muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4723, Karar No: 2011/7446, Tarih: 17.11.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14558, Karar No: 2014/5461, Tarih: 25.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/14558 E.  ,  2014/5461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, 6136 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, kendisine ait olmayan kavak ağaçlarını müştekiye göstererek 40.000 TL'ye satışı konusunda anlaşıp, 2.500 TL peşinat aldığı, ancak daha sonra ağaçların kendisine ait olmadığı anlaşıldığından müştekinin yapmış olduğu şikayet nedeniyle yakalandığında, üzerinde 6136 sayılı Kanunun kapsamında olduğu anlaşılan silah ele geçirildiği ve sanığın aldığı peşinat olan 2.500 TL'yi iade ettiği şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan, elde olunan haksız yararın iki katı esas alınmak suretiyle ceza tayini,

2) 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan aynı maddenin 3. fıkrasına göre alt soyu bakımından koşullu salıverilmeye kadar 53. madde 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan aynı maddenin 3. fıkrasına göre alt soyu bakımından koşullu salıverilmeye kadar 53. madde 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 157/1 ve 168/1. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "100 TL” ve “33 TL” adli para cezası terimlerinin çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "5 gün" ve "1 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 1 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ve hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/116, Karar No: 2022/41, Tarih: 10.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/116 E.  ,  2022/41 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.06.2016 gün ve 2015/134 E. - 2016/328 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde; mahkemece verilen hükmü hem davacı vekilinin hem de davalı ... vekilinin adli yardım talepli olarak temyiz ettiği, (Kapatılan) Yargıtay 19.Hukuk Dairesi’nin 17/09/2016 tarih, 2016/18780 E.-2018/4183 K. sayılı ilamı ile davalı ... vekilinin adli yardım talebinin reddine karar verildiği, bu karara karşı davalı vekilinin itirazı üzerine (Kapatılan) Yargıtay 20.Hukuk Dairesi’nin 08/07/2020 tarih, 2020/2100 E.-2020/2554 sayılı ilamı ile itirazın reddine karar verildiği, mahkemece adli yardım talebine itirazın reddine ilişkin bu karar temyiz incelemesi neticesinde verilen bir karar olarak değerlendirilip, dosyanın kesinleştirilmesinin yapıldığı,davacı vekilinin temyiz incelemesinin yapılması gerektiği yönündeki dilekçesi üzerine dosyanın bu kez Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece (Kapatılan)Yargıtay 19.Hukuk Dairesi’nin 17/09/2016 tarih, 2016/18780 E.-2018/4183 K. sayılı geri çevrilme kararı gereği yerine getirilmemiştir. Bu kararda davalı ... vekilinin adli yardım talebine ilişkin yaptığı itirazın reddine karar verilir ise temyiz incelemesi yapılabilmesi için temyiz başvuru harcı ile nispi temyiz harcının yatırılması gerektiği,bunların ikmali için 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 434/3. maddesi uyarınca temyiz eden davalı ... vekiline usulüne uygun muhtıra tebliğ edilmesi,davalı vekilince temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması halinde mahkemece anılan yasal düzenleme uyarınca gerekli kararın verilmesi, bu kararın temyiz edilmesi halinde 434. madde gereğince işlem yapılması gerekirken anılan yasal mevzuat hükümleri gereğince işlem yapılmadan dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldığından, eksiklik giderildikten sonra sonucuna göre ve her halükarda davacının temyiz isteminin incelenmesi amacı ile dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahalline geri çevrilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4368, Karar No: 2014/11571, Tarih: 28.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/4368 E.  ,  2014/11571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 2007-2011 tarihleri arasında müşteri temsilcisi olarak çalıştığını, iş akdinin alacaklarının ödenmemesi nedeniyle kendisi tarafından sonlandırdığını bildirerek kıdem tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin, genel tatil, hafta tatili, ücret ve asgari geçim indirimi ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davacının devmasızlık sebebiyle iş akdinin fesh edildiğini ve başka bir alacağının da bulunmadığını savunrak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde genel tatil ve asgari geçim indirimi alacaklarına yasal faiz işletilmesi talebinde bulunmuş iken mahkemece 6100 Sayılı HMK’nun 26. maddesine aykırı olarak talep aşılarak bu talepler yönünden mevduata uygulanan en yüksek faizin yürütülmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyize konu kararın hüküm fıkrasının 1. paragrafının tamamen çıkartılarak, yerine;

"Davanın KISMEN KABULÜ ile, 7.694,76¨ kıdem tazminatının 25/08/2011 aktin feshi tarihinden itibaren, 4.823,00¨ fazla mesai alacağının, (% 30 hakkaniyet indirimi ile) 100,00¨sine dava, bakiyesine ıslah tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulnan en yüksek faiz işletilerek, 2.251,048¨ yıllık izin alacağının 100,00¨sine dava,bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

461,00¨ ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının, (%30 hakkaniyet indirimi ile) 100,00¨sine dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faiz oranını geçmemek suretiyle yasal faiziyle bakiyesinin ıslah tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle 1.194,75¨ AGİ alacağının, 100,00¨sine dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faiz oranını geçmemek suretiyle kaydıyla yasal faiziyle bakiyesine ıslah tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle, davalıdan alınarak davacıya verilmesine," rakam ve sözlerinin yazılmasına, kararın bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 28/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21574, Karar No: 2015/22429, Tarih: 17.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/21574 E.  ,  2015/22429 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

Tarihi : 15.04.2014

No : 2013/96-2014/260

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Kanunun 26. maddesine dayanan rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, mahkemece, öncelikle dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Dava; 30.05.2007 tarihinde meslek hastalığına yakalanan sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir, tedavi gideri ve geçici iş göremezlik giderlerinin rücuan tahsiline ilişkin olup, konuya ilişkin Kurumun Teftiş Kurulu Başkanlığınca düzenlenen raporda, işyerinde alüminyum veya sac gibi metal mutfak eşyalarının yüzeylerinin teflon kaplanması işi yapıldığı ve sigortalının boyama bölümünde çalıştığı, boya işi yaparken maske kullanıldığı, boyama bölümünün teflon taşlama bölümünden ayrı bir bölümde olduğu ve taşlama işinin yapılmasında çıkan ve davlumbaza bağlı aspiratörün çektiği tozdan kalan toza doğrudan maruz kalmadığının tespiti yapıldığı, yargılama esnasında kusura ilişkin raporda ise, davalının %80, sigortalının %20 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği ve bu şekilde kurum müfettiş raporu ile hükme esas alınan bilirkişi raporu arasında çelişki oluştuğu anlaşılmakla, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma yapılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

./..

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/15230, Karar No: 2023/6670, Tarih: 27.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/15230 E.  ,  2023/6670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/670 E., 2015/666 K.

SUÇLAR :Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık ...'in yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği adrese tebliğe çıkartıldığı, bu tebligatın bila tebliğ olarak dönmesi üzerine, aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35 inci maddesi uyarınca 18.01.2016 tarihinde tebligat yapıldığı anlaşılmış ise de; 7201 sayılı Kanun'un 35 inci maddesine göre tebliğin usûlüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usûllere göre bir tebligat yapılmış olması ve sanığın MERNİS adresinin bulunmaması gerekmektedir. Aksi halde 35 inci maddeye göre tebligat yapılması mümkün değildir. Sanığın Mahkemeye bildirdiği adreste daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından kendisine 35 inci maddeye göre yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması nedeniyle, sanığın öğrenme üzerine sunduğu 05.02.22016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabul edilmesinin gerektiği anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beykoz Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında mala zarar verme ve tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Beykoz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.10.2015 tarihli kararı ile;

A. Sanıklar hakkında katılan ... ...'e yönelik mala zarar verme suçundan 4 'er ay 15 'şer gün hapis cezası,

B. Katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan 3 'er ay 11'er gün hapis cezası,

C. Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan 3'er yıl hapis cezası ve 100,00 'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'in temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

B. Sanık ... ve ...'nın temyiz isteği, suçlamaları kabul etmediklerine ilişkindir.

C. Sanık ...'nin temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

D. Sanık ...'ın temyiz isteği atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR