muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2037, Karar No: 2023/2267, Tarih: 20.06.2023

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir.”

Şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Buna göre, doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilinerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Failin, gerçekleştireceği hareketin kanunî tipe vücut vereceğini bilmesi ve istemesi hâlinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi hâlinde olası kast söz konusu olacaktır.

Olası kast ile doğrudan kast arasındaki farkı ortaya koyan en belirgin unsur, doğrudan kasttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bir kısım neticeleri de doğurması muhakkak ise failin bu sonuçlar açısından da doğrudan kastla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran diğer ölçüt, suçun kanunî tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda muhakkak değil ama, büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte ve "olursa olsun" düşüncesi ile göze almakta, neticenin gerçekleşmemesi için herhangi bir çaba göstermemektedir. Olası kastta fiilin kanunda tanımlanan bir sonucun gerçekleşmesine neden olacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin meydana gelmesi fail tarafından kabul edilmektedir.

5237 sayılı Kanun'un hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç, kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hâllerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir. 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında taksir;

"... dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir."

Şeklinde tanımlanmıştır.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

"... dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir."

Şeklinde tanımlanmıştır.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

Sonucun gerçekleşmesinde mağdurun taksirli davranışının da etkisinin olması hâlinde, diğer taksirli davranış nedensellik bağını kesmediği sürece bu durum, failin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi, taksirin niteliğini de değiştirmeyecektir. Türk ceza hukuk sisteminde kusurun derecelendirilmesi suretiyle herhangi bir ceza indirimi söz konusu olmadığından, bu hâl ancak temel cezanın tayininde dikkate alınabilecektir.

5237 sayılı Kanun'da taksir; "basit" ve "bilinçli" taksir olarak ikili bir ayrıma tabi tutulmuş, 22 nci maddenin üçüncü fıkrasında bilinçli taksir;

"Kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi ..."

Şeklinde tanımlanmış, bu hâlde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı öngörülmüştür.

Basit taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırdedici ölçüt, taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir hâlinde ise bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü hâlde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü hâlde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlikelilik hâli, bunu öngörememiş olan kimsenin tehlikelilik hâli ile bir tutulamayacaktır. Neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

5237 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasında; "Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi ..." şeklinde tanımlanıp başkaca ayırıcı unsura yer verilmeyen olası kast ile aynı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasında; "Kişinin, öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır." biçiminde tanımlanan bilinçli taksirin karıştırılacağı hususu öğretide dile getirilmiş, kanun koyucu da madde metninde yer vermediği "kabullenme" ölçüsünü aynı maddenin gerekçesinde; "Olası kast halinde suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşeceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir, diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir." şeklinde açıklamak suretiyle, olası kastı bilinçli taksirden ayıracak kıstası ortaya koymuştur.

Olası kastla bilinçli taksiri ayırdetme konusunda doktrinde; “Her ikisi arasındaki ayrımı belirlemek bakımından Frank formülü uygulanmalıdır. Buna göre eğer ‘öyle veya böyle fail her hâlde hareketi gerçekleştirirdi’ diyebiliyorsak olası kast; ‘neticenin gerçekleşeceğini bilseydi hareketi gerçekleştirmeyecekti’ diyebiliyorsak bilinçli taksirden söz edilir...Her ikisi arasında bir ayrım yapılabilmesi için her somut olay bakımından failin ayrıca neticeyi göze almış, kabullenmiş sayılıp sayılamayacağı yönünde bir değerlendirme yapılması zorunlu görünmektedir.” şeklinde görüşler mevcuttur. (Bahri Öztürk-Mustafa Ruhan Erdem, Uygulamalı Ceza Hukuku ve Güvenlik Tedbirleri Hukuku, 17. Baskı, Ankara 2017, s.303-304.)

Öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kast, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir söz konusu olacaktır. Diğer bir deyişle, failin neticeyi istememekle beraber neticenin meydana gelmesinin muhtemel olduğunu bilmesine rağmen duruma kayıtsız kalarak hareketini sürdürmek suretiyle muhtemel neticeyi kabullenmesi durumunda olası kast, failin neticeyi öngörmesine rağmen becerisine, şansına, tecrübesine ya da başka bir etkene güvenip neticenin meydana gelmeyeceğine inanarak gerektiğinde muhtemel neticenin gerçekleşmemesi için gerekli önlemleri de almak suretiyle hareketini sürdürmesi hâlinde ise bilinçli taksir söz konusu olacaktır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar ..., ..., ..., ... vekilinin ve katılanlar ... ve ... vekilinin sanıklar hakkında olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, Katılanlar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanıkların en ağır şekilde cezalandırılması gerektiğine, katılanlar ..., ..., ..., ..., ... vekilinin sanıklar hakkında olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar ..., ... ve ... vekilinin ceza miktarının artırılması gerektiğine ve sanıklar hakkında olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin kusur durumuna ve ceza miktarına, sanık ... müdafiinin kusur durumuna, olayda kaçınılmazlık unsurunun bulunduğuna ve bilirkişi raporlarının hükme esas almaya elverişli olmadığına ilişkin temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda;

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda;

1-07.11.2006dan proje sorumlusu olduğu zamana değin aynı yerde vardiya mühendisi olarak çalışan, 23.03.2011 tarihinden bu yana, işvereni yüklenici firma tarafından işveren adına, projenin hazırlanmasından, uygulanmasından ve uygulamanın kontrolünden sorumlu olarak görevlendirilen, maden mühendisi sanık ...'ın, işveren vekili olarak, sözleşmenin gereklerine uygun olarak daimi nezaretçi atanması, tahlisiye ekibi ve kurtarma protokolü oluşturulması hususunda işverenine gerekli uyarılarda bulunması, sondaj işleminin yetersizliğine ilişkin gelen uyarıları dikkate alarak uygun hale getirilmesini sağlaması, risk değerlendirilmesi raporu hazırlatması, ateşleme işinin ve degaj olayının risklerini gözeterek çalışanlarına gerekli çalışma ortamını hazırlaması ve çalışanların anılan noktalarda etkin bir eğitimden geçirilmesine imkan yaratması, gerekirken aksine iş güvenliği mevzuatına aykırı bu eylemleriyle, kazaya sebebiyet verebileceğini objektif olarak öngördüğü halde neticenin meydana gelmeyeceğine inanmak suretiyle dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışlarıyla, bilinçli taksirle hareket ettiğinin anlaşılması karşısında, cezasında 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmemesi,

2-Yüklenici şirketin yönetim kurulu başkanı, anılan şirketi münferiden temsile yetkili sanık ...'in, şirketi adına imzaladığı sözleşmede yer almasına karşın iş güvenliği uzmanı, daimi nezaretçi, teknik nezaretçi görevlendirmesi yapmadığı, çalışanlarına işin riskine yönelik uygun eğitim aldırmadığı, teknik nezaretçinin ruhsat sahibi asıl işveren kurumda çalışan bir kimse olmasına kayıtsız kalarak, teknik nezaretçi görevinin etkin şekilde yapılmasını sağlamadığı, tahlisiye ekibi ve kurtarma protokolü oluşturulmasını gerçekleştirmediği, risk değerlendirmesi yaptırarak burada öngörülen riskleri bertaraf edecek çalışma ortamını çalışanlarına temin etmesi gerektiği ve tüm bu ihmali davranışlarını 2008 yılından, hadisenin vuku bulduğu 2013 yılına değin geçen 5 yıllık süre boyunca devam ettirdiği değerlendirildiğinde anılan davranışlarıyla neticeye asli kusuruyla sebep olduğu ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bu eylemleriyle, kazaya sebebiyet verebileceğini objektif olarak öngördüğü halde neticenin meydana gelmeyeceğine inanmak suretiyle dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışlarıyla, bilinçli taksirle hareket ettiğinin anlaşılması karşısında, cezasında 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmemesi,

3-03.03.2011 tarihinden olay anına değin teknik nezaretçi görevini yürüten, aynı zamanda Türkiye Kozlu Taşkömürü İşletme Müessesi Genel Müdürlüğü Yapı Denetim Grup Başkanı ve Hizmet Alım Şube Müdürü maden mühendisi sanık ...'ın, Madencilik Faaliyetleri Uygulama Yönetmeliği'nin 134 üncü maddesine göre tüm maden ocağında, görevi ile ilgili inceleme yapma ve gerekli her türlü bilgiyi alma ve kanun kapsamında gerekli önlemlerin aldırılması yetkisine sahip olduğu, en az 15 günde bir görev aldığı işyerindeki faaliyetlerle ilgili eksiklik ve aksaklıkları, öneri ve önlemleri belirleyerek, ''Teknik Nezaretçi Defteri''ne rapor etmekle yükümlü olduğu, işyerinde yaptığı incelemeler neticesinde can ve mal güvenliği açısından tehlikeli bir durumu tespit etmesi halinde, maden üretimine yönelik faaliyetleri durdurma yetkisine sahip olduğu, sözleşme tarafları firma çalışanlarının bir araya gelmesiyle oluşan iş sağlığı güvenliğine ilişkin kurul tutanaklarında sanığın görevli olduğu 27.07.2011-26.10.2012 tarihleri arasında sondajlara ilişkin çok kez uyarının yer almasına karşın kendisinin bu eksiklerin tamamlanmasında takipçi olmadığı, yerel mahkemece yapılan incelemede 46 sayfası dolu teknik nezaretçi defterinde, sanık tarafından 20.12.2012-21.12.2012 tarihlerinde degaj sondajlarına ilişkin uyarıların yazıldığı görülmüşse de Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı denetimlerinde 09.05.2012-23.05.2012 tarihlerinde tutulan tutanaklarda ''Teknik Nezaretçi Defteri''nin öneri ve önlemleri içermediğinin bildirildiği, bununla birlikte sondaj sayı ve uzunluklarının yetersizliğinin yanında olayın meydana gelmesinde etken iş güvenliği uzmanının, daimi nezaretçinin bulundurulmaması, risk değerlendirmesi raporunun olmaması, çalışanların eğitim eksikliği, ateşleme esnasında uygun koşulların sağlanmaması, tahsiliye ekibinin oluşturulmaması, acil durum planı hazırlanmaması v.b. gibi birden fazla ihmal hakkında kendisi tarafından yüklenici şirkete herhangi bir tespit ve önerisinin bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmeyerek, neticeye asli kusuruyla sebep olduğu ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bu eylemleriyle, kazaya sebebiyet verebileceğini objektif olarak öngördüğü halde neticenin meydana gelmeyeceğine inanmak suretiyle dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışlarıyla, bilinçli taksirle hareket ettiğinin anlaşılması karşısında, cezasında 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmemesi,

4-Sanık ...'ın gerçekleştirdiği maden yöneticiliği işinin ve sanık ...'in yürüttüğü şirket yöneticiliği işinin yapılmasının ruhsatnameye tabi işlerden olmadığından 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde üç aydan üç yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasının mümkün bulunmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetini kısıtlayacak şekilde madencilik ile ilgili faaliyetlerinden 3 yıl süre ile yasaklanmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gözetilerek, Ağır Ceza Mahkemesi hükmündeki 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar ..., ..., ..., ... vekilinin ve katılanlar ... ve ... vekilinin, katılanlar ..., ..., ... vekilinin, katılanlar ..., ..., ..., ..., ... vekilinin, katılanlar ..., ... ve ... vekilinin temyiz sebepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 05.11.2020 tarihli, 2020/682 E. 2020/1925 K. sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" dair hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca BOZULMASINA; bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un, 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7165 sayılı Kanun) 8 inci maddesi ile değişik 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, dosyanın gereği için Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE;

20.06.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16564, Karar No: 2022/13462, Tarih: 19.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/16564 E.  ,  2022/13462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) Mahkûmiyet: Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesi

30/03/2021 tarih, 2020/354 esas ve 2021/149 karar

b) İstinaf başvurularının esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıklar ve müdafilerinin dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar ve müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz isteklerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarları ile tutuklu kalınan süreler dikkate alınarak sanıklar hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 19.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18899, Karar No: 2016/11965, Tarih: 03.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/18899 E.  ,  2016/11965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, tüm çalışmalarının 4/a kapsamında kesintisiz devam ettiğinin tespitiyle, emekliliğe hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının yönetim kurulu üyesi olduğu anonim şirketin merkez ve şubelerinde geçen tüm çalışmalarının kesintisiz 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(a) kapsamında olduğunun tespiti ve emeklilik başvusunun kabulü istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının ... ve Yapı Malz. San. ve Tic. AŞ yönetim kurulu üyesi olduğu, davacının ortağı olduğu şirketin 1023555 sicil numaralı işyerinden bildirilen 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(a) maddesi kapsamındaki çalışmasının 13.10.2010 tarihinde sona erdiği yine davacının ortağı olduğu şirketin 1137596 sicil numaralı işyerinden 14.10.2010 tarihinde işe girişinin bildirildiği, davacının ortağı olduğu şirketin değişik işyerlerinden bu şekilde giriş çıkışlı hizmetinin bulunduğu, davalı Kurum tarafından 14.10.2010 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(b) maddesi kapsamında sigortalı kabul edildiği, 15.10.2014 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebinin 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(b) maddesi kapsamındaki sigortalılığına prim borcu bulunduğundan reddedildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın 4. maddesinde kimlerin sigortalı kabul edileceği sayılmış, 4.maddenin 1. fıkrasını 3 numaralı alt bendinde kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; "anonim şirketlerin yönetim kurulu üyesi olan ortakları, sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerin komandite ortakları, diğer şirket ve donatma iştiraklerinin ise tüm ortaklarının" sigortalı olacakları belirtilmiştir.

Bunun yanı sıra 4.4.2015 tarihli 6645 sayılı Kanunun 56. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya eklenen ve 23.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 63. maddeden de söz etmek gerekir. Geçici 63.maddede; "kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlarla tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, Kuruma kayıt ve tescilleri yapıldığı hâlde, bu maddenin yayımlandığı ayın sonu itibarıyla 12 ay ve daha fazla süreye ilişkin prim borcu bulunanların, bu sürelere ilişkin prim borçlarını, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ay başından itibaren üç ay içinde ödememeleri veya ilgili kanunları uyarınca yapılandırmamaları hâlinde, prim ödemesi bulunan sigortalıların daha önce ödedikleri primlerin tam olarak karşıladığı ayın sonu itibarıyla, prim ödemesi bulunmayan sigortalıların

- ise tescil tarihi itibarıyla sigortalılığı durdurulur. Durdurulan süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmez ve bu sürelere ilişkin Kurum alacakları takip edilmeyerek bunlara Kurum alacakları arasında yer verilmez. Sigortalılıkları durdurulanlardan bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında çalışmaya devam edenlerin sigortalılıkları bu maddenin yayım tarihini takip eden ay başı itibarıyla yeniden başlatılır" şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Somut olayda, davacının 14.10.2010 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(b) maddesi kapsamında sigortalı kabul edilmesi gerekeceğinden mahkemece davalı Kurumun bu yöndeki işleminin usul ve yasaya uygun kabul edilmesi yerindedir. Ancak 5510 sayılı Yasa'nın geçici 63.maddesinin de göz önünde bulundurulması gerekmekte olup bu hususta değerlendirme yapılmadığından hüküm bu yönü ile hatalıdır.

Yapılacak iş, davacının 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(b) maddesi kapsamındaki sigortalılığının 5510 sayılı Yasa'nın geçici 63. maddesi kapsamına girip girmediğini, davacının prim borcunun olup olmadığını, varsa geçici 63.madde kapsamında sigortalılığının durdurulup durdurulmadığını davalı Kurumdan sormak, böylece davacının 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-(b) maddesi kapsamındaki sigortalılık süresini belirleyip yaşlılık aylığı şartlarına haiz olup olmadığını buna göre değerlendirerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.