muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11770, Karar No: 2015/2265, Tarih: 02.03.2015

(Sübjektif koşul)

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşılan arazi parçasının değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise taşkın inşaat yapanın, taşınmaz malikine bu bedeli ödemesidir.

d)Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, mahkemece iptal ve tescile karar verilebilmesi için taşkın yapının zeminindeki arazi parçasının ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; dava konusu 117 ve 118 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin 15.11.1983 tarihinde kesinleştiği, fen bilirkişinin 11.12.2013 tarihli raporuna göre, 118 parsel sayılı taşınmazın üzerine yapılan ahırın kullanım alanı ile birlikte toplam 8,46 m2'lik kısmının 117 parsel sayılı taşınmaza taşkın oluşturduğu, taşkın yapı olan ahırın ise 1984 yılında yapıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Çaplı taşınmazlarda kural olarak iyiniyet iddiası dinlenemez. Temliken tescil isteyen davalı-karşı davacı ... tarafından, davacı-karşı davalı ...'in 117 parsel sayılı taşınmazına tecavüzlü şekilde ahır inşaatı yapılmıştır. Daha önce davacının müşterek sınıra farklı yerden duvar inşa etmesi davalı ...'ın iyiniyetli olduğunu göstermez. Bu nedenle mahkemece temliken tescil talebinin davalı-karşı davacının iyiniyetinin kanıtlanamaması nedeniyle reddine, davacı-karşı davalının elatmanın önlenmesi ve kal talebinin de kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı ...'in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13816, Karar No: 2018/6346, Tarih: 16.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13816 E.  ,  2018/6346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 17/03/2015 gün ve 2012/220 - 2015/163 sayılı kararı onayan Daire'nin 05/05/2016 gün ve 2015/13511 - 2016/5154 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili; ...'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle maddi tazminat konulu ... . Asliye Ticaret Mahkemesinin 2005/409 Esas-2008/25 Karar sayılı kararına istinaden müvekkilinin icra dosyasına 211.781,69 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar, Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16/10/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde ... Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 31/08/2010 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 31/08/2010 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 31/08/2010 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 13/01/2008 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında ... tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ... özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 31/08/2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 31/08/2010 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden ,kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 31/08/2010 tarihi öncesi, 13/01/2008 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 31/08/2010 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 31/08/2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 31/08/2010 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 13/01/2008 tarihli dava konusu ödemeden dolayı, 31/08/2010 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının karar düzeltme isteminin reddine yönelik sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2017/9713, Karar No: 2019/8265, Tarih: 18.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2017/9713 E.  ,  2019/8265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Tüm dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun, olay günü diğer mağdur Mücahit'e yönelik eylemlerini gerçekleştirdikten sonra, ağzını bantlayarak el ve ayağını bağladığı mağdurun yanına gelip pantolonunu indirmeye çalıştığı sırada direnmesi üzerine bıraktığının ve mevcut haliyle suça sürüklenen çocuğun nitelikli cinsel istismar eylemine yönelik hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkânı bulunduğu halde mağdurun izin vermemesi dışında ciddi bir engel neden olmaksızın eylemine kendiliğinden son verdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinde yer alan gönüllü vazgeçme hükmü gözetildiğinde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten ceza verilemeyeceği, ancak o ana kadar

gerçekleşen eylemlerin aynı Kanunun 103/1. 4. maddelerinde düzenlenen çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu dikkate alınarak bu suçtan mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3386, Karar No: 2021/8541, Tarih: 09.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/3386 E.  ,  2021/8541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili ile davalı vekili tarafından talep edilmiş, davacılar vekilince de duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 05/10/2021 salı günü davacılar vekili Av. ... ve Av. ... ile davalı vekili Av. ... geldiler. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan tarafların vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-Davacıların temyiz isteminin incelenmesinde;

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davacılar vekili ile adli yardım istemli olarak davalı vekili istinaf isteminde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalının iddia edilen haksız eyleme (dolandırıcılığa) karışıp karışmadığı bakımından halen derdest olan ceza yargılamasında varılacak sonucun ve kurulacak hükmün, maddi olgunun tespiti bakımından hukuk hâkimini bağlayıcı mahiyette olduğu, UYAP sisteminden yapılan sorgulamaya göre, davalının bu olayla ilgili olarak yargılandığı ... Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/227 esas sayılı dosyasında beraat kararı verilmiş olduğu, bu ceza kararının akıbetinin sorularak kesinleşmesinin beklenilmesi gerektiği gerekçesiyle, davacının istinaf isteminin bu aşamada esasa ilişkin sebepler incelenmeksizin, usule ilişkin sebeplerle kabulü ile HMK’nın 353. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin (6) nolu alt bendi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, ceza dosyasının kesinleşmesinin bekletici mesele yapılması yönünde yeniden yargılama yapılmak üzere mahkemesine iadesine duruşma yapılmaksızın kesin olarak karar verilmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 353. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin (6) nolu bendi, ilk hâlinde “Mahkemece, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması” şeklinde olup, 7251 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucu “Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması” şeklinde düzenlenmiştir.

HMK’nın 353/1-a-6 bendi, istinaf kanun yolunun ne şekilde uygulanacağı konusunda son derece belirleyici olup, bir taraftan istinaf mahkemelerinin hukuki denetim yanında aynı zamanda maddi vakıa incelemesi de yaparak tahkikat sonucuna göre yeniden karar verme yetkisine haiz olan bir hüküm mahkemesi olduğu kabul edilirken, diğer taraftan da sözkonusu bu hükümle bir nevi eksik inceleme gerekçesiyle dosyanın mahalline geri gönderilmesi kabul edilmektedir. HMK’da kabul edilen dar istinaf sisteminin amacına uygun olarak, istinaf mahkemelerinin hukuki denetim görevini yerine getirirken gerektiğinde yeniden tahkikat ve inceleme yapmalarına imkan verecek bir uygulamanın benimsenmesi, ancak ortada hukuki ve maddi vakıa denetimine konu olacak verilerin bulunmaması halinde ise tahkikatın yapılması için dosyanın kararı veren mahkemeye geri gönderilmesi gerekmektedir.

HMK’nın 353/1-a maddesinde altı bent halinde sayılan hallerde istinaf mahkemesinin verdiği, esası incelemeden ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ve dosyanın ilgili İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi kararları, kesin olduğundan temyiz edilemez. Öte yandan 7251 sayılı Kanun ile HMK’nın 362. maddesine eklenen (g) bendine göre “353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar” hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça hüküm altına alınmış olup, hükmün gerekçesinde de; 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamına giren durumlarda bölge adliye mahkemesinin duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği, fıkraya eklenen yeni (g) bendiyle, 353. madde hükmü ile uyum sağlanarak Kanunun bütünlüğünün korunması amaçlandığı ifade edilerek 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararların kesin nitelikte olduğu vurgulanmıştır.

Somut olayda verilen karar, dayandığı gerekçe ve sonucu itibariyle HMK’nın 353/1-a-6 bendi kapsamında kalmakta olup, bu şekilde verilen kararlar kesin olduğundan temyiz edilemez. Kesin bir karara karşı temyiz başvurusunda bulunulduğu, ancak Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda bir karar verilmeksizin dosyanın dairemize gönderildiği anlaşıldığından, temyizi kabil olmayan kesin karara ilişkin davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

2) Davalının temyiz istemine gelince;

2) Davalının temyiz istemine gelince;

İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne dair karara karşı davalı tarafından adli yardım istemli olarak istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince 25/12/2018 tarihli ve davalının adli yardım talebinin reddine dair verilen kararın itirazen incelenmesi davalı tarafından istenilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 18/01/2019 tarihli kararıyla davalının adli yardım talebinin reddi kararına yönelik olarak yaptığı itirazın reddine kesin olarak karar verilerek, istinaf harç ve masrafını yatırması yönünde dosya ilk derece mahkemesine geri çevrilmiş, davalı vekiline muhtıra tebliğine karşın istinaf harcının ikmal edilmemesi nedeniyle ilk derece mahkemesince davalının istinaf talebinin reddine dair 26/03/2017 tarihli ek kararı, davalı tarafından istinaf edilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi tarafından yapılan incelemede davalı vekilinin istinaf talebinin reddine dair ek karara karşı yaptığı istinaf başvurusunun HMK’nın 344/1 ve 346/2. maddeleri gereğince usulden reddine karar verilmiş; işbu karar davalı vekili tarafından adli yardım istemli olarak temyiz edilmiştir.

Kararı temyiz eden davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvuru sırasında adli yardım talep edilmiştir. Temyiz kanun yoluna başvuru sırasında adli yardım talep edildiğine göre, bu talep hakkında karar verme yetkisi kanun yolu incelemesini yapacak olan

Yargıtaya aittir. İncelemeye konu işbu kararın temyizine özgü olarak davalının adli yardım talebinin kabulü ile temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muaf tutulmasına karar verilerek, temyiz incelemesine geçilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 337. maddesinin 2. fıkrasında adli yardım talebinin reddi kararına yönelik itirazların incelenmesi neticesinde verilen kararların kesin olduğu dikkate alındığında, adli yardım talebinin reddine dair karara itiraz edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 18/01/2019 tarihinde verilen kararın kesin olmasına, adli yardım talebinin reddi sonrası davalı vekilince istinaf harç ve giderlerinin verilen kesin süre içinde yatırılmasına ilişkin muhtıra gereğinin yerine getirilmemesine göre davalının yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin davalının istinaf başvurusunun usulden reddine yönelik kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kesin olması nedeniyle HMK/1-a maddesi gereğince REDDİNE, (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Bölge Adliye Mahkemesinin davalının istinaf başvurusunun usulden reddine ilişkin kararının HMK’nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 3.050,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 14,90 TL kalan onama harcının davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 09/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9790, Karar No: 2023/18884, Tarih: 24.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/9790 E.  ,  2023/18884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/343 E., 2016/60 K.

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrası ve 57 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; kararların eksik inceleme sonucu alındığına, usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın rahatsızlığının koruma ve güvenlik tedbirine hükmedilmesine sebebiyet verecek derecede kuvvetli olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.... Asayiş Ekipler Amirliği ... ekibinde polis memuru olarak görev yapan katılan ve şikâyetçilerin olay tarihinde gelen anons üzerine ... Site alışveriş merkezine gittikleri ve özel güvenlik görevlilerine zorluk çıkardığını öğrendikleri sanığa alış veriş merkezinden uzaklaşmasını söyledikleri, bunun üzerine sanığın "Şimdi sizi şikayet etmeye müdüriyete gidiyorum, sizi bu meslekten attıracağım." diyerek tehditte bulunduğu ayrıca "Ben şizofrenim, siz bana birşey yapamazsınız ben adam öldürsem bile cezaevine girmem sizinde adresinizi öğrenip vuracağım, birer kurşunluk işiniz var." diyerek tehditlerine devam ettiği, doktor raporu için hastaneye götürülen sanığın polis aracından indirilirken katılan C.Y.'yi kafa atıp tekmeyle vurarak basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı, olaylar esnasında sanığın katılan ve şikâyetçilere hitaben "Ananızı, avradınızı, çoluğunuzu, çocuğunuzu kabe yolunda sinkaf ederim." diye hakaretlerde bulunduğu iddiası ile kamu davasının açıldığı; Mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediği ancak sanığın şizofreni hastalığı nedeniyle cezai ehliyetinin bulunmadığı Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.