muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2756, Karar No: 2011/6003, Tarih: 17.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlediği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan Yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6211, Karar No: 2024/12626, Tarih: 09.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/6211 E.  ,  2024/12626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2257 E., 2022/2044 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çine 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/315 E., 2021/471 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde çalışırken yakalandığı meslek hastalığı nedeniyle Çine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/203 Esas sayılı dosyası ile hükmedilen manevi tazminata ilişkin kararın kesinleştiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 85.000 TL maddi tazminatın 04.09.2008 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; yargılama sırasında talebini 200.000 TL olarak arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, davacının yakalandığı hastalığın müvekkili şirkette geçen çalışması ile ilgisinin olmadığını, meslek dışındaki etkilerden oluştuğunu, müvekkili şirketin işyerinde iş mevzuatı gereği alınması gerekli tüm önlemleri aldığını, davalı şirkete yüklenebilecek herhangi bir kusurunun olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, davacının yakalandığı hastalığın müvekkili şirkette geçen çalışması ile ilgisinin olmadığını, meslek dışındaki etkilerden oluştuğunu, müvekkili şirketin işyerinde iş mevzuatı gereği alınması gerekli tüm önlemleri aldığını, davalı şirkete yüklenebilecek herhangi bir kusurunun olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların aynı olduğu manevi tazminat istemine ilişkin yapılan yargılamada alınan kusur raporunun dayanak gösterildiği Mahkemenin 2010/203 Esas 2016/38 Karar sayılı kararının Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2016/9007 Esas 2016/10199 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleşmesi nedeniyle kusur durumuna ilişkin 02.04.2013 havale tarihli bilirkişi raporunun taraflar açısından kesin delil niteliğini haiz olduğu, her ne kadar yargılama sırasında Mahkemece tarafların kusur durumuna ilişkin 07.09.2020 havale tarihli bilirkişi kurulu raporu alınmış ise de kesin delil durumu nazara alınarak davacının davalıdan talep edebileceği maddi tazminat miktarının hesaplanmasına dayanak olarak Yargıtayca da onanan karara esas teşkil eden kusur raporunun kabul edildiği ve bu doğrultuda hesap bilirkişisinden rapor alındığı,yine davacının maluliyet durumuna ilişkin olarak Mahkemenin 2012/494 Esas ve 2010/203 E. sayılı dosyalarında alınan raporlarda sürekli iş göremezlik oranının %20,2 olduğu tespit edildiğinden, alınan raporun kesin delil teşkil etmesi ve usul ekonomi gereği maluliyet oranının tespitine ilişkin yeniden rapor alınmadığı, hesap bilirkişisinin dosyaya ibraz ettiği 12.04.2021 havale tarihli bilirkişi raporuna göre, davacının meslek hastalığı nedeniyle davalıdan talep edebileceği gerçek zararın 194.187,52 TL olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davacının talebinin kısmen kabulüne, 194.187,52 TL' nin 04.09.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan 04.04.2021 aktüerya bilirkişisinin raporunda kusur durumu %19,21 kaçınılmazlık faktörü dikkate alınarak yapılmış olmakla, davalı vekilinin meslek hastalığının oluşumunda %19,21 kaçınılmazlık faktörünün bulunduğunun kabul edilmesi gerektiği yönündeki istinaf itirazlarının dosya kapsamıyla uyumlu olmadığı, davacının maddi tazminat talebini belirsiz alacak davası olarak açmasında hukuki yararının bulunduğu, tazminat talebinin zamanaşımına uğramadığı, SGK tarafından yapılan ilk PSD ödemelerinin maddi tazminat hesabından düşüldüğü, 30.04.2017 tarihli "feragatname ve ibraname" başlıklı belge karşılığı yapılan ödemenin davacının meslek hastalığı sebebiyle maddi tazminat taleplerine ilişkin bir ödeme olmadığından dikkate alınmamasının yerinde olduğu, aktüerya bilirkişi raporundaki hesaplamalarda ve meslek hastalığının tespiti tarihi itibariyle yasal faiz işletilmesinde hata bulunmadığı, davalı tarafın istinaf itirazlarının yerinde olmadığı sonucuna varıldığı, davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun, davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine karar verilmekle, davacı yönünden usulü kazanılmış hak oluşturacak yeni bir hüküm tesisi yoluna gidilmediğinden reddine karar verildiği gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalı lehine usulü kazanılmış hak oluşturmamak ve her türlü artışlardan (bakiye ömür tablolarının değişmesi, içtihat değişikliği, emsal ücret artışı ve tazminat miktarını artırabilecek her tür neden) yararlanma hakkımızı saklı tutmak amacıyla temyiz ettiğini belirtmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; zamanaşımı itirazının incelenmediğini, ekonomik durum araştırması yapılmadığını, aynı meslek hastalığı iddiasında, %19,21 kaçınılmazlık faktörü bulunduğuna dair Yargıtay temyiz incelemesinden geçerek kesinleşmiş Mahkeme kararı bulunduğunu, bu kesinleşmiş mahkeme kararının davalı müvekkil yönünden usuli müktesap hak teşkil edeceğini, belirlenen kaçınılmazlık oranının oldukça düşük olduğunu SGK'nın taraf olduğu rücu'en alacak davasının hala istinaf yargılaması aşamasında olduğunu, dosya sonucunun beklenmesi ve bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacının 30.04.2007 tarihinde imzaladığı feragatname ve ibraname ile 12.657,54 TL olmak üzere tüm tazminatlarını aldığına ilişkin savunmasının dikkate alınmadığını, maddi tazminat bedelinden düşülmediğini, belirlenen tazminat miktarının fazla ve fahiş olduğunu hükmedilen maddi tazminata 04.09.2008 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi zararının tazmini istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin ilgililere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1314, Karar No: 2015/12692, Tarih: 25.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/1314 E.  ,  2015/12692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,müvekkil sigorta şirketine yangın sigorta poliçesi ile sigortalı ... Plastik San ve Tic Ltd Şti'ye ait fabrikanın komşu işyerinde çıkan patlamalı yangın nedeniyle camlarının ve çerçevelerinin zarar gördüğünü, önce dava dışı komşu işyeri aleyhine dava açtıklarını ancak bu davanın yangının ... Elektrik Dağıtım AŞ'ye ait elektrik direğinde yaşanan kısa devrenin dava dışı komşu işyerindeki kimyasalları tutuşturması nedeniyle meydana geldiği gerekçesiyle red edildiğini, bu nedenle ... Elektrik Dağıtım AŞ aleyhine bu davayı açmak zorunda kaldıklarını, müvekkil sigorta şirketinin sigortalısına ödediği 7.300,00 TL'nin ödeme tarihi olan 02.08.2008 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekili, davacı tarafından öncesinde açılan ve red edilen davada çelişkili raporların bulunduğunu, o davada bu çelişkiler giderilmeden karar verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sigortalı işyerine sirayet eden yangının ilk çıkış nedeninin davalıya ait elektik direğinin dibinden kısa devre nedeniyle meydana geldiği, buradan çıkan alevin sigorrtalı işyerine komşu dava dışı Üstün ... Tekstil Ltd Şti'ye ait işyerinin bahçe duvarı dibindeki yanma derecesi

düşük kimayasalları tutuşturduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 7.300,00 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 374,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 25.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14623, Karar No: 2008/3080, Tarih: 28.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/14623 E.  ,  2008/3080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) ... Köyü 102 ada 3 parsel sayılı taşınmaza revizyon gören (uygulanan) 1939 tarih 630 yazım numaralı vergi kaydının Özel İdare Müdürlüğünden,

2) 102 ada 3 parsel sayılı taşınmazı ve komşularını gösterir şekilde kadastro paftasının Kadastro Müdürlüğünden,

3) 2. numarada yazılı cevap geldikten sonra 102 ada 3 parsel sayılı taşınmaza komşu olan parsellerin kadastro tespit tutanakları ile varsa dayanak belgelerinin bulundukları yerlerden getirtilerek,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 28.02.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4293, Karar No: 2018/6017, Tarih: 16.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4293 E.  ,  2018/6017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 09.04.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2860, Karar No: 2015/7614, Tarih: 03.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2860 E.  ,  2015/7614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/11/2014

NUMARASI : 2014/71-2014/313

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/11/2014 tarih ve 2014/71-2014/313 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı şirketin 2011/56256, 2011/56270 sayılı ve “İ.”, “İ. D. A.+şekil” unsurlu marka başvurularına, müvekkilinin 2003/29472, 2005/37293, 2008/38348 sayılı “İ.” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın, TPE YİDK'nın 2013-M-7182 ve 2013-M-7151 sayılı kararlarıyla reddedildiğini, oysa dava konusu markaların benzer olduğunu, markaların karıştırılacağını, davalının kötü niyetli olduğunu, müvekkil markasının tanınmış marka olduğunu, başvuruların müvekkil markalarının tanınmışlığından yararlanmak amacıyla yapıldığını ileri sürerek, YİDK kararlarının iptaline ve başvuru konusu markaların hükümsüzlükleri ile sicilden terkinlerini talep etmiştir.

Davalı TPE vekili; iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalıya usulüne uygun tebligat yapıldığı halde davaya cevap vermemiştir.

Davalı TPE vekili; iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalıya usulüne uygun tebligat yapıldığı halde davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, markalar, ortalama tüketici kitlesinin genel izlenimi ve bütüncül bakış açısına göre karşılaştırıldığında, markalar arasında görsel, kavramsal ve sesçil olarak ayniyet düzeyinde bir benzerlik bulunduğu, ancak tescil kapsamlarının tamamen farklı olması nedeniyle, 556 sayılı KHK’nın 8/1 (b) maddesi anlamında karıştırma ihtimalinin bulunmadığı, bununla birlikte deliller hep birlikte değerlendirildiğinde, İ. markasının alkollü içecekler sektöründe tanınmış marka niteliğinde olduğunun davacı yanca ispatlandığı, yine davacı markalarının yaklaşık 10 yıldır tescilli olması, ilk defa davacı tarafça oluşturulması, markaya konu “İ.” ibaresinin reklam ve etki gücü yüksek ve orijinal bir ibare olması, davacı tarafın markanın tanıtımına yaptığı yüksek yatırım, bayi ağı, yıllık satış rakamları, markanın 20 adet serisinin bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde, farklı sektörler yönünden de korunmayı hak eden, başkaları adına tescil edildiğinde, markanın yüksek ayırt edicilik gücüne zarar gelecek markalardan olduğu, ayrıca başvurunun tescilinin, davalı tarafa markanın yüksek reklam gücünden haksız yarar ve imaj transferi sağlayacak olması nedeniyle, KHK’nın 8/4 maddesindeki risklerin meydana geleceği kanaatine varıldığı, bilirkişinin heyetinin raporundaki aksi yöndeki mütalaasının bilimsel temelden uzak bulunduğu, KHK’nın 8/4 maddesi uyarınca başvuruya itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmiş olması nedeniyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve TPE-YİDK karar iptaline ilişkin mahkeme kararının isabetli bulunmasına göre, davalı TPE vekilinin tüm, diğer davalı S.. M.. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, mahkemece uyuşmazlık konusu 2011/56256 ve 2011/56270 sayılı markaların hükümsüzlüğüne de karar verilmiş olmakla birlikte, dava dosyasındaki mevcut belgeler itibariyle dava konusu marka başvurularının yargılama sırasında kesinleşerek davalı S.. M.. adına sicile tescil olunduğuna dair bir kayıt bulunmamaktadır. O halde, mahkemece, öncelikle TPE'den dava konusu marka başvurularının tescilinin gerçekleşip gerçekleşmediği sorularak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hükümsüzlük kararı verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle temyiz eden davalı S.. M.. yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı TPE vekilinin tüm, davalı S.. M.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı S.. M.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün anılan davalı yararına BOZULMASINA, davalı TPE'den temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı S.. M..'e iadesine, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.