muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26390, Karar No: 2014/16646, Tarih: 07.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26390 E.  ,  2014/16646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/254254

Mahkemesi : Manavgat 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25.11.2011

Numarası : 2009/1047-2011/1261

Suç : Özel Hayatın Gizliliğini İhlal, Tehdit, Hakaret

Özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit ve hakaret suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanların eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ile katılanlar Asım ve Hasan'ın turistik bir beldede bitişik dükkanlarda kuyumculuk yaptıkları, katılan Semanur'un, Asım ve Hasan'ın işyerinde tezgahtar olarak çalıştığı, taraflar arasında işyeri komşuluğu ilişkileri ve ticari rekabetten kaynaklanan husumet bulunduğu, bu geçimsizlik nedeniyle sanığın, katılanlar Asım ve Hasan'a, işyerlerinin önünde ve kaldırımda birçok defa ve ayrı ayrı alenen sinkaflı küfürler ettiği, ayrı ayrı “sizi mahvedeceğim, öldüreceğim, bitireceğim” diyerek tehdit ettiği, katılan Semanur'a da birçok defa ve alenen “tosbağa, yandan çarklı, şunun yürüyüşüne bak” diyerek hakaret ettiği ve birçok defa “kırarım senin ayaklarını” diyerek tehdit ettiği, işyerine kurduğu güvenlik kamera sisteminin kameralarından bir tanesini sadece katılanlar Hasan ve Asım'ın işyerinin içerisini gösterecek şekilde konumlandırdığı, kendi işyerinde oturduğu sırada kayıt yapmayan güvenlik kamera sistemi monitöründen katılanların işyerlerinin içerisini ve içerdeki hareketlerini izlediğinin iddia edildiği olayda;

Katılanların tutarlı beyanları, tanıklar Selçuk, Ramazan, Remzi ve Selçuk'un iddiayı doğrulayan anlatımları, 18.10.2009 ve 27.01.2009 tarihli katılanlara ait işyeri güvenlik kameraları görüntülerine ilişkin CD-DVD çözüm tutanaklarında, katılanlara yönelik tehdit ve hakaret içeren sözlerin tespit edilmesi, 30.10.2009 tarihli olay yeri tespit tutanağı ile, sanığın işyerindeki güvenlik kameralarından bir tanesinin kendi işyerinin güneşlik (saçak) kısmından 20 cm aşağı tahtaya ve kendi işyeri ile katılanların işyerlerinin ortasına takılı olduğu, işyerlerine 150 cm uzaklığında olduğu ve kendi işyerinin vitrinini görüntülemekle birlikte katılanların işyerinin giriş kapısı ve içerisini görüntülediği, katılanların işyerinin içerisini sürekli görüntüleyen kameranın kayıt yapmadığının tespit edilmesi ve dosya kapsamına göre, sanığa atılı tehdit, hakaret ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını işlediği anlaşılmasına rağmen mahkumiyeti yerine yasal olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraat kararı verildiği ve bizatihi bulundurulması ya da taşınması suç teşkil etmediği halde, adli emanetin 2009/752 sırasında kayıtlı 1 adet kamera ve 1 adet bilgisayar kasasının sanığa iade olunması yerine müsaderesine karar verilmesi, Kanuna aykırı olup, katılanların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9230, Karar No: 2010/9966, Tarih: 07.06.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/9230 E.  ,  2010/9966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.520 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde; davaya konu 3 parsel ... taşınmazın gaip olan bir kısım hissedarlarının hak ve menfaatlerinin korunması bakımından İstanbul Defterdarının kayyım olarak atandığı, yapılan araştırmaya göre taşınmazın 20 m2'lik kısmının öteden beri davalılarca işgal edildiğinin anlaşıldığı ileri sürülerek, 01.01.2002 tarihi ile 31.07.2007 tarihleri arası için 2.520 TL ecrimisilin, ıslah ile de 3.612 TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın ıslah edilmiş şekliyle kabulüne karar verilmiş, davalılar vekilinin temyizi üzerine verilen karar 22.12.2008 tarihli kararla bozulmuş, Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmazda 2/8 hisse sahibi olan davalının zeminde kullandığı yerin hissesine düşen yerden daha az olduğu, bu kullanım nedeniyle davacı tarafın zarara uğradığını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş ise de; bozma kararından sonra davacı vekilinin sunmuş olduğu 21.07.2007 tarihli işgal tutanağı ile Sarıyer 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/334 esasında kayıtlı bulunan dava dosyası içeriğinden davaya konu 3 no'lu parselin 127,74 m2 olduğu, dava konusu taşınmaz yanındaki 5 no'lu parselde bulunan ve davalılara ait olan evin 20 m2'lik kısmının 3 no'lu parsele tecavüzlü olduğu, her ne kadar davalı ... 3 no'lu parselde 2/8 oranında hissedar ve 20 m2'lik kısım kendi hissesine düşen yerden az ise de, tecavüzlü olan bu 20 m2 yer dışında davalıların 3 no'lu parselin 99,24 m2'lik kısmınıda ev ve bahçe yaparak ayrıca kullandıkları, bu durumda davalıların kullanımında olan toplam alanın 119,24 m2 olduğu, bunun da davalı ...'ın hissesine düşen yerden oldukça fazla olduğu, bu şekildeki bir kullanımdan diğer hissedarların zarara uğrayacaklarının doğal bulunması karşısında, davacı vekilinin bozma kararı uyarınca zararın ispatı bakımından delil olarak dayandığı 21.07.2007 tarihli işgal tutanağı ile Sarıyer 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/334 esas ... dava dosyası içeriği dikkat alınmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1126, Karar No: 2017/3956, Tarih: 19.06.2017

**20. Ceza Dairesi         2016/1126 E.  ,  2017/3956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olay tarihinde, haklarında ayrıca işlem yapılan diğer sanıklar ile birlikte ... çay bahçesinin yakınlarındaki tarihi surların iç kısmında plastik su şişesinin çevresinde halka oluşturdukları sırada yakalandıklarında bong diye tabir edilen şişelerin ağız kısımlarının yanar vaziyette esrar, bong yanında bir miktar gazete kağıdına sarılı vaziyette esrar maddesinin ele geçirildiği şeklinde gerçekleşen olayda sanık uyuşturucu madde kullanmadığını savunduğu ve kendisinde uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemediği ve uyuşturucu madde kullandığı da teknik yöntemlerle saptanamayan sanığın savunmasının aksine üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı nitelikte kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14324, Karar No: 2013/18023, Tarih: 14.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14324 E.  ,  2013/18023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalının sahip olduğu minibüste kullanılmak üzere madeni yağ sattığını, davalının fatura karşılığında teslim aldığı madeni yağ bedelini ödemediğini, bunun üzerine başlatılan icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatı ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin fatura konusu kadar yağ almasının mümkün olmadığını, ayrıca veresiye fişlerinde yer alan teslim alan imzasının çalışanına ait olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, cevap ve toplanan deliller doğrultusunda incelenen davacı defterlerinde takibe konu faturanın karşılığında nakit olarak ödendiğinin kayıtlı olduğu, davalı defterlerinde de kayıtlı olan bu faturanın tahsil edildiği kaydı karşısında davacının faturanın ödenmesini tekrar talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12336, Karar No: 2008/12443, Tarih: 13.10.2008

**10. Hukuk Dairesi         2007/12336 E.  ,  2008/12443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 31.05.2000-05.12.2000 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır.

Bu durumda yapılacak iş; tesbite konu çalışmalara ilişkin olarak –varsa- işveren nezdindeki belgeler getirtilmeli; işbu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden imzanın kendisine aidiyeti sigortalı tarafından kabul edilenler ile, inkar edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan; yine, sigortalıca hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlanmalı; kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince, yeterince araştırılmalı; yukarıda öngörülen nitelikte yazılı belge ibraz olunmayan çalışma süreleri yönünden ise, o dönemde sigortalı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişilerin somut bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylece bu konuda yeterli ve gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip, takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalılardan Togo Deri Konfeksiyon Tic.Ltd.Şti.'ne iadesine,13.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4634, Karar No: 2012/6412, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4634 E.  ,  2012/6412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4010, Karar No: 2022/14566, Tarih: 19.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/4010 E.  ,  2022/14566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 28.03.2022 tarih ve 2021/22486 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 20.05.2022 tarih ve KYB-2022/49368 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Menderes Cumhuriyet Başsavcılığının 10/06/2021 tarihli ve 2020/4627 soruşturma, 2021/243 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 22/06/2021 tarihli ve 2021/13703 soruşturma, 2021/1849 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu defa da suç yeri bakımından dosyanın Menderes Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/07/2021 tarihli ve 2021/16321 soruşturma, 2021/2023 sayılı yetkisizlik kararı üzerine Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/08/2021 tarihli ve 2021/811 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda, ilk yetkisizlik kararının Menderes Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 22/06/2021 tarihli yetkisizlik kararı ile Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 22/06/2021 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan Sakarya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan, "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda; ilk yetkisizlik kararının Menderes Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 22.06.2021 tarihli yetkisizlik kararı ile Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği, bu ikinci yetkisizlik kararından sonra dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesinin gerektiği, bu nedenle Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen yetkisizlik kararından sonra Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden verilen 27.07.2021 tarihli yetkisizlik kararının hukuki değerden yoksun olduğu nazara alındığında, merci tarafından uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmeyerek, dosyanın Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.08.2021 tarih ve 2021/811 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14068, Karar No: 2015/3664, Tarih: 07.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14068 E.  ,  2015/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait tarlaya, yol açma gerekçesiyle kepçe ile girerek tarladaki muhtelif ağaçları görgü tespit tutanağında belirlendiği şekilde söktüğü, bunu öğrenen katılanın sanık ile konuşmak istediğinde ise sanığın katılana hitaben: ''bana buradan yol vermeyenin anasını, kitabını sinkaf ederim, siz benim kim olduğumu biliyor musunuz'' şeklinde sözler söylediğinin iddia edildiği olayda;

1- Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, katılana ait arazi içerisindeki muhtelif ağaçları kesmesi şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 152/1.c maddesinde düzenlenen nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek basit mala zarar verme suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın, katılana hitaben ''bana buradan yol vermeyenin anasını, kitabını sinkaf ederim, siz benim kim olduğumu biliyor musunuz'' şeklinde sözleri söylediğinin soruşturma ve yargılama aşamasında ifadeleri alınan tanıklar ... ve ...'nün beyanları ile sabit olduğu, bu şekilde gerçekleştirdiği eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 125/1- 4 maddesinde öngörülen alenen hakaret suçunu oluşturacağı dikkate alınarak ve bu suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16496, Karar No: 2025/1762, Tarih: 24.02.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/16496 E.  ,  2025/1762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/89 E., 2017/401 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 27.09.2017 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 2023/11017 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.9.2023 tarihli ve KYB-2023/90169 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,19.9.2023 tarihli ve KYB-2023/90169 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 23.12.2019 tarihli ve 2019/5427 esas, 2019/8638 karar sayılı ilâmında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, şüpheli hakkında Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24.07.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar her ne kadar şüpheliye 04.08.2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, söz konusu kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın geçerli olmadığı cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE