muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/207, Karar No: 2012/388, Tarih: 13.06.2012

Somut olaya gelince; davacı, dava dilekçesinde hisse oranında tapu iptali, tescil ve ecrimisil istemiş, yargılama sırasında talebini ıslah ederek genişletmiştir.

Mahkemece direnme olarak nitelendirilen 22.11.2011 günlü kısa ve gerekçeli kararda sadece "Davanın kabulüne" şeklinde hüküm oluşturulmuş, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmemiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır. Şu durumda mahkemece yapılacak iş; davacının dava dilekçesindeki istemleri ve ıslah dilekçeside dikkate alınarak infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde açık ve anlaşılır bir biçimde usulün aradığı niteliklere haiz bir karar verilmesi olmalıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kararı, usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç :Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, aynı kanunun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.06.2012 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/616, Karar No: 2013/6157, Tarih: 03.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/616 E.  ,  2013/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmazın imar planında iskan sahası olarak ayrılan alanda olduğu, Belediye Encümen Kararı ile liman yeri hizmet alanı olarak kamulaştırıldığı, etrafının meskun olduğu tespit edilmesine rağmen, bilirkişi raporunda dere kenarında olması ve sel baskınına karşı korumasız oluşu değerini menfi olarak etkiler gerekçesi ile kıymet takdir raporundaki bedelden de daha düşük bedel tesbit edildiğinden, bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır. Bu nedenle bilirkişi kurulundan açıklanan hususta ek rapor alınması, gerektiğinde yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1881, Karar No: 2023/9630, Tarih: 08.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1881 E.  ,  2023/9630 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/463 E., 2015/959 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 13.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 10.08.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile dördüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2015 tarihli ve 2015/463 Esas, 2015/959 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 51 inci ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Suç tarihinden önce, 28.06.2014 gün ve 29044 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, temel hapis cezanın alt sınırının 2 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

2. Sanığa hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmiş bulunması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fırkası uyarınca sanık hakkında aynı maddenin birinci fıkrası hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Nedenleriyle kararın bozulması gerektiğini beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)

2. Sanığa hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmiş bulunması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fırkası uyarınca sanık hakkında aynı maddenin birinci fıkrası hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Nedenleriyle kararın bozulması gerektiğini beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)

"Sanık savunmaları, denetimli serbestlik dosyası, uzmanlık raporu, adli tıp raporları, nüfus ve adli sicil kayıtları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; Olay tarihinde sanığın durumundan şüphelenilen görevlilerin üzerinde yaptığı üst aramasında kağıda sarılı bir miktar uyuşturucu madde ele geçirdiği, sanık hakkında bu sebeple beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, ancak sanığın denetimli serbestlik şube müdürlüğüne müracaat etmeyerek kendisine yüklenen yükümlülüklere uymadığı" gerekçesiyle sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiğinin gözetilmesi gerektiği;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, 13.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının ve bu erteleme kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulmadığı, 13.04.2015 tarihli kamu davasının ertelenmesi kararının 16.04.2015 tarihinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli

Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, kesinleşme süreleri dikkate alındığında 15 günlük itiraz süresine tabi erteleme kararı tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı, süresi beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiği, kaldı ki Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının tebliği üzerine yükümlünün başvurmaması nedeniyle ikinci bir uyarı yapılmaksızın denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması gerekirken kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun da sağlanmadığı, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek mahkûmiyetine karar verilmesi

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

2. 28.06.2014 tarihinden önce yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, somut olayda suç tarihinde yürürlükte olan 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesine karşın, sanık hakkında ceza tayin edilirken temel ceza 1 yıl olarak belirlenerek eksik ceza tayin edilmesi,

3. Hükmün gerekçe kısmında, " 6545 sayılı kanunun 85. Maddesi ile 5320 sayılı kanuna eklenen geçici 7. Maddenin 2 fıkrası gereğince ve CMK'nın 231/6 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verildiği belirtilmesine rağmen gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ve hükmün esasını oluşturan kısa kararda "verilen cezanın TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine" karar verildiği belirtilmek suretiyle hükmün esasını oluşturan gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,

4. Hükmedilen kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi dördüncü fıkrasına aykırı olarak hak yoksunluğuna karar verilmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2015 tarihli ve 2015/463 Esas, 2015/959 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2779, Karar No: 2014/12561, Tarih: 12.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2779 E.  ,  2014/12561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7319, Karar No: 2021/8990, Tarih: 24.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/7319 E.  ,  2021/8990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, (Kapatılan) Yargıtay 21. Hukuk Dairesince verilen bozma kararına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamda belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece mahkemesi kararının davacı ... davalılardan ... Mağazacılık Hiz. Tic. A.Ş. ile Ayyıldızlar İnş. ve Tic. A.Ş vekilleri tarafından süresi içersinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava dosyası her ne kadar temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de;

1- Bir ticaret şirketinin taraf bulunduğu bir dava devam ederken şirket tasfiye haline girerse, şirketin taraf ehliyeti son bulmaz. Zira, şirketin tüzel kişiliği tasfiye amacıyla sınırlı olmak üzere devam eder. Şirket davada taraf olarak kalmayı sürdürür; yalnız, şirket davada tasfiye memurları tarafından temsil edilir (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. I, ... 2001, s. 935, aynı yönde görüş için bkz. İlhan E. Postacıoğlu, Medeni Usul Hukuku Dersleri, 6. Bası, ... 1975, s. 209 ). Ancak ortaklık, ticaret sicilinden kaydı silininceye kadar tüzel kişiliğini korur. Bu nedenle, gerek infisah gerekse fesih kararı, ortaklığın sonunu değil, tasfiye işlemlerinin başlangıcını ifade eder. (Hasan Pulaşlı, Şirketler Hukuku Temel Esaslar, 10. Baskı, 2011, s. 511; İsmail Doğanay, Türk Ticaret Kanunu Şerhi, C. II, 4. Baskı, 2004, s. 1309)

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 10.06.2009 gün ve 2009/11-173 E. -2009/247 K sayılı ve 14.3.2012 tarih ve E. 2011/12-850, K. 2012/147 sayılı ilamlarında da; iflas eden şirketin ticaret sicilinden kaydı silinmekle dava ve taraf ehliyetinin sona ereceği kabul edilmiştir.

Kocaeli Ticaret Sicil Müdürlüğüne Gölcük-1658/1437 sicil numarası ile kayıtlı davalı ... İnş. Nak. Gıda Mad. ve Ürün. Tic. ve San. Ltd. Şti.’nin Ticaret Sicil Gazetesi’nin 05.08.2014 tarihli nüshasında yapılan ilana göre, Türk Ticaret Kanunun Geçici 7. Maddesi gereğince 31.07.2014 tarihinde ticaret sicilinden silinerek terkin edildiğinin anlaşılması karşısında, davacıya iş bu davalı şirketi ihya etmesi için önel vermek, şirketin ihya edilmesi üzerine mahkeme kararının ve davacı temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, tebligat parçasının dosyaya eklenmesi için,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 24/06/2021 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6311, Karar No: 2014/6880, Tarih: 03.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/6311 E.  ,  2014/6880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2010/491-2013/77

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, bedeli paylaşıma konu taşınmazlar üzerine müvekkilince Antalya 3. İcra Müdürlüğü'nün 2001/1245, 2001/1242 ve 2001/1243 Esas sayılı dosyalarında konan hacizlerin kesinleşme tarihlerinin, davalı T. Halk Bankası'nın Antalya 1. İcra Müdürlüğü'nün 2000/8521, 2000/8522 ve 2000/8523 Esas sayılı dosyalarında konan hacizlerin kesinleşme tarihlerinden önce olduğunu, davalı T. Halk Bankası'nın haricen ve takip dosyasında yaptığı tahsilatların düşülmediğini, davalı Ü... Vergi Dairesi'nin haczinin kesin olmadığını ve 6183 sayılı Yasa'nın 21. maddesine göre ihtiyati haczin, hacze iştirak hakkı vermediğini, davalı tarafın gerçekte alacaklı olduğunu ispatlamasının gerektiğini ileri sürerek, Antalya 3. İcra Müdürlüğü'nün 2001/1245 Esas sayılı dosyasında düzenlenen 12.06.2006 tarihli sıra cetvelinin müvekkili banka yönünden iptali ile davalılara ayrılan alacak tutarlarının tamamının müvekkili bankaya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T. Halk Bankası A.Ş. vekili, alacağın ilama dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili, Antalya 2. İcra Mahkemesi’nin 2007/162 E. sayılı dosyasında müvekkili lehine karar verildiğini, borçlunun şahsi vergi borçları ve yöneticisi olduğu Eymen Menkul Değerler A.Ş.'nin vergi borçları nedeniyle 26.12.2000 tarih ve 42925 sayılı yazıları ile haciz konulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin, 24.03.2010 tarih ve 2009/12659 Esas, 2010/3286 Karar sayılı ilamıyla, İcra Mahkemesi'ne davalı Üçkapılar Vergi Dairesi’nce yapılan şikâyetin kabul edildiği, ancak şikayetin tarafları ile bu davanın tarafları kısmen farklı olduğundan, şikayetin sonuçları üzerinde durulup tartışılmadan vergi dairesinin cetvel dışında bırakılmasının doğru olmadığı, vergi dairesinin, hem bedeli paylaşıma konu taşınmazın maliki durumundaki B. E. ve hem de bu şahsın ortağı olduğu E.. Döviz A.Ş.'nden alacaklı bulunduğu anlaşıldığından, Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35 ve VUK’un 10. maddeleri üzerinde durulmadan hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, dosya kapsamı ve benimsenen ek bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne, davalı A.. M..'nün 3830036726 vergi

numaralı B. E. şahsi vergi borcu sebebi ile alacağının 1. sırada, davacı Yapı Kredi Bankası A.Ş.'nin Antalya 3. İcra Müdürlüğü'nün 2001/1245 Esas sayılı dosyasına konu alacağın 2. sırada, Yapı Kredi Bankası A.Ş.'ye ait Antalya 3. İcra Müdürlüğü'nün 2001/1242 ve 2001/1243 Esas sayılı dosyalarına konu alacakların 3 ve 4. sırada, davalı T. Halk Bankası A.Ş.'ye ait 1. İcra Müdürlüğü'nün 2000/8521, 2000/8522 ve 2000/8523 Esas sayılı dosyalarına konu alacaklarının 5, 6 ve 7. sırada yer almalarına, 1. sıradaki alacak tamamen ödendikten sonra kalan meblağın, sıra cetvelinin 2, 3, 4, 5, 6 ve 7. sıralarında icra dosyalarına konu alacaklarına garamaten paylaştırılmasına, sıra cetvelindeki Antalya Defterdarlığı'na ait vergi alacağı tutarının 1.536.424,60 TL olarak, 1. İcra Müdürlüğü'nün 2000/8522 Esasına kayıtlı takibe konu alacak tutarının 97.868.975,83 TL olarak, 1. İcra Müdürlüğü'nün 2000/8523 Esasına kayıtlı takibe konu alacak tutarının 126.467.041,21 TL olarak, 1. İcra Müdürlüğü'nün 2000/8521 Esasına kayıtlı takibe konu alacak tutarının 11.872.515,91 TL olarak düzeltilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un "Kanuni Temsilcilerin Sorumluluğu" başlıklı Mükerrer 35 maddesi hükmünde, tüzel kişilerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacaklarının, kanuni temsilcilerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edileceği, 213 sayılı VUK'un 10. maddenin 1. fıkrasında tüzel kişilerin mükellef veya vergi sorumlusu olmaları halinde bunlara düşen ödevlerin temsilcileri tarafından yerine getirileceği ve 3505 sayılı Yasa ile değişik 2. fıkrasında ise, ilk fıkrada yazılı olanların bu ödevleri yerine getirmemeleri yüzünden mükelleflerin veya vergi sorumlularının varlığından tamamen veya kısmen alınmayan vergi ve buna bağlı alacakların, kanuni ödevleri yerine getirmeyenlerin varlıklarından alınacağı düzenlenmiştir.