muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26341, Karar No: 2016/5876, Tarih: 18.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/26341 E.  ,  2016/5876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 31.12.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının davalıdan rücuen tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta

öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Eldeki dava bakımından, sigortalının açtığı tazminat davasında işveren olarak davadışı Hema Dış Ticaret AŞ.’nin göründüğü, kazalının iş sözleşmesi ve vizite kağıdında da bu şirketin adı geçmekle beraber işe giriş bildirgesinde de davalı şirketin işveren sıfatıyla Kuruma bu bildirgenin verildiği, ayrıca işe giriş bildirgesinde de “2” kodunun bulunduğu belirgin olmakla, meydana gelen olay bakımından davadışı Hema Dış Ticaret Aş. ile davalı şirket hakkında aralarındaki tüm sözleşmelerin getirtilmesi suretiyle aralarında asıl işveren taşeron ilişkisinin veya anahtar teslimi iş ilişkisinin varlığının irdelenmesi ve üzerinde durulması gerekirken, yetersiz bilirkişi kusur raporuyla yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Mahkemece, sigortalının açtığı tazminat dosyası da dikkate alınarak, yukarıda açıklanan ilkelere uygun şekilde davalı şirket ile davadışı şirket arasındaki hukuki ilişki belirlendikten sonra, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek

karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

Kabule göre de, mahkemece davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüş olmasına göre, yapılan tazminat hesabında; Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmaması ile iskonto oranının % 5 yerine % 10 olarak uygulanması isabetsiz ise de, bu durumun sonuca etkili bulunmadığının anlaşılmasına göre, bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının, açıklanan ilkelere göre olayı tamamiyle ele alarak oluşa uygun ve denetlenebilir şekilde aldırılacak kusur raporu sonrasında davalının sorumluluğunun yeniden belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2365, Karar No: 2006/4051, Tarih: 27.03.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/2365 E.  ,  2006/4051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada İzmir 4. asliye Hukuk ve 4. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 20.09.2001 günlü dilekçesinde davalı ile 30 yıl önce evlendiğini belirtip, evlilik birliği içinde alınan taşınmazın 1/2 hissesinin değerini davalıdan tahsiline talep etmektedir.

Asliye Hukuk Mahkemesince 4787 Sayılı Yasanın 4/1. maddesi ve geçici 1. maddesi uyarınca konunun Aile Mahkemesini ilgilendirdiğinden bahisle dosya Aile Mahkemesine gönderilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 2. kitabından kaynaklanmadığı, dolayısıyla 4787 Sayılı Yasa ile Aile Mahkemesinin görevine giren işlerden olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda, davanın T.M.Y.nın yürürlük tarihinden önce açıldığı, taşınmazında daha önce edinildiği anlaşılmaktadır.

Tespit edilen bu duruma göre; Medeni Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Ocak 2002 tarihinden önce edinilen malların iadesinin ancak Borçlar Kanunu ve Genel Hükümlere göre istenebileceği, konunun Medeni Yasanın 2. kitabında yer almadığı anlaşıldığından, davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27.03.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1773, Karar No: 2018/4473, Tarih: 16.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/1773 E.  ,  2018/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların yüzüne karşı verilen kararı, sanık ...’nun 29/12/2017 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz talebinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7534, Karar No: 2013/6475, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7534 E.  ,  2013/6475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/10/2011 tarih ve 2010/1048-2011/531 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının keşidecisi olduğu çekin bedelinin tahsili amacıyla yetkili hamili müvekkil tarafından başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini, davalının ...'nın 644'üncü maddesi anlamında çek bedeli kadar sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek 10.000,00 TL çek bedelinin keşide tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, çekin kambiyo vasfına sahip olmadığını, müvekkili ile davacı arasında bir ticari ilişki kurulmadığını, müvekkilinin dava dışı ... namına düzenlediği çekin lehdar tarafından kaybedildiğini, çekte lehdara ait olduğu görünen imzanın sahte olduğunu, dolayısıyla ciro silsilesinin koptuğunu, ... 644. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığını, çek bedelinin lehdar ...'a ödendiğini, bu durumda müvekkilinin sebepsiz zenginleşmediğini, zamanaşımı sürelerinin dolduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının çeki tanzim edip tedavüle sokmakla ve çek bedelini ödediğini kanıtlayamamakla çek bedeli kadar zenginleştiği, cirantadaki ... imzasının sahteliğini davalının ileri süremeyeceği, baba-oğul oldukları anlaşılan davalı ile ciranta ... arasında her zaman dosyaya sunulduğu gibi bir belgenin düzenlenebileceği, ticari teamül gereği çek bedelini ödeyen kişinin çek aslını ödeme yaptığı kişiden alıp üzerini çizmesi ya da imha etmesi gerektiği, tüm bunları yapmayan davalının bu savunmalarına itibar edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 534,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27752, Karar No: 2015/44283, Tarih: 28.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/27752 E.  ,  2015/44283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

T.C. Anayasa’sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla

CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5266, Karar No: 2011/14947, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/5266 E.  ,  2011/14947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 18.02.2008

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalı ...Ş. davacı hakkında 23.02.2005 tarihinde 64.604,81.-TL elektrik tüketim faturasından kaynaklanan alacağın tahsili için icra takibi yapmıştır.

Dava, yukarıda anılan takibe konu edilen 30.956,36.-TL’lik kısmın, ek tahakkuk faturası olduğu, bu faturanın haksız olarak düzenlendiği iddiası ile bu kısım yönünden borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davacının kullandığı sayaç değiştirildikten sonra yapılan tüketimler ile önceki tüketimler arasındaki fark gözetildiğinde davacı adına davaya konu edilen ek tahakkuk faturasının düzenlendiğini yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller, alınan bilirkişi kök ve ek raporuna göre davacı adına 27.05.2004 ile 19.09.2004 tarihleri arası düzenlenmesi gereken ek tahakkuk faturasının 35.788,71.-TL olması gerekirken davalı kurum tarafından ek tahakkuk bedelinin 30.956,36.-TL olarak hesaplandığı bu nedenle dava konusu edilen ek tahakkuk bedelinden davacının sorumlu olduğu gerekçesi ile kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/6563, Karar No: 2003/6530, Tarih: -

18. Hukuk Dairesi 2003/6563 E., 2003/6530 K.

**18. Hukuk Dairesi 2003/6563 E., 2003/6530 K.**

**- KAMULAŞTIRMA BEDELİNİN ARTIRILMASI

- KARAR DÜZELTME AŞAMASINDA KAMULAŞTIRMADAN VAZGEÇME

- YARGITAY KARARININ TEBLİĞİ**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 11 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 1 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 41 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 442 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 21 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı Şenay ile davalı Büyükşehir Belediye Başkanlığı aralarındaki kamulaştırma bedelinin artırılması davasına dair (Bursa Beşinci Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.11.2002 günlü ve 2002/1103-1333 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 13.6.2003 günlü ve 2003/4560-5031 sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili tarafından davalı Bursa Büyükşehir Belediyesi aleyhine açılan kamulaştırma bedelinin artırılması davasının yapılan yargılaması sonunda mahalli mahkemece verilen karar Dairemizin 8.4.2003 gün ve 2003/1253-2842 sayılı ilamı ile onanarak dosya, mahkemesine gönderilmiştir. Mahkeme kararının onandığını öğrenen davacı taraf, HUMK.nun 442/A-2 maddesi uyarınca davalı idare vekili adına herhangi bir bildirim tebligatı çıkarttırmadan doğrudan doğruya Mahkeme Yazı işleri Müdürüne yazdırdığı onamaya ilişkin bildirimi Belediyeye götürüp, yazıda belirtilen muhatap Belediye vekili Avukat Tuncay yerine Belediyenin genel evraktaki memuruna teslim etmiş ve böylece kararın kesinleştiğini ileri sürmüştür.

Yukarıda değinildiği üzere Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 442/A maddesine göre; Yargıtayın karar düzeltme yolu açık olan bozma kararları, Mahkeme Yazı işleri Müdürünce onbeş gün içinde kendiliğinden taraflara tebliğ edilir. Yargıtayın onama veya onamaya karşı başvurulan karar düzeltme isteminin reddine ilişkin kararlarının sonucu da, Mahkeme Yazı işleri Müdürünce onbeş gün içinde kendiliğinden taraflara bildirilir. Tebliğ ve bildirme giderleri peşin olarak alınır. Bu gider de temyiz için gerekli giderlerden olup, ödenmemesi halinde 434. madde hükmü uygulanır, öte yandan 7201 sayılı Tebligat Kanununun 1. maddesi yargı mercileri tarafından yapılacak bilcümle tebligatın bu yasa hükümleri dairesinde Posta Telgraf ve Telefon işletmesi veya memur vasıtasıyla yapılacağını öngörmektedir. Memur aracılığıyla tebligat ise aynı Yasanın 41. maddesinde düzenlenmiş olup bunun için ilgili makam veya mercilerin resen veya ilgililerin talebi üzerine işin mahiyetine göre dairelerinde çalışan memurlar aracılığıyla tebligat yapılmasına karar verebilirler. Bu bağlamda sözü edilen Yasanın 11. maddesinde de vekille takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağı açık bir şekilde belirtilmiştir.

Tüm bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi yasa, sürelerin başlangıcını bir tebligat veya bildirime bağlı kıldığı durumlarda tebligat veya bildirimin mutlaka 7201 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılması zorunludur. HUMK.nun 442/A maddesindeki bildirim ile tebligat arasındaki fark şudur: tebligatta ilgiliye Yargıtay ilamını göndermek gerekir. Bildirim de ise aynı şekilde PTT vasıtasıyla yapılan bildirim tebligatına ayrıca ilam eklemeye gerek yoktur. Salt sonucunun bildirilmiş olması yeterlidir. Maddenin son fıkrasındaki düzenleme bildirimin de tebligatta olduğu gibi Tebligat Kanunu ve Tüzüğü hükümleri çerçevesinde yapılacağını çok açık bir şekilde ifade etmektedir. Burada söz konusu edilen gider tebligat ve bildirim gideridir.

Somut olaya gelince; onama kararının bildirimi davalı idare vekiline PTT aracılığıyla Tebligat Yasası ve Tüzük hükümleri ile HUMK 442/A maddesinin öngördüğü şekilde yapılmamıştır. Vekille izlenen davada bildirim, vekil yerine, açıklanan usul kurallarına uyulmaksızın davalı asile -Bursa Büyükşehir Belediyesine- yapılmaya çalışılmıştır. Bu biçimde gerçekleştirilmek istenen bildirimin yasal bir dayanağı yoktur. Ayrıca, Mahkeme Yazı işleri Müdürü tarafından davalı idare vekili adına yazılan yazı bizzat muhataba imzası alınmak suretiyle de verilmemiştir. Ortada, hukuken geçerli bir bildirim olmadığından davalı idarenin 15 günlük karar düzeltme süresinin başladığından da söz edilemez. Bu sürenin başlayabilmesi için Mahkeme Yazı işleri Müdürünün, temyiz sırasında avans olarak aldığı parayı kullanmak suretiyle PTT aracılığıyla Mevzuata uygun olarak davalı idare vekiline bir bildirim tebligatı çıkartması gerekir. Bunun tebliği gününden itibaren onbeş günlük yasal süre işlemeye başlar. Diğer yandan Kamulaştırma Yasasının 21. maddesine göre idare, kamulaştırmanın her safhasında kamulaştırma kararı veren ve onaylayan yetkili merciin kararı ile kamulaştırmadan tek taraflı olarak kısmen veya tamamen vazgeçebilir. Yukarıda açıklanan nedenler gözetildiğinde henüz tashihi karar süresi dolmadan idare tarafından mevzuata uygun şekilde kamulaştırmadan vazgeçme kararı verildiği anlaşılmaktadır. Ortada hukuken geçerli bir kamulaştırma işlemi bulunmadığına göre artık bedel artırımı davasından da bahsedilemez, idarenin el koyma veya işgali söz konusu ise bu aşamadan sonra taşınmazın sahibinin şartları varsa dilediği takdirde el atmanın önlenmesi veya tazminat davaları açabileceği kuşkusuzdur.

Bu itibarla düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında değinilen ve yukarıda açıklanan gerekçelere göre karar düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birine uymadığından davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin (REDDİNE), 86.700.000 TL para cezasının düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine, 17.9.2003 gününde oybirliğiyle karar verildi.