muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/32467, Karar No: 2018/4472, Tarih: 08.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/32467 E.  ,  2018/4472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından dört adet bonoya dayalı kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, borçlunun İİK'nun 58. maddeye aykırılık şikayetinin yanı sıra, borca ve imzaya itirazda bulunduğu, mahkemece yapılan yargılama sonunda imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 170/4. maddesinde; icra mahkemesince imzaya itirazın kabulüne karar verilmesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde, alacaklının takip konusu alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere tazminatla sorumlu tutulacağı ve alacağın %10'u oranında para cezasına mahkum edileceği hüküm altına alınmıştır.

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanun'un 297/2. maddesine göre; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Somut olayda, alacaklı lehtar tarafından borçlu düzenleyen hakkında yapılan takipte alacaklının takip konusu senet üzerindeki imzanın borçluya ait olmadığını bilebilecek durumda olduğundan borçlunun imzaya itirazının kabulüne karar verilmesi halinde İİK'nun 170/4. maddesi gereğince alacaklı aleyhine tazminat ve para cezasına hükmedileceği hususu mahkemenin de kabulünde olup gerekçe kısmında belirtilmiş olmasına rağmen, kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında iki adet iki no'lu bent bulunduğu ve birincisinde "alacaklı hakkında tazminat ve para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına", ikincisinde ise, "alacaklı hakkında tazminat ve para cezasına hükmedildiği", bu anlamda HMK'nun 297. maddesine uygun, infazı kabil bir karar bulunmadığı görülmekle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler göz önünde bulundurularak çelişki oluşturulmadan karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8814, Karar No: 2017/9250, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/8814 E.  ,  2017/9250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2757, Karar No: 2012/7081, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2757 E.  ,  2012/7081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/922, Karar No: 2023/4330, Tarih: 07.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/922 E.  ,  2023/4330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akçaabat Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan dava açılmıştır.

2. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 31.03.2021 tarihli kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan basit yargılama usulünün uygulanması suretiyle 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli kararına karşı sanığın itirazı üzerine Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2023 tarihli kararı ile 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

Hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinde yer alan adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, Akçaabat Açık Ceza İnfaz Kurumundan Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakledilen sanığın nakil yol izni süresi içerisinde kuruma teslim olmayarak firar etmesine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;

Hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinde yer alan adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, Akçaabat Açık Ceza İnfaz Kurumundan Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakledilen sanığın nakil yol izni süresi içerisinde kuruma teslim olmayarak firar etmesine ilişkindir.

2. Akçaabat Açık Ceza İnfaz Kurumunca düzenlenen hükümlü nakil izin belgesi ile sanığın Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün 31.12.2014 tarihli ve 2014/204520 sayılı yazısı gereği Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumuna naklinin uygun görüldüğü, sevk çıkış tarihinin 06.01.2015 tarihi saat 10.30, teslim olacağı tarihin ise 08.01.2015 tarihi saat 04.30 olduğu, sanığın 6411 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yanında kurum görevlisi olmadan nakledildiği belirlenmiştir.

3. Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumunca düzenlenen 10.01.2015 tarihli tutanak ile sanığın yol izni süresinde kuruma teslim olması gerekirken olmadığı, teslim olması gereken saat itibariyle 48 saatlik sürenin de geçmesine rağmen yine de teslim olmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Hükümlü nakil izin belgesi, olay tutanağı ve ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın başka bir ceza infaz kurumuna nakli sırasında teslim olması gereken gün ve saatte teslim olmadığı ve 5275 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereği kırksekiz saatlik süre içerisinde de nakledildiği ceza infaz kurumuna giriş yapmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın güncel adli sicil kaydı gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımlara çevrilmesine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2023 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17954, Karar No: 2016/13831, Tarih: 15.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/17954 E.  ,  2016/13831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 05.08.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında yaralanan sigortalıya yapılan hastane masrafı ile geçici iş göremezlik ödemesinden oluşan kurum zararının davalı işverenden 5510 sayılı Yasa gereğince rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

05.08.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan bu davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21. Maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Eldeki dava bakımından, kazalı sigortalının açtığı bir tazminat davasının olup olmadığının var ise kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılmadığı gibi, davalı işverenin dava dışı TPAO’dan sondaj kulesi yapım işini üstlendiği, kazanın da bu iş nedeniyle ve iş sırasında meydana geldiği anlaşılmakta olup, dava dışı TPAO ile davalı şirket aralarındaki tüm sözleşmelerin getirtilmesi suretiyle, yukarıda belirlenen şekilde aralarında asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı üzerinde durulmaksızın, ayrıca, kurumca yapılan teftiş üzerine belirlenen kusur oranı ile mahkemece aldırılan kusur oranı arasındaki bariz çelişki de giderilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öncellikle tazminat dosyasının varlığı araştırılmalı, kesinleşmesi halinde güçlü delil oluşturacağı hususu dikkate alınarak maddi olaya uygun şekilde ve davacı Kurum talebini dikkate alınarak, dava dışı şirket ile yapılan tüm sözleşmelerin getirtilmesi suretiyle davalı şirketin asıl işveren taşeron ilişkisini de irdeleyen ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden çelişkiyi giderecek şekilde uygun bir kusur raporu aldırılmak, sonrasında ise davacı kurum zararını belirlenecek kusura göre tespit etmek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalı avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya verilmesine, 15.11.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3141, Karar No: 2017/5745, Tarih: 30.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/3141 E.  ,  2017/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme ve taksirle yangına neden olma suçlarından sanıklar ..., ... ..., ., ..., ...'ın beraatlerine, taksirle öldürme suçundan sanıklar ...,..., ... ..., ..., ..., ...'nın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler ile taksirle yangına neden olma suçundan sanıklar ..., ..., ...,..., ..., ... haklarında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümler katılanlar vekilleri, sanık ... Müdafi, sanık ... müdafi, sanıklar ..., ..., ... müdafi, sanık ... müdafi, sanık ... müdafi, sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, duruşmalı temyiz isteminde bulunan bir kısım katılanlar vekilinin katılımı ile, duruşmalı temyiz isteminde bulunan sanık ... müdafinin ise yokluğunda duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Marmarapark Alışveriş Merkezi'nin inşaatında taşeron şirket olan... Yapı İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin işçilerinin kaldığı, olay sonrası yapılan incelemelerde polyester malzemeden yapılma ateşe dayanaklı olmayan branda ile kaplı olan, tek çıkış kapısı bulunan, soğuk girişini önlemek üzere arkasının sunta ile kapatıldığı, içerisinde tavandan sarkıtma 3 adet ısıtıcının ve yerde 2 adet ısıtıcı ile su ısıtıcı makinalarının bulunduğu çadırda olay günü, tavandan geçen elektrik kablosundan çıkan kıvılcım ile birlikte çadır içinde kapının yanında sıralı vaziyette bulunan ve elektrik kablosuna 2-3 cm mesafede olan sünger yatakların bir anda alev alarak çıkışı engelleyecek şekilde kapının önüne yıkılması neticesinde 11 işçinin öldüğü, olay sonrası Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İl Teftiş Kurulu Başkanlığı müfettişlerince yapılan incelemede, çadıra çekilen elektrik hatlarının topraklamasının olmadığı, ana dağıtım panosunda 300 miliamper koruma eşikli yangın rölesinin bulunmadığı ve elektrikle çalışan aletler tarafından çekilen elektriği karşılayabilecek elektrik sisteminin tesis edilmemiş olduğu, çadırda yeterli sayıda yangın tüpünün bulunmadığı ve acil çıkış kapısının olmadığının tespit edildiği olayda,

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ün taksirle öldürme ve taksirle yangına sebebiyet verme suçlarından beraatlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ün taksirle öldürme ve taksirle yangına sebebiyet verme suçlarından beraatlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olayın oluş şekli ve dosya kapsamından, ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nde şantiye şefi olarak görev yapan, dosyada mevcut iş sözleşmesi ile görev tanımı belirtilen ve olaya konu eksikliklerin tespit edildiği, başkanlığını yaptığı ''... İnşaat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi İSG Formları İSG-Ç Kurul Toplantı Tutanak Form''larında belirtilen ve dosyada mevcut 22.10.2011 tarihli .. İnşaat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi tarafından olaya konu eksikliklerin giderilmesi için... Yapı İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirket ortağı ve yetkilisi sanık ...'a bildirimde bulunulmuş olmasından, sanık ...'ün eksikliklerden şirket yöneticilerini habedar etmiş olduğunun anlaşılması ile... Yapı İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nde hakediş mühendisi olarak çalışan ve olaya konu alanda yetki ve sorumluluğu bulunmayan sanık ... ile aynı firmada vasıfsız işçi olarak çalışan sanıklar Süleyman Arslan, ..., ...'ın ve anılan alışveriş merkezinin yapım işini dosya içinde mevcut sözleşme ile .. İnşaat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'ne tüm sorumlulukları devrederek veren Marmara Garimenkul İnşaat ve Geliştirme Anonim Şirketi genel müdürü sanık ...'ın olayın meydana gelmesinde kusurlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçlar açısından sanıkların kusurlarının bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekillerinin, sanıkların kusurlu olduklarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'un taksirle yangına sebebiyet verme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ve taksirle öldürme suçundan mahkumiyetlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yukarıda izah edilen olayda;