muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5735, Karar No: 2010/6335, Tarih: 23.11.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5735 E.  ,  2010/6335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava BK'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmış olup davacı yüklenici iş bedelinin tahsili için başlattığı icra takibine vâki itiraz üzerine itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatının tahsilini istemiş, davalı iş sahibi davanın zamanaşımı ve esasa ilişkin olarak ileri sürdüğü nedenlerle reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yanca davalı için 31.01.2003 tarihinde platform ve ses düzeni kurulduğu hususunda taraflar arasında herhangi bir çekişme bulunmamaktadır. Bahsedilen iş, hukuki niteliğince BK'nın 355. ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğindedir. Yine BK'nın 126/IV. maddesi hükmünce eser sözleşmesinden doğan alacakların 5 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde talep edilebilmeleri mümkün bulunmaktadır. Somut olayda işin ifa edilmesinden sonra davacı yanca 17.10.2003 tarihinde fatura düzenlenmiş ve bu faturada yazılı olan 3.946.770.364 TL bedelin 12.11.2003 tarihli yazıyla ödenmesi talep edilmiş, anılan yazı davalıya 17.11.2003 tarihinde tebliğ edilmiştir. Belirtilen bu tarihten sonra davalıya yazılan 28.11.2008 günlü bedel istemine ilişkin yazı tarihi ile takibe geçilen 22.01.2009'a kadar 5 yıllık zamanaşımı süresi dolmuş ve yine aynı süreçte zamanaşımını kesecek herhangi bir işlem gerçekleşmemiştir. Bu itibarla davalının süresinde ileri sürdüğü zamanaşımı def'inin kabulü ile davanın zamanaşımı dolduğu için reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek kabul kararı verilmesi doğru olmamış, usul ve yasaya aykırı görülen hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 23.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3849, Karar No: 2006/9915, Tarih: 21.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/3849 E.  ,  2006/9915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalıya duruşma günü Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş, adreste bulunmama nedeni ve beyan sahibinin ismi ve imzası alınmamıştır.

Tebligat yasasının 20,21 ve özellikle tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan her biri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.(Y.H.G.K.nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı) Olayımızda muhatabın ne sebeple adreste bulunmadığı tevsik edilmemiştir. Bu hali ile \* tebligat geçersizdir.

S O N U Ç : Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.06.2006 çar.
Yargıtay — Esas No: 2020/3198, Karar No: 2021/5325, Tarih: 23.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3198 E.  ,  2021/5325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 22.02.2017 tarih ve 2014/672 E- 2017/157 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.05.2019 tarih ve 2018/794 E- 2019/635 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının davacı hakkında Ankara 3. İcra Müdürlüğü'nün 2014/3189 esas sayılı dosyasında 461.745,82 TL asıl alacak üzerinden icra takibi başlattığını, taraflarca imzalanan protokole göre davalının istenebilir muaccel bir alacağının bulunmadığını, protokol hükümleri gereğince düzenli ödemeler nedeniyle istenebilir bir borç olmadığından davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, haksız ve kötü niyetli takip nedeniyle % 20 tazminat ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında 30/04/2007 tarihinde 5 maddeden ibaret inşaat yapım protokolü imzalandığını, davacının protokole ödeme yapmaması üzerine davacı tarafa bu durumun ihtarname ile bildirildiğini, davacının bu ihtara olumlu cevap vermediğini, taraflar arasında imzalanan inşaat yapım protokolünü şirket yetkililerinin imzaladığını, fakat davacının sunduğu 25/06/2007 tarihli protokolün ticari vekil tarafından imzalandığının görüldüğünü, ticari vekilin vekaletnamesinde bir protokol imzalamak konusunda yetkisinin olmadığını, davacı tarafın menfi tespit davasındaki muaccel olmuş bir alacağın olmadığı iddiası gerçeği yansıtmadığını, bu iddianın dayanağı olan protokolün de sonradan oluşturulduğunu belirterek davanın reddine, kötü niyetli dava nedeniyle davacının % 20'den az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların 1/2'şer pay oranında malik oldukları arsa üzerine davalı tarafından tüm giderleri karşılanmak üzere bina yapıldığı, bu binanın yapım bedelinin yarısının davacıya, yarısının davalıya ait olduğu, bu bina yapım bedelinden dolayı davacının davalıya 769.602,04 TL borçlandığı, bu borcun tasfiyesi için yapılan binadan davacıya isabet eden bağımsız bölüm veya bölümlerinin kira gelirlerinin davalı tarafından tahsilinin öngörüldüğü, grafolog bilirkişi raporuna göre söz konusu belgenin üzerindeki düzenleme tarihine uygun fiziksel özelliklere sahip olmadığı, kuvvetli ışık altında yıpratılıp eskitilmeye çalışıldığı, bu açıdan söz konusu belgenin ve içeriğinin doğru bulunmadığı, diğer taraftan söz konusu belgeyi davalı adına bizzat şirketin yasal temsilcisinin imzalamadığı, ticari vekilin işlemine davalının icazetinin de söz konusu olmadığından söz konusu protokolün geçerli olmadığı, hesap bilirkişi raporuna göre davalının davacıdan cari hesaptan kaynaklı 461.745,82 TL'lik alacağının bulunduğunun tespit edildiği, icra takip tarihi itibariyle davalının davacı aleyhine yaptığı takipteki bedelin haklı ve hukuka uygun bulunduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine, icra veznesine girecek paranın alacaklıya ödenmemesi yönünden ihtiyati tedbir kararı verilip bu karar takip dosyasında uygulandığından % 20 oranındaki tazminatın da davacıdan alınıp davalıya verilmesine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi’nin 2018/794 esas ve 2019/635 karar sayılı ve 14.05.2019 tarihli kararı ile davalı şirketin ticari mümessili tarafından 22.05.2007 tarihli vekaletname ile ticari vekil atandığı ancak ticari vekile şirket adına borçlandırıcı protokol düzenlenme yetkisi verilmediği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi tarafından davanın reddine ilişkin verilen kararın usul ve esas yönden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İşbu karara, karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23.06.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6051, Karar No: 2014/14794, Tarih: 23.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6051 E.  ,  2014/14794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2013

NUMARASI : 2009/1229-2013/386

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı H.M.K.'nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün H.M.K.’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı H.M.K.'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.’nın 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Bunun yanında nispi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalının temyiz başvuru harcı ve ilam harcının 1/4'nü ( nispi temyiz karar harcı ) peşin olarak yatırması gerekir.(10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Dosya kapsamından,15.09.2013 tarihli kararda davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen davalı/davalılar temyizinin davacı yana tebliğ edilmediği, hükmü temyiz eden davalı TCDD'den alınması gereken nispi temyiz harcının eksik tahsil edildiği, ayrıca hükmü davalı N.. H.. ile diğer davalı H. İnş.T..Gıd.San.Tic.Ltd.Şti adına temyiz eden Av.A.A.'ın davalı şirketi temsile elverişli vekaletnamesinin dosyada bulunmayıp bu vekilin davalı H. İnş.T..Gıd.San.Tic.Ltd.Şti adına 15.09.2013 tarihli hükmü temyiz edip etmediği hususunda da bir açıklık olmadığı anlaşılmaktadır.

SONUÇ:Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Temyiz eden davalı/davalılar tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, H.U.M.K.'nın 433. maddesi gereğince karşı tarafa(davacıya) yöntemince tebliğ edilerek, yasada öngörülen süre geçtikten ve gerektiğinde H.U.M.K.'nın 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmesi,

2-Davalılar TCDD'ne eksik harcı ikmal etmesi için HUMK‘un 432. maddesi uyarınca mehil verilmesi, süresi içinde harcın ikmal edilmesi durumunda dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi aksi halde ise Mahkemece kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi,

3-Av.A. A. 15.09.2013 tarihli hükmü hangi davalı yada davalılar adına temyiz ettiğinin açıklatılması, davalı H. İnş.T..Gıd.San.Tic.Ltd.Şti adına da temyiz ettiğinin anlaşılması halinde vekaletname ile temyiz harcı eksikliğinin giderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5222, Karar No: 2024/2585, Tarih: 28.03.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/5222 E.  ,  2024/2585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/417 E., 2022/102 K.

DAVACILAR : ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri Avukat ...

DAVALILAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ : ...

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi istemine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, 08.03.2022 tarihli karara karşı yargılamanın iadesini talep eden ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 374 üncü ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. Yargıtayın 23.05.1956 tarihli ve 8/9 sayılı İçtihatları Birleştirme kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi bulunduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

Mahkemece davanın reddine dair verilen nihai nitelikteki kararın, bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Mahkemece evvelce verilen kararın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiş olmasının 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 nci maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği, bir başka söyleyişle bu durumun yargılamanın iadesi talebinin reddine dair nihai hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı açıktır.

Değinilen düzenlemeler karşısında, 08.03.2022 tarihli mahkeme kararı 6100 sayılı HMK'nın 341 inci ve devamı maddeleri uyarınca istinaf yolu incelemesine tabi bulunduğundan, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5573, Karar No: 2012/4629, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5573 E.  ,  2012/4629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; Kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ...'in işleteni, davalı ...'ın sürücüsü olduğu, davalı Birlik Sigorta'ya ZMSS poliçesi ile sigortalı olan aracın müvekkilinin oğlu İsmail'e çarparak vefatına sebep olduğunu belirterek, davalı ... poliçe limitiyle sınırlı olmak üzere, davacı ... için 8.000 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 2.000 TL manevi tazminatın; davacı ... için 8.000 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 2.000 TL manevi tazminatın, yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah ile destekten yoksun kalma tazminatı talebini bilirkişi raporu uyarınca anne ve baba için ayrı ayrı 13.751,02 TL.ye yükseltmiştir.

Davalı Birlik Sigorta vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ve Kemal vekili ise, kazanın karşı tarafın kusurundan kaynaklandığını, ayrıca talep edilen tazminatların fazla olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, anne Sevim ve baba Muhittin için ayrı ayrı 13.751,02'şer TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılar Muammer ve Kemal için dava tarihinden davalı ... için 8.000 TL.lik kısmı dava tarihinden, 5.751,02 TL.lik kısmı ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, anne ve baba için ayrı ayrı 2.000'er TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle

birlikte davalılar Muammer ve Kemal'den müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı Birlik Sigorta vekili ve davalı ... ve Kemal vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 230,11 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 12.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2084, Karar No: 2022/12845, Tarih: 20.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2084 E.  ,  2022/12845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 01.12.2016

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

EK KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Ret, onama

Sanığın yokluğunda verilen ve 04.04.2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ olunan hükmü, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 30.11.2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine dair Mahkemenin 01.12.2016 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 20.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/884, Karar No: 2020/4674, Tarih: 09.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/884 E.  ,  2020/4674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-...

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davalılardan ... ve diğerleri vekili tarafından adli yardım talepli olarak ve davacı idare tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada, temyiz eden davalılar hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334. ve devamı maddeleri uyarınca alınmış adli yardım kararı var ise buna dair mahkeme kararının dosya içerisine konulması, adli yardım kararı verilmemiş ise temyiz eden taraftan harç alınmış ise buna ait belgenin dosyasına konulması, temyiz harcı alınmamış ise davacının sosyal ve ekonomik durum tespiti araştırmamasının yapılarak buna ilişkin belgelerin dosya arasına alınması ve HUMK'nun 2494 Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlattırılmasından sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.