muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10850, Karar No: 2019/2559, Tarih: 12.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/10850 E.  ,  2019/2559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanığın, askerden döndüğünde diş imalatı yapılan bir yere girip çalışmaya başladığını, bir süre sonra iş yeri sahibi olan ...'nin üzerinde haciz olduğunu bu nedenle iş yerini kendisine devretmek istediğini söylediğini, aynı yerde çalıştığı için teklifini kabul ettiğini ve iş yerini devraldığını ancak işleri ...'in yürüttüğünü, sahte fatura düzenlemediğini, bilerek de böyle bir işin içine girmediğini veya başkasının suçuna katılmadığını savunması; şirketin muhasebecisi olan ...'nın, söz konusu şirketin 2009 yılı sonuna kadar muhasebeciliğini yaptığını, şirketi asıl idare edenin...olduğunu, ...'in onun çalışanı olarak bildiğini,...'un defterleri ile 4 firmanın daha defterlerini ilk ...'in getirdiğini, daha sonra ...'un her ayın 24 ünde defterleri ve belgeleri kendisine getirdiğini, bu belgelere göre beyannameleri düzenlediğini, ...'in ...gibi bazı gençlerin eline biraz para, araba vererek onları kandırdığını, üzerlerine şirket kurduğunu sonradan kendisinin de duyduğunu, daha önce de ...'in benzer eylemleri nedeniyle ifade verdiğini, bir süre sonra bu firmaların birbirlerine sahte fatura düzenleyen firmalar olduğunu anladığını, kendisinin işyeri adresine hiç gitmediğini ancak bildiği kadarıyla şube ya da deposunun olmadığını, işçisinin de bulunmadığını, mal alım satımı yaptığını hiç görmediğini, alış faturalarını tetkik etmediğini söylemesi; düzenlenen vergi inceleme raporunda mükellefiyetin kurulduğu andan itibaren gerçek anlamda ticari bir faaliyetinin bulunmadığının değerlendirilmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Suça konu faturaların, faturaları kullanan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinden temin edilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3-Sanığın savunmasında geçen...'nin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi ve dava konusu fiil ile ilgili hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyasının getirtilip incelenmesi, gerekli belgelerin onaylı örneklerinin alınması,

3-Sanığın savunmasında geçen...'nin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi ve dava konusu fiil ile ilgili hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyasının getirtilip incelenmesi, gerekli belgelerin onaylı örneklerinin alınması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/03/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20285, Karar No: 2016/4893, Tarih: 10.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20285 E.  ,  2016/4893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 02.06.2015 gün ve 2015/7085 Esas - 2015/12207 Karar sayılı ilama karşı davalı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemli davada davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine onanmış, bu karara karşı davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; hükme esasa alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen parsel hem farklı mahalleden hem de şirkete yapılan özel amaçlı satış olup emsal olarak alınamayacağı gibi Dairemize intikal eden Yalova 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/184 esas sayılı dosyasında aynı değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın bulunduğu köye bitişik Havuzdere köyünde ve davalı parsele çok yakın konumda bulunan arazi kabul edilen 454 parsel sayılı taşınmazın metrekare birim değeri % 200 objektif değer artırımı ile 149,00TL olması gerektiğinden bozulmuş olduğu bu hususunda raporda değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla,davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 02.06.2015 gün ve 2015/7085-12207 sayılı onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede,

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Hükme esasa alınan bilirkişi kurulu raporunda yapıya resmi birim fiyatlarına, ağaçlara yaş,cins ve verim durumlarına göre maktuen değer biçilmesi doğru ise de zemin bedeli yönünden hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli olması ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa emsal alınan taşınmaz, farklı mahalleden alındığı gibi şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamaz.

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli olması ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa emsal alınan taşınmaz, farklı mahalleden alındığı gibi şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamaz.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak ve ayrıca Dairemize intikal eden Yalova 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/184 esas sayılı dosyasında aynı değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın bulunduğu köye bitişik Havuzdere köyünde ve davalı parsele çok yakın konumda bulunan arazi kabul edilen 454 parsel sayılı taşınmazın metrekare birim değeri % 200 objektif değer artırımı ile 149,00TL olması gerektiğinden bozulmuş olduğu hususuda alınacak raporda değerlendirilip sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcı ile karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11535, Karar No: 2021/4887, Tarih: 15.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11535 E.  ,  2021/4887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/1-2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur durumu, suçun unsurlarının oluşmadığına, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki minibüsle, gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş dört şeritli asfalt kaplama caddenin soldan üçüncü şeridinde seyrederken, en sağda kaldırımda bekleyen yayaları almak için aniden ve kontrolsüzce sağ şeride manevra yaptığı esnada, aracının sağ ön ve yan kısımlarıyla, sağ şeritte seyreden katılan ... idaresindeki otomobilin sol ön ve yan kısımlarına çarpmasıyla, sanığın tam kusuruyla iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

1-)Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

2-)Sanığa verilen taksitli adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratı yerine adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline ihtaratına yer verilerek TCK'nın 52/4. maddesine muhalefet edilmesi,

2-)Sanığa verilen taksitli adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratı yerine adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline ihtaratına yer verilerek TCK'nın 52/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin ve hükmün 5. paragrafında ''24 eşit aylık taksitte alınmasına'' ibaresinden sonraki kısmına hükümden çıkarılarak yerine ''taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına'' ibaresinin eklenmesi ile sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/729, Karar No: 2011/5137, Tarih: 16.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/729 E.  ,  2011/5137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.11.2005 gün ve 2005/22 Esas, 2005/57 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Projesi sisteminden alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ... ile mağdure Neslihan Fidan’ın hükümden sonra 04.01.2008 tarihinde evlendikleri anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek suç tarihi itibarıyla yürürlükte olan, 765 sayılı TCK.nun 434. maddesi uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş ve bu itibarla sanık müdafiin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/238, Karar No: 2019/5992, Tarih: 07.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/238 E.  ,  2019/5992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 26/06/2018- 2017/292 (E) ve 2018/162 (K) sayılı mahkûmiyet hükümleri

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatları, başvurularının süreleri, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükümlerin hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık ... hakkındaki tahliye talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın - Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 07/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5337, Karar No: 2024/17464, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5337 E.  ,  2024/17464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 14.02.2024

EK KARAR SAYISI : 2019/436 E., 2020/612 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 14.02.2024 tarihli ve 2019/436 Esas, 2020/612 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 14.02.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17854, Karar No: 2014/25936, Tarih: 02.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/17854 E.  ,  2014/25936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal” olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildği buna karşılık temyiz eden davalılar vekillerinin sunduğu temyiz dilekçelerinin davacılar vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalılardan ... Systems S.R.L. vekilinin duruşma isteminin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine, 02/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2291, Karar No: 2024/11800, Tarih: 26.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2291 E.  ,  2024/11800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2469 E., 2023/1998 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/623 E., 2023/196 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili ile davalılar ... TC Kimlik numaralı ... ve ... TC Kimlik numaralı ...’nun ortak vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar ... TC Kimlik numaralı ... ve ... TC Kimlik numaralı ...’nun ortak vekili tarafından temyiz, davacılar vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmek ve de temyiz eden davalılar vekili tarafından duruşma talep edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin ve işin duruşmaya tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle duruşma talebinin kabulüne karar verildikten sonra duruşma için 26.11.2024 Salı günü tayin

edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalılar ... (T.C....), ... (T.C....) adlarına Av. ... ile davacılar adlarına Av. ... ve davalı ... adına Av. ... ... geldiler. Davalı ... adına gelen olmadı. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlanıp sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili özetle; meydana gelen iş kazası nedeniyle sigortalının vefat ettiği, kazanın oluşumunda davalıların kusurlu olduklarından bahisle eş için 1.983,954,14 TL maddi, 500.000,00 TL manevi, çocuk için 308.565,85 TL maddi, 300.000,00 TL manevi, anne için 692.507,93 TL maddi, 50.000,00 TL manevi, baba için 580.086,91 TL maddi, 50.000,00 TL manevi, kardeşler için 30 bin’er TL manevi tazminat istediler.

II. CEVAP

Davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile iş kazasının meydana gelişinde ... sigortalının %10, davalı ...'nun (1933 doğumlu) %40, ayrıca bu kusur oranı içerisinde davalı ...'nun (1994 doğumlu) asıl işveren olarak %30, davalı alt işverenler ... ve ...'nın %50 oranında kusurlu oldukları kabulünden hareketle davacıların maddi tazminat istemlerinin kabulüne, eş lehine 450.000,00 TL, çocuk lehine 250.000,00 TL, anne ve baba lehine 40.000,00’er TL, kardeşler lehine 10.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF