muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17624, Karar No: 2023/483, Tarih: 24.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/17624 E.  ,  2023/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca 17.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi delaletiyle aynı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/509 Esas, 2015/1189 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci maddeleri uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve bir yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, hakkında verilen kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, Düzce Adli Tıp Anabilim Dalı Adli Muayene Raporuna göre, sanığa ait idrarda rapor ekinde gönderilen aranan maddeler listesine göre esrar, ekstazi ve metamfetaminin pozitif olarak bulunduğu ve Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, ancak sanığın erteleme süresi zarfında hakkındaki denetimli serbestlik tedbirine uymadığından kamu davası açıldığı, böylece sanığın üzerine atılı suçun,

iddia, sanığın savunması, adli tıp kurumu raporu, kolluk tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre sübut bulduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesi ve aynı Kanun’un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanun’un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7 nci maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşmesine ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile

birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası hükmü çerçevesinde ceza miktarı belirlenerek karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 17.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

3. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/509 Esas, 2015/1189 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23848, Karar No: 2018/3576, Tarih: 05.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23848 E.  ,  2018/3576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile ... vd. verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı idare vekili ile davalılardan ... vd.tarafından temyiz edilmiştir.

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı idare vekili ile davalılardan ... vd.tarafından temyiz edilmiştir.

1)Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaza arazi olarak değer biçen rapor geçerli değildir. Şöyle ki;Dosyadaki bilgi ve belgelere,... Belediye Başkanlığının yazı cevabına, aynı kamulaştırma kapsamında taşınmazın yakın çevresindeki ... köyü 184 ada 10 parsel sayılı taşınmazın Dairemiz denetiminden geçerek onanan niteliğine göre taşınmaz arsadır. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi ve dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede değerini etkileyecek derecede olumlu bir gelişme ve bu nedenle değerinde bir artış olup olmadığı hususunda yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporunda ve acele el koyma dosyasında alınan bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde yapı bulunduğu tespit edildiği halde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekçesi açıklanmadan yapı bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

3)Davanın niteliği gereği, kendisini vekil ile temsil ettiren davacı idare lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,Doğru görülmemiştir.

2) Davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporunda ve acele el koyma dosyasında alınan bilirkişi raporunda taşınmaz üzerinde yapı bulunduğu tespit edildiği halde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekçesi açıklanmadan yapı bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

3)Davanın niteliği gereği, kendisini vekil ile temsil ettiren davacı idare lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile davalılardan ... vd.'nin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı ... vd. peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2114, Karar No: 2013/3295, Tarih: 25.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2114 E.  ,  2013/3295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31.03.2011 tarih ve 2010/99-2011/172 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... Demir Çelik İşletmeleri'nin satın alınması sürecinde, EREGE tarafından, Sivyat A.Ş ve dolayısıyla Sidemir A.Ş'nin % 97 hissesine sahip olan davalı ... ile Sivyat A.Ş'ne muhtelif tarihlerde ödemeler yapıldığını, Sidemir'in personel ücretleri, genel giderler, üretimde kullanılan mal ve hizmetlerin alımında Sidemir adına hareket eden kişiler tarafından gerçekte davalı ...'e ait olan fonların harcandığını, Sivyat A.Ş'nin muvazaalı olarak kurulduğunu, Sidemir A.Ş'nin gerçekte Erol Evcil'e ait olduğunu, Sivyat A.Ş'nin yönetim kurulu üyelerinin Erol Evcil'in yakınları ve adamları olduğunu ileri sürerek, Sivyat A.Ş'nin muvazaalı olarak kurulduğunun ve Sidemir'in gerçek hakim ortağının davalı ... Evcil olduğunun tespitine, ticaret sicil kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesine, muvazaalı olarak ...'nun yakınları ve adamları adına görünen payların iptali ile ... Evcil adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının davasını dayandırdığı gelirler baş kontrolörlüğünün raporlarının davacı idarenin personeli tarafından düzenlendiğini, tek yanlı iddia ve yorumlar içerdiğini, bu raporların sabit ve gerçekleşmiş vakıalara dayanmadığını, ispata yeterli olmadığını, davacının vergi alacağının tahsil amacıyla açtığı davada tasarrufun iptali hükümlerinin uygulanması gerektiğini ancak İİK.'nun 277 vd. ile 6183 Sayılı Yasa'da öngörülen tasarrufun iptali davalarının şartlarının oluşmadığını, iptale tabi olabilecek tasarruf bulunmadığını, Sivyat A.Ş'nin muvazaalı kurulmadığını, diğer davalıların Sivyat şirketindeki

hisselerini 30.7.2004 tarihli hisse devir sözleşmesi ile Erege Metal A.Ş. ne devrettiklerini, bu şirketin ortaklarının müvekkilinin müstearı olmadıklarını, tasarrufun iptali davası için öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

hisselerini 30.7.2004 tarihli hisse devir sözleşmesi ile Erege Metal A.Ş. ne devrettiklerini, bu şirketin ortaklarının müvekkilinin müstearı olmadıklarını, tasarrufun iptali davası için öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, Maliye Bakanlığının, ... ile Sivyat A.Ş. arasındaki 1998 tarihli hisse satış sözleşmesinin tarafı olmadığını, Sivyat A.Ş'ndeki hisseler için dava açma ehliyetinin bulunmadığını, hisse devri işlemlerine ilişkin talebin zamanaşımına uğradığını, Sivyat A.Ş’nin 1998 yılında kurulmuş ve faal bir şirket olup muvazaanın söz konusu olmadığını, 22.7.2004 tarihli hisse satış sözleşmesi ile hisselerini Erege Metal Demir Çelik San. Tic. A.Ş’ne sattıklarını, buna ilişkin hisse devir protokolü düzenlendiğini, satış sözleşmesinde tarafların açık niyet ve amaçlarının ve yetkili imzaların görüldüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Siv-Yat A.Ş'nin gerçekte hakim ortağının davalı ... Evcil olduğunun ve bu şirketlerdeki paylarının yakınları ve adamları adına göründüğünün ve bunun muvazaalı işlemlerle gerçekleştiğinin iddia edildiği, söz konusu şirketlerin pay devirlerinin yazılı olarak sözleşme ile yapıldığı, Sidemir A.Ş. nin 2009 tarihli hazirun cetvelinde belirtilen pay sahiplerinin ... İl Özel İdaresi ve muhtelif şirketler olduğu, bu genel kurulun ve hazirun cetvelinin gerçeğe aykırı olduğuna dair herhangi bir dava açıldığı veya genel kurulun ve işlemlerin iptal edildiğine dair taraflarca her hangi bir iddia dahi ortaya konmadığı, şirketin pay sahiplerinin şirketteki paylarını alıp satması serbest piyasa ve ekonomi şartları içerisinde yasaya uygun yapıldığı taktirde ticari faaliyet serbestliği ve özgürlüğü kapsamında olduğu, pay satışlarının sonucunda pay devir alanların bu işlemleri muvazaalı yaptığını ve dava konusu olayda davalılardan ... in adına işlem yaptıklarının davacı tarafından ispatlanamadığı, zira davacı tarafın Gelir İdaresi Başkanlığının görevlisi baş kontrolörünün raporu dışında başkaca bir delil ileri sürülmediği, davacı tarafın, davalıdan vergi alacağı bulunduğu, vergi borçlarının ödenmediğinden dolayı, bu vergi alacaklarının tahsili amacıyla, davalı ... Evcil'in muvazaalı işlemler neticesinde gerçekte hakim ortağı olduğu şirketlerdeki paylarının bu şahıs adına tescilini istediği, muvazaa iddiasına dayandığına göre bu iddiasını ispatlaması gerektiği, mevcut dosya kapsamındaki delillerin aksini ve pay devirlerinin ve pay sahipliğinin muvazaalı olduğu yönündeki iddiayı ispat edecek kuvvet ve mahiyette davacı tarafından delil ibraz edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan, harç alınmasına mahal olmadığına, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1408, Karar No: 2013/13758, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/1408 E.  ,  2013/13758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcenlik suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair ... 9. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.10.2009 gün ve 2008/615 Esas, 2009/787 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar hakkında hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmedilirken adli para cezasının gün üzerinden belirlenip yapılacak indirimin de gün üzerinden yapılması yerine, yazılı şekilde 100,00 TL üzerinden TCK.nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılarak 80,00 TL adli para cezası yerine, 83,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerden "83,00 TL adli para cezası" ibaresinin çıkarılarak, yerine "80,00 TL adli para cezası" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.