muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21583, Karar No: 2018/4629, Tarih: 05.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21583 E.  ,  2018/4629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, aile konutu olduğu iddia edilen kooperatif hisseli taşınmazın rızası dışında davalı eş tarafından, diğer davalıya satıldığını ileri sürerek taşınmazın satışının iptali ile yeniden davalı eş adına tescilini ve taşınmazın tapu kaydına aile konutu şerhi konulmasını talep etmiştir. Aile konutu şerhi konulmasına yönelik istek maktu harca tabi ise de; tapu iptal ve tescil isteği taşınmazın aynına ilişkin olmakla değer ölçüsüne göre (nispi) harca tabidir. Nispi harçlarda karar ve ilam harcının dörtte biri işlem yapılmadan önce peşin ödenir (Harçlar Kanunu m. 28/a). Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe yargılamaya devam edilemez (Harçlar Kanunu m. 32). Davacı kadın dava değerini 10.000 TL göstermiş ve maktu harç yatırmıştır. Davacı kadın tarafından dava açılırken adli yardım talebinde bulunulmuş olup mahkemece bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. O halde davacı kadının adli yardım talebinin değerlendirilerek olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi, adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi halinde yargılamaya harç alınmadan devam edilmesi, adli yardım talebinin reddine karar verilmesi halinde ise öncelikle taşınmazın değerinin gerekirse keşif yapılarak belirlenmesi, tespit edilecek değer üzerinden nispi peşin harç noksanlığının Harçlar Kanununun 30-32. maddeleri gereğince tamamlattırılması, harcın tamamlanması halinde işin esasının incelenmesi, aksi takdirde Harçlar Kanununun 30. maddesinde gösterilen usul çerçevesinde hareket edilmesi gerekirken, harç noksanlığı giderilmeden işin esasının incelenmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.04.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2023/1325, Karar No: 2023/1185, Tarih: 22.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1325 E.  ,  2023/1185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Temyiz dilekçesinin reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 28.02.2022 tarihli ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalının temyiz dilekçesinin reddine yönelik Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 28.02.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci ve İcra ve İflâs Kanununun 364 ncü maddeleri gereği, 2023 yılı temyiz miktar sınırı, 238.730,00 TL'dir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre, davalının sıra cetveline esas ve itiraza konu alacağının 95.000,00 TL üzerinden başlatılan icra takibine ilişkin olduğu ve davacı alacaklının bu miktar üzerinden tatmin edilmesine ilişkin karar, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Somut olayda, istinaf incelemesi sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kesin niteliktedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan davalının ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin 28.02.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Alınması gereken temyiz harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23038, Karar No: 2008/7195, Tarih: 05.05.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/23038 E.  ,  2008/7195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2007

Davacı,  murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan H. G.ile M.G.vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının  reddine,

2-Dava davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararlarının  giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacıların murisi F.B.in 18.11.2003 tarihinde davalıya ait işyerinde konteyneri  boyarken  çelik halatlardan birinin kopması sonucu düşen konteynerin altında kalarak öldüğü mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda işverene %90, kazalıya %10 oranında kusur izafe edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılarında kabulünde olan “Teminat sözleşmesi” başlıklı belge ile  “makbuz” başlıklı belgeden davalılar tarafından davacılar H.B., K.B., H.B.ve K.B’e maddi ve manevi zararları karşılığı dava açılmazdan önce 14.1.2004 tarihinde  30.000,00-YTL ile dava açıldıktan sonra 19.10.2004 tarihinde 29.200 Euro karşılığı 53.822,52-YTL para ödendiği görülmektedir.

Uyuşmazlık davacılara maddi ve manevi zararların karşılığı yapılan bu ödemelerin davacıların manevi tazminat alacaklarının alıp bu suretle borçluyu borcundan kurtardığı biçiminde değerlendirilip değerlendirilmeyeceği, maddi tazminat alacağına karşılık yapılan ödemelerin davacıların maddi zararından ne şekilde düşüleceği noktasındadır.

Manevi tazminat istemine gelince; davalılar tarafından yapılan ödemenin bir miktarının manevi zarara karşılık yapıldığı “Teminat Sözleşmesi” adlı belgenin içeriğinden  açıkça anlaşılmaktadır.

Manevi zarar yönünden ihtilaf manevi zararın bölünüp bölünemeyeceği noktasındadır.

Gerçekten, hukuka aykırı bir eylem yüzünden çekilen elem ve üzüntüler, o tarihte duyulan ve duyulması gereken bir haldir. Başka bir anlatımla üzüntü ve acıyı zamana yaymak suretiyle, manevi tazminatın bölünmesi, bir kısmının dava konusu yapılması kalanın saklı tutulması olanağı yoktur. Niteliği itibariyle manevi tazminat bölünemez. Bir defada istenilmesi gerekir. Yargıtay H.G.K'nun 25.9.1996 gün ve 1996/21-397-637 karar ile 13.10.1999 gün ve 1999/21-684-818 sayılı Kararı da bu doğrultudadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın manevi tazminatın bölünemeyeceği göz ardı edilerek davacılar yararına manevi tazminata hükmedilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın manevi tazminatın bölünemeyeceği göz ardı edilerek davacılar yararına manevi tazminata hükmedilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Maddi zarar yönünden ise; yapılan ödemenin kural olarak işçiye veya hak sahibine  yapılmış olan ödeme ile sınırlı olmak üzere bağlayıcılığı asıldır. Gerçek anlamda borçluyu borcundan  kurtaran bir ödemeden söz edebilmek için tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunmaması koşuldur. Başka bir anlatımla, açık oransızlığın bulunduğu durumlarda  yapılan ödeme kısmi ifayı içerir. Bu yön ise, ödemenin yapıldığı tarih göz önünde tutularak gerçek zararın bilirkişiler aracılığı ile saptanması suretiyle belirlenebilir. Oysa,  mahkemece yukarıda açıklandığı biçimde inceleme ve araştırma yapılmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacılara yapılan ödemelerin  maddi ve manevi tazminat türüne, aidiyetine ilişkin miktarı davacılara açıklattırmak suretiyle açıklığa kavuşturulduktan sonra, davacı H.B.’in ödemenin yapıldığı tarihteki veriler esas alınarak gerçek zararlarını bilirkişiye hesaplattırmak, böylece tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlemek, açık oransızlığın bulunması durumunda maddi tazminata ilişkin ödemeyi “kısmi ifayı içeren” makbuz niteliğinde kabul etmek ve yapılan ödemenin ödeme tarihindeki gerçek zararı hangi oranda karşıladığını saptamak, hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre hesaplanan tazminat miktarından yasal indirimler yapılmak suretiyle belirlemek gerçek zarardan davalı tarafın ödeme yapılan tarihe göre davacının zararını karşıladığı oranda indirim yapmak, daha sonra kalan miktara hükmetmek, açık oransızlığın bulunmadığının tespiti halinde ise davacı H.B.’in maddi tazminat talebinin tümden reddine karar vermektir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 5.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7261, Karar No: 2010/2978, Tarih: 18.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/7261 E.  ,  2010/2978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.02.2008 tarih ve 2007/237 - 2008/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16.03.2010 gününde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...geldi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar Ülker Bisküvi Sanayi A.Ş ile Yıldız Holding A.Ş vekili, müvekkillerinin Canpare, Ülker Canpare tescilli markalarının sahibi olup, bu isimle tanınan şekerli bisküvi ürününün ilk kez 1987 tarihinde üretilmeye başlandığını, Ülker Canpare markasının 93951, Canpare markasının 1998 11003, Ülker Canpare +Şekil markasının 2004 5060 Ülker Canpare+Şekil markasının 2004 5061 ve Ülker Canpare +Şekil markasının 2004 5062 no ile tescil edildiğini, son üç tescilin koyu kahve, kırmızı, yeşil renkli ambalajı ile birlikte tescilinin sağlandığını, davalının adı geçen marka ve logonun haklı olarak kazandığı ünden haksız yararlanma amacıyla iltibas oluşturacak şekildeki ürünlerini piyasaya arz ederek müvekkilinin markalarına tecavüz ve bununla bağlantılı olarak haksız rekabet yarattığını, davalının Eti Aşkolsun markası altında piyasaya sürdüğü bisküvi ürünlerinin aynı olmasının yanı sıra ambalaj tasarımı yoluyla da iltibas yarattığını, müvekkilinin Ülker Canpare ürününü 1987 den beri belirtilen ambalaj format ve renginde ürettiğini ve bunun ürün ile özdeşleştiğini, ürünlerin hitap ettiği müşteri kitlesinin çocuklar başta olmak üzere tüm vatandaş katmanları olduğu, bakkal, market ve büfelerde aynı raflarda satıldığı nazara alındığında her iki ürünün kesin olarak karıştırılacağını, zira ürünlerin birbiri yerine ikame edilebileceğini, davalının bu eylemlerinin parazit rekabet olarak nitelendirildiğini ve KHK’nın 69 ve 61. maddeleri uyarınca marka hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek davalının dava konusu Eti Aşkolsun markalı ürününün müvekkili adına tescilli Ülker Canpare, Canpare, Ülker Canpare+Şekil (kahve ambalajı ile), Ülker Canpare+Şekil (kırmızı ambalajı ile), Ülker Canpare + Şekil (yeşil ambalajı ile) markalarından doğan marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ile menine ve bu kapsamda Eti Aşkolsun ürünlerinde belirtilen ambalajın görsel öğe ve logoların kullanılmasının yasaklanarak malın piyasaya sürülmesinin, stoklanmasının, ithal ve ihracının durdurulmasına, ürünler ve araçlar üzerinde iltibasa oluşturan unsurların silinmesine, mümkün olmadığı takdirde imhasına, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Eti Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş. Ile Eti Pazarlama Sanayi A.Ş.vekili, davacıların Canpare ibareli markalarının tanınmış marka niteliği taşımadığı gibi Canpare markasının müvekkiline ait tescilli Aşkolsun Yiyen Aşık Olsun, Aşk olsun+Şekil markaları ile herhangi bir benzerlik arzetmediğini, markaların gerek harf sayısının gerek hecelerinin okunuş ve yazılışının birbirinden çok farklı olması nedeniyle iltibas yaratmadığını, 2007 00862 numara ile tescilli tasarımların da sahibi olduğunu, ambalajların tescilli tasarıma uygun olarak gerçekleştirildiğini, siyah-koyu kahve renkli ürün ambalajında da öncelikle göze çarpan unsurun Canpare ve Aşk olsun kelimeleri olup, Ülker ve Eti markalarının da yer aldığını, ürünün niteliğini belirten kelimelerin farklı yerlerde bulunduğunu, her iki ürünün renklerinin de birbirinden değişik olduğunu, bu şekilde son derece farklı unsurları taşıdığını, marka ve tasarımların tescilli olması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilene kadar haksız ve usulsüz kullanımdan bahsedilemeyeceği gibi bu durumun haksız rekabet de yaratmadığını, renklerin tek bir kişi yada firmanın tekeline verilmesinin söz konusu olamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlara göre, davacı adına tescilli markaların “Ülker Canpare” ve “Canpare” ibarelerinden oluştuğunu, davalı markalarının ise “Aşkolsun”,”Aşkolsun Yiyen Aşık Olsun” şeklinde bulunduğu, ayrıca iki adet tasarımın davalı adına tescilli bulunduğu, davalının ürünlerinde kullandığı markasının Eti Aşkolsun olup, davacının tecavüzde bulunulduğunu ileri sürdüğü 93951 no ile tescilli Ülker Canpare ve 98 11003 no ile tescilli Canpare kelime markaları ile hiçbir benzerliğinin bulunmadığı ,davacının da esasen 25 Ekim 2007 tarihli dilekçesi ile davanın ürünlerde yer alan Canpare-Aşkolsun kelimelerine dayanılarak açılmadığını, temel iddia ve taleplerinin davalının Eti Aşkolsun adı altında piyasaya sürdüğü ürünlerin müvekkili ürünü ile iltibas oluşturduğuna dayanıldığını açıkça belirttiği, 556 Sayılı KHK‘nın 5/2.maddesinde markanın mal veya ambalajı ile birlikte tescil ettirilebileceği hükmüne yer verilmiş olup, bu durumda mal veya ambalajın tescilli marka sahibine mal veya ambalaj için inhisari hak sağlamayacağının açıkça belirtildiği, başka bir anlatımla marka tescil belgesinde resmine yer verilen ürünün yalnızca marka sahibi tarafından üretilebileceği, başka bir gerçek veya tüzel kişinin aynı ürünü üretemeyeceği, tescil edilen markanın ürün için de tekel hakkı sağladığı fikrinin yanlış olduğu, kremalı sandviç bisküvi üretme yetkisi bu tür ürünler üreten ve gıda sektöründe bulunan her firmanın doğal hakkı olduğu, davalının 2007 00862 sayılı tasarımında yer alan ambalaj örneklerinin davacının haksız rekabete neden olduğunu savunduğu yeşil ağırlıklı ve fındıklı Eti Aşkolsun ile kırmızı ağırlıklı Eti Aşkolsun ürün ambalajları olduğu, tescilli tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilene kadar kullanılması yasal olduğundan davacının buna yönelik taleplerinin de reddinin gerektiği,davacının, kahverengin hakim olduğu Eti Aşkolsun ürün ambalajı ile Ülker Canpare markalı ürün ambalajlarına yönünden ise her iki ürün farklı markaları taşıdığı için kelime olarak herhangi bir iltibas yaratmadığı gibi, ambalaj renkleri, ambalaj üzerinde yer alan öğelerin yerleştirilişi ve kullanımı da nazara alındığında iltibasa yol açacak herhangi bir benzerlik içermediği, kakaolu olduğu anlaşılan Eti Aşkolsun markalı ürünlerde çikolata parçalarının resmi ile birlikte kahverenginin kullanılmasının doğal olup davacının ürün ambalajı ise daha farklı bir renk tonunu içerdiğinden ortalama tüketicinin ürünleri karıştırmasının söz konusu olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750,00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2825, Karar No: 2021/7128, Tarih: 19.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/2825 E.  ,  2021/7128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER :a)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan beraate dair, Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2018 gün 2017/460 Esas, 2018/206 Karar sayılı kararı

b)İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın mahkumiyetine dair, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.11.2018 gün 2018/2432 Esas, 2018/2668 Karar sayılı kararı

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.04.2018 gün ve 2017/460 Esas- 2018/206 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan “beraat” kararının bölge adliye mahkemisince kaldırılarak sanık hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın “9 ay 22 gün” hapis cezasına mahkumiyeti nedeniyle hükmün temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.04.2018 gün ve 2017/460 Esas, 2018/206 Karar sayılı “İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın mahkumiyetine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “dosyanın Iğdır 2. Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17663, Karar No: 2022/16632, Tarih: 22.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17663 E.  ,  2022/16632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-Dosya içerisinde mevcut bilirkişi raporunda yer alan fotoğrafların incelenmesinde; sanığa ait işyerinde yapılan aramada ele geçirilen spor ayakkabılar üzerinde kullanılan markanın, katılan adına tescilli markalar ile iltibas oluşturmadığı gözetilmeden, 3 çift ayakkabının sanığa iadesi yerine müsaderesine hükmolunması,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, aramanın yapıldığı tarih olan 19.11.2015 yerine 16.11.2015 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.