muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7802, Karar No: 2013/9559, Tarih: 11.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/7802 E.  ,  2013/9559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dikkatsizlik ve tedbirsizlikle ölüme sebebiyet verme suçundan sanık ...’in 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 455/1-son maddesi gereğince 3 yıl hapis ve 330,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair, Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2008 tarihli ve 2004/517 esas, 2008/341 karar sayılı ilâmının infazı sırasında, adı geçen hükümlünün 11/04/2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6291 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri İle Koruma Kurulları Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun hükümlerinden yararlandırılması yönündeki talebinin reddine ilişkin Horasan Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08/06/2012 tarihli ve 2012/88 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne dair Erzurum 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2012 tarihli ve 2012/419 değişik iş sayılı kararını kapsayan infaz dosyası incelendi.

11/04/2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6291 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'a eklenen geçici 3. maddesinde yer alan, "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan;

a) Açık ceza infaz kurumunda bulunan,

b) Kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir.

(2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar.

(3) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 105 inci maddenin dördüncü fıkrası hükmüne göre mahkûmiyet sürelerinin geriye kalan yarısı kamuya yararlı bir işte çalışmak suretiyle infaz edilmekte olan hükümlüler hakkında aşağıdaki şekilde işlem yapılır:

a) Koşullu salıverilme süresini tamamlamayanların cezalarının infazına 105/A maddesi hükümleri uyarınca devam olunur.

b) Koşullu salıverilme süresini tamamlayanların infaz dosyası 107. ve 108. maddeler uyarınca işlem yapılmak üzere ilgili mahkemeye gönderilir."

Şeklindeki düzenleme karşısında, Kanun'un yürürlüğe girdiği 11/04/2012 tarihi itibariyle koşullu salıverilmesine 1 yıldan az süre kalmış olsa da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımayan hükümlünün talebinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 16/01/2013 gün ve 94660652-105-25-6085-2012/701/3896 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.02.2013 tarih ve 2013/22905 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Erzurum 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2012 tarihli ve 2012/419 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/868, Karar No: 2021/3183, Tarih: 17.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/868 E.  ,  2021/3183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenleme suçundan sanık ...'ın, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 1.536 gün karşılığı 30.720,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, adlî para cezasının anılan Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca birer ay ara ile 2 eşit taksit hâlinde tahsiline dair Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/905 esas, 2017/727 sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 20.12.2019 gün ve 17339 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2019 gün ve KYB. 2019/133472 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Müştekinin 32.000,00 Türk lirası bedelli çekin süresi içerisinde bankaya ibrazına rağmen ödenmemesi nedeniyle şikâyetçi olduğu, Mahkemesince, çek bedelinin karşılıksız kalan bedeli 30.710,00 Türk lirasından az olamayacağından bahisle sanığın 1.536 gün karşılığı 30.720,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde yer alan, "(Değişik: 15/7/2016-6728/63 md.) Üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanuni ibraz süresi içinde ibrazında, çekle ilgili olarak “karşılıksızdır” işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişi hakkında, hamilin şikâyeti üzerine, her bir çekle ilgili olarak, binbeşyüz güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, hükmedilecek adli para cezası; çek bedelinin karşılıksız kalan miktarı, (…) az olamaz." hükmü gereğince sanığa verilecek cezanın kanundaki üst sınırı olan 1.500 günü geçemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesinde yer alan "(4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." şeklindeki hükme aykırı olarak adlî para cezasının birer ay ara ile iki eşit taksitle ödenmesine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği her iki nedenle de yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/905 esas, 2017/727 karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği her iki nedenle de yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/905 esas, 2017/727 karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre;

Gerekçeli kararının HÜKÜM kısmının 1-,2- ve 3- numaralı maddelerinin hükümden ÇIKARTILMASINA, bunun yerine;

"1- Akbank T.A.Ş.'ye ait 25.02.2017 keşide tarihli, 32.000 TL bedelli, Z1026028 seri numaralı çekin ibraz tarihinde karşılıksız çıkması nedeniyle, sanık ...'ın 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi gereğince takdiren 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

2- 5237 sayılı TCK'nin 52/2 maddesi uyarınca sanığa verilen gün para cezasının, sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak, günlüğü takdiren 20 TL'den (20x5=) 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi gereği verilecek sonuç cezanın çekin karşılıksız kalan miktarından az olamayacağı, ibraz tarihinde hesap bakiyesinin "0 TL" olması ve ibraz tarihinde bankanın ödemekle yükümlü olduğu miktarın 1.410 TL olması da göz önüne alındığında; sanığa verilen 100 TL adli para cezasının, zorunlu miktarın (1.410 TL) çek bedelinden (32.000 TL) düşülmek suretiyle bulunan 30.590 TL'ye çıkartılması suretiyle, sanığın NETİCETEN 30.590 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA,

3- 5237 sayılı TCK'nin 52/4 maddesi uyarınca; sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önüne alınarak, neticeten verilen 30.590 TL ADLİ PARA CEZASININ, hükmün kesinleşmesinden itibaren 2 YIL İÇİNDE (24 aylık süre içinde) aylık taksitler halinde, toplamda 24 EŞİT TAKSİTTE ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına,..."

Şeklindeki maddelerin eklenmek suretiyle DÜZELTİLMESİNE, hükmün geri kalan kısımlarının aynen korunmasına ve bu şekilde infazına, 17.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9088, Karar No: 2017/6538, Tarih: 31.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/9088 E.  ,  2017/6538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davacı erkek, 11.06.2014 tarihinde açmış olduğu davasında, davalı eşinin evlilik birliği içerisinde kendisine karşı kusurlu davranışları olduğunu iddia ederek maddi ve manevi tazminat talep etmiştir. Taraflar arasında öncesinde görülen boşanma davasında ise 01.06.2006 tarihinde boşanma kararı verilmiş ancak taraflar barışarak yeniden bir araya geldiklerinden bu dosya tebliğe çıkartılmayarak kesinleştirilmemiş, temyize konu davanın yargılaması esnasında 08.09.2014 tarihinde boşanma kararı kesinleşmiştir. Bu durumda davacının maddi ve manevi tazminat talepleri Türk Medeni Kanununun 174/1-2 maddesi anlamında maddi ve manevi tazminat değildir. Bu talepler ile ilgili dava Aile Mahkemesinin görev alanına girmemektedir. Görev kamu düzeniyle ilgili olup yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınır. Bu halde davacının maddi ve manevi tazminat istekleri yönünden görevsizlik kararı verilerek Asliye Hukuk Mahkemesine gönderileceği yerde kesin hüküm oluşturacak şekilde ret kararı verilmesi doğru değildir.

2- Davacı erkek dava dilekçesinde maddi ve manevi tazminat talebinin yanı sıra ortak çocukların velayetini de talep etmiş ve tek dava için harç yatırmıştır. Davacının birbirinden bağımsız ve ayrı ayrı harca tabi iki davası bulunmaktadır. Yatırılan başvurma harcının dava dilekçesindeki tüm bu istekleri de kapsadığı ancak tüm taleplere ilişkin yalnızca tek maktu peşin karar harcının alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece peşin harç noksanlığının Harçlar Kanununun 30-32. maddeleri gereğince tamamlattırılması, harç tamamlandığı takdirde işin esasının incelenmesi, aksi takdirde başlangıçta yatırılan peşin harcın hangi davaya yönelik olduğu hususunun açıklatılarak, harç yatırılmayan talepler yönünden davanın başvuruya bırakılması gerekirken, peşin harç eksikliği tamamlanmadan işin esası ile ilgili hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 31.05.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/32205, Karar No: 2014/24058, Tarih: 07.07.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/32205 E.  ,  2014/24058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/172019

MAHKEMESİ : İzmir 16. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2010

NUMARASI : 2010/1490 (E) ve 2010/1822 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık Ş.. B..'nun kovuşturma aşamasındaki inkara yönelik savunması, katılanlar S.. Z.., H.. V..'in sanık Ş.. B..'nun kendilerine silahla ateş etmediği yönündeki beyanları ve tanıklar M.. U.. ile M.. K..'nın katılanlara silahla ateş edenin diğer sanık M.. Z.. olduğu yönündeki anlatımları karşısında, sanık Ş.. B..'nun yüklenen suçları işlediğine dair kolluk aşamasındaki sonradan kabul etmediği soyut beyanı dışında başka bir delil bulunmadığı gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık Ş.. B.. hakkında silahla yaralamaya teşebbüs suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanık M.. Z..'un ikinci kattan silahla aşağıda bulunan katılanlar S.. Z.. ve H.. V..'e ateş etmesi eyleminde, olayda kullanılan silahın kuru sıkı olup, sadece ses ve gaz fişeği atar halde bulunması nedeniyle uzak mesafeden yaralamaya elverişli nitelikte olmaması karşısında, somut olayda yaralamaya teşebbüs suçunun unsurlarının gerçekleşmediği ve eyleminin bütün halinde silahla tehdit suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

3- İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tartışılmadan, bunun tespit edilememesi halinde "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince tüm sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

4- Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan sanıklar S.. Z.. ve H.. V..'e yüklenen katılan Ş.. B..'ya yönelik yaralama suçlarının 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi olması karşısında, anılan Kanunun 253 ve 254. maddelerinde öngörüldüğü biçimde katılan Ş.. B..'ya yöntemine uygun uzlaşma önerisinde bulunulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar M.. Z.., Ş.. B.., S.. Z.., H.. V..'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken karşı temyiz olmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5964, Karar No: 2014/12744, Tarih: 17.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5964 E.  ,  2014/12744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, Üst Cumhuriyet Savcısı ve sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4347, Karar No: 2008/4575, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/4347 E.  ,  2008/4575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AĞIR CEZA MAHKEMESİ

Mal beyanında bulunmamak eyleminden borçlu ... Güç Elektroniği Bilişim Dış Ticaret Limitet Şirketi yetkilisi hakkında yapılan yargılama sonunda unsurları oluşmayan suçtan beraatine dair İstanbul 4. İcra Mahkemesinin 13/03/2007 tarihli ve 2006/3428 esas, 2007/725 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ... Güç Elektroniği Bilişim Dış Ticaret Limitet Şirketi yetkilisinin, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 337. maddesi uyarınca on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/04/2007 tarihli ve 2007/371 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile,

1) İstanbul 4. İcra Mahkemesinin, adı geçen borçlu sanık şirkete çıkartılan ödeme emri tebligatının ilgili borçlu şirket yetkilisi araştırılmadan sekretere tebliğ olunması karşısında, sanığın oluşmayan suçtan beraatine ilişkin 13/03/2007 tarihli ve 2006/3428 esas. 2007 /725 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddi yerine, yazılı şekilde karar vermesinde

2) Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin benzer bir olay sebebi ile vermiş olduğu 22/05/2007 tarihli ve 2007/928-1931 sayılı kararında da belirtildiği üzere, icra mahkemesinden verilen itiraza tâbi kararlara 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan ağır ceza mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma yada borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hâllerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep edilmesinde usulsüzlük bulunmadığı ifadesi karşısında, somut olayımızda sanık şirkete tebligatın yapılmamış olması karşısında, tebligat yapılmak ve savunma alınmak üzere dosyanın İstanbul 4. İcra Mahkemesine gönderilmesi yerine, ilgili borçlu şirketin yetkilisi araştırılmadan ve belirlenmeden, savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemekle, kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 17.03.2008 gün ve 2008/15873 sayılı kanun yararına bozma istemlerine müsteniden, Yargıtay C. Başsavcılığının 05.05.2008 tarihli ve K.Y.B.2008/74660 sayılı tebliğnamesiyle talep edilmiş olmakla;

./..

2008/4347-4575 Sh:2

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

./..

2008/4347-4575 Sh:2

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanunun 12. maddesine göre hükmi şahıslara tebligat selahiyetli mümessillerine bunlar birden fazla ise yalnız birine yapılır. Aynı kanunun 13. maddesine göre de, tebliğ yapılacak bu kişiler herhangi bir sebeple mutad iş saatlerinde işyerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde tebliğ orada hazır bulunan memur ve müstahdemlerinden birine yapılır. Tebligat Tüzüğünün 18. maddesinde de selahiyetli kişilerin bulunmadığının tebliğ mazbatasında gösterilmesi lüzumu hüküm altına alınmıştır. Somut olayda ise borçlu tüzel kişilik adına çıkarılan ödeme emrinde bu hususların hiç biri yerine getirilmeden tebliğat mazbatasına 02.08.2008 tarihinde “şirketin daimi çalışan sekreteri ... Ocaklı’ya tebliğ edildi” şeklinde şerh düşürülerek tebliğatın yapılması karşısında ödeme emri tebliğinin geçersiz olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle olunca isnat edilen eylemin oluşmadığı, bir başka anlatımla itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Şirket yetkilisinin kimliği belirtilmeden şikayette bulunulması ve İcra Mahkemesince de borçlu sanığın kimliği yazılmadan ... Güç Elektroniği Bilişim Dış Ticaret Ltd. Şti. yetkilisi hakkında beraat kararı verilmesi ve yine itirazı inceleyen İstanbul 3.Ağır Ceza Mahkemesince de sanığın kimliği belirtilmeden anılan şirket yetkilisinin 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmesi usule aykırı ise de, şirket yetkilisinin kim olduğu şikayet dilekçesinde belirtilmemişse mahkemenin şirket yetkilisini araştırma zorunluluğu bulunmamaktadır.

Diğer taraftan tebliğnamenin (2) nolu kanun yararına bozma istemi hakkında ise;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır... “disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra

./..

2008/4347-4575 Sh:3

Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması ve itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan Kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek Ağır Ceza Mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden Ağır Ceza Mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.