muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5766, Karar No: 2011/7532, Tarih: 17.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29835, Karar No: 2015/22326, Tarih: 12.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/29835 E.  ,  2015/22326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/11/2014

Numarası : 2014/52-2014/738

6360 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile kapatılan Bursa İl Özel İdaresinin işçisi olan davacının aynı yasanın geciçi 1. maddesi ile oluşturulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonundaki belgeler getirtilerek devrin hangi kuruma yapıldığının tespit edilmesi gerekmektedir.

Yukarıda belirtilen belgelerin celbi sonrası devrin Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığına yapıldığının anlaşılması halinde; dosya içerisnde harç makbuzuna rastlanılmamış olup, davalıya eksik harcı ikmal etmesi için HUMK'nun 434.maddesi uyarınca mehil verilmesi, süresi içinde harcın ikmal edilmesi halinde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi, devrin Bursa Büyükşehir Belediye Başkanılığına değil de başka bir kuruma yapıldığının anlaşılması halinde ise, ilgili kamu kurumuna gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması amacıyla dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10667, Karar No: 2021/3290, Tarih: 23.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10667 E.  ,  2021/3290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen 29.12.2015 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 06/01/2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12317, Karar No: 2024/19948, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12317 E.  ,  2024/19948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 30.04.2024

EK KARAR SAYISI : 2022/3384 E., 2024/867 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 30.04.2024 tarihli ve 2022/3384 Esas, 2024/867 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilip usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükümleri 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 30.04.2024 tarihli, 2022/3384 Esas ve 2024/867 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Osmaniye 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24476, Karar No: 2011/45938, Tarih: 22.11.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/24476 E.  ,  2011/45938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :Kanun Yararına Bozma/2009/244679

Hırsızlık, tehdit ve müessir fiil suçlarından tüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26/11/2008 tarihli ve 2008/49371 soruşturma, 2008/18776 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii BEYOĞLU 1. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 16/02/2009 tarihli ve 2008/678 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 15/10/2009 gün ve 2009/12061/58358 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/11/2009 gün ve KYB/2009/244679 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 11/11/2009 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan yazıda;

“Dosya kapsamına göre; hırsızlık suçuna ilişkin olarak, şüphelilerin adresleri araştırılıp savunmanlarının alınıp diğer kanıtlar toplandıktan sonra gereği hakkında karar verilmesi gerekirken atılı suçun işlendiğine dair delil elde edilemediğinden kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karara yapılan itirazın kabulü yerine yasal olmayan gerekçeyle reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması” Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Yakınan ...'nın Cumhuriyet savcılığına vermiş olduğu 31.10.2008 havale tarihli dilekçesinde, ...'in kendisini yere yatırıp cep telefonunu ve 75 TL parasını alarak kaçtığını, ... ve ... adlı arkadaşlarının da yaraladıklarını iddia etmiş ve..., ... ile ... adlı kişileri de tanık olarak göstermiş olduğunun anlaşılması karşısında; yakınan ve bildirdiği tanıklar dinlenip iddiaya konu olayın tarihinin ve aynı olayla ilgili daha önceden soruşturma yapılıp yapılmadığının tespit edilmesi, yakınana ait telefonun akıbetinin araştırılması, ..., ... ve ... adlı kişilerin iddialarla ilgili ifadelerinin alınması gerektiği hususlarına dikkat edilmeksizin, eksik soruşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi,

Usul ve Yasaya aykırı olduğundan,

./..

-2-

Tebliğname :Kanun Yararına Bozma/2009/244679

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına yönelik talebin reddine ilişkin Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 16.02.2009 tarih ve 2008/678 Değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı CMK'nun 309/4-a maddesi gereğince BOZULMASINA, sonraki işlemlerin yerinde tamamlanmasına, 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2013/22709, Karar No: 2014/11193, Tarih: 11.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/22709 E.  ,  2014/11193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2013/316-2013/445

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı G.. B.. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların Antalya’nın Gazipaşa ilçesinde devre mülk inşa ederek satışa sunduklarını, sözleşmeyle 2 adet devre mülk satın aldığını, yükümlülüklerini yerine getirmesine rağmen davalıların edimlerini yerine getirmediklerini ileri sürerek, şimdilik devremülk değeri 14700 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan G.. B.. sözleşmede belediyenin imzası olmaması nedeniyle her zaman sözleşme düzenlenebileceğini bu yüzden bedelden sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 14.700,00 TL'nın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline, karar verilmiş; hüküm, davalı Gazipaşa Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava devremülk satışından doğan tazminat istemine dayanmaktadır. Davacı, davalı şirketten 2 adet devremülk satın aldığını, ifasının imkansız hale gelmesi nedeniyle şirkete ödediği bedeli davalılardan tahsilini istemiş, delil olarak kombi antetli sözleşme, bilgisayar çıktılı taahhütname, tahsilat makbuzları ve senetleri göstermiştir. Davalı ise davacının sunduğu belgelerin satış tarihinden sonra düzenlendiğini, ödemelerin belediye kasasına girmemesi nedeniyle belgeler üzerindeki imza, yazı ve rakamların mürekkep yaş (yazı yaşı tespiti) yöntemiyle düzenleniş tarihinin belirlenmesi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiştir. Davalının sahtecilik

savunması bulunduğundan davacının sunduğu belgelerin üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmalıdır. Davalı şirketin ticari defter ve belgeleri ile doğrulanmayan sözleşmelere ve ödeme belgelerine dayanılarak hüküm kurulamaz. Dairemize seri olarak gelen dosyalarda davalı belediye HGK kararı ile sorumlu tutulmuş ise de ibraz edilen belgelerde belediyeyi bağlayan geçerli bir imza olmaması nedeniyle bu tür belgelerin düzenlenmesi her zaman mümkündür. Hal böyle olunca sözleşme ile ödemeye esas teşkil eden belgelerin tamamı ibraz edildikten sonra davalı belediyenin sahtecilik savunması üzerinde durulmalı, sözleşme ve eklerinde kullanılan bilgisayar yazı stili ve kullanılan fontun sözleşme tarihinde kullanımda olup olmadığı, belgelerdeki kaşe, mühür, pul gibi ilişik materyallerin içeriğine ve bilgisayar yazı teknolojisine varıncaya kadar bir bilgisayar mühendisine inceleme yaptırılarak gerek görüldüğünde dosyanın diğer seri dosyalarla birlikte İstanbul Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü’ne gönderilip uzman bilirkişiden taraf ve yargı denetimine uygun rapor alınmalıdır. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek, dayanak belgelerin sıhhati ispatlanmış gibi davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalı belediyenin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı Gazipaşa Belediyesi yararına BOZULMASINA, 2. bentte gösterilen nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalı G.. B..'na iadesine, 11.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5328, Karar No: 2014/2760, Tarih: 05.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5328 E.  ,  2014/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/4179, Karar No: 2025/5901, Tarih: 16.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/4179 E.  ,  2025/5901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/241 E., 2025/190 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/539 E., 2021/82 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı ... vekili tarafından kusur belirlemesi ve davanın kabulü yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1-Davalı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun’un 363/3. maddesinde adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği ve 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği düzenlenmiştir. Davacı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı kadın vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16914, Karar No: 2017/513, Tarih: 26.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/16914 E.  ,  2017/513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında davacıya ürün satıp teslim edildiğini, bir kısım fatura bedellerinin ödenmediğini, alacağın tahsili başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, takibin devamını ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibe konu faturalara konu malların müvekkiline teslim edilmediğini savunarak, davanın reddini ve kötüniyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulü kısmen reddi kararı, Dairemiz 01.04.2015 tarih; 2014/17806 E. - 2015/4663 K. sayılı ilamı ile “Davalı vekilince takip konusu faturaların teslim alınan bölümünde yer alan imza sahiplerinin, müvekkili şirket yetkilisi ve çalışanı olmadığının savunulduğu, davacı tarafın takibe konu faturalar içeriğindeki malları davalı tarafa teslim ettiğini usulüne uygun delillerle kanıtlaması gerektiği, mahkemece davalı şirket çalışanlarının tespitine yönelik gerek Sosyal Güvenlik Kurumuna, gerekse emniyet birimlerine ayrı ayrı yazılar yazılarak davalı şirket çalışanlarının kimliğinin araştırılıp gelen yazı yanıtlarına göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, takip konusu faturalardaki teslim alan kısmında imzaları bulunan kişilerden ismi ... veya ...gibi okunan kişinin davalı şirketin SGK kaydında adı geçen Hakan Boyacı olduğu, diğer kişi ... adlı kişinin davalı şirketin de içinde bulunduğu grubun yönetim kurulu üyesi olduğu iki adet faturada şirket kaşesi üzerine atılan imza bulunduğu, teslim alanın adının yazılı olmadığı, davalı şirket yetkililerinde bulunması gereken kaşenin başka bir sebeple ele geçirildiği veya sahte olduğu ileri sürülmediğinden malın teslim alındığının kabulü gerektiği, diğer faturaların teslim edildiği ... isimli kişinin şirket bordrolarında bulunmadığı ancak davacı tarafından ibraz edilen uyuşmazlık konusu olmayan iki adet faturadan, şirket çalışanı olmayan başka kişilere teslim edilen malın bedelinin davalı yanca daha önce ödendiğinin anlaşılması karşısında malın teslim alınmadığı savunmasına itibar edilemeyeceği, takipte talep edilen faiz bedelinden yargılama aşamasında feragat edildiği gerekçesiyle, davanın asıl alacak yönünden kabulüne, faiz talebi yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, satıştan kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Dairemiz bozma kararında satıcı tarafından teslim olgusunun kanıtlanması gerektiği belirtilmiş, bozma kararına mahkemece uyulmuştur. Mahkemenin bozma kararına uygun olarak bir inceleme yapması gerekir. Sunulan delillerden ve mahkemece yapılan araştırma sonucunda teslim belgelerindeki kayıtların davalı şirket çalışanlarına ait olmadığı anlaşılmıştır. Teslim olgusu davacı tarafından kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.