muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4513, Karar No: 2017/3448, Tarih: 16.10.2017

6100 sayılı HMK hükümlerine göre; mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Taraflar, bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya

yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilirler. Mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden, yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi, tayin edeceği duruşmada, sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir. Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir. Hâkim, bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendirir.

O halde mahkemece yapılacak iş; taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu ancak iş bedelinin hesaplanmasında uyuşmazlık bulunduğundan TBK'nın 481. madde gereğince mahalli serbest piyasa rayicine göre bedelin belirlenmesi gerekir. Ne kadar iş bedeli hak edildiği hususu gerektiğinde 6100 sayılı HMK'nın 266 ve devamı madde hükümlerine uygun seçilecek uzman bilirkişi yada bilirkişiler kurulu aracılığıyla gerektiğinde yerinde keşif yapılmak suretiyle saptanmalı ve alınacak rapor değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1897, Karar No: 2007/2557, Tarih: 22.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/1897 E.  ,  2007/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 22.02.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı “kadın” tarafından boşanma davası açıldığı; davalı “kocanın” süresi içinde (HUMK m. 195) yetki itirazında (HUMK m. 187 b. 2) bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde (TMK. m. 19 f. I) açıldığı halde ve bu yer mahkemesinin kadının “yerleşim yeri” mahkemesi (TMK. m. 168) olmasına rağmen değerli çoğunluğun boşanma davasının doğru yerde açılmadığına yönelik farklı yönde oluşan düşüncesine katılmıyorum.

Düşünceme göre : Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik ya da sosyal zorunluluklar sebebiyle gidecek başka yeri de bulunmadığı için baba evine dönen/dönmek zorunda kalan “her kadın” boşanma davasını “ertesi günü” bile “sürekli kalma niyetiyle” geldiği/oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde açabilir/açabilmelidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 186 hükmüne göre “oturacakları konutu” eşler “birlikte” seçerler. Buna karşılık kadının “sürekli kalma niyetiyle” oturacağı yeri (TMK. m. 19) koca belirleyemez. Aksi düşünce (= Kadın, sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri tek başına belirleyemez düşüncesi ) “Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır” kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan “eşlerden birinin yerleşim yeri” anlatımıyla açık seçik bellidir.

“Eşlerden birinin yerleşim yeri” ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin “bir ve tek” olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez. “Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez. “Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bilindiği üzere tarafların “nüfusa kayıtlı oldukları” yer Kanunda yapılan değişikliklerden sonra boşanma hukukunda “kadın” açısından bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü kadın, kocası hanesine sürekli kalma niyeti (=TMK m.19) olduğundan değil yasal zorunluluk (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 23, Resmi Gazete: 29 Nisan 2006, - Sayı : 26153) sebebiyle kaydedilmiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 3 hükmünde yer alan yerleşim yeri adresi=sürekli kalma niyetiyle oturulan yer adresinin bildirilmesinde “kişinin” yazılı beyanı esas alınır. (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 50) Başka bir anlatımla kadın baba evinin bulunduğu yeri “yerleşim yeri” olarak bildirebilir. Bu bildirim için kocasının ya da mahkemenin onayına ihtiyacı da yoktur.

Kaldı ki nüfusa kayıtlı olunan yer “koca” açısından da artık anlamsızdır. Çünkü kocanın bile başka bir yere nüfus kaydını nakil etmesi artık olanaksızdır. O halde koca da sürekli kalma niyetinden (=TMK m.19) değil yasal zorunluluk sebebiyle o hanede kayıtlı kalmıştır.

Bu sebeple de artık nüfusa kayıtlı olunan yer yerleşim yerine karine kabul edilmemektedir. (YHGK, 8.11.2006, E: 2006/2-687, K: 2006/705, Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2., s. 1375-137

Kanun Koyucu TMK. m. 168 değişikliği ile “Davacı gibi kadınlara” kolaylık sağlamayı hedeflemiştir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 422) Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu boşanma veya ayrılık davasının açılmasını “kolaylaştırabilmek” düşüncesiyle davanın eşlerden birinin yerleşim yerinde açılabileceğini kabul ettiğine kadının da “eş olduğu” gözetildiğinde seçimlik hak kullanılarak boşanma veya ayrılık davasının “kadının da yerleşim yerinde” açılacağı konusunda bir duraksama olamaz. (Ömer Uğur GENÇCAN, “Türk Medenî Kanununda Kadının Özgürleşimi”, Güncel Hukuk Dergisi, Ocak-2006, Sayı:25, s. 29, Kısaltma: GENÇCAN- Özgürleşim)

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının “sürekli kalma niyetiyle” gidebileceği doğal tek adres: Baba evidir. Bu “sosyal gerçeğin” aksini kim ileri sürebilir ki?

Kadının “bu niyetle” gittiği/geldiği yerde kaldığı süre “1 gün bile olsa” bile niyeti “ilk günden” açık seçik belli olduğu için o yerde boşanma davasını açabilir/açabilmelidir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın.

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının “sürekli kalma niyetiyle” gidebileceği doğal tek adres: Baba evidir. Bu “sosyal gerçeğin” aksini kim ileri sürebilir ki?

Kadının “bu niyetle” gittiği/geldiği yerde kaldığı süre “1 gün bile olsa” bile niyeti “ilk günden” açık seçik belli olduğu için o yerde boşanma davasını açabilir/açabilmelidir. Yeter ki davacı kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın.

Davacı kadın baba evinin bulunduğu yerde boşanma davası açamayacaksa TMK. m. 168 değişikliğinin ne önemi kalacaktır? Bu değişiklik niye yapılmıştır? TMK. m. 168 değişikliği bu davada bile uygulanmayacaksa başka hangi davada uygulanacaktır/ uygulanabilecektir?

Aksi uygulama/düşünce 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile “kadına” getirilen hakkı/olanağı/kolaylığı bir şekilde ortadan kaldırır ki Ülkemde zaten okumasında, çalışmasında, evlenmesinde, kendini ifade etmesinde ve hatta sokakta tek başına yürüyebilmesine kadar her konuda/alanda önüne engeller/güçlükler çıkarılan/çıkarılmış olan Türk Kadını bir zorlukla da maalesef “boşanma davası açarken” karşılaşmış olacaktır ki/olur ki böyle bir uygulamaya katılmam olanaksızdır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir. (Y2HD, 20.04.2006, 21518-5959, GENÇCAN-TMK-2., s.1388-1389)

Boşanma davası davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) ve bu sebeple yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde açılmıştır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı düşüncesine” katılmıyorum. Üye
Yargıtay — Esas No: 2011/6044, Karar No: 2011/10179, Tarih: 19.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6044 E.  ,  2011/10179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 11/04/2008 gün 2008/3770-5757 sayılı bozma kararında özetle; “...dava konusu 353 parselin komşu parseli olan 354 numaralı taşınmaz Tekirdağ Tapulama Mahkemesince 21.12.1983 tarih 1981/362-1983/1191 sayılı kararı ile orman sayılan yer olması nedeniyle tapulama dışı bırakılmış ve bu karar temyiz edilmeden 1986 yılında kesinleşmiştir. 1986 tarihli orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması hükmündeki yönetmeliğin 23. maddesinin birinci fıkrasının 9. bendinde “Devlet ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme ilamı bulunan Devlet ormanı olarak sınırlandırılır” hükmü bulunduğundan bu hüküm gereğince kesinleşmiş mahkeme kararı ile orman olan yerlerin orman olarak sınırlandırılması zorunludur.

Ne varki; 1988 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında 354 numaralı parsel orman sınırı dışında bırakılmış, dava konusu 353 parsel ise kısmen orman sınırı içine alınıp daha sonrada 3302 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu nitelik yitirmesi nedeniyle orman sınırı dışına çıkarılıp kesinleştirilmiştir.

353 numaralı parselin yanlışlıkla orman sınırı içine alınıp daha sonrada orman sınırı dışına çıkarma işlemi ancak 6831 sayılı Yasanın 11/1. maddesinde belirtilen hak düşürücü süre içinde açılacak orman kadastrosuna itiraz davası sonucu düzeltilebilir. 353 sayılı parsel malikleri tarafından orman kadastrosu ve 2/B madde işlemlerine karşı herhangi bir dava açılmamış ve işlem kesinleşmiş hak düşürücü sürede çoktan geçmiştir. Tapu maliklerinin orman kadastrosunu iptal ettirmek için bundan böyle hiçbir yasal yolları kalmamıştır. 353 sayılı parselin yanlışlıkla orman sınırı içine alınmış olması davanın reddini gerektirmez.

354 numaralı parseli orman kadastro sınırları dışında bırakan işlem geçersizdir. (Yargıtay H.G.K. 15.03.2006 gün 2006/8-106-68 sayılı kararı) 354 numaralı parselin Tekirdağ Tapulama Mahkemesinin 21.12.1983 gün ve 1981/362-1983/1191 sayılı kararı uyarınca orman olarak tapulama dışı bırakılma işlemi hukuken geçerliliğini korumaktadır. Kaldı ki; 354 numaralı parsel 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi uyarınca her zaman orman sınırı içine alınabileceği gibi, Orman Yönetimi tarafından açılacak tescil davası ile de orman olarak tescil edilmesi mümkündür.

-2-

2011/6044-10179

-2-

2011/6044-10179

Açıklanan nedenlerle; 353 sayılı parsel için açılan davada kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması esas alınıp davanın esası incelenerek 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi kapsamında kalan kısım belirlenip bu bölüme yönelik davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu gibi davanın reddi yönünde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olduğu” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın KISMEN KABULÜNE ve dava konusu 353 parselin fen bilirkişi krokisinde (A) işaretli 22750 m²'lik bölümünün tapusunun iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından reddedilen 2050 m² yüzölçümlü bölüme ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava, 6831 sayılı Yasanın 2/B madde kapsamında kaldığı iddiası ile açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İptali istenilen taşınmazın tapu kaydının 1976 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sonucu oluştuğu anlaşılmaktadır. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1988 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 3302 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, mahkemece davanın kısmen kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca nitelik yitirdiği gerekçesiyle orman sınırları dışarısına çıkarıldığı saptanan (A) işaretli 22750 m² yüzölçümü bölümün bu niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, hüküm yerinde buna ilişkin hüküm kurulmamış olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 1. bendinin 4. satırında yer alan “Hazine adına tesciline” cümlesinden sonra gelmek üzere “6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışarısına çıkartılan yerlerdendir” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 19/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1920, Karar No: 2022/1484, Tarih: 16.03.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1920 E.  ,  2022/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davalarda sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın birleşen 2014/635 reddine, asıl ve birleşen 2014/313 kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde asıl ve birleşen 2014/313 E. şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, asıl dosyada şikayetçi birleşen dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, birleşen 2014/313 E. Sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, ve birleşen 2013/635 E. sayılı dosyada şikayetçi ... Bank A.Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Asıl dosyada şikayetçi vekili, Ankara 2. İcra Müdürlüğünün 2013/19010 sayılı takip dosyasından 25.12.2013 tarihinde verilen karar üzerine ihtiyati haciz miktarı olan 500.000,00 TL alacağın haczi için gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesinin 26.12.2013 tarihinde 3. şahsa tebliğ edildiğini, sıra cetveli düzenlenirken haciz ihbarnamelerinin tebliğ tarihi dikkate alındığını, haciz ihbarnamesinin gönderilmesi talebinin tarihinin dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek, paranın garameten paylaştırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin takibine itiraz edildiğinden, kesinleşmiş bir takibi olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Birleşen 2014/313 E. sayılı dosyada şikayetçi vekili, icra müdürlüğünce haciz tarihlerinin yanlış tespit edildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen 2014/635 E. sayılı dosyada şikayetçi vekili, Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 2014/30 E., 2014/156 K. sayılı kararı ile konkordato mehli verilmesine karar verildiği, borçlunun 3. kişilerdeki hak ve alacaklarının konkordato komiserliğine gönderilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen 2014/635 E. sayılı dosyada şikayetçi vekili, Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 2014/30 E., 2014/156 K. sayılı kararı ile konkordato mehli verilmesine karar verildiği, borçlunun 3. kişilerdeki hak ve alacaklarının konkordato komiserliğine gönderilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ihtiyati hacizlerin kesin hacze dönüşme tarihlerine göre icra müdürlüğünce yapılan sıralamanın doğru olduğu, ihtiyati haciz miktarlarının üzerinde haciz tatbik edilemeyeceğinden, ihtiyati haciz tutarları ve İİK'nın 268/II maddesi de gözetilerek, 1. sıranın 500.309,30 TL, 2. sıranın 500.309,30 TL., 3. sıranın 300,313,00 TL olduğuna ve birleşen 2014/313 ve 2014/635 sayılı dosyalarının şikayetlerinin reddine dair verilen kararın, asıl dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, birleşen 2014/313 E. sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. vekili ve Birşleşen 2014/635 E. sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2016/4809 E., 2017/366K., sayılı ilamı ile birleşen 2014/635 E. sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, Asıl ve Birleşen 2014/313 E. sayılı dosyada şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yönünden; ihtiyati haciz kararlarında hüküm altına alınan miktar ipotekte olduğu gibi üst sınırı ifade etmediğinden, icra dosyasındaki faiz ve masrafların tamamını kapsayacak şekilde kapak hesabı yapılarak, bu miktarın tamamının ihtiyati haciz kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, mahkemece ihtiyati haciz miktarlarının üzerinde haciz tatbik edilemeyeceği kabul edilerek, 1. sıranın 500.309,30 TL, 2. sıranın 500.309,30 TL., 3. sıranın 300.313,00 TL olduğuna dair karar verilmesinin doğu olmadığı, Birleşen 2014/313 E. sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarına gelince; İstanbul 18. İcra Müdürlüğünün 2013/30712 E. sayılı dosyasında borçlunun yetki itirazında bulunduğu, yetki itirazının 31.12.2013 tarihli mahkeme kararı ile kabul edildiği, borçlu vekilinin 08.05.2014 tarihinde yetki itirazından vazgeçtiği dikkate alındığında, bu dosyanın kesinleşme tarihinin vazgeçme tarihi olan 08.05.2014 tarihi olarak kabul edilmesi ve sıra cetvelinin de bu tarih dikkate alınarak düzenlenmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu asıl dava ve birleşen 2014/313 Esas sayılı davada şikayetin kabulüne ve 2014/635 Esas sayılı dosyada şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, Asıl dosyada şikayetçi, birleşen dosyalarda şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, asıl ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili ve Birleşen 2014/313 Esas sayulı dosyada şikayet oluanan ... Faktoring A.Ş. vekili, Birleşen 2013/635 Esas sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. Vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, Asıl dosyada şikayetçi, birleşen dosyalarda şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, asıl ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili ve Birleşen 2014/313 Esas sayulı dosyada şikayet oluanan ... Faktoring A.Ş. vekili, Birleşen 2013/635 Esas sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. Vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, Asıl dosyada şikayetçi, birleşen dosyalarda şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekilinin ve Birleşen 2013/635 Esas sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. Vekili temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Asıl ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili, temyiz itirazları yönünden ise, mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. İhtiyati haciz kararı tedbir amaçlı bir karar olup alacağın aslını eksiltmek veya artırma etkisi yoktur. Bu nedenle asıl davada ihtiyati haciz kararında belirlenen miktar nazara alınarak karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle asıl davada şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ayrıca birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada bozma ilamında belirtildiği üzere sadece şikayet olunan ... Faktoring A.Ş.’nin haciz tarihi sıra cetvelinde hatalı gösterilmiş olup diğer şikayet olunanlar yönünden şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken şikayet olunanlar aleyhine yargılama giderine hükmedilerek kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş verilen hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl dosyada şikayetçi, birleşen dosyalarda şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekilinin ve birleşen 2013/635 Esas sayılı dosyada şikayetçi ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekili ve birleşen 2014/313 Esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş. vekilinin, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, asıl ve birleşen 2014/313 esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring A.Ş., birleşen 2014/313 esas sayılı dosyada şikayet olunan ... Faktoring AŞ. Yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenler ... Faktoring A.Ş. ve ... Faktoring A.Ş.'ne iadesine, aşağıda yazılı harcın temyiz edenlerden asıl dosyada şikayetçi ... Faktoring A.Ş. ve birleşen 2014/635 E. dosyada şikayetçi ... Bank A.Ş.'den alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9643, Karar No: 2012/3369, Tarih: 20.03.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/9643 E.  ,  2012/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesine gerek görülen ;

1-Bursa 1.İcra Müdürlüğünün 2006/13622 Sayılı takip dosyası

2-Bursa 9.İcra Müdürlüğünün 2006/2943 sayılı takip dosyası

3-Bursa 3.İcra Hukuk Mahkemesinin 2007/915 esas sayılı dava dosyasının bulunduğu yerden getirtilerek dosyaya eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 20.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.