muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1234, Karar No: 2007/1350, Tarih: 17.04.2007

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağrı Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

./..

2007/1234-1350 SH.3

./..

2007/1234-1350 SH.3

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan Kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek Ağır Ceza Mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden ağır ceza mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 9.5.2006 tarih ve 2006/364 müt. sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/9657, Karar No: 2012/12149, Tarih: 28.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9657 E.  ,  2012/12149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2009 gün ve 2007/195 Esas, 2009/89 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)’dan alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hükümden sonra 17.01.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı  CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının sanığın ölmesi nedeniyle TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8782, Karar No: 2011/9737, Tarih: 22.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8782 E.  ,  2011/9737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.11.2009 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, eksik işler bedelinin tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı tahsili istemleri ile açılmıştır.

Davalı, davacı ile akdi bir ilişkisi bulunmadığını açılan davanın reddini savunmuş, davacıdan kötü niyet tazminatı tahsili isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Mahkemece yargılamanın bitirildiği celse oturum zaptına yazılan kısa kararda davacıdan kötüniyet tazminatı tahsiline ilişkin bir bent bulunmamaktadır. Buna rağmen sonradan yazılan gerekçeli kararda kötüniyet tazminatı tahsili hüküm altına alınmıştır.

Bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni sayıldığından karar bozulmalıdır.

./..

2011/8782 - 2011/9737 -2-

SONUÇ: yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 22.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34134, Karar No: 2019/5979, Tarih: 18.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/34134 E.  ,  2019/5979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 26/05/2005 tarihinde ... şubesinde çalışmaya başladığı, Oyakbank’ın 2008 yılında davalı İNG BANK tarafından devralındığını, iş sözleşmesinin devralan davalı işveren nezdinde aralıksız olarak 31/01/2013 tarihine kadar devam ettiğini, iş sözleşmesinin 31/01/2013 tarihinde davalı iş veren tarafından feshedildiğini ve fesihle birlikte müvekkiline kıdem ve ihbar tazminatı ödendiğini ancak müvekkilinin gerek hafta içi ve gerekse de Cumartesi günleri çalışmalarının karşılığı olan fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin hafta içi normal olarak 09 ila 07:30 saatleri arasında olan mesai süresinin ötesinde gece saat 23:00’e kadar çalıştığını, ayrıca her ay iki Cumartesi günü çalıştığını ve işten ayrılmadan önceki son üç ayda ise her Cumartesi günü çalıştığını ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, davalı işyerinde yerleşik hale gelmiş uygulamaya göre her yıl ocak ayında tüm çalışanlara yapılan enflasyon oranındaki ücret zammının da 2009 yılından itibaren müvekkiline uygulanmadığını, müvekkilinin 25/08/2010-31/01/2013 tarihleri arasında operasyon yetkilisi olarak görev yaptığını, operasyon yetkilisi olarak çalışanlara müdür yardımcılarına ödenen ücret tutarında ödeme yapılmasına karşın müvekkiline statü farkından kaynaklanan bu ücretin ödenmediğini, müvekkiline bu statü farkı ve ücret zammı uygulanmadığı için kıdem ve ihbar tazminatlarının fesih tarihinde almakta olduğu çıplak ücret üzerinden eksik ödendiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları farkı ile ücret zam farkı, statü ücret farkı, hafta içi fazla çalışma, Cumartesi günleri fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya 13.645,19 TL kıdem tazminatı ve 3.315,20 TL ihbar tazminatı olmak üzere toplam 16.334,38 TL ödendiğini, davacının davalı bankadan istifa ederek ayrıldığını, taraflar arasındaki iş akdi ile aylık ücretin fazla mesai ücretini de kapsayacak şekilde belirlendiğini, müvekkili bankada yoğun mesai uygulaması bulunmadığını, davacının yıllık 270 saati aşan fazla çalışmasının olmadığını, ücret artış döneminin banka kararı ile Ocak ayından Nisan ayına alındığını davacıya sadece performansı dolayısıyla Nisan 2012 döneminde ücret artışı uygulanmadığını, operasyon yetkilisi bir çalışanın müdür yardımcıları ile denkliği gibi bir uygulamanın söz konusu olmadığını, ücret artışlarının piyasa koşulları, performansı ve müvekkili bankanın ücret skalası çerçevesinde yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, hükme dayanak bilirkişi raporunda davacının fark ihbar tazminatı alacağının brüt 580,72 TL olarak hesaplanmasına rağmen mahkemece bu alacağın (dava dilekçesinde talep edilen miktar olan) 1.000 TL olarak hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim (taktiri indirim) yapılmalıdır. (Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.)

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta, fazla çalışma ücretinin tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması nedeni ile mahkemece fazla çalışma alacağında karineye dayalı makul indirime (takdiri indirime) gidilmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17545, Karar No: 2018/435, Tarih: 25.01.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/17545 E.  ,  2018/435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde talebin idari para cezasının iptali istemine ilişkin olduğu gerekçesi ile yargı yolu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada davacı; Kurumun 18.09.2014 tarihinde yapmış olduğu denetim sonucu 14.10.2014 tarihli inceleme raporunu düzenlendiği ve bu raporlardaki tespitlere göre 5510 sayılı Kanunun 8. maddesine muhalefet nedeniyle idari para cezası tahakkuk ettirildiği, idari para cezalarının iptali için idare mahkemesinde ayrı dava açtıkları, bu idari para cezalarına dayanak 14.10.2014 tarihli kurum inceleme raporunun iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, idari para cezalarının iptali istemi ile eldeki davanın açıldığı kabulü ile yargı yolu nedeniyle usulden davanın reddine karar verilmiştir. 5510 sayılı Yasanın 102. maddesi gereğince dava konusu idari para cezasına itirazı inceleme ve karara bağlama görevinin İdare Mahkemesinin olduğu tartışmasızdır. Görev konusu kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemelerce resen gözetilmesi gerekir.

Ancak eldeki davaya konu talep idari para cezalarının iptali istemi değil bu idari para cezalarına dayanak 14.10.2014 tarihli kurum raporunun iptali talebi olduğu gözetildiğinde mahkemece işin esasına girilerek anılan kurum raporunun iptali hususunda bir karar vermesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ulup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 25.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23015, Karar No: 2013/19590, Tarih: 09.10.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23015 E.  ,  2013/19590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında kararın gerekçesinde yeniden suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluşmaması, hüküm fıkrasında ise seçenek para cezasına hükmolunduğu gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına denilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi ve önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının tartışılması, hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulanmaması halinde seçenek yaptırıma hükmedilmesi gerekir iken yazılı şekilde hüküm kurulması, kurum zararı giderilmediğinden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Hükümden önce 01/03/2008 gün ve 26803 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5.maddesi ile yapılan değişiklikle, 5237 sayılı TCK.nun 50/6.madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106.maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infazda yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükümden "7-Sanığın adli para cezalarını ödemediği takdirde kalan cezanın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 106.maddesi uyarınca hapse çevrilmesine" ilişkin kısmın çıkartılması ile hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.10.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10318, Karar No: 2015/11842, Tarih: 25.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10318 E.  ,  2015/11842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar ... ve... hakkında-TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanıklar ...hakkında- beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ... ve ...'ın mahkumiyetine, sanıklar... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hüküm, sanıklar ... ve... müdafiileri ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafilerinin, duruşmalı inceleme isteminin, tayin olunan cezanın adli para cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanun’un 8/1maddesi gereğince halen uygulanmakta olan, 1412 sayılı CMUK'nın 318/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

15.04.2008 tarihinde . Alışveriş merkezinin arkasında bulunan ... Trafo merkezinde hücre patlamasının meydana geldiği, o tarihte TEİAŞ RÖLE ÖLÇÜ ALETLERİ (RÖA) müdürü olan sanık ... talimatı ile RÖA baş teknisyenleri ... ve ölen .... olay yerine giderek patlamanın olduğu ilgili birime müdahale etmek suretiyle semte elektrik verilmesinin sağlandığı, ertesi gün 16.08.2008 tarihinde asıl onarımın yapılması için RÖA müdürü olan sanık ... talimatı, baş mühendis .... iş emri doğrultusunda trafo bakım ve RÖA ekibi şeklinde iki ekip kurulduğu, verilen talimat uyarınca trafo ekibinin hücrenin içine girip patlayan gerilim trafolarını sökmesi gerektiği, ardından RÖA ekibinin sekonder uçları sökeceği, montajın da bu sıra ile yapılacağının kararlaştırıldığı, olay tarihinde trafo bakım ekibinin malzeme almak için Kasımpaşa'ya gittiği,

RÖA ekibinde yer alan baş teknisyen .... (. yaş), teknisyen ... (. yaş) ve baş teknisyen ...'in ise arızanın olduğu hücreye geldikleri, malzemeleri koydukları, ölenlerin de bu arada hücrenin önünde kumanda kablolarını inceledikleri, bu sırada bara 1 ve bara 2 ayırıcısından aşağıya doğru alev yumağının yüzlerine gelmesi neticesinde ...'in yaralandığı, ... ve ... ise öldüğü olayda, bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere olayın sebebinin “Trafo içinde yapılan onarım çalışmalarında elektrik akımının kesilmemesi, (devre dışı bırakılmaması). Yüksek Gerilim trafosu içinde çalışanların uygun giysi ve gereçlerle donatılmaması, yapılan çalışmaların bir elektrik mühendisi nezaretinde yapılmaması. Kuvvetli Akım Tesislerinde yüksek gerilim altındaki çalışmalarda özel eğitim kurslarını bitirmiş olan kimselere çalışma yaptırılmaması, yeter güvenlik önlemleri alınmadan ve özel araçlar kullanılmadan yüksek gerilim altında çalışma yapılması, gerilim altında çalışılma yapılması mecburiyetinin bulunduğu hallerde ise, "Gerilim altındaki tesis bölümlerinin kapatılmaması veya yalıtkan bir kılıfla örtülmemesi" ve sürekli olarak gözetim altında çalışmaların yapılmaması" olarak gösterildiği, bahse konu olayda ise sanık ...'un mühendis olarak ... ekip başında görevlendirmesi ve onarımın mühendis eşliğinde yapılmasını sağlamaması nedeniyle asli kusurlu olduğu,...'ın da ekiple beraber hücrede bulunmaması, elektrik akımını devre dışı bırakmaması ve iş güvenliğini sağlamaması sebebiyle asli kusurlu olduğu olayda;

1-Sanık ...'nun beraatine, sanıklar ... ve .... mahkumiyetlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanık...'nun taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık... ve .. hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusura, bilirkişi raporuna, sanık müdafiilerinin kusura, bilirkişi raporuna ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkındaki temel cezanın belirlenmesinde uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden 2 olarak numaralandırılan hüküm fıkrasının 1. bendine "5'er yıl hapis" ibaresinden önce gelmek üzere "TCK.85/2. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sanık ...'beraatine ilişkin hükmün DOĞRUDAN, sanıklar ... ve ... mahkumiyetlerine ilişkin hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ... mahkumiyetine, sanık ...'ın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

a-... ekip yetkilisi ve baş teknisyen olmasına rağmen ölen işçilere işe uygun kıyafetleri giymelerini sağlamadan ve onarımı yapacak trafo ekibini beklemeden hücre kapısını açtırarak içeri girmelerine engel olmaması neticesinde kusurlu olduğu gözetilmeksizin, mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi kanuna aykırı,

b-UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinden sanık ... hükümden sonra 22.02.2015 tarihinde öldüğünün anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.