muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/20559, Karar No: 2023/5148, Tarih: 05.06.2023

3. Adli emanetin 2014/555 sırasına kayıtlı uyuşturucu maddenin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine hükmedilmesi gerekirken uygulanan anılan yasa maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi, nedenleriyle hükümde hukuka aykırılıklar tespit edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskenderun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/442 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7083, Karar No: 2014/10769, Tarih: 24.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/7083 E.  ,  2014/10769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/97459

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2011

NUMARASI : 2011/216 (E) ve 2011/529 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık L.. Ç.. süresi içerisinde temyiz talebinde bulunduğundan eşinin de temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, hisselerinin büyük çoğunluğu özel sektörde olan katılan Türk Telekom'a ait atıl vaziyette olan kabloları çalması şeklindeki eylemin TCK'nın 141/1. maddesindeki suçu oluşturduğu halde nitelendirmede hataya düşülerek TCK'nın 142/1-a maddesi ile uygulama yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi,

2- Sanığın suça konu kablolarla birlikte olay yerinden ayrıldıktan sonra, ihbar üzerine olay yerine gitmekte olan kolluk görevlileri tarafından yol güzergahında kesintisiz takip olmaksızın sanığın yakalanması karşısında, eylemin tamamlandığı dikkate alınmaksızın hatalı şekilde TCK'nın 35. maddesi ile uygulama yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık L.. Ç.. ve eşinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14299, Karar No: 2010/22300, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14299 E.  ,  2010/22300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bilirkişi kurulunca değerlendirmede esas alınan taşınmazların bir kısmı dava konusu taşınmazın bulunduğu yerden farklı bölgede, diğeri ise eski tarihli satış olduğundan hükme asas alınacak nitelikte değildir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Köyünde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7258, Karar No: 2024/5028, Tarih: 27.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7258 E.  ,  2024/5028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2552 E., 2023/1247 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aksaray 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/330 E., 2021/515 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve birleşen çocukla kişişel ilişki davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddi ile birleşen davanın kabulü ile çocuk ile baba arasında kişisel ilişki düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava ve cevaba cevap dilekçelerinde özetle; erkeğin sorumluluklarını yerine getirmediğini, erkeğin alkol ve uyuşturucu kullandığını, çocuğa ve kadına işkence ve hakaret ettiğini iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek birleşen dava dilekçesinde özetle; kadının çocuğu da alıp babasının evine gittiğini, çocuğunu göremediğini iddia ederek çocuk ile arasında kişisel ilişki düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dinlenen tanıkların beyanlarının neden ve saiki açıklanamayan soyut beyanlar olduğunu, bu haliyle kadının davasını ispatlayamadığı, tarafların fiili ayrı oldukları bu süreçte çocuğun annesinin yanında olduğu gerekçesi ile asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne, baba ile çocuk arasında kişisel ilişki düzenlenmesine, kadın ve çocuk yararına ayrı ayrı aylık 350,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; asıl davanın reddi, karşı davanın kabulü yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

2.Davalı erkek istinaf başvuru dilekçesinde özetle; çocuğun geçici ve kesin velâyetinin kendisine verilmesini, kişisel ilişki masraflarının kendisine yüklenmesi ve tedbir nafakaları yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; asıl davanın reddi, karşı davanın kabulü yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

2.Davalı erkek istinaf başvuru dilekçesinde özetle; çocuğun geçici ve kesin velâyetinin kendisine verilmesini, kişisel ilişki masraflarının kendisine yüklenmesi ve tedbir nafakaları yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının erkeğin kusurunu ispat edemediği, boşanmaya karar verilebilmesi için karşı yanın az da olsa kusurunun ispatlanmasının gerektiği, bu itibarla kadının asıl davasının reddinin doğru olduğu, tarafların fiilen ayrı yaşadıkları ortak çocuğun anne yanında kaldığı, ortak çocuğun bakım ve gözetiminin annesi tarafından yapıldığı, dosya kapsamı itibariyle aldırılan sosyal inceleme raporunda çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişki kurulmasının çocuğun menfaatine olduğunun tespit edildiği, çocukla baba arasında kişisel ilişki tesisinin doğru sürenin çocuğun üstün menfaatine ve babanın babalık duygularını tatmine elverişli olduğu, kişisel ilişki masraflarının baba tarafından karşılanmasına dair kararda isabetsizlik olmadığı, babanın dilekçeler aşamasında velâyet talebinin olmadığı, tedbir nafakasının niteliği nazara alındığında kadın ve ortak çocuk lehine tedbir nafakası takdirinin doğru miktarlarının ise makul olduğu gerekçesi ile tarafların istinaf itirazının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; asıl davanın reddi, karşı davanın kabulü yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte davalı erkekten kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, asıl davanın reddinin doğru olup olmadığı, çocukla baba arasında kişisel ilişki düzenlemesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 inci, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 323 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 9 uncu ve 3 üncümaddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 4 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının ...'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16586, Karar No: 2012/9699, Tarih: 11.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16586 E.  ,  2012/9699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Kayseri 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili , davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece verilen kısa kararda feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatmama tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verildiği halde, gerekçeli kararında sendikal tazminattan bahsedilmemesine karşın  hüküm fıkrasında  işe başlatmama tazminat miktarının 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 31. maddesi gereğince işçinin bir yıllık  ücreti olarak  belirlenmesine ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verildiği yazılmıştır.

Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma sebebidir. Mahkemece tefhim edilen kısa karar ile sonradan yazılan gerekçeli kararda, işe başlatmama tazminatının miktarı yönünde çelişki açık olduğundan kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan  sebepten  BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12933, Karar No: 2013/9220, Tarih: 25.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/12933 E.  ,  2013/9220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sırasında; Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2013 gün ve 2013/124 E. 2013/93 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9403, Karar No: 2019/12346, Tarih: 04.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9403 E.  ,  2019/12346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25/12/2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 08/01/2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan eylemine uyan TCK'nın 165/1, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 28/08/2007 gününden hüküm tarihine kadar geçmesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında açılan davanın düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 04/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19077, Karar No: 2017/6232, Tarih: 02.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/19077 E.  ,  2017/6232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası nedeniyle ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi uarınca tahsili istemine ilişkindir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesinde sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir.

İnceleme konusu davada; Davalı işveren bünyesinde ... Barajı inşaatı işinde çalışan sigortalı... 15.06.2007 tarihinde kalıp ustalarının iskele üzerinde dolu savak kalıbı kurdukları sırada onlara 2.5 kg ağırlığındaki panoları çelik geçmeli iskelenin üzerine iskele korkuluklarından çıkarak verdiği esnada dengesini kaybederek yere düştüğü ve bacağının kırıldığı, Mahkemece alınan 25.10.2010 tarihli bilirkişi raporunda işverenin %60, sigortalının %40 oranında, 10.10.2012 tarihli raporda işverenin %90, sigortalının %10 oranında kusurlu bulunduğu, tazminat davasında alınan bilirkişi raporunda ise işverenin %80, sigortalının %20 kusurlu bulunduğu, 10.10.2012 tarihli rapor hükme esas alınarak %90 kusur karşılığı miktarın hüküm altına alındığı anlaşılmakta olup, üç bilirkişi raporunda da işverenin kusur oranı farklı belirlendiğinden bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmiş olması yerinde değildir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26, 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26, 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler

işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.

İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak incelenmelidir.

Buna göre; işverence alınması gerekli önlemlerin neler olduğu, bu önlemlerin işveren tarafından alınıp alınmadığı, alınmış olan önlemlere sigortalının uyup uymadığı hususlarını irdeleyen, kusur aidiyet ve oranlarını gerekçeleriyle ortaya koyan, raporlar arasındaki çelişkiyi gideren konusunda uzman bilirkişi heyetinden yeniden rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan eksiklikler giderildikten sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2201, Karar No: 2014/11977, Tarih: 31.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2201 E.  ,  2014/11977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3100, Karar No: 2021/455, Tarih: 08.02.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/3100 E.  ,  2021/455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Hazine, Hışıroğlu köyü tüzel kişiliği

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği kabulüyle bu suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 10/05/2016 tarihli bozma ilamı kapsamı da nazara alındığında, köy muhtarı olan sanığa isnat edilen diğer eylemlerle birlikte köyün elektrik borçlarını 2006 yılı içerisinde zamanında ödememesi nedeniyle köy bütçesinden gecikme zammı ödenmesine neden olduğu şeklindeki eylemin sübutu halinde TCK'nın 257/2. maddesi kapsamında düzenlenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği, bu suçun söz konusu maddede öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, son suç tarihi olan 2006 yılı Haziran ayı ile inceleme günü arasında ilaveli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.