muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1906, Karar No: 2021/3758, Tarih: 22.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1906 E.  ,  2021/3758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

4721 sayılı TMK gereğince Tedavi Amaçlı Kişisel Koruma Kararı istemine ilişkin olarak açılan davada Bursa 2. Sulh Hukuk ve Ermenek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, 4721 sayılı TMK gereğince tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkindir.

Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ise kısıtlı adayı...'nın ... adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Karaman Sulh Hukuk Mahkemesi talep olunan kısıtlı adayının adresinin "..." olduğu Başyayla ilçesinin yargı sahası dışında olduğu ve Başyayla İlçesinin Ermenek Adliyesi yargı sınırları dahilinde olduğu Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesince dosyanın Ermenek Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesi gerekir iken mahkemeye sehven gönderildiği gerekçesiyle TMK'nun 411. maddesi gereğince mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Ermenek Sulh Hukuk Mahkemesi UYAP sisteminde yapılan sorgulamada kısıtlı adayı Zeynep Kırca'nın mernis adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından ayrıca kısıtlı adayının güncel mernis adresi “Orhangazi/BURSA” olduğundan vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26561, Karar No: 2015/30317, Tarih: 28.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/26561 E.  ,  2015/30317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/235805

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2011

NUMARASI : 2010/9 (E) ve 2011/372 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanıklardan M.. K..'ün kollukta alınan ilk ifadesinde geçimini bu kamyon ile sağladığını, aracın muayenesini para karşılığında diğer sanık M.. A..'a yaptırdığını beyan ettiği mahkeme huzurundaki ifadesinde ise bu beyanının aksine aracın sahibinin akrabası

A.. A.. olduğunu, olay günü aracın şoförünün hastalanması nedeniyle kendisinin aracı kullanmakta olduğunu, aracın muayenelerinin sahte olduğunu bilmediğini beyan ettiği anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; sahte araç muayenelerine ait el yazıları ve imzaların sanıklara ait olup olmadığına dair bilirkişi incelemesi yaptırılması, aracın vergi borcu bulunup bulunmadığının araştırılması ile aracın olay tarihinde fiili kullanımının kimde olduğu, olay tarihinde aracın başka bir şoförünün olup olmadığı araştırılarak sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısınınn temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6851, Karar No: 2019/3882, Tarih: 26.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/6851 E.  ,  2019/3882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, sıra cetvelinde satış bedelinin rehin alacaklısı davalıya ödenmesine karar verildiğini, rehin sözleşmesinin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın müvekkilinin alacaklı bulunduğu icra dosyasına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının geçerli bir haczi bulunmadığını ve ayrıca, müvekkilinin alacağının muvazaalı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, bedeli paylaşıma konu aracın satışının 12.06.2015 tarihinde yapıldığı, davacının haczinin ise 17.06.2015 tarihli olduğu, haciz tarihinin cebri icra satışından sonra olduğu, cebri satışlarda mülkiyetin ihale ile birlikte yeni alıcıya geçtiği, satış tarihi itibariyle geçerli bir haczi bulunmayan davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 26.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7791, Karar No: 2012/10613, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7791 E.  ,  2012/10613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesi ve duruşmadaki beyanı ile davacının kızı ...'ın ... hanesindeki kaydının iptali ile baba adı Yasin olarak davacı ... nüfusuna tescil edilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesi ve duruşmadaki beyanı ile davacının kızı ...'ın nüfus kaydında babası olarak görünen ... hanesindeki kaydının iptali ile baba adı "Yasin" olarak davacı ... nüfusuna tescil edilmesini istemiş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; nüfus kayıtlarındaki düzeltme istemine ilişkin davalarda, mahkemelerin hiç bir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunduğu gözetilerek, somut olayda mahkemece salt tarafların kabulleri ile yetinilmeyip, ...'ın ...'ın biyolojik babası olup olmadığı konusunda DNA testi yaptırılıp alınacak rapor da gözetilerek karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1482, Karar No: 2010/3309, Tarih: 23.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/1482 E.  ,  2010/3309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :31.10.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı koca tarafından 22.03.2002 tarihinde evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle açılan boşanma davası (TMK.md.166/1), 22.10.2003 tarihinde reddedilmiş, bu karar 06.10.2004 tarihinde kesinleşmiştir. Davalı kadın tarafından daha sonra 01.03.2005 tarihinde açılan evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle açılan boşanma davası (TMK.md.166/1) ise 20.12.2006 tarihinde reddedilmiş, ancak bu karar henüz kesinleşmemiştir.

Toplanan delillerden Türk medeni Kanununun 166/son maddesine dayanak yapılan ve davacı koca tarafından açılan boşanma davası rededildiğinden boşanmaya neden olan olaylarda eylemli ayrılık sebebiyle boşanma davası açılabilmesi için gerekli koşulları yaratan kocanın kusurlu olduğu kadının ise bir kusurunun bulunmadığı anlaşılmaktadır.

a-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

b-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/a-b bendinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1.bentte gösterilen nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 23.02.2010 (Salı)

KARŞI OY YAZISI

Davacı koca, daha önce açtığı boşanma davasında, şiddetli geçimsizlik nedenine dayalı olarak boşanmaya karar verilmesini istemiş, ancak delillerin toplanmasından sonra mahkeme, şiddetli geçimsizliğin varlığının tesbit edilemediği gerekçesi ile davayı reddetmiştir. Kadın, bu davanın kesinleşmesinden sonra açtığı, şiddetli geçimsizliğe dayalı davasından feragat etmiş, incelemeye konu TMK.166/son maddeye dayalı bu davada da, boşanmaya karar verilmesini istemiştir. Bu nedenle, kocanın ilk davasını, boşanma nedeni yaratmak amacı ile açtığının ve boşanmaya neden olan olaylarda kusurlu olduğunun kabulü mümkün olmadığı gibi, taraflardan kaynaklanan başkaca bir kusurlu davranışın varlığı da kanıtlanamamıştır. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmayacağından, yoksulluk nafakasına ilişkin bozmaya bu nedenle katılmakla birlikte, kadın yararına maddi tazminat takdir edilmemesi yolundaki mahkeme kararının sonucu itibariyle doğru bulunduğu düşüncesiyle, sayın çoğunluğun bu konudaki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/618, Karar No: 2017/3524, Tarih: 02.05.2017

**14. Hukuk Dairesi         2017/618 E.  ,  2017/3524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.10.2010 gününde verilen dilekçe ile ehliyetsizlik nedeni ile ipoteğin iptali talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 07.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı mirasçılar ... ve ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 20.12.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asiller ..., ... ve ... geldiler. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı ...'nun vasisi Neriman vekili, davalı ... Ticaret A.Ş. ile davacı ve diğer paydaş (dava dışı) davacının kardeşi... arasında 22.04.2008 tarihinde düzenlenen bir ipotek sözleşmesine göre 327 ada 11 parsel (5720 m2 benzinlik-mazot-LPG servisi) cinsli taşınmaz üzerine davacı aleyhine 600.000 TL ipotek tesis edildiğini, ancak annesi davacı ...'nun 84 yaşında olduğunu ve alzheimer hastası olduğunu, 16.07.2009 tarihinde açılan dava ile 2009/404-527 sayılı vesayet dosyasında 15.09.2009 tarihinde akıl hastalığı nedeniyle TMK 405 maddesi uyarınca vesayet altına alındığını, bu nedenle yapılan ipotek sözleşmesinin ehliyetsizlik nedeni ile geçersiz olduğunu ileri sürerek dava konusu 32 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında davacı payı üzerindeki ipoteğin iptalini istemiştir.

Davalı vekili ipotek sözleşmesinin 22.04.2008 tarihinde bizzat davacının huzuru ile düzenlenmiş olduğunu, davacının 15.09.2009 tarihinde vesayet altına alındığını, davanın bir yıllık süre içerisinde açılmadığı gibi taşınmaz üzerinde 700.000 Dolarlık risk üstlenilerek akaryakıt istasyonu inşa edildiğini, davacının sözleşme tarihinde hasta olmayıp kötü niyetli olduğunu, davacının lehine ipotek verdiği iş yeri sahibinin halası olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya arasında bulunan mevcut deliller, raporlar, tıbbi belge ve kayıtlar birlikte değerlendirilerek, davacının Alzhaimer Demans (G30), Unipoler depresyon hastalığının bulunduğu, akıl hastalığına ilişkin bir belge ve kaydın davacı tarafça sunulmadığı; ayrıca, davacının iki kez ATK randevularına gitmeyerek raporun aldırılmadığı, davacının somut bir delilinin olmadığı ve davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle 07.03.2013 tarihinde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, karar tarihinden sonra 26.01.2015 tarihinde vefat eden ... mirasçıları ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava, tasarruf ehliyeti yoksunluğu nedeniyle ipoteğin iptali istemine ilişkindir.

Hükmü, karar tarihinden sonra 26.01.2015 tarihinde vefat eden ... mirasçıları ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava, tasarruf ehliyeti yoksunluğu nedeniyle ipoteğin iptali istemine ilişkindir.

Kural olarak; temyiz kudreti bulunmayan; davranışlarının eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak elde edebilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez.

Nitekim 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) 9. maddesinde yer alan “Fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir.“ hükmüyle; bir kimsenin hak elde edebilmesi, borç (yükümlülük) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlanmıştır.

Aynı Kanunun 10. maddesinde de, “Ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan her ergin kişinin fiil ehliyeti vardır.” hükmü getirilmiştir.

“Ayırtım gücü“ ise aynı yasanın 13. maddesinde “Yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk ya da bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes, bu Kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” şeklinde açıklanmıştır.

Anılan Kanunun “Ayırt etme gücünün bulunmaması” başlıklı 15. maddesinde ise: “Kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, ayırt etme gücü bulunmayan kimsenin fiilleri hukuki sonuç doğurmaz.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler göstermektedir ki, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından 11.06.1941 tarih ve 4/21 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz.

Görülmektedir ki, bir kimsenin fiil ehliyetinin tesbiti, şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle çok büyük önem taşımaktadır. Bu nedenle, davanın taraflarından birinin ayırtım (temyiz) gücünün olmaması kamu düzenine ilişkin olup; mahkemece bu husus re'sen gözetilmeli ve araştırılmalıdır.

Hal böyle olunca, davanın çözümüne yönelik olarak, öncelikle muris ...'nun işlem tarihi itibariyle temyiz kudretinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerekir. Zira kişinin sonraki bir tarihte kısıtlanmış olması, öncesinde temyiz kudretinin var olduğunu göstermez; bu araştırmanın mutlaka yapılması gerekir.

Hal böyle olunca, davanın çözümüne yönelik olarak, öncelikle muris ...'nun işlem tarihi itibariyle temyiz kudretinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerekir. Zira kişinin sonraki bir tarihte kısıtlanmış olması, öncesinde temyiz kudretinin var olduğunu göstermez; bu araştırmanın mutlaka yapılması gerekir.

Her ne kadar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 282. (ve 1086 sayılı HUMK'nun 286.) maddesinde belirtildiği üzere hakim, bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendirebilir; bilirkişinin oy ve mütalaası hakimi bağlamaz ise de temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı veya sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çoğu zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması, kişiye; eylem ve işleme göre değişmesi, bu yönde yetkili sağlık kurulundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen TMK'nun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 gün ve 2010/19-97 E. 2010/83 K. ile 07.12.2001 gün ve 2011/14-609 E. 2011/744 K. sayılı Kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

O halde, Mahkemece; hukuki ehliyetsizlik iddiasına yönelik olarak dosya içerisindeki Adli Tıp Kurumunun 29.07.2011 tarih 2679 sayılı cevabi yazısına göre “kişinin (...'nun) muayenesi yapılmış olup tekrar gönderilmesine gerek olmadığı” belirtilmiş; ancak, bu yazıda ...'nun vesayet dosyası ve dayanağı hastane raporu ve bu rapora dayanak muayene bulguları ve tüm tıbbi dosyası ile birlikte sözleşme düzenleme tarihine yakın öncesi ve sonrasında sağlık kurulu ve hastane raporlarının gönderilmesi istenmiştir. Bu durumda Adli Tıp Kurumunun cevabi yazısındaki belgeler ikmal edilerek ehliyetsizlik konusunda yukarıda açıklanan ilkeler ışığında muris ...'nun 22.04.2008 tarihli 2237 yevmiye nolu ipotek senedinin düzenlenmesi tarihinde temyiz kudretini haiz bulunup bulunmadığının tespiti bakımından Adli Tıp Kurumundan rapor alınmalı, daha sonra uyuşmazlık hakkında bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırmayla ve yasaya uygun düşmeyen bazı gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/27499, Karar No: 2009/7665, Tarih: 09.04.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/27499 E.  ,  2009/7665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı S. S. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çevresinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13,10.TL onama harcının mahsubuna bakiye 2,50.TL harcın temyiz edenden alınmasına, 09/04/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7468, Karar No: 2018/4208, Tarih: 09.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7468 E.  ,  2018/4208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.