muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12884, Karar No: 2024/14863, Tarih: 19.11.2024

D. Mahkemece Hukuk Genel Kurulu Kararına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; usul ve kanuna uygun bilirkişi raporu ve ek raporu, bozma ilâmı ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında belirtilen gerekçeler, mahallinde icra edilen keşif, hizmet alım sözleşmesi, emsal çalışan işçilere ait ücret bordroları, ödeme belgeleri, davacının işyeri şahsi dosyası, tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirme sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; müvekkilinin fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma yaptığına ilişkin iddialarının tanık anlatımları ile ispatlandığını, ödenen fazla çalışma ücretlerinin ise farklarının ödenmesine karar verilmesi gerektiğini, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığının dikkate alınmamasının hatalı olduğunu ileri sürerek mahkeme kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; kararın gerekçesiz olduğunu, savunmalarının dikkate alınmadığını, hüküm vermeye ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporunun dikkate alınmasının hatalı olduğunu, eşitlik ilkesine aykırılık tazminatı talebinin kabul edilemeyeceğini, davacıya emsal çalışan ve emsal ücret olmadığını, davanın reddi gerektiğini, atık bölümünde çalışan davacının müvekkili Şirket üretim bölümü çalışanları ile irtibatlı işin ifasında bulunmadığı, bildirilen çalışanların davacıya emsal olmadığı, emsal olduğu iddia edilen üretim bölüm ve süreçlerinde çalışan işçilerden daha düşük bir ücretlendirmeye tabi olacağı nın duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirli ve kesin olduğunu, ibranameye değer verilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek mahkeme kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığı kabul edildiğinde davacının talep edilen alacaklara hak kazanıp kazanmadığı, Mahkemece Hukuk Genel Kurulunca verilen bozma ilâmına uygun karar verilip verilmediği ve ayrımcılık tazminatının şartlarının oluşup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı Kanun'un 2 ve 5 inci maddeleri, Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 4, 11, 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı Kanun'un 2 ve 5 inci maddeleri, Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 4, 11, 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Eşitlik ilkesi en temel anlamda, 2709 sayılı T.C. Anayasası'nın "Kanun önünde eşitlik" kenar başlıklı 10 uncu ve “Ücrette Adalet Sağlanması” kenar başlıklı 55 inci maddelerinde ifade edilmiştir. Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Antlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır. İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde de doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

3. Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup iş hukuku bakımından bu ilke, işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Böylece işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tâbi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşullarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

4. 4857 sayılı Kanun sistematiğinde eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın "Eşit davranma ilkesi" başlığını taşıyan 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. İşverence, nesnel nedenlerin varlığı hâlinde işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi eşit işlem borcuna aykırılık oluşturmaz.

4. 4857 sayılı Kanun sistematiğinde eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın "Eşit davranma ilkesi" başlığını taşıyan 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. İşverence, nesnel nedenlerin varlığı hâlinde işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi eşit işlem borcuna aykırılık oluşturmaz.

5. Mutlak ayrım yasakları olarak nitelenebilecek hâller 5 inci maddenin ilk fıkrasında sayılmıştır. İlgili hükümde dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı öngörülmektedir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Fıkrada sayılan hâller sınırlı olmayıp bu hâllere benzer nedenlerle de işveren ayrım yasağını ihlal edemez. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi, siyasi sebepler ve dünya görüşü gibi sebepler benzeri sebepler kapsamında değerlendirilebilir.

6. Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmi süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği adı geçen hükümde açıklanmıştır.

7. Maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverence ücret ödeme borcunun ifası sırasında cinsiyet sebebiyle ayrım yapılamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, prim vb. ödemleri de kapsadığı açıktır.

8. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı Kanun'un 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir tazminattan başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme hükümleri geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

8. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı Kanun'un 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir tazminattan başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme hükümleri geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

9. Yerleşik hâle gelen içtihatlar uyarınca 4857 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinde düzenlenen ayrımcılık tazminatı koşullarının oluşması için öncelikle işverence yapılan farklı muamelenin ırk, dil, siyasi düşünce, inanç gibi sebeplere dayalı olması gerekmekte olup ilgili maddenin dar yorumlanması gerekir (Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 12.11.2018 tarihli ve 2015/26907 Esas, 2018/20333 Karar; 24.03.2020 tarihli ve 2019/8029 Esas, 2020/4421 Karar; 14.01.2021 tarihli ve 2018/7135 Esas, 2021/920 Karar sayılı ilâmları; Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 03.07.2019 tarih 2017/23268 Esas ve 2019/14998 Karar sayılı ilâmı). Bu sebeple işverenin mutlak ayrım yasakları dışında eşit davranma borcuna aykırı davranışında, borca aykırılık sebebiyle mahrum kalınan haklar talep edilebilir ise de sadece mutlak ayrım yasaklarının ihlali hâlinde ayrıca ayrımcılık tazminatına hükmedilebilir.

10. Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde somut uyuşmazlık değerlendirildiğinde; Mahkemece, taraflar arasında muvazaa olgusunun kesinleştiği böylece davacının asıl iş kapsamında çalıştığının kabulü gerektiği, dinlenen tanık anlatımlarına göre de aile günü denilen pikniğe alt işveren işçileri ile ailelerinin katılamadığı, yılbaşı yemeğine alt işveren işçilerinin çağırılmadığı, işyerinde üretimi yapılan ve çalışan işçilere dağıtılan sigaraların türü ve miktarının asıl işveren işçileri ile alt işveren işçilerinde farklılık gösterdiği, böylece davalı tarafça aynı işte çalışan kendi işçilerine ücret ve sosyal haklar yönünden daha olumlu ve yüksek miktarlar ödenmesine rağmen muvazaalı olarak çalıştırılan alt işveren işçilerine ödenmediğinin ispat edildiği gerekçesiyle davacının ayrımcılık tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizin yerleşik uygulamasına göre ayrımcılık tazminatına hükmedilebilmesi için 4857 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinde belirtilen mutlak ayrımcılık nedenlerinden (örneğin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce v.b.) birinin gerçekleşmesi gerekir. Bir diğer ifade ile, işverenin 4857 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinde öngörülen eşit işlem borcuna aykırılık teşkil eden her davranışı ayrımcılık tazminatına haz kazandırmaz. Somut olayda davacı tarafça mutlak ayrımcılık nedenlerinden birinin varlığı ileri sürülmediği gibi dosya kapsamında bu yönde bir delil de bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle ayrımcılık tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13168, Karar No: 2014/12811, Tarih: 11.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/13168 E.  ,  2014/12811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2011/382453

MAHKEMESİ : Uludere Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/01/2010

NUMARASI : 2008/115 (E) ve 2010/1 (K)

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-CMK'nun 195.maddesi gereğince çıkarılan meşruhatlı davetiyenin sanık S.. S..'ın daha önce tebligat yapılmamış olan adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesinin usule uygun olmadığı gözetilmeksizin, sanığın savunması alınmadan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Sanık S.. S..'ın eyleminin suç tarihi itibariyle 4926 sayılı kanunun 34. maddesi uyarınca ön ödemeye tâbi bulunduğu ve Cumhuriyet Başsavcılığınca usulüne uygun ön ödeme ihtarı yapılmadan kamu davası açılmış olduğu cihetle, mahkemesince sanığa usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Sanıklara atılı bulunan toplu kaçakçılık suçu nedeniyle gümrüklenmiş değerinin 4.5 katı üzerinden müteselsilen sorumlu olmak üzere ön ödeme önerisinde bulunulup sonucuna göre hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, soruşturma aşamasında, müteselsil sorumlu oldukları ihtar edilmeksizin yapılan ön ödeme teklifinin yerine getirilmediği gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre;

4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda atılı eylemin müeyyidesi adli para cezasını, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda ise hürriyeti bağlayıcı cezanın yanında adli para cezasını da içermekte olduğu; kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nun 50.maddesi gereğince adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi halinde verilen sonuç ceza itibariyle 5607 sayılı yasanın sanık lehine olabileceği gözetilerek;

Olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ile suç tarihinden sonra 31/03/2007 tarihinde yürürlüğe giren 5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun ilgili bütün hükümleri uygulanarak elde edilecek sonuçların birbiriyle karşılaştırılması ve karar yerinde tartışılması suretiyle lehe olan yasanın belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, bu husus tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21670, Karar No: 2014/27152, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/21670 E.  ,  2014/27152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2012/528-2014/129

DAVA :Davacı, idari para cezasının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 2004 yılında yapılan Çalışma Bakanlığı iş müfettişi tarafından yapılan denetim sonucunda 4857 SK 77. md ne aykırılıktan dolayı 500 TL meblağlı idari para cezası tahakkuk ettirildiğini ancak tebligatın 2012 yılında yapıldığını, yasal zamanaşımı süresinin geçtiğini, af yasası kapsamında bütün borcunu kapattığını, 14/04/2004 tarihinde işyerinde teftiş yapılmadığını, o tarihte işyerinin kapalı olduğunu beyanla idari para cezasının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı olarak Çalışma ve Sosyal Güvenlik Kurumu İstanbul İl Müdürlüğü gösterilmiş ise de böyle bir kurumun bulunmadığını, idari para cezalarına idari yaptırım kararının tebliğinden itibaren 15 gün içinde sulh ceza mahkemesine başvuruda bulunulabileceğinden görev itirazında bulunduklarını, şirket nezdinde gerçekleştirilen teftiş üzerine hazırlanan raporda davacının kabahatin gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan hükümlere muhalefet ettiğinin tespit edildiğini beyanla usul ve yasaya aykırı davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, idari para cezasına ilişkin tebligatın 09/06/2004 tarihinde düzenlendiği ancak davacıya tebligatın 04/06/2012 tarihinde gerçekleştirildiği, bu durumda 6183 sayılı Yasanın 102.maddesinde yer alan zamanaşımı süresinin 09/06/2004 tarihine göre yıl sonu itibarıyla uygulandığında, 31/12/2009 tarihi itibarıyla zamanaşımının gerçekleştiği, 103.maddede yer alan zamanaşımını kesen herhangi bir işlemin de bulunmadığı, idari para cezasının zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 108. maddesine göre, bu kanunda öngörülen idari para cezaları, 101. ve 106. maddelerdeki idari para cezaları hariç, gerekçesi belirtilmek suretiyle Ç.. B.. Bölge Müdürünce verilir. 101. ve 106. maddeler kapsamındaki idari para cezaları ise doğrudan Türkiye İş Kurumu il müdürü tarafından; birden fazla ilde işyerleri bulunan işverenlere uygulanacak idari para cezası ise işyerlerinin merkezinin bulunduğu yerdeki Türkiye İş Kurumu il müdürünce verilir ve genel esaslara göre tahsil edilir.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3. maddesinde, "Bu Kanunun; a) İdarî yaptırım kararlarına karşı kanun yoluna ilişkin hükümleri, diğer kanunlarda aksine hüküm bulunmaması halinde, b) Diğer genel hükümleri, idarî para cezası veya mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımını gerektiren bütün fiiller hakkında, uygulanır" denilirken yine aynı Kanun’un “Başvuru Yolu” başlıklı 27. maddesinin 1. fıkrasında ise, “İdari para cezası ve mülkiyetin kamuya geçirilmesine ilişkin idari yaptırım kararına karşı, kararın tebliği veya tefhimi tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde, sulh ceza mahkemesine başvurulabilir. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari yaptırım kararı kesinleşir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere, 4857 sayılı Kanun’da idari para cezasına karşı başvurulacak kanun yoluna ilişkin özel bir düzenleme yer almadığından bu konudaki genel düzenlemeler olan Kabahatler Kanunu’nun 3. ve 27. maddelerindeki düzenlemelerden ayrılmayı gerekli kılacak bir durum mevcut değildir. Nitekim Uyuşmazlık mahkemesi de 02.05.2012 gün, 28280 sayılı Resmi Gazete ’de yayımlanan 09.04.2012 gün, 2012/17 esas, 2012/70 sayılı kararıyla bu konuda görevli yargı yolunun adli yargı, görevli mahkemenin ise sulh ceza mahkemesi olduğunu ifade etmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacıya iş müfettişince yapılan denetim sonucunda 4857 sayılı İş Kanunu 77. maddesinde düzenlenen işyerinde meydana gelen iş kazasını yasal süresi içerisinde ilgili müdürlüğe bildirmediği gerekçesiyle idari para cezası kesildiği ve davacının da bu cezanın iptalini istediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda da belirtildiği üzere idari para cezasına itiraz bakımından Kabahatler Kanunundaki düzenlemeler gereğince görevli mahkeme sulh ceza mahkemesidir. Bu nedenle mahkemece görevsizlik kararı verilmelidir.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2435, Karar No: 2016/4398, Tarih: 20.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/2435 E.  ,  2016/4398 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP:

İftira suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 285/1, 59 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddeleri gereğince 1.050,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2008 tarihli ve 2007/262 esas, 2008/412 sayılı kararının temyizini müteakip, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.06.2013 tarihli ve 2010/31656 esas, 2013/18489 karar sayılı ilamı ile eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verildiğinden, 26.12.2005 olan suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun ilgili maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmü kurulduğundan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununun 231. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması sonrası, duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesine dair... 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2015 tarihli ve 2013/1019 esas, 2015/374 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin bozma ilamı sonrası yeniden yapılan yargılamada, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.06.2013 tarihli ve 2010/31656 esas, 2013/18489 karar sayılı bozma ilamına da uyulmasına rağmen, 26.12.2005 olan suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince kamu davasının zamanaşımı sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 08.02.2016 gün ve 94660652-105-34-15243-2015-Kyb sayılı yazılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2016 tarih ve 2016/77395 sayılı tebliğnamesi ile bozma talep edilmiş olmakla dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

(1) Olay:

15.04.2004 vade tarihli 40.000,00TL'lik bonoya istinaden hamil Burhan Erol

TÜRK MİLLETİ ADINA

(1) Olay:

15.04.2004 vade tarihli 40.000,00TL'lik bonoya istinaden hamil Burhan Erol

tarafından bonoda lehdar olan..., keşidecileri borçluları ..., ... olan borçlulara karşı ... 4. İcra Müdürlüğünün 2004/4292 esas sayılı dosyasından icra takibi yapılması sonrasında, sanık ... vekili aracılığıyla müşteki olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığına yapmış olduğu 26.12.2005 havale tarihli şikayet dilekçesinde, takibe konu bono altındaki imzanın müvekkiline ait olmadığından, şüpheliler ..., ... ve...'nin evrakta sahtecilik suçundan cezalandırılmasını talep ettiği, sanıklar...,...,... hakkında sahtecilik suçundan ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/689 esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığı, sanık ... yönünden ise Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 2006/35286 hazırlık numaralı iddianamesi ile iftira suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 285/1, 59 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 4. maddeleri gereğince 1.050,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2008 tarihli ve 2007/262 esas, 2008/412 sayılı kararının temyizini müteakip, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.06.2013 tarihli ve 2010/31656 esas, 2013/18489 karar sayılı ilamı ile eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verildiğinden, 26.12.2005 olan suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun ilgili maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmü kurulduğundan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununun 231. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması sonrası, bozma ilamına uyularak duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesine dair... 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2015 tarihli ve 2013/1019 esas 2015/374 sayılı karar temyiz edilmeden kesinleşmiştir.

II) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

İftira suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 285/1, 59 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 4. maddeleri gereğince 1.050,00 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2008 tarihli ve 2007/262 esas, 2008/412 sayılı kararının temyizini müteakip, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.06.2013 tarihli ve 2010/31656 esas, 2013/18489 karar sayılı ilamı ile eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verildiğinden, 26.12.2005 olan suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun ilgili maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmü kurulduğundan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununun 231. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması sonrası, duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda ... 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2015 tarihli ve 2013/1019 esas 2015/374 sayılı kararı ile zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesinde isabet bulunup bulunmadığına ilişkindir.

III) Hukuksal Değerlendirme: