muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8222, Karar No: 2012/5914, Tarih: 27.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8222 E.  ,  2012/5914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığı yakından izleyip edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülme- diğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezası TCK.nun 50. maddesi uyarınca 300 gün adli para cezasına çevrildiği halde, günlüğü 20 TL'den 6000 TL yerine 6500 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında temel ceza tayin olunurken hapis cezası ile birlikte uygulanan adli para cezası suç tarihine göre 5252 sayılı Yasanın 5/2. madde, fıkrasına göre 450 TL olması gerekirken, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Yasanın 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Yasanın 13/3. madde ve fıkrasında hapis cezası ile birlikte adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının 25 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hapisten çevrilen sonuç adli para cezasının 6500 TL'den 6000 TL'ye indirilmesi ve doğrudan adli

para cezası tayinine ilişkin bölümün çıkarılarak yerine 6136 sayılı Yasanın 13/3. maddesi uyarınca 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28258, Karar No: 2013/18730, Tarih: 08.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28258 E.  ,  2013/18730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen hükümde, temyiz süresinin, tefhimden itibaren başlayacağının belirtilmemesi suretiyle yanıltmaya neden olunması karşısında, sanığın 20/04/2010 günlü temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6455, Karar No: 2015/8120, Tarih: 28.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/6455 E.  ,  2015/8120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişinin sorumluluğu konusunda yeni düzenleme getirilmiş ise de, anılan kanunda söz konusu düzenlemenin yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir hüküm bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir. Anılan madde uyarınca davalıların Kurumun rücu alacağından sorumlulukları ancak kusurlarının varlığı halinde mümkündür.

506 sayılı Yasanın 26. maddesine dayanan rücu davalarında kusurun belirlenmesinde mahkemece, öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak ve varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Bilirkişilerce kusur durumu saptanırken, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca inceleme yapılarak, işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceğini, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümlerinin ayrıntılarıyla irdelenerek gösterilmesi, soyut ifadelerin kullanımı ile yetinilmemesi gerektiği de belirtilmelidir.

4857 sayılı İş Kanununun 77. maddesi gereğince işveren işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar.

İşçinin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, bu tedbirin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin böyle bir tedbirin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işveren, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan çekinemeyecektir.

İşçinin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, bu tedbirin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin böyle bir tedbirin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işveren, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan çekinemeyecektir.

Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı, işverenin önlem alma ödevini etkilemez. İşveren, iş disiplinini sağlamak, çalıştırdığı sigortalının beden ve ruh tamlığını korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak, uygulatmak ve denetlemekle yükümlüdür.

Kusur oranlarının saptanmasında, ihlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatin de neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır. 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki “Halefiyet” ilkesi uyarınca, kurumun rücu alacağı, hak sahiplerinin tazmin sorumlularından, isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken; Anayasa Mahkemesinin 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas ve 2006/106 sayılı kararı ile anılan yasa maddesinin birinci fıkrasında yer alan “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün Anayasa’ya aykırılık nedeniyle iptalinden sonra bu madde uyarınca açılan davalarda artık “halefiyet ilkesi’ne” dayanılamıyacağı, kurumun rücu hakkının hukuki temelinin (halefiyet değil) bundan böyle; yasadan doğan, sigortalı ya da hak sahibi kimselerin alacaklarından bağımsız, kendine özgü “Basit Rücu” hakkına dönüşmüş olması gözetildiğinde; sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporunun, rücu davasında bağlayıcılığından söz edilemeyeceği gibi, tazminat davasında davalılar ... ve ... taraf olmadığından, taraf olmayanlar açısından da güçlü delil niteliğinde değildir.

Diğer taraftan, 506 sayılı Kanun'un 26. maddesinde öngörülen sorumluluk, kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesinde, kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücu alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır.

6098 sayılı ... Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hakimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın

6098 sayılı ... Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hakimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın

gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.02.2012 gün 2011/19-639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2009/4-13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 gün ve 2010/2-76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

Anılan Kanunun 26. maddesinin birinci fıkrasında işverenin, 2. fıkrasında ise 3. kişinin sorumluluklarına yer verilmiş olup, adı geçen davalıların işveren vekili veya 3. kişi olarak sorumluluğu, zararlandırıcı sigorta olayının konusunda uzman, işçi sağlığı ve iş güvenliği uzmanlarından alınacak denetlemeye elverişli kusur raporu ile belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden, tarafların kusur oran ve aidiyeti konusunda oluşa uygun rapor alındıktan sonra hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, belirtilen hususlar gözardı edilerek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan alınmasına, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5321, Karar No: 2020/2628, Tarih: 04.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/5321 E.  ,  2020/2628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 17/04/2014 gün ve 2012/189-2014/67 sayılı kararı onayan Daire'nin 13/04/2017 gün ve 2016/10016- 2017/2142 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacıya ait Yaşar Reis 4 isimli teknenin 17.03.2006 tarihinde Çatalburnu-Bostanlı-Şemikler arasında ağ atmışken davalıların acentesi/donatanı/sigortacısı olduğu LT VERDE isimli geminin tüm ikaz sirenlerine ve ışıkla bildirimlere rağmen müvekkilin ağlarına büyük zarar verdiğini, çevrede başka balıkçı teknelerinin de bulunduğunu, tespit dosyası ile ağların değerinin 30.000,00 TL, dikiş işçiliğinin 10.000 TL, iş kaybının 125.000,00.-TL olmak üzere toplam zararın 165.000,00 TL olarak belirlendiğini, davalı sigorta şirketinin Türkiye temsilcileri ile yapılan yazışma sonucunda davalı Assurancetoreningen Gard Gien Siding sigortacının 140.000,00 USD bedelli teminat mektubu verdiğini, uzlaşma yolunu açık bıraktığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 30.000,00 TL ağlar, 10.000,00 TL dikiş işçiliği, 60.000 TL iş kaybı olmak üzere şimdilik 100.000,00 TL’nin davalılardan 17.03.2006 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Boshporus Gemi Acenteliği AŞ vekili, davalı Assurancetoreningen Gard, Gien Siding’e İzafeten Vitsan Mümessillik ve Müşavirlik A.Ş vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı temsilcisi, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı ... Bosphorus Gemi Acenteliği yönünden davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddine, davalı Assurancetoreningen Gard, Gien Siding’e İzafeten Vitsan Mümessillik Ve Müşavirlik A.Ş’ye karşı açılan davanın husumet yönünden reddine, davalı donatan Italıa Marittime SPA’ya karşı açılan davanın ise esastan reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 47,90 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16150, Karar No: 2013/1575, Tarih: 29.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/16150 E.  ,  2013/1575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 13.04.2011 gün ve 662-216 sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmiş, ancak 30.05.2011 tarihli ek kararla HUMK'nun 432. maddesi gereğince süresinde yapılmadığından reddedilmiş bu kararda davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü davalı asile 11.05.2011 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi HUMK'un 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 30.05.2011 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Mahkemece 30.05.2011 tarihinde davalı asilin süresinde olmayan temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı asile ek kararın 02.06.2011 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, davalı asilin 07.06.2011 tarihinde, 30.05.2011 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı temyiz ettiği anlaşılmıştır. 30.05.2011 tarihli temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin kararın, temyiz dilekçesine ait ayrıntılı olarak temyiz harcının ve giderlerinin yatırılması için davalı asile çıkartılan açıklamalı ve ihtaratlı tebligatın 13.02.2012 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 07.06.2011 tarihli ek kararın temyiz harcı ve giderlerini muhtıraya rağmen yatırmayıp, 30.05.2011 tarihli ilk temyiz dilekçesine ait temyiz harcının yatırılmasına ilişkin vezne alındısı fotokopinin dosyaya ibraz ettiği görülmüştür. Bu nedenlerle ek karara yönelik temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin verilen, 30.05.2011 tarihli ek kararı yönelik davalının temyiz talebinin, çıkartılan muhtıraya rağmen gerekli giderleri yatırmamış olduğundan REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine 29.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28214, Karar No: 2016/14400, Tarih: 20.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/28214 E.  ,  2016/14400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1052, Karar No: 2021/2561, Tarih: 22.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/1052 E.  ,  2021/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus - Soybağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada bozma üzerine yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, vekil edeninin gerçek babası ... olmasına karşın, her nasılsa nüfus kayıtlarında babası olarak ...'un göründüğünü açıklayarak, nüfus kayıtlarının gerçeğe uygun olarak düzeltilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece dava konusunun idari iş olduğundan bahisle davanın reddine dair verilen ilk kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizce, işin esasının incelenmesi gereği ile bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş, bu son karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dava sonucu itibariyle miras hukukunu yakından ilgilendirdiğinden; baba olmadığı iddia edilen ... ile baba olduğu iddia edilen ... sağ iseler kendilerinin ölü iseler bütün mirasçılarının davalı sıfatı ile davaya katılmaları gerekirken, mahkemece re'sen gözetilmesi gereken bu durum nazara alınmadan ve taraf teşkili de sağlanmadan davanın esası hakkında karar verilmesi doğru olmamıştır.

2. Davada ileri sürülen, davacının babasının ... olmadığı iddiasına yönelik olarak, Mahkemece davacı ile baba olmadığı iddia edilen ... arasında DNA araştırması yaptırılıp alınacak rapor ile toplanan delillerin birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

3. Davada ileri sürülen, davacının babasının ... olduğu iddiası doğrultusunda ise Mahkemece DNA araştırması yaptırıldığı, Adli Tıp Kurumu Başkanlığınca Biyoloji İhtisas Dairesince düzenlenen; fatura bedeli bildiren 23.07.2018 tarihli raporda "incelenen numunenin geliş tarihi 01.06.2018", babalığın reddedildiğine dair sonuç bildiren 25.09.2018 tarihli raporda ise "incelenen numunenin geliş tarihi 20.09.2018" olarak yer aldığı dikkate alındığında dava konusu iddia ile ilgili olarak tereddüt oluştuğu açıktır. Mahkemece dosyadaki raporlar dikkate alınmak suretiyle somut olaydaki iddiaya ilişkin yeniden DNA testi yaptırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, çelişkili raporlar nedeniyle oluşan tereddüt giderilmeden davanın reddi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7798, Karar No: 2009/10238, Tarih: 28.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/7798 E.  ,  2009/10238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Birlik görevlerini yerine getirmeyen, eşinin hastalığı ile ilgilenmeyen davacı koca boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Davalı kadının kabul beyanı tek başına boşanma kararı verilmesi için yeterli değildir. (TMK.md.184) Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi koşulları da gerçekleşmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.