muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7805, Karar No: 2010/5642, Tarih: 08.10.2010

O halde davada sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından 4753 ve 5618 sayılı Yasalar uyarınca mera tahsisi yapılıp yapılmadığı yetkili idari mercinden yada Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğünden, 4342 sayılı Yasa uyarınca mera tahsisi yapılıp yapılmadığı Mülki Amirlikten sorulup saptanmalı, yapılmış ve bu yönetimsel işlemler kesinleşmiş ise mera tahsis haritası ve eki belgeler yerinden getirtilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız dava konusu taşınmazın bulunduğu köye komşu köyler halkından seçilecek yerel bilirkişi, tanıklar ve uzman bilirkişi, tapu fen memuru, uzman ziraatçi bilirkişi ile tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde dava konusu taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, bölgede mera tahsisi yapılmış ise mera tahsis haritasının ölçeği ile kadastro paftasının ölçeği eşitlendikten sonra yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi fen memuru eliyle yerine her iki harita çakıştırılmak suretiyle uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal yada yapay sınır yerlerinden yararlanılmalı, bu yolla dava konusu taşınmazın mera tahsis haritasının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamaya meydan vermeyecek şekilde belirlenmeli, taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından mera tahsisi yapılmamış ise, yerel bilirkişi, tanıklar ve tespit tutanağı bilirkişilerden dava konusu taşınmazın öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde mera olarak kullanılıp kullanılmadığı yolunda olaylara dayalı bilgi alınmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları çeliştiği takdirde tespit tutanağı bilirkişileri taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek yerel bilirkişi ve tanıkların anlatımları ile tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları arasındaki çelişki duraksamasız giderilmeli, öte yandan uzman ziraatçi bilirkişi aracılığıyla taşınmaz bizzat mahkemece görülüp gözlenmeli, taşınmazın kuzeyindeki yoldan sonra gelen taşınmazların tutanak suretleri ile varsa dayanağı belgeler getirtilmeli, dava konusu taşınmaza komşu taşınmazların tespit tutanakları içeriğine göre tespitlerine esas alınan tespit ve belgelerin nizalı parsel yönünü ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterdiği incelenmeli, davalı olup olmadıkları tespitlerinin kesinleşip kesinleşmediği incelenip irdelenmeli, dava konusu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olmadığı sonucuna varıldığı takdirde, zilyetlik hükümlerine göre inceleme yapılmalı, özellikle uzman bilirkişi fen memurundan keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye, ziraatçi uzman bilirkişiden ise mahkemenin keşif tutanağına geçen gözlemini yansıtmaya elverişli ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 8.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12931, Karar No: 2022/6600, Tarih: 14.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12931 E.  ,  2022/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliği, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesiyle yapılan değişiklik gözetilmeden, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‟nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının adli para cezası ile ilgili kısımlarından "50 gün", "1.250 TL" adli para cezası ibarelerinin çıkartılarak yerine sırasıyla "6 gün", "120 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi, hüküm fıkrasından "Taksitlerden birinin ödenmemesi halinde kalan taksitlerin tamamının tahsiline,(Para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevirme yapılır.)" ibaresinin çıkarılarak, yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la değişik 106/3. maddesi gereğince infazına" ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19510, Karar No: 2022/16656, Tarih: 12.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19510 E.  ,  2022/16656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı aleyhine Saray Asliye Hukuk Mahkemesinde 2001/33 Esas sayılı davanın açıldığını, söz konusu davada alınan 11.06.2010 tarihli bilirkişi raporunda davalının Saray ilçesi Sefaalan Köyü hudutlarında uhdesinde bulunan İR:5720 ve 5721 sayılı ruhsat sahalarında yasaya aykırı ve izinsiz olarak toplam 130.315,34 m3 mıcır çıkarttığı ve çıkarılan mıcırın değerinin 104.252,00 TL olduğu hususunun tespit edildiğini, anılan davada davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 14.625,00 TL’nin 17.01.2001 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilmesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, söz konusu davada müvekkili tarafından talep edilmeyen bakiye 89.627,00 TL'nin tahsili için eldeki davanın açıldığını belirterek 89.627,00 TL'nin 17.01.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Davalı usulüne uygun tebliğe rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

Davalı usulüne uygun tebliğe rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davanın haksız fiile dayalı tazminat istemine ilişkin ek dava niteliğinde olduğu, Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/33 Esas- 2010/399 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, davalıya Tekirdağ İli ... İlçesi ... Köyü ... mevkiinde yer alan maden sahasında 13.08.1997 tarih ve İR 5720 ve İR 5721 nolu işletme ruhsatı ile mermer işletme ruhsatlarının verildiği ancak ruhsat verilen alanda mıcır üretiminin yapılmasının tespit edilmesi üzerine verilen ruhsatların Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğü tarafından iptal edildiği, idarece 25.04.2000 tarihinde mahallinde yapılan incelemede maden sahalarında üretimin tamamen mıcıra yönelik olduğu ve bu şekilde Taşocakları Nizamnamesine tabi malzeme üretildiğinin tespit edildiği, madenin bu şekilde işletilebilmesi için taşocağı işletme ruhsatının alınmasının gerektiği, dosya kapsamında yapılan keşif sonucu bilirkişi heyetinin dosyaya sunduğu 11.06.2010 tarihli rapora göre davalı tarafından 1 ve 2 nolu ocaklarda toplam 130.315,34 m3 mıcırın çıkartıldığı ve çıkarılan mıcırın değerinin 104.252,00 TL olduğunun tespit edildiği, davacı tarafın 30.784,44 m3 taşın bedeli olan 14.625,00 TL kadar talepte bulunduğu, anılan dosyada taleple bağlılık kuralı gereği 14.625,00 TL'nin kabulüne yönelik hüküm kurulduğu, bu kararın ve karara ekli bilirkişi raporunun eldeki dava yönünden kuvvetli delil olduğu, düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edildiği, söz konusu bilirkişi raporu uyarınca davacının bakiye 89.627,00 TL alacağı kaldığının anlaşıldığı gerekçesiyle davacının davasının kabulüne, 89.627,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Dava, haksız eylemden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Kamu Zararlarının Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 18. maddesinde “Kamu zararından doğan alacaklarda ilgili mevzuatına göre hesaplanacak faizin başlangıç tarihi, kural olarak zararın oluştuğu tarihtir.” hususu belirtilmiş olup, zararın idarece tespit edildiği tarih itibariyle davalının temerrüde düştüğünün kabulü gerekmektedir.

Somut olayda, davalının Saray ilçesi Sefaalan Köyü hudutlarında uhdesinde bulunan İR:5720 ve 5721 sayılı ruhsat sahalarında yasaya aykırı ve izinsiz olarak mıcır çıkarttığı hususu idarece 25.04.2000 tarihinde mahallinde yapılan incelemede tespit edilmiş olup, şu durumda zararın 25.04.2000 tespit tarihi itibariyle oluştuğu anlaşılmıştır.

Somut olayda, davalının Saray ilçesi Sefaalan Köyü hudutlarında uhdesinde bulunan İR:5720 ve 5721 sayılı ruhsat sahalarında yasaya aykırı ve izinsiz olarak mıcır çıkarttığı hususu idarece 25.04.2000 tarihinde mahallinde yapılan incelemede tespit edilmiş olup, şu durumda zararın 25.04.2000 tespit tarihi itibariyle oluştuğu anlaşılmıştır.

Mahkemece eldeki davada talep edilen bakiye maddi tazminat hakkında davalının 25.04.2000 tarihi itibariyle temerrüde düştüğünün kabulü, ancak davacının 17.01.2001 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesini talep etmesine göre taleple bağlı kalınarak hükmedilen tazminat için 17.01.2001 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken dava tarihi (22.02.2013) itibariyle yasal faiz işletilmesine hükmedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının, 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın (1) numaralı bendinde yer alan ''dava tarihinden” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "17.01.2001 tarihinden" ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA 12/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16797, Karar No: 2018/1553, Tarih: 25.01.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/16797 E.  ,  2018/1553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın, dosyaya ekli mesaj tespit tutanağında yazılı "ben arayınca cevap ver yoksa bu akşam mahalleyi ayağa kaldırayım, istersen deneyelim" ve "... paramı almadan peşini bırakmam" şeklindeki sözlerinin, TCK’nın 106/1.2. cümlesinde belirtilen sair tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan, yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

2-Bozma kararına uyulması durumunda; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1-2. cümle kapsamındaki sair tehdit suçu önceden de uzlaşma kapsamında ise de, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 24 ve 25. fıkralarındaki uzlaştırma bürosuna ilişkin düzenleme dikkate alınıp, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/614, Karar No: 2018/1777, Tarih: 07.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/614 E.  ,  2018/1777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 07.03.2013 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve ödenen tedavi giderlerinden oluşan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup; mahkemece, davalı ...’in 3. kişi konumunda olmasını ve buna göre sorumluluk durumunun davalı işveren ...’den farklı olması durumunun göz ardı edilerek, davanın kabulü ile peşin sermaye değerli gelirden 39.967,57 TL'nin 21.02.2014 tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil edilerek davacıya ödenmesine, tedavi masraflarından 1.481,27 TL'nin 15.09.2013 tediye tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil edilerek davacıya ödenmesine hükmedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, BK. 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı şirket ile üçüncü kişi konumundaki davalı ...'in teselsül sorumluluğunun anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece, bozma gereği yerine getirilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinin 4. fıkrası hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 07/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/1328, Karar No: 2020/4549, Tarih: 16.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/1328 E.  ,  2020/4549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... mahkumiyet

Sanıklar ..., ..., ... beraat

1- Sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip 07.04.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmün, sanık tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 16.04.2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ..., ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıkların suçlamayı kabul etmediklerini, sahte fatura düzenlemediklarini savunmaları karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması; suç konusu faturalar sanıklara gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kabul etmedikleri takdirde sanıkların yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması; suç konusu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık olarak dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının, faturaların verilip alınmasına sanıkların iştirakinin olup olmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

16.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.