muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13233, Karar No: 2012/12558, Tarih: 05.12.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/13233 E.  ,  2012/12558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taksirle ölüme sebep olmak suçundan sanık ...'ün yapılan yargılanması sırasında; Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/03/2012 gün 2011/1293 E. 2012/204 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14008, Karar No: 2015/9434, Tarih: 30.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/14008 E.  ,  2015/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 13/01/2010 tarihinden itibaren malulen emekliliğe hak kazandığının tespitiyle, biriken aylıkların faiziyle tahsiline, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, beden çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettiğini ve 13.01.2010 tarihinden itibaren maluliyet aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkemece, davacının maluliyetini gerektirir rahatsızlığının sigortalı olarak çalışmaya başlamadan önce mevcut olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 1479 sayılı yasanın 28 ve 29. maddeleri olup, anılan yasanın 28. maddesine göre, “Bu kanunun uygulanmasında, çalışma gücünün en az üçte ikisini yitirdiği tespit edilen sigortalı malul sayılır.” ve 29. maddedeki koşulların gerçekleşmesi halinde de, kendisine malullük aylığı bağlanır. Öte yandan, 28. maddenin 2. fıkrasında ise, “sigortalılığın başladığı tarihte malul sayılacak derecede hastalık ve arızası bulunduğu önceden veya sonradan tespit edilen sigortalı bu hastalık veya arızası nedeniyle malullük sigortası yardımlarından yararlanamaz.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, davacının 24.07.1998 tarihinden itibaren başlayan 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılığının bulunduğu, davacının 1.3.2010 tarihinde maluliyet aylığı tahsis talebinde bulunduğu, Kurumun davacının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettiğini kabul ettiği ancak maluliyetini gerektirir rahatsızlığın sigortalılık tarihinden önce mevcut olduğu gerekçesi ile aylık talebini reddettiği, SS Yüksek Sağlık Kurulu'nun 1.10.2010 tarihli raporunun da Kurumun red gerekçeleriyle aynı mahiyette olduğu, ATK 3. İhtisas Kurulu ve ATK Genel Kurulundan alınan raporlarda ise; davacının ilk şikayetinin 23.4.1998 tarihinde başladığı ve Mayıs 1998'de Multipl Sekleroz (MS) tanısı konulduğunun anlaşıldığı, kişinin sigortalılık başlangıç tarihi olan 24.7.1998'de bu hastalığa duçar olduğu ancak hastalığının o tarihte yürürlükte bulunan SS Sağlık İşlemleri Tüzüğü hükümleri kapsamında maluliyetini gerektirir ölçüde olmadığının belirtildiği anlaşılmıştır.

Hükme esas alınan ATK raporlarına göre, davacının maluliyetini gerektirir hastalığının sigortalı olmadan da önce mevcut olduğu ancak yukarıda açıklanan yasal hükümler uyarınca davacının sigortalılığının başladığı tarihte maluliyetinin %60 oranında olmadığının anlaşılmasına göre, davanın kabulü yerine yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Hükme esas alınan ATK raporlarına göre, davacının maluliyetini gerektirir hastalığının sigortalı olmadan da önce mevcut olduğu ancak yukarıda açıklanan yasal hükümler uyarınca davacının sigortalılığının başladığı tarihte maluliyetinin %60 oranında olmadığının anlaşılmasına göre, davanın kabulü yerine yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1305, Karar No: 2016/53, Tarih: 12.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/1305 E.  ,  2016/53 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/116789

Mahkemesi : Kırıkkale Ağır Ceza

Tarihi : 20.01.2009

Numarası : 2008/233 - 2009/2

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma, uyuşturucu madde kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''23.01.2008'' yerine ''16.01.2008'' olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

1- Tüm sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık M.. B.. müdafii ile sanıklar G.. K.., H.. H.. S.., M... S... ve D... Ü... (N..)'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanık G.. K..'nun tekerrüre esas alınan Kırıkkale 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.11.2005 tarihli ve 2006/123 esas, 2006/286 karar sayılı kararına konu 140 Türk Lirası adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün 1412 sayılı CMUK'nın 305/son maddesine göre kesin nitelikte olması ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden mükerrirlere ilişkin infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

b) Ankara Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarında yer alan sanık G.. K.. hakkında tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması, hüküm fıkralarının müsadereye ilişkin bölümüne “uyuşturucu” ibaresinden sonra gelmek üzere “ile Ankara Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan numunelerin” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanıklar M.. B.., H.. H.. S..., M.. S.. ve G.. K.. hakkında uyuşturucu madde kullanma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

2- Sanıklar M.. B.., H.. H.. S..., M.. S.. ve G.. K.. hakkında uyuşturucu madde kullanma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

a) Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işledikleri suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değillerse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanıklar hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

b) Sanıklar bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişler ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. B.. müdafii ile sanıklar G.. K.., H.. H.. S.. ve M.. S...'nin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10853, Karar No: 2012/14642, Tarih: 06.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10853 E.  ,  2012/14642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesi Kadriye Yatağan'a ait kat irtifakı kurulu 5 nolu meskeni vekili olan davalı oğlu Faruk'un vekalet görevini kötüye kullanarak satış suretiyle arkadaşı olan davalı ...'a devrettiğini, öte yandan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapunun iptali ile miras payı oranında tescile, mümkün olmadığı takdirde payı oranında bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., murisin yaşlı ve bakıma ihtiyacının olması ve hastalık giderlerinin karşılanması amacıyla taşınmazın satıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., çekişmeli yerde kiracı olarak otururken, satılacağını duyunca 60.000.-TL'ye satın aldığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davanın kabulüne dair verilen karar, Dairece; “... Somut olayda vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı iptal ve pay oranında tescil istendiği, ne var ki; miras ortaklığı mirasın tümü üzerinde söz konusu olduğundan, terekedeki paylar ayrılmaksızın ortaklığa dahil olan mirasçılara ait olduğu, tereke üzerinde ortaklık devam ettiği sürece, mirasçıların terekeye giren mallar (menkul-gayrimenkul) üzerinde somut ve bağımsız paylarının mevcut olmadığı, o halde, dava dışı mirasçılarında bulunduğu gözetildiğinde, davacının vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedeniyle ve kendi payına hasren tek başına dava açamayacağı, esasen, mülkiyet çekişmesini içeren ve değinilen nitelikli davada pay oranıyla açılan davanın dinlenilmesine olanak bulunmadığı, öte yandan, ... Medeni Kanununun 702/4. maddesi hükmünün de ortaklığa ait mallara yönelik dışarıdan gelecek tehlikelere ve zararlara karşı koruyucu ve def’etmeye (... Medeni Kanununun 683/2.maddesinden kaynaklanan) ilişkin bir hüküm olup somut olayda uygulama yerinin bulunmadığı, hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerektiği ...” hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/928, Karar No: 2007/1931, Tarih: 22.05.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/928 E.  ,  2007/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraatine dair ... 2. İcra Mahkemesinin 11.05.2006 tarihli ve 2006/213 esas ve 2006/506 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, duruşma açılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın ... 2. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.6.2006 tarihli ve 2006/547 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; ... 2. İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 2.2.2007 gün ve 5089 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 27.2.2007 gün ve K.Y.B.2007/26733 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; ... 2. İcra Mahkemesince borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden gıyabında, ödeme emri tebliğinin usulüne uygun yapılmadığı gerekçesiyle beraatine dair verilen karara yönelik itiraza bakan ... 7. Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, ... 2. İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 271/2. maddesi gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın ... 2. İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu’nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu’ndaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir beraat kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek Ağır Ceza Mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden Ağır Ceza Mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.6.2006 tarih ve 2006/547 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6294, Karar No: 2008/10655, Tarih: 17.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6294 E.  ,  2008/10655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Öncelikle dosyanın 03/05/2007 havale tarihli rapor ekindeki krokiyi düzenleyen fenni bilirkişi ... ...'e verilerek (tayin olmuş ise, başka bir kadastro fen elemanına verilerek) çekişmeli 390 ada 4 sayılı parselin kadastro çapına göre gerçek yözülçümünün, 03/05/2007 tarihli rapor ekindeki krokide gösterilen (A), (B) ve (C) harfili bölümlerinin gerçek yüzölçümlerinin hesaplattırılarak kadastro müdürlüğünden ve fenni bilirkişiden alınacak cevabi yazı ile düzenlenecek raporun gönderilerek, bu dosya içerisine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 17/07/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.