muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10287, Karar No: 2011/10878, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10287 E.  ,  2011/10878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1- Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan ve satış tarihinin 1993 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınmadan 1242 ada 24 parselin satışının somut emsal alınmış olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18732, Karar No: 2014/21040, Tarih: 23.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/18732 E.  ,  2014/21040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/03/2012

NUMARASI : 2011/67-2012/165

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, kıdem taazminatı, izin, fazla mesai, dini ve milli bayram ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Sedef Akaryakıt Ltd.Şti avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalılardan K.. A.Ş.tarafından işletilen akaryakıt istasyonunda 17.11.1999 tarihinde pompa işçisi olarak işe başladığını, iş yerinin 2010 yılı 4. ayında diğer davalı tarafından devralındığını, 20.01.2011 tarihine kadar çalışan davacının iş aktinin feshedildiğini ve bizim yanımızdaki çalışma sürene göre sadece ihbar tazminatı hakkın var denilerek 450.-TL.ihbar tazminatı ödendiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı S.. Akaryakıt şirketi vekili ; müvekkilinin davacının çalıştığı firmayı devir almadığını, işletmeyi baştan kurduğunu, davacının müracaatı üzerine işe yeniden başlatıldığını, işyerinin faaliyetinin süreklilik arz etmediğini, işyerinin 9-10 ay kadar kapalı kaldığını, davacının 9 ay 14 gün çalıştıktan sonra istifa ettiğini, ibraname verdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket adına usulüne uygun davetiye tebliğ edilmiş, davaya cevap verilmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı S.. Akaryakıt şirketi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı S.. Akaryakıt şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma süresinin hesabı konusunda aldırılan bilirkişi raporu iddia ile uyumlu değildir. Davacı işyerini devralan S.. Akaryakıt şirketi nezdinde 12'şer saatlik vardiya ile haftada 6 gün çalışıldığını, Çarşamba günü vardiya süresinin 17 saat olduğunu iddia etmiş olup, bu talep aşılarak 6 gün 12'şer saat, 1 gün de 17 saat çalışma yapıldığının kabulü ile hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 23/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1302, Karar No: 2012/4222, Tarih: 27.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/1302 E.  ,  2012/4222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kredi kartını kopyalayarak kullanmak

HÜKÜM : Beraat

1- Şikayetçi Et ve Balık Ürünleri AŞ vekilinin sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Şikayetçi Et ve Balık Ürünleri AŞ’nin bu suçtan doğrudan doğruya zarar görmemesi karşısında usulsüz verilen müdahillik kararının hükmü temyiz hak ve yetki vermeyeceği cihetle; şikayetçi adına vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Katılan HSBC bankası, Finans bank ve Türkiye Vakıflar Bankası vekillerinin sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Türkiye Vakıflar Bankası Genel Müdürlüğü'nün 26.10.2006 tarihli yazısı ile Et ve Balık Kurumunun Teftiş raporu doğrultusunda; suça konu kopyalanan 15 adet kredi kartının ortak kullanım noktasının sanıkların kasiyer ve müdürü olduğu Sincan Tavuk kombinesi ve Et işletmeleri müdürlüğünün Ulus satış mağazası olduğu, başka bir ortak kullanım noktası olmadığından kartların başka yerde kopyalanma olasılığının bulunmadığının bildirilmesi ve sanıkların savunmalarında 03021610 nolu vakıflar bankası pos cihazının kendi kullanımlarında olduğunu beyan etmeleri karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için gerçek kartlarla yapılan alışverişlerin hangi sanık tarafından pos cihazı vasıtasıyla tahsil edildiği, bu sliplerde kart hamilinin imzasının olup olmadığı, yoksa neden sliplerin imzalatılmadığının sanıklardan ve kart hamillerinden sorularak, ayrıca suça konu kopya kartlar ile suç tarihi itibariyle yapılan alışverişlerin nereden ve kimden yapıldığı tespit edilip, sanıkların bu alışverişler sırasında baz istasyonunu sorgulaması suretiyle tespit edilen iş yerleri ve çevresinde olup olmadıkları, bu alışverişlerin sanıklar tarafından yapılıp yapılmadığı, bu alışverişlere ilişkin slipler getirtilerek sanıkların imzasının bulunup bulunmadığı bilirkişi vasıtasıyla belirlenmesi ile gerekirse harcama yapılan iş yeri sahiplerinin tanık olarak dinlenmesi suretiyle toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4119, Karar No: 2012/37172, Tarih: 16.05.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4119 E.  ,  2012/37172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık, Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın daha evvel katılan ...'tan çalınan suça konu çeki ele geçirerek şikayetçi ...'a ticari ilişki kapsamında sahte isimle cirolayarak vermesi şeklinde gelişen olayda, mahkemenin resmi belgede sahtecilik ve bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarının oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir.İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK. nu sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır.Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK. nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezasının gün karşılığı belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle karar verilmesi sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin ONANMASINA, 16.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4516, Karar No: 2014/12335, Tarih: 06.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4516 E.  ,  2014/12335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6343, Karar No: 2015/2898, Tarih: 27.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6343 E.  ,  2015/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, Dikili İcra Müdürlüğü'nün 2010/221 Esas sayılı takip dosyasında 03.03.2011 tarihli satıştan elde edilen 40.800,00 TL ile ilgili sıra cetvelinin 16.02.2012 tarihinde taraflarına tebliğ edildiğini, sıra cetvelindeki sıraya itirazlarının bulunmadığını, ancak müvekkilinden önce yer alan davalı idarenin alacak miktarına itirazlarının olduğunu, tapu kaydında davalının alacağının 4.805,00 TL olarak gözüktüğünü, 2007 yılına ait davalı idare alacağının 5 yıllık zamanaşımına uğradığını, davalı ile yapılan yazışmada borçlu Hasan Özcan'ın 159.762,53 TL vergi borcu olduğunun belirtildiğini, bu borcun gayrimenkulün aynından kaynaklanmadığını, borçlunun müdürü olduğu şirketin vergi borcu olduğunu, bu nedenle sıra cetveline konu edilmesinin mümkün olmadığını, davalı idarenin şirkete karşı takip yapması gerektiğini ileri sürerek, davalının zamanaşımına uğramamış 15.11.2007 tarihli bir vergi alacağı bulunuyorsa tespiti ile kalan meblağın taraflarına verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili idarenin 15.11.2007 tarih 51.659 sayılı yazısı üzerine borçlu Hasan Özcan adına kayıtlı taşınmaza kamu haczi tesis edildiğini, idarenin davacıdan önce taşınmaz üzerinde haczinin mevcut olduğunu, güncel borç durumunun 21.12.2011 tarihi itibariyle gecikme zammı dahil 159.762,53 TL olduğunu ve haczin devam ettiğini, davacının vergi dairesine verdiği muvafakatname nedeniyle davacıya ait taşınmaz üzerine haciz tesis edildiğini, kamuya ait borcun zamanaşımına uğramasının sözkonusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, borçluya ait taşınmazın kaydına 30.04.2010 tarihinde davacı haczinin konulduğu, taşınmazın kaydında 21.11.2007 tarihinde 4.805,79 TL ... Müdürlüğü'nün 15.11.2007 tarih ve 51659 sayılı yazılarına istinaden konulan kamu haczi bulunduğu, taşınmazın 03.03.2011 tarihinde 40.800,00 TL bedelle ihale edildiği, satış bedelinden 673,12 TL tapu harcı, 409,00 TL tellaliye ücreti ve 195,97 TL vergi borcu düşüldükten sonra iki ihale arasındaki fark faiz ve masraflar olarak.115,86 TL birinci ihale alıcısından kesilerek ve satış bedeline eklenerek 40.637,69 TL 'nin icra müdürlüğü dosyasına gönderildiği, dosyaya ibraz edilen 30.01.2014 tarihli bilirkişi raporunda her ne kadar 40.800,00 TL üzerinden hesaplama yapılsa da dosyaya intikal eden miktarın 40.637,69 TL .../...

S.2

S.2

olduğu, hesaplamanın bu miktar üzerinden yapılması gerektiği belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile sıra cetvelinin 1.710,86 TL satış masrafının masrafı yapan alacaklı vekili Av....'a ödenmesine, 24.784,85 TL'nin ...'ne yatırılmasına, 14.141,98 TL'nin şikayetçi Usta Kardeşler İnş. Emlak Turizm Tekstil Tarım San. ve Tic. Ltd. Şti'ye ödenmesine, bakiye kısım kalmadığından 3. sıradaki alacaklısına para ödenmemesine şeklinde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Davacı tarafça davalı ... dairesinin alacağının borçlu Hasan Özcan'ın müdürü olduğu şirketin vergi borcu olduğu, bu nedenle sıra cetveline konu edilmesinin mümkün olmadığı ayrıca davalının alacağının miktarının sıra cetvelinde getirilen miktarda olmadığı ve zamanaşımına uğradığı ileri sürülerek, sıra cetveline itiraz edilmiştir.

Borçluya ait mahcuz satış bedelinin bütün alacaklıların alacağını karşılamaması halinde düzenlenecek sıra cetveline itiraz, alacağın esas ve miktarına ya da hem sıraya hem alacağın esasına yönelikse dava yoluyla genel mahkemede (İİK'nın m. 142/1), itiraz sadece sıraya yönelikse şikayet yoluyla icra mahkemesinde (İİK'nın m. 142/son) ileri sürülmelidir. Hem sıraya ve hem de alacağın esas ve miktarına yönelik itirazların birlikte ileri sürülmesi halinde mahkemece kural olarak, önce sıraya yönelik uyuşmazlığın çözülmesi, bu itirazın yerinde olmadığının anlaşılması halinde ise davalı alacağının varlığına ve miktarına yönelik itirazın incelenmesi gerekir.

Davalı (şikayet olunan) Vergi Dairesi'nin alacağı yönünden 6183 sayılı Yasa'nın 10, 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesinin nazara alınmadığı iddiası ile davalı alacağın zamanaşımına uğradığı iddiası hesaplamaya ilişkin; cevap dilekçesiyle sunulan tarihsiz muvafakatnamenin muvazalı olduğuna yönelik itiraz ise alacağın esasına yöneliktir.

Davacı, davalının alacağının hem sırasına hem de esasına itiraz etmiş olup, mahkemece öncelikle sıraya ilişkin itiraz incelenmeli, sonucuna göre esasa ilişkin itirazın incelenmesine geçilmelidir.

Öte yandan, limited şirket ortak ve yöneticilerinin kamu borçlarından sorumluluğu 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun'un 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile VUK'nın 10. maddelerinde düzenlenmiştir.

Davacı, davalının alacağının hem sırasına hem de esasına itiraz etmiş olup, mahkemece öncelikle sıraya ilişkin itiraz incelenmeli, sonucuna göre esasa ilişkin itirazın incelenmesine geçilmelidir.

Öte yandan, limited şirket ortak ve yöneticilerinin kamu borçlarından sorumluluğu 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun'un 35 ve mükerrer 35. maddeleri ile VUK'nın 10. maddelerinde düzenlenmiştir.

6183 sayılı Kanun'un 35/1. maddesi “(04.06.2008 tarih 5766 sayılı K.'la değ.) Limited şirket ortakları, şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.'' hükmünü içermektedir. Limited şirket 6183 sayılı Kanun'un 35/1. maddesi “(04.06.2008 tarih 5766 sayılı K.'la değ.) Limited şirket ortakları, şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.'' hükmünü içermektedir. Limited şirket ortaklarının kamu borçlarından sorumluluğu “sermaye hisseleri oranında” ve doğrudan doğruyadır. Bu hüküm ile limited şirketlerde ortağın şirketin borcundan dolayı doğrudan, kişisel olarak sorumlu tutulamayacağına ilişkin 6762 sayılı TTK'nın 532. maddesinde yer alan ilkeye bir istisna getirilmiştir. Kamu alacağının alacaklısının, davalı borçlu şirketin ortak ve yöneticilerinin sorumluluğuna gidebilmesi için, borçlu şirket hakkında takip yapmış

olması, şirketin aciz halinde olması ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığının belirlenmesi ve bundan sonra, şirket ortak ve yöneticileri hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 54. maddesi uyarınca takip yapılarak, ortak veya yöneticilerin malvarlığına haciz uygulaması gerekir.

Diğer yandan haciz konusu bir malın satış tutarı kural olarak, İİK'nın 138. madde hükmü uyarınca haciz tarihindeki alacakla bu alacağa satışa kadar işleyen faiz miktarının toplamını karşılar. Bir diğer anlatımla, haciz tarihinden sonra oluşan alacaklar, önceki hacizden yararlanamaz. Somut olayda, davalı ... dairesinin haczinin konulmasından sonra doğan vergi alacakları, bu haciz kapsamında değildir.

Ayrıca Anayasa'nın 141/3. maddesi uyarınca, bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılmalıdır.