muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17593, Karar No: 2017/7020, Tarih: 02.10.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/17593 E.  ,  2017/7020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Temel gün adli para cezası tayin edilip, artırım ve indirim nedenleri uygulandıktan sonra gün adli para cezasının paraya çevrilmesi gerektiği kuralının gözetilmemesi ve tayin olunan adli para cezasının 1 gününün 20,00 TL'den hesabı sırasında, uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmolunan hapisten çevrili adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının hükmün kesinleşme tarihinden itibaren taksitlendirilmesine karar verilmesi,

3-01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5327 sayılı TCK.nun 50/6. maddesinde yer alan “yaptırım” ibaresinin “tedbir” olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. ve yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, sanık hakkında temel ceza tayinine ilişkin hükmün 1. bendinde yer alan "...karşılığı ekonomik gücüne göre günlüğü 20-tl.den 100-tl...'' ibaresinin çıkartılması ve 2. bendinde yer alan ''...karşılığı 80-tl...” ibaresinin çıkartılması ve sonraki bent olarak da "Sanık hakkında hükmedilen 4 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK.nun 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL'den paraya çevrilmek suretiyle sanığın 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin eklenmesi ve hükmün adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendinde yer alan "...ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin..." kısmı ile "...hükmün kesinleşmesinden itibaren..." kısmının çıkartılması ile diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1165, Karar No: 2024/2119, Tarih: 06.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/1165 E.  ,  2024/2119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1886 E., 2016/887 K.

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Yerel mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel mahkemece sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 32/1, 57/1-2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, koruma ve tedavi amaçlı güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın ayrı yaşadığı eşi olan katılanın evinin önüne giderek çocuğunu göreceğini söyleyerek bağırmasına konu olayda T.C. Sağlık Bakanlığı Antalya Atatürk Devlet Hastanesinin 19.11.2015 tarihli sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32/1. maddesinden yararlanacağına dair rapora istinaden sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve koruma ve tedavi amaçlı güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

05.01.2016 tarihli tensip tutanağının (4) numaralı ara kararı uyarınca akıl sağlığı nedeniyle kendisine müdafii ataması yapılan sanığın 13.05.2016 tarihli yakalama sonucu asıl mahkemece alınan savunması sırasında müdafii yardımından yararlandırılmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

05.01.2016 tarihli tensip tutanağının (4) numaralı ara kararı uyarınca akıl sağlığı nedeniyle kendisine müdafii ataması yapılan sanığın 13.05.2016 tarihli yakalama sonucu asıl mahkemece alınan savunması sırasında müdafii yardımından yararlandırılmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

T.C. Sağlık Bakanlığı Antalya Atatürk Devlet Hastanesinin 19.11.2015 tarihli sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32/1. maddesinden yararlanacağına dair iki hekim tarafından verilen rapor karşısında sanık hakkındaki bütün tedavi evrakları getirtilip sanığın atılı verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçuna ilişkin iddia olunan suç tarihinde TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalmaya neden olacak bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ya da aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca akıl hastalığı derecesinde olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan, bir üniversite araştırma hastanesinin psikiyatri ana bilim dalı başkanlığından ya da tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden cezai ehliyetinin belirlenmesi hususunda rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9662, Karar No: 2016/727, Tarih: 18.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/9662 E.  ,  2016/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından, velayet, kişisel ilişkinin süresi ve iştirak nafakasının miktarı yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 18.01.2016 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, müşterek çocuk .... velayeti davalı-karşı davacı anneye bırakılmış, müşterek çocukla baba arasında “aynı şehirde oturmaları hali” ve “farklı şehirde oturmaları hali” için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Annenin, velayetine bırakılan çocukla birlikte ....., baba'nın ise ...... oturduğu anlaşılmaktadır. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayırıma" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli , çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.350,00 TL. vekalet ücretinin ... alınıp ..... verilmesine, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden ..... yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...... geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.01.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/63, Karar No: 2014/16433, Tarih: 02.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/63 E.  ,  2014/16433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2012/630-2013/378

Davacı F.. G.. vekili Avukat N. A. tarafından, davalı A.. A... aleyhine 06/12/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının içerik sağlayıcısı olduğu "www.aydinlikgazete.com" adlı internet sitesinde 23/11/2012 tarihinde yayınlanan “F.. G.. Faizciliğe Başladı” başlıklı haberde kullanılan ifadelerle kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, eleştiri niteliğinde bir yazı olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; yazının içeriğinde davacının faizle geçimini sağlayan, tefecilik yapan biri gibi gösterildiği, eleştiri sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu yazıda, davacı tarafından açılan bir tazminat davasında yasal faiziyle birlikte 50.000 TL istemesi nedeniyle eleştiri niteliğinde ifadeler olduğu; yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarını ihlal edici mahiyette beyanlar olmadığı anlaşılmaktadır.

Şu halde, açıklanan nedenlerle davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde kısmen kabul kararı verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4023, Karar No: 2017/9351, Tarih: 13.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4023 E.  ,  2017/9351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın 08.07.2014 tarihli dava dilekçesi ile delil bildirmemiş, tazminat ve nafaka talebinde de bulunmamıştır. Davalıya dava dilekçesi 16.07.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, davacı vekili, cevap dilekçesi verilmeden önce 07.08.2014 tarihli dilekçe ile delil bildirmiş, tazminat ve nafaka isteminde bulunmuş davalı adli ara verme sonrası 08.09.2014 tarihinde cevap dilekçesi sunmuş, davacı kadın cevaba cevap vermemiştir.

Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır (HMK m. 141). Bu düzenlemeye göre, kanunda gösterilen istisnalar saklı kalmak koşuluyla cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri dışında hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında olup iddia ve savunmalar genişletilemez. Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya 23.07.2013 tarihinde usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra cevap dilekçesi verilmeden, davacı vekili tarafından 07.08.2014 tarihli dilekçe ile delil bildirilmesi ve tazminat talebinde bulunulması usule uygun değildir. Süresi içerisinde cevaba cevap dilekçesi de verilmediği gibi davacı tarafça usulüne uygun şekilde bir ıslah da yapılmadığından, dava dilekçesinde yer alan iddiaların dayanağı olarak süresinde ileri sürülen bir delil [HMK m. 129/(1)-e, 194-(2)] bulunmamaktadır. Bu durumda, yerel mahkemenin davalıya delil göstermesi için süre vermesine yasal olarak imkan bulunmadığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca; davalı erkeğe kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında kanıtlanamayan boşanma davasının reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.09.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/1686, Karar No: 2025/243, Tarih: 14.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1686 E.  ,  2025/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2241 E., 2024/413 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turgutlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/167 E., 2023/165 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; 05.01.2012 günü ikiz bebeklerinin dünyaya geldiğini, erken doğum nedeniyle bebeklerden ...'nin davalı Hastanesinin yeni doğan ünitesine yatırıldığını, 20.03.2012 tarihinde taburcu edildiğini, 01.06.2012 tarihinde diğer bebekleri Nilüfer Beren'in rahatsızlanması sebebi ile davalı Hastaneye tekrar geldiklerinde doktor tarafından ...'in de muayene edilmesi akabinde bebeğe ROP Evre 5 tanısı konulduğunu, tedavinin bu safhada mümkün olmadığını, davalı yanın ihmalinin ağır derecede olduğunu, ceza davası da açıldığını, ...'in malul kaldığını, muhtemelen hiç göremeyeceğini ileri sürerek, 5.000,00 TL maluliyetten kaynaklanan işgörmezlik tazminatı, 5.000,00 TL bakıcı gideri, 1.000,00 TL tedavi gideri olmak üzere şimdilik 11.000,00 TL maddi tazminatın ayrıca ... yönünden 500.000,00 TL manevi tazminat, ... ve ... için 250.000,00 TL olmak üzere toplam 500.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihi olan 15.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili: bebeğin muayenesini konsültan hekim olarak yaptığından bebeğin takip ve tedavisinden doğrudan sorumlu olmadığını bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeni ile reddi gerektiğini, ...'in müdavi hekiminin Çocuk Sağlığı ve hastalıkları Uzmanı Dr. ... olduğunu, ayrıca sonucun oluşmasında kendisinin değil davacıların kusurlu olduğunu ve istenen tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek, haksız ve mesnetsiz davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ...vekili: ailenin ihmalkar davranışlarının bu sonucun gerçekleşmesine sebep olduğunu, hastane hekimlerinin hiçbir eksik teşhis veya tedavisinin söz konusu olmadığını, bu nedenlerle sorumlu tutulmalarının mümkün olmadığını, kusur iddialarını kabul etmemekle birlikte davacının tazminat talebinin haksız ve fahiş olduğunu belirterek davanın ve faiz taleplerinin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 2015/463 E., 2019/137 K. sayılı ilamıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince ceza dosyasının sonucunun beklenmesi gerekçesiyle; kararın kaldırılmasına, Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 2015/463 E., 2019/137 K. sayılı ilamıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince ceza dosyasının sonucunun beklenmesi gerekçesiyle; kararın kaldırılmasına, Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; prematüre olarak doğan bebeğin ROP gelişimine bağlı olarak kalıcı görme duyusunun kaybı bakımından ...'in tedavisinin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı şekilde takibinin yapılmamasından kaynaklı olarak ...'in görme duyusunu kaybettiği, bu kapsamda davalı şirket ve davalının gerekli dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle davacıların müşterek çocuğunda kalıcı körlüğe sebebiyet verdiği anlaşılmakla (14.10.2021 tarihli geçici ödeme kararı maddi tazminattan mahsup edilerek), davanın kısmen kabulü ile 2.711.790,70 TL maddi tazminattan 14.10.2021 tarihinde verilen 300.000,00 TL geçici ödemenin mahsup edilerek bakiye 2.411.790,70 TL'nin 20.03.2012 tarihinden itibaren davalı ... yönünden işletilecek ticari faizi, davalı ... yönünden yasal faizi ile birlikte, manevi tazminat davasının ise ... yönünden kısmen kabulü ile 300.000,00 TL, ... yönünden kısmen kabulü ile 80.000,00 TL, ... yönünden kısmen kabulü ile 80.000,00 TL olarak 20.03.2012 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş olup, karara karşı süresi içinde davalı ...Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ceza davalarında ve istinafa konu davada alınan tüm ATK raporlarında ve öğretim üyelerinden alınan raporda söz konusu neticenin davalıların malpraktis olarak nitelendirilen meslek hatasından kaynaklandığının bildirildiği, maluliyet raporunun olay tarihi olan 15.01.2012 tarihinde yürürlükte olan 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine göre düzenlenmesinin doğru olduğu, hakimin takdirinde olan tazminatın sermaye olarak belirlenmesinin somut olayın özelliğine uygun olduğu, davalıların olayın gerçekleşmesinde kusurlu oldukları, meydana gelen zarardan sorumlu oldukları, manevi tazminat miktarlarının somut olaya uygun, makul olduğu gerekçesiyle davalı ...Ş. vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davalı ...Ş. vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 502. maddesi kapsamında vekalet ilişkisinden kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davalı ...Ş. vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 502. maddesi kapsamında vekalet ilişkisinden kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6098 sayılı TBK 502 ve devamı maddelerine göre, vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir.

Öncelikle eldeki davada görev hususunun incelenmesinde; dava tarihi itibarıyla Tüketici Mahkemesi görevli olup, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un yürürlükte bulunduğu 28.05.2015 tarihinde dava açıldığından, her ne kadar karar başlığında Tüketici Mahkemesi sıfatıyla ibaresi yazılmamışsa da, Bölge Adliye Mahkemesinin 2019/3118 E 2021/808 K sayılı "Mahkemesine geri gönderme kararı ile (...) davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp sonuçlandırıldığı kabul edilmiştir. denilerek, davanın Tüketici Mahkemesi sıfatıyla görüldüğü, maddi hata olarak sehven karar başlığına yazılmadığı anlaşıldığından, bu husus karar başlığında re'sen düzeltilmiştir.

Davalı Hastane vekilinin süresinde verdiği ek temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü geçici ödeme tazminatının güncellenmesine ilişkin talebi ile ayrıca temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü faize ilişkin talebinin, istinaf aşamasında ileri sürülmeyen itirazların temyiz aşamasında ileri sürülemeyeceğinin anlaşılmasına göre, reddi gerekmiştir.