muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/623, Karar No: 2020/28, Tarih: 28.01.2020

“1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir” şeklindedir.

Buna göre; delillerin tartışılmasında ilk önce söz katılana veya vekiline, daha sonra Cumhuriyet savcısına ve en son olarak da sanığa ve müdafisine veya kanunî temsilcisine verilir. Görüldüğü üzere kanun koyucu, önce iddia, daha sonra da savunma makamında bulunan kişilerin söz alıp görüşlerini açıklaması gerektiğini kabul etmiştir. Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafisinin veya kanuni temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafisi ya da kanuni temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir. Bu kurallar tez (iddia) ile antitezin (savunmanın) çatışmasıyla sonuca (karara) ulaşılan bir sürecin karşılığı olan muhakeme sonunda sağlıklı bir karara ulaşabilmenin gerekli ve zorunlu şartıdır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 251. maddesinin son fıkrasındaki; "Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir.” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.

Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Diğer yandan, CMK’nın “Duruşma tutanağının ispat gücü” başlıklı 222. maddesinde; “Duruşmanın nasıl yapıldığı, kanunda belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılıp yapılmadığı, ancak tutanakla ispat olunabilir. Tutanağa karşı yalnız sahtecilik iddiası yöneltilebilir.” düzenlemesine yer verilmiş olup bu hüküm karşısında duruşma tutanaklarında yazılı hususların aksi yalnızca tutanağın sahte olduğunun anlaşılması hâlinde ileri sürülebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca, 18.04.2011 tarihli ve 3958-373 sayılı iddianame ile sanık ... hakkında ...’e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüs ettiği iddiası ile; maktul ...’in 13.04.2012 tarihinde tedavi gördüğü Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde ölmesi üzerine 09.05.2012 tarihli ve 4944-477 sayılı iddianme ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan kamu davaları açıldığı, açılan bu davaların birleştirilmesinden sonra yargılamanın yürütüldüğü Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesince, hükmün verildiği 27.11.2013 tarihli oturuma ilişkin tutanağın başında, sanık ... ile inceleme dışı sanık ... ve müdafilerinin duruşmaya geldikleri, tutanağın sonunda ise hükmün sanıkların yüzüne karşı verildiğinin belirtildiği, bu oturumda, Cumhuriyet savcısının mütalaasından sonra sanık ... ve sanık ... müdafilerinin ve sanık ...’in esas hakkındaki savunmalarının tespit edildiği, sanık ...’e son sözü sorulduktan sonra hazır bulunan sanık ...’a esasa ilişkin savunma yapma imkânı tanınmadan ve son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin 1 ve 3. fıkralarına aykırılık oluşturduğu gibi Uluslararası Sözleşmeler, Anayasa ve CMK ile de güvence altına alınmış olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurduğundan, bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkeme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.11.2015 tarihli ve 1380-5578 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.11.2013 tarihli 203-398 sayılı hükmünün, hazır bulunan sanık ...’a esasa ilişkin savunma yapma imkânı tanınmadan ve son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.01.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17728, Karar No: 2018/643, Tarih: 15.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/17728 E.  ,  2018/643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmü 1412 Sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 14.04.2016 tarihinde temyiz eden sanık ...’nin temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 15/01/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6938, Karar No: 2024/8151, Tarih: 21.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6938 E.  ,  2024/8151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/70 Esas, 2023/1511 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/354 E., 2021/61 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili, duruşma istemi olmaksızın davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı tarafça temyize konu edilen toplam miktar 67.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi üzerinde kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi üzerinde kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin yaklaşık 3 yıldır “8 haftada değişim” isimli gönüllü projede yer aldığını, müvekkilinin diyetisyen olarak tek başına, bilgi ve tecrübelerini yoğun bir şekilde aktardığını, bu projeden herhangi maddi bir gelir elde etmediklerini, davalının bu projeyi müvekkilinin muvafakatini almaksızın ticari amaçlı olarak “... ile 8 Haftada Değişim” isimli kitap hâline getirdiğini, bunu yaparken de diyet listesininin müvekkili tarafından yazıldığına ilişkin bir algı yarattığını, kitabının giriş ve son bölümünde müvekkilinin fotoğrafına ve kişisel bilgilerine yer verildiğini, bu hususta müvekkilinin sözlü ve yazılı herhangi bir muvafakati olmadığını, bu hususun e-mail yazışmalarında sabit olduğunu, davalının bu nedenle sus payı olarak müvekkiline 10.000,00 TL havale ettiğini ileri sürerek tecavüzün önlenmesine, FSEK m. 68 uyarınca şimdilik 20.000,00 TL’nin; FSEK m. 70/1 uyarınca 60.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tazminine, FSEK m.84 uyarınca müvekkilinin resminin ticari maksatlarla çoğaltılmasının veya yayınlanmasının men edilmesine, FSEK m.77 uyarınca eserin çoğaltılmış nüshalannın ihtiyati tedbir yolu ile muhafaza altına alınıp toplanmasına ve imha edilmesine, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacının diyetisyen kimliğinden yararlanma gayesi olmadığını, kitabının yayınlanacağından haberi olan davacının söz konusu kitapta fotoğrafının ve kendisiyle ilgili bilgilerin yer almasına rıza gösterdiğini, hem projesinde diyetisyen olarak yer aldığı hem de aynı ekipte ve ofiste çalıştığı insanların hazırlanmasına katkı sağladığı bir kitabın yayınlanma sürecinde bihaber olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davanın davacının hakkını korumaktan ziyade müvekkiline zarar vermek amacıyla ikame edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davaya konu fotoğrafların FSEK kapsamında eser niteliğinde olmadığı ancak FSEK 86. maddesi ve TMK 24 maddesi uyarınca korunabileceği, davalının kullanımlarının FSEK 86 ve TMK 24 hükümlerine aykırılık teşkil ettiği, davacının maddi ve manevi tazminata yönelik talepleri yönünden yasal şartların oluştuğu, maddi tazminat yönünden net bir hesaplama yapılması mümkün olmayacağından yapılan ödeme de dikkate alınarak BK 50. maddesi gereği tazminat takdiri gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; davacıya ait fotoğrafların davalıya ait ''... ile 8 Haftada Değişim'' isimli kitapta izinsiz kullanılmasının davacının kişilik haklarına tecavüz teşkil ettiğinin tespitine, ilk baskı sonrası tecavüz son bulduğundan ref, toplatma ve imha taleplerinin reddine, 3.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın 20.04.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, karar kesinleştiğinde ve hüküm özetinin masrafları davalıya ait olmak üzere tirajı en yüksek üç gazeteden birinden bir defaya mahsus ilanına karar karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davaya konu kitapta davacının resminin izinsiz kullanıldığı, davalının kullanımlarının FSEK 86 ve TMK 24 hükümlerine aykırılık teşkil ettiği, olayda FSEK 68. maddesinin uygulanamayacağı, maddi tazminatın TBK 50. maddesi uyarınca hakim tarafında takdir edilmesinde ve takdir edilen maddi ve manevi tazminat tutarlarında bir isabetsizlik bulunmadığı, somut uyuşmazlığın mahiyeti ve tarafları gereği, sosyal ekonomik durum araştırması yapılmamasının sonuca etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 86 ncı maddesi ve 4721 satılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddesi kapsamında açılmış davacıya ait görsellerin izinsiz kullanımı iddiası ile kişilik haklarına tecavüze dayalı tecavüzün tespiti, maddi manevi tazminat ve men/ref talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 86 ncı maddesi.

3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddesi.

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 86 ncı maddesi.

3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddesi.

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2.Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin verdiği temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12385, Karar No: 2009/3263, Tarih: 12.03.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/12385 E.  ,  2009/3263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya defalarca başvurulmasına ve ihtara rağmen aboneliğinin yapılmadığını ileri sürerek iş hanının aboneliğinin yapılması ve elektrik hizmeti verilmesinin sağlanmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının borcu nedeniyle aboneliğinin yapılmadığını, yönetici aleyhine yapılan takip nedeniyle aleyhlerine açılan davada yöneticinin şahsi borcunun olmaması nedeniyle davanın kabul edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, işhanının ortak olan elektrik borcunun ödenmemiş olduğuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiş; Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı ... yöneticiliğinin aboneliğinin yapılıp yapılmaması ile ilgilidir. Mahkemece hükme dayanak yapılan Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/22 esas sayılı dosyasında yönetici olduğu bildirilen Behçet Duygulu’nun menfi tespit talebi, takibe konu borcun apartman ortak alan borcu olduğu için değil, abonelik sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığının tespit edilmiş olduğu için kabul edilmiştir. Mahkemece davacı iş hanı yönetiminin elektrik borcu olup olmadığı konusunda herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Hal böyle olunca mahkemece, davacı ... yöneticiliğinin elektrik borcu olup olmadığı konusunda taraflardan delil ve belgeleri sorulup, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, borcun varlığının tespiti halinde şimdiki gibi, değil ise davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken 2008/12385-2009/3263

eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2934, Karar No: 2014/5786, Tarih: 25.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2934 E.  ,  2014/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 04/10/2012 gün ve 2011/858-2012/992 sayılı kararı bozan Daire’nin 25.10.2013 gün ve 2013/1743-2013/18835 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların ortak oldukları ndeki davacıya ait hisselerin devredilerek davacının bu şirketten ayrılması hususunda 21.01.2010 tarihinde bir ortaklık ayrımı anlaşması yaptıklarını, söz konusu anlaşmanın maddesine göre anılan şirketteki davacıya ait %50 hissenin davalının da onay verdiği simli şahsa devredilmesi, C1 maddesine göre hisse devir bedelinin 200.000 TL olması, C4 maddesinde ise söz konusu hisse devir bedelini davalının ödemekle yükümlü olması, C5 maddesinde ise ödeme zamanının 30.09.2010 olarak ve tamamen nakit ödeme şeklinde yapılması kararlaştırılarak davacı ve davalı tarafından tanıklar huzurunda imzalandığını, anılan ortaklık ayırım sözleşmesi hükümleri gereğince davacının, .'ndeki hisselerini anlaşmada öngörüldüğü şekilde devrettiğini, ancak buna rağmen davalının 30.09.2010 tarihinde nakden ödemesi gereken 200.000 TL ortaklık payı devir bedelini davacıya ödemediğini, yapılan icra takibine itiraz ettiğini ileri sürerek, davalı borçlunun itirazının iptaline, 2011/4387 esas sayılı dosyasındaki icra takibinin devamına, takip konusu alacağın %40 ından aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4135, Karar No: 2014/1806, Tarih: 17.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4135 E.  ,  2014/1806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16070, Karar No: 2022/11166, Tarih: 03.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/16070 E.  ,  2022/11166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a- Mahkûmiyet: Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin

06/04/2021 tarih, 2020/454 esas ve 2021/205 sayılı kararı

b- İstinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, sanığın Ödemiş T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünden gönderdiği 06/07/2022 ve 28/10/2022 havale tarihli dilekçelerindeki “...temyiz hakkından FERAGAT edip dosyamın ivedi şekilde onaylanmasını talep ederim.” şeklindeki talebinin, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 03.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.