muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3768, Karar No: 2015/7038, Tarih: 05.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3768 E.  ,  2015/7038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/285951

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2010

NUMARASI : 2010/35 (E) ve 2010/288 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık S.. K.. hakkında hırsızlık suçundan, sanık R.. K.. hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından; sanık Y.. K.. hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hırsızlık suçunun “haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit aksamına zarar vermeden olağan yollar ile kilidi açmak suretiyle” işlenmesi halinde TCK 142/2-d maddesinin uygulanabileceği, oluşa, dosya içeriğine göre suça konu eşyaların bulunduğu deponun kapısının camı kırılarak içeri girilen evden alınan anahtarla açıldığının anlaşılması karşısında, sanıkların eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar R.. K.., Y.. K.., S.. K..'nın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

B-Sanıklar R.. K.. ve S.. K.. hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı, sanıkların suç tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkası bulunmadığı da gözetilerek, tekrar suç işlemeyecekleri kanaati ile hükmolunan cezaları ertelenen sanıklar hakkında, daha lehe olan ve koşullaır bulunduğunda öncelikle uygulanması gereken hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken, “zarar giderilmediğinden ve cezanın caydırıcı olmasını sağlamak için” biçimindeki yetersiz gerekçe ile konut dokunulmazlığının ihlali suçunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar R.. K.. ve S.. K..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8506, Karar No: 2020/4217, Tarih: 09.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/8506 E.  ,  2020/4217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi gereğince, "bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme" seçenek yaptırımına çevrilirken, seçenek yaptırımın uygulanma süresinin açıkça belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda duraksamaya neden olacak şekilde sürenin “en az 2 yıl” olarak öngörülmesi,

2. 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır. Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasındaki hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesine ilişkin bölümden, “en az” ibaresi ile 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafında yer alan seçenek yaptırımının gereğine uymaması halinde kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceğinin ihtarına ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6132, Karar No: 2022/7880, Tarih: 11.10.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/6132 E.  ,  2022/7880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın reddine dair kararın davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 05.04.2021 tarihli ve 2019/133 Esas, 2021/3286 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Davalılar ... ve arkadaşları vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece verilen 12.11.2013 tarihli karar Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuş olup, bozma ilamında özetle "Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı belirtilerek, mahallinde yeniden keşif yapılarak, keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklar aracılığı ile davacı ve davalı tarafın dayandığı tapu kayıtlarının 3402 sayılı Kanun'un 20. maddesinde düzenlendiği şekilde zemine uygulanmaya çalışılması, tapu kayıtlarının taşınmazları kapsamadığının anlaşılması halinde, uyuşmazlık zilyetlik hükümlerine göre çözüleceğinden yerel bilirkişi, tespit bilirkişileri ve tanıklardan taşınmazların ne zamandan beri, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı hususlarının ayrıntılı ve maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 21.08.2028 tarihinde davanın reddine, dava konusu 130 ada 127 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 21.08.2028 tarihinde davanın reddine, dava konusu 130 ada 127 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Anılan hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 05.04.2021 tarihli ve 2019/133 Esas, 2021/3286 Karar sayılı ilamıyla bozulmuştur. Bozma ilamında özetle "Mahkemece, davacı tarafın dayandığı 19.11.1938 tarihli ve 1259 sıra numaralı tapu kaydının, dava konusu taşınmaza uymadığı ve taşınmaz üzerinde zilyetliğinin bulunmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de varılan sonucun dosya kapsamına uygun düşmediği, davacı ...’ın İskan Kanunu hükümlerine göre oluşturulan Kasım 1938 tarihli ve 1259 sıra numaralı tapu kaydına dayandığı, Mahkemece keşifte dinlenen yerel bilirkişi beyanlarına göre davacı tarafın dayandığı ve iskanen oluşan 19.11.1938 tarih ve 1259 sıra numaralı tapu kaydının doğusunda okunan “... oğlu ...” tarlasının 130 ada 125 parsel sayılı taşınmaz olduğu, güneyindeki “... oğlu ...” tarlasının 130 ada 126 parsel sayılı taşınmaz olduğu, kuzeyindeki “... oğlu ...” taşınmazının 130 ada 129 parsel sayılı taşınmaz olduğu, batısında okunan “kır”ın ise önceden var olduğu, ancak aradan yıllar geçtiği için anlaşılmadığının ifade edilmiş olması karşısında; davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının çekişmeli taşınmazı 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20/A maddesi gereğince mevki, hudut ve miktarı itibariyle kapsadığının anlaşıldığı; öte yandan tapu kaydının kadastro sonrasında revizyon görmediği, miktarının 5.000 metrekare olduğu, çekişmeli taşınmazın ise 4.800 metrekare yüzölçümünde olduğu, taşınmazın batısında okunan kır hududu nedeniyle gayrisabit hudutlu olduğu ve miktarı itibariyle geçerli olduğu belirtilmiş; hal böyle olunca da çekişmeli 130 ada 127 parsel sayılı taşınmazın iskanen oluşan tapu kaydı kapsamında kaldığının anlaşılmasına göre Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddedilmesinin isabetsiz olduğu" hususlarına değinilmiştir.

Yargıtay bozma ilamına karşı davalılar ... ve arkadaşları vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Yargıtay bozma ilamına karşı davalılar ... ve arkadaşları vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya kapsamında; Mahkemenin 12.11.2013 tarihli ve karar düzeltmeye konu 21.08.2018 tarihli kararlarına esas alınan keşiflerde alınan beyanlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının dayandığı 19.11.1938 tarihli 1259 sıra numaralı tapu kaydının, doğusunda okunan “... oğlu ...” tarlasının 130 ada 125 parsel sayılı taşınmaz olmayıp bizzat dava konusu taşınmazın kendisi olduğu ve dava konusu taşınmazın evveliyatından beri ... oğlu ...nın zilyetliğinde iken oğlu olan davalı .....,’ın zilyetliğine geçtiği, davalı .....’ın bu mevkide başkaca zilyetliğinde bulunan taşınmaz olmadığı, doğudan komşu 130 ada 123 parselin ise ... oğlu ... adına tespit edilen taşınmaz olduğu, tapu kaydının güneyindeki “... oğlu ...” tarlasının güneydeki tarlayı kullanan...’ın burasını ... ...’den satın alındığı söylenmişse de güneyden komşu 130 ada 126 parsel sayılı taşınmazın ... oğlu ... adına tespit ve tescil edildiği, tapu kaydının kuzeyinde okunan “... oğlu ...”nin ...’nın dedesinin ismi olduğunu söylemişlerse de kuzeyde 130 ada 129, 128, 121 parsel sayılı taşınmazlar olup bu üç taşınmazın sırasıyla ... oğlu ..., ... oğlu..., ... oğlu ...adına tespit ve tescillerinin yapıldığı, tapu kaydının batısında okunan “....,”ın ise bir kısım beyanlarda öncesinden var olduğu, bir kısım beyanlarda ise hiç olmadığının belirtildiği, zeminde ise tapu kaydına dayalı olarak ...oğlu ...., adına tespit ve tescil edilen 130 ada 132 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya arasında komşu 130 ada 132 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas alınan Nisan 1961 tarihli 25 nolu tapu kaydının bulunmaması nedeniyle Dairemizce yapılan geri çevirme ile anılan tapu kaydı istenilmiş, gelen cevaba göre bu tapunun da iskanen oluştuğu ve dava konusu taşınmaz yönünü “... oğlu ...” olarak okuduğu görülmüştür. Öte yandan her yapılan keşiflerde alınan beyanlara göre taşınmazın ... oğlu ...nın oğlu olan davalı....,tarafından tasarruf ve zilyet edildiği, davacı ya da murisleri tarafından kullanılmadığı hususunda ihtilaf bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; davacı tarafın dayandığı 19.11.1938 tarihli 1259 sıra numaralı tapu kaydının dava konusu taşınmazı kapsamadığının anlaşılmasına göre mahkeme hükmünün onanması gerekirken, yanılgıya dayalı olarak hükmün bozulduğu anlaşıldığından davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 05.04.2021 tarihli 2019/133 Esas, 2021/3286 Karar sayılı bozma ilamını ortadan kaldırılmasına ve 130 ada 127 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki yerel Mahkeme hükmünün ONANMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine 11.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7542, Karar No: 2011/8874, Tarih: 13.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7542 E.  ,  2011/8874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. ... bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi ... Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 13.12 .2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17255, Karar No: 2013/15431, Tarih: 01.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17255 E.  ,  2013/15431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... izafeten ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/11/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 05/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, kurum zararının tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

492 sayılı Harçlar Yasası’nın 13/j maddesi gereğince genel bütçeye dahil idareler yargı harçlarından müstesnadır. Madde hükmüne aykırı olarak davacı ...’nın karar harcı ile sorumlu tutulması doğru görülmemiştir. Ancak yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmediğinden; kararın, HUMK’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün 2. bendinin çıkartılarak yerine: “Davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ” biçimindeki sözcük dizisinin yazılmasına; davacının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçimiyle ONANMASINA 01/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.