muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5121, Karar No: 2025/2137, Tarih: 20.02.2025

Hükme esas alınan iletişimin tespiti delillerinin Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 2008/17975 soruşturma sayılı dosyası kapsamında ekseriyetle "suç örgütü kurma ve buna bağlı olarak örgüt faaliyetleri" suçundan alınan kararlara istinaden elde edildiği, rüşvet suçundan mahkumiyet kararı verilen sanıklardan yalnızca ... hakkında ilk kez 16.12.2008 tarihinde "rüşvet" suçundan iletişimin tespitine karar verildiği, diğer sanıklar hakkında ise atılı suçtan iletişimin tespitlerine yönelik bir karar alınmadığı anlaşılmakla; 5271 sayılı Kanun'un "Tesadüfen elde edilen deliller" başlıklı 138. maddesinin ikinci fıkrasında "Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, yapılmakta olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan ve ancak, 135'inci maddenin altıncı fıkrasında sayılan suçlardan birinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delil elde edilirse; bu delil muhafaza altına alınır ve durum Cumhuriyet savcılığına derhâl bildirilir." hükmüne yer verilmiş olup, 01.06.2005 tarihinden sonra başvurulacak olan iletişimin denetlenmesi tedbiri sırasında, soruşturma veya kovuşturma ile ilgili olmayan ancak 135. maddenin altıncı fıkrasında sayılan suç ya da suçlardan birisinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek delilin elde edilmesi durumunda "tesadüfen elde edilen delil" olarak adlandırılan bu delilin belirtilen suçun soruşturma ve kovuşturulmasında kullanılmasının olanaklı hale getirildiği, bu düzenlemeyle telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, soruşturma veya kovuşturmayla ilgili olmayan fakat 135. maddenin altıncı fıkrasında sayılan katalog suç ya da suçlardan birisinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delilin elde edilmesi durumunda, söz konusu delilin ceza yargılamasında kullanılabileceğinin kabul edilmiş olması, tedbirin uygulanması sonucunda elde edilen delillerin 135. maddenin altıncı fıkrasında sayılan suçlarla sınırlı olmak kaydıyla, aynı soruşturma ya da kovuşturmayla ilgili suçlar yönüyle öncelikle kullanılabileceğinin kabulünü gerektirdiği diğer yandan 5271 sayılı Kanun'un “Teknik Araçlarla İzleme” başlıklı 140. maddesinin “Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda kuvvetli şüphe sebepleri bulunması ve başka suretle delil elde edilememesi hâlinde, şüpheli veya sanığın kamuya açık yerlerdeki faaliyetleri ve iş yeri teknik araçlarla izlenebilir, ses veya görüntü kaydı alınabilir.” hükmü uyarınca sanıklar hakkında teknik araçlarla izleme kararı verilebilmesi için soruşturma konusu suçun kanunda sayılan suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde edilme olanağının bulunmaması, hakim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararı gerektiği, 5271 sayılı Kanun'un 140

.” hükmü uyarınca sanıklar hakkında teknik araçlarla izleme kararı verilebilmesi için soruşturma konusu suçun kanunda sayılan suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde edilme olanağının bulunmaması, hakim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararı gerektiği, 5271 sayılı Kanun'un 140. maddesi gereğince alınan teknik araçlarla izleme kararı sonucunda elde edilen delillerin yalnızca bu maddede sayılan katalog suçlar kapsamında yer alan suç bakımından delil olarak kullanılabileceği, katalog suçlar dışında kalan bir suç bakımından ise elde edilen delillerin yargılamada kullanılmasının maddenin 4. fıkrasının açık hükmü karşısında olanaklı olmadığı, buna karşılık 5271 sayılı Kanun'un 138. maddesi, Kanunun "Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Beşinci Bölüm Telekomünikasyon Yoluyla Yapılan İletişimin Denetlenmesi" başlığı altında, aynı Kanun'un 140. maddesi ise Kanun'un "Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Altıncı Bölüm Gizli Soruşturmacı ve Teknik Araçlarla İzleme" başlığı altında düzenlendiğinden, “Tesadüfen elde edilen deliller” başlıklı 138. maddesi teknik araçlarla izlemeyi kapsamadığı gibi Kanunda teknik araçlarla izlemeye ilişkin olarak 138. maddedeki düzenlemeye benzer bir hükme yer verilmediğinden, teknik araçlarla izleme sırasında tesadüfen elde edilen delillerin soruşturma veya kovuşturma sırasında 5271 sayılı Kanun'un 217. maddesi kapsamında delil olarak kullanılmasının olanaklı olmadığı nazara alınarak; "suç örgütü kurma ve buna bağlı olarak örgüt faaliyetleri" suçundan yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında tespiti yapılan katalog suçlardan olan rüşvet suçuna ilişkin iletişimin tespiti içeriklerinin 5271 sayılı Kanun'un 138. maddesi uyarınca Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilme şekli ve zamanı araştırılıp, kanıt değerinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, iletişimin tespitlerinin ve teknik takiplerin hukuka aykırılığının tespiti halinde bu deliller dışlanarak dosya kapsamındaki diğer deliller değerlendirilmek suretiyle sanıkların hukuki durumlarının ayrı ayrı takdir ve tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un rüşveti tanımlayan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yürürlükte kalan 252/3. maddesinde "Rüşvet bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır." denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlamasının (05.07.2012 tarihine kadar) rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı dikkate alındığında, menfaat karşılığında, dökümü yasak olan yerlere harfiyat dökülmesinin sağlandığı iddialarına yönelik, ilgili sanıklar hakkında bir tespit yapılıp yapılmadığı, buna bağlı olarak idari para cezaları uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak, bu yönde bir tespit yahut kesinleşmiş idari para cezası olmaması halinde kamu görevlisi sanıkların görevlerinin gereklerine uygun davranmaları karşılığında menfaat temin etme şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un suç tarihleri itibariyle yürürlükte olan mülga 257/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, menfaat sağlayan, kamu görevlisi olmayan sanıkların eylemlerinin ise bu suça iştirak niteliğinde olacağı ayrıca rüşvet suçunun oluşabilmesi için bir rüşvet anlaşmasının bulunması, anlaşmanın da işin yapılmasından önce veya en geç yapılması anında olması gerektiği, sübutu kabul edilen rüşvet eylemleri bakımından rüşvet anlaşmasının ne şekilde gerçekleştiğinin her bir olay yönünden karar yerinde ayrı ayrı tartışılıp değerlendirilmesi ve 5237 sayılı Kanun'un mülga 257/3. maddesi kapsamında düzenlenen suç üzerinde durulması sonrasında, sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme, yetersiz gerekçe ve yanılgılı değerlendirmeler sonucu yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kabule göre de;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.04.2016 tarihli ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı Kararında da benzer şekilde belirtildiği üzere rüşvet suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı işlenen suçlar bölümünde düzenlenmiş olması karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin suçun mağduru değil zarar göreni olacağı nazara alınarak, haklarında birden fazla mahkumiyet hükmü kurulan sanıklar hakkında tek suçtan hüküm kurulup zincirleme suç nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uygulanmak suretiyle artırım yapılarak ceza belirlenmesi yerine, eylemlerinin ayrı suç olarak kabulüyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçları 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işledikleri kabul edilen kamu görevlisi olan sanıklar hakkında 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek hükümlerin 1412 sayılı Kanun'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/499, Karar No: 2009/574, Tarih: 23.12.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/13-499 E.  ,  2009/574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 3.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14.05.2009

Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Trabzon 3.Asliye Hukuk Mahkemesince reddine dair verilen 24.05.2007 gün ve 2005/538 E- 2007/153 K.sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 06.10.2008 gün ve 2008/8263-11171 sayılı ilamı ile ; bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi için hükme esas alınan deliller ile dava evrakının eksiksiz olması, işlem sırasına göre belli bir düzen içinde bulunması gerekmektedir.

Nitekim, bu gereğin yerine getirilmesine yönelik olarak Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliği’nin 25.maddesinde “dava dosyalarının düzenlenmesine ilişkin” kurallar açıklanmış ve aynı maddede dosyaya giren her kağıt ve evrakın dosyanın kapağında gösterilen belli hanelere düzgünce yazılması ve bu hanelerde yer alan numaraların dosyadaki evrak üzerinde de aynı sırayla gösterilmesi, tek kartona sığmayan dosyalarda başka bir kartona geçilmesi halinde de aynı kurallara uyularak iki ya da daha fazla kartonun sırasıyla birbiriyle ilgilendirilmesi gereğine işaret edilmiştir. Uygulamada dizi pusulası olarak adlandırılan bu işlem dosyanın temyiz incelemesine eksiksiz gönderilmesini sağlamakla zaman ve evrak kaybını da önlemektedir.

Yine, aynı Yönetmeliğin 53. maddesinin 5,6,7,8. fıkralarında dosyaların temyiz incelemesine gönderilirken dikkat edilmesi gereken hususlar ve bununla ilgili sorumluluklar sıralanmıştır.

Temyiz incelemesine konu eldeki dava dosyasına daha önce delil olarak celbedilen, mahkemenin ilk kararı ve bozma aşamasında dosyada olduğu anlaşılan dava dosyalarının direnme kararının temyiz incelemesi aşamasında dosyaya eklenmediği anlaşılmış; dosya dizi pusulasına da bağlanmamıştır.

Şu durumda, mahkemece yapılacak iş;Öncelikle dava dosyasının, yukarıda içerikleri açıklanan Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliği hükümleri gereğince, celbedilen ve delil olarak dosya arasında alınan dosyalar da ayrı ayrı gösterilmek üzere,sırasıyla düzenlenerek dizi pusulasına bağlanması; başta Trabzon 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/136 esas, Trabzon 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/21 D.iş , Trabzon 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/46 D.İş sayılı dosyaları olmak üzere delil olarak dosyaya celbedilen dosyaların aslının evraka eklenmesi; dosyanın son kontrolünün de sağlanarak eksiksiz olarak Yargıtay’a gönderilmesi olmalıdır.

Bu nedenle dosya mahalline geri çevrilmelidir.

Bu nedenle dosya mahalline geri çevrilmelidir.

S O N U Ç  : Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın temyiz incelemesine eksiksiz gönderilmek üzere mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,  23.12.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3664, Karar No: 2017/5850, Tarih: 15.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3664 E.  ,  2017/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Mahallesi 675 ada 11 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine 15/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16803, Karar No: 2012/22546, Tarih: 26.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/16803 E.  ,  2012/22546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :20.7.2011

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Antalya ili, ....ilçesi, ..... Köyü, 205 parsel sayılı taşınmazda Y... mirasçıları adına kayıtlı 1/4 paya, 3561 sayılı Yasa gereğince yönetim kayyımı atanmasına ilişkindir. Mahkemece yapılan kolluk araştırmasıyla pay malikinin mirasçılarının saptandıkları gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma hüküm vermeye elverişli değildir. Mahkemece getirtilen tapu kaydının dayanağı tapulama tutanağı ve eklerinde pay maliki Y...un baba isminin Ö.. A.. Ç..olarak belirtildiği, oysa yapılan araştırmada belirlenen Y...'un baba isminin N... ve doğum tarihinin getirtilen nüfus kaydına göre 1864 olduğu görülmektedir. Bu durumda tapu kayıt maliki ile saptanan mirasçılar arasında akti ve ırsen bir ilişki mevcut değildir. Mahkemece tapulama tutanağı ve eklerindeki açıklamalar gözönüne alınarak, revizyon gören tapu kayıtlarıyla, ilgili nüfus kayıtları da getirtilerek tapu kayıt malikinin kim olduğunun duraksamaya yol açmayacak şekilde belirlenmesiyle, gerçekleşecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi. 26.09.2012 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/10084, Karar No: 2022/10560, Tarih: 20.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/10084 E.  ,  2022/10560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin 16/07/2020-2020/13 esas

ve 2020/193 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2- 22/10/2021 tarihli istinaf talebinin esastan reddi kararı

3- 19/01/2022 tarihli temyiz talebinin süreden reddi kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin usule uygun şekilde 05/11/2021 tarihinde sanık müdafiine tebliğ ettiği 22/10/2021 tarihli gerekçeli kararının, sanık müdafii tarafından süresinden sonra 24/12/2021 tarihinde temyiz edilmesi üzerine, 19/01/2022 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın 26/01/2022 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği, süresinde temyiz edilmemesi üzerine ek kararın 03/02/2022 tarihinde kesinleştiği,

Sanığın 10/02/2022 tarihli temyiz dilekçesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin yeniden 09/03/2022 tarihinde ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verdiği ve 17/03/2022 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 24/03/2022 tarihinde 22.10.2021 tarihli kararı ve 19.01.2022 tarihli ek kararı temyiz etmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiş ise de;

CMK'nın 39. maddesine göre kesin olarak belirlenen sürelerin uzatılması veya kısaltılmasının mümkün olmadığı; ayrıca itiraz, istinaf ve temyiz süreleri hak düşürücü nitelikte olup bu sürelerin geçmesi halinde artık bu işlemlerin yeniden bir daha yapılmasının mümkün olmadığı;

CMK'nın 296. maddesinde düzenlenen başvurunun da niteliği itibariyle infazı ertelemeyen bir itiraz olduğu ve buradaki 7 günlük sürenin de hak düşürücü nitelikte olduğu;

Somut karar ve başvurular incelendiğinde, sanık müdafiinin süresinden sonra temyiz başvurusunda bulunması üzerine, 19/01/2022 tarihinde ek karar ile talebin süre yönünden reddine karar verildiği ve bu kararın sanık müdafiine usule uygun şekilde tebliğ edilmesi üzerine ek kararın süresinde temyiz edilmemesi üzerine 03/02/2022 tarihinde kesinleştiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin 09/03/2022 tarihli temyizin reddine dair ek kararının hukuki değerden yoksun olduğunun anlaşılması karşısında, 10/02/2022 ve 24/03/2022 tarihli dilekçelerin 19/01/2022 tarihli ek karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan

incelemede; sanık ve müdafiinin eski hale getirme nedeni de bulunmayan 10/02/2022 ve 24/03/2022 tarihli temyiz başvurularının CMK'nın 296/2. maddesinde belirtilen 7 günlük süreden sonra yapıldıkları anlaşıldığından temyiz taleplerinin CMK 'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE, 20/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26221, Karar No: 2015/3195, Tarih: 19.02.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/26221 E.  ,  2015/3195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takipte örnek 10 ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu yasal süresinde icra mahkemesine başvurarak takibe konu bono ile ilgili resmi belgede sahtecilik suçundan soruşturma açıldığını, HMK'nın 209/1.maddesi gereğince takibin durması gerektiğini ileri sürmüş, mahkemece istemin kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmiştir.

İcra ve iflas hukuku, icra ve iflas takiplerinin usul hukuku niteliğindedir. Bu hukuk dalının amacı, bir yandan takip alacaklısının alacağına kavuşması için borçlu veya üçüncü kişilerin çıkarabilecekleri zorlukları ortadan kaldırmak, diğer yandan kötüniyetli takiplere karşı takip borçlusunun kendisini korumasını sağlayacak hukuki çareler bulmak, bu arada takipten etkilenen üçüncü kişilerin menfaatlerini korumak, takip işlemlerinin yapılması sırasında insan hak ve hürriyetlerinin ihlal edilmesini önlemektir. İcra iflas hukukunun en önemli kaynağı İcra ve İflas Kanunu olup, bu Kanun, icra ve iflas takibinden, tahsile kadar uygulanması gereken usul hükümlerini düzenlemektedir.

Kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile yapılan takipte, takibe konu kambiyo senedi altındaki imzaya itiraz, İİK'nın 170. maddesinde özel olarak düzenlendiğinden, imza inkarı nedenine dayalı sahtelik iddiası hakkında, sonraki genel kanun olan HMK'nın 209. maddesi uygulanamaz. İmza itirazı, İİK'nın 170/1. maddesi uyarınca satıştan başka icra takip muamelelerini durdurmaz. Ancak icra mahkemesi itirazla ilgili kararına kadar takibin geçici olarak durdurulmasına karar verebilir (İİK m. 170/2).

Öte yandan sahtelik iddiasının imza itirazı dışındaki bir nedene (yazıda sahtelik) dayanması halinde Dairemiz, İcra ve İflas Kanunu'nda bir düzenleme bulunmadığından HMK'nın 209. maddesinin uygulanması gerektiği görüşünde iken, daha sonra içtihat değişikliğine gidilerek, senet üzerinde bulunan yazıdaki sahtelik iddiasının borca itiraz niteliğinde olup, bu konunun da İİK'nın 169/a maddesinde düzenlenmiş olması nedeniyle, HMK'nın 209. maddesinin bu yönden de uygulama yerinin olmadığı görüşü benimsenmiştir.

İcra mahkemesi, önüne gelen itiraz ve şikayetleri, İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenen özel usul kurallarını uygulayarak takip hukuku bakımından kesin hükme bağladığından, anılan mahkemenin kararları kural olarak maddi anlamda kesin hüküm niteliği taşımaz. Bu nedenle borca veya imzaya itirazın incelenmesi sırasında sahtelik iddiasına dayalı olarak genel mahkemelerde açılan davaları bekletici mesele yapamayacağı gibi takibin durdurulmasına da karar veremez. Sadece İİK'nın 169/a-2. maddesi uyarınca itirazın esası hakkındaki kararına kadar icra takibinin muvakkaten durdurulmasına karar verebilir. İcra mahkemesince takibe konu alacakla ilgili bir karar verilmiş olması, aynı alacak hakkında genel mahkemelerde dava açılmasına engel oluşturmaz.

Borçlunun sahtelik nedenine dayalı olarak açtığı menfi tespit davası, İİK'nın 72. maddesi kapsamında bir dava olup, anılan maddedeki usule göre mahkemeden alınacak ihtiyati tedbir kararı ile icra takibi durdurulabilir. Sahtelik nedeniyle açılan menfi tespit davası gibi, cumhuriyet savcılığına aynı nedenle yapılan şikayet ve ceza mahkemesinde açılan dava da kendiliğinden icra takibini durdurmaz ve bekletici mesele yapılamaz. Ancak cumhuriyet savcılığı veya ceza mahkemesince tedbir kararı verilirse icra takibi durdurulabilir.

Yukarıda açıklanan ilke ve kurallar ışığında, takibin kesinleşmesi öncesi veya sonrasında takibe konu senedin sahteliğinin iddia edilmesi, HMK'nın 209. maddesi uyarınca takibin durdurulması sonucunu doğurmaz. Anılan hüküm, genel mahkemelerde açılan davalarla ilgili olarak senedin hiçbir işleme esas alınamayacağını, başka bir anlatımla delil olarak kullanılamayacağını öngörmekte olup, icra takibine etkisi yoktur.

O halde mahkemece, icra müdürlüğünce verilen 10.07.2014 tarihli karar yerinde olduğu halde, HMK'nın 209/1.maddesi gerekçe gösterilerek şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.02.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Üye .....'nun Karşı Oy Yazısı :

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 08.12.1982 günlü 1982/4 Es. ve 1982/4 Ka. sayılı kararına göre ''Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 142. maddesi hükmüne göre, mahkemelerin görevleri kanunla düzenlenir. Öte yandan, 5 Aralık 1977 tarihli, 4/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da açıklandığı üzere, mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgili olup kıyas veya yorum yolu ile genişletilmesi yahut değiştirilmesi mümkün bulunmamaktadır. Şayet kanunda açıklık yoksa, görev genel mahkemelere aittir.''

Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2014 tarihli 2013/12-1310 Es. ve 2014/532 Ka. sayılı ilamına göre icra mahkemesinin yetkisi sınırlıdır.