muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1003, Karar No: 2016/5486, Tarih: 29.03.2016

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildiği buna karşılık temyiz eden davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin davalı taraf vekillerine, temyiz eden davalılar vekillerinin temyiz dilekçelerinin de davacılar vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davacı ve davalı tarafça sunulan temyiz dilekçelerinin HUMK'nun 433. maddesi gereğince karşı taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilmek üzere,

./..

2-Nispi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalının ilam harcının 1/4'nü peşin olarak yatırması gerekir. (10.5.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) Öte yandan 06.06.2008 gün ve 26898 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 492 sayılı Harçlar Kanununda değişiklik gereğince 06.06.2008 tarihinden itibaren Yargıtay’a yapılacak temyiz başvurularından ayrıca temyiz yoluna başvurma harcı alınacaktır.

Temyiz eden davalılardan AŞ vekili tarafından verilen temyiz dilekçesi yasal süresi içinde, temyiz esas defterine kaydedilmiş ise de, peşin temyiz harcının 5.569,32-TL noksan yatırıldığı ve bu noksanlık giderilmeksizin, dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı E.. A... vekiline yukarıda açıklanan harç noksanını ikmal etmesi için HUMK’nun 434.maddesi uyarınca mehil verilmesi, süresi içinde harç noksanı ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç noksanı giderilmediği takdirde, harç noksanını gidermeyen davalı AŞ bakımından kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı E.. A... vekilinin duruşma isteminin tebligat, harç noksanı ve duruşma tebligat pul eksikliği giderildikten sonra değerlendirilmesine 29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11504, Karar No: 2017/6454, Tarih: 01.06.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/11504 E.  ,  2017/6454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanığa yüklenen suçun kesintisiz suçlardan olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği “11.12.2012” iddianame tarihi olacağı gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında “05.10.2012” olarak yazılması,

2- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

3- Sanık hakkında hükmolunan hapisten çevrili ve doğrudan verilen gün para cezalarının paraya çevrilmesi sırasında dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 52/2. olarak gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesi hükmüne aykırı karar verilmesi,

4- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanık aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının hükmün kesinleşmesinden itibaren taksite bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "11.12.2012" olarak düzeltilmesi ve hükümden TCK.nun 50/1-a madde ve fıkrasının uygulandığı bölümün çıkartılarak yerine "Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının "TCK.nun 50/1-a, 52/2 maddesi uyarınca ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak sanığın 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik ve sosyal durumu göznönüne alınarak hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 4 günün, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına." yine TCK.nun 52/4. maddesinin uygulandığı bölümde yer alan "3080 TL adli para cezasının" ibaresinin çıkartılarak yerine "3000 TL ve 80 TL adli para cezalarının" yazılması, TCK.nun 52/4 maddesinin uygulandığı bölümünden "hükmün kesinleşme tarihinden itibaren" ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3747, Karar No: 2011/4104, Tarih: 13.04.2011

4. Hukuk Dairesi 2010/3747 E., 2011/4104 K.

**4. Hukuk Dairesi 2010/3747 E., 2011/4104 K.**

**- CEZA EHLİYETİ OLMAYANIN TAZMİNAT SORUMLULUĞU**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 13 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 15 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 54 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 438 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı L..... Y..... ve Ş..... B..... Y..... vekili Avukat M..... S... tarafından, davalı E.... O.... vasisi R.... S.... S....aleyhine 11/05/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2009 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Öteki temyiz itirazına gelince; dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dayıları olan davalının, vergi dairelerine ve cumhuriyet savcılıklarına verdiği şikayet dilekçelerinde; hırsızlık, soygunculuk, devleti dolandırmak, kendisini öldürmek üzere çete kurmak, P..yanlısı olmak, PKK'nın işlerini finanse etmek, yasadışı iş yapmak, evine uyuşturucu koymaya çalışmak, maliyecilerle grup seks ve fuhuş yapmak, Boğaziçi Vergi Dairesi Müdürüne yüksek dozajda ilaç vererek ölümüne neden olmak vb. şekilde suçladığını, bu asılsız iddiaların kişilik haklarına saldırı oluşturduğu belirten davacılar, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Dosya içeriğinden; "Paranoid sendrom" denilen hastalığı nedeniyle cezai sorumluluğu bulunmadığı İstanbul Adli Tıp Kurumu'nun 6.5.2005 ve 7.6.2007 günlü raporları ile belirlenen davalının, vesayet altına alınmasına ilişkin Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 10.02.2009 gün ve 2005/760-2009/72 sayılı kararının Yargıtay 2. Hukuk Dairesince onandığı anlaşılmaktadır.

Kural olarak, haksız eylem nedeniyle verilen zararlarda sorumluluk kusura dayanır. Kusur sorumluluğu için de Medeni Yasa'nın 13. maddesinde belirtilen ayırt etme gücünün varlığı gerekli ve yeterli koşuldur. Diğer yandan, aynı Yasa'nın 15. maddesi gereğince yasada gösterilen ayrık durumların varlığı durumunda, ayırt etme gücü bulunmayanlar da haksız eylemleri nedeniyle verdikleri zararlardan sorumlu tutulabilirler. Bu ayrık durumlardan birisi de Borçlar Yasası'nın 54/1. maddesinde düzenlenmiş bulunan hak ve adalete dayalı nesnel (objektif) sorumluluktur.

Bu düzenleme ile yargıca, her olayı çevreleyen koşullar gözetilmek suretiyle, geniş bir takdir yetkisi verilmiştir. Bu bağlamda, ayırt etme gücü bulunmayanın eyleminin doğurduğu özel tehlike, nesnel ölçüler içinde ona yüklenebilecek bir kusurun varlığı, eylemin gerçekleştiği sıradaki öznel (sübjektif) durumu ve zarara uğrayana yönelik tutumu ile tarafların ekonomik ve sosyal varlıklarının göz önünde tutulması gerekir. Özellikle, haksız eylemde bulunanın sorumluluğunun onun yönünden rahatlıkla katlanılabilir; zarara uğrayan yönünden de hissedilebilir ölçüde ekonomik sonuçlar doğurması durumunda, ayırt etme gücü bulunmayanın sorumlu tutulması benimsenebilir.

Dava konusu olayda, davalı tarafın istenen tazminatı karşılayacak ekonomik güce sahip olduğu benimsenip Borçlar Yasası'nın 54. maddesi de gözetilerek, davacılar yararına manevi tazminat takdir edilmiş ise de tarafların akraba olması, her iki tarafın da ekonomik durumunun iyi olması, davalının ceza ehliyetinin tam olmaması nedeniyle verilen tazminatın davalı yönünden caydırıcı gücünün bulunmadığı, yukarıda açıklanan hak ve adalet (hakkaniyet) ilkesine göre belirlenen tazminat tutarlarından uygun bir indirim yapılması gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilmeyerek davacılardan her biri yararına takdir edilen 5.000,00'er TL manevi tazminat fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacılar yararına 2.500,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "...5.000..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...2.500..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 nolu bendinde yer alan "...540..." ve "...810..." biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...270,00" ve "...1.080,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 4 ve 5 nolu bentlerinde yer alan "...1.200..." biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...1.000,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin 6 nolu bendinde yer alan "...56,17..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...28,08..." sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14830, Karar No: 2022/13556, Tarih: 05.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/14830 E.  ,  2022/13556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ve mağdurenin 18 yıllık evli olup 4 çocuklarının bulunduğu, sanığın kendisini aldattığını düşünen mağdurenin, olay gecesi aracıyla sanığı takibe alıp arkasından otele girdiği, sanığın bulunduğu oda kapısını dinleyip bayan sesi duyması üzerine kapıyı çaldığı, sanığın dışarı çıkıp mağdureyi eliyle darp edip saçlarından sürükleyerek zorla aracına bindirip Cip köyüne götürdüğü, ıssız bir alanda mağdureyi araçtan zorla çıkartıp yere atarak "seni öldüreceğim" diyerek tekme-tokat darp ettiği, yaralanmanın şiddetiyle mağdurenin kendinden geçip bayıldığı, bir müddet sonra uyandığında ayakta bekleyen sanığa yalvarıp "çocuklarım var, beni öldürme" dedikten sonra, sanığın mağdureyi tekrar araca alıp evlerinin önüne götürerek bırakıp kendisinin araçla ayrıldığı olayda; 21.01.2015 tarihli adli muayene raporu ve mağdure ...'ın ifadesi ile otel görevlisi kamu tanıklarının alınan beyanları karşısında; sanığın gerekmediği halde mağdureyi ıssız yere götürerek darp etmesi nedeni ile 5237 sayılı TCK.nın 110. maddesinde düzenlenen ''mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın" şartının gerçekleşmediği ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafinin suçun sübutuna, etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının

reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9430, Karar No: 2013/10333, Tarih: 14.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9430 E.  ,  2013/10333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. Ayrıca, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. 506 sayılı Kanunun kabul edilip yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 5. maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanunun 3. maddesiyle yeniden beş yıl olarak

belirlenmiştir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi yada çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır.

Eldeki davada; davacı, davalı işverene ait kantin işyerinde 20.09.1994 – 11.02.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarında Kuruma bildirimi yapılmayan çalışmalarının tespitini istemiştir. Mahkemece, davacının, davalı işveren nezdinde 20.09.1994 – 01.02.2008 tarihleri arasındaki sürekli ve kesintisiz çalışma iddiasını kabul ederek, bu dönem içerisinde davacının 3428 günlük çalışmasının bildirilmediğinin tespitine dair kabul hükmü kurmuştur.

Mahkemece; davacının 1998 ile 30.06.2007 tarihleri arasındaki dönemdeki çalışmaların kabulüne yönelik hükmünde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, kabule konu olan 1994 ile 1997 yılları arasındaki çalışmaların eksik araştırmaya dayalı olduğu, yine davacının 30.06.2007 tarihinden sonraki çalışmalarının kabulünün ise davacının, tahsis talebinde, 30.06.2007 tarihinden sonra çalışmasını sonlandırdığına dair Kuruma beyanı gözetilmeden hüküm kurulması isabetsizdir.

Mahkemece; davacının 1998 ile 30.06.2007 tarihleri arasındaki dönemdeki çalışmaların kabulüne yönelik hükmünde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, kabule konu olan 1994 ile 1997 yılları arasındaki çalışmaların eksik araştırmaya dayalı olduğu, yine davacının 30.06.2007 tarihinden sonraki çalışmalarının kabulünün ise davacının, tahsis talebinde, 30.06.2007 tarihinden sonra çalışmasını sonlandırdığına dair Kuruma beyanı gözetilmeden hüküm kurulması isabetsizdir.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında; davacının kesintisiz çalışma iddiasına konu 1994 – 1997 dönemindeki çalışmalarının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; davalı işverenin vergi kaydı ilgili vergi dairesinden, kantin işyerine ilişkin kira akdinin ise Milli Eğitim Vakfından celbedilmeli; kantin işyerinin bulunduğu ilköğretim okulunda, 1994 – 1997 döneminde müdür, müdür yardımcılığı, öğretmen ve hizmetli kadrolarında çalışanlar tespit edilerek re’sen bilgi ve görgülerine başvurulmalı; davacının tahsis talebinde 30.06.2007 tarihinde işten ayrıldığına ilişkin Kuruma yönelttiği beyanı gözetilmeli; yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde, iş yerinin kapsamı, kapasitesi ve niteliği nazara alınmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'e iadesine, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4946, Karar No: 2023/2909, Tarih: 13.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4946 E.  ,  2023/2909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/794 E., 2016/172 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2016 tarihli 2015/794 Esas 2016/172 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 1 yıl geri alınmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 19.09.2020 havale tarihli ve 2016/134848 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri

1.Eksik kovuşturma yapılarak hatalı karar verildiğine,

2.Re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 19.09.2020 havale tarihli ve 2016/134848 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri

1.Eksik kovuşturma yapılarak hatalı karar verildiğine,

2.Re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü

"olay tarihinde saat 06:30 sularında kazada ölen ...'ın sevk ve idaresindeki... plaka sayılı motorsiklet ile Şehit Jandarma Er Mustafa Köksal Caddesi üzerinde seyir halindeyken karşı yönden gelip 3715 nolu sokak tarafına geçmek için sola dönüşe geçerek önüne çıkan sanık ...'in sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyonetin sağ yan kısımlarına çarpması sonucu meydana gelen kazada ...'ın hayatını kaybettiği, kazanın meydana geliş anının olay yerine yakın bir kamera görüntüsü ile net bir şekilde belli olması sebebiyle mahalinde keşif yapılmaksızın kusur tespiti yönünden dosyanın İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesine gönderildiği, bu yer tarafından düzenlenen 04/02/2016 tarihli bilirkişi raporunda kazanın yukarıda anlatıldığı şekilde meydana geldiği belirtildikten sonra bu olayda sanık ...'in asli kusurlu olduğu, meteveffa sürücü ...'ın ise alt düzeyde tali kusurlu olduğunun bildirildiği anlaşılmış olup, mahkememizce olayın oluş şekli ve kazanın meydana gelmesinde sanığın kusur durumu dikkate alınarak üzerine atılı ve sübut bulan taksirle ölüme sebebiyet verme suçundan sanık ...'in alt sınırdan ayrılmak suretiyle TCK'nın 85/1 maddesi gereğince teşdiden cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına, sanığın kişiliği ekonomik durumu ve suçun işleniş biçimine göre hakkında TCK'nın 50. Maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir." şeklindedir.

2.Adana Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen raporda ...'ın trafik kazası ile husulü mümkün künt beden travmasına bağlı etraf ve kosta kemik kırıkları ile birlikte büyük damar yaralanmasından gelişen dış kanama ve iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu öldüğü tespit edilmiştir.

3.Kaza tespit tutanağında, meskun mahalde, alacakaranlıkta, aydınlatmanın olduğu, düz ve eğimsiz caddede sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile iki yönlü caddede seyir halindeyken olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiğinde, soldaki sokağa karşı yönden gelen trafik akışını dikkate almadan giriş yapmak istediği esnada, aracının sağ orta kısımlarına, iki yönlü caddeyi takiben gelen ...'ın sevk ve idaresindeki motosikletin çarpması neticesinde kazanın gerçekleştiği, sanığın sürücülerin sola dönüş sırasında karşı yönden gelen ve emniyetle durdurulamayacak kadar kavşağa yaklaşmış olan taşıtların geçmesini beklemek zorundadır kuralını ihlal ettiği, ölen motosiklet sürücüsünün kavşaklara yaklaşırken hızlarını azaltmak zorundadır kuralını ihlal ettiği tespit edilmiştir.

4.İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin 04.02.2016 tarihli raporunda kusur dağılımı;