muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12, Karar No: 2018/2489, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/12 E.  ,  2018/2489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9106, Karar No: 2019/6724, Tarih: 29.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/9106 E.  ,  2019/6724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının davacılar avukatınca murafaa talepli, davalı ... Eğt. ve Sos. Yardım İkt. İşletmesi avukatınca murafaa talebi olmaksızın temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Murafaa için belirlenen günde davacılar vekili avukat ... . ile davalı ... Eğt. ve Sos. Yardım Vakfı Sağ. Tes. İktisadi İşl. vekili avukat ..., diğer davalı ... vekili avukat... geldi. Hazır olan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra kararın açıklanması başka bir güne bırakıldı. Yapılan incelemede temyiz dilekçesinin süresinde verildiğinin anlaşılması üzerine gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, davacı ...'in boyun bölgesindeki ağrıları nedeniyle davalılara başvurduğunu, davalı doktor tarafından iki defa ameliyat edildiğini, iyileşme olmadığını, davacı ... başka bir hastaneye başvurduğunda ameliyatın hatalı yapıldığının ve omuriliğinin zedelendiğinin belirtildiğini, diğer davacıların ...’in eş ve çocukları olduğunu, olay nedeniyle tüm davacıların maddi ve manevi olarak zarar gördüklerini ileri sürerek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı ve davalılardan ... Eğitim Ve Sosyal Yardım Vakfı Sağlık Tesisleri İktisadi İşletmesi istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesince, ilk derece mahkemesinin kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından HMK 353/1-b maddesi gereğince istinaf kanun yolu başvurularının esastan reddine, karar verilmiştir.

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 2.037,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, aşağıda dökümü yazılı 13,00 TL kalan harcın davacılardan, 13,00 TL kalan harcın davalı ... Eğt. ve Sos. Yardım. İkt. İşletmesi'nden alınmasına, 29/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/919, Karar No: 2022/220, Tarih: 01.03.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/919 E.  ,  2022/220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından verilen 13.03.2018 tarihli ve 2016/580 E., 2018/230 K. sayılı davanın reddine ilişkin karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 21.10.2019 tarihli ve 2018/3083 E., 2019/4860 K. sayılı kararı ile bozulmuş, İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2020/73 E., 2020/346 K. sayılı kararı ile Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

4. Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 297. maddesinde belirtilmiştir. Bu kapsamda HMK’nin 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

5. Ayrıca HMK’nin 294/3 maddesinde ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

6. Öte yandan bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf yapılmak suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikârdır. Nitekim, Yargıtayın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulunun 04.02.2021 tarihli ve 2021/4-100 E., 2021/41 K.; 07.03.2019 tarihli ve 2019/13-113 E., 2019/248 K.; 10.12.2019 tarihli ve 2019/1-691 E., 2019/1319 K. sayılı kararları).

7. Somut olayda ise; direnme kararına esas gerekçeli kararın hüküm kısmı ile direnmeye esas kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış, gerekçeli kararda ve kısa kararda önceki karara atıf yapılarak sadece; "Mahkememizin 13/03/2018 tarih ve 2016/580 Esas-2018/230 Karar sayılı kararında direnilmesine" denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamına göre gerekçeli ve kısa kararda taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz hüküm kurulmamıştır.

8. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

8. Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

9. O hâlde mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında belirtildiği, açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

10. Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan gerekçeli karar ile kısa karar, usule uygun kararlar değildir. Hâl böyle olunca direnme kararının bu nedenle usulden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440-III/1 maddesi gereğince miktar itibariyle karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.03.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14850, Karar No: 2012/21280, Tarih: 05.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/14850 E.  ,  2012/21280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

..., 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

2-Dava konusu 102 ada 123 parsel sayılı taşınmazın dayanak tapu kaydının ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtildikten,

3-Dava konusu taşınmazlardan kanal geçirilmesi nedeniyle kamulaştırma yapılmışsa, davalı idareden kamulaştırma belgeleri getirtildikten, kamulaştırma davası açılmışsa, ait olduğu mahkemeden dava dosyası celp edildikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6204, Karar No: 2020/312, Tarih: 23.01.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/6204 E.  ,  2020/312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davada İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, endüstriyel tasarım hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince; Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06/04/2017 tarihli 2014/268 E. - 2017/131 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne, davalıya ait 2011/06624 sayılı Endüstriyel Tasarım Tescil Belgesindeki 12. numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verildiği, davalı vekilinin 16/04/2019 tarihli dilekçesi ile istinaf başvurusunda bulunduğu, mahkemenin 24/04/2019 tarihli ek kararı ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verdiği, davalı vekilinin 02/05/2019 tarihli dilekçesiyle ek karara karşı istinaf başvurusunda bulunduğu, dosyanın 23/05/2019 tarihinde istinaf incelemesi yapılmak üzere Dairemize geldiği görülmüştür. Davalı vekilinin istinaf başvuru tarihinde ve dosyanın Dairemize gelerek esasa kayıt tarihinde, Bursa Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği, davanın istinaf incelemesinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi ilgili hukuk dairesinde yapılmasının gerektiği gerekçesiyle, Bursa İstinaf Mahkemelerine gönderilmek üzere mahalli mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince mahkemenin gerekçeli karar tarihi 06/04/2017'dir. Bu karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine yerel mahkemece 24/04/2019 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmiş, yine bu ek karara karşı da davalı vekili tarafından istinaf dilekçesi sunulmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince mahkemenin gerekçeli karar tarihi 06/04/2017'dir. Bu karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine yerel mahkemece 24/04/2019 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verilmiş, yine bu ek karara karşı da davalı vekili tarafından istinaf dilekçesi sunulmuştur.

Dosyanın istinaf incelemesi için gönderildiği İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi tarafından her ne kadar 21/06/2019 tarih, 2019/1334 E. - 2019/1352 K. sayılı kararıyla "istinaf başvuru tarihinde ve dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gittiği tarihte" Bursa Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçtiğinden bahisle dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere yerel mahkemesine geri çevrildiği anlaşılmakta ise de; dosyanın incelenmesinde; yerel mahkemenin 06/04/2017 tarihli gerekçeli kararına karşı istinaf isteminde bulunulmuş olduğu, mahkemenin bu istinafın süre yönünden reddine dair ek kararının asıl kararı incelemeye yetkili bölge adliye mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği, zira ek kararın yerinde olmadığı kanaatiyle kaldırılmasına karar verilmesi halinde asıl karar tarihi itibariyle incelemeye yetkili yer istinaf mahkemesinin görevli olduğunun açık olduğu, bu durumda ek kararın asıl kararla bağlantısı nedeniyle Bursa Bölge Adliye Mahkemesince dosyanın incelenmesinin mümkün olmadığı, aslolanın gerekçeli karar tarihi olduğu, aksi bir düşüncenin birden fazla tarafın istinafa geldiği durumlarda birinin istinafının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi, sonraki tarihte istinafa gelen tarafın istinafının ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerekeceği gibi hatalı bir yoruma neden olacağı da dikkate alınarak, Hakimler ve Savcılar Kurulu'nun 03/08/2017 tarih ve 703 sayılı Kararı ile 5235 sayılı Kanunun Ek Madde 1 hükmü uyarınca yargı çevremizde bulunan ilk derece mahkemelerince 05/09/2017 tarihinden itibaren verilecek kararlar hakkında istinaf incelemesinin Dairemiz tarafından yapılması gerekmekte olup, istinafa konu kararın anılan tarihten önce verildiği, dolayısıyla istinaf incelemesinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılması gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

Dosya kapsamında Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06/04/2017 tarihli gerekçeli kararına karşı istinaf isteminde bulunulmuş olduğu, Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin bu istinafın süre yönünden reddine dair ek kararının asıl kararı incelemeye yetkili bölge adliye mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği, zira ek kararın yerinde olmadığı kanaatiyle kaldırılmasına karar verilmesi halinde asıl karar tarihi itibariyle incelemeye yetkili yer istinaf mahkemesinin görevli olduğunun açık olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13696, Karar No: 2021/18705, Tarih: 06.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/13696 E.  ,  2021/18705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın hükmün yüzüne okunmadığı ve teşdiden cezalandırıldığına dair yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6522, Karar No: 2018/3510, Tarih: 27.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6522 E.  ,  2018/3510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4964, Karar No: 2014/1696, Tarih: 13.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4964 E.  ,  2014/1696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14063, Karar No: 2019/6429, Tarih: 09.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/14063 E.  ,  2019/6429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 03/05/2013 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve tazminat talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı, maliki olduğu 766 parsel sayılı taşınmazın davalının atık suları geçirilerek taşınmaz içerisinde bulunan içme ve sulama amaçlı su kuyusuna bu suyun karışması ile bir kısım ağaçlarının kuruduğunu, davalının tecavüzünün hala devam ettiğini, bu konuda tespit yaptırdığını belirterek davalının komşuluk hukukuna aykırı elatmanın önlenmesine ve oluşan 670,00TL zararının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının doğru olmadığını, davacıya ait kuyuya atık su kanalından su sızdığının kesin bir şekilde tespit edilemediğini, ürün zararının sebebinin belli olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin verilen ilk hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine, 1. Hukuk Dairesince dava değerinin elatmanın önlenmesi talebi yönünden dava değeri belirlenerek harcın tamamlatılması gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

Bozmaya uyulmuş, dava değeri belirlenerek eksik harç tamamlatılmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne davalı tarafça dere yatağına akıtılan suyun kaynağından kesilmesi suretiyle davalının 766 parsel sayılı taşınmaza elatmasının önlenmesine, 670,00TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nin madde 683'deki "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir" hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730. ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK'nin "Komşu" hakkı başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.