muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5797, Karar No: 2011/6856, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5797 E.  ,  2011/6856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5341, Karar No: 2018/8814, Tarih: 12.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/5341 E.  ,  2018/8814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Aksaray Vehbi Ekecik Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesinde kadın doğum uzmanı olarak çalışan ve olay tarihinde icapçı doktor olan sanığın, katılanın dış gebelik teşhisiyle sevki üzerine gerekli muayenesinden sonra kürtaj yaptığı, akabinde sağlık karnesine gerekli ilaçları yazdığı, özellikle Methotrexate isimli ilacın hastane ortamında yapılması gerektiği hususunu gözardı ederek taburcu etmesi sonucu katılanın mağduriyetine neden olduğundan bahisle mahkumiyetine karar verilmişse de; sanığın, katılan ...'a servise yatış yapmasını söylediğini, ancak bunu kabul etmeyip evine gittiğini savunması, müşteki .... de kovuşturma aşamasındaki ifadesinde, doktorun eşine yatış yapmasını, ilaçların hastanede verilmesi gerektiğini, yanında çalışan bayanın ise isterse eve gidebileceğini söylediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer kalmayacak şekilde ortaya çıkarılması için, suç tarihinde serviste görevli hemşirenin kimliğinin tespitiyle dinlenilmesi, katılanın imzaladığını beyan ettiği evrakın araştırılarak dosyaya getirtilip, bu belgede imzası bulunanların tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulması ve Adli Tıp Kurumundan rapor alınması sonrasında sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 12/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/718, Karar No: 2020/4707, Tarih: 03.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/718 E.  ,  2020/4707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Diyarbakır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 10.10.2019 tarih ve 2018/576-2019/494 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 22/10/2013 tarihinde saat 14:22’ de Diyarbakır Finansbank Suriçi şubesinden 30.000,00 TL para hesabından çektiğini, çektiği bu parayı İş Bankası hesabına yatırmak üzere 22/10/2013 tarihinde saat 15:00 sularında davalı ...’nın ... şubesine gittiğini, banka içerisinde bulunan oturma yerlerine para saymak ve sırasını beklemek üzerine oturduğunu, şahısların yanına gelerek Arapça bir şeyler anlatmak istediğini ve dikkatini dağıttıklarını, bu şahıslar dışarı çıktıktan sonra müvekkilinin parasını saydığında 12.000 TL’ sinin eksik olduğunu fark ettiğinini, bu olayla ilgili Çarşı Merkez Amirliğine şikayette bulunduğunu, davalı bankanın yaşanılan hırsızlık olayından sorumlu olduğunu iddia ederek 12.000,00 TL maddi ve 3.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 15.000,00 TL tazminatın kanuni faizleri ile birlikte olayın meydana geldiği tarihten itibaren davalıdan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; davacı tarafça koltuk üzerine bırakılan ve dosya içinde yer alan ve çalındığı iddia edilen 12.000,00 TL’ sinin olduğu iddiasını maddi deliller ile kanıtlaması gerektiğini, çalındığı iddia edilen paranın davacının zilyetliğinde ve muhafazasında olduğunu, müvekkili bankanın sorumluluğu olmadığını, davacıdan doğrudan kişilik haklarına tecavüz söz konusu olmadığı ve manevi tazminat isteme koşulları oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili; davacı tarafça koltuk üzerine bırakılan ve dosya içinde yer alan ve çalındığı iddia edilen 12.000,00 TL’ sinin olduğu iddiasını maddi deliller ile kanıtlaması gerektiğini, çalındığı iddia edilen paranın davacının zilyetliğinde ve muhafazasında olduğunu, müvekkili bankanın sorumluluğu olmadığını, davacıdan doğrudan kişilik haklarına tecavüz söz konusu olmadığı ve manevi tazminat isteme koşulları oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; davacı vekili tarafından dava dilekçesinde davacının 12.000,00 TL’sinin çalındığını ileri sürülmüş ise de davacının çalınan parasının ne kadar olduğu hususunda soruşturma dosyasında herhangi bir tespitte bulunulmadığı, davacının çalınan parasının miktarına ilişkin herhangi bir delil de sunulmadığı, davacının gerçek maddi zararının tespitinin dosya kapsamında ispatının mümkün olmadığı, davacının maddi tazminat davasının sübut olmadığı ve davacının parasının davalı banka sorumluluk alanı içerisinde çalınması nedeni ile davalının gerekli güvenlik tedbirlerini yeterince aldığından söz edilemeyeceği, davalının henüz sözleşme kurulmadan önce de sözleşme hazırlığı aşamasında akidinin malını koruma yükümlülüğü olduğu, davalı bankanın sorumlu olduğu, davacının da gerekli tedbiri almadığı ve davalı banka ile birlikte kusurlu olduğu gerekçeleri ile davacının maddi tazminat davasının sübut bulmaması nedeni ile reddine, davacının manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Karar tarihinde yürürlükte bulunan HMUK’un 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar ve değeri 1.000,00 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 10.10.2019 tarihi itibari ile 3.200,00 TL’dir. Davacı parasının davalı banka içerisinde çalındığını ileri sürerek 3.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine, 1.500,00 TL’nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş olup yukarıda anılan madde hükmüne göre davanın kabulüne karar verilen 1.500,00 TL davalı yönünden temyiz sınırının altında kalmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Dava, davalı bankaya para yatırmak için giden davacının parasının banka içinde üçüncü şahıs tarafından çalınması nedeni ile tazminat istemine ilişkindir.

2) Dava, davalı bankaya para yatırmak için giden davacının parasının banka içinde üçüncü şahıs tarafından çalınması nedeni ile tazminat istemine ilişkindir.

6098 sayılı TBK m. 50 gereğince, zarar gören, zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındadır. Uğranılan zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa hakim, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete göre belirler. TBK m.52 gereğince, zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.

Dosyanın yapılan incelemesinde, mahkemece davacının zararının varlığını ispat ettiği ancak zararın miktarının tespit edilemediği, gerçek maddi zararın tespitinin dosya kapsamında ispatının mümkün olmadığı gerekçeleri ile maddi tazminat talebinin reddedildiği ayrıca davacının da gerekli tedbirleri almadığı ve davalı ile birlikte olayın meydana gelişinde kusurlu olduğunun kabul edildiği anlaşılmıştır. Davacının zararının varlığını, zarar miktarının tespit edilemediğini ve davacının davranışlarının da davacının zararının doğmasına sebebiyet verdiğini kabul eden mahkemece, TBK m.50 gereğince, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarının hakkaniyete göre belirlenmesi ve TBK m.52 gereğince, davacının davranışlarının da zararın doğmasına sebebiyet verdiği dikkate alınarak belirlenen zarar miktarı üzerinden hakkaniyet indirimine gidilmesi gerekirken, maddi tazminat davasının sübut bulmaması nedeni ile reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz isteminin kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 03.11.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, davalı banka aleyhine, sözleşmeye aykırılık nedeniyle açılan tazminat istemine ilişkindir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 03.11.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, davalı banka aleyhine, sözleşmeye aykırılık nedeniyle açılan tazminat istemine ilişkindir.

2- Davacının iddiasına göre, 22.03.2013 tarihinde davacı Diyarbakır/Suriçi bölgesinde, önce Finansbank’tan saat 14.22’de 30.000 TL para çekmiş, daha sonra saat 15.00’te parayı yatırmak için davalı ...’nın ... şubesine gitmiş ve sıra bekleme bankosunda otururken, yanına Arapça konuşan biri gelerek kendisine içinde dolar bulunan cüzdanı göstererek bir şeyler sormuş, daha sonra onlara Arapça konuşan başka biri katılmış ve bu esnada davacının 30.000 TL parasını alt üst edecek şekilde el atmış, bu şahıslar uzaklaştıktan sonra parayı saydığında, paranın 12.000 TL’sinin eksik olduğunu fark etmiştir. Davacı taraf, davalı bankanın gerekli ve önleyici güvenlik önlemlerini almaması nedeniyle sorumlu tutulması gerektiğini savunmaktadır.

3- İlk Derece Mahkemesi, davacının iddiasının sübut bulmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, karar Dairemiz çoğunluğu tarafından bozulmuştur. Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyoruz.

3- İlk Derece Mahkemesi, davacının iddiasının sübut bulmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, karar Dairemiz çoğunluğu tarafından bozulmuştur. Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyoruz.

4- Sözleşme ilişkilerinde, sözleşme ilişkisinden bağımsız olarak, her iki tarafın da sözleşme öncesi dönemde, sözleşme görüşmeleri sırasında ve hatta sözleşmeden sonra bile birbirlerine güven ve dürüstlük kuralı çerçevesinde davranma yükümlülükleri bulunmaktadır. Sözleşme öncesi dönemde, taraflar arasındaki güven ilişkisinden kaynaklanan bu sorumluluğa öğretide “culpa in contrahendo” sorumluluk denilmektedir. Bu sorumluluk kapsamında, taraflar, birbirlerinin ifa dışındaki çıkarlarını koruyup gözetmeleri de dürüstlük kuralının bir gereğidir. Sözleşme ilişkisinin hiç kurulmamış olması veya sözleşmenin geçersiz olması bu sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Bahsi geçen güven sorumluluğu, öncelikle hukuki işlemin yapıldığı yerde bulunan kişilerin can ve mal güvenliğinin sağlanmasını gerektirir. Ancak söz konusu güven sorumluluğunun doğabilmesi için, öngörülebilir bir tehlikenin bulunması ve bu tehlikenin, sorumluluk altında olan tarafın tasarruf ve hakimiyet alanında olması, zarar ile güven sorumluluğunun yerine getirilmemesi arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Söz konusu illiyet bağı değerlendirilirken, sözleşme alanını korumakla yükümlü olan tarafın, yükümlülük alanı ve kapsamına da bakmak gerekir. Söz gelimi bir sözleşme alanı olan Banka’da, banka veznedarının parayı müşteriye uzattığı anda, bir başka birinin parayı alıp kaçmasında, güven ilişkisi çerçevesinde Bankanın koruma yükümünü ihlal ettiği söylenebilir. Ancak, sözleşme yapmak üzere Banka’ya gelen kişiye karşı, orada bulunan üçüncü kişinin aniden hakaret ve darpta bulunması Bankanın koruma yükümünün kapsamında görülemez. Yani güven ilişkisinin zedelendiğinden söz edilemez. Ancak, Banka içerisinde uzun süren bir kavgaya Banka güvenlik görevlisinin müdahale etmemesi koruma yükümünün ihlali olarak görülebilir.

5- Somut olayda, davacı bir başka bankadan çektiği parayı yatırmak üzere geldiği İşbankası binasında dolandırılmasından dolayı davalı bankanın sorumlu tutulması gerektiğini iddia etmektedir. Her şeyden önce, davacının, bir önceki bankadan ayrıldıktan 40 dakika sonra davalı bankanın binasına gittiği, bu süre içerisinde, başka bankadan çektiği paranın bir kısmını borç ödemek, borç vermek veya başka bir amaçla bir başkasına vermiş veya bizzat davacı tarafından cebine konulmuş olabileceği gibi, bu davaya konu olan 12.000 TL’lik kısmını düşürmüş de olabilir. Bu miktar paranın alındığı tamamen davacının beyanına göre doldurulmuştur. Banka kamera kayıtlarında, soru sormak amacıyla davacının yanına bazı kişilerin geldiği görülmekle birlikte, davacının parasının alındığına ilişkin bir görüntü yoktur. 24.20.2013 tarihli kamera tespit tutanağında, paranın alındığı görülmemiş, bu kısım davacının beyanına göre “müştekinin beyanına göre paraların olduğu dosyaya elini uzatarak bir kısmını aldığı” şeklinde geçmiştir.

Tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, gerçekte davacının yankesicilik suretiyle çalınıp çalınmadığı belli olmadığı gibi, paranın miktarı hususunda da bir belirlilik bulunmamaktadır. Bir an için, yankesicilik suretiyle davacının parasının çalındığı kabul edilse dahi, davalı Banka güvenlik görevlisinin, bekleme bankosunda oturan ve birbirleriyle konuşan kişilerin konuşmasına müdahale etme hak ve yetkisi bulunmadığı gibi, olası bir yankesiciliğe karşı vaziyet alması da dürüstlük kuralı uyarınca kendisinden beklenilemeyecek bir davranıştır. Anılan nedenlerle, davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesi kararını yerinde bulduğumuzdan ve onanması gerektiğini düşündüğümüzden, davalı bankanın olaydan sorumlu olduğuna ilişkin Daire çoğunluğunun bozma gerekçesine katılmıyoruz.