muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7339, Karar No: 2018/15064, Tarih: 04.09.2018

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.

Aynı Kanunu'nun 25. maddesinin 5. fıkrasında ise, "Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi hâlinde işçi, 4857 sayılı Kanunun ... 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez" şeklinde düzenleme mevcut olup, sendikal neden iddiasına dayalı olarak fesih bildirimine itiraz davasının açılabileceği öngörülmüştür. Doğrudan yapılan atıfla davanın türünün, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinde düzenlenen "fesih bildirimine itiraz" davası olduğu kabul edilmiştir. Buna göre sendikal neden iddiasına dayanan fesih bildirimine itiraz davalarında da dava açamaya dair usuller sürelerle ispat kuralları aynı 20. madde hükümlerine tabidir. Yine yargılama süresi ile kısıtlamalar ile bölge adliye mahkemelerinde kesin olarak karar verileceği kuralı aynı maddenin son fıkrasında kurala bağlanmıştır.

Sendikal nedene dayanan fesih bildirimine itiraz davaları için İş Kanunu'nun 20. maddesinde, 6356 sayılı Kanun'un 25. maddesinde ve 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. Maddesinde ayrı bir kanun yolu öngörülmemiştir. Aksine fesih bildirimine itiraz davasında verilen kararlara karşı sadece istinaf kanun yolu öngörülmüştür.

Sendikal tazminatın işçinin başvurusu, işe başlatılması veya başlatılmaması şartına tabi tutulmaması da davanın türünün fesih bildirimine itiraz davası olma vasfını değiştirmemektedir. Yine sendikal tazminata hükmedilmesi halinde ayrıca işe başlatmama tazminatına karar verilemeyeceği yönündeki yasal düzenleme de sendikal tazminat ile işe iade davasındaki bağlantıyı ortaya koymaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde, kararın 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesi kapsamında verildiği ve 7036 sayılı Kanunun 8/1-c kapsamında açılan bir dava olmadığı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yasa koyucu fesih bildirimine itiraz davalarının temyiz edilebilirliğine ilişkin olarak sadece dava türünü belirtmiş, tazminat miktarı ya da tazminat türüne bağlı bir istisnaya yer vermemiştir.

Sendikal neden iddiasına dayalı fesih bildirimine itiraz davalarında temyiz yolunun açık olduğu kabul edildiğinde, usul veya esastan davanın reddi veya davanın kabulüne rağmen sendikal nedenin reddi hallerinde de istinaf kararlarının kesin olmadığı sonucuna varılabilecektir. Yine davanın ve sendikal nedenin kabulü hallerinde miktar itibarıyla kesinlik sınırına göre temyiz yolunun varlığı kabul edilebilecektir. Bu durum yasa koyucunun "kararların daha kısa sürede kesinleşmesi" ile "Yargıtay'ın iş yükünün azaltılması" yönündeki amacı ile bağlaşmadığı gibi 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin son fıkrasına açıkça aykırılık oluşturur.

Açıklanan nedenlerle sendikal nedene dayanılmış olsa da, fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararların temyiz yoluna tabi olmadığı sonucuna varılmıştır.

SONUÇ:

Davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulan Bölge Adliye Mahkemesi kararının “işe iade” talebine ilişkin olup, 7036 Sayılı Kanun' un yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden sonra, 13/03/2018 tarihinde verilen kararın 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesine göre temyiz edilemeyeceği anlaşıldığından davalı vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 04/09/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16243, Karar No: 2016/12790, Tarih: 24.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/16243 E.  ,  2016/12790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asıl ve birleşen davada, S...B... adına Av. ... ile ... adına Av. ... arasındaki dava hakkında .. As. Hukuk (İş) Mahkemesi’nden verilen 25.11.2015 gün ve .../...-.../... sayılı hükmün, Dairemizin 31.05.2016 tarih ve .../... esas, .../... karar numaralı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Davalı bu kez Dairemizin anılan kararının düzeltilmesi 17.08.2016 tarihli başvuruyla istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinin son fıkrasında, iş mahkemelerinden verilen hükümlerin Yargıtay tarafından incelenip karara bağlanmasından sonra bu kararlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamayacağı öngörülmüş olup özellikle ilamda herhangi bir maddi hata da bulunmadığından, karar düzeltme istemi niteliğini taşıyan başvurunun reddi gerekmektedir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle karar düzeltme isteminin REDDİNE, 24.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5650, Karar No: 2014/3319, Tarih: 13.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5650 E.  ,  2014/3319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17149, Karar No: 2014/1598, Tarih: 05.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17149 E.  ,  2014/1598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FETHİYE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2003/911-2012/279

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu 48 HJ 413 plaka sayılı aracı davalılardan A.. K..'dan 15.08.2003 tarihinde 6.375 TL bedelle haricen satın aldığını, davalı İbrahim'in davaya konu aracı haricen 48 HG 251 plakalı araç ve üste 2.000 TL karşılığında davalı Adem'e sattığını, davalı İbrahim'in satın aldığı 48 HG 251 palakalı aracı daha sonra davalı Adem'e 4.350 TL bedelle sattığını ve bedeli karşılığında çek aldığını, çekin karşılıksız çıkması nedeniyle davalı İbrahim'in davalı Adem hakkında icra takibinde bulunduğu, bunun üzerine davalı İbrahim'in davalılar Asım ve Turgut ile birlikte dava konusu 48 HJ 413 plakalı aracı 10.11.2003 tarihinde gaspettiğini, bu suça dair müvekkilinin davalılar İbrahim, Asım ve Turgut hakkında savcılığa müracat ettiğini, müvekkilinin haricen öğrendiği kadarıyla dava konusu aracın kayıt maliki davalı Gülsiye tarafından gerek tehdit gerekse işbirliği içinde davalı İbrahim'e satılacağının öğrenildiğini belirterek, dava konusu aracın müvekkili adına tescilini, taleplerinin uygun görülmemesi halinde 6.375 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan İbrahim dilekçesinde, dava konusu aracın davacıya satımı ile bir ilgisinin bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılardan Adem vekili dilekçesinde; müvekkilinin davada davalı taraf olma sıfatının bulunmadığını, müvekkilinin sözleşmeden doğan yükümlülüğünü yerine getirdiğini, alım satım sonrası meydana gelen olaylardan müvekkilinin sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar Gülsiye, Asım ve Turgut yargılama sırasında açılan davayı kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Davalılardan Adem vekili dilekçesinde; müvekkilinin davada davalı taraf olma sıfatının bulunmadığını, müvekkilinin sözleşmeden doğan yükümlülüğünü yerine getirdiğini, alım satım sonrası meydana gelen olaylardan müvekkilinin sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar Gülsiye, Asım ve Turgut yargılama sırasında açılan davayı kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece; geçersiz sözleşme nedeniyle tarafların sadece birbirlerine verdiklerini sebepsiz zenginleşme hukuksal nedenine bağlı olarak geri isteyebilecekleri, karşı tarafa verdiğini geri isteyen tarafın kendi kusuru yüzünden iade edemeyecek duruma düşmüş ise verdiğini geri isteme hakkına sahip olmadığı, bu kuralın istisnasının iade imkansızlığının kendi kusuru dışındaki başka bir nedenden kaynaklanması olduğu, somut olayda, davacının dava konusu aracı kendi elinden zorla alındığı iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle, resmi şekilde yapılmadığından geçersiz olan sözleşme nedeniyle tescil talebinin reddine, kararlaştırılan bedelin iadesi konusunda ise iade imkansızlığının davacı tarafça kendi kusuru dışında başka bir nedenden kaynaklandığının ispatlanamaması nedeniyle davalı A.. K.. aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalılar sözleşmenin tarafı olmadıklarından haklarında açılan davanın husumet nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirine göre, mahkemece, tescil talebinin reddine ve davalılar İbrahim, Asım, Turgut ve Gülsiye'nin dava konusu sözleşmenin tarafı olmadıkları gerekçesiyle bu davalılar hakkında açılan davanın husumet nedeni ile reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2918 sayılı Yasanın 20/d maddesi gereğince; davaya konu Trafik siciline kayıtlı aracın mülkiyetinin devrini öngören davacı ile davalılardan Adem arasındaki sözleşme resmi şekilde yapılmaması nedeniyle geçersizdir. Geçersiz olan bu sözleşme nedeniyle bir tarafın verdiği şeyi geri isteyebilmesi için kural olarak kendi aldığı şeyi de iade etmesi gerekir.Bu kuralın istisnası ise, iade imkansızlığının kendi kusuru dışındaki başka nedenlerden kaynaklanmış olmasıdır.

Somut olayda, her ne kadar Fethiye Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/635 E.- 2006/75 K. sayılı kararında, davacının kullandığı aracın şahsa veya eşyaya zor kullanarak alındığına dair mahkumiyetlerine yeterli ve inandırıcı delil elde edilememesi gerekçesi ile davalılar İbrahim, Asım ve Turgut hakkında beraat kararı verilmiş ise de, özellikle ceza yargılaması ve soruşturma sırasındaki davalılar İbrahim, Asım ve Turgut'un ifadelerinden, davacı tarafından satın alınan aracın, davalılar İbrahim ve Adem arasındaki bir başka aracın satımı nedeniyle çıkan uyuşmazlık nedeniyle, davalı İbrahim tarafından davacı elinden alındığı açıktır.

Hal böyle olunca, davacının haricen satın aldığı dava konusu aracı akidine iade yükümlülüğünü kendi kusuru dışında yerine getiremediğinin kabulü gerekmekte olup, davacının geçersiz sözleşme nedeniyle akidine ödediği parayı geri isteme hakkına sahip olduğu gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davalı A.. K.. yönünden davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17378, Karar No: 2022/2410, Tarih: 02.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/17378 E.  ,  2022/2410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, değişen suç vasfı itibariyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 23/06/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 10/12/2011 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2013 tarihli ve 2013/6616 soruşturma, 2013/5699 esas, 2013/609 sayılı iddianamesi ile Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2- Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarihli ve 2012/40 esas, 2014/79 sayılı kararı ile, sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi gereğince tedavi altına alınmasına ve tedavi boyunca sürecek denetimli serbestlik tedbirinin tedavinin sona ermesinden itibaren 1 yıl devam ettirilmesine karar verildiği, kararın 15/05/2014 tarihinde itiraz edilmeden kesinleşmesinden sonra infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

3- Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 20/08/2014 tarihli ve 2014/426 ÇDS sayılı çağrı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 01/09/2014 tarihinde MERNİS adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, şüphelinin Müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek Manisa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

4- Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2015 tarihli ve 2015/114 esas, 2015/193 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 191/8. maddesi gereğince yasal zorunluluk bulunduğundan 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 3 yıl denetime tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 03/07/2015 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

5- Sanığın denetim süresi içerisinde 05/11/2015 tarihinde işlediği basit yaralama suçundan Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2016 tarihli ve 2015/1051 esas, 2016/678 sayılı kararı ile cezalandırılmasına karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine;

Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 05/01/2017 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği, anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 05/01/2017 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği, anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarihli ve 2012/40 esas, 2014/79 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun kendisine yapılan tebligata rağmen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri için başvuru yapmadığı gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve anılan Kanun'un 231/8. maddesi gereğince 3 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına dair Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2015 tarihli ve 2015/114 esas, 2015/193 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde 05/11/2015 tarihinde kasıtlı bir suçtan mahkum edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanmasına ve mahkumiyetine ilişkin Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazı için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkartılan çağrı yazısının 01/09/2014 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış ise de, çağrı yazısının, sanığın MERNİS adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu gibi, davetnamede tekrar bir uyarı yapılmayacağının bildirildiği ve uyarı yazısının hiç çıkarılmadığı, bu durumda kovuşturma şartı olan ısrar şartının gerçekleşmediği cihetle, usulüne uygun bir tedavi ve denetimli serbestlik infaz süreci bulunmadığından kamu davasının açılma koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeden, kamu davasının durmasına karar verilmesi yerine suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, değişen suç vasfı itibariye kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarihli ve 2012/40 esas, 2014/79 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına karar verildiği, tedbirin infazı aşamasında sanığın kendisine yapılan çağrı tebligatına rağmen Müdürlüğe başvurmadığı gerekçesiyle Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/06/2015 tarihli ve 2015/114 esas, 2015/193 sayılı kararı ile, sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/8. maddesindeki kanuni zorunluluk nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 03/07/2015 tarihinde kesinleşmesini takiben, sanığın denetim süresi içerisinde 05/11/2015 tarihinde kasıtlı bir suçtan mahkum edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2016 tarihli ve 2016/305 esas, 2016/372 sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına ve sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazı için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkartılan çağrı yazısı 01/09/2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de,

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazı için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkartılan çağrı yazısı 01/09/2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde; “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; somut olayda tebligatın sanığın doğrudan MERNİS adresine çıkarıldığı, tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, bu nedenle çağrı yazısının doğrudan sanığın MERNIS adresine tebliğ edilmesi usulsüz olduğu gibi,