muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12723, Karar No: 2011/15114, Tarih: 07.12.2011

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın

Kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Somut olaya gelince; davacının mahkemeye sunduğu 28.06.2010 havale tarihli dilekçesinin incelenmesinde davalının ve birleşen davanın davacısının beyan ettiği gibi taşınmazı murisi babasından satın aldığını yapıyı onun rızasıyla yaptığını kabul ettiği görülmektedir. Kısaca davalı ve birleşen davanın davacısı harici satış aktine güvenerek ileride mülkiyetin kendisine geçirileceği inancıyla 11 sayılı parsel üzerindeki yapıyı yapmıştır. Dolayısıyla iyiniyetli olarak kabulü gerekir.

Diğer taraftan, 11 sayılı parsel üzerindeki binanın keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda belirtilen değeri 34.588,51 TL, 11 sayılı parselin tamamının değeri ise 14.580,00 TL olarak saptanmıştır. Başka bir deyişle bina değeri arsa değerinden fazla olduğundan Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanılarak açılan tescil davalarında aranan bir diğer koşul da gerçekleşmiştir. Öte yandan; taşınmaz imar hudutları dahilinde bulunduğundan 3194 sayılı İmar Kanununun 18/son maddesi uyarınca ifrazı imar açısından olanaksız olsa bile paylı tescil suretiyle mülk edinilebilir.

Bütün bu anlatılanlardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; yerinde yeniden keşif yaparak 11 sayılı parsel üzerindeki binanın oturma alanını ve bina sebebiyle zaruri kullanma alanını bilirkişiye hesaplatmak, bulunacak arsa miktarını taşınmazın genel yüzölçümü olan 243 m2’ye oranlamak, davalı ve birleşen davanın davacısına binanın oturduğu yer ve zaruri kullanma alanını bedelini davacıya ödemek üzere uygun bir mehil verilerek depo ettirmek ve bilirkişinin bulacağı pay oranında 11 sayılı parselin

tapu kaydını iptal ederek davalı ve birleşen davanın davacısı adına paylı mülkiyet şeklinde tescil etmek olmalıdır.

Değinilen yönler bir yana bırakılarak davanın yazılı olduğu şekilde hükme bağlanması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28360, Karar No: 2020/9097, Tarih: 08.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/28360 E.  ,  2020/9097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyede 14.05.2014 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihten sonra 6111 Sayılı Yasa kapsamında Milli Eğitim Müdürlüğü’nde çalışmaya devam ettiğini, davalı Belediyede çalıştığı süre içerisinde toplu iş sözleşmesinden doğan bir kısım ücret alacaklarının ödenmediğini beyan ederek davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 14.05.2014 tarihinde yasadan kaynaklı olarak başka bir kuruma nakledildiğini ve tüm alacaklarının ödendiğini, ödenmeyen bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Somut uyuşmazlıkta, davacının fazla çalışma ücreti tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Ne var ki; davacı tanıklarının da işverene karşı açmış oldukları işçilik alacağı talepli davaları bulunmaktadır. Şu halde yan deliller ile desteklenmedikçe tek başına husumetli tanık anlatımları ile sonuca varılması mümkün değildir.

Fazla çalışma ücret alacağının reddi yerine kabulü hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık davacının gece çalışmasının bulunup bulunmadığı konusundadır.Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 82. maddesine göre 20.00-06.00 saatleri arasındaki çalışmanın %100 zamlı olarak ayrıca fazla çalışma olduğu takdirde %60 zamlı ödeneceğinin belirtildiği görülmüştür.

Fazla çalışma ücret alacağının reddi yerine kabulü hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık davacının gece çalışmasının bulunup bulunmadığı konusundadır.Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 82. maddesine göre 20.00-06.00 saatleri arasındaki çalışmanın %100 zamlı olarak ayrıca fazla çalışma olduğu takdirde %60 zamlı ödeneceğinin belirtildiği görülmüştür.

Davacının tanık beyanlarına göre; 05.00-10.00 ile 13.00-17.00 saatleri arasında çalıştığı, 05.00-06.00 saatleri arasında 1 saat çalışmasının gece çalışması olduğunun kabulüyle hesaplama yapılmıştır. Ancak davacı tanıklarının husumetli olduğu, davalı tarafın ise davacının mesai saatinin 06.00 da başladığına ilişkin savunması, davacının çalıştığını iddia ettiği saatlerin ağırlıklı çalışmasının da gece süresinde geçmediği, davacının gece çalıştığı yönünden başkaca bir delilin de bulunmadığı görülmüştür. Her ne kadar davacının bazı aylarda 16.00-20.00, 21.00-24.00 vardiyalarında çalıştığına ilişkin nöbet çizelgeleri dosyaya sunulmuş ise de, bilirkişi raporunda davacının 05.00-10.00 ile 13.00-17.00 saatleri arasında çalıştığının tespit edildiği, davacının yapılan hesaplamaya bir itirazının olmadığı görülmüştür. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının yöntemince ispatlanamayan gece çalışması alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile bu alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacının yıllık izin hakkı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinin “(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklindeki hükmü uyarınca "devirden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken kıdem tazminatı dışındaki borçlardan devralan kurum değil devreden kurum sorumludur" denilmektedir.

İş sözleşmesinin devri kendine özgü üçlü bir ilişki olup devreden işverenin, devralan işverenin ve de işçinin rızasının uyuşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Devir işleminin gerçekleşmesinden itibaren iş ilişkisi sadece devralan işverenle işçi arasında devam eder. Yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi ancak iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra ortaya çıkacağından, sözleşme devri düzenlemesinin esas amacı olan feshin son çare olması ilkesi ışığında sözleşmenin devamını sağlamayı amaçladığından dolayı sözleşmenin devrini kabul ettiğimizde sözleşmenin sürdüğünden bahisle yıllık ücretli izin hakkının alacak hakkına dönüşmesi ve de devreden işverenin sorumluluk durumunun ortadan kalkmasından dolayı devreden işverenin yıllık ücretli izin alacağından sorumluluğu söz konusu olamayacaktır. Ayrıca kıdem tazminatı alacağı da iş aktinin sonlanması ile doğan bir alacak kalemi olduğundan 6111 sayılı Kanuna göre devir halinde de son devralan ve devreden işçinin kıdem tazminatından müştereken ve müteselsilen sorumlu olacaktır.Somut olayda; davacının Belediyede çalışırken 6111 sayılı Kanun'un 166. maddesine binaen ihtiyaç fazlası olması sebebi ile İl Milli Eğitim Müdürlüğü’ne devredildiği ve iş sözleşmesinin devam ettiği anlaşılmış olup, feshe bağlı yıllık izin alacağının reddi yerine kabulü hatalı olmuştur.

5- Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı bir başka uyuşmazlık konusudur.Davacı ilave tediye ücretlerinin ödenmediğini beyan etmiş, davalı ücretlerin ödendiğini savunmuştur. Bilirkişi tarafından düzenlenen ilk raporda, davacının ilave tediye ücretinin 14.591,18 TL olduğu, hesaplanmış, ek raporda ise davacıya 13.105,37 Tl ödeme yapıldığının söz konusu ödemenin toplam alacaktan mahsubuyla ilave tediye ücretinin 1.485,63 TL olduğu tespit edilmiştir. Mahkemece ıslah gibi 10.154 TL hüküm altına alınmıştır.Mahkemece hangi rapora itibar edildiği belirtilmediği gibi, bilirkişi tarafından tespit edilen ödemenin hesaplamadan mahsup edilip edilmeyeceğine dair bir değerlendirme de yapılmadığı görülmüştür. Mahkemece, davacının ilave tediye ücretinin hesaplanması, yapılan ödemenin hesaplanan miktardan mahsubuyla sonuca gidilmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

6-Öte yandan,mahkemece hüküm altına alınan sözleşmesel ikramiye ve ilave tediye alacağının net ücretten hüküm altına alındığı kabul edilmiş ise de, davacının net ücretinin içine aile yardımı, öğrenim yardımı gibi sosyal yardımların da ekli olduğu anlaşılmış, ayrıca alacakların net mi yoksa brüt tutarlar mı olduğunun hüküm yerinde açıkça belirtilmemesi de infazda tereddüt yaratır mahiyette bulunduğundan doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde davalıya iadesine, 08.07.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13127, Karar No: 2009/13440, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/13127 E.  ,  2009/13440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... vekili Avukat ... ile davalılar 1-Burdur Güçbirliği Gıda San. Tic. A.Ş. Vekili Avukat ..., 2-..., 3-... aralarındaki tazminat davası hakkında Burdur 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 20.01.2009 gün ve 583/7 sayılı kararın onanmasına ilişkin Dairemizin 14.07.2009 gün ve 6282/11133 sayılı ilamına karşı davalılardan Burdur Güçbirliği Gıda San. Tic. AŞ. vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesinin son fıkrası hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Bu bakımdan, davalılardan Burdur Güçbirliği Gıda San. ve Tic. A.Ş.’nin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalılardan Burdur Güçbirliği Gıda San. ve Tic. A.Ş.’nin karar düzeltme talebinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14742, Karar No: 2023/22577, Tarih: 16.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/14742 E.  ,  2023/22577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/157 E., 2016/83 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Şebinkarahisar Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, adı geçen Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis ve 18.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, savunmalarına mahkemece itibar edilmediğine, mağdurun kendisi hakkında şikâyetçi olmadığına ve evine sadece misafir olarak geldiğine, suçu kabul etmemekle birlikte alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın fuhuş için yer temini ve fuhşa aracılık ettiği gerekçesi ile yaşadığı ... ilçesi ... Mahallesi sakinlerinin imzalarını içerir şikâyet dilekçesi ve yapılan emniyet araştırması neticesinde sanığın fuhuş suçunu işlediğine ilişkin kuvvetli şüphelerin bulunması nedeniyle adına kayıtlı ... ve ... telefon numaraları ile ilgili olarak hakkında Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararıyla 5271 sayılı Kanun'un 135 inci vd. maddeleri uyarınca iletişimin tespiti ve kayda alınması tedbiri uygulandığı ve ayrıca Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararıyla sanık hakkında adı geçen Kanun'un 140 ıncı vd. maddeleri uyarınca teknik araçlarla izleme tedbirinin uygulandığı; bu tedbirler kapsamında sanığın yapmış olduğu telefon görüşmelerinde mağduru fuhşa teşvik ettiği ve aracılıkta bulunduğu iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece sanık, mağdur ve tanık anlatımları, dinleme kararları, tape içeriklerine göre sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Tüm dosya kapsamı, mağdurun sanığa yönelik fuhuşa aracılık iddiası olmasa da arama kararına istinaden sanığın evinde yapılan aramada mağdur ile sanığın birlikte tespit edilmesi, tanık beyanları, suç tarihi itibariyle fuhuş suçunun 5271 sayılı Kanun'un 135 inci maddesinde düzenlenen katalog suçlar arasında yer alması nedeniyle başvurulan iletişimin tespiti ve kayda alınması tedbiri sonucunda sanığın farklı tarihlerde tanık olarak beyanına başvurulan yahut kimliği tespit edilemeyen diğer şahıslarla fuhuşa aracılık konusunda görüşmeler yapması, bu görüşmelerin bir kısmında (12.11.2014 günü saat 16:20:49’da ... nolu hat kullanıcısı ... ile, 19.01.2015 günü saat 13:34 ve 13:36’da ... adına kayıtlı ... numaralı hat ile, 11.11.2014 günü saat 14:57:56 da ... ile ... nolu hat kullanıcısı ... ile ve 11.11.2014 günü saat 14:00:33 de ... ile ... nolu ... adına kayıtlı hattın kullanıcısı ... ile yapılan görüşmeler ) sanığın mağdur ... K.'nın fuhuş yapmasına farklı tarihlerde birden fazla kez, maddi menfaat karşılığı, müşteri bulmak ve yer temin etmek suretiyle aracılık ettiği, sanığın aşamalardaki çelişkili savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu anlaşılmakla, hakkında mahkumiyet kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6619, Karar No: 2012/8805, Tarih: 06.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6619 E.  ,  2012/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık Tarik Akova'nın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 24.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 03.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/657 Esas, 2012/468 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 24.10.2011 tarih ve 2011/3803 Esas, 2011/6314 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, şikayete dayanak yapılan ... 11. İcra Müdürlüğünün 2007/12047 esas sayılı dosyasında 08.05.2008 tarihli icra zaptı ile alacaklı vekili tarafından talep edildiği anlaşıldığı halde ödeme emrinin borçlu şirketin ticaret sicili memurluğunda kayıtlı adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre de tebliğ edildiğine dair tebligat parçası bulunmadığından, anılan Yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılıp yapılmadığının araştırılarak, yapılmış ise usulüne uygun olduğunun saptanması durumunda bu kez fiili durumun belirlenmesi amacıyla borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.