muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7164, Karar No: 2011/7744, Tarih: 22.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17708, Karar No: 2014/2563, Tarih: 12.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/17708 E.  ,  2014/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çanakkale Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/636 Karar no:2013/275

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, merkezi makam adına o yer Cumhuriyet Savcılığı ve davalı anne tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, 1980 tarihli Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre, çocukla Avustralya'da bulunan baba arasında tesis edilen kişisel ilişkinin kapsamına, davalı annenin "her hafta sonu Pazar günü saat 16.00 ile 20.00 arasında çocuğu telefonla babasıyla görüştürmesi ve ayrıca mektup ve hediye değişimi yapması da" dahil edilmiştir. Kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan babanın, çocuğu ile telefonla iletişim kurmak istediği halde, annenin, bu yolla görüşmesine ve iletişimine engel çıkardığına ilişkin bir iddiası bulunmadığına göre, böyle bir düzenlemeye ihtiyaç yoktur. Öte yandan kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan babadır. Anne, doğrudan kişisel ilişki günlerinde çocuğu bu ilişkiyi sağlamak üzere hazır etmesi dışında başka bir yükümlülük altına sokulamaz. Kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan baba, telefonla veya benzer vasıta ve yolla çocuğu ile iletişim kurmak istiyorsa, bunu yapma imkanına sahiptir. Annenin böyle bir yükümlülük altına sokulması doğru olmadığı gibi, bu yöndeki düzenlemeye uyulup uyulmadığının takip ve infazı da mümkün görünmemektedir. Bu husus nazara alınmadan telefonla görüşmenin kişisel ilişkinin kapsamına dahil edilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarına gelince;

Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair 1980 tarihli Lahey Sözleşmesine göre " ziyaret hakkı" çocuğun sınırlı bir süre için, mutad ikametgahından başka bir yere götürülmesi hakkını da ihtiva eder (Söz. md. 5/b). Buna göre, kendisine "1-30 Temmuz tarihleri arasında" kişisel ilişki hakkı tanınan babanın bu süre sınırları içinde çocuğunu bulunduğu ülkeye götürme hakkı vardır. Bu husus dikkate alınmadan sözü edilen sürelerdeki kişisel ilişkinin "Türkiye sınırları içinde" tesisinin öngörülmesi sözleşme hükümlerine aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde göterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.02.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2022/3986, Karar No: 2022/11567, Tarih: 06.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3986 E.  ,  2022/11567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15.03.2022 tarih ve 2021/29836 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.05.2022 tarih ve KYB-2022/43544 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 158/1-f, 158/1-son ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 1.666,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi gereğince cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/07/2018 tarihli ve 2016/190 esas, 2018/249 sayılı kararının "Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/7764 esas, 2017/7536 karar sayılı ilamında, "... sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair hüküm fıkrasının karardan çıkartılmasına dair anılan Mahkemenin 11/08/2017 tarihli ve aynı esas sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/09/2017 tarihli ve 2017/851 değişik iş sayılı kararının, Mahkemece hükmün kesinleşmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağı cihetle, hukuki değerden yoksun olduğu..." şeklinde belirtildiği üzere, sanık hakkında cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün kaldırılmasına dair Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2020 tarihli ve 2016/190 esas, 2018/249 sayılı ek kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre,

1- Benzer bir olayla ilgili Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 15/06/2020 tarihli ve 2020/1421 esas, 2020/5777 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20,00-100,00 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği,

Anılan kararda ise; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası yanında 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, adli para cezasının anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirasından 100.00 Türk lirası olarak belirlenmesine ve aynı Kanun'un 158/1-son maddesi gereğince adli para cezasının suçtan elde edilen menfaat olan 1.000,00 Türk lirasının iki katından az olmayacağından bahisle 2.000,00 Türk lirası olarak belirlenmesini müteakip, gün adli para cezası üzerinden indirim ve artırımlar yapılarak belirlenecek sonuç gün sayısı ile 20,00-100,00 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği cihetle, adli para cezasına ilişkin temel ceza olarak 100 gün adli para cezası belirlenip bu ceza üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra sonuç ceza olarak 1.660,00 Türk lirası adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yukarıda anılan şekilde belirlenen 2.000,00 Türk lirasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince yapılan 1/6 indirim neticesinde 1.666,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla adli para cezası tayin edilmesinde,

2- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 29/01/2015 tarihli ve 2014/143 esas, 2015/121 karar sayılı mahkumiyete konu suçun 5237 sayılı Kanun'un 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçuna ilişkin olduğu ve mezkur suçun, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorulup, uzlaşmanın sağlanması halinde bu suç tekerrüre esas alınamayacağından, adli sicil kaydına göre sanığın tekerrüre esas başkaca sabıkası bulunmadığı da dikkate alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

A) İhbarnamedeki (1) numaralı düşünce yönünden; 5237 sayılı TCK'nin 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde, aynı fıkranın son paragrafı gereğince temel para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün karşılığı olarak tespit edilerek, artırım ve indirimlerin belirlenen gün üzerinden yapılması ve buna göre sonuç para cezasının saptanması gerekirken, sanık hakkında temel cezanın 5 gün adli para cezası olarak belirlenip, günlüğü 20 TL den hesaplanarak 100 TL adli para cezasına hükmedildikten sonra, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katı olan 2.000 TL adli para cezasına çıkartılması ve bu miktar üzerinden TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılarak sanığın 1.666 TL adli para cezası ile cezalandırılması suretiyle fazla ceza tayini yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki (1) numaralı düşünce yerinde görüldüğünden, Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.07.2018 tarihli 2016/190 Esas ve 2018/249 Karar sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; bozma nedenine göre aynı maddenin 4. Fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasındaki para cezasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine; “sanığın 100 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 62/1. maddesi uyarınca cezası 1/6 oranında indirilerek 83 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL’den paraya çevrilerek neticeten 1.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin yazılmasına, diğer hususların yerinde bırakılmasına, para cezasına ilişkin infazın bu miktar üzerinden gerçekleştirilmesine,

B) İhbarnamedeki (2) numaralı düşünce yönünden; tekerrüre esas alınan Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2015 tarihli 2014/143 Esas ve 2015/121 Karar sayılı ilamına konu mahkumiyet hükmünün uzlaşma kapsamına alınan TCK’nin 157/1. maddesine ilişkin olduğu, UYAP üzerinden yapılan incelemede, aynı Mahkeme'nin 17.01.2020 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle CMK'nin 254/2. maddesi gereğince düşme kararı verildiği ancak ek kararın kesinleşip kesinleşmediği belirlenememiş ise de; TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilebilecek nitelikte olduğu nazara alındığında, başka bir yol ve yöntemle giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilemeyeceği anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki (2) numaralı düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 06.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4708, Karar No: 2016/8916, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4708 E.  ,  2016/8916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Tüketici ve ... 5. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 04.08.2014 tarihli dilekçe ile ; arsa maliki ... ve vekili ... ile yaptıkları gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin haksız yere feshinden kaynaklanan zararlarının tazmini istemiyle asliye hukuk mahkemesinde dava açmıştır.

... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi, "...taraflar arasındaki uyuşmazlığın sözleşmeden kaynaklandığından 6502 sayılı Kanunun kapsamında kaldığı, davaya bakma görevinin tüketici mahkemesine ait bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... 3. Tüketici Mahkemesi, "...taraflar arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin resmi şekilde yapılmadığı, anılan sözleşmeye dayalı dava dışı kişilerle yapılan ticari sözleşmeden kaynaklı zararın tazmininin istendiği, bu tür davalara bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Dava, gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshinden kaynaklandığı ileri sürülen tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde Gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesinin gerekçesinde eser sözleşmelerinin Kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı B.K.'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27431, Karar No: 2015/23380, Tarih: 26.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/27431 E.  ,  2015/23380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının, davalı işyerinde 26.02.2008 tarihinde işe başladığını, Bölge Müdürü sıfatıyla çalışmakta iken iş akdinin 31.10.2013 tarihli fesih bildirimi ile 2007 yılında kurulan MSS (Merkezi Sinir Sistemi) ekibinin son üç yılda yaşanan merkezi otorite kaynaklı ilaç fiyat düşüşleri nedeniyle, gerekli desteğin verilmesine rağmen ekibin verimliliğini ve sürdürebilirliğini sağlamanın mümkün olmadığını, bu nedenle ekibin kapatılmasına karar verilmesi gerekçe gösterilerek iş akdinin feshedildiğini, fesih gerekçesinin yerinde olmadığını ve feshe son çare olarak başvurulmadığım ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı şirketin küçülmesine ilişkin yönetim kararma dayalı olarak yöneticiliğini yaptığı merkezi sinir sistemi ilaç tanıtım biriminin kapatıldığı ancak davacının bu kapatma tarihinde kardiyoloji ekibinin bölge müdürü olduğu halde kapatılan bölüm müdürünün değil de davacının çıkarılmış olması, tanık beyanlarına göre son altı ayda bir ekip daha kurulmuş olması ve yeni ilaç tanıtım mümessillerinin işe alınmış olması hususları dikkate alındığında davalı işletmenin İzmir bölgesinde başka müdür düzeyinde birimler olduğu halde davacının iş akdinin feshinde uyulması gereken kriterlere uyularak iş akdi feshinin delillendirilememiş olması nedeni ile feshin geçerli nedene dayandığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır.