muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4196, Karar No: 2020/2400, Tarih: 03.06.2020

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26/01/2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbeslik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın 09/02/2018 tarihinde posta yolu ile, 12/02/2018 tarihinde de elden şüpheliye tebliğ edildiği, Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce 15/02/2018 tarihi itibari ile tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazında uyulması gereken kuralların yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanıldığı, denetim planı hazırlandığı, aynı tarihte hastaneye sevkedildiği, Bursa Devlet Hastanesinin 22/03/2018 tarihli raporunda tedavisine gerek olmadığının bildirildiği, 14/05/2018 ve 04/06/2018 tarihli bireysel görüşmelerine ve vaka sorumlusu ile olan görüşmelerine katıldığı, 25/06/2018 tarihli 3.bireysel görüşmesine katılmaması nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 28/06/2018 tarihli kararı ile uyarılmasına karar verildiği,02/07/2018 tarihli uyarı yazısının 06/07/2018 tarihinde tebliğ edildiği, uyarılmasından sonra 13/07/2018 , 10/08/2018 , 07/09/2018 , 05/10/2018 , 02/11/2018 tarihli vaka sorumlusu ile olan görüşmelerine katıldığı, ancak 30/11/2018 tarihli grup/seminer çalışmasına katılmadığı, şüphelinin 03/12/2018 tarihinde dilekçe vererek mazeret bildirdiği, İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 04/12/2018 tarihli kararı ile mazeretin resmi ve belgelendirilebilir nitelikte olmadığı gerekçesiyle mazeretin reddine, yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiğinden dosyanın kapatılmasına karar verilerek 06/12/2018 tarihinde dosyanın Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği dosyada; şüphelinin 03/12/2018 tarihinde Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne dilekçe vererek sabaha kadar çalışması nedeniyle müdürlüğe gelemediğini belirterek mazeret bildirdiği ve uyarılmasından sonraki beş farklı tarihteki vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katıldığı dikkate alındığında, hükümlünün yükümlülük ihlalinde ısrar iradesinden ve denetimli serbestlik kapsamında belirlenen yükümlülüğünü ikinci kez ihlal ettiğinden sözedilemeyeceği,bu nedenle ısrar koşulunun oluşmadığı anlaşıldığından ,durma kararı kanuna uygun olup kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

D-)Karar: Yukarıda açıklanan nedenlere göre;

Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/05/2019 tarihli ve 2019/176 esas, 2019/574 sayılı kararına yönelik,yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 03/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4713, Karar No: 2019/8891, Tarih: 18.09.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/4713 E.  ,  2019/8891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından manevi tazminatın miktarı ve ortak çocuklarla kişisel ilişkinin süresi yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından velayet düzenlemesi, manevi tazminat ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına ve özellikle davacı-karşı davalı kadın lehine hükmedilen manevi tazminata boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren yasal faiz uygulandığının anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye bırakılan ortak çocuklar 2009 doğumlu... ve 2011 doğumlu ...ile baba arasında her ayın 3. ve 4. haftası Cumartesi saat 09:00’dan ertesi gün 17.00’a kadar düzenlenen kişisel ilişki, kişisel ilişkinin ardaşık haftalarda yapılması dikkate alındığında çocukların üstün menfaati ve kişisel ilişkinin amacına aykırı olduğu gibi, mahkemece yarıyıl tatili olduğundan bahisle belirlenen 1 şubat ile 7 şubat tarihleri arasındaki kişisel ilişki düzenlemesinin, Milli Eğitim Bakanlığının 24.06.2019 tarihli ve 2019/9 sayılı genelgesi uyarınca yarıyıl tatilinin 20 Ocak ile 31 Ocak arasında yapılacağı nazara alındığında isabetli olmayıp, ortak çocuklarla davalı-karşı davacı baba arasında daha uygun süreli kişisel ilişki kurulması gerekmektedir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HMK m. 370/2).

3-Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizin 16.04.2018 tarihli ilamı ile kadın yararına takdir edilen manevi tazminatın faiz başlangıcının yanlış gösterilmesi ve velayet düzenlemesi hususunda eksik inceleme sonucunda hüküm kurulduğu gerekçesi ile bozulmuştur. Hükmün bozma kapsamı dışında kalan kısımları ise kesinleşmiştir. Mahkemece, bu durum gözetilmeden kesinleşen vekalet ücreti yönünden yeniden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle, gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 3. ve 12. bentlerin çıkarılmasına yerine 3. bent olarak “Velayeti anneye verilen ortak çocuklar ile baba arasında her ayın 1. ve 3. hafta sonları Cumartesi günü saat 10:00 ile Pazar günü saat 17:00 arasında, dini bayramların ikinci günü saat 10:00 ile üçüncü günü saat 17:00 arasında, her yıl yarıyıl tatilinin ilk günü saat 10:00 ile yedinci günü saat 17:00 arasında, her yıl 1 Temmuz saat 10:00 ile 20 Temmuz saat 17:00 arasında, her yıl babalar gününde saat 10:00 ile 17:00 arasında, ortak çocuklar ile davalı-karşı davacı baba yanına verilmek suretiyle kişisel ilişki kurulmasına” cümlesinin 12. bent olarak ise "Kesinleşen konularda yeniden karar verilmesine yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümlerinin düzeltilerek, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.09.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/744, Karar No: 2014/336, Tarih: 19.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/744 E.  ,  2014/336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2012/63 E-2013/8 K.

Taraflar arasındaki "tapu iptali ve tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Çat Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine verilen 05.10.2011 gün ve 1991/14 E-2011/119 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14.Hukuk Dairesi'nin 05.06.2012 gün ve 2012/7126 E.-2012/7954 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa ve gerekçeli kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "önceki kararda direnilmesine denilerek önceki karara atıf yapmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440/III. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.03.2014 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43961, Karar No: 2017/26468, Tarih: 23.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43961 E.  ,  2017/26468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Mahkemece verilen karar istinaf kanun yoluna değil temyiz kanun yoluna tabi olmakla; kararı temyiz eden davacı vekilince TEMYİZ YOLUNA BAŞVURMA HARCI VE maktu temyiz karar harcı yerine istinaf HARÇLARI yatırıldığının anlaşılmasına göre; davacı tarafa temyiz yoluna başvurma harcı ve maktu temyiz karar harcının ( sayman mutemedi alındısında harç adı doğru yazılmak ve sehven yatırılan harçlar talep halinde iade edilmek üzere ) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi uyarınca muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 23/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12736, Karar No: 2021/7785, Tarih: 27.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/12736 E.  ,  2021/7785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A RA R -

6100 sayılı HMK'nun 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili Av. M. ..., 04.08.2021 tarihli dilekçesi ile tarafların sulh olduğunu, feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini bildirdiğinden, sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8722, Karar No: 2011/7836, Tarih: 28.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8722 E.  ,  2011/7836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.05.2009 tarih ve 2008/241-2009/155 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 28.06.2011 gününde davacı vekili avukat ..... ile davalı vekili avukat ....gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2007 yılı şirket faaliyetlerinden dolayı ortaya çıkan kardan 340.000-TL.nin şirket yönetim kurulu üyelerine pay edilmesine karar verdilmesine rağmen şirket yönetim kurulu üyesi olan müvekkiline ödenmesi gereken 64.600 TL temettü'nün ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik bu meblağın davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının haklı nedenlerle iş akdinin feshedildiğini, davacının 17.3.2008 tarihli imzaladığı ibraname ile müvekkilini ibra ettiğini, müvekkilinin yönetim kurulu üyelerine temettü ödeme borcunun bulunmadığını, davanın yasal dayanağının olmadığını, genel kurul tarafından davacıya yönetim kurulu sıfatı nedeniyle ödenmesi takdir edilmiş ve ödenmemiş bir bedelin bulunmadığını, yönetim kurulu üyeliğinin istifaen sona erdiğini, bu itibarla temettü ödenmemesinde bu yönü ile de bir isabetsizlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, yönetim kuruluna kar vermenin veya vermemenin genel kurulun münhasır yetkisine ait olduğu, davalı şirketin 20.03.2008 tarihinde yapılan genel kurulunda yönetim kurulu üyelerine kar payı dağıtımı kararı alındığı, dağıtım kararında personele dağıtılan başarı priminden pay alması nedeniyle "genel müdür hariç" diğer yönetim kurulu üyeleri arasında kar payının dağıtılmasına karar verildiği, genel kurulca alınan bu karar aleyhine TTK nun 381 nci maddesindeki süre içinde iptal davası açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişti.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirketin 2007 yılı faaliyetlerinden dolayı ortaya çıkan kardan yönetim kurulu üyelerine ödenmesine karar verilen miktarın davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davacının 01.08.2001 tarihinden beri davalı şirketin genel müdürü olduğu, aynı zamanda 22.07.2004 tarihinden 17.03.2007 tarihine kadar da yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptığı dosya kapsamı ile sabittir.Esasen taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı şirketin 20.3.2008 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısında gündemin 6 ncı maddesinde “ 2007 yılı faaaliyetinden doğan dönem karının dağıtımının verilen önerge ekindeki kar zarar tablosuna göre yapılması, yönetim kurulu üyesi için dağıtılacak temettü sonrası kalan miktardan dağıtılmak üzere ayrılan 3.380.083,77YTL.nin dağıtılmayarak olağanüstü yedeklere alınması, yönetim kurulu için dağıtılmasına karar verilen 340.000,00YTL.nin yönetim kurulu üyeleri arasında daha önce personele dağıtılan primden pay alması nedeniyle genel müdür hariç diğer yönetim kurulu üyeleri arasında, yönetim kurulu başkanınca belirlenecek performanslarına göre yönetim kurulu kararı doğrultusunda yapılması “ şeklinde alınan kararın davacıyı bağlayıp bağlamayacağı noktasında toplanmaktadır.Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, yukarıda yazılı gerekçelerle davanın reddi cihetine gidilmiştir.

Oysa, TMK.nun 2 nci maddesi hükmü uyarınca, herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olup, davalı şirketin anılan genel kurul kararının eşitlik ilkesine açıkça aykırı olduğu kuşkusuzdur.Kaldı ki, davalı şirket ile eski yönetim kurulu üyesi olan davacı arasındaki ilişki bir vekalet sözleşmesi ilişkisi olup, davalı şirketin tek taraflı bir genel kurul kararı ile davacının doğmuş bir hakkının yok edilmesi hukuken olanaklı değildir.Öte yandan, mahkemenin kabulünün aksine dava konusu genel kurul kararının iptaline yönelik ayrıca bir dava açılmasına dahi gerek bulunmaksızın derdest işbu davada anılan genel kurulun kararının davacı yönünden yok hükmünde olduğunu def'i olarak ileri sürülebilir.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davalının TMK.nun 2 nci maddesine aykırı duruşunun hukuki himaye görmeyeceği ilke olarak kabul edilmek suretiyle işin esasına girilmek gerekirken eksik incelemeye, davalı şirket anasözleşmesine yanlış anlam yükleyen yetersiz bilirkişi raporuna dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10239, Karar No: 2014/6888, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10239 E.  ,  2014/6888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38557, Karar No: 2019/2212, Tarih: 18.02.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/38557 E.  ,  2019/2212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca hususlar yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Taraflar arasında gece vakti çıkan tartışmada sanıklar ... ve oğlu sanık ...'un av tüfeği ile havaya ateş etmelerinden ibaret eylemlerinin, TCK'nın 106/2-a maddesine uyan silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, aynı Kanunun 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile sanık ... hakkında TCK'nın 170/1-c maddesi, sanık ... hakkında da TCK'nın 106/2-a ve TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Sanıkların, müşteki ...'ın ...'a hakaret etmesi ve yaralamaya teşebbüs etmesi, Ferhat'ın oğlu Tolgahan'ın da Çile'yi ayağından av tüfeği ile ateş ederek yaralaması nedeniyle kendilerini korumak ve kavgayı sonlandırmak amacıyla av tüfeğiyla havaya ateş ettiklerine dair savunmaları karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün silahla tehdit suçu yönünden sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık ... ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2752, Karar No: 2017/4389, Tarih: 13.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/2752 E.  ,  2017/4389 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından "savunman ücretine ilişkin" bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14808, Karar No: 2015/3117, Tarih: 01.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/14808 E.  ,  2015/3117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 113 ada 277 parsel sayılı 2.879.067,41 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle mera vasfıyla sınırlandırılmıştır. Davacılar ..., vs vekili kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve tapu kaydına dayanarak çekişmeli taşınmazın müştereken davacılar adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 113 ada 277 parsel sayılı taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve vs. vekili tarafından temyiz edilmiştir.