muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14896, Karar No: 2015/18268, Tarih: 02.11.2015

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu, somut olayda; 04.07.2013 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebinden sonra getirtilen, 10.06.2015 tarihli Fransa sigorta merciine ait sigortalılık belgesi de dikkate alınarak ve yeniden güncel tarihli sigortalılık belgesi getirtilerek, yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerdeki hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25675, Karar No: 2022/1540, Tarih: 10.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25675 E.  ,  2022/1540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/429, Karar No: 2024/1780, Tarih: 26.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/429 E.  ,  2024/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/133 E., 2023/381 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve incelemesinden geçen Kurum işleminin iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin 15.05.1987 tarihinde sigortalı olarak çalışmaya başladığını, bu güne kadar çeşitli sigorta kollarında sigortalılığının olduğunu, 04.01.2012 tarihinden 05.04.2013 tarihine kadar EK-5 Tarım sigortalısı olduğunu ve primlerini yatırdığını, bu tarihten sonra da ara ara Ek-5 tarım sigortalısı olduğu dönemlerin mevcut olduğunu, müvekkilinin 2012 yılında Suudi Arabistan'ın Mekke de inşaat firmasında işçi olarak çalıştığını.çalışma şartlarının ağır olması nedeni ile sadece 5,5 ay çalışıp işten ayrılarak Türkiye'ye geldiğini, müvekkilinin 08.04.2019 tarihinde emekli aylığı için Kuruma başvurduğunu, ancak davacının Ek-5 Tarım sigortalısı olduğu dönemde yurtdışında olduğu gerekçesi ile Ek-5 Tarım sigortalılığına karşılık gelen 1520 gün prim ödeme gün sayısının iptal edildiğini müvekkilinin yurt dışında çalıştığı 5,5 aylık döneme isabet eden prim ödeme gün sayısının tahminen 163 gün olduğunu ve çakışan bu 163 günün iptali gerekirken müvekkilinin 1520 günü iptal etmesinin hukuki dayanağının olmadığını beyan ederek; davacının Ek 5 prim ödeme gün sayısının iptali ve emekli aylığı tahsis edilmesi talebinin reddine dair 12.04.2019 tarih E.5709238 sayılı Kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davalı Kurum kayıtlarına göre davacının 08.04.2019 tarihli ve 5368910 evrak kayıt numaralı dilekçesi ile emeklilik tahsis talebinde bulunduğunu, davalı Kurum yaptığı inceleme sonrasında; davacının 04.01.2012 tarihinde yani davacının EK-5 tescilinin başvuru tarihi olarak kabul ettiği dönemde davacının yurt dışında bulunduğunun yani usulüne uygun bizzat başvurusunun bulunmadığını tespit ettiğinden Ek-5 sigortalılığının iptal edildiğinin davacıya bildirildiğini, anılan nedenlerle Ek-5 madde kapsamındaki sigortalılığın tescil tarihinde ve başvuru tarihinde; davacının yurt dışında olmasından dolayı hukuka uygun bir başvurunun olmaması ve şartları taşımaması nedeni ile davalı Kurumun yaptığı işlemlerin hukuka uygun olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli, 2019/125 Esas, 2021/21 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne, Rize Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 16.04.2019 tarih E.5909555 sayılı işleminin iptaline, davacının 04.01.2012 - 08.06.2012 tarihleri arasında Ek-5 tarım sigortalısı olamayacağı ve bu tarihler arasındaki 155 günlük Ek-5 sigortalılığının iptali gerektiğinin, davacının 08.04.2019 tahsis talep tarihini takip eden aybaşı olan 01.05.2019 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 23.06.2021 tarihli, 2021/794 Esas, 2021/1080 Karar sayılı kararı ile davacının 4 yıldan fazla süre ek 5 inci primi ödemiş ve Kurumca ek 5inci maddeye tabi olarak sigortalı olduğunun kabul edilmiş olması, muhtar ve aza beyanları kapsamıyla Mahkemece iptal edilen dönem dışında ek-5inci madde şartlarını taşıdığı ve yaşlılık aylığı kazanım şartlarının tahsis talep tarihi itibariyle oluştuğu anlaşılmakla Mahkemece verilen kararın yerinde olduğu değerlendirilmiş ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 24.01.2022 tarihli ve 2021/9420 E. 2022/939 K. sayılı ilamında; somut dosyada; davacının 04.01.2012-08.06.2012 tarihleri arasında yurt dışında bulunması nedeniyle tarım işlerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışmasının mümkün olamayacağı ve 04.01.2012 - 08.06.2012 dönemindeki Ek-5 sigortalılığının iptali gerektiği, bu kapsamda kurumun Ek-5 sigortalılık tescilinin ve Ek-5 sigortalılık kapsamındaki bütün sürelerin iptal edilmesi yönündeki işleminin yerinde olmadığı değerlendirmesi isabetli ise de davacının 01.05.2019 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığı irdelenmek suretiyle karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kabulüne, Rize Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 16.04.2019 tarih E.5909555 sayılı işleminin kısmen kabulüne, davacının sadece 04.01.2012 - 08.06.2012 tarihleri arasındaki Ek-5 sigortalılığının iptali gerektiğinin tespitine, davacının 08.04.2019 tahsis talep tarihine istinaden prim gün sayısı koşulunu sağlamadığından yaşlılık aylığına hak kazanmadığının tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davacının aylığa hak kazandığını, yeterli inceleme yapılmadan hüküm kurulduğunu, davalı vekili, kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının EK-5 kapsamındaki sigortalılığının iptali ile aylık talebinin reddine dair Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un EK-5, 506 sayılı Kanun'un geçici 81 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6005, Karar No: 2016/6509, Tarih: 21.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/6005 E.  ,  2016/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece, CMK'nun 231. maddesi tartışılırken, sanığın bir daha suç işlemeyeceği kanaatine varılmadığı, erteleme hükmü tartışılırken de sanığın bir daha suç işlemeyeceği kanaatine varıldığı denilerek çelişkiye düşülmesi ve etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmayan sanık hakkında ertelemenin, katılanın uğradığı zararın giderilmesi şartına tabi tutulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Katılanın sanığın ucuz mazot temin edeceğini duyması üzerine, sanıkla konuştuğu, sanığın ..... rafinerisinde çalıştığını burayla anlaşması olduğunu iskontolu faturalı akaryakıtın litresi 2,5 TL’den temin edeceğini söylemesi üzerine katılanın bu beyana itibar ederek sanık ile anlaştığı, olay günü ..... plakalı aracı ile Tekirdağ’dan Derince’de bulunan petrol ofisi dolum tesisine geldiği, sanığın içeri girerek anlaşma yapacağını söyleyip 24 tonluk dolum kağıdı ile birlikte katılanın yanına gelip akaryakıtın yarı bedeli için 10.000 USD talep ettiği, katılanın sanığa 18000 TL parayı verdiği, sanığın tesisten içeri girip katılana saat 18:00’e kadar beklemesi gerektiğini söylediği birlikte çay bahçesine gittikleri sanığın telefon görüşmesini bahane ederek yanından ayrıldığı ve bir daha da katılanın yanına gelmediği ve bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3843, Karar No: 2016/454, Tarih: 30.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3843 E.  ,  2016/454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "Tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Zonguldak 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.11.2014 gün ve 2013/362 E- 2014/858 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 17.03.2015 gün ve 2015/1786 E.- 2015/3227 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Dava tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş mahkeme kararının Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde belirtilen karar ile bozulmuştur.

Mahkemece önceki hükümde direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce ön sorun olarak usulüne uygun kısa karar kurulup kurulmadığı tartışılmıştır.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nun 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "direnilmesine” denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı ve gerekçeli kararın hüküm kısmı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 30.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12723, Karar No: 2011/15114, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/12723 E.  ,  2011/15114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.12.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal birleşen dava temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; elatmanın önlenmesi ve kal davasının kabulüne temliken tescil davasının reddine dair verilen 31.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı ... Gündüz vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın kal suretiyle giderilmesi istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, birleşen davasında ise Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak temliken tescil talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, asıl dava kabul edilmiş, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davalı ve birleşen davanın davacısı temyiz etmiştir.

Davacı 11 sayılı parselin malikidir. Hiç kuşkusuz Türk Medeni Kanununun 683. maddesinin malike tanıdığı yetkileri kullanarak mülkiyet hakkına haksız elatmanın önlenmesini mahkemeden isteyebilir.

Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk

Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır; a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.