışığında somut olayın değerlendirilmesi gerekirse; sanıklar ile şikayetçinin beyanlarından da sabit olduğu üzere suça konu çekin önceden doğan borç ilişkisi içerisinde ...’dan aldığı sözlü yetki ile ... tarafından şikayetçiye verildiği, şikayetçiye verdikten sonra her iki sanığın da borca ve imzaya itiraz etmedikleri hususları birlikte değerlendirildiğinde, dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan failde mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından kastın varlığının ileri sürülemeyeceği, ancak mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanmasının zorunlu olduğu, mağdurun rızasının açık olabileceği gibi zımni de olabileceği, özellikle iki kişi arasındaki ilişkilerde, böyle bir rızanın varlığının ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimsede suç kastının varlığı kabul olunamayacağından hareketle; sanık ...’in aşamalardaki tüm savunmalarında, suça konu çeki ortak oldukları şirketin kuruluş aşamasında olması nedeniyle çek hesabı açtıramadıklarından hesap sahibi olan ...’ın rızası ve bilgisi dâhilinde düzenlediğini, ekonomik sıkıntıya düşmeleri nedeniyle karşılığını bankada bulunduramadıklarını belirterek suçlamaları kabul etmemesi, diğer sanığın beyanının da aynı yönde olması, borcu inkar etmemeleri yanı sıra, söz konusu çekteki imzaya ilişkin hiçbir aşamada itirazda bulunmamaları hususları birlikte değerlendirildiğinde, suç işleme kastıyla hareket etmedikleri anlaşılan sanıkların beraatı yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 tarih ve 2010/4-71 E, 2010/76 K sayılı ilamında da vurgulandığı üzere; 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesinin, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyeceği, yine zikredilen maddenin 3. fıkrasında, denetim süresinin mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olamayacak şekilde belirlenmesi gerektiğinden hareketle, somut olayda sonuç hapis cezalarının 1’er yıl 8’er ay olmasına rağmen, sanıklar hakkında birer yıl denetim süresi belirlenmesi

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3055, Karar No: 2011/7903, Tarih: 05.05.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/3055 E.  ,  2011/7903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.760,00 lira alacağın masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili; müvekkilinin taşınmazı kiralamak üzere davalının yaptığı ihaleye katılabilmek için, davalı hesabına 414,00 TL geçici, 2.760,00 TL ek teminat yatırdığını, ihaleye katılarak sözleşme yapmaya kazanmış ise de, dükkanın bazı eksiklikleri giderilmemiş olması nedeniyle kira akdinin kurulamadığını, teminatların bütçeye irat kaydedildiğinin bildirildiğini, yatırılan teminatların irat olarak kaydedilmesinin usul ve yasaya uygun olmadığını belirterek 2.760,00 TL ek teminat bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; 2886 sayılı ihale yasasına göre yerel bir gazetede ilan edilen metnin birinci maddesinde "davaya konu dükkan ile 6 adet dairenin teslimi geçici kabullerinden sonra yapılacaktır" hükmünün yer aldığını, davacının bunu bilerek ihaleye katıldığını ve davet yazılarına rağmen kira sözleşmesi yapmadığını, müvekkili idareyi zarara uğrattığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ihale sonucu düzenlenmesi gereken kira sözleşmesinin kurulamaması nedeniyle şartname uyarınca irat kaydedilen teminatın iadesi istemine ilişkindir.

5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca; bu Kanun ile kendisine verilen görevleri yerine getirmek üzere, kamu tüzel kişiliğini haiz Başbakanlığa bağlı ... kurulmuştur.

Bu nedenle davalı Kurumun, kamu hizmetlerinin yürütülmesi amacıyla tesis ettiği idari işlemlerin hukuka uygunluğunu denetlemek görevi İdari Yargıya ait bulunduğu, salt özel hukuk ilişkilerinden doğan uyuşmazlıkların ise Adli Yargıda çözümleneceği çok açıktır.

Somut olayda, davalı idarenin taşınmaz kiralama konusunda yaptığı ihaleye katılan davacı şirketin fiyat teklifinin uygun görüldüğü ve sözleşme imzalamak üzere müracaatının istenildiği; firma yetkilisinin süresi içerisinde müracaat etmemesi nedeniyle yazılı sözleşme yapılmadığı, bu nedenle davaya konu teminatların irat kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı idarenin taşınmaz kiralama konusunda yaptığı ihaleye katılan davacı şirketin fiyat teklifinin uygun görüldüğü ve sözleşme imzalamak üzere müracaatının istenildiği; firma yetkilisinin süresi içerisinde müracaat etmemesi nedeniyle yazılı sözleşme yapılmadığı, bu nedenle davaya konu teminatların irat kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında ihaleden sonra yazılı sözleşme düzenlenmediğinde bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. O nedenle idarenin sözleşme öncesi aldığı idari bir kararla teminatı irat kaydetmesi nedeniyle davanın kaynağı sözleşme öncesi aşamalara ilişkindir. Bu bağlamda idarenin yürüttüğü kamu hizmetiyle ilgili, idari usul ve esaslara uygun olarak yaptığı ihaleye ilişkin; sözleşme aşamasına kadar aldığı işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözüm yeri idari yargıya aittir. (Uyuşmazlık Mahkemesinin 3.2.1997 gün ve 1997/4-3; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.3.2001 gün ve 2001/19-257-285; Danıştay 10.Dairesinin 29.9.1993 gün ve 1992/4234-1993/3493 sayılı kararları) Esasen sözleşme öncesindeki aşamalarda tesis edilen idari işlemlerin iptali istemiyle açılacak davaların idari yargıda görüleceği; adli yargının bir idari işlemin hukuka uygunluğunu denetleme görev ve yetkisine sahip bulunmadığı kuralına da uygundur.

O halde, uyuşmazlığın çözüm yeri İdari Yargının görevine girdiğinden bahisle yargı yolu yönünden dava dilekçesinin reddine karar vermek gerekirken, esas hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20868, Karar No: 2015/5086, Tarih: 02.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/20868 E.  ,  2015/5086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, arsa paylarının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, anataşınmazın kat irtifakı ve kat mülkiyeti tesis ve geçişinde arsa paylarında yanlışlık yapıldığını ileri sürerek arsa paylarının düzeltilmesi istenilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 5711 Sayılı Yasayla değişik 3.maddesi hükmüne göre; “Kat mülkiyeti ve kat irtifakı, bu mülkiyete konu olan anagayrimenkulün bağımsız bölümlerinden her birinin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleri ile oranlı olarak projesinde tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir.”

Yasa gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz. Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir.

Açıklanan bu yasal durum çerçevesinde somut olayda; Dairemizin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilmiş olan anataşınmazda kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulması sırasındaki belgeler ile arsa paylarının düzenlenmesine yönelik listede davacıların imzalarının olduğu anlaşıldığından, davacıların bizzat kendileri tarafından kurulmuş olan kat irtifakındaki arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli sayılamayacakları ve bu davayı açmakta korunmaya değer hukuki yararlarının bulunmadığının dikkate alınmamış olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.