muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15026, Karar No: 2013/15795, Tarih: 27.06.2013

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların, aksi ispatlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Kanun'la İş Kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1-İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2-Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3-Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4-Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı, davalı şirketin kendi işçilerine vermiş olduğu toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bir takım hakların muvazaalı alt işverenlik ilişkisi sebebiyle kendilerine de tanınması gerektiğini ileri sürmektedir. Davalı tarafından ise davacının yüklenici şirket işçisi oldukları, davalı ve ihbar olunan şirket arasında muvazaalı bir alt işverenlik ilişkisi bulunmadığı savunulmaktadır. Aynı konuda dairemize intikal eden dosyalar birlikte incelemeye tabi tutulmuştur. Her ne kadar üç kişiden oluşan bilirkişi heyetinden rapor alınmış ise de, bilirkişiler davacıların işyerinde yaptıkları işlerin farklılıklarını gözetmeden tüm davacılar hakkında aynı içerik ve şekilde rapor düzenlemişlerdir. Davacıların yaptıkları işlerin farklılığı dikkate alınmadan rapor düzenlenmesi doğru olmamıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, raporda davacıların yaptıkları işlerle ilgili olarak yapılan açıklamalara yönelik dosya içerisinde delil bulunmadığından, sözkonusu tespitler dayanaksız kalmaktadır.

Tüm bu yönler dikkate alınarak, konusunda uzman üç kişiden oluşan bilirkişi heyeti oluşturulup, yeniden mahallinde keşif yapılmalı, davacıların çalıştıkları bölümler tek tek gezilmeli, çalışma şartlarını belirleyen ve işyeri çalışma düzenini oluşturan tüm işyeri kayıt ve belgeleri incelenmeli, hizmet alım sözleşmesi ile idari ve teknik şartnameler değerlendirilmelidir. Aynı işyerinde çalışan ve benzer işi yapan işçilerin açtığı davalarda

dairemizce muvazaa iddiası kabul edilmemiştir. Sözkonusu dosyalar eldeki dosya açısından kuvvetli delil teşkil etmektedir. Bunların dosya kapsamına alınması gerekir. Bu konuda daha önce açılan davalarda alınan bilirkişi raporları da inceleme kapsamına alınarak, her bir davacının ayrı ayrı işyerinde çalıştığı birim, yaptığı iş tespit edilerek asıl işin bir bölümü ya da yardımcı iş niteliğinde olup olmadığı, aslı işin bir bölümü ise işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirip gerektirmediği, bu anlamda asıl işveren alt işveren ilişkisinin geçerli olup olmadığı değerlendirildikten sonra talep konusu alacaklar hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme sonucu talep konusu alacakların hüküm altına alınması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/331, Karar No: 2012/6993, Tarih: 08.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/331 E.  ,  2012/6993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 4,00 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 08/03/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy Yazıları:

İcra takibine dayanak yapılan çek, keşideci ....ve ...tarafından .... ... lehine keşide edilmiştir.Çekin arka yüzünde bulunan ciro silsilesinin incelenmesinde; çekin lehdarı ....... ...cirosu ile keşideci .... ve ... döndükten sonra keşideci tarafından yeniden tedavüle sokularak takip alacaklısı......ve .... geçtiği anlaşılmaktadır.

Çek keşideci tarafından lehdar lehine düzenlenip keşide edildikten sonra lehdar tarafından keşideciye ciro edilmesi üzerine keşideci bu çeki TTK.nun 700/3. maddesi hükümlerine uygun olarak yeniden tedavüle sokarak takip alacaklısı ... ciro etmiş olduğu görülmüştür. Bu durumda çek tedavüle çıktıktan sonra ödenerek keşideciye dönmüş ve tekrar ikinci kez tedavüle çıkmış ise bu ikinci tedavülden önceki lehtarın sorumluluğu olmaz. Keşideci ile takip alacaklısı hamil arasında sorumluluk doğurur. Zira keşideci çeki yeniden tedavüle sokmakla lehdar adına keşide etmeden önceki duruma döner. Bu durumda çek ilk kez tedavüle çıktığı sırada ciranta olarak çek arkasında unvan ve imzaları yer alan kişiler yönünden değil keşideci ile hamil arasında bir sorumluluk doğurur. Önceki cirantanın (lehdar) sorumluluk zinciri içerisinde yer almaları düşünülemez. Bu durumda, alacaklı ciranta tarafından çek lehdarı hakkında takip yapılamayacağından mahkeme kararının bu nedenle bozulması düşüncesindeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2018/77, Karar No: 2018/9970, Tarih: 08.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/77 E.  ,  2018/9970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7525, Karar No: 2015/14665, Tarih: 16.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7525 E.  ,  2015/14665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, davacının iş akdinin haklı veya geçerli bir nedenle feshedildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı Yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

Yazılı şekil, ayrıca açıklık, aleniyet ve ispat fonksiyonu haizdir. Yazılı şekil, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’inci maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen işverenin haklı nedenle derhal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. “Geçerli bir sebep” yazılı fesih bildirimi ile belirtme zorunluluğu, “iş güvencesi kapsamı içindeki işçiler için zorunludur. (Dairemizin 23.06.2008 gün ve 2007/41025 Esas, 2008/17104 Karar sayılı ilamı).

İş Kanunu’nun 22’nci maddesine dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde de aynı esaslar geçerli olup; fesih bildiriminin yazılı olması ve fesih sebeplerinin yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur. İş Kanunu’nun 22’nci maddesi açısından dikkat edilmesi gereken diğer bir husus, işverenin değişiklik teklifini de yazılı yapmasıdır. Değişiklik teklifinin yazılı yapılması da geçerli bir icabın varlığından söz edebilmek için şarttır.

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20’nci maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur. (Dairemizin 15.09.2008 gün ve 2008/1011 Esas, 2008/23499 Karar sayılı ilamı).

İşverenin fesih iradesi açık ve kesin olarak ortaya konmalıdır. Kullanılan ifade o kadar açık ve seçik olmalı ki, işçi açısından, iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıkça anlaşılır olmalıdır. Fesih bildiriminde, sözleşmeyi sona erdirme iradesi yanında ayrıca, sona erme zamanı da yeteri kadar açık ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermeyecek şekilde ifade edilmiş olmalıdır.

Şarta bağlı fesih de kural olarak geçerli değildir. Zira, yenilik doğurucu bir beyan olan fesih bildirimi, tek taraflı olarak karşı tarafın hukuk alanına müdahale anlamına gelmekte ve sürekli borç ilişkisinin gelecekteki kaderini belirlemektedir. Bu sebeple, fesih bildiriminden, iş ilişkisinin ne zaman sona ereceği yeteri kadar açıklıkla anlaşılması gerekir. Şarta bağlı feshin ayrık hali, işçinin iradi davranışına bağlı olan durumlarda, örneğin değişiklik feshinde kendini gösterir. Görev değişikliğini kabul etmeme, verilen uyarı üzerine aynı eylemi tekrar ettiği takdire feshedileceği şartının bildirilmesi durumlarında, şarta bağlı fesih geçerli olacaktır. Şarta bağlı olarak geçerli bir şekilde iş sözleşmesinin feshedildiği durumlarda bildirim süresi, şartın gerçekleşmesiyle işlemeye başlayacaktır.

Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

Dosya içeriğine göre; inşaat kalfası olarak çalışan davacının iş akdi, davalı işverence yükleniciliğini yaptığı “...” inşaatının ... İdare Mahkemesi’nin 2014/1045 E. sayılı dosyasından sadır olan yürütmeyi durdurma kararı mucibînce durdurulması ile oluşan istihdam fazlalığına binaen feshedilmiştir. İşverenin işten ayrılma bildirgesinde sigortalının işten ayrılış nedenini ... kodu (Belirsiz süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshi) ile gösterdiği görülmüştür. Buna göre davalı işveren davacının iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca feshettiği, ancak fesih bildirimini yazılı yapmadığı anlaşılmıştır. İşveren feshi salt biçimsel koşulara uymadığından geçersiz olup, davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yapmış olduğu 319.20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL. ücreti vekâletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 16 /04 /2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5533, Karar No: 2014/7776, Tarih: 02.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/5533 E.  ,  2014/7776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 39. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2013

NUMARASI : 2012/136-2013/104

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 31.01.2014 gün ve 2013/7870 Esas, 2014/612 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekili ile davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde yer alan davalı T.. A...’nin alacağının muvazaalı olduğunu, bu dosyadan satış istenmemesinin de bu iddiayı desteklediğini, alacağın varlığının kabulü halinde dahi, miktarının bu kadar olmadığını, genel kredi sözleşmesine dayanılarak yapılan icra takibinde, önce rehne müracaat kuralına uyulmadığını, satış istenmemesi nedeniyle haczin düştüğünü, 20.05.2004 tarihinde konulan haczin de müvekkilinin haczinden sonra konulduğunu, İİK’nın 264. maddesindeki şartlara uyulmaması nedeniyle ihtiyati haczin hükümden düştüğünü, dosya hesabının da fazla çıkartıldığını, geçersiz ve fazla faiz talep edildiğini, davalı T. M. F. Dış Tic. Ltd. Şti.’nin alacağının muvazaalı olduğunu, alacaklılardan mal kaçırmak maksadıyla oluşturulduğunu, davalı vekilinin daha önce borçlu şirketin vekaletini deruhte ettiğini, alacağın varlığının tespiti halinde miktarının bu kadar olmadığını, tahsilatların dosyaya yansıtılmadığını, yasal süresi içinde satış istenmediğinden haczin düştüğünü, İİK’nın 264. maddesindeki şartlara uyulmaması nedeniyle ihtiyati haczin hükümden düştüğünü, dosya hesabının da fazla çıkartıldığını, geçersiz ve fazla faiz talep edildiğini ileri sürerek, davalı alacaklarının sıra cetvelinden çıkartılmasına, bu talebin kabul edilmemesi halinde, davalı hacizleri düştüğünden, davalılara ayrılan payın müvekkilinin alacağına eklenmesine, ödemelerin öncelikle müvekkiline yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekili, müvekkili ile dava dışı B. D. Nakl. ve Tic. Ltd. Şti. arasında akdedilen genel kredi sözleşmesine, dava dışı borçlu R. F. tarafından kefil sıfatıyla imza konulduğunu, borcun ödenmemesi nedeniyle asıl borçlu ve kefiller aleyhine takibe girişildiğini, alacağın gerçek bir hukuki ilişkiye dayandığını, takibin iptaline yönelik olarak borçlu tarafından yapılan şikayetin kabulüne dair İcra Mahkemesi kararının, Yargıtay’ca bozulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı T. M.F. Dış Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin, dava dışı B. D. Nakl. ve Tic. Ltd. Şti.’ne ait Hacı Hilmi Bey isimli gemiye yakıt sattığını, borçlu şirketin eleman sayısını arttırmak ve sair rüçhanlı alacakları kabartmak suretiyle alacağın tahsilini imkansız hale getirmesi üzerine eldeki takibe girişildiğini, alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı T. M.F. Dış Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin, dava dışı B. D. Nakl. ve Tic. Ltd. Şti.’ne ait Hacı Hilmi Bey isimli gemiye yakıt sattığını, borçlu şirketin eleman sayısını arttırmak ve sair rüçhanlı alacakları kabartmak suretiyle alacağın tahsilini imkansız hale getirmesi üzerine eldeki takibe girişildiğini, alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili ile davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekilince temyizi üzerine, Dairemizin 16.02.2012 tarih ve 2011/4616 E., 2012/1111 K. sayılı ilamıyla hükmün gerekçesinde davanın kabulü anlamına gelecek değerlendirmeler yapılmasına rağmen, davanın reddine karar verilmesinin gerekçe ve hüküm arasında çelişki oluşturduğu belirtilerek davacı yararına, davalı Tasfiye Halinde T. Emlak Bankası A.Ş.'nin alacaklı olduğu takip dosyasında bozma kararına uyularak borçlunun şikayetinin reddine karar verildiği, kararın bozulmasının İİK'nın 106 ve 110. maddeleri anlamında da sonuç doğuracağı, adı geçen davalının haczinin düşüp düşmediği konusunda belirtilen ilkeler gözönünde tutularak bir değerlendirme yapılması gerektiği belirtilerek davalı Tasfiye Halinde T. E.Bankası A.Ş. yararına bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulü ile, sıra cetvelinin davalılar yönünden iptaline, davalıların sıra cetvelinden çıkarılarak bu şekilde yeniden düzenlenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 31.01.2014 tarih ve 2013/7870 E., 2014/612 K. sayılı ilamıyla, davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kural olarak tarafların arzularına tâbi dava ve işler sonucunda alınan ve özellikle ikrar ya da kabule dayanan hükümlerin ancak o davanın tarafları arasında delil ve kesin hüküm teşkil edeceğinde tereddüt yok ise de yargılamanın çekişmeli biçimde yapılması, hukuki inceleme içermesi halinde, bu davalarda verilen kararların nisbi etkisinin, sıra cetveline yönelik iddialarda da belirli sınırlar içinde dikkate alınmasının uygun olacağı, davalı T. M. Fuels Dış Tic. Ltd. Şti. ile dava dışı borçlu arasında alacağın mevcudiyetine ilişkin ayrı bir dava görüldüğünün ve bu davanın hükme bağlandığının dosya kapsamından anlaşıldığı, bu durumda mahkemece anılan dosyada belirlenen tutarın davalı alacağı olarak kabul edilip edilmeyeceği hususunda inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözden kaçırılması ve sadece kayıtlar çerçevesinde karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek, davalı T. M. F. Dış Tic. Ltd. Şti. yararına, davacı vekilinin temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmuştur.

Davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekili ve katılma yoluyla davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Davacı vekilinin katılma yoluyla karar düzeltme istemi yönünden;

Davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekili ve katılma yoluyla davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Davacı vekilinin katılma yoluyla karar düzeltme istemi yönünden;

Katılma yolu ile karar düzeltme isteminin ancak karar düzeltme istemi cevaplanan kişiye karşı kullanılabilmesi olanaklı olup, davacı vekilinin katılma yoluyla sunduğu karar düzeltme isteminin karar düzeltme isteminde bulunmayan davalılardan T.M. F. Dış Tic. Ltd. Şti.'nin alacağı ile ilgili bozma ilamının 2. bendine ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ilişkin 3. bendine yönelik olmasına ve karar düzeltme isteminde bulunan davalı Tasfiye Halinde T. E.Bankası A.Ş. tarafından da bu yönlere ilişkin bir karar düzeltme itirazı ileri sürülmemiş bulunmasına göre, karar düzeltme isteminin geçerli bir karar düzeltme olarak kabulü mümkün bulunmadığından, davacı vekilinin katılma yoluyla karar düzeltme isteminin bu nedenle reddi gerekmiştir.

2-Davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekilinin karar düzeltme istemine gelince;

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin katılma yoluyla karar düzeltme isteminin, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı Tasfiye Halinde T. E. Bankası A.Ş. vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, davacıdan alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 251,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.