muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33842, Karar No: 2015/10121, Tarih: 10.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/33842 E.  ,  2015/10121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat, hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanık ... müdafinin temyizine göre yapılan incelemede;

TCK'nun 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, 1.fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, TCK'nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın hükümden çıkartılması, bunun yerine "TCK'nun 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 1.fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1.fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2.fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına," ibaresinin yazılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Taşımacılık yapan ve şoför olarak çalışan sanığın, ticari mahiyette olan kamyonun deposuna akaryakıt yerine ikamet edilmek üzere madeni yağ koydururken suçüstü yakalanması cihetiyle, olayın oluş şekli dikkate alındığında, akaryakıt yerine ikamet edilen madeni yağın ticari amaca yönelik kullanıldığının kabulüyle eylemin sabit olduğu gözetilmeden, mahkumiyet yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itarazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2015 günü 1 nolu kararda oyçokluğuyla 2 nolu kararda oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalif Muhalif

KARŞI OY

Suç tarihinde bir kamyonun yakıt tankına madeni yağ boşaltıldığının ihbarı üzerine olay yerinde yakıt tankına 14 litrelik 10 adet madeni yağın boşaltıldığı ve boşatılmaya hazır iki adet dolu 14 litrelik madeni yağ bidonu ile 14 litrelik 10 adet boş bidonunun bulunması ile yapılan soruşturmada ayrıca işyerinde bulunan 100 adet 14 litrelik dolu madeni yağ bidonlarına da el konulmuştur.

Mahkemenin olay yerinde ve işyerinde ele geçen maden yağların müsaderesine dair kararı Sn çoğunluk tarafından onanmıştır.

Mahkemenin olay yerinde ve işyerinde ele geçen maden yağların müsaderesine dair kararı Sn çoğunluk tarafından onanmıştır.

Olay yerinde ele geçen ve yakıt tankına boşaltılarak motorine karıştırılan madeni yağın müsadere edilmesinde uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Sn Çoğunluk görüşü ile uyuşmazlık konusunu iş yerinde ele geçen madeni yağların da müsadere edilmesine dayanmaktadır. Görüşümüze göre iş yerinde ele geçen 100 adet 14 litrelik madeni yağların iadesi gerekmektedir. Şöyle ki;

5015 sayılı Kanun hükümlerine göre madeni yağın satışını yasaklayan hüküm bulunmamaktadır. İş yerinin madeni yağ satışına dair ruhsat ve belgeleri bulunmaktadır. Ancak diğer motorin ve benzerleri maddelere karıştırılması ve amaç dışı kullanılması halinde suç oluşmaktadır.

Bilirkişi raporunda ele geçen maddeyi ve alış faturasının inceleyerek maddenin “Madeni Yağ” olduğunu tespit etmiş 10 numara yağ olmadığını belirtmiştir.

Bu kapsamda iş yerinde ele geçen 100 adet 14 litrelik madeni yağın amaç dışı satışına dair delil bulunmamaktadır. Bu gerekçe ile sayın Çoğunluğun bu yönden ( 1) nolu müsadere kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/18271, Karar No: 2011/30904, Tarih: 27.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/18271 E.  ,  2011/30904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Her iki çekin aslının veya arka ve ön yüzlerini gösterir okunaklı tasdikli suretlerinin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8396, Karar No: 2018/9602, Tarih: 17.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/8396 E.  ,  2018/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından şüpheliler .... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda ....Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25.10.2017 tarih ve 2017/24621-15204 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii ....1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07.12.2017 tarih ve 2017/6486 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25.10.2018 gün ve 94660652-105-55-6140-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2018 gün ve 2018/89013 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, müştekinin olaya konu belgeyi borcunu ödemek amacıyla şüpheli ...'nın çalışanı olan ... lehine tanzim ettiğini, belgeyi bu haliyle ...'ya teslim ettiğini, belgenin aynı şahıs tarafından ibraz edildiğini, bu esnada belge arkasında... ismine atfen herhangi bir ciro yazısı ve imzası bulunmadığını, belgenin karşılıksız kaldığını, ardından lehtar ... l ile ibraz eden ... isimlerine atfen atılı bulunan ciro yazılarının arasına .... ismine atfen ciro yazısı ve imzası konulduğunu, belgenin bu haliyle .... tarafından icra takibine konu edildiğini ileri sürmesi ve şüpheli Abbas Kaya'nın alınan ifadesinde ismine atfen atılı bulunan yazı ve imzanın kendisine ait olmadığını düşündüğünü, kendisi yerine oğlu ... tarafından imzalanmış olabileceğini beyan etmesi karşısında, belgenin ibrazı anında arkasında ... ismine atfen ciro yazısı ve imzası bulunup bulunmadığı yönünde araştırma yapılarak gerekirse yazı ve imzanın sahte olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanacak deliller ve yapılacak inceleme sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumlarının tayin ve takdir edilmesi gerekirken, herhangi bir işlem yapılmadan kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği gözetilmeden yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şikâyetçinin beyanlarında, şüphelilerden ...’ya olan borcuna karşılık... l lehine düzenlediği 15.08.2013 tarihli çeki verdiğini ve bu şüpheli tarafından suça konu çekin bankaya ibraz edilmesi üzerine banka tarafından çekin arka yüzüne karşılıksız kaşesinin vurulduğunu, ibraz sırasında .... ’nın cirosunun bulunmamasına rağmen, sonrasında araya sıkıştırılan ciro nedeniyle ciranta haline gelmesi üzerine bu kişi tarafından icra takibine konu edildiğine dair iddiaları nedeniyle başlatılan soruşturma sonucunda verilen kovuşturma yapılmasına yer olmadığı kararına karşı yapılan itiraz üzerine verilen ret kararına yönelik olarak, ....adına atılan yazı ve imzaların ona ait olup olmadığı ile ibraz anında cirosunun bulunup bulunmadığı hususlarında araştırma yapılması gerektiğinden bahisle kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu anlaşılmış ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, hesap sahibinin önceden verdiği açık ya da örtülü rıza üzerine imzasını taklit ederek kullanan failde zarar verme bilinci bulunmayacağından kastın varlığının ileri sürülemeyeceği, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimsede suç kastının varlığı kabul edilemeyeceğinden hareketle; şüphelilerin beyanlarında birbirleri yerine imza atabileceklerini belirtmeleri nedeniyle zımni rızanın varlığı kabul edileceğinden, yapılacak yazı ve imza incelemesinin bir öneminin kalmayacağı; öte yandan, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 793/1. maddesine göre, ibrazdan sonra yapılan cironun, alacağın temliki sonuçlarını doğuracağının kabul edilmesi nedeniyle çekin, bu niteliğini kaybetmeyeceği, sadece şahsi def'ilerin ibrazdan sonra çeki ciro ile alan yetkili hamile karşı da ileri sürülebileceği, dolayısıyla ibrazdan sonra.... ’ya çekin ciro edilmesi halinde çekin kambiyo senedi niteliğinin kaybolmayacağı ve bankada karşılığı bulunmayan çekin ... tarafından icra takibine konulması mümkünken aynı işyerinde çalışan babası tarafından konulmasında da bir menfaatlerinin bulunmadığı dikkate alındığında, sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının yasal unsurlarının oluşmayacağı, yine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 24.03.1989 gün ve 1988/1-1989/2 sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, çekin miktarı itibariyle bedelsiz kaldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği halde buna ilişkin delil ileri sürülemediği, UYAP üzerinden yapılan incelemede de, yapılan icra takibinin iptali için .... tarafından açılan ve ....2. İcra Hukuk Mahkemesinin 2014/461 esas sayılı dosyası üzerinden görülen davada, çekin ödenmesinden ziyade zamanaşımına uğradığının iddia edildiği, ilgili dosyada da çekin kambiyo senedi niteliğini koruduğunun kabul edildiği, bu itibarla bedelsiz senedi kullanma suçunun da unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, ....1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07.12.2017 tarih ve 2017/6486 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 17.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7889, Karar No: 2023/5185, Tarih: 02.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7889 E.  ,  2023/5185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/601 E., 2023/860 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen çocukla kişisel ilişki kurulması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönlerinden kısmen bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; yargılama gideri ve vekâlet ücretine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: tarafların boşandığını, ortak çocuk arasında yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.07.2022 tarihli ve 2021/1433 Esas, 2022/1154 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulü ile baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesisine, davacı taraf dava ve duruşmalarda kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca takdir edilen vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davalı tarafça yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, davada adli yardım talebi kabul edildiğinden alınması gereken yargılama giderinin davalıdan alınarak hazineye irat kaydına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili davanın kabulü yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.09.2022 tarihli ve 2022/2233 Esas, 2022/1636 Karar sayılı kararıyla; tüm dosya kapsamı nazara alınarak baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesis edilmesi ve süresinin yerinde olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı tarafından davanın kabulü, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı tarafından davanın kabulü, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 08.12.2022 tarihli kararı ileyapılan yargılama ve toplanan delillerden tarafların boşanmalarına ilişkin Konya 2. Aile Mahkemesinin 2017/309 Esas sayılı dosyasında mahkemece "... babanın müşterek çocuğun velâyeti tedbiren anneye verilmesine rağmen uzun zamandan beridir yanında tutması ve annesi ile görüştürmemesi nedeni ile baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesisine yer olmadığına..." karar verildiği, baba tarafından bu karara karşı istinaf ve temyiz talebinde bulunulduğu, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf talebinin esastan reddine karar verildiği ve ardından kararın temyiz incelemesi sonucu onanarak 09.02.2021 tarihinde kesinleştiği, babanın çocuğun kaçırılması ve alıkonulması nedeniyle mahkumiyetine karar verildiği, yine çocuk teslimine muhalefet nedeniyle hakkında tazyik hapsine karar verildiği, babanın boşanma aşamasında çocuğu tedbiren verilen kişisel ilişki kararına rağmen anneye teslim etmemesi nedeniyle kendi kusurundan kaynaklanan sebeplerle kişisel ilişki kurulmamasına sebep olduğu, çocuk ile kişisel ilişki kurulması mahkemenin de gerekçesinde belirttiği üzere baba için bir hak olduğu kadar çocuk için de bir gereklilik olduğu, çocuğun üstün yararı gereği baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulması doğru ise de davanın açılmasına davalı annenin sebep olmadığı, kimsenin kendi kusurundan faydalanamayacağı; hal böyle iken mahkemece yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı üzerinde bırakılması gerekir iken yargılama giderleri ve vekâlet ücreti hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının vekâlet ücreti ve yargılama gideri yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin onanmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kesinleşen yönlerden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafından yapılan yargılama giderleri ve vekâlet ücretlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, alınması gereken ve suçüstünden karşılanan harç ve masrafların davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına, davalı lehine vekâlet ücretine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davalı yan müşterek çocuğu göstermediği için iş bu dava ikame edildiği, bu sebeplerle dava açılmasına sebebiyet veren davalı aleyhine vekâlet ücreti hükmedilmesi gerekirken müvekkil aleyhine hükmedilmesinin ve çocuk ile baba arasında Konya Çocuk Gözlem Merkezinde kişisel ilişki tesisisinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; vekâlet ücreti ve kişisel ilişkinin yeri yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çocukla kişisel ilişki kurulması davasında bozma ilamına uygun hüküm kurulup kurulmadığı, davacı aleyhine hükmedilen yargılama harç ve giderleri ile vekâlet ücretinin doğru hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 323, 326, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/24890, Karar No: 2007/2588, Tarih: 19.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/24890 E.  ,  2007/2588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının genel haciz yolu ile takibine dayanak yaptığı senet, "Elden almış olduğum 12.000.000.000 Türk Lirası'nı 06.03.2005 tarihinde .... ödeyeceğimi taahhüt ederim" açıklaması ile düzenlenmiş olup, boçlunun yasal süresi içerisinde icra dairesine yapmış olduğu itirazında; bu yazının başka amaçla imzalanarak düzenlenen yazı üstüne kesilerek tahrifli olarak yazıldığı; gerçekte böyle bir borç olmadığı şeklindeki itirazı üzerine mahkemece yapılması gereken iş; bu hususta yöntemince inceleme yapılarak (HUMK'nun 275 ve devamı maddeleri) oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7457, Karar No: 2011/15004, Tarih: 31.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/7457 E.  ,  2011/15004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 2009/1792 ve 1793 sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkin olup, ödeme emirlerine konu toplam borç miktarı 1.056,59 TL'dir.

Mahkemece davanın kabulüyle, 2009/1792 ve 1793 sayılı ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiş; 16.04.2010 günlü karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2010 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.430,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece, iptaline karar verilen ödeme emirlerine konu borcun miktarının yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 31.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2015/7442, Karar No: 2016/5488, Tarih: 28.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7442 E.  ,  2016/5488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62/1, 52, 50-1-a maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası karşılığı 3.000 TL adli para cezası ve 50 gün karşılığı 1.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi ...'ye ait emlak firmasında çalışıp taşınmaz satış sözleşmesi imzalama yetkisi olmayan sanığın, şikayetçi ... ile yetkisi olmadığı halde gayrimenkul satış sözleşmesi yaparak şikayetçiden taşınmazın satım bedeli ve masraflarına mahsuben 3.000 TL kapora alıp kaçma şeklindeki eyleminin TCK’nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturacağından suç vasfında ve değerlendirmede yanılğıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son madde hükmü uyarınca sonuç ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.