muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5261, Karar No: 2024/256, Tarih: 18.01.2024

C. Direnme Kararının Temyizi ve Hukuk Genel Kurulu Kararı

Hukuk Genel Kurulunun 28.06.2022 tarihli ve 2020/232 E., 2022/1032 K. sayılı ilamıyla; bozma ilamının mahiyeti ve direnme kararının gerekçesi dikkate alındığında, Mahkemenin ilk kararında tartışmadığı bir hükmü, bozmada işaret edilmesi üzerine direnme adı altında verdiği kararda tartıştığı ve bu hükmün somut olaya uygulanmasının mümkün olmadığı sonucuna vararak davanın reddine karar verdiği, bu hâlde kararın bozma kararında işaret edilen şekilde değerlendirme içermekle eylemli uyma mahiyeti taşıdığı ve yeni bir hüküm teşkil ettiği gerekçesiyle, davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Dairemize gönderilmiştir.

D. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının sigorta tarafından karşılanandan fazla zarara uğradığı iddiasını dosya kapsamı itibariyle ispat edip edemediği, ispat edemediği sonucuna varılacak olur ise Mahkemece 818 sayılı Kanun’un 42 inci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde değerlendirme yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

818 sayılı Kanun'un zararın ve miktarın tayinine ilişkin 42 ve 43 üncü maddeleri.

3. Gerekçe

Temyizen incelenen kararda; davacıya ait işyerinde meydana gelen ticarî emtia, tefrişat ve demirbaşlara ilişkin zarara yönelik sigorta şirketleri tarafından inceleme yapılarak ödeme yapılmış olmasına, mevcut dosya kapsamında fazla kısma yönelik iddianın ispatlanmadığının belirlenmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1511, Karar No: 2017/4633, Tarih: 30.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/1511 E.  ,  2017/4633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, müracaat tarihinden bu yana bağlanmayan yaşlılık aylığının bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyduktan sonra ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Eldeki davada mahkemece bozmaya uyulmuş ve öncelikle davalı kuruma başvuru şartına yönelik olarak eksiklik giderilmeye çalışılmış ise de, davalı kurumca cevabi yazısından, davacının sigortalılık sürelerinin halen netleştirilmediği ve davalı Kurumca davacının kabul edilen son sigortalılık süresinin belirlenmediği anlaşılmakta olup, mahkemece bu eksikliğin giderilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Diğer taraftan, ... Kurumlarına Tabi Olarak Geçen Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkındaki 2829 sayılı Kanunun amacı; hiçbir Kurumdaki hizmeti tek başına aylık bağlanmasına yeterli olmayan sigortalı ya da hak sahiplerine, değişik Kurumlardaki hizmet süreleri birleştirilmek suretiyle aylık bağlanmasını sağlamak, bu suretle değişik Kurumlardaki hizmetlerin ziyan olmasını önlemek olup, bazı ... Kurumlarında geçen hizmet süreleri toplamının tek başına aylık bağlanmasına yeterli olması halinde; diğer Kurumlarda geçen hizmetlerin birleştirilmesinde; sigortalının, ya da, hak sahibinin iradesinin de bu yönde olması koşuluyla zorunluluk bulunmamaktadır.

01.10.2011 günü yürürlüğe girerek 1086 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Taleple bağlılık ilkesi” başlığını taşıyan 26'ncı maddesinde de, hâkimin, tarafların istem sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği açıklanmış olmakla, hukuk yargılamasına “istemle bağlılık” ilkesi egemen kılınmıştır.

Eldeki davada, davacının yaşlılık aylığı istediği anlaşılmakta ise de, öncelikle mahkemece HMK’nın 31. maddesi gereği isticvap edilerek davacının talebinin net olarak açıklattırılması ve gelen cevabi yazı içeriklerine göre 2829 sayılı Yasa kapsamında hizmet birleştirilmesine yönelen bir talebinin olup olmadığı sorulmalı, hizmetlerini birleştirme talebinin varlığı halinde, hangi sigortalılık türü ve hangi sürelerin dikkate alınmasını istediği yönünde beyanı alınmalı ve sonucuna göre davacının sigortalılık süreleri ve yaşlılık aylığı bakımından yapılan irdelemede, borçlanmalar dâhil tüm sigortalılık sürelerini ve prim ödeme günlerini irdeleyecek şekilde bir rapor aldırılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapmak suretiyle bir karar vermesi gerkirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapmak suretiyle bir karar vermesi gerkirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7210, Karar No: 2022/3168, Tarih: 19.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7210 E.  ,  2022/3168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 17.12.2019 tarih ve 2019/334 E. - 2019/603 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ... vekillerinin düzenlediği 06.07.2009 gün ve 15892 yevmiye numaralı ihtarname ile taraflar arasındaki 09.02.2005 tarihli protokol gereğince müvekkili tarafından yazılan “Bitkilerdeki Sağlık Mucizesi” adlı kitaptan dolayı 09.02.2005 tarihinden sonra elde edilecek tüm gelir ve semerelerinin taraflar arasında paylaşılmasının gerektiğini bildirdiğini; ancak davacının bu şekildeki sözleşmeden haberdar olmadığını; müvekkilinin bila bedel bir sözleşme yapmayacağını; fakat benzerlik nedeniyle protokoldeki imzanın müvekkiline ait olabileceğini; çünkü davalılardan davacının eşi ...ile boşanma sırasında davacının adı geçen davalının boşanma protokolü yapması için birçok belge imzalatıp aldığını; ihtarnameye konu protokolün de davacı tarafından davalıya boş olarak verilen birkaç belgeden biri olabileceğini ve sonradan ...tarafından anlaşmaya aykırı olarak doldurulması suretiyle sözleşmeye dönüştürüldüğünü; protokol kapsamını kabul etmemekle birlikte ihtara ve davaya konu edilen protokolün kapsamının tetkikinden davacının bir bilim adamı olmasının da göz önünde bulundurulup bu hususların birlikte değerlendirilmesi sonucu, sözleşmenin geçerli kabul edilmesi halinde davacının ömür boyu yazdığı veya yazacağı tüm kitapları da kapsar bir şekilde sözleşme yapmasının akla uygun olmadığını; bu nedenlerle de davacının gerçek iradesini yansıtmadığını ve böyle bir durumun hayatın olağan akışına da aykırı olduğu, ihtara konu ve varlığı iddia edilen sözleşme nedeniyle davacının davalılara borçlu olmadıklarının tespitine ve sözleşme ile davacının bağlı olmadığının saptanmasına, yok hükmünde olan sözleşmenin iptaline, sözleşmenin varlığının kabulü halinde müvekkili açısından yükümlülük ve borç doğurmadığının; doğmuş bir borcun olmadığının ve davacının mesleğine ilişkin yazdığı ve yazacağı diğer tüm kitapları ile bilimsel çalışmaları da kapsar şekilde genişletilemeyeceğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili; 09.02.2005 tarihli sözleşmenin tarafların iradeleri doğrultusunda ve beş nüsha olarak düzenlendiğini, buna rağmen davacının sözleşmede öngörülen edimlerini yerine getirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili; 09.02.2005 tarihli sözleşmenin tarafların iradeleri doğrultusunda ve beş nüsha olarak düzenlendiğini, buna rağmen davacının sözleşmede öngörülen edimlerini yerine getirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Hukuk Genel Kurulunun bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında düzenlenen 09/02/2005 tarihli protokolün 4. parağrafı ile ilgili verilen hüküm onandığından sözleşmenin bu maddesi ile ilgili yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ve diğer yönlerdeki talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7867, Karar No: 2011/5134, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7867 E.  ,  2011/5134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 2. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılmasını da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur.Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraatı yerine farklı gerekçe ile beraatına karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün kısmen istem gibi ONANMASINA 3.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3987, Karar No: 2024/1505, Tarih: 07.03.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/3987 E.  ,  2024/1505 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN :

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TARİHİ : 24.01.2008

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ....Köyü çalışma alanında bulunan 102 ada 1 parsel sayılı 10.947,55 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit paylarla Salih Oraç, ... ve ... adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine dava dilekçesinde; ... Köyü102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ham toprak niteliğinde ve dere yatağı olduğunu ileri sürerek, kadastro tespitinin iptali taşınmazın adına tescili talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen önceki karar, Yargıtay tarafından bozulmuş olup, hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; " Davalı tarafın tutunduğu tapu kaydının tüm tesis ve tedavülleri getirildikten sonra mahallinde yöntemince uygulanarak kapsamının belirlenmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi " gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; " davanın kısmen kabulüne, dava konusu 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi ...'ın 17/06/2021 tarihli raporunda yer alan krokide (A) harfi ile gösterilen 3.683,96 metrekarelik kısmının dere yatağı niteliği ile Hazine adına tesciline, (B) harfi ile gösterilen 7.263,59 metrekarelik kısmının ise tarla niteliği ile tespit maliki mirasçıları adlarına hüküm yerinde gösterilen payları oranında tesciline " karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümünün Hazine adına, kalan kısmın davalıların dayandıkları tapu kayıt kapsamında kaldığı ve nüfus kayıtlarına göre kayıt malikinin davalıların mirasbırakanları olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümünün Hazine adına, kalan kısmın davalıların dayandıkları tapu kayıt kapsamında kaldığı ve nüfus kayıtlarına göre kayıt malikinin davalıların mirasbırakanları olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; hükmüne uyulan bozma ilamında, davalıların dayandıkları tapu kaydındaki tapu malikleri ile davalılar arasındaki akdi veya irsi ilişkinin belirlenmesi, tapu kaydının mahalline usulüne uygun olarak uygulanması ve sonucuna göre karar verilmesi gereğine değinilmiş olup, bozma ilamı sonrasında davalı ..., Ağustos 1302 Y. tarihli, 413 sıra numaralı tapu kayıt maliki İmam oğlu Ahmet'in kendi murisleri olduğunu, babalarının..., onun babasının Süleyman, onun babasının da tapu maliki Ahmet olduğunu ileri sürerek irsi ilişkiyi açıklamıştır. Dosya arasında Süleyman oğlu...'ın nüfus kayıt örneği bulunduğu ve buna göre...'ın 01.07.1916 tarihinde doğduğu anlaşılmakta ise de, ancak dosya arasında ve UYAP kayıt sisteminde Süleyman ve Ahmet'in nüfus kayıt örneği bulunmadığı gibi, davalı yan sözlü beyanı dışında bu kişilerle irsi ilişkiyi ortaya koyan her hangi bir delil de sunmamıştır. Bu haliyle, davalılar ile tapu kayıt maliki İmam oğlu Ahmet arasında irsi ilişkinin kurulduğunu söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır.

Öte yandan; kayıt maliki ile irsi ilişki ispat edilmiş olsa dahi, davalı tarafın dayandığı Ağustos 1302 Y. tarihli ve 413 sıra numaralı tapu kaydının hudutları "Kolkan, Nehri Kebir ve Geçürt ağzı" okumakta olup, buna göre, davalıların dayandıkları tapu kaydının sınırları itibariyle gayri sabit sınırlı olduğu ve bu nedenle miktarıyla geçerli olduğu anlaşılmaktadır. Yerleşik yargısal içtihatlara göre, bir kaydın bir yere uyduğundan (aidiyetinden) söz edilebilmesi için, köy ve mevkisinin yanında en az üç sınırının uyduğunun kanıtlanması gerektiği gibi, miktar itibariyle uygulanacak tapu kayıtlarında tapudaki miktarın belirlenebilmesi için sabit addedilecek ve miktar ölçümü yapılabilecek bir sınırın mutlaka bulunması ve sabit sınırla bağlantı kesilmeden kayıttaki miktarın ölçülüp belirlenebilmesi de gerekmekte olup, buna göre davalı tarafın dayandığı tapu kaydında yazılı iki sınır (Kolkan ve Gecürt Ağzı sınırları) nokta sınır niteliğinde ve Nehri Kebir sınırı da isimsiz sınır (yer) olduğundan, kaydın çekişmeli taşınmazı kapsadığından ve uygulama kabiliyeti bulunduğundan söz edilemez.

Ayrıca, dosya kapsamına göre, davalıların, dava konusu taşınmaz üzerinde zilyetliklerinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, davacı Hazinenin davasının, dava konusu taşınmazın tamamı yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayan değerlendirme ile kısmen kabul kararı verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;