muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8355, Karar No: 2010/10098, Tarih: 08.10.2010

Somut olayda, getirtilen kayıttan dava konusu 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın, 1.421.234,88m² yüzölçümlü, mer’a niteliğinde olup, özel siciline yazılı olduğu anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan 24.08.2009 tarihli fen bilirkişi raporunun eki krokide çekişme konusu taşınmaz (A) ve (B) harfleri ile belirlenen iki parça halinde gösterilmiştir. Mahkemece, (B) harfi ile gösterilen 1.075.666,01m² bölümünün her iki köyün ortak kullanımında olduğu kabul edilmek suretiyle bu bölümün müstakil parsel numarası verilmek ve mutasarrıflarının her iki köy olduğu vurgulanmak suretiyle mer’a siciline yazılmasına; (A) ile işaretli 345.568,87m² bölüm hakkında ortak kullanıma yönelik istemin reddine karar verilmiştir.

Taşınmazdaki iki ayrı bölüm biçimindeki bu belirlenme, 05.07.2009 günlü keşif tutanağında yerel bilirkişi olarak dinlenen ...’un ifadesinden ötürü yapıldığı anlaşılmaktadır. Adı geçen bilirkişi krokide (A) ve (B) bölümlerinin ortak sınırını oluşturan S1 ve S4 noktalarını birleştiren mavi çizgi yerinde davalı köy halkından kişilerin ağıllar çevirmek suretiyle geceleme yerleri olduğunu açıklamış ve (B) harfi bölümünde her iki köy hayvanlarının birlikte yayıldıklarını ifade etmiştir. Adı geçen bu bilirkişi 1947 doğumlu olup, keşifte dinlenen bir kısım tanıklardan daha küçük yaştadır. Tanıklardan 1935 doğumlu ... ve 1940 doğumlu ... ise beyanlarında dava konusu taşınmazın tümünün her iki köy halkının ortak kullanımında olduğunu ifade etmişlerdir. 14.09.1964 tarih ve 1961/38Esas 1964/77Karar sayılı Narman Asliye Hukuk Mahkemesi ilamı ile de aynı mer’a yerine ilişkin uyuşmazlığın ortak kullanma yolunda olduğuna karar verilmiştir.

Tüm bu bilgi ve belgelere göre taşınmazın (A) harfi ile ilgili bölümünün dahi her iki köyün ortak mer’ası olduğu kabul edilerek ve buna göre davanın kabulüne karar verilecek yerde, (A) harfi ile gösterilen bölüm hakkında açılan ortak kullanıma ilişkin davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine; (2.) bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 08.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3530, Karar No: 2020/20009, Tarih: 24.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3530 E.  ,  2020/20009 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya Gönderme Formunda ek olarak belirtilen ancak dosya ekinde bulunmayan 2 adet mavi klasörün yanısıra davacı işçinin işverenleriyle yapılan davaya konu döneme ilişkin tüm hizmet alım sözleşmelerinin şartnameleriyle, davaya konu döneme ilişkin tüm Toplu İş Sözleşmelerinin eki cetveller ve diğer ekleriyle birlikte olmak üzere (varsa) davacı işçiyle imzalanan bireysel iş sözleşmelerinin de temin edilerek eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5909, Karar No: 2022/1521, Tarih: 08.02.2022

**5. Ceza Dairesi         2017/5909 E.  ,  2022/1521 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : 1-Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2016 tarihli ve 2015/368 Esas, 2016/439 sayılı Kararı ile; görevi kötüye kullanma suçundan beraat

2-İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 30/01/2017 tarihli, 2016/337 Esas ve 2017/218 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak sanık hakkında zimmet suçundan mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 17/06/2021 tarihli ve 2021/5-43 Esas, 2021/287 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; sanık ile katılan arasındaki vekalet ilişkisinde kamu otoritesi ve kamu gücünün kullanılmadığı, söz konusu paraların teslim edilmesinin sanığın avukat olmasının doğal sonucu değil katılan tarafından şahsına duyulan güven ilişkisi nedeniyle verilen ahzu kabz yetkisi kapsamında gerçekleştirildiği ve buna bağlı olarak da aralarındaki ilişkinin hizmet ilişkisi kapsamında kaldığı gözetildiğinde, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 155/2. maddesinde tanımı yapılan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesinin ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek, 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nin 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 08/02/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 08/02/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 1. maddesindeki avukatlığın kamu hizmeti ve yargının kurucu unsurlarından olduğuna ilişkin belirleme, 2. maddesinde yazılı amacı, 76/1 ve 109/1-2. maddelerindeki baroların ve Türkiye Barolar Birliğinin kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları olduğuna ilişkin hükümler ile 5237 sayılı TCK’nın 6/1-c maddesindeki tanım ve gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde; avukatların, 1136 sayılı Kanun'un 35/1 ve 35/A maddelerinde yazılı ve münhasıran avukatlar tarafından yapılabilecek iş ve işlemler ile uzlaştırma işlemi ve barolar ile Türkiye Barolar Birliğinin organlarında ifa ettikleri görevleri yönünden kamu görevlisi oldukları kabul edilmelidir (Gökcan, Hasan Tahsin/Artuç, Mustafa. Ceza Hukukunda Kamu Görevlisi ve Özel Soruşturma Usulleri, 4. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2016, s.57). Öğretide de kabul edildiği üzere; TCK’nın 6. maddesi kapsamında, kamusal faaliyet yaptıkları, dolayısıyla kamu görevlisi oldukları konusunda, anılan maddenin gerekçesi karşısında bir kuşku bulunmayan avukatın, görevi sebebiyle kendisine teslim edilen müvekkiline ait parayı veya başka bir eşyayı müvekkiline vermemesi durumunda, zimmet suçunun oluşacağı ifade edilmektedir (Akçin, İhsan. Kamu İdaresinin Güvenirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar, 2.Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2019), s.50-51; Artuk, Mehmet Emin/Gökcen, Ahmet/Alşahin, M.Emin/Çakır, Kerim. Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18. Baskı, Ankara, (2019), s. 976-977; Artuç, Mustafa. Malvarlığına Karşı Suçlar, 3. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.732; Mahmutoğlu, Fatih Selami. Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler Şerhi. Beta İstanbul (2017), s. 66 (Dipnot 14); Aldemir, Hüsnü. Uygulamada Avukatlık Hukuku, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.700; Gökcan, Hasan Tahsin. Açıklamalı Avukatlık Yasası, 3. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2012), s.181). Bu nedenle öğreti ve uygulamada kabul edildiği, TCK'nın 247. maddesinin gerekçesinde de ifade edildiği üzere, zimmete geçirilen malın Devlete veya özel kişilere ait olmasının suçun oluşması bakımından öneminin bulunmadığı, kamu görevlisi olan avukatların 01/01/2009 tarihinden sonra görevleri nedeniyle zilyetliği kendilerine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü oldukları malları uhdelerinde tutmaları halinde 5237 sayılı TCK’nın 247. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun faili olabilecekleri kabul edilmelidir. Bu itibarla işin esası incelenerek bir karar verilmesi görüşünde olduğumdan aksi yöndeki çoğunluk kabulüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2010/3963, Karar No: 2010/4987, Tarih: 01.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/3963 E.  ,  2010/4987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞTİRİLEN DOSYA

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların malik, sürücü, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası ve İhtiyari Mali Sorumluluk Sigortası olduğu aracın davacıların murisine çarparak ölümüne neden olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere baba ... için 5.000 TL. anne Zehra için 5.000 TL. ve kardeşi ... için 3.000 TL. manevi,baba ... için 500 TL. anne ... için 500 TL. destekten yoksun kalma tazminatı ile 500 TL. tedavi gideri ve 500 TL. defin giderinin kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile destekten yoksun kalma tazminatı talebini anne için 8.340 TL baba için 7.019,68 TL. olarak arttırmıştır.

Davalılar ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; maddi ve manevi tazminata ilişkin kararın Yargıtay denetiminden gerçek kesinleşmiş olması nedeniyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilerek bozma ilamı gereğince yargılama giderlerine hükmedilmiş hüküm davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili birleştirilen dosyada davalı ...Ş.nin ihtiyari Mali Sorumluluk Sigortacısı olduğunu belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş, mahkemece davalı ... şirketi sadece manevi tazminattan sorumlu tutulmuştur, buna göre davalı ... şirketi lehine reddedilen ve feragat edilen maddi tazminat üzerinden ve manevi tazminatın reddedilen kısmına göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde bozma ilamının gereği yerine getirilmeden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Ayrıca davalı ...Ş. hakkında açılan dava hakkında birleştirilme kararı verilmiştir.Davaların birleştirilmesi halinde her dava bağımsızlığını korur. Davalı ... şirketi yönünden kabul ve red oranı dikkate alınarak sorumlu olduğu yargılama giderlerinin belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... şirketine geri verilmesine 1.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27210, Karar No: 2012/36973, Tarih: 08.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/27210 E.  ,  2012/36973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmeyen aylık ücret ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı davacıya 452,80 TL ücretin 05.01.2006 tarihinde banka hesabına yatırılacağı beyan edilmiş ve yargılama aşamasında da bu miktarın davacının hesabına yatırıldığından ilgili bankaya yazı yazılması talep edilmiştir. Mahkemece 29.04 2008 günü bankaya davalının bildirdiği hesap numarasına ücret ödemesi yapılıp yapılmadığı hususunda yazı yazılmıştır. Ancak banka tarafından davacıya ait daha önce yazı yazılan hesap numarasına ilişkin olarak cevap verildiği, davacının sonradan bildirilen hesap numarasına ilişkin araştırma yapılmadığı anlaşılmıştır.

Davalının bildirdiği ... Atatürk Organize Sanayi Şubesi hesap numarası(şube kodu:982,hesapno: ...) belirtilerek davacının hesabına 452,80 TL ücretin yatırılıp yatırılmadığı bankadan sorularak sonucuna göre karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18769, Karar No: 2014/654, Tarih: 21.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18769 E.  ,  2014/654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2011/530-2013/80

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı İl Özel İdarenin mülkiyetinde olan dava konusu Ulus Modern Çarşı'nın 24.12.2003 tarihinde yanması nedeniyle davacının kiracı olarak bulunduğu 55 nolu işyerinin tamamen yandığını belirterek zarar bedeli (fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla) 25.371 TL tazminatın olay tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, yangın olayının çarşı binasında kiracı olan dava dışı İbrahim Karateke'nin dükkanından kaynaklandığını, üçüncü kişinin eylemi nedeniyle illiyet bağının kesildiğini, elektrik tesisatı ve yangın söndürme cihazlarının kullanıma hazır hale getirildiğini beyan etmiş, zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile 25.371.00 TL'nin olay tarihinden itibaren avans faizi ile tahsiline karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından davalı İl Özel İdarenin mülkiyetinde olan Ulus Modern Çarşı binasında davacının 55 nolu dükkanı davalıdan kiraladığı, çarşıda kiracı bulunan dava dışı İbrahim Karateke'nin dükkanında çalışan işçisi Metin Bostan'ın elektriklerin kesilmesi nedeniyle çalıştırdığı küçük jeneratörden sızan benzinin alev alması sonucu yangının meydana geldiği, işhanında kiracı bulunan diğer esnafın dükkan önüne yanıcı madde koymaları sonucu yangının hızla büyüyerek bütün binanın yanmasına sebebiyet verdikleri anlaşılmaktadır.

Davacının ve diğer dükkan sahiplerinin müşteki olduğu Ankara 10.Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/152 E. sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda davalı İl Özel İdarenin %20, dava dışı esnafın %20, BEDAŞ'ın %20, Belediyenin %20, yangını çıkaran Metin Bostan ve İbrahim Karateke'nin %10'ar kusurlu oldukları açıklanmış, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davalı idarenin %20 kusurlu olduğu, davacının zararının 25.371 TL olduğu belirtilmiştir.

Davada, davalı idarenin yapı maliki ve işletenin sorumluluğu kapsamında yangın nedeniyle uğranılan zararın tamamının tahsili talep edilmektedir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davada, davalı idarenin yapı maliki ve işletenin sorumluluğu kapsamında yangın nedeniyle uğranılan zararın tamamının tahsili talep edilmektedir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı idarenin malik ve işletmeci olduğu taşınmazda, günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ve yangın çıkması halinde devreye giren otomatik yangın kesici tertibatının bulunmaması nedeniyle genelde yanıcı maddelerin satıldığı dükkanların elektriklerin sık sık kesilmesi sırasında iç mekanda benzinle çalışan küçük jeneratör kullanılması ile 66-67 nolu dükkanda kiracı olan İbrahim Karateke'nin işçisi Metin Bostan'ın benzinle çalışan jeneratörü çalıştırmak istediği anda sızan benzinin alev alarak yanması sonucu oluşan zarardan 6098 sayılı TBK.nun 69.(818 sayılı BK.nun 58.) maddesi gereğince kusursuz sorumluluğu bulunmaktadır.

Ayrıca, 6098 sayılı TBK.nun 61. ve 62.(818 sayılı BK.nun 50 ve 51.) maddelerine göre bina maliki ve yöneticisi olan davalı idarenin müteselsil sorumluluk ilkesi gereği ileride diğer sorumlulara rücu etmek kaydıyla zararın tamamından sorumlu olması gerekir.

Ancak, yangının meydana gelmesinde davacının da aralarında bulunduğu esnafın kusurlu olduğu anlaşıldığına göre davalı idarenin müteselsilen sorumlu olduğu miktardan esnafın kusurlu olduğu oranda indirim yapılması gerekir.

Bu durumda, mahkemece; bilirkişiden ek rapor alınarak davacının da arasında bulunduğu esnafın kusur oranı belirlendikten sonra zarar bedelinin tamamından bu miktar indirim yapılmak suretiyle geri kalan miktara karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8909, Karar No: 2019/2442, Tarih: 04.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/8909 E.  ,  2019/2442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan annesi ... İlhan'ın maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazdaki 200/452 payını 13.09.1995 tarihinde davalı gelini ...'ye satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, bilahare davalı ...'nin anılan payı 3. kişiye sattığını ileri sürerek, miras payına isabet eden şimdilik 10.000.00 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, yargılama sırasında talebini 63.333.33 TL'ye arttırmıştır.

Davalı, murisin oğlu ... ile 1980 yılında evlendiğini, muris ile aynı evde yaşamaya başladığını, murisin geliri olmadığından ihtiyaçlarının kendileri tarafından karşılandığını, murisin 1927 doğumlu olup 83 yaşında öldüğünü, son 10 yılını aşırı kilo sebebi ile hasta ve yatalak olarak geçirdiğini, bakımını kendisinin yaptığını, bu nedenle murisin çekişmeli payı devrettiğini bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, semenin mutlaka para olması gerekmediği, davalının ölünceye kadar murise baktığı, her türlü ihtiyacı ile ilgilendiğini, murisinde bakım karşılığında çekişmeli payı davalıya devrettiği, murisin mal kaçırma amacı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 16.70 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11129, Karar No: 2012/1523, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11129 E.  ,  2012/1523 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Sungurlu Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 21.04.2009 gün ve 2008/245 Esas, 2009/165 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa tebliğname tebliğine ilişkin çıkartılan tebligat evrakının, sanığın öldüğünden bahisle iade edilmesi nedeni ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)’dan alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hükümden sonra 12.07.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı  CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının sanığın ölmesi nedeniyle TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 13.02.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/8328, Karar No: 2023/11196, Tarih: 18.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/8328 E.  ,  2023/11196 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli ve 2015/535 Esas, 2016/772 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)