muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/3588, Karar No: 2008/7179, Tarih: 11.11.2008

... mirasçılarının tapuda kayıtlı paylarının adlarına tescilline karar verilmesinin zorunlu bulunduğu dikkate alınmalı, bundan sonra ... payı yönünden davacı tarafa iddialarını kanıtlamak üzere imkan tanınmalı, delilleri sorulmalı, taşınmazlar başında yeniden keşif yapılarak keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından her bir çekişmeli taşınmazı kimin ve ne kadar süreden beri fiilen kullandığı, zilyetliğin kimden kime ve ne suretle intikal ettiği ayrıntılı bir şekilde sorulmalı, ... payının taşınmazların tamamında ya da bir bölümünde davacılar ... mirasçıları lehine hukuki kıymetini kaybedip kaybetmediği araştırılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve değerlendirme ile karar verilemez. Davacılar ... ve arkadaşları ile davacılar ... Direk ve arkadaşları vekili Av. ... ’nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 500.00 YTL. vekalet ücretinin aleyhine temyiz olunan taraftan alınarak duruşmada kendilerini vekil ile temsil ettiren davacılar ... ve arkadaşlarına verilmesine, 11.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26782, Karar No: 2013/31630, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/26782 E.  ,  2013/31630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak ve 6 aylık süre de beklendikten sonra ve sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10647, Karar No: 2012/13609, Tarih: 09.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/10647 E.  ,  2012/13609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :820-390

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 02.08.1982 ile 07.08.1982 tarihleri arasında dava dışı ...'a ait işyerinde 5 gün süre ile çalışıldığının tesipiti istemi ile dava açtıktan sonra, talebini 02.08.1982 tarihinde bir gün süre ile çalışıldığının tespiti istemi olarak daraltmış, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 108. maddesi sigortalılık süresini düzenlemekte olup, sigortalılık niteliği taşımayan bir kimsenin sigortalılık süresinden de söz edilemez. Olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanunun 2. maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve 6. madde gereğince çalışmaya başlaması ile edinilir. Bu maddelerde açıkça belirtildiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur ve fiili çalışma saptanmadıkça, sadece hizmet akdine dayanılması halinde dahi sigortalılık söz konusu olamaz. Bu kapsamda fiili çalışmanın varlığının hangi kanıt ve olgularla belirleneceği üzerinde durulmalıdır. Çalışmayı kanıtlayacak olan belgeler, işe giriş bildirgesinin yanında. Kanunun 79. maddesinde belirtilen ve sigortalının çalışma gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen dört aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alındığını gösterir ise de, fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez.

Somut olayda işveren tarafından 01.09.1982 tarihinde kurum kayıtlarına intikal ettirilen işe giriş bildirgesinde işe giriş tarihinin 02.08.1982 tarihi olduğu bildirilmiştir. işe giriş bildirgesinde sigortalıya atfen atılan imza üzerinde yapılan imza incelemesi sonucunda, davacının eli ürünü olduğu bilirkişi tarafından bildirilmiştir.Dosya kapsamında dinlenilen tanıkların davacının babası ve amcası olması karşısında, mahkemece verilen kararın eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece; Kurum nezdindeki çalışma dönemine ait kayıtlar celp edilemediğinden, işe giriş bildirgesindeki sigorta sicil numarasının 1982 yılına ait serilerden olup olmadığı Kurumdan sorulmalı, çalışıldığı iddia edilen kundura imali işyerine komşu işyeri sahip ve çalışanları zabıta marifetiyle araştırılmalı ve tespit edilen komşu işyeri sahip ve çalışanlarının beyanlarına başvurulmalıdır.

O halde mahkemece; Kurum nezdindeki çalışma dönemine ait kayıtlar celp edilemediğinden, işe giriş bildirgesindeki sigorta sicil numarasının 1982 yılına ait serilerden olup olmadığı Kurumdan sorulmalı, çalışıldığı iddia edilen kundura imali işyerine komşu işyeri sahip ve çalışanları zabıta marifetiyle araştırılmalı ve tespit edilen komşu işyeri sahip ve çalışanlarının beyanlarına başvurulmalıdır.

Kabule göre, de, davada taraf sıfatı bulunmayan işveren ... aleyhine yargılama giderlerinden sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Öte yandan, 506 sayılı Yasa'nın geçici 54. maddesine göre, malûllük yaşlılık vc ölüm sigortası yönünden sigorta başlangıcı, ilk defa 01.04.1981 tarihinden sonra çalışmaya başlayan sigortalılar yönünden 18 yaşın ikmali ile başlayacağından, sigortalılık başlangıç tarihinin davacının 18 yaşını doldurduğu 05.06.1984 olduğunun gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1798, Karar No: 2013/2995, Tarih: 07.05.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1798 E.  ,  2013/2995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatif yönetim kurulunun davacının aidat borcunu ödemediği gerekçesiyle kooperatif üyeliğinden ihracına karar verdiğini, sadece bir kez ihtarname gönderildiğini ve kanunda belirtilen süreler beklenmeden ihraç edildiğini, ihraç kararının tebliğ edilmediğini ileri sürerek, ihraç kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın üç aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, ihraç kararının sadece aidatların ödenmemesinden kaynaklanmadığını ayrıca davacının aracı ile çalışmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya gönderilen ihtarda borç miktarının açıkça belirtilmediği, ayrıca ihraç kararının da yöntemince tebliğ edilmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı ,davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun .../.... maddesine dayalı olarak ihraç kararının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, verilen karar HUMK 388/son ve 389. maddeleri ile HMK 297/.... maddesine uygun düşmemektedir. Zira, HMK'nun 297/.... maddesi "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde göstermesi gerekmektedir." hükmünü içermektedir. Mahkeme tarafından sadece "davanın kabulüne" denilmek suretiyle hüküm fıkrası oluşturulmuş, bu kararda hangi yönetim kurulu veya genel kurul kararının iptal edildiği hususunda gerekçe ve hüküm bölümünde bir açıklama yapılmamıştır. Hükmün bu haliyle uygulamada tereddüt uyandıracağı kuşkusuzdur. Bu nedenle, yukarıda açıklanan yasa maddesi doğrultusunda uygulamada tereddüt oluşturmayacak, açık ve anlaşılır şekilde hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2023/13406, Karar No: 2024/23102, Tarih: 30.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13406 E.  ,  2024/23102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 01.02.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/5681

sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58429 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58429 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin ikinci fıkrasında; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23. maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği,

Somut olayda ise, Yozgat Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30.04.2019 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüphelinin bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine çıkarıldığı, dolayısıyla kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın kesinleşmediği, bu nedenle mahkemesince açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden "durma kararı" verilerek şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde sulh ceza hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucu beklenilmek üzere durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında 21.03.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Yozgat Cumhuriyet Başsavcılığının 30.04.2019 tarihli ve 2019/1559 Soruşturma, 2019/30 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 15.05.2019 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, kararın infazı için Yozgat Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Yozgat Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlandığı, hastanede 23.07.2019 ve 03.09.2019 tarihinde yapılan idrar tahlillerinde uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Yozgat Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2019 tarihli ve 2019/4782 Soruşturma, 2019/1080 Esas, 2019/679 sayılı iddianamesi ile Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Yapılan yargılama sonucunda, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli ve 2019/341 Esas, 2020/295 Karar sayılı kararı ile sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına karar verildiği, kararın, 08.09.2020 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

D. Sanığın denetim süresi içerisinde 22.07.2022 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine;

D. Sanığın denetim süresi içerisinde 22.07.2022 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine;

Yozgat 2.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 10.01.2023 tarihli ve 2022/681 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

E. Dosya kapsamına göre;

5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve 191/4. maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemelere yer verildiği ve 7201 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8. maddeleri ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

Sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılması ve 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre yapılması nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu, bu nedenle erteleme kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından; Mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verilerek, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde tebliği ile kesinleşmesini takiben denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için Yozgat Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması ve infazın sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ve 2022/681 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE30.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5816, Karar No: 2018/14729, Tarih: 18.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/5816 E.  ,  2018/14729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Velayeti annede bulunan ortak çocuk 14.04.2013 doğumlu ... ile baba arasında her ayın 1. ve 3. haftaları kurulan kişisel ilişkinin Cuma günü saat 18.00 dan başlatılması annenin velayet görevini gereği gibi ifa etmesini engelleyeceği gibi okul yaşında olan küçüğün eğitim durumunu da engeller niteliktedir. Baba ile çocuk arasında daha uygun süreli kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu kısmının düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yer alan”...Cuma günü saat 18.00 den” sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ ...Cumartesi günü saat 10.00’dan” sözcüklerinin yazılarak hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.12.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/10624, Karar No: 2024/15540, Tarih: 28.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10624 E.  ,  2024/15540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki idari para cezasının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Bursa 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24.05.2022 tarihli ve 2022/3942 Değişik İş sayılı kararı ile iş mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bursa 4. İş Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 23.09.2022 tarihli ve 2022/258 Esas, 2022/384 Karar sayılı görevsizlik kararı ile yargı yerinin belirlenmesi için dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine kararı verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 27.01.2022 tarihli ve 2022/2881 Esas, 2022/2105 Karar sayılı kararı ile merci tayini şartları oluşmadığı gerekçesiyle dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Dava dosyasının Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmesi üzerine Dairenin 21.06.2023 tarihli ve 2023/2123 Esas, 2023/6620 Karar sayılı kararıyla; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bursa 4. İş Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlenmesine karar verilmiştir.

Bursa 4. İş Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlık ile ilgili değerlendirme yapılabilmesi için dosyada bazı bilgi ve belgelerin eksik olduğu belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. Dava konusu olaya ilişkin, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 20.12.2021 tarihli ve 9465-İNC-46/9705-İNC-36 sayılı inceleme raporunun tamamının, tüm ekleri ile birlikte temin edilerek dosya arasına alınması,

2. Söz konusu inceleme raporunun sonuç kısmında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 118 inci maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulması öngörülmüş olup suç duyurusu yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise ilgili Cumhuriyet başsavcılığı soruşturma dosyasının ve ceza davası açılmış ise ilgili ceza mahkemesi dosyasının onaylı örneğinin gönderilmesi,