muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2774, Karar No: 2019/73, Tarih: 07.01.2019

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Asıl dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklı bekleme ücretinin tahsili istemine ilişkin olup ... Ltd. Şti. âkidi olan ... A.Ş'den 10.200 USD bekleme ücreti talep etmiştir. Birleşen davada ... A.Ş. ise bekleme ücretini ... Ltd. Şti'nin alt taşıyıcısı ... firmasına malın teslimi için ödemek zorunda kaldıklarını, aslında gerek ... firmasının gerekse ... Ltd. Şti'nin bekleme ücreti talep etme haklarının olmadığını ileri sürerek malın teslimi için ... firmasına ödemek zorunda kaldıkları bedellerin ve sorunun çözümü için ...'ya gönderdikleri çalışanları için yapılan masrafın âkidi ... Ltd. Şti'den tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, ... A.Ş'nin 10.200 USD bekleme ücreti ödemeyi kabul ettiğinin taraflar arasındaki yazışmalardan anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davada bekleme ücreti ile ilgili hüküm kurulmuşsa da ... A.Ş. davanın başından beri aslında gerek ... firmasının gerekse ... Ltd. Şti'nin bekleme ücreti talep etme haklarının olmadığını, zira taşımada kendilerinden kaynaklı bir gecikme olmadığını, 10.200 USD'yi malın teslimini sağlayabilmek için mecburen ... firmasına ödemek zorunda kaldıklarını iddia etmiştir. Taraflar arasındaki yazışmalar incelendiğinde 3-4 aylık süreçte devam eden taşıma ilişkisi nedeniyle ... Ltd. Şti'nin gecikme bedeli talep ettiği, ... A.Ş'nin ise malın teslimini sağlamak için bu bedeli ödemeyi kabul ettiğini beyan ettiği ve ... Ltd. Şti'ye ihtarname göndererek ... firmasına 10.200 USD ödemek zorunda kalırsa bu bedeli ... Ltd. Şti'nden talep edeceğini bildirdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda ... A.Ş.'nin gecikme bedeli ödenmesi yönünde geçerli bir kabulü olmadığı dikkate alınarak sözleşme çerçevesinde ... Ltd. Şti'nin ... A.Ş'den gecikme bedeli talep edip edemeyeceği yönünde taraf delilleri toplanılıp ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp gerek asıl dava gerekse birleşen dava yönünden kararın ... A.Ş. yararına bozulması gerekmiştir.

2- ... A.Ş. birleşen davada sorunun çözümü için ...'ya gönderdikleri çalışanları için yapılan 1.527,00 TL masrafın âkidi ... Ltd. Şti'den tahsilini istemiştir. Mahkemece bu taleple ilgili herhengi bir gerekçe yazılmamış ve hüküm kurulmamış olması da doğru olmayıp kararın bu yönden de ... A.Ş. yararına bozulması gerekmiştir.

2- ... A.Ş. birleşen davada sorunun çözümü için ...'ya gönderdikleri çalışanları için yapılan 1.527,00 TL masrafın âkidi ... Ltd. Şti'den tahsilini istemiştir. Mahkemece bu taleple ilgili herhengi bir gerekçe yazılmamış ve hüküm kurulmamış olması da doğru olmayıp kararın bu yönden de ... A.Ş. yararına bozulması gerekmiştir.

3- Asıl dava davacısı ... Ltd. Şti. aşamalarda kendisinden talep edilen 10.200 USD ve 5.700 USD bedelin kendi alt taşıyıcıları ... firmasına değil Yılmaz Balta isimli başka bir kişiye ödendiğini savunmuştur. Mahkemece bu ödemelerin ... firmasına yapıldığı kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de bu kişiye yapılan ödeme dekontlarında herhangi bir açıklama yer almadığı, ... Ltd. Şti'nin de ... firmasının bu husustaki yazılarını kabul etmediği dikkate alınarak bu kişinin ... firması adına para tahsil etmeye yetkili bir kişi olup olmadığı, ... firmasının ödemenin bu kişiye yapılmasını isteyip istemediği, dolayısıyla bu ödemenin ... firmasına yapılmış bir ödeme kabul edilip edilemeyeceği hususunda bir araştırma ve değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp kararın bu yönden de ... Ltd. Şti. yararına bozulması gerekmiştir.

4- Bozma sebep ve şeklinde göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ... A.Ş. yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan sebeplerle ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ... Ltd. Şti. yararına BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 07/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3421, Karar No: 2009/3143, Tarih: 15.04.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/3421 E.  ,  2009/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin alacağının gösterilmediğini; müvekkilinin avukat olup, dava dışı borçlunun vekaletini üstlendiği döneme ilişkin ücret alacağının bulunduğunu, bu alacağın tahsili için girişilen dava sırasında bedeli paylaşıma konu taşınmazın tapu kaydına alacağın tahsilini temin için ihtiyati tedbir konulduğunu, borçlunun da muvazaalı borçlanmalara giriştiğini ileri sürerek davalının alacağının muvazaalı olduğunun tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacının geçerli bir haczi bulunmadığından sıra cetveline itiraz davası açmak için aktif dava ehliyeti ve hukuki yararı olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı lehine tapuya ihtiyati tedbir şerhi verildiği; mal üzerinde geçerli bir haczi bulunmayan davacının davasının reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18279, Karar No: 2013/18407, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18279 E.  ,  2013/18407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar kayyımı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde, kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değerleri esas alınarak kamulaştırma bedeli tespit edilmelidir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın olması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden;

1-Dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle imar uygulaması görmüş ve % 32 oranında düzenleme ortaklık payı kesilmiş imar parseli, emsal alınarak incelenen 2799 ada 57 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro parseli niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer nitelikleri taşımayan 2799 ada 57 parselin satışının somut emsal alınması,

2-Hükme esas alınan raporda üst emsal olarak alınan 22381 ada 7 parsel sayılı taşınmazın satışı olmamasına rağmen emsal alınması,

3-Davalıların dava konusu taşınmazda payları 1/160'ar olduğu halde hükme esas alınan raporda dayanağı gösterilmeden 3 davalı için toplam 1/160 alınması suretiyle bedel tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Hükme esas alınan raporda üst emsal olarak alınan 22381 ada 7 parsel sayılı taşınmazın satışı olmamasına rağmen emsal alınması,

3-Davalıların dava konusu taşınmazda payları 1/160'ar olduğu halde hükme esas alınan raporda dayanağı gösterilmeden 3 davalı için toplam 1/160 alınması suretiyle bedel tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5861, Karar No: 2011/6746, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5861 E.  ,  2011/6746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz

edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/33789, Karar No: 2023/874, Tarih: 07.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/33789 E.  ,  2023/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 20.03.2012 tarih 2011/502 Esas, 2012/399 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının a bendi, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın aynı Kanun'un aynı maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği,

... Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarih 2015/93 E., 2015/410 Karar sayılı kararıyla sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediği gerekçesiyle mahkemesine ihbarda bulunulduğu,

İhbar üzerine ... Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarih 2015/427 E., 2015/749 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanması suretiyle sanığın hakaret suçundan yukarıda açıklandığı gibi cezalandırılmasına karar verildiği görülmüştür.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin suç işlemediğine, beraat etmesi gerektiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaireye yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ikamet ettiği evden tahliyesi için avukat olan katılanın dava açtığı ve yapılan icra takibi neticesinde sanığın evden çıkartıldığı, suç tarihinde katılanın Hükümet Konağı yakınındaki çay ocağında tanıklar ... ve ... ile birlikte çay içtiği esnada sanığın buraya gelip, tahliye edilen evdeki gün ısısıyla ilgili konuştuğu, katılanın da bu konuyu evin sahibi ile görüşmesini söylemesi üzerine sanığın katılana "Senin derdin üzüm yemek değil, bağcıyı dövmek, yaptığın terbiyesizlik." diyerek görevinden dolayı hakaret suçunu işlediği kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Hakkında Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine Yönelik Temyiz Talebi Bakımından

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Hakkında Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine Yönelik Temyiz Talebi Bakımından

Mahkemece "Sanığın aynı suç nedeni ile mahkememizin 20/03/2012 tarih, 2011/502 Esas, 2012/399 Karar sayılı kararıyla ile hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra suç işleyip mahkumiyetine dair verilen kararın kesinleşmesi üzerine deneme süresi içerisinde yeni suç işlemesi ve dosyanın yeniden ele alınması sebebi ile sanık hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına." dair Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı,

B. Sanığın Hakaret Suçunu İşlemediğine, Beraat Etmesi Gerektiğine Yönelik Yapılan Temyiz Talepleri Ve Sair Yönlerden

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın, katılanın davranışına tepki olarak söylediği "Senin derdin üzüm yemek değil, bağcıyı dövmek, yaptığın terbiyesizlik." şeklindeki sözlerinin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, nezaket dışı, kaba söz ve atasözü niteliğinde olduğu, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy

birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2023 tarihinde karar verildi.