muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/956, Karar No: 2017/1953, Tarih: 18.05.2017

Çünkü, gizli soruşturmacı olan görevli, bir suç işlendiğini tespit ettiğinde suç işleyeni yakalayıp yargı önüne çıkarması gerekir. Gizli soruşturmacı tarafından sanıklardan yeniden uyuşturucu madde alınması, ayrıca suç oluşturmamalıdır. Bu sebeple, zincirleme suç hükmü uygulanarak sanıklara fazla ceza verilmemesi gerektiği düşünülmektedir.” denilerek Dairemizin onama kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükümlerinin bu sebeplerle bozulması istenilmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ

Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın talebi doğrultusunda, Turgutlu 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 10/10/2013 tarihinde “gizli soruşturmacı” görevlendirilmesine karar verilmiştir. Alıcı görevliler 24/10/2013 tarihinde 20 TL verip sanıklardan 0,81 gram esrar satın almış ancak sanıkları yakalama yoluna gitmemişlerdir. Alıcı görevliler 25/10/2013, 26/10/2013, 04/11/2013, 03/01/2014 ve 07/01/2014 tarihlerinde de sanıklardan uyuşturucu madde satın almışlardır. Alıcı görevlilerin 24/10/2013 tarihinde sanıklardan esrar alması üzerine sanıkların “satmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçu belirlenmiş ve bu suçun delili elde edilmiştir. Buna rağmen daha sonra sanıklardan tekrar uyuşturucu madde almaları hem gereksizdir hem de görevleri kapsamında değildir. Öte yandan, alıcı görevlilerin asıl amacı “uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak” değil, “suçu ve failini belirlemek, suçla ilgili delilleri elde etmekten ibaret” olduğundan, gerçek anlamda bir “alım-satım” da söz konusu değildir. Sanıkların hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu ve zincirleme suçun söz konusu olmadığı anlaşıldığından, sanıklar hakkındaki itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D ) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

I) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın İTİRAZININ YERİNDE OLDUĞUNA,

II) Dairemizin 01/12/2014 tarihli 2014/9523 esas ve 2014/13214 karar sayılı ONAMA KARARININ KALDIRILMASINA,

III) Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Sanık ...'nin adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olduğu anlaşılan mahkûmiyetlerinden en ağır cezayı içeren Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nce 2007/312 esas ve 2007/727 karar sayı ile verilen 2 yıl 3 ay hapis cezası yerine, daha az cezayı içeren, Kemalpaşa Asliye Ceza Mahkemesi'nce 2005/157 esas ve 2006/500 karar sayı ile verilen 1 yıl 2 gün hapis cezasının esas alınması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile Sanık ... hakkındaki hükümle ilgili eleştiri ve aşağıda belirtilenin dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Turgutlu 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 10/10/2013 tarihinde “gizli soruşturmacı” görevlendirilmesi kararı uyarınca alıcı görevlilerin 24/10/2013 tarihinde 20 TL verip sanıklardan esrar aldığı, alıcı görevlilerin 25/10/2013, 26/10/2013, 04/11/2013, 03/01/2014 ve 07/01/2014 tarihlerinde de sanıklardan uyuşturucu madde satın aldıkları, kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanıkların hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanıkların birden fazla kez uyuşturucu madde sattıkları kabul edilerek haklarında suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 18.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7293, Karar No: 2010/3260, Tarih: 04.05.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/7293 E.  ,  2010/3260 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ...'nu kangütme saikiyle taammüden öldürmekten sanıklar ... ile ...'nun yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (KASTAMONU) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.02.2009 gün ve 187/37 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş, sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık ... hakkında duruşmalı, sanık ... ile müdahilin temyizleri veçhile incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın üzerine atılı suçun anlam ve sonuçlarını algılayarak, davranışlarını yeterince kontrol edebileceğine dair Ruh Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen 11.06.2007 tarihli rapor hüküm kurmaya yeterli görülmekle, 5395 sayılı Yasanın 35. Maddesi uyarınca sanık hakkında sosyal inceleme raporu düzenlenmesi gerektiği yönündeki tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar .... ve ...'nun maktuller ... ve ...'ı tasarlayarak ve kangütme saiki ile öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin duruşmalı incelemede sübuta, suç vasfına, sanık ... müdafiinin suç vasfına, tahrikin varlığına ve sair nedenlere ilişen, müdahil Vasfiye vekilinin takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

CMUK.nun 322. Maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; 15-18 yaş grubu içerisinde olan sanık ... hakkında kurulan hükümde; 2/A ve B bendlerindeki 5237 sayılı TCK.nun 31. Maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan "31/2 ibaresinin 31/3" olarak değiştirilmesine, karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce hilafına (ONANMASINA) 04.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

04.05.2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat Halil Uluay’ın yokluğunda 06.05.2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/6210, Karar No: 2013/22190, Tarih: 05.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6210 E.  ,  2013/22190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/10/2011 tarih ve 2011/127-2011/274 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/12/2013 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, taraflar arasında dava dışı ...'ın Vizyon Futbol Sportif Faaliyetler Ltd. Şti.'ndeki %30 hissenin davacı ...'e devri konusunda 06.10.2010 tarihinde anlaşma yapıldığını, anlaşma gereğince davalıya 50.000 TL'nin peşin ödendiğini ve toplam 225.000 TL bedelli 8 adet bono verildiğini, hisse devrinin daha sonra 14.10.2010 tarihinde noterden yapılan sözleşme ile gerçekleştiğini, devir bedelinin alınmış olmasına rağmen bonoların iade edilmeyerek 14.02.2011 vadeli olanının takibe konulduğunu ileri sürerek, müvekkillerinin dava konusu bono nedeni ile davalıya borçlu bulunmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaların doğru olmadığını, yapılan protokole göre 50.000,00 TL nakit ile geri kalan kısmın 8 adet bono verilmek sureti ile ödenmesi gerektiğini, bunun dışında başkaca bir ödemenin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaların doğru olmadığını, yapılan protokole göre 50.000,00 TL nakit ile geri kalan kısmın 8 adet bono verilmek sureti ile ödenmesi gerektiğini, bunun dışında başkaca bir ödemenin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, taraflar arasında devreden ...'ı temsilen ... ile devralan ...'i temsilen ... arasında, ...'ın %30 ortağı olduğu Vizyon Futbol Sportif Faaliyetler Ltd. Şti. hisselerinin 275.000.00 TL bedelle devrine ilişkin 06.10.2010 tarihli protokol imzalandığı, işbu protokolün III. maddesinde devir şartlarının belirlendiği, buna göre devralanın toplam 225.000.00 TL bedelli kambiyo senedini ... lehine düzenleyerek devralana teslim edeceği, kambiyo senetlerini ...'in kefil olarak imzalayacağı, 13.10.2011 tarihinde 50.000.00 TL'nin nakit olarak ödenmesi karşılığında hisse devrinin yapılacağı, bakiye borç karşılığında 03.12.2010, 03.01.2011, 03.02.2011, 03.03.2011, 03.04.2011, 03.05.2011, 03.06.2011 tarihli ve her biri 25.000.00 TL bedelli senetlerin hisse devriyle birlikte devralan tarafından devredene teslim edileceği, taraflar arasındaki bu protokol gereğince 14.10.2010 tarihli noterden devir sözleşmesi ile 1200 hissesinin ... vekili ... tarafından ...'e devredildiği, takibe ve davaya konu 14.10.2010 tanzim ve 14.02.2011 vade tarihli 25.000.00 TL bedelli bononun da bu kapsamda tanzim edildiği, noterden yapılan hisse devir sözleşmesi esnasında 14.10.2010 tanzim tarihli toplam 225.000.00 TL bedelli 8 adet bono ile birlikte 225.000.00 TL nakit ödeme yapıldığı iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacı borçlunun haksız itirazı sebebiyle alacağın % 40'ı oranında inkar tazminatına mahkum edildiği gerekçesiyle davanın reddine, %40 inkar tazminatının davacılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20692, Karar No: 2013/2154, Tarih: 21.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/20692 E.  ,  2013/2154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- TCK.nun 61/8. maddesi uyarınca, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı üzerinden artırma ve indirme hükümleri uygulanarak belirlenen sonuç gün ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması suretiyle adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde birim gün üzerinden bulunan para cezasından TCK.nun 62. maddesi ile indirim yapılması,

2- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunma- dığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkras- ının 1. paragrafında yer alan ve ''sanığın ekonomik ve şahsi hali gözönüne alınarak takdi- ren günlüğü 20 TL'den'' olmak üzere ''600 TL'' ibaresinin çıkarılmasına, 2. paragrafta yer alan ''500 TL'' adli para ibaresinin çıkartılarak ''25 gün adli para'' ibaresinin yazılmasına 3. paragrafta yer alan ''6500 TL'' ibaresi yerine ''6000 TL'' yazılması ve ''sanığın ekonomik ve şahsi hali gözönüne alınarak TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca 25 birim gün sayısının takdiren günlüğü 20 TL'den çarpılarak sanığın 500 TL adli para cezası ile cezalandırıl- masına'' cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6501, Karar No: 2019/2831, Tarih: 11.04.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6501 E.  ,  2019/2831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait iş yerinde geçen çalışmaları nedeniyle sigorta primine esas ücretinin tespitine, maaş farkı, ilave tediye, ikramiye farkı alacağı, ağır işlerde çalışma primi ve teşvik priminin hak ediş tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesinde davanın kabulü ile “davacının dosya kapsamı itibariyle fark ücreti olarak ortaya çıkan brüt 3.500,17 TL maaş ücret farkı, brüt 585,14 TL ilave tediye ücreti farkı, brüt 656,70 TL ikramiye farkı, brüt 32,13 TL teşvik farkı, brüt 77,68 TL ağır işlerde çalışma primi farkı olmak üzere toplam brüt 4.851,82 TL'nin ödemelerin yapıldığı ayların prime esas kazancına dahil edilmesi gerektiğinin tespitine,” şeklinde karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; davalı ...... İşletme Müdürlüğü tarafından davacı adına gerçekleştirilen ikramiye, tediye ödemesi ve bunun gibi fiili ödemelerin davacının kıdemi ve yaptığı işe göre yeniden belirlenerek bulunacak gerçek prime esas fark kazancın tespiti yönünde Mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükmün kurulmasında elverişli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumuna davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla prime esas kazancın tespitinde gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Sigortalının prime esas kazancının belirlenmesinde, 506 sayılı Yasanın 78. ve 5510 sayılı Yasanın 82. maddelerinde belirtilen sınırlar dikkate alınarak gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi ile ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi, hesap pusulaları, ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak gerçek ücretin belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun “prime esas ücretler” başlığını taşıyan 77. maddesinin 1. fıkrası ile 5510 sayılı Kanunun “prime esas kazançlar” başlıklı 80. maddesinin birinci fıkrasında, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun “prime esas ücretler” başlığını taşıyan 77. maddesinin 1. fıkrası ile 5510 sayılı Kanunun “prime esas kazançlar” başlıklı 80. maddesinin birinci fıkrasında, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır.

506 sayılı Kanunun 77/1. maddesinde, prime esas kazançlar üç bent halinde gösterilmiştir. Buna göre; “Sigortalılarla işverenlerin bir ay için ödeyecekleri primlerin hesabında:

a) Sigortalıların o ay için hak ettikleri ücretlerin,

b) Prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan sigortalılara o ay içinde ödenenlerin,

c) İdare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin, brüt toplamı esas alınır.”

Yasa gereğince, maddenin 2. fıkrasındaki istisnalara girmemesi koşuluyla hizmet akdi karşılığı elde edilen her türlü gelirden sigorta primi kesilmesi söz konusu olmaktadır.

506 sayılı Kanunda ücretin tanımı yapılmamıştır. Fakat m.77/I-a’da sözü edilen “ücretler” kavramı içine asıl ücretle birlikte, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri gibi ücretlerinde girdiği kabul olunmaktadır. Bu ücretlerin sigortalıya fiilen ödenmesi şart olmayıp, onun adına o ay için tahakkuk ettirilmiş olması prime esas kazanca dahil edilmesi için yeterlidir.

Asıl ücretin eki niteliğinde bulunan prim ve ikramiyeler, prime esas kazançlar olarak brüt tutarları üzerinden ödendikleri aylar itibariyle prime esas tutulur. Bunların tahakkuk etmiş olması prime esas tutulmaları için yeterli olmamakta, ödenmiş olması da aranmaktadır (m.77/I-b).

İdare veya kaza mercileri tarafından verilen karar uyarınca sigortalılara yapılan ödemeler (a) ve (b) bentlerinde öngörülen ücret türlerinden ayrımsızdır. Fark, bunların yönetim ve yargı mercilerince verilmiş kararlardan kaynaklanmalarıdır. İşveren ile sigortalı işçi arasında “fazla çalışma ücreti” veya “prim, ikramiye” gibi konularda uyuşmazlık çıkar ve mahkemece, bu işçilik haklarının ödenmesine karar verilir ve sigorta primlerinin ödeneceği ay içinde bu paralar sigortalıya verilirse, bu ödemelerde prim matrahına dahil edilerek, prim hesabında göz önünde tutulur. Bu tür kazançlara salt hak kazanmak, bu kazançların prime esas alınması için yeterli bulunmamaktadır (Mustafa Çemberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi, Olgaç Matbaası, 1985 Baskı, s.439).

5510 sayılı Kanunun 80/1. maddesinde de;

“4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıların prime esas kazançları aşağıdaki şekilde belirlenir.

a) Prime esas kazançların hesabında;

1) Hak edilen ücretlerin,

2) Prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan o ay içinde yapılan ödemelerin ve işverenler tarafından sigortalılar için özel sağlık sigortalarına ve bireysel emeklilik sistemine ödenen tutarların,

5510 sayılı Kanunun 80/1. maddesinde de;

“4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıların prime esas kazançları aşağıdaki şekilde belirlenir.

a) Prime esas kazançların hesabında;

1) Hak edilen ücretlerin,

2) Prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan o ay içinde yapılan ödemelerin ve işverenler tarafından sigortalılar için özel sağlık sigortalarına ve bireysel emeklilik sistemine ödenen tutarların,

3) İdare veya yargı mercilerince verilen karar gereğince yukarıdaki (1) ve (2) numaralı alt bentlerde belirtilen kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin, brüt toplamı esas alınır.

b) Ayni yardımlar ve ölüm, doğum ve evlenme yardımları, görev yollukları, seyyar görev tazminatı, kıdem tazminatı, iş sonu tazminatı veya kıdem tazminatı mahiyetindeki toplu ödeme, keşif ücreti, ihbar ve kasa tazminatları ile Kurumca tutarları yıllar itibarıyla belirlenecek yemek, çocuk ve aile zamları, işverenler tarafından sigortalılar için özel sağlık sigortalarına ve bireysel emeklilik sistemine ödenen ve aylık toplamı asgari ücretin % 30’unu geçmeyen özel sağlık sigortası primi ve bireysel emeklilik katkı payları tutarları, prime esas kazanca tabi tutulmaz.

c) (b) bendinde belirtilen istisnalar dışında her ne adla yapılırsa yapılsın tüm ödemeler ile ayni yardım yerine geçmek üzere yapılan nakdi ödemeler prime esas kazanca tabi tutulur. Diğer kanunlardaki prime tabi tutulmaması gerektiğine dair muafiyet ve istisnalar bu Kanunun uygulanmasında dikkate alınmaz.

Öte yandan, 5510 sayılı Kanunun 80/d maddesinde “ücretler hak edildikleri aya mal edilmek suretiyle prime tabi tutulur. Diğer ödemeler ise öncelikle ödendiği ayın kazancına dahil edilir ve ücret dışındaki bu ödemelerin yapıldığı ayda üst sınırın aşılması nedeniyle prime tabi tutulamayan kısmı, ödemenin yapıldığı ayı takip eden aydan başlanarak iki ayı geçmemek üzere üst sınırın altında kalan sonraki ayların prime esas kazançlarına ilâve edilir. Toplu iş sözleşmelerine tabi işyerleri işverenlerince veya kamu idareleri veya yargı mercilerince verilen kararlara istinaden, sonradan ödenen ücret dışındaki ödemelerin hizmet akdinin mevcut olmadığı veya askıda olduğu bir tarihte ödenmesi durumunda, 82 nci madde hükmü de nazara alınmak suretiyle prime esas kazancın tabi olduğu en son ayın kazancına dahil edilir. Bu durumlarda sigorta primlerinin yukarıda belirtilen mercilerin kararlarının kesinleşme tarihini izleyen ayın sonuna kadar ödenmesi halinde gecikme cezası ve gecikme zammı alınmaz ve 102'nci madde hükümleri uygulanmaz” düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda, davacının gerçek prime esas fark kazancının tespiti istemindeki eldeki dava dosyası ile ücret niteliğindeki kazanç kalemlerinin talep olunduğu işçilik alacağı dava dosyasının Dairemiz bozma ilamı doğrultusunda tefrik edildiği anlaşılmakla işçilik alacağı dava dosyasının eldeki dava için bekletici mesele yapılması ve çıkacak sonucun da değerlendirilmesi suretiyle davacının hakettiği ücretlerin hangi ayın kazancına dahil edilmesi gerektiğini açıkça belirterek infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde bir karara varılması gerekirken Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; 5510 sayılı Kanunun 80/d maddesi hükümleri doğrultusunda işçilik alacağı dava dosyasının sonucunu beklemek, eldeki davanın değerlendirilmesinde yargı kararı (işçilik alacağı dava dosyası) ile hak kazanılan ücret niteliğindeki diğer kazanç kalemlerini de dikkate alarak bu kazanç kalemlerinin ödenmesi koşuluyla ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dahil edilmesi gerektiği, hizmet akdinin daha önceki bir tarihte sona ermiş olması karşısında ise yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği en son ayın prime esas kazanç matrahına dahil edilmesi gerektiği gözetilerek hazırlanacak yeni ve denetime elverişli bir bilirkişi raporu almak ve hükmün davacı tarafça temyiz edilmediği anlaşıldığından usuli kazanılmış hakları da dikkate alarak çıkacak sonuca göre Mahkemece bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.