muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2602, Karar No: 2023/2458, Tarih: 17.07.2023

3. Dairemizin bozma kararı üzerine Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2020/387 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.03.2023 tarihli ve 2023/23287 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği;

1.Sanığın eylemi ile netice arasında nedensellik bağı bulunmadığından taksirle yaralama suçunun manevi unsurunun oluşmadığına,

2.Hukuki gerekçeden yoksun bir mahkumiyet kararı verildiğine,

3.Delillerin tam anlamıyla ele alınmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği;

1.Sanığın eylemi ile netice arasında nedensellik bağı bulunmadığından taksirle yaralama suçunun manevi unsurunun oluşmadığına,

2.Hukuki gerekçeden yoksun bir mahkumiyet kararı verildiğine,

3.Delillerin tam anlamıyla ele alınmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü

1. Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesi gerekçesinde; "Suç tarihinde ..., Şirinevler adresli parfümeri ve parfüm deposu olarak faaliyette bulunan sanık ...'e ait işyerinde, kardeşi diğer sanık ..., katılanlarla birlikte parfüm şişelerine kapak kapattıkları, olay sırasında sanık ...'in mikser karıştırdığı sırada, kabın alev alması ile yangın çıktığı, yanan kabı dışarıya atmaya çalışırken duvara çarpan kaptan yayılan alevler... Ali'nin üzerine sıçradığı, diğer katılanların da çeşitli yerlerinden yandıkları ve bu yanmalar neticesinde; 20.09.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre ...'ın basit tıbbi müdahale ile iyileşemiyecek şekilde; 24.01.2012 ve 25.06.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre ...'un yüzde sabit iz oluşmayacak ve basit tıbbi müdahale ile iyileşecek şekilde; 07.05.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre de... ...'in hayati tehlike oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile iyileşemiyecek şekilde yaralandığı, olaya ilişkin alınan 15.03.2022 tarihli bilirkişi raporuna göre, sanık ...'in tam ve asli kusurlu olduğu, diğer sanık ... ve katılanların herhangi bir kusurunun bulunmadığının belirtildiği, sanıklar savunması, katılanlar beyanı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından sanık ...'in atılı suç yönünden kast ve taksiri bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine, sanık ...'in tedbirsiz ve dikkatsiz davranmak suretiyle katılanların yaralanmasına sebebiyet vererek üzerine atılı suçu işlediği, atılı suçun sanık ... tarafından işlendiğinin sabit olduğu anlaşılmakla, sanık ...'in sabit olan taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına sebep olmak suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası gereğince cezalandırılmasına, sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki veya yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkisi lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edilerek cezasının 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/6 oranında indirilmesine, sanığın olay nedeni ile katılanların somut maddi zararlarını karşılanmadığı anlaşıldığından şartları oluşmadığından hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına, sanık hakkında verilen ceza adli para cezası olduğundan şartları oluşmadığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına dair karar vermek gerekmiştir." şeklinde karar verilmiştir.

2. Sanığın aşamalarda, kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını beyan ettiği belirlenmiştir.

2. Sanığın aşamalarda, kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını beyan ettiği belirlenmiştir.

3. Katılan ... ... hakkında düzenlenen 07.05.2012 ve 26.09.2012 tarihli Bakırköy Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporlarında; katılanın yaralanmasının, kişinin hayatını tehlikeye sokan bir durum olduğu, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı; katılan ... hakkında düzenlenen 24.01.2012 ve 25.06.2012 tarihli Bakırköy Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporlarında; katılanın yaralanmasının, kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, katılan ... hakkında düzenlenen 20.09.2011 tarihli Bakırköy Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporunda; katılanın yaralanmasının, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı belirtilmiştir.

4. Dosya kapsamında yer alan, 10.05.2012 tarihli elektrik mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen rapor, 10.07.2014 ve 15.03.2022 tarihli iş güvenliği uzmanlarından oluşan iki farklı bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen raporlarda benzer şekilde, özetle; yasal mevzuata göre, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri alınmadığından iş yeri sahibi sanığın aslî kusurlu olduğu belirtilmiştir.

5. Katılanlarının sanık hakkında şikayetçi olduğu, uzlaşmayı istemedikleri ve katılma talebinde bulundukları görülmüştür.

6. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrası ile 22 nci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu 3 kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12 - 399 Esas - 2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesi ile (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Sanığın temyiz isteği yönünden;

Dosya içeriğine göre; parfümeri ve parfüm deposu olarak faaliyette bulunan iş yerinin sahibi olan sanığın, olay tarihinde iş yerine yardım amacıyla gelen katılanlarla birlikte parfüm şişelerine kapak kapattığı esnada, sanığın mikseri çalıştırması ile mikserin alev alması neticesinde katılanların yaralanmasına sebebiyet verdiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin sanığın eylemi ile netice arasında nedensellik bağı bulunmadığından taksirle yaralama suçunun manevi unsurunun oluşmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz sebebi reddedilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün üçüncü paragrafında açıklanan nedenle Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2020/387 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (II-1) numaralı paragrafından "sanığın kast ve saiki" ibaresinin çıkarılması suretiyle, hükmün oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31398, Karar No: 2021/1244, Tarih: 27.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/31398 E.  ,  2021/1244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19/06/2009 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 15/09/2009 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 35, 116/1, 119/1-c, 151/1, 31/3. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31/03/2008 tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 27/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14849, Karar No: 2011/2450, Tarih: 16.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/14849 E.  ,  2011/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Hükme esas alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken değerlendirme tarihine yakın satışlar varsa geçmiş zamanlara ait satışlar esas alınamaz.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Demircikara Mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 16.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15256, Karar No: 2018/11923, Tarih: 15.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15256 E.  ,  2018/11923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254 maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17464, Karar No: 2019/7550, Tarih: 20.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/17464 E.  ,  2019/7550 K.**

**"İçtihat Metni"**

.. vekili avukat ... ile ... aralarındaki dava hakkında Silivri 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18/04/2016 tarih ve 2015/30-2016/93 sayılı hükmün taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı; davalının avukatı olduğunu, davalıyı ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2012/233 Esas sayılı, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi Satış Memurluğu’nun 2012/151 satış dosyası ile Silivri 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/305 Esas sayılı dosyasında vekil olarak temsil ettiğini, tüm bu davalarda vekillik görevini gerekli özen ve dikkatle yerine getirdiğini, ancak davalının vekalet ücretini ödememek için kendisini azlettiğini, ödenmeyen vekalet ücreti alacağı için davalı aleyhine 2.820,00 TL miktar üzerinden takip başlattığını, davalının borca itiraz ederek icra takibin durdurduğunu, davalının itirazının haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve davalı aleyhine alacağın %20’si oranında inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile takibin 1.036,45 TL üzerinden devamına, asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalı taraftan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

14.07.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK’un 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 01.01.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL'ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.02.2005 gün 2005/13-32 Esas, 2005/85 Karar sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay Daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Taraflarca temyiz edilen miktar karar tarihi itibariyle 2.190,00 TL'yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının ve davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olarak verilen karara ilişkin davacı ve davalının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 29,20 TL harcın davacıya, 29,20 TL harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7272, Karar No: 2018/3976, Tarih: 04.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/7272 E.  ,  2018/3976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; doktor olan sanıkların mağdurun hastalığının tıp literatüründe ilk hastalık olmasının değerlendirilmesi üzerine mağdurun hastalıklı vücut bölgelerinin resimleri ile hastalık öyküsü ile birlikte tıp alanında çalışma yapan kişilerin ulaşabileceği uluslararası yayın yapan bir tıp dergisinde yayınladıkları iddia edilen olayda, üçüncü kişilerin söz konusu dergiye erişimlerinin olmaması ve sanıkların mağdurun hastalığının tıp literatürüne kazandırılmasına yönelik kamu yararına katkı sağlamalarındaki çabaları karşısında özel hayatın gizliliğini ihlal kasıtlarının bulunmadığı gözetildiğinde yerel mahkemenin beraate yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların kastının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanıklar hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinde yer alan “BERAATLERİNE,” ibaresinden önce gelmek üzere, hüküm fıkrasına “CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince” ibaresinin yazılması ve hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/11728, Karar No: 2015/695, Tarih: 19.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/11728 E.  ,  2015/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

.

Dava dilekçesinde, çatı bakım bedelinin arsa payları oranında faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın bir kısım davalılar yönünden reddine, bir kısım davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Çatı onarımı ile ilgili dava tarihinden önceki ve sonraki bir tarihte alınmış onarım kararı bulunup bulunmadığı, böyle bir karar var ise davacının kararın alındığı toplantıya katılıp katılmadığı ilgili yönetimden sorularak, karara katılan kat maliklerini de gösterir şekilde, kararın bulunduğu karar defterinin veya onaylı suretinin getirtilerek dosyaya konulmasından,

2-Davalılardan ...’ya mahkeme kararının Tebligat Yasası'nın 21. maddesi gereğince tebliğ edildiği bildirilmiş ise de, tebligat mazbatasındaki adresin “adres kayıt sistemi”nde gösterilen adres ile aynı olup olmadığı belirtilmediğinden, yapılan tebligat Tebligat Yasası'nın değişik 21/2.maddesinde belirtilen usule uygun değildir. Öte yandan muhatabın adreste bulunmama sebebine ilişkin bir kayıt bulunmadığı ve muhatabın haber verilen komşusuna ait imzanın alınmadığı veya imzadan imtina edildiğine dair şerhin de tebliğ mazbatasının üzerinde bulunmadığından Tebligat Kanunu'nun 21/1.maddesinde belirtilen usule de uyulmamıştır. Bu nedenle yapılan tebligat usulsüz olup mahkeme kararının adı geçene yöntemine uygun tebliği ile temyiz süresinin beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/16038, Karar No: 2011/1421, Tarih: 27.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/16038 E.  ,  2011/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.