muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25061, Karar No: 2014/8852, Tarih: 27.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25061 E.  ,  2014/8852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/90-2013/361

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup Uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile emsallerin zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve özel amaçlı olmayan değerlendirme tarihine yakın tarihli satış olması gerekir.

Dava konusu taşınmaz Yazıcık mahallesinde; emsal ise Ç.. mahallesinde olup, emsal satışı 14 yıl önceki satış olup emsal olarak alınamaz.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu aynı bölgeden benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışların bulunması doğaldır.Bu durumda taraflara yakın bölgelerden ve yakın satış tarihli, özel amaçlı olmayan emsaller bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal getirtilip, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, acele elkoyma dosyası ile tespit edilen bedelin mahsup edilmesinden sonra kalan fark kamulaştırma bedeline 07.12.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2783, Karar No: 2011/6275, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2783 E.  ,  2011/6275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 9. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in 337/a maddesi uyarınca ayrı ayrı üçer ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanıklar müdafii tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. , ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanıkların sabıka kaydı getirtilip dosya içerisine konulmadan cezalandırılmalarına hükmolunması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12564, Karar No: 2023/2546, Tarih: 09.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/12564 E.  ,  2023/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/201 E., 2021/442 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, sanık ..., Sanık ... müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ... adına hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan Av. ...'ın temyiz isteminin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanıklar ..., ... hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2015 tarihli ve 2015/16570 soruşturma numaralı iddianamesiyle sanıklar hakkında gündüz vakti mağdurun konutuna kapısını zorlayıp girerek hırsızlığa teşebbüs etmeleri nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 119/1-c, 151/1, 142/2-h, 35. maddeleri uyarınca kamu davasının açıldığı,

2. ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2015 tarihli ve 2015/530 Esas, 2015/1312 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 119/1-c, 58, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/2-h, 35/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği,

3. ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2015 tarihli ve 2015/530 Esas, 2015/1312 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 11.02.2020 tarihli ve 2019/14212 Esas, 2020/2324 Karar sayılı kararı ile alt sınırı en az 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan sanıkların duruşmada hazır bulundurularak savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, talimatla savunmalarının alınması nedeniyle bozulmasına karar verildiği,

3. ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2015 tarihli ve 2015/530 Esas, 2015/1312 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 11.02.2020 tarihli ve 2019/14212 Esas, 2020/2324 Karar sayılı kararı ile alt sınırı en az 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan sanıkların duruşmada hazır bulundurularak savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, talimatla savunmalarının alınması nedeniyle bozulmasına karar verildiği,

4. ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2021 tarihli ve 2020/201 Esas, 2021/442 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 119/1-c, 62, 58, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/2-h, 35/2, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... yönünden ayrıca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz istemi, işlemediği bir suç nedeniyle ceza aldığına ve hakkında beraat kararının verilmesine yönelik olduğu,

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, sanığın beraat etmesi gerektiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, inceleme sırasında ortaya çıkacak diğer noksanlıklardan ötürü kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz istemi, işlemediği bir suç nedeniyle ceza aldığına ve hakkında beraat kararının verilmesine yönelik olduğu,

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, sanığın beraat etmesi gerektiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, inceleme sırasında ortaya çıkacak diğer noksanlıklardan ötürü kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun 01.04.2015 günü, saat 16.00 sıralarında, ... Mah. ... Caddesi No:106/6 Selçuklu adresinde bulunan ikametinde uyumakta iken, evde kimsenin olup olmadığını tespit etmek için, kapı zilinin sanıklar tarafından çalındığı, mağdurun uykulu vaziyette olduğundan zili duyduğu, ancak umursamadığı, kısa bir süre sonra ikametin içerisinden yürüme sesleri gelmesi üzerine, salona doğru çıktığında, ikametin yatak odası bölümünde önceden tanımadığı, sanıklardan ... ile ...'yı gördüğü, sanıkların mağduru görmesi ile ikametten hızlıca kaçtıkları, mağdurun daire kapısından baktığında, daire kapısı önünde beklemekte olan ve gözcülük yapan diğer sanık ...'yi gördüğü, sanıkların hep birlikte olay yerinden kaçtıkları, kaçarken suçta kullandıkları, zorlamak sureti ile kapıyı açtıkları kapı açma aparatını attıkları, mağdurun yoldan geçen tanık ve arkadaşlarına, evine hırsızlık için giren ve kaçmakta olan sanıkları yakalamalarını söylediği, tanık ve arkadaşlarının sanıkları takip ettikleri, yürütülen soruşturma kapsamında olay yerine gelen güvenlik görevlilerince, çevrede yapılan araştırmalar sonucu kaçan sanıkların yakalandığı, güvenlik görevlilerince 01.04.2015 tarihinde mağdura yaptırılan canlı teşhis ile sanıkların net olarak tespit edildiği gerekçesiyle sanıkların mahkûmiyetine karar verildiği,

2. Kolluk görevlilerince düzenlenen basit krokinin, canlı teşhis ve kimlik tespit tutanağının, görgü tespit tutanağının, olay yakalama ve muhafaza altına alma tutanağının, olay yeri inceleme tutanağının dosya içinde mevcut olduğu,

3. Sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında üzerlerine atılı suçlamaları işlediklerini kabul etmedikleri anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Yönünden Yapılan İncelemede

2. Kolluk görevlilerince düzenlenen basit krokinin, canlı teşhis ve kimlik tespit tutanağının, görgü tespit tutanağının, olay yakalama ve muhafaza altına alma tutanağının, olay yeri inceleme tutanağının dosya içinde mevcut olduğu,

3. Sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında üzerlerine atılı suçlamaları işlediklerini kabul etmedikleri anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Yönünden Yapılan İncelemede

Dosya içerisinde sanık ... yönünden vekâletnamesi bulunmayan Av. ... sanık hakkında kurulan hükümleri 01.09.2021 tarihinde temyiz etmiş ise de, gerek dosyada gerekse UYAP kayıtlarında sanık tarafından Av. ...'a verilen bir vekâletnamenin bulunmadığı, Dairemizin 15.11.2022 tarihli eksikliği giderme yazısında sanık ... tarafından Av. ...'a verilen bir vekâletname bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa vekâletnamenin eklenerek, dairemize gönderilmesi için dosyanın iade edildiği, mahkeme tarafından yapılan araştırma neticesinde sanık ile bahsi geçen avukat arasında vekâlet ilişkisinin varlığını gösteren herhangi bir belgenin sunulmadığının, gerekçeli kararın sanığın en son bildirdiği adrese usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiğinin ve sanığın temyiz isteminde bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık ... adına hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan Av. ...’ın temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır

B. Sanıklar ... ve ... Yönünden Yapılan İncelemede

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

1. Gerekçe bölümünde A paragrafında açıklanan nedenle ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2020/201 Esas, 2021/442 Karar sayılı kararırına yönelik Av....'ın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,

2. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2020/201 Esas, 2021/442 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3839, Karar No: 2012/10162, Tarih: 11.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3839 E.  ,  2012/10162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/09/2010 tarih ve 2003/12-2010/137 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yazarı Bertrand Russel olan 'Batı Felsefesi tarihi' isimli eserin telif hakkı sahibi olduğunu, davalının hiçbir hakkı bulunmadığı halde kitapları çevirisini yaparak dağıtım ve satımını gerçekleştirdiğini ileri sürerek, tecavüzün menini, FSEK 68 ve 70. maddeleri uyarınca 2.000 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminatın davalıdan faiziyle birlikte tahsilini, hükmün ilanını talep ve dava etmiş, sonradan maddi tazminat talebini ıslah dilekçesiyle 14.400 TL'na yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kitapların basımını yaptığı tarihte davacının telif hakkı sahibi olmadığını, kitabın iddia edilen miktarda basılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının eser üzerinde hak sahibi olduğu, davalının izinsiz olarak eserleri yayınlayıp sattığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, tecavüzün menine, 14.400 TL maddi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat isteminin reddine, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı tarafın dava konusu kitabın mali haklarının sahibi olup, FSEK’nun 70/1. maddesi uyarınca manevi tazminat talep etmesinin mümkün olmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak; dava FSEK'nun 68. ve 70. maddeleri uyarınca açılmış tazminat istemine ilişkin olup, davalının izinsiz olarak dava konusu eseri çoğaltması haksız eylem niteliğinde olmakla, faizin haksız eylem tarihi olan 30.10.2003’ten itibaren başlatılması gerekirken dava tarihinden başlatılması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiş ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7 madde uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.