muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/133, Karar No: 2022/6, Tarih: 12.01.2022

Diğer taraftan, 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinin (g) bendinde hükmün, 230. madde gereğince gerekçe içermemesi hukuka kesin aykırılık hâlleri içinde düzenlenerek, bu eksiklik Yargıtay tarafından dikkate alınacak bir hukuka aykırılık nedeni olarak kabul edilmiştir.

Bilindiği üzere, Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Hükmün gerekçesinde ise 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirmesinin yapılması, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan veya reddedilen delillerin belirlenmesi ile mantıksal ve hukuksal bütünlük sağlanarak herkesi tatmin edecek ve anlaşılır kararın, bu hâli ile Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde gerekçeli olması gerekmektedir. Beraat hükmünün gerekçesinde de ayrıca 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığı gösterilmelidir. 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinin (g) bendinde hükmün, aynı Kanun'un 230. maddesi gereğince gerekçe içermemesi muhakeme hukukuna ilişkin bir hukuka aykırılık hâli olarak düzenlenmiş olmakla birlikte bu denetimin gerçek manada yapılabilmesi için Yargıtayın, gerekçede yazılı olan hususlar ile maddi soruna ilişkin tespitlerin uyumlu olup olmadıkları yönünden inceleme yapması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır. Doktrinde de ifade edildiği üzere, Yargıtayın gerekçeyi denetlemesi, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek olay hakkında hüküm kurması, kanıya ulaşması, vakalarla ilgili saptamalarda bulunması anlamına gelmez (Centel, Zafer, ...; 841).

Açıklamalar ışığında bölge adliye mahkemelerince verilen kararların temyizi üzerine temyiz denetiminin ne şekilde yapılacağına ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesine geçildiğinde;

1412 sayılı CMUK’nın “Temyiz Mahkemesince tetkik edilecek noktalar” başlıklı 320. maddesi;

“Temyiz Mahkemesi, temyiz istida ve layihasında irat olunan hususlar ile temyiz talebi usule ait noksanlardan dolayı olmuş ise temyiz istidasında bu cihete dair beyan edilecek vakıalar hakkında tetkikler yapabileceği gibi hükme tesiri olacak derecede kanuna muhalefet edilmiş olduğunu görürse talepte mevcut olmasa dahi bu hususu tetkik eder.

313 üncü maddenin ikinci fıkrasında gösterilen müstenidattan başka temyiz müddeasını teyit için yeniden müstenidat göstermeğe lüzum yoktur. Bununla beraber böyle müstenidat arz olunmuşsa kabul olunur.”,

5271 sayılı CMK’nın “Temyizde incelenecek hususlar” başlıklı 301. maddesi ise;

"1- Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar.”

Biçiminde düzenlenmiştir.

Doktrinde, temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından; “Yargıtay hukuksal incelemesine önündeki hüküm bakımından ispat konularının sübuta erdiği varsayımından başlar. Temyiz mahkemesi yalnızca hâkimin delilleri değerlendirmesinde hukuksal hata yapıp yapmadığını değerlendirebilir. Delillerin değerlendirilmesi ve ispat açısından vicdani kanıyı olay hâkiminin oluşturması gerekir. Ancak bunun için de yerel mahkeme kararının gerekçesi ve dayanaklarının, sanığın tüm sorgu tutanaklarının, temyiz mahkemesine sunulması gerekir” (Yener Ünver, Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, ... Yayınevi, 13. Baskı, ... 2017, ...; 778 vd.). “Yargıtay, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek eylemin varlığı veya yokluğu, kanıtların inandırıcılığı ya da kesinliği gibi yargılarda bulunamaz, ancak maddi olayların gerekçede yeterince yansıtılıp yansıtılmadığı, yansıtılan maddi olaylara ilişkin kanıtların tartışılıp tartışılmadığı, bu tartışma yapılırken doğa, mantık, deneyim ve hukuk kurallarına uyulup uyulmadığı yönlerinden hükmü inceleyerek olay yargılamasını sınırlı bir şekilde denetleyebilir” (Sami Selçuk, Temyiz Denetiminin Sınırları, Prof. Dr. ... Centel'e Armağan, ...; 336.). "Temyiz kanun yolunda maddi mesele incelenemez. Ancak kanun koyucu sanığa gerçekçi bir hukuki koruma sağlamayı amaçladığı için aradan geçmiş olan zamanın olumsuz etkilemediği oranda maddi mesele incelenebilmelidir. Burada esas mahkemesindeki hâkimin doğrudan doğruyalık ilkesinden kaynaklanan maddi meseleyi takdir etme yetkisi ortadan kaldırılmadan, dosyaya girdiği oranda maddi meseleyi inceleyen, bu istisna dışında sadece hukuki mesele ile ilgilenen bir temyiz incelemesi yapılmalıdır. Yargıtay maddi meseleyi sadece hükmün gerekçelerine dayanarak incelemelidir" (Feridun Yenisey, ... Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, Bahçeşehir Üniversitesi Yayınları, ..., 2014, ...; 1234.). "Tamamen maddi soruna ilişkin olan aykırılıkların temyiz kanun yolunda denetlenmesi mümkün değildir. Ancak, mahkemenin, elindeki maddi olguları hukuk kurallarına uygun olarak değerlendirip değerlendirmediği ve hükme esas alırken hukuk kurallarına bağlı kalıp kalmadığı Yargıtay tarafından incelenmek zorundadır. Aynı şekilde hukuka aykırılığın, yargılama kurallarının doğru uygulanmaması nedeniyle ileri sürülmesi hâlinde de Yargıtay hem yargılama kuralarına uyulup uyulmadığına hem de bu kuralların uygulanmasına esas teşkil eden ve daha önce mahkemece tespit edilmiş olan maddi vakıaların doğru değerlendirilip değerlendirilmediğini inceleyebilecektir" (Taner, ...; 57; Veli ... Özbek, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker ..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Baskı, ..., 2017, ...; 856.). “Temyiz kanun yolunda temyiz mahkemesi, sözlülük, yüz yüzelik ve doğrudan doğruyalık ilkelerini uygulayarak geçmişte olan bir olayın nasıl meydana geldiğini ortaya çıkaran olay hâkiminin tespitleriyle bağlıdır

...; 57; Veli ... Özbek, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker ..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Baskı, ..., 2017, ...; 856.). “Temyiz kanun yolunda temyiz mahkemesi, sözlülük, yüz yüzelik ve doğrudan doğruyalık ilkelerini uygulayarak geçmişte olan bir olayın nasıl meydana geldiğini ortaya çıkaran olay hâkiminin tespitleriyle bağlıdır. Bununla birlikte olay mahkemesinin tespitleri belirsiz, eksik, çelişkili, mantık veya deneyim kurallarıyla çatışıyorsa olay mahkemesinin tespitleriyle bağlılık ortadan kalkar. Yargıtayın, bölge adliye mahkemesi incelemesinden geçmiş bir kararla ilgili yapacağı denetimin, verilen kararın hukuksal yönüyle sınırlı olması hâli, Yargıtayca hiçbir zaman maddi olay denetimi yapılamayacağı anlamına gelmez. İlk derece veya bölge adliye mahkemelerinin kararlarında bilimin yerleşmiş ilkelerine, genel yaşam deneyimlerine, mantık kurallarına aykırılıklar varsa, ulaşılan sonuç ve gerekçe arasında birbiriyle açıkça çelişen tespitler bulunuyorsa, maddi olay açık, kesin ve tam olarak belirlenememiş ise ve bu nedenlerle kararın hukuksal yönden denetimine olanak yoksa Yargıtay maddi olay denetimi yapabilir” (Erdem, Kavlak, ...; 1424; 1460.). “Bir olayı tespit ederken ilk derece mahkemesi hâkimi delilleri serbestçe takdir eder. Ancak bu tespitin eksiksiz olması ve hâkimin kanaatinin objektif dayanaklarının hükümden anlaşılması gerekir. Bu nedenle maddi olaya ilişkin denetim, maddi vakıanın sübutuna ilişkin kanaatin yeterli delile dayanarak ve mantık kurallarına uygun bir şekilde oluşturulup oluşturulmadığı açısından yapılmaktadır" (Centel, Zafer, ...; 840.).

Şeklinde görüşler ileri sürülmüştür.

Görüldüğü gibi doktrinde çoğunlukta olan bu anlayışa göre, Türk Ceza Muhakemesine istinaf kanun yolunun getirilmiş olması, temyiz mahkemesinin önceden olduğu gibi somut temyiz denetiminin elverdiği ölçüde maddi soruna girmesine engel oluşturmayacak, temyiz kanun yolunda somut dava üzerinden içtihatlarla birliği sağlayacak olan Yargıtay, ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin, sözlülük, doğrudan doğruyalık ve yüz yüzelik ilkeleri uyarınca elde edilen delilleri vicdani kanaatleri ile serbestçe takdir etme yetkilerini de dikkate alarak bu delillerle varılan sonucun hukuk kurallarına, akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere uygun olup olmadığının tespiti bakımından somut dosya üzerinden görebileceği ve inceleyebileceği maddi sorunla ilgili vaka değerlendirmelerindeki hukuka aykırılıklar üzerinden bozma kararı verebilecektir.

Burada ifade etmek gerekir ki; ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin uyguladığı maddi ceza normlarının hukuka uygun olması, maddi olayın doğru ve eksiksiz bir şekilde tespit edilerek bu tespite uygun olan maddi hukuk normlarının uygulanmasına bağlıdır. Başka bir ifadeyle, maddi sorun ile maddi hukuk normlarının bu ayrılmaz niteliğinden dolayı uygulanan maddi hukuk normlarının hatalı olduğu iddiasıyla yapılan temyiz başvurularında hükmün hukuki yönden denetiminin maddi sorundan ayrılması mümkün değildir. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması sonucunda maddi sorunun da hatalı şekilde belirlendiği hâllerde dosyaya yansıyan tüm delillerle birlikte maddi sorun irdelenmeksizin hükmün hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesi söz konusu olamayacaktır. Kaldı ki, Kanun'da Yargıtayın temyiz denetimi sırasında maddi sorunu inceleyemeyeceğine ilişkin bir hüküm de mevcut değildir. 5271 sayılı CMK’nın “Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller, hukuka aykırılığın düzeltilmesi” başlıklı 303. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasının gerektiği durumlarda, Yargıtayın, davanın esasına hükmedebileceği belirtilmiş olup bu düzenlemeye göre ilk derece veya bölge adliye mahkemelerinin tespitlerinin hukuki denetim yapılmasına olanak vermeyecek ölçüde yetersiz olması hâlinde maddi sorunun tespiti ve buna bağlı olarak maddi ceza normunun doğru tatbik edilmesi bakımından Yargıtayın eksik araştırma nedeniyle bozma kararı verebilecek olması, hukuki denetimin, o ana kadar yapılan tespitlerin, normun olaya uygulanması için yeterli dayanak oluşturup oluşturmadığı hususunu da içerdiği sonucunu doğurmaktadır.

Yargıtay, temyiz kanun yoluyla ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı ve aynı biçimde uygulanmasını yani içtihat birliğini sağlar. 5271 sayılı CMK, ilk derece yargılaması ile temyiz yargılaması arasına istinafı yerleştirerek, hem Yargıtayın içtihat mahkemesi konumunu güçlendirmeyi hem de mahkemelerin son kararlarının yalnızca hukuki sorun değil, maddi sorun açısından da sağlıklı bir şekilde denetlenmesinin yolunu açmayı öngörmüştür. Bununla birlikte ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delillerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektedir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Anayasanın 138. maddesi de tüm hâkimlerin Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre karar vereceklerini hükme bağlamıştır. Bu nedenle ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinde yapılmakta olan yargılama sonucunda ulaşılma imkânı bulunan bütün deliller ele alınıp değerlendirilmeden karar verilmesi, maddi sorunun doğru olarak tespit edilmemesi, dosyada mevcut delillerle maddi soruna ilişkin tespitlerin uyumlu olmaması gibi nedenlerle yazılı hukuka, evrensel hukuki değerlere, akla, bilime ve tecrübe kurallarına aykırı olacak şekilde maddi olay değerlendirmesinin hatalı olarak belirlendiği hâllerde adaletin tam olarak gerçekleşmesi amacı da gözetilerek Yargıtayın, hükmün hukuki yönüne ilişkin olan ve hükme etki eden maddi olay değerlendirmesindeki hukuka aykırılıkları da temyiz yoluyla incelemesi gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece, sanık ... hakkında karşılıksız yararlanma suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine ilişkin kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine hükmolunduğu, bu kararın da sanık tarafından temyiz edildiği, Özel Dairece “temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep gösterilmediği” şeklindeki gerekçe ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği olayda;

Yerel Mahkemece, sanık ... hakkında karşılıksız yararlanma suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine ilişkin kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine hükmolunduğu, bu kararın da sanık tarafından temyiz edildiği, Özel Dairece “temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep gösterilmediği” şeklindeki gerekçe ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği olayda;

Sanığın, bahse konu eylemleri gerçekleştirmediği, hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken cezaya hükmolunduğu, bu nedenle verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu yönündeki temyiz dilekçesinde, suçlamayı kabul etmeyerek, temyiz gerekçesini, maddi hukuka aykırılık iddiasına dayandırdığını anlaşılır bir şekilde gösterdiği, sanık tarafından ileri sürülen temyiz talebinin aynı zamanda mevcut deliller karşısında bölge adliye mahkemesince mahkûmiyet sonucuna nasıl ulaşıldığı yönündeki gerekçeyi de içerdiğinin anlaşılması karşısında, ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin uyguladığı maddi ceza normlarının hukuka uygun olmasının, maddi olayın doğru ve eksiksiz bir şekilde tespit edilerek bu tespite uygun olan maddi hukuk normlarının uygulanmasına bağlı olduğu, buna göre hükmün hukuki yönüne ilişkin olan ve hükme etki eden maddi olay değerlendirmesindeki hukuka aykırılıkların da temyiz kanun yolunda incelenebileceği hususları ile 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin Hükümet Tasarısı'ndaki Gerekçesinde belirtildiği üzere, delillerin yanlış değerlendirilmesi, kuralların yorumunu ve eylemin gerçek niteliğinin saptanmasını etkilediğinde hukuka aykırılık hâlinin oluşacağı ve bu kapsamda sanıkların maddi hukuka ve usul hukukuna aykırılık iddiası taşıyan dilekçelerinin temyiz incelemesi için yeterli sebep içereceği dikkate alınarak,

Özel Dairece, fiilin suç oluşturup oluşturmadığı, fiilin hangi suçu oluşturduğu, eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulup kurulmadığı, hükmün doğru tesis edilip edilmediği, gerekçenin dosya kapsamına uygun olup olmadığı, ulaşılan sonucun akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere aykırılık taşıyıp taşımadığı, dosyaya yansıyan ve hükme etki edebilecek delillerin mantıksal ve hukuksal bütünlük içinde değerlendirilerek karar yerinde tartılışıp tartışılmadığı, bu bağlamda maddi sorunun isabetli bir şekilde belirlenip belirlenmediği gibi dosyaya yansıyan tüm maddi hukuka aykırılıklar ile temyiz dilekçesinde muhakeme hukukuna aykırılık iddiasında bulunulmadığından usul hükümlerine uygunluk bakımından ise, 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde yazılı bulunan hukuka kesin aykırılık hâllerinin mevcut olup olmadığı yönlerinden temyiz incelemesi yapılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin temyiz isteminin reddine dair kararının kaldırılmasına, sanığın temyiz dilekçesinin içeriği gözetilerek hükmün denetlenmesi amacıyla dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarihli ve 5709 -1262 sayılı temyiz isteminin reddine dair kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması amacıyla Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 12.01.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/282, Karar No: 2009/120, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2008/9-282 E., 2009/120 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/9-282 E., 2009/120 K.**

**- DİKKATSİZLİK VE TEDBİRSİZLİK SONUCU ÖLÜME SEBEBİYET VERMEK**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 85 ]

**"İçtihat Metni"**

Belediye otobüs şoförü olan sanık L...M...’nun 30.04.2004 tarihinde kusurlu hareketiyle yolculardan N...Ş...’in ölümüne neden olduğundan bahisle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda, A...18. Asliye Ceza Mahkemesince 27.12.2005 gün ve 594-1133 sayı ile beraatına hükmedilmiş, katılan vekili tarafından temyiz edilen hüküm, Yargıtay 9. Ceza Dairesince 21.03.2007 gün ve 6826-2345 sayı ile; “

“Ölenin yaralı iken hastanede alınan 30.04.2004 tarihli ifadesi, kaza tespit tutanağı içeriği, ölü muayene tutanağında tarif edilen yaralanma biçimi ve tüm dosya kapsamına göre, belediye otobüs şoförü olan sanığın yolcuların araçtan tamamen inmelerini beklemeden ve yeterli kontrolü yapmadan harekete geçtiği bu nedenle de ölenin otobüsten inerken düşmesi sonucu olayın meydana geldiği anlaşılmış olup, atılı suçun yasal unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeden, sanığın mahkûmiyeti yerine değerlendirmede yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatına karar verilmesi..”

” isabetsizliğinden bozulmuş, Yerel Mahkemece 27.06.2007 gün ve 397-588 sayı ile bu karara karşı direnilmiştir.

Bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “

“bozma”

” istemli 22.12.2008 gün ve 169899 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanığın atılı taksirle öldürme suçunu işleyip işlemediğinin belirlenmesine yöneliktir.

İncelenen dosya içeriğinden,

Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü ekiplerince düzenlenen Trafik Kazası Tespit Tutanağında; “

“olayın 30.04.2004 günü, saat 11.10 sıralarında A...’de meydana geldiği, belediye otobüsünün L...M.... tarafından kullanıldığı, olay sırasında belediye otobüsünün durakta yolcu indirmek için durduğu, ancak yolcuların tamamen inmesini beklemesi gerekirken, inen yolcularını kontrol etmeden hareket ettiği (yani yolcuların güvenli iniş ve binişlerini sağlamadığı), bu sırada N...Ş... isimli yolcunun kaplama üzerine düşerek yaralandığı ve bu nedenle sürücünün 2918 sayılı Yasanın 58. maddesini ihlal etmek suretiyle 8/8 kusurlu olduğunun”

” belirtildiği,

Olaydan sonra alınan rapordan, sanığın olay sırasında alkolsüz olduğunun tespit edildiği,

” belirtildiği,

Olaydan sonra alınan rapordan, sanığın olay sırasında alkolsüz olduğunun tespit edildiği,

Olay sırasında yaralanan N....Ş....’in, 06.05.2005 tarihinde ölmesi üzerine düzenlenen ölü muayene ve otopsi zaptında; ölenin 75 yaşında olduğu, sağ el üzerinde ekimozlu sıyrık, ödem, sol tibia ve fibula üst uçta kırık, sol bacakta şişlik, sol ayak üst kısımlarda yaygın ödem ve gerginlik bulunduğu, kişinin olaya bağlı genel vücut travması sonucu tibia ve fibula kırığı nedeniyle gelişen pulmüler emboliden kaynaklanan solunum ve dolaşım durması nedeniyle öldüğünün ifade edildiği,

Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesince, dava dosyası incelendikten sonra düzenlenen, 23.06.2005 gün ve 809 sayılı raporda; “

“Otobüsün durduğu sırada, yolcunun araçtan inmek isterken dengesini kaybedip düştüğünün kabul edilmesi halinde; sanık, yolcunun inmesi için durduğu sırada, araçta yolcu olarak bulunan N... Ş...’in araçtan inerken kendi dikkatsizliği sonucu dengesini kaybederek araçtan düştüğü olayda, herhangi bir kural ihlali bulunmadığı anlaşıldığından kusursuzdur. Buna karşılık, yolcu N.... Ş.... ise, yolculuk yaptığı otobüsten, otobüs durduğu sırada inmek isterken kendi dikkatsizliği ve tedbirsizliği sonucu dengesini kaybederek düşmesi ve ölümüyle sonuçlanan olayda tamamen (8/8 oranında) kusurludur. Yolcu N.... Ş...’in, araçtan inmek üzere iken, sürücünün kontrolsüz bir şekilde otobüsü hareket ettirmesi ile dengesini kaybedip düştüğünün kabulü halinde ise; sanık, yönetimindeki otobüsle yolcu indirmek için durduğu sırada, yolcuların inmelerini beklemeden ve aracından inmek üzere olan yolcu N....Ş....’in varlığına rağmen yeterli kontrolü yapmadan aracını hareket ettirip, yolcunun dengesini kaybederek düşüp yaralanması, daha sonra da ölmesiyle sonuçlanan olayda, dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı davranıp, inen yolcuları kontrol edip, güvenli inmelerini sağlamaması nedeniyle tamamen (8/8 oranında) kusurludur. Yolcu N...Ş.... ise, yolculuk yaptığı ve duran otobüsten inmek istediği sırada, sanık sürücünün aracı aniden ve kontrolsüzce hareket ettirmesi nedeniyle dengesini kaybederek düşüp yaralandığı, akabinde de öldüğü olayda, kusursuzdur.”

” biçimindeki tespitlere yer verildiği,

Olayda yaşamını kaybeden N....Ş...’in, ölmeden önce kolluğa verdiği 30.04.2004 tarihli ifadede (saat 16.40); “

“…Durakta otobüsten inerken sol ayağımı dışarı attığımda, bu esnada otomatik kapı kapandı. Otobüs hareket ettiğinden ben de düştüm ve yaralandım. Ambulans gelip beni yaralandığım yerden alarak hastaneye getirdi. Benim yaralanmama sebebiyet veren belediye otobüsü sürücüsünden davacı ve şikayetçiyim…

…” dediği,

Sanık L....M..., kollukta müdafii bulunmadan yaptığı 30.04.2004 tarihli savunmada; “