muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9673, Karar No: 2011/10536, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9673 E.  ,  2011/10536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. İzmir gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan ve satış tarihinin 1993 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınmadan ... ada ... parselin satışının somut emsal alınmış olması doğru görülmemiştir.

2011/9673-10536

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13512, Karar No: 2013/13154, Tarih: 18.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13512 E.  ,  2013/13154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Temyiz süre tutum dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini isteyen katılan vekiline tebligat yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanılmadığından tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz layihasının eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8704, Karar No: 2024/20591, Tarih: 19.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8704 E.  ,  2024/20591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 01.12.2023

SAYISI : 2021/3593 E., 2022/1010 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER: Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

Sanık tarafından dosyaya sunulan 04.12.2023 tarihli dilekçe ile temyiz hakkının tarafına verilmesini talep ettiği, bu dilekçenin 01.12.2023 tarihli ek kararın tebliğ edildiği gün ile aynı gün verildiği anlaşılmakla; 04.12.2023 tarihli dilekçenin ek karara ilişkin temyiz dilekçesi olarak kabulü ile yapılan inceleme neticesinde;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.12.2023 tarihli ve 2021/3593 Esas, 2022/1010 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, yokluğunda verilip 23.05.2023 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen kararı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçtikten sonra 22.11.2023 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi gereğince sanığın temyiz isteminin reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2021/3593 Esas, 2022/1010 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3618, Karar No: 2019/590, Tarih: 08.01.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/3618 E.  ,  2019/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kişinin hatırasına hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 130/1, 130/1-2. cümle, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.740,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2017 tarihli ve 2017/368 esas, 2017/988 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07/05/2018 gün ve 38020 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 17/02/2016 tarihli ve 2015/19524 esas, 2016/2854 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukukî değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Yargılamaya konu somut olayda; sanığın müteveffaya ait facebook isimli sitende yayımlanan paylaşımlarında, "hakkımı helal etmiyorum, özgür körükçü sırf siyaset devreye girdi diye D4 belgemi vermemiştin Allah affetmesin seni", "yaktığın çırada kavrul İnşallah" ve "takdir ilahiden kaçış yok er veya geç hepimiz nasibimizi alacağız ama kötü bir şekilde, ama iyi bir şekilde. Sen benim ayağımın altını kazanları tez zamanda yak yarabbim" şeklindeki sözlerinin müteveffanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, beddua ve sızlanma niteliğinde olduğu ve kişinin hatırasına hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karaı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Aynı Kanun'un 130. maddesinde ise; "(1) Bir kimsenin öldükten sonra hatırasına en az üç kişiyle ihtilat ederek hakaret eden kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Ceza, hakaretin alenen işlenmesi halinde, altıda biri oranında artırılır. (2) Bir ölünün kısmen veya tamamen ceset veya kemiklerini alan veya ceset veya kemikler hakkında tahkir edici fiillerde bulunan kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." hükümlerine yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İncelenen somut olayda; olay günü sanığın, müteveffa ...'yü kastederek sosyal paylaşım sitesinde yazdığı “hakkımı helal etmiyorum, özgür körükçü sırf siyaset devreye girdi diye D4 belgemi vermemiştin Allah affetmesin seni", "yaktığın çırada kavrul İnşallah" ve "takdir ilahiden kaçış yok er veya geç hepimiz nasibimizi alacağız ama kötü bir şekilde, ama iyi bir şekilde. Sen benim ayağımın altını kazanları tez zamanda yak yarabbim” şeklinde ve kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerinin, onur, şeref ve saygınlığı rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, yapılan açıklamalara göre yerinde görüldüğünden,

1- Kişinin hatırasına hakaret suçundan sanık ... hakkında, Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2017 tarihli ve 2017/368 esas, 2017/988 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, yapılan açıklamalara göre yerinde görüldüğünden,

1- Kişinin hatırasına hakaret suçundan sanık ... hakkında, Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2017 tarihli ve 2017/368 esas, 2017/988 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, anılan yasa maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanığın hakaret suçundan BERAATİNE, hükmolunan cezanın çektirilmemesine, 08/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2892, Karar No: 2014/7944, Tarih: 09.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2892 E.  ,  2014/7944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2011/309-2013/722

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müflis davalı şirket iflas idaresi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, 02.10.2006 ile 18.06.2009 tarihleri arasında müflis şirkette kesintisiz olarak çalışan müvekkilinin yasal hak ve alacakları ödenmeden 18.06.2009 tarihinde işten çıkarıldığını, müvekkilinin, 1.091,80 TL ihbar tazminatı, 2.236.06 TL kıdem tazminatı alacağı olmak üzere toplam 3.327.86 TL tutarındaki alacağının kaydı için yaptığı başvurunun iflas idaresi tarafından haksız yere reddedildiğini ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin ücreti bayram ve hafta tatiline ilişkin ücret alacaklarını saklı kalmak üzere ihbar ve kıdem tazminatı alacaklarının iflas masasına kayıt ve kabulü ile işten ayrılma tarihinden itibaren, ihbar tazminatının yasal faiz, kıdem tazminatının en yüksek mevduat faizi uygulanarak tahsilini talep ve dava etmiştir.

Müflis davalı şirket iflas idaresi vekili, müflis şirket yetkilisinin düzenlediği belge dışında, davacının, alacağını dayandırdığı başkaca bir delil ve var olduğunu ileri sürdüğü alacakları için müflis şirket hakkında başlattığı bir icra takibi ya da açtığı bir dava bulunmadığını, iddia edilen alacakların gerçek olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının müflis şirkette 02.10.2006 ile 18.06.2009 tarihleri arasında kesintisiz ve aralıksız olarak çalıştığı, iflas nedeniyle iş ilişkisinin 18.06.2009 tarihinde sona erdiği, davacının net 1.787.42 TL kıdem tazminatı, 786.95 TL ihbar tazminatı ve 445.20. TL yıllık ücretli izin alacağı olmak üzere toplam 3.019.57 TL tutarındaki, İİK'nin 206. maddesi hükmü gereğince imtiyazlı olduğu kabul edilen alacağının, iflas sıra cetvelinin 1. sırasına kaydı gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulü ile davacının 3.019.57 TL alacağının iflas sıra cetvelinin 1. sırasına kaydedilmesine, iş ilişkisinin sona erdiği 18.06.2009 tarihinden itibaren, toplam 1.232.15 TL ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağına yasal faiz, 1.787.42 TL kıdem tazminatı alacağına ise mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, müflis davalı şirket iflas idaresi vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Dava, ihbar ve kıdem tazminatına yönelik işçi alacağının iflas sıra cetveline kayıt ve kabulü istemine ilişkindir.

Kararı, müflis davalı şirket iflas idaresi vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Dava, ihbar ve kıdem tazminatına yönelik işçi alacağının iflas sıra cetveline kayıt ve kabulü istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde sadece, müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı alacağının kabulünü istemiş, fazla mesai, yıllık izin ücreti, bayram ve hafta tatiline ilişkin ücret alacaklarını saklı tutmuş olmasına rağmen mahkemece dava konusu edilmeyen yıllık izin ücreti alacağı yönünden de hüküm kurulması 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesine aykırı olmuştur.

Öte yandan, HMK'nın 297/2. maddesi '' Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir'' hükmünü içermektedir. İİK'nın 195. maddesine göre iflas masasına yazılacak alacakların iflas tarihi itibariyle hesaplanıp, belirlenmesi gerekir. İflasın açılması ile ipotekle temin edilen alacaklar hariç, diğer alacaklar muaccel hale gelir ve iflasın açıldığı tarihe kadar işleyen faizler ve takip masrafları da asıl alacağa eklenerek masaya yazılır. Asıl alacağa iflastan sonra da, faiz işlemeye devam ederse de, bu ancak tasfiye bakiyesi kalırsa ayrıca ödenir. Kayıt kabul davalarında tahsile değil, alacağın iflas masasına kaydına karar verilmekle yetinilir. Alacağın ödenmesi ancak tasfiye sonunda masa mevcudunun sıra cetveline uygun biçimde dağıtımı aşamasında gerçekleşir ve alacakların tam olarak ödenip ödenmeyeceği ancak bu aşamada anlaşılabilir.

Mahkemece, davacının kabul edilen alacak miktarı yönünden, iflas tarihine kadar olan faizi de hesaplanıp, işlemiş faizi ile birlikte kaydı gereken toplam alacak miktarının infazı mümkün ve tereddüte yer vermeyecek şekilde bilirkişi aracılığıyla belirlenmesinden sonra, bu miktar üzerinden iflas masasına kayıt kabulüne karar verilmesi gerekirken, iflastan sonra işleyecek faiz miktarının da kayıt ve kabulü ve iflas tarihine kadar olan işlemiş faiz hesabının iflas idaresine bırakılması anlamlarına da gelen, bu nedenle infazda tereddüte yol açacak şekilde HMK'nın 297/2. madde hükmüne ve İİK'nın 195. madde hükmünde yer alan anılan ilkeye aykırı olarak, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Diğer yandan, gerekçeli karar başlığında, müflis davalının iflas tasfiyesinin adi şekilde yapıldığı gözetilerek, unvanı ile temsilcisinin ve vekilinin, işbu bozma ilamı başlığında olduğu şekilde yazılması gerekirken, müflisin unvanının ve vekilinin yazılmaması ve basit yolla tasfiye yapılmış gibi iflas masası temsilcisinin Gaziantep İflas Müdürlüğü olarak gösterilmesi, HMK'nın 297/1-b maddesi hükmüne aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, müflis davalı şirket yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11699, Karar No: 2017/10945, Tarih: 30.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/11699 E.  ,  2017/10945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın mağdurun yol kenarında park halinde bulunan aracının arka koltuğundaki sazı çalmak için temyiz dışı sanık ... ile birlikte aracın arka camına buji fırlatırken polis ekiplerince yakalanmaları şeklinde gerçekleşen eyleminin 765 sayılı TCK’ya göre 493/1, 522 ve 5237 sayılı TCK’ya göre ise 142/1-b ve 35. maddesine uyan suçları oluşturduğu, her iki suç için zamanaşımı yönünden yapılan karşılaştırmada 5237 sayılı TCK’nın lehe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.06.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 27.01.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 35. maddelerinin gerektirdiği cezanın miktar ve türü itibariyle aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık sürenin 10.02.2005 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/506, Karar No: 2006/468, Tarih: 23.02.2006

7. Hukuk Dairesi 2006/506 E., 2006/468 K.

**7. Hukuk Dairesi 2006/506 E., 2006/468 K.**

**- KADASTRO TESPİTİNE DAYALI TAPU İPTALİ VE TESCİL

- KAYIT VE BELGELERİN KAPSAM TAYİNİ**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 12 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi.

Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 105 ada 131 parsel sayılı 56.319 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı Şevki adına tesbit edilmiştir. Tutanak itiraz edilmeksizin 20.01.1994 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı hazine 26.12.2003 gününde dava konusu taşınmazın kanunları uyarınca kaçak ve yitik kişilerden kaldığını kazandırıcı zamanaşımı zilyet-liğiyle iktisap edilemeyeceğini öne sürmüş ve ayrıca 26.04.1946 tarih 161 sayılı tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre dava niteliği ve içeriği itibariyle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/son maddesi hükmüne dayalı kesinleşen kadastroya karşı açılan dava niteliğindedir. Saptanan dava niteliği dikkate alındığında mahkemece yapılan araştırma, soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir. Davacı hazinenin tutunduğu 26.04.1946 tarih 161 sayılı tapu kaydı ile davalı tarafın yargılama sırasında dayandığı 26.03.1964, 14.04.1983 ve 29.11.1988 tarih 28, 20 ve 39 sayılı tapu kayıtlarının uygulamasına ilişkin yerel bilirkişi sözleri, komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlenmediğinden soyut nitelikte gerekçesiz sözlerden ibaret olduğu gibi uzman bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve eki haritada kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri yöntemine uygun biçimde gösterilmediğinden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan vermeyen harita ve eki raporda yetersizdir.