muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1980, Karar No: 2025/2773, Tarih: 13.05.2025

2. Davalılar ... ve ... vekili; ceza yargılamasında alınan bilirkişi raporunda davalıların kusursuz bulunduğunu, kazanın meydana gelmesinde sorumluluğun işletme müdürü ve işletme mühendislerine ait olduğunu, davalıların ise diğer davalı şirketin taşeronunda çalıştıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 19.11.2018 tarihli kusur raporuna itibar edilerek, davalı şirketin elektrik dağıtım işinin insan hayatı için tehlikesi ve ağır özen yükümlülüğüne rağmen kazanın meydana geldiği TR 54 numaralı trafonun dış cephesinde meydana gelmiş olan delik ve kırıklarını tespit etmek için yeterli denetleme mekanizmasını kurmamış olması, bu delik ve kırıkları derhal ve kaza tarihine kadar onarmamış olması nedeniyle olayın meydana gelişinde %85 oranında kusurlu olduğu, davacı anne ...'nin kazanın meydana geldiği sırada 5 yaşındaki kızı ...'ın gözetimini yeterli yapmayıp çocuğun tehlikeli davranışını engellemediğinden olayın meydana gelişinde %15 oranında kusurlu olduğu, davalı ... ile ...'a izafe edilecek kusur bulunmadığı, maluliyete ilişkin çelişki üzerine alınan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp İkinci Üst Kurulu 17.09.2020 tarihli raporuna göre davacı ...'ın %23,2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, aynı yönetmelik çerçevesinde başka birisinin sürekli bakımına muhtaç durumda olmadığının bildirildiği, 11.01.2023 tarihli hesap bilirkişi raporu doğrultusunda davacıların davalı tarafın kusur oranına göre 1.062.328,55 TL tazminat talep edebileceği, olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi gerekli olduğundan, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın oluş şekli ve olayın meydana gelmesindeki kusur durumu da gözönünde tutularak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde manevi tazminat takdir edildiği gerekçesiyle; davalılar ... ve ... ile ilgili olarak davanın reddine, maddi tazminat talebine ilişkin davanın ıslah edilmiş haliyle kabulüne, 377.271,32 TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faiziyle davalı şirketten alınarak davacılara verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına, manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, ... için 150.000,00 TL, ... ve ... için 20.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faiziyle davalı şirketten alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava tarihinde ceza zamanaşımı süresinin dolmadığı, davalı şirkete ait trafonun dış cephesinde meydana gelen delik ve kırıklara, davacı (küçük) ...'ın elinde bulunan çubuğu bu deliklerden sokması neticesinde elektrik akımına kapılarak yaralandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı anne ...'nin olay meydana geldiği sırada 5 yaşındaki kızı ...'ın elinde oyuncak niteliği bulunmayan iletken çubuğu trafoya sokması sırasında çocuğun tehlikeli davranışını engellemediğinden bahisle %15 oranında atfedilen kusurun esasında davacıların müterafik kusuru olduğu ve İlk Derece Mahkemesince tazminattan %15 oranında tenkise gidildiği göz önüne alındığında ayrıca müterafik kusur indirimi yapılmasına gerek bulunmadığı, kaldırılan ilk karara karşı taraflarca maluliyet hususunda istinaf yoluna başvurulmadığı gibi maluliyet raporunun yürürlükteki yönetmelik hükümlerine uygun olduğu, hesap bilirkişisince PMF 1931 yaşam tablosu dikkate alınarak hesaplama yapılmış ise de, tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 tablosunun esas alınması gerekeceği ancak ilk karara karşı maddi tazminat talebi bakımından davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmadığından bu durumun davalılar lehine usuli kazanılmış hak teşkil ettiği, davacılar lehine hükmedilen manevi tazminatların da yerinde olduğu gerekçesiyle; davalı şirket vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı şirket vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket vekili; ceza yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporlarında davalı şirkete kusur atfedilmemesi ve ortada şirketin çalışanlarına ilişkin bir mahkumiyet kararı olmaması nedeniyle ceza zamanaşımının uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu olay ile davalı şirketin eylemleri arasındaki illiyet bağının kesildiğini, davalı şirket tarafından mevzuat kapsamında tüm yükümlülüklerin yerine getirildiğini, asıl sorumlunun olay yerine kum birikintisini döken, trafo duvarında delik açan kişiler ve davacı anne olduğunu, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarına karşı itirazları değerlendirilmeksizin hüküm tesis edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacının yeniden muayene edilmesi gerekirken mevcut bilgilerle yetinilerek tanzim edilen raporda hesaplanan meslekte kazanma gücü kaybı oranı hatalı olduğu gibi belirlenen tazminattan da indirim yapılması gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucunda uğranılan bedensel zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucunda uğranılan bedensel zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, kusur, maluliyet oranı ve zarara ilişkin hükme esas alınan raporların hüküm kurmaya elverişli bulunmasına ve hükmedilen manevi tazminatların hakkaniyete uygun olduğunun anlaşılmasına göre; davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalı şirketten alınarak davacılara verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2234, Karar No: 2017/2989, Tarih: 31.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2017/2234 E.  ,  2017/2989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin .... İcra Müdürlüğü’nün 2011/5419 E. sayılı dosyasındaki alacağına ... 29. İcra Müdürlüğü’nün 2014/25145E., ... 22. İcra Müdürlüğü’nün 2013/1466 E., 2015/1047 E. ve 2013/1170 E. sayılı dosyaları ile haciz koyulduğunu ancak bu takiplere konu çeklerin zamanaşımına uğramış olması nedeniyle İstanbul 29. İcra Müdürlüğü tarafından düzenlenen sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetin borçlu tarafından yapılmış olması ve haciz yolu ile takiplerde düzenlenecek sıra cetveline itiraz hakkının, İİK'nın 140 ve 142. maddelerine göre yalnızca alacaklılara tanınmış bir hak olduğundan bahisle şikayetin aktif husumet ehliyeti yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/574, Karar No: 2023/3299, Tarih: 05.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/574 E.  ,  2023/3299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2022/3597 E., 2022/3703 K.

SUÇ : Hileli iflas

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 30.11.2022 tarihli ve 2022/3597 Esas, 2022/3703 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 30.11.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23628, Karar No: 2017/2694, Tarih: 13.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/23628 E.  ,  2017/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, nafaka miktarı ile reddedilen tazminat taleplerine yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanunun 119/1-e maddesi uyarınca davacı, dava dilekçesinde davanın dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte, davalı da aynı Kanunun 129/1-d maddesi gereğince savunmasının dayanağı olan bütün vakıaları sıra numarası altında ve açık özetleriyle birlikte cevap dilekçesinde göstermek zorundadırlar. Bunlar, dava ve cevap dilekçelerindeki talep sonucunun dayanağı olan ve bu talep sonucunu haklı göstermeye yarayan vakıalardır. Ön inceleme aşaması tamamlanıncaya kadar usulüne uygun biçimde bildirilen vakıaların doğru olduğu yargılama sırasında ispat edilerse, tarafların talep sonuçları da bu duruma göre kabul veya reddedilecektir. Kanunda öngörülmüş istisnalar dışında, hakim, iki tarafın birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz (HMK m.25/1). O halde, mahkemece ancak tarafların usule uygun şekilde verilen dilekçelerinde dayandıkları vakıalar hakkında inceleme ve değerlendirme yapılabilmektedir.

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; davalı kadına yüklenen hakaret vakıasına davacı erkek dayanmadığından bu vakıa kadına kusur olarak yüklenemez. Davalı kadının başkaca bir kusurlu davranışı da ispatlanamamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında evi terkeden, birlik görevlerini ihmal eden ve kısıtlı olan

ergin çocuğu ile ilgilenmeyen davacı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davacı erkeğin kısıtlı olan çocuğuyla ilgilenmemesi davalı kadının kişilik haklarına saldın teşkil etmektedir. Hal böyle iken, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m. 174/1-2) kabulüne karar verilecek yerde, reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.03.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/20395, Karar No: 2015/5041, Tarih: 19.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20395 E.  ,  2015/5041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.06.2014

NUMARASI :Esas no:2013/321 Karar no:2014/430

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı erkek eş tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-karşı davacı erkek eşin davası hakkında kısa kararda herhangi bir karar verilmediği halde, gerekçeli kararda "davalı-karşı davacı erkek eşin davasının reddine, erkek eşin davası reddedildiğinden diğer talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmek sureti ile kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (6100 s. HMK. m.298/2) Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.4.1992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-karşı davacı erkek eşin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.03.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/2603, Karar No: 2018/4933, Tarih: 26.11.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/2603 E.  ,  2018/4933 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarından hükümlü ... hakkında ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2011 tarihli ve 2011/1116 değişik iş sayılı içtima kararı ile verilen 7 yıl 12 ay 44 gün hapis cezasının infazı sırasında, denetimli serbestlik hükümlerinden yararlanma talebinin kabulü ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine ilişkin ... İnfaz Hâkimliğinin 26/12/2013 tarihli ve 2013/1369 esas, 2013/1376 sayılı kararını müteakip, denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz kararının kaldırılarak, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair ... İnfaz Hakimliğinin 30/09/2014 tarihli ve 2014/935 esas, 2014/937 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlünün sonradan kesinleşerek infaza verilen ... Ağır Ceza Mahkemesinin 26/08/2014 tarihli ve 2016/870 değişik iş sayılı kararı ile hükmedilen 6 yıl 36 ay cezası ile halen infaz edilmekte olan ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2011 tarihli ve 2011/1116 değişik iş sayılı içtima kararına konu olan 7 yıl 12 ay 44 gün hapis cezalarının 13 yıl 48 ay 44 gün hapis cezası olarak toplanmasına dair ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/10/2016 tarihli ve 2016/870 değişik iş sayılı içtima kararı sonrasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine ilişkin ... İnfaz Hâkimliğinin 30/11/2017 tarihli ve 2017/290 esas, 2017/312 sayılı kararına vaki itirazın reddine dair mercii ... Ağır Ceza Mahkemesinin 08/01/2018 tarihli ve 2017/607 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkında ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2011 tarihli ve 2011/1116 değişik iş sayılı kararı ile verilen 7 yıl 12 ay 44 gün hapis cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesi sırasında, denetimli serbestlik yükümlülüklerini ihlâl eden hükümlünün şartla tahliye tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünde karar tesis edildiği, hükümlü hakkındaki sonradan kesinleşerek infaza verilen ilâmın hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönündeki 30/09/2014 tarihli karar sonrasında ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/10/2016 tarihli ve 2016/870 değişik iş sayılı içtima kararı ile 13 yıl 48 ay 44 gün

hapis cezası olarak toplandığı, hükümlü hakkında iş bu içtima kararı sonrasında yeniden müddetname düzenlendiği ve şartla tahliyesinin 26/03/2021 tarihi olarak belirlendiği, her ne kadar hükümlünün açığa ayrılma talebi, içtima kararına konu cezalarının kapalıya iade kararından önce kesinleşerek infaza verildiğinden bahisle ret edilmiş ise de, ... 7. Ceza Dairesinin 2014/21345 esas, 2014/20587 sayılı kararında belirtilen " ...kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesinden sonra hükümlünün işlemiş olduğu başka suçlardan dolayı kesinleşerek gelen ilâmların 5275 Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 107. maddesi kapsamında yapılan içtiması sonucu elde edilen toplam 8 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-a ve 6/2-a maddelerinde belirtilen yasal sürelerin dolmuş olması ve 5275 sayılı Kanunun 99. maddesindeki "Bir kişi hakkında hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar. Ancak, bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise, 107. maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir." şeklindeki yasal düzenleme ile 5275 sayılı Kanunun 107. maddesinde yer alan cezaların içtimaı müessesesinin şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik olması, kapalı infaz kurumuna iade kararının bu kararın verildiği ilâm dışındaki 5275 sayılı Yasanın 107. maddesi gereğince şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik içtima edilecek diğer ilâmlar açısından açığa ayrılma yönetmeliği kapsamında "açığa ayrılmaya engel bir durum teşkil edeceğine dair hükümlü aleyhine değerlendirme yapmayı gerektirir yasal bir düzenlemenin bulunmadığı" şeklindeki açıklamalara nazaran, kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının denetimli serbestlik tedbiri ile infaz edilen ilâma ilişkin olarak uygulanması gerektiği, hükümlünün sonradan kesinleşerek gelen ve ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/10/2016 tarihli ve 2016/870 değişik iş sayılı içtima kararına konu olan ilâmları yönünden açığa ayrılma şartlarını taşıması halinde kapalıya iade kararının engel bir durum yaratmayacağı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08/05/2018 gün ve 94660652-105-66-1386-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ... Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak ... Cumhuriyet

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak ... Cumhuriyet

Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 08/01/2018 tarihli ve 2017/607 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere ... Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9472, Karar No: 2014/17418, Tarih: 17.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9472 E.  ,  2014/17418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2011/431-2013/14

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz büyük yüz ölçümlü ve ilçe merkezi hudutlarında olmasına karşın, emsal taşınmazların klavuz beldesinde olan ve küçük yüzölçümlü emsal taşınmaz olması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak taşınmaz ve emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulup taşınmazın emsal taşınmazlara üstünlük oranları da tartışılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.