muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9429, Karar No: 2024/7151, Tarih: 22.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/9429 E.  ,  2024/7151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/614 E., 2016/987 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Şikayetçiler vekilinin temyiz isteği yönünden; sanığa yüklenen özel belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmeyen şikayetçilerin kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı, usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği anlaşılmıştır.

Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/614 Esas, 2016/987 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Şikayetçiler vekilinin temyiz isteği; sanığın 5 kez özel belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmasına gerektiğine ve tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin uygulanmamasına ilişkindir.

B. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmamasına ilişkindir.

C. Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Şikayetçiler vekilinin temyiz isteği; sanığın 5 kez özel belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmasına gerektiğine ve tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin uygulanmamasına ilişkindir.

B. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmamasına ilişkindir.

C. Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikayetçi ...'nın, vasisi olduğu oğlu şikayetçi ...'ya ait daireyi 25.08.2014 tarihinde 1 yıllık süreyle sanığa kiraladığı ve aylık kira bedeli olarak 370,00 TL belirlediği, sanığın 2014 yılı Aralık ayı, 2015 yılı Ocak, Şubat, Mart ve Nisan aylarının kira bedelini ödememesi üzerine sanık hakkında icra takibi başlattığı, sanığın ise kira bedelini düzenli olarak ödediğini ve borcunun bulunmadığını beyan ederek bu takibe yönelik itirazda bulunduğu, bunun üzerine şikayetçiler vekilinin Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2015/371 esas dosyasında itirazın iptali ve tahliye istemli dava açtığı, bu davanın 05.11.2015 tarihli celsesinde, sanığın suça konu kira sözleşmesi aslını ibraz ederek, yaptığı her aylık ödemeye ilişkin kira sözleşmesinin arka kısmında ...'nın imzasının alındığını beyan ettiği, ancak şikayetçi ...'nın bu imzaların kendisine ait olmadığını yönünde itirazda bulunduğu anlaşılmıştır.

2. Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2015/371 esas dosyasında alınan bilirkişi raporunda; kiraya verilene yapılan ödeme hanesindeki 25.08.2014, 25.09.2014, 25.10.2014, 25.11.2014 tarihlerinin karşısında bulunan imza kısmında kiraya veren ... adına atılı bulunan imzalar ile ...'nın muyakeyese imzalarının benzerlik gösterdiği, ancak 25.12.2014, 25.01.2015, 25.02.2015, 25.03.2015, 25.04.2015 tarihlerinin karşısında bulunan imza kısmında kiraya veren ... adına atılı bulunan imzalar ile ...'nın mukayese imzaları arasında farklılıklar tespit edildiği, bu tarihlerdeki imzaların ...'nın eli ürünü olmadığı, hakiki imzaların model alınmak suretiyle adına takliden atılmış imzalar olduğunun kanaatine varıldığının belirtildiği anlaşılmıştır.

3. Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

4. Mahkeme tarafından sanık savunması, şikayetçilerin beyanları, tanık anlatımları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın eyleminin özel belgede sahtecilik oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden;

Ön inceleme bölümünün (1) numaralı paragrafında izah edildiği üzere şikâyetçiler vekilinin özel belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmediği ve kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı belirlenerek temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

B.Cumhuriyet Savcısı ve Sanığın Temyiz İstekleri Yönünden;

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden;

Ön inceleme bölümünün (1) numaralı paragrafında izah edildiği üzere şikâyetçiler vekilinin özel belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmediği ve kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı belirlenerek temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

B.Cumhuriyet Savcısı ve Sanığın Temyiz İstekleri Yönünden;

1. Dosya kapsamında suça konu kira sözleşmesinin yalnızca fotokopisinin bulunduğu, aslının ise Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2015/371 Esas, 2016/237 Karar sayılı dosyasının içinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, suça konu kira sözleşmesi aslının ilgili hukuk dosyasından getirtilmesi, belgede sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan, suça konu sözleşmenin duruşmada incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, bu gözlem sonucunda gerekçeli kararda aldatma niteliğine sahip olup olmadığının tartışılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

a. Suç tarihinin, sanığın suça konu kira sözleşmesini Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2015/371 Esas sayılı dosyasına sunduğu "05.11.2015" tarihi olduğu gözetilmeksizin gerekçeli karar başlığında "25.12.2014" şeklinde hatalı gösterilmesi,

b. Tekerrürre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmaması,

c. Sanığa yüklenen özel belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmediği anlaşılan şikayetçiler ... ve ... lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

d. 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin yedinci fıkrası gereğince gerekçeli kararın mahkeme mührü ile mühürlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

e. Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin eklendiği gözetilerek hak yoksunlukları yönünden sanığın hukukî durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunlululuk bulunması,

Nedenleriyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/614 Esas, 2016/987 Karar sayılı kararına yönelik şikayetçiler vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Cumhuriyet Savcısı ve Sanığın Temyiz İstekleri Yönünden;

Nedenleriyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Şikayetçiler Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/614 Esas, 2016/987 Karar sayılı kararına yönelik şikayetçiler vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Cumhuriyet Savcısı ve Sanığın Temyiz İstekleri Yönünden;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2016 tarihli ve 2016/614 Esas, 2016/987 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3631, Karar No: 2018/7723, Tarih: 10.12.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/3631 E.  ,  2018/7723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümlünün temyiz dışı diğer sanık... ve kimliği tespit edilemeyen iki kişi ile birlikte yakınanı aracı ile zorla ...'lı'ya kadar götürüp yakınanın boğazına bıçak, kafasına tabanca dayayarak silah tehdidi ile üzerinde bulunan 4 milyon lira para ile kol saati, ehliyet, askerlik cüzdanını aldıktan sonra el ve ayaklarını bağlayıp darp ettikleri ve yakınanın aracını da alıp uzaklaştıkları olayda; hükümlünün eyleminin 765 sayılı TCK'nin 499/1-2 cümle maddesi kapsamında olup, 5237 sayılı TCK'nin 148 ve 149. maddelerinde tanımlanan yağma suçu ile 765 sayılı TCK'nin 499. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, dosyaya konu eylemin 5237 sayılı TCK'nin 149/1-a-c-h maddesine uyan yağma suçunun yanı sıra aynı Yasanın 109/2, 109/3-a-b maddelerine uyan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu gözetilerek; hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK’nin 499/1-2. cümle maddesiyle; 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nin 149/1-a-c-h; 109/2, 109/3-a-b maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak olaya uygulanarak, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, hükümlü yararına olan yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, hükümlü hakkında kesinleşen ilk hükümdeki cezayı geçmemek üzere infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 10/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4721, Karar No: 2014/1711, Tarih: 17.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4721 E.  ,  2014/1711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9429, Karar No: 2011/5769, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9429 E.  ,  2011/5769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10. 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1212, Karar No: 2024/7823, Tarih: 19.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/1212 E.  ,  2024/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 1 yıl 6 ay süre ile geri alınmasın karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın kusuru olmadığına,eksik incelemeye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay tarihinde günü saat 05:00 sıralarında ölen sürücü ..., yönetimindeki ... plaka sayılı otomobil ile D-400 karayolu üzerinde Serik istikametinden Antalya istikametine seyrederek olay yeri ... Soğuk Hava Tesisleri önüne geldiğinde, ön ilerisinde yol içerisinde park halinde olan 143 promil alkollü olan sanık ... yönetimindeki ... plaka sayılı otomobile arkadan çarpması sonucu ...’in öldüğü olayda, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre, sanık, alkollü vaziyette trafiğe çıkmış, yola gereken dikkatini vermemiş, gece vakti, aydınlatması olmayan, yerleşim yeri dışındaki, bölünmüş devlet yolunda seyrederek olay yerine geldiğinde, aracıyla yol ortasında önlemsizce duruşa geçmiş, bu haliyle trafikte seyir halinde olan diğer araç sürücülerinin güvenliğini tehlikeye düşürmüş, arkasından aynı yöne seyreden sürücü İsmail yönetimindeki otomobilin aracına arkadan çarpmasına sebebiyet verdiği olayda; dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı hareketleri nedeniyle asli kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Serik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.