muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16449, Karar No: 2020/5000, Tarih: 16.09.2020

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nin 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nin 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davacı ile davalı arasında kooperatif kararı ile yapılan anlaşmada, taşınmaz üzerinde kooperatif tarafından yapılacak konutların %20'si davalıya ait olacağı kararlaştırılmıştır. Davacı ileride tapunun kendine devredileceği inancı ile iyiniyetli olarak taşınmaz üzerine iki adet blok inşa etmiştir. Dava konusu 2 blok yapının davalıya ait taşınmazdan ifrazının mümkün olmadığı da anlaşıldığından davalıya ait taşınmazın değeri yargılama sürecinin uzamış olduğu da dikkate alınarak yeniden keşif yapılarak, uzman bilirkişiden taşınmazın keşif tarihindeki değeri tespit edilmeli, bu değer üzerinden ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde iptaline karar verilen taşınmaz parsel numarası belirtilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekir.

Açıklanan bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2132, Karar No: 2022/11013, Tarih: 30.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/2132 E.  ,  2022/11013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesinde yeniden düzenlenmiş olan ‘’Basit Yargılama Usulü’’ başlıklı 251. maddenin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye göre basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı ve bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada basit yargılama usulünün uygulanmamasına karar verilerek genel hükümlere göre yargılamaya devam edilip karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;Olay günü sanığın müteahhitliğini yaptığı inşaatta demirci ustası olarak çalışan katılanın, işçilerin yaptığı kalas yolda demirleri indirirken ayağının kaydığı, üzerine elindeki demirlerin düştüğü, kaza nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilemez, 4. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, mahkemece kazanın meydana gelmesinde sanığın "... Sağlığı ve ... Güvenliği yönetmeliklerini uygulamadığı, gerekli tedbirlerin alınmasını sağlamadığı" gerekçesiyle asli kusurlu, katılanın tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen olayda;Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, eksik incelemeye, yeni bir bilirkişi raporu alınması gerektiğine, hagb, basit yargılama hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz taleplerinin reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7643, Karar No: 2023/6329, Tarih: 18.09.2023

**3. Ceza Dairesi         2023/7643 E.  ,  2023/6329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/412 - 2022/414

SUÇ : Örgüte üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2021/17948 Esas, 2022/5009 Karar sayılı bozma kararı üzerine;

1.Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 14.12.2022 tarihli ve 2022/412 Esas, 2022/414 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası 3713 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi ile 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca mahkûmiyet kararları verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 11.03.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1-Müvekkilinin hükme esas alınan eylemlerinin hepsinin darbe girişiminden önce olduğuna ve yardım suçunu oluşturmayacağına,

2-Müvekkilinin hesabındaki paraların kaynağının belli olduğuna, buna ilişkin belgelerin sunulduğuna bu sebeple bankasyanın delil olarak değerlendirilemeyeceğine ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince sanığın eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

2-Müvekkilinin hesabındaki paraların kaynağının belli olduğuna, buna ilişkin belgelerin sunulduğuna bu sebeple bankasyanın delil olarak değerlendirilemeyeceğine ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince sanığın eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı...Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Dosya arasında bulunan... hesap hareketleri ve bilirkişi raporu incelendiğinde; sanığın para yatırma ve çekme gibi rutin bankacılık işlemleri niteliğindeki hesap hareketleri ile de teyit edilen savunmasının aksine bankaya talimatla para yatırdığına, silahlı terör örgütüne yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetini gerektirir yeterli delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.12.2022 tarihli ve 2022/412 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7411, Karar No: 2012/8166, Tarih: 26.12.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/7411 E.  ,  2012/8166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptâli, icra takibinin devamı, icra inkâr tazminatının tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 06.07.2010 tarihli fason tekstil üretim sözleşmesi imzalanmış, davacı yüklenicinin davalı iş sahibine tanesi 6,50 TL bedelle 5000 adet tekstil ürününü dikip, 23.07.2010 tarihinde teslim etmesi kararlaştırılmıştır. Davacı yüklenici tarafından 4602 parça tekstil ürünü davalı iş sahibine teslim edilmiştir. Davacı yüklenici teslim edilen ürünlere ilişkin olarak 22.07.2010 tarihli 077693 sıra numaralı 30.683,64 TL’lik ve 23.07.2010 tarihli 077699 sıra numaralı 425,88 TL’lik faturaları davalı iş sahibine göndermiştir. Davalı iş sahibi de teslim edilmeyen 398 parça ürün için düzenlediği 30.08.2010 tarihli 34224 sıra numaralı faturayı davacı şirkete gönderdiğini iddia etmiştir. Önceki yıldan davalı iş sahibinin davacı yükleniciye 1.598,00 TL borcu olduğu, davalı iş sahibi tarafından davacı yükleniciye 30.000,00 TL ödeme yapıldığı uyuşmazlık konusu değildir.

Davacı yüklenici şirket vekili ... 7. İcra Müdürlüğü’nün 2010/23274 sayılı takip dosyasıyla başlattığı icra takibinde 2.706,00 TL alacak isteminde bulunmuş, davalı iş sahibi şirket vekilinin itirazı üzerine takibin durması nedeniyle bir yıllık süre içerisinde bu dava açılmıştır. Davalı iş sahibi şirket vekili icra takibine itirazında ve dosyaya verdiği cevabında, ürünlerin eksik teslim edildiğini, davacı yükleniciye borçlarının bulunmadığını savunmuştur.

Dosya üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, mali müşavir ...tarafların defterlerini incelemiş, taraf defterleri arasındaki farkın davalı iş sahibinin düzenlediği 2.700,00 TL’lik faturadan kaynaklandığını açıklamıştır.

Taraflar arasındaki sözleşmede parça başına iş bedeli 6,50 TL olarak kararlaştırılmış, KDV’den sözedilmemiştir. Davacı yüklenici iki adet faturayı KDV’li olarak düzenlemiş, bu faturalar davalı tarafından defterlerine işlenmiş, ayrıca davalı iş sahibi de 2.700,00 TL’lik faturasını KDV’li olarak düzenlemiştir. Tüm faturalarda 6,50 TL parça başı bedel alınıp, KDV eklenerek düzenleme yapıldığından, dava konusu işte parça başı iş bedelinin 6,50 + KDV olduğu kabul edilmiştir.

Davacı yüklenici tarafından teslim edilen 4602 parça ürünün bedeli 31.109,52 TL’dir Bu miktara önceki yıldan kalan iş bedeli 1.598,00 TL eklendiğinde davacı alacağı 32.707,52 TL olarak hesaplanmaktadır. Davalı iş sahibinin 30.000,00 TL ödemesi düşüldüğünde, davacı alacağı 2.707,52 TL olmaktadır.

Davacı yüklenici tarafından teslim edilen 4602 parça ürünün bedeli 31.109,52 TL’dir Bu miktara önceki yıldan kalan iş bedeli 1.598,00 TL eklendiğinde davacı alacağı 32.707,52 TL olarak hesaplanmaktadır. Davalı iş sahibinin 30.000,00 TL ödemesi düşüldüğünde, davacı alacağı 2.707,52 TL olmaktadır.

Davalı tarafından gönderilen 2.700,00 TL’lik faturanın dikkate alınıp, davacı alacağından düşülebilmesi için, 5000 parça işin bedelinin tamamen ödenmiş olması gerekir. Davalının bedelini ödemediği 398 parça ürün için fatura düzenleyip, davacıdan bedel talep etmesi mümkün değildir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, davalı iş sahibinin bedelini ödemediği 398 parça ürün için düzenlediği 2.700,00 TL fatura bedeli düşülerek karar oluşturulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yüklenici yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6697, Karar No: 2021/1680, Tarih: 11.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/6697 E.  ,  2021/1680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

DAVALILAR : ... vd.

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26/01/2018 tarihinde verilen dilekçeyle geçit hakkı talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, ek karar ile istinaf başvuru dilekçesinin reddine dair verilen 24/01/2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi asıl karara karşı davalı ... ek karara karşı davalı ... tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine, davalı ...'in istinaf talebinin kabulüne, ilk derece mahkemesinin... Karar sayılı kararın davalı ... yönünden kaldırılmasına, yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar davalı ... tarafından temyiz edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince 25/06/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekili, geçit hakkı talebinde bulunmuştur.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı ... ve davalı ... istinaf talebinde bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince 25/06/2021 tarihinde davalı ...'in istinaf başvurusunun kabulüne, davalı ...'in talebinin esastan reddine, ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 21/11/2019 gün ve... sayılı Kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-4, 1-a-b maddesi uyarınca kaldırılmasına, yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

...'in temyiz talebi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 25/06/2021 tarihli ek kararı ile davalı ...'in 24/06/2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nin 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nin 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

... temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 04/03/2021 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak dosyanın yeniden karar verilmesine, HMK 353/1-a maddesi gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan ...'in temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 25/06/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 11/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13503, Karar No: 2019/973, Tarih: 10.01.2019

**18. Ceza Dairesi         2016/13503 E.  ,  2019/973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın katılan ve mağdur polislere karşı "ben derin devletim, siz benim kim olduğumu bilmiyorsunuz, size bunun hesabını sorarım" şeklinde sözler söylemesi ve devamında katılan polis memuru ...’e yönelik iteklemesi şeklinde gerçekleşen eylemlerinin bir bütün olarak cebir ve tehdit yoluyla direnme suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesinin, infaz evresinde resen gözetilebileceği,

Anlaşıldığından sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 10/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/477, Karar No: 2020/4359, Tarih: 10.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/477 E.  ,  2020/4359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ve müdafiinin yüzüne karşı verilen 19/09/2019 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 27/09/2019 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 10/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2229, Karar No: 2017/2922, Tarih: 03.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2229 E.  ,  2017/2922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.