muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/46445, Karar No: 2018/4733, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46445 E.  ,  2018/4733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkındaki Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesine uygun şekilde ek ödeme haklarını kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi ile davacının çalıştığı süre içerisinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6099, Karar No: 2022/247, Tarih: 18.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6099 E.  ,  2022/247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/196 E. - 2018/448 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/196 Esas - 2018/448 Karar sayılı kararının incelenmesinde,

1- Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; 1/5000 ölçekli nazım imar planında kısmen tarım alanı kısmen demiryolu,kısmen park ve dinlenme alanında kalan dava konusu taşınmazın Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/664 E. - 2013/9 K. sayılı kararı ile 4.074,29 m²'lik kısmının acele kamulaştırılmasına karar verildiği,eldeki kamulaştırmasız el koyma nedeni ile tazminata konu dava dosyasında düzenlenen 26.04.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda ise ; dava konusu taşınmaza herhangi bir el atma olmadığı belirtildiği halde ,hükme esas alınan 14.05.2018 ve 9.10.2018 tarihli bilirkişi raporu ve ek raporda ise dava konusu taşınmazın acele kamulaştırılmasına karar verilen bölümün bedelinin hesaplandığı anlaşılmış olup ,dava konusu taşınmaza davalı idare tarafından fiilen el atılıp atılmadığı anlaşılamamıştır. Bu itibarla; mahallinde yeniden keşif yapılarak, dava konusu taşınmaza fiili bir el atma olup olmadığı hususu tespit edilip, el atma olmadığının anlaşılması halinde davanın reddine, aksi takdirde ise işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de ;

2- 8.10.2018 tarihli ek rapor ile davacıların payları ile ilgili yapılan hesaplama hatası düzeltirek yeniden hesaplama yapılmış ise de , mahkemece gerekçesi gösterilmeden 05.05.2018 tarihli hatalı pay hesabı yapan bilirikişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de ;

2- 8.10.2018 tarihli ek rapor ile davacıların payları ile ilgili yapılan hesaplama hatası düzeltirek yeniden hesaplama yapılmış ise de , mahkemece gerekçesi gösterilmeden 05.05.2018 tarihli hatalı pay hesabı yapan bilirikişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/196 Esas - 2018/448 Karar sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,18/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11, Karar No: 2009/1284, Tarih: 10.03.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/11 E.  ,  2009/1284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... 21.250.Euro davalı ... ... Sigorta A.Ş tahsili amacıyla açtığı dava hakkında Beyoğlu 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 12.9.2007 gün ve 2006/235- 2007/320 sayılı kararı ile davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyiz istemi üzerine daireminin 15.9.2008 gün 2008/1997-4058 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ... sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili, hasarın taşıtın mekanik elektronik ve elektrik donanımından meydana gelen arızadan kaynaklandığını bildirerek, genel şartların A.5. madde gereğince zararın teminat dışı olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporuna göre yangının harici bir etki ile meydana gelmediği, normal sürüş sırasında aracın kendisinden kaynaklanan bir sebeble meydana geldiği hasarın teminat dışı kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

... sigortasının kapsamı, Kara... Şartları’nın A.1. maddesinde genel olarak; A.1.c maddesinde ise ayrı bir bent halinde ve yanmanın nedenine ilişkin bir koşul öngörülmeden 1.bentteki koşullardan bağımsız olarak teminat kapsamında olduğu düzenlenmiştir. Teminat dışında kalan zararlar da A.5 maddesinde sayılmıştır. Genel Şartların 5.8 nci maddesinde sigorta kapsamına giren bir olaydan doğmadıkça ve böyle bir olayla sonuçlanmadıkça, taşıtın mekanik, elektrik ve elektronik donanımında meydana gelen her türlü arızaların, kırılmaların ve lastiklerde meydana gelen zararların teminat dışı olduğu açıklanmıştır. Ancak, bu durum, zararın meydana geldiği mekanik, elektrik ve elektronik aksamıyla sınırlı olup,bu zararların kendisi

teminat dışı tutulmuştur. Davalının savunduğu şekilde yangının bu aksamdan kaynaklandığı düşünülse dahi, bu aksamın neden olduğu hasar, teminat içinde kalan yangın olayı ile sonuçlanmış ise rizikonun teminat içerisinde kaldığının kabulü gerekir.

teminat dışı tutulmuştur. Davalının savunduğu şekilde yangının bu aksamdan kaynaklandığı düşünülse dahi, bu aksamın neden olduğu hasar, teminat içinde kalan yangın olayı ile sonuçlanmış ise rizikonun teminat içerisinde kaldığının kabulü gerekir.

Hükme esas bilirkişi kurulu raporunun 6.bendinde, araçta önce yangın başladığı,gaz sıkışması olduğu, sıkışan gazın alevle patlaması sonucu motorun parçalandığı ve piston ve biyel kollarının yola döküldüğü belirtilmiş,8.bendinde ise araçta herhangi bir dış etken olmadan motorunda meydana gelen bir arıza olduğu ve hasarın başlangıcının bu arızaya dayandığı,aracın bakım ve onarımının zamanında usulüne uygun yapılamadığı,aracın doğal eskimesi ve yıpranması sonucu hasara uğradığı sonucuna varılmıştır. Davalı ... tarafından düzenlenen ekspertiz raporunda aracın yanmadığı, motor içinde oluşan teknik bir arıza dolayısıyla blok içinde biyel kollarından bir tanesinin kesildiği ve bloğu patlattığı, dökülen motor yağının egzost sistemine akarak yağ buharı çıkardığı vurgulanmıştır. Antalya 4. Asliye Hukuk mahkemesinin 2005/65 D.iş sayılı dosyasında makina mühendisi ... ...’dan alınan raporda ise araçtaki hasarın mekanik arızadan (krank kesmeden) kaynaklandığı ifade edilmiştir. Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/261 D.iş sayılı dosyasında makine mühendisi bilirkişi ... ...’den alınan raporda ise araçta oluşan mekanik arızanın meydana getirdiği yağ sızmalarının katalitik konvektöre sızması sonucu oluşan yağdan çıkan yangına müdahale aşamasında sıkılan su ve yangın söndürücü gazın blok üzerinde oluşturduğu sıcak soğuk operasyonunun ani gelişlere neden oluşturduğu; ayrıca, motorun altından sıkılan yangın söndürücü gazın ve suyun hava filitresinde yanma odasına intikali sonucu piston başlarında yanma odasında yığılmalar yapıp biyel kolunu da kırmış olabileceği belirtilmiştir. Bu raporlara göre, araçta meydana gelen hasarın, yangın sonucu oluşup oluşmadığı kesin olarak belirlenmemiştir. Mahkemece öncelikle araçta meydana gelen hasarın yangın nedeniyle oluşup oluşmadığının

belirlenmesi için konusunda uzman ... fen heyeti gibi kurumlardan makine mühendisi bilirkişilerden seçilecek bilirkişi heyetinden rapor alınarak, hasarın yangın nedeniyle oluştuğunun tespiti halinde; mekanik, elektrik ve elektronik donanımdan meydana gelse dahi teminat içinde kalan yangın olayı ile sonuçladığı gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Bu durumda hükmün açıklanan gerekçeyle bozulması gerekirken, onanmış olması doğru değildir. Davacı vekilinin karar düzeltme istemi yerinde olduğundan kabul edilerek, kararın yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairenin 15.9.2008 tarih, 2008/1997 E. 2008/4058 K sayılı onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine 10.3.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1563, Karar No: 2020/7348, Tarih: 16.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/1563 E.  ,  2020/7348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ..., 05.11.2015 tarihli dilekçe ile temyizden feragat ettiğini bildirdiğinden sanık ...’ın temyiz talebine hasren yapılan incelemede ;

1-2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması, sanığın ortağı olduğu ... Ltd. Şti. ile ilgili olarak düzenlenen 2013/A-825/21 sayılı vergi tekniği raporunda, şirketin sanıklara devir tarihinden itibaren gerçek bir faaliyetinin olmadığı ve düzenlediği faturaların sahte olduğuna dair yeterli tespit yapıldığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamada, toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Sanığın, ... Ltd. Şti. isimli şirketi 16.10.2008 de devraldığı ve bu tarihten itibaren düzenlediği faturaların sahte olduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; şirketin devir tarihinden itibaren KDV beyannamesi ve Bs formlarını vermediği, şirketten mal alışı bildiren firmaların bildirimlerinin de devir tarihinden önceki alışlara ilişkin olduğunun belirtilmesi karşısında; suçun sübutu ve suç tarihinin belirlenmesi açısından sanığın yetkilisi olduğu şirketin 16.10.2008-31.12.2008 tarihleri arasında düzenlediği fatura olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

b) Kabule göre ; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talepleri bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

16.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17196, Karar No: 2009/20501, Tarih: 01.12.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/17196 E.  ,  2009/20501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Düzce 1. Asliye  Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :15.4.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun üçüncü kısmı hariç ikinci kitabından (MK. md. 118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici l. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. 08.07.2003 tarihinde aile mahkemesi kurulmayan yerlerde, Aile Mahkemeleri sıfatıyla davaya bakmak görevi 4787 sayılı Kanunun 2. maddesi gereğince o yerdeki Asliye Hukuk Mahkemelerine verilmiştir.  Karardan sonra 03.11.2008 tarihinde Düzce'de müstakil Aile Mahkemesi kurulmuştur. Görev kamu düzenine ilşkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen nazara alınması gerekir. Bu açıklama karşısında dosyanın görevli Aile Mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre de diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 01.12.2009
Yargıtay — Esas No: 2018/2935, Karar No: 2018/3995, Tarih: 24.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2935 E.  ,  2018/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.01.2017 gün ve 2016/248 Esas, 2017/16 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci-üçüncü-dördüncü celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.