muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2240, Karar No: 2008/2105, Tarih: -

7. Hukuk Dairesi 2008/2240 E., 2008/2105 K.

**7. Hukuk Dairesi 2008/2240 E., 2008/2105 K.**

**- HAZİNE ADINA TESPİT

- KADASTRO TESPİTİNDEN DOĞAN DAVA

- TAPUDA KAYITLI OLMAYAN TAŞINMAZ MALLARIN TESPİTİ**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 12 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 18 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 19 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava ve temyize konu 103 ada 31 parsel sayılı taşınmaz tutanağında belirtilen hukuksal olgulara dayanılarak davalı hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı taraf tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır.

Davacı tarafın tutunduğu mera sınırı itibariyle değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı bu nedenle kapsamının yüzölçümüyle belirlenmesi zorunlu bulunan tapu kaydının dava dışı 103 ada 30, 32, 51 ve 53 parsel sayılı taşınmazlara yüzölçümünden fazlasıyla revizyon gördüğü dikkate alındığında anılan tapu kaydının dava konusu 103 ada 31 parsel sayılı taşınmazı kapsaması olanaksızdır.

Öte yandan dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede orman sınırlandırmasının yapılıp kesinleştiği gün ile, kadastro tesbitinin yapıldığı günler arasında davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde tanımlamasını bulan ve iktisap sağlayan 20 yıllık sürenin geçmediği, taşınmazın sınırında eylemli biçimde devlet ormanının bulunduğu da dosya içeriğiyle belirlenmiştir.

Hernekadar davacı tarafın tutunduğu tapu kayında mera sınır tarif edilmiş ise de taşınmazın çevresinde eylemli kamu malı niteliğinde mera bulunmadığı az yukarıda vurgulandığı gibi eylemli devlet ormanının bulunduğu saptanmıştır. Kural olarak kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri eylemli duruma uymadıkça eylemli duruma değer verilmesi zorunludur.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak davanın reddine dava konusu 103 ada 31 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18. maddesi hükmü uyarınca davalı hazine adına tesciline, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki zeytin ağaçlarının davacı tarafından meydana getirildiğinin anılan yasanın 19. maddesi hükmü uyarınca kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazlı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 13.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6756, Karar No: 2022/892, Tarih: 08.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6756 E.  ,  2022/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.04.2017 tarih ve 2014/1897 E. - 2017/374 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında 25.12.1997 tarihinde imzalanan "Dağıtım sözleşmesinin 31.12.2003 tarihine kadar uzatıldığını, bu sürenin sonunda iş idaresinin seyrine dayanarak ve sözleşme çerçevesinde 1 yıllık süreler ile uzatılmış olduğunu, sözleşmenin devamında yarar görülmeyerek 08.06.2009 tarihli ihtarname ile 31.12.2009 tarihi itibariyle sözleşmeyi feshettiklerinin davalıya bildirildiğini, davalının fesih tarihi itibariyle edimlerini yerine getirmediğini, ruhsatları devretmediğini ve davacının maliki olduğu her türlü hakkı haksız bir şekilde kullanmaya devam ettiğini, sözleşmenin 2.1-b ve 11.7-h maddeleri gereğince, fesih halinde davalının tüm ürün tescillerini, izinlerini veya ruhsatlarını davacıya devretmesi gerektiğini, “Beşeri Tıbbi Ürünler Yönetmeliği” uyarınca ruhsat değişiklikleri halinde ya mevcut ruhsat sahibinin, ruhsat orjinalini iade ettiğini bildiren yazısını veya mevcut ruhsat sahibinin yetkisinin kalmadığını gösteren mahkeme kararının sunulması gerektiğini, Yönetmeliğin 20. maddesinde ruhsatlandırılan aynı formül ve farmasötik şekilde ürün için farklı bir ticari isim ile de olsa ikinci bir yerli veya ithal ruhsatı verilmeyeceğinden davacının sahibi olduğu ürünü ruhsatlandırılamadığını ileri sürerek dağıtım sözleşmesinin feshi sebebiyle davalı şirket adına olan “Benzamycin” ve Benzaclin” ürünlerinin ruhsat tescillerinin iptali ile davacı adına tesciline, davalı üzerinde gözüken dava konusu ürün ruhsat orjinallerinin davalı tarafından Sağlık Bakanlığı’na iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Benzamycin ve Benzaclin adlı farmasötik ürünlerin ruhsatlandırılmasının davalı tarafça başarı ile tamamlandığını, Benzaclin adlı ürünün ruhsatı 2007 yılında davalı adına tescil edilmesine rağmen davacının kötü niyetli tutumu nedeniyle henüz Türkiye'ye ithal edilmediğini, davacı ile davalı arasında 14/07/1993 tarihinde 5 yıl süreli "Tek Yetkili Satıcılık" sözleşmesi ile Benzamycin adlı ürünün Türkiye'de satışı, dağıtımı ve pazarlaması konusunda sözleşme imzalandığını, sözleşmenin bitiminden veya yenilemenin bitiminden 6 ay önce taraflardan birinin yazılı bildirimi ile sözleşmenin 1 yıl daha geçerli olacağına dair hükmün hiçbir zaman uygulanmadığını, sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağını, 08/06/2009 tarihli fesih ihtarında Benzamycin adlı üründen bahsedilmesine rağmen Benzaclin adlı üründen bahsedilmediğini, geçerli bir fesih ihbarı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında imzalanan 25.12.1997 tarihli tek satıcılık sözleşmesinin zımnen uzatılarak belirsiz süreli hale geldiği, belirsiz süreli sözleşmelerin makul bir önel verilerek olağan fesih yoluyla feshedilmesinin mümkün olduğu, davalı tarafın 16 yıldır devam eden sözleşme ve yatırımlarının ve ilaç sektörünün özellikleri dikkate alınarak makul sürenin tayin edilmesi gerektiği, davacı tarafından 08.06.2001 tarihinde yapılan sözleşmenin 31.12.2009 tarihi itibariyle sona ereceğine ilişkin tek taraflı fesih beyanının herhangi bir sebep ileri sürülmeyerek yapıldığı dolayısı ile haklı sebebin varlığının söz konusu olmadığı, bu nedenle davacı tarafca davalıya uygun bir önel verilmesi gerektiği, bu kapsamda davacı tarafından verilen 6 aylık süre yeterli olmadığı gibi sözleşmenin feshinin bu şekilde yapılmasının dürüstlük kuralına da aykırı olduğu, taraflar arasındaki yazışmalar ve davacı tarafın ilgili bakanlık ile yaptığı yazışmalar, davalı tarafa 2002 yılında ruhsatlandırma konusunda yetki, 2007 yılında da her iki ilaç için süresiz pazarlama yetkisinin verildiği dikkate alındığında, 2002 yılından itibaren yapılan projeksiyon kapsamında çalışılarak 5 sene sonra alınan ruhsatın ardından, 2 yıl sonra sözleşmenin 6 aylık süre ile sona erdiğinin kabul edilmesinin hakkın kötüye kullanılması olduğu, bu sürenin 7 senelik uğraş sonunda oluşturulan yatırımların tasfiyesi için yeterli olmadığı bu nedenle de feshin geçersiz olduğu, aynı şekilde hakkın kötüye kullanılması teşkil ettiği, hukuk düzeninin hakkın kötüye kullanılmasını kabul etmediği, fesihlerin geçersiz olduğu, bozucu yenilik doğuran etkisini doğurmadığı, taraflar arasındaki her iki ilaca ilişkin sözleşmenin ayakta olduğu, davalı tarafın yetkisinin devam etmesi nedeniyle Yönetmelik gereğince ruhsatların iadesinin gerekmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve özellikle, mahkemece taraflar arasındaki Benzamycin isimli ilaç yönünden 14.07.1993 imza 25.12.1997 tadil tarihli yazılı sözleşmenin sürekli edimi gerektiren belirsiz süreli sözleşmeye dönüştüğünün Benzamycin isimli ilaç yönünden ise yazılı olmayan sözleşme bulunduğunun sözleşmenin niteliği ve davalının haklı beklentisi karşısında fesih için verilen önelin yetersiz ve MK 2. maddesine aykırı ve bu nedenle fesih tarihi itibariyle feshin geçersiz olduğunun tespit edilmiş bulunmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 49,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/02/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, taraflar arasındaki tek satıcılık sözleşmesinin feshi nedeniyle, sözleşme uyarınca verilen izin uyarınca davalı yanca tesis edilen ilaç ruhsatlarının davacıya iadesi ve adına tescili istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki 25.12.1997 tarihli sözleşme, içeriği itibariyle tek satıcılık, dağıtım sözleşmelerinin karakteristik unsurlarını havi olduğu gibi davalı yanca ithal edilerek Türkiye çapında dağıtımı kararlaştırılan “Benzamycin” adlı ilaçla ilgili ruhsatların, davacının muvafakati ile davalı tarafından alınacağının öngörülmüş olması gözetildiğinde vekalet ve adi ortaklık sözleşmelerinin unsurlarını da içeriyor olmakla karma nitelikte bir sözleşmedir. Mezkur sözleşmenin başlangıçta 5 yıl süreli olarak düzenlendiği, sözleşmenin 11. maddesinde belirlendiği üzere 1 yıl süreyle karşılıklı mutabakat ile uzatılabileceği ve fakat bunun için taraflardan birinin 5 yıllık sürenin dolmasından 6 ay önce uzatma-yenileme iradesini yazılı olarak karşı tarafa bildirmesi gerektiği öngörülmüştür. Bu durumda taraflar arasındaki “Benzamycin” adlı ilaçla ilgili sözleşmenin altı yıl geçmesiyle birlikte süresiz hale dönüştüğü, bir başka söyleyişle 25.12.2003 tarihinden sonra sözleşmenin süreli niteliğini kaybettiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, bu nitelikteki bir sözleşmenin ne şekilde sonlandırılabileceğinin değerlendirilmesi gerekecektir. Sözleşmede yenileme için öngörülen sürenin fesih için ihbar süresi olarak kabul edilmesinde tarafların hukukuna aykırı bir yön yoktur. Öte yandan, sözleşme, yukarda da açıklandığı üzere, karma nitelikte olup fesih ile ilgili olarak karakteristik unsurları bakımından adi ortaklık hükümlerinin uygulama alanı bulabileceği de söylenmelidir. Bu anlamda, sözleşmenin sona erdirilmesi bakımından, 6101 sayılı Tatbikat Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca, TBK’nın belirsiz süreli adi ortaklık sözleşmelerinin sona erdirilmesine ilişkin 640. maddesinin nazara alınması gerekecektir. Anılan madde hükmüne göre adi ortaklardan her biri altı ay önceden feshi ihbarda bulunabilecektir. TBK’da düzenlenen kimi sözleşme tipleri bakımından da altı aylık feshi ihbar süresinin kanunyapıcı tarafından yeterli bulunduğu aşikar olup somut olay bakımından davacı yanca tanınan ihbar süresinin yeterli olduğu açıktır. Bu nedenle, yerel mahkemece, 6 aylık feshi ihbar süresi tanınmış olmasının hakkın kötüye kullanılması olarak kabulü ve buna bağlı olarak feshin haksız olduğuna karar vermiş bulunması yerinde değildir.

Diğer bir yandan, mahkemenin kabulüne göre feshin haksız olduğunun değerlendirilmesinin söz konusu olması halinde de sözleşmenin ihbar süresinin sonunda feshedilmesine yahut feshedilmiş sayılmasına engel bir hal yoktur. Bir başka şekilde söylemek lazım gelirse, fesih uygun olmayan zamanda ve dürüstlük kuralına aykırı olarak gerçekleşmiş olsa dahi uygulanacak hukuki rejim sözleşmenin ayakta tutulması yönünde olamaz. Gerçekten de, haksız fesih halinde dahi fesih beyanında bulunan taraf, sözleşmeden doğan borçlarını ifa etmeme ve alacaklarının ifasını kabul etmeme iradesini taşıdığından, taraflar arasındaki sözleşmenin niteliği gereği, fesih beyanında bulunanın sözleşme ile kararlaştırılan asli ediminin cebri icra yoluyla elde edilebilir mahiyette bulunmaması da (somut dava bakımından davacı satıcının cebri icra yoluyla mal satmaya zorlanmasının mümkün bulunmaması) gözetildiğinde ortada fesih nedeniyle ortaya çıkan bir ifa imkansızlığının bulunduğu kuşkusuzdur. Bu durumda da, davacıya düşen asli edimin karşılığı olan ve davalıya düşen edimin de sona erdiğinin kabulü gerekir. Sözleşmeye dayalı asli edimlerin sona ermesi ve bu edimlerle ilişkilendirilebilecek yan edimlerin de fesihle birlikte kendiliğinden sona ermesi nedeniyle, artık sürekli borç ilişkisi doğuran sözleşmenin tasfiye edilmesi gerekir. Bu bakımdan da, yerel mahkemenin, sözleşmenin ayakta olduğuna ilişkin kabulünde de isabet bulunmadığı kanısındayım. Şu husus da ilave edilmelidir ki, elbette, feshin haksız olduğunun kabulü halinde haksız feshe uğrayan karşı tarafın olumlu zararının giderilmesi gerekmekteyse de, bu hal, sözleşmenin tasfiye edilmesine engel teşkil etmediğinden davalı yanın fesih halinde sözleşme konusu ilaç ruhsatını ilgili mevzuat dairesinde davacıya devretmekten kaçınmasını gerektirir bir hal de söz konusu olmayıp davalının davadaki talep konusu bakımından direngen olduğu açıktır.

Tüm bu açıklamalar ışığında, özetle söylemek gerekirse, münhasıran “Benzamycin” adlı ilaç ile ilgili olarak taraflar arasında akdedilen sözleşmenin fesih ile sona erdiği, tanınan ihbar süresinin gerekli ve yeterli olduğu, bu nedenle feshin haksızlığından söz edilemeyeceği, öte yandan feshe rağmen sözleşmenin ayakta tutulması gibi bir durumun söz konusu olamayacağı görüşünde olduğumdan davanın bu ilaç ruhsatına yönelik olarak kabulüne karar verilmek üzere hükmün bozulması gerektiği kanısında olduğumdan Daire çoğunluğunun aksi yöndeki görüşlerine itibar edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/1785, Karar No: 2015/6704, Tarih: 30.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1785 E.  ,  2015/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasında ... 2. Asliye Hukuk ve ... 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacı banka ile davalı arasında düzenlenen kredi kartı üyelik sözleşmesinden kaynaklanan borç nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye hukuk mahkemesince, davacı bankanın kredi kartı hamiline karşı açtığı davaya bakma görevi asliye ticaret mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye ticaret mahkemesi tarafından ise, Türk Ticaret Kanununa göre özel nitelikli 5464 sayılı Banka ve Kredi Kartları hakkında kanunun 44/2. maddesi ile banka tarafından kredi kartı alacağına ilişkin olarak açılan davalarda genel mahkemeler görevli olarak gösterildiği gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, davanın açıldığı 26/11/2013 tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu ve davanın 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlüğe giriş tarihinden önce açıldığı anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde asliye ticaret mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30.06.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15489, Karar No: 2008/16098, Tarih: 27.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15489 E.  ,  2008/16098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Filli ayrılık tek başına boşanma (TMK.md.166/1) nedeni olamaz.Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi koşulları oluşmamıştır.Davalının davayı kabulü sonuç doğurmaz. (TMK.md.184/3) Boşanmaya yol açan olaylarda birlik görevlerini yerine getirmeyen davacı koca tam kusurludur.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2- Temyize hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.11.2008
Yargıtay — Esas No: 2019/2085, Karar No: 2019/9211, Tarih: 28.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/2085 E.  ,  2019/9211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalı .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunu'nun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı ile Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalının Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasa'nın 21., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.