muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6261, Karar No: 2013/25455, Tarih: 06.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6261 E.  ,  2013/25455 K.**

**"İçtihat Metni"**

2013/6261 2013/25455

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen,  yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından ortak çocuklardan Mehmet ve Hamza'nın velayeti ve koca lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden; davalı (koca) tarafından ise ortak çocuk Jutenya'nın velayeti, tedbir nafakası ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü

1- Dosyadaki yazılara,  kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle velayet düzenlemesi kararının Türk Medeni Kanununun 336/2. maddesi uyarınca geçici velayet hükümleri uyarınca hükme bağlanmış olduğunun ve müşterek çocuk Jutenya yararına hükmedilen nafakanın tedbir nafakası (TMK md. 197) mahiyetinde olduğunun anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişki ile çocuğun sağlıklı kişisel gelişimi yanında, ana ve babalık duygularının tatmini de gözetilir. Birden fazla çocuğun velayet düzenlemesine konu olması ve bunların velayetlerinin farklı ebeveyne verilmesi gereği ortaya çıktığı takdirde; kardeşlik duygusunun gelişiminin de dikkate alınması gereklidir. O halde bu ilkeler göz önüne alındığında; mahkemece geçici velayeti anneye verilen müşterek çocuk Jutenya ile baba arasında her ayın belirlenecek hafta sonlarında ve daha uzun süreli olacak şekilde kişisel ilişki düzenlemesi yapılması gerekirken, yazılı şekilde yetersiz düzenlemeye karar verilmesi doğru olmadığı gibi, kişisel ilişkinin uzman gözetiminde yapılmasının çocuğun menfaatine olduğu kanıtlanmadığı halde, kişisel ilişkinin gözetimli olarak kurulması da doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar aynı yerde oturmaktadırlar. Geçici velayeti babaya bırakılan müşterek çocuklar ile davacı anne arasında mahkemece düzenlenen kişisel ilişki günlerine ilaveten ayın belirlenecek hafta sonlarında da anne yanında yatıya kalacakları şekilde kişisel ilişki düzenlemesi yapılması gerekirken, yazılı şekilde yetersiz kişisel ilişkiye karar verilmiş olması da isabetsiz olmuştur.

4-Davalı babanın usulüne uygun olarak harcı da verilerek açılmış bir karşı ya da birleştirilen davası olmadığı halde, davacı baba lehine vekalet ücreti takdiri de usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple davalı baba yararına, 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle de davacı anne yararına BOZULMASINA,  bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/3327, Karar No: 2017/2850, Tarih: 22.06.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/3327 E.  ,  2017/2850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargılamanın yenilenmesi ve infazla ilgili talepler hususunda sanık ... ve suç ortakları hakkında yapılan yargılama sırasında; Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda görev ihtilafı meydana getiren; Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece ceza mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına göre;

Aynı bölge adliye mahkemesi yargı çevresinde bulunan Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nın 4/2. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli ... Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/835, Karar No: 2014/9232, Tarih: 07.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/835 E.  ,  2014/9232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2071, Karar No: 2017/984, Tarih: 21.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2071 E.  ,  2017/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada bozmaya uyularak verilen 13/10/2015 tarih ve 2014/333-2015/361 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21.02.2017 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalılardan ... vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı ...'nın kurucu ortağı olduğ hisse almak amacıyla davalı ... hesabına 14.07.2008 tarihinde 100.157,50 TL gönderdiğini, ancak davalı ...'nın sadece 10.000 TL'lik hisse devrettiğini, bakiye miktarın istenilmesine rağmen devredilen hissenin reel değerinin hesaba havale edilen miktar ile aynı olduğu belirtilerek talebin yerine getirilmediğini, bu nedenlerle kalan %9 hissenin davacıya devredilmesi, aksi takdirde bu hisseye düşen 90.157,00 TL'nin işleyen faizi ile birlikte davalılardan tahsil edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini ve zamanaşımı süresinin dolduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, esasa ilişkin olarak da hissenin reel değerinin fazla olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, davacının babası ait hesaptan 14.07.2008 tarihinde davalı hesabına 100.157,50-TL gönderdiği, davacı ve davalı ... arasında bedelin gönderilmesine ilişkin ihtilaf bulunmadığı, taraflar arasında 1 hisseye karşılık 10.000,00 TL'si bedel kararlaştırılmak suretiyle devir sözleşmesinin imzalandığı, şirket karar defterinde devredilen payın 1 pay olarak yazıldığı, davacının davalı ...'ya 100.157,50 TL'si gönderdiği dikkate alındığında 1 hisse karşılığı 10.000,00 TL'sinin düşümü ile bakiye kalan bedelin davacı tarafından davalı ...'dan talep edebileceği, davacının ödediği bedel karşılığı %9 hisse devri talebinin yerinde bulunmadığı gerekçesiyle, davalı ...Ş. hakkında açılan davanın HMK 114, 115 maddeleri gereği usulden reddine, davalı ... hakkında açılan hisse devri talebine yönelik davanın reddine, davacının alacak talebine ilişkin davanın kabulüne, 90.157,50 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsiline karar verilmiştir.

.../...

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

.../...

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, anonim şirket hisse devir sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Davacı, hisse almak amacıyla davalı ... hesabına 14.07.2008 tarihinde 100.157,50 TL gönderdiğini, ancak davalı ...'nın sadece 10.000 TL'lik hisse devrettiğini, bakiye kısım için hisse devri yapılmadığı gibi paranın da iade edilmediğini ileri sürmüştür. Davalı ise noterde yapılan hisse devir sözleşmesinde gösterilen bedelin hissenin nominal bedeli olduğunu savunmuştur. Mahkemece, taraflar arasında anonim şirket hisse devir sözleşmesinde 1 hisseye karşılık 10.000,00 TL bedel kararlaştırıldığı, şirket karar defterinde devredilen payın 1 pay olarak yazıldığı gerekçesiyle, bakiye 90.157,50 TL'nin davalı ...'dan tahsiline karar verilmiştir.

Davacı tarafından sunulan dekontta %1 hisse karşılığı davalı ...'ya 100.000TL gönderildiği ve davalı ... tarafından davalıya hisse devri yapıldığı, davacının hisse devri sonucu davalı anonim şirkette 400 adet paya sahip olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Her ne kadar hisse devir sözleşmesinde ve karar defterinde 1 payın devredildiği yazılı ise de; davalı ... tarafından davacıya 400 adet pay devredilmiştir. Davalı şirket sermayesi 40.000 adet paya bölünmüş olup, davacının hisse devri sonucu davalı şirkette %1 pay sahibi olduğu anlaşılmaktadır. Davacı tarafından dekontta yazılan ''% 1 hisse karşılığı'' ibaresinin hatalı olduğunu da ileri sürmemiştir.

Bu durumda, mahkemece davacı tarafından davalı ...'ya %1 hisse devri karşılığı 100.000 TL gönderildiği ve davalı ... tarafından davacıya pay devri sonucu davacının şirkette %1 paya karşılık gelen 400 adet paya sahip olduğu nazara alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcın isteği halinde temyiz eden ...'ya iadesine, 21.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/893, Karar No: 2011/6301, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/893 E.  ,  2011/6301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'nın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup Bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/33540, Karar No: 2020/955, Tarih: 05.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/33540 E.  ,  2020/955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yapılan denetimler sonucunda 1396 adet, 5846 sayılı Kanuna aykırı olduğu tespit edilen kitap ele geçtiği, ele geçirilen kitap miktarı dikkate alındığında, TCK'nin 3. ve 61. maddeleri kapsamında suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunacağı göz önünde bulundurularak, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve sanık hakkında UYAP üzerinden yapılan incelemede, her ne kadar başka dava dosyalarının olduğu görülmüş ise de, suç ve iddianame tarihlerine göre hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetildiğinde, sanık hakkında TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanma koşulları oluşmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8301, Karar No: 2023/9829, Tarih: 17.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8301 E.  ,  2023/9829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1517 E., 2023/1352 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/262 E., 2023/32 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili ve fer'i müdahil SGK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili ve fer'i müdahil SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalıya ait "... Ev Yemekleri" adlı iş yerinde motosikletli kurye olarak çalıştığını, davacı ile davalı işveren arasındaki anlaşmaya göre davacıya ödenecek aylık net ücretin 3.750,00 TL olarak belirlendiğini, davacının ısrarlı talebi sonrasında 20.04.2021 tarihi itibari ile sigorta girişinin yapıldığını, ancak bu tarihin gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek, davacının 11.03.2021 - 19.04.2021 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin tespitini istemiştir.

II.CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davalının iş yerinde bir çok işçi çalıştırdığını, ancak hiç birinden davacının eldeki davadaki iddiaları yönünde bir şikayet yada aleyhine açılan bir davanın olmadığını, davacının iddialarının sebebinin haksız kazanç elde etmek olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

2.Feri müdahil SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Tüm dosya kapsamı, tanık anlatımları ve bilirkişi raporunda yapılan tespitler birlikte değerlendirildiğinde, davacı ...’ün hizmet akdine bağlı olarak davalı ...’ın 1049019 032 01-68 sicil numaralı işyerinde sigortasız olarak çalıştırıldığı 11.03.2021-19.04.2021 tarihleri arasında geçen 39 gün, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası gereğince sigortalılık süresi bulunduğu anlaşıldığından, davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve fer'i müdahil SGK vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davalı Vekilinin İstinaf Sebepleri