muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/15412, Karar No: 2018/20394, Tarih: 18.12.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/15412 E.  ,  2018/20394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :........ Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ........ Taahhüdüne Dayalı Takibe İtirazın Kaldırılması Ve ........

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı kiralayan tarafından davalı kiracı ... hakkında ........ taahhüdüne dayalı olarak başlatılmış olan ........ takibi nedeniyle düzenlenen ........ emrine davalı kiracının yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı ........ Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, takibin devamı ve ........ isteminde bulunmuştur. Mahkemenin ilk kararında davayı temerrüt nedeniyle ........ davası olarak nitelendirerek ........ye karar vermesi ve davalının temyizi üzerine mahkeme kararı bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak, bu defa aleyhine ........ takibi başlatılan ...'ın işyerini 30.10.2013 tarihinde ...'a devrettiği, davaya katılma talebinde bulunan ...'ın ise bu yerin Hazineye ait bir taşınmaz olduğunu, davacı ile bir ilgisinin bulunmadığını ileri sürmesi dikkate alındığında, ileri sürülen iddiaların dar yetkili ........ mahkemesinde tartışılarak çözümlenmesinin mümkün olmadığı, uyuşmazlığın çözümünün genel yetkili mahkemelerde yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ........ taahhüdüne dayalı takibe vaki itirazın kaldırılması ve ........ istemine ilişkindir.

Dava, ........ taahhüdüne dayalı takibe vaki itirazın kaldırılması ve ........ istemine ilişkindir.

Davalı 15.08.2014 tarihinde düzenlenen taahhütname ile kiralananı 10.10.2014 tarihinde ........ edeceğini taahhüt etmiştir. Davacı , taahhüt edilen tarihe göre yasal bir aylık süre içerisinde 15.10.2014 tarihinde başlatmış olduğu ........ takibi ile 15.08.2014 tanzim ve 10.10.2014 ........ tarihli adi yazılı belgeye dayanarak taşınmazın ........sini istemiştir. Davalı kiracı süresi içinde yapmış olduğu itirazında, takip konusu işyerini 01.11.2013 tarihinde ...’in eşi ve ........ Deniz emlakın sahibi olan ........ Deniz’in bilgisi ve rızası dahilinde ...’a devrettiğini, bir yılı aşkın süredir bu işyeri ile alakasının olmadığını, bahsi geçen adresteki işyerinde hala ...’ın faaliyet göstermekte olduğunu bildirerek ........ emrine itiraz etmiştir. ........ taahhüdüne dayalı ........ takiplerinde, dayanak ........ taahhüdünün adi yazılı olması halinde imzaya ve tarihe açıkça itiraz edilmesi gerekir. Davalı ........ taahhüdü altındaki imza ve tarihe açıkça itiraz etmediğinden takipte dayanılan taahhüt tarafları bağlar. İİK'nin 275.maddesi gereğince kiracı kiranın yenilendiğini veya uzatıldığını aynı kuvvet ve mahiyette bir belge ile ispat edebilir. Davalı borçlu itiraz dilekçesi ile takibe dayanak ........ taahhüdündeki imzasına ve tarihe itiraz etmediği gibi, kiranın yenilendiğine veya uzatıldığına dair aynı kuvvet ve mahiyette bir belge getiremediğine göre ........ taahhüdüne dayalı ........ şartlarının gerçekleştiği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan; davacı tarafından takip kiracı ... hakkında başlatılıp, dava da yine ... davalı gösterilmek suretiyle açılmış olup, dava dışı ...’ın verdiği katılma dilekçesi üzerine bu kişiye, davada taraf sıfatıyla yer verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen Geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK'un 428.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6799, Karar No: 2011/1113, Tarih: 02.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/6799 E.  ,  2011/1113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 24.03.2010

No : 65-454

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından davalı ... Gros Market ... Şubesi’nden 29.07.2008 tarihinde müvekkil şirketin saha montajlarında bir adet matkap ve bir adet ahşap kesme bıçağının çalıştırılması için bir adet jeneratör satın alındığını, ancak jeneratörün 45 günde 5 sefer arızalanarak servise gönderildiğini, sürekli arızalar nedeni ile kullanılamaz hale geldiğini, ... 3.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin tespit dosyasından alınan bilirkişi raporunda jeneratörün ayıplı olduğunun tespit edildiğini ve bu hususta davalılara ihtarname keşide edildiğini, davalıların cevabi ihtarname ile jeneratör arızasının kullanım hatasından kaynaklandığını, ürünün ayıplı olmadığını beyan ettiklerini ileri sürerek satın alınan ürünün ayıplı olması nedeniyle davalı yana iadesi ile müvekkili tarafından ödenen fatura bedelinin 28.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Hırdavat A.Ş.vekili, öncelikle davada yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğunu, davacıya satılan ürünün ayıp olmadığını, arızanın kullanım hatasından kaynaklandığını belirterek davanın yetki yönünden reddi ile dosyanın yetkili ... Mahkemeleri’ne gönderilmesine ve esastan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Gros Market Ltd.Şti.vekili, davacının jeneratör alımında ihtiyaç duyduğu gücü gerçekçi değerlerle belirlemeden ürünü satın aldığını, ürünün ayıplı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Gros Market Ltd.Şti.vekili, davacının jeneratör alımında ihtiyaç duyduğu gücü gerçekçi değerlerle belirlemeden ürünü satın aldığını, ürünün ayıplı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu ürünün davalı ... Gros Market’in ... Şubesi’nden alındığı, HUMK.nun 10 ve devamı maddeleri ile B.K.nun 73 ve İİK.nun 50.maddeleri gereğince davalının yetki itirazının yerinde olmadığı, dava konusu jeneratörde meydana gelen arızanın jeneratör ile çalışan motorların ilk çalıştırma esnasında nominal akımın 5 katı akım çekeceği dikkate alınmadan çalıştırılması, büyük güçlü motordan başlayıp testere ve matkapları sırasıyla belli bir zaman farkı ile (15 sn.)çalıştırılmaması, durduktan sonra kontrolleri yapılıp duruş nedenleri araştırılıp, jeneratörün soğuması sağlanmadan yeniden çalışmaya zorlanması nedeni ile jeneratörün yandığı, bu hususların davacıya satış esnasında verilen jeneratörün kullanma kılavuzunda açıkça yazıldığı, dolayısıyla üründeki arızanın gizli veya açık ayıp nedeni ile olmadığı, çalışma şartlarına uyulmaması, aşırı yükte çalışmaya zorlanması nedeni ile jeneratörün arızalandığı sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 02.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9419, Karar No: 2011/5966, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9419 E.  ,  2011/5966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12921, Karar No: 2024/19055, Tarih: 09.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12921 E.  ,  2024/19055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 19.03.2024

EK KARAR SAYISI : 2024/480 E., 2024/839 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 19.03.2024 tarihli ve 2024/480 Esas, 2024/839 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 19.03.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4009, Karar No: 2012/4914, Tarih: 03.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4009 E.  ,  2012/4914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9101, Karar No: 2020/10093, Tarih: 19.02.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/9101 E.  ,  2020/10093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin eksik inceleme ile ceza verildiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında tehdit suçunda verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İddianame anlatımında sanığın ayağına sıkarım şeklinde tehdit ettiği iddiasının anlatıldığı ancak dosya içerisinde bulunan telefon inceleme tutanağındaki mesajlara ilişkin her hangi bir anlatım olmaması karşısında sanık hakkında mesajlara yönelik tehdit suçunda zamanaşımı süresince dava açılması mümkün görülmüştür:

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısı'nın suçun sabit olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında hukuki alacağının tahsili nedeniyle yağma suçundan TCK 150. maddesi delaletiyle TCK.nın 86/2,3-e maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildikten sonra sanığın alacağının olması nedeniyle TCK.nın 29 maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı'nın ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.