muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18838, Karar No: 2013/1876, Tarih: 11.02.2013

Yerel mahkemece açıklanan yönler ve davacı tarafın bölüşük kusuru da gözetilmek suretiyle zarar kapsamı belirlenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir” gerekçesi ile bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyulmasına karar verilmiş ise de bozma ilâmı gereği yerine getirilmemiştir.

Davacı dava dilekçesinde, zararlandırıcı sonucun davalı tarafın eyleminden (tehlike sorumluluğundan) kaynaklandığını ileri sürerek tazminat isteminde bulunmuştur. Yapılan yargılama sonucu alınan bilirkişi raporuna göre bina maliki %50; davalı kurum çalışanı %1; Beşiri Belediyesi %29; ve çocuğun anne babasının (davacıların) %20 kusurlu oldukları belirlenmiştir.

Başka bir ifade ile kusurun (sorumluluğun) bir kısmının üçüncü kişilerde olduğu yargılama sırasında belirlenmiştir. Davalı ile dava dışı kişiler farklı hukuki nedenlere dayanarak sorumludurlar. Bu bakımdan aralarındaki ilişki eksik teselsüle (B.K. m.51) dayanmaktadır. Zarar gören davacı, müteselsil borçluların her birinden borcun kısmen veya tamamen ödenmesini isteyebilir ve borcun tamamen ödenmesine kadar da borçluların sorumluluğu devam eder (B.K.m.163).

Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak iade edilmektedir. Doktrinde kusursuz sorumluluk hallerinin olağan sebep sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayırıma tabi tutarken, TBK tarafından açıklanan ve bizimde benimsediğimiz şekliyle hakkaniyet sorumluluğu-özen (sebep) sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ayırıma tabi tutulduğu görülmektedir. Kusursuz sorumlulukta isbat kolaylığından yararlanılan bir kurumda isbat yükünün yer değiştirilmesidir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği kusur unsur olarak aranmadığından, zararı doğuran unsurun yabancı unsur-durum olması halinde tazminattan indirimi haklı kılan bir sebep olarak dikkate alınabilir. (G.Antalya B.Hukuku Genel Hükümler C.1.2012.İst.sh.533.535.)

Kusursuz sorumluluğun süjesi kendi alanındaki durumu ve gözetim teknik-denetim izleme fonksiyonlarını en iyi bilen kişi veya kurum olmasına göre tüm tedbiri-önleyici fiil ve işlemi yeterli özeni gösterdiğini-kaçak elektrik kullanımındaki donanım ve akım faaliyetlerinin izlendiğini isbatlaması halinde sorumluluktan kurtulabilir. (a.g.e. sh.537)

Sebep ve sonuç sorumluluğundaki yeterli özen-denetim ve gözetim, her somut olaya göre incelenmeli ve hareket alanı belirlenmelidir. Tehlikenin faaliyet alanında ve akım seyrindeki denetiminin olası bir zararın doğabileceği gözetimi yapılmalıdır. Kuvvetli emareler nedensellik bağı ile isbat yükünün ağırlığı kusursuz sorumluluğun bir sonucudur. (a.g.e. sh.538)

Sebep ve sonuç sorumluluğundaki yeterli özen-denetim ve gözetim, her somut olaya göre incelenmeli ve hareket alanı belirlenmelidir. Tehlikenin faaliyet alanında ve akım seyrindeki denetiminin olası bir zararın doğabileceği gözetimi yapılmalıdır. Kuvvetli emareler nedensellik bağı ile isbat yükünün ağırlığı kusursuz sorumluluğun bir sonucudur. (a.g.e. sh.538)

Somut olayda, mahkemece belirlenen tazminat miktarından davacı kusuru olan %20'nin mahsubu ile bunun dışında kalan miktardan davalının sorumlu olduğuna karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde (davalının kusur oranına göre kısmen kabul şeklinde) hüküm kurulması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 990 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7445, Karar No: 2017/1176, Tarih: 15.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/7445 E.  ,  2017/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davalı vekilince her ne kadar duruşma istemli olarak temyiz edilmiş ise de duruşma isteminin miktardan reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı asıl, davalı ile düzenleme şeklinde 29/02/1996 tarihli taşınmazın devri sözleşmesi yaptıklarını, sözleşmeye göre devirden sonraki döneme ait resmi yükümlülüklerin davalı alıcıda olduğunu, 1998 yılında SSK tarafından eksik işçilik bildirimi nedeniyle adına prim ve ceza tahakkuk ettirildiğini, borcun tamamının ödendiğini, ödenen miktarın devirden sonraya ait olduğunu, bu nedenle davalının sorumluluğunun bulunduğu, yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline ve % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı asıl, zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, cezaların ve eksik primlerin binanın kendisi tarafından satın alınmasından önceki döneme ait olduğunu, inşaatı % 80’ni tamamlanmış olarak aldığını, daha sonra % 20’lik kısım için tahakkuk eden sigorta primlerini ödediğini savunarak davanın reddine ve % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi heyet raporuna göre, davanın kısmen kabulune, itirazın 448.10 TL lik kısmının iptaline, bu miktara takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, tarafların tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 05.03.2012 tarih, 2012/15445 Esas ve 2013/4160 Karar sayılı bozma ilamında; Taraflar arasında düzenlenen 29/02/1996 tarihli ve 3494 sayılı düzenleme şeklinde devir senedi başlıklı noter devir senedinin 7. maddesinde; " Bu tarihe kadar olan tüm resmi kurumlardaki yükümlülükler satıcıya bu tarihten sonrakiler alıcıya aittir" şeklinde hükmün bulunduğu görülmektedir.Dosyada bir örneği bulunan SSK Genel Müdürlüğü Sigorta Teşfiş Kurulu Başkanlığı Kayseri Grup Başkanlığı'na hitaben yazılan 23/12/1997 tarihli sigorta müfettiş raporu ile Sosyal Sigortalar Kurumu Kayseri Sigorta Müdürlüğü'nce ... Sulh Ceza Mahkemesi'ne hitaben yazılan 24/06/1998 tarihli ve ... sayılı yazı içeriklerinden dava konusu edilen eksik işçilik bildirimi nedeniyle tahakkuk eden prim, gecikme zammı ve idari para cezalarının taraflar arasında düzenlenen noter devir senedi tarihi olan 29/02/1996 tarihinden sonraki döneme ilişkin olduğu anlaşıldığından noter devir senedinin 7. maddesi hükmü

uyarınca davalının sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece davacının ödemek zorunda kaldığı bu bedelleri davalıdan talep etmekte haklı olduğu gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. ” gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulüne, ... İcra Müdürlüğü’nün 2008/193 Esas sayılı dosyasında davalının borca yaptığı itirazın iptali ile 7.251,6 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 26.02.2015 tarih,2014/16668 Esas ve 2015/2686 Karar sayılı bozma ilamında; “Mahkemece, hüküm fıkrasında ''davacının davasının kısmen kabulü, kısmen reddi ile ... İcra Müdürlüğü 2008/193 Esas sayılı dosyasında davalının borca yaptığı itirazın iptali ile 7.251,6 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine...'' şeklinde hem itirazın iptali biçiminde hem de alacağın tahsili biçiminde hüküm kurulması doğru olmayıp infazda tereddüt yaratacağından davanın niteliğine uygun şekilde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle karar bozulmuş,mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davacının davasının kısmen kabulü, kısmen reddi ile Yahyalı İcra Müdürlüğü 2008/193 Esas sayılı dosyasında davalının borca yaptığı itirazın iptali ile 7.251,6 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine bu kez Dairemizin 26.02.2015 tarih,2014/16668 Esas ve 2015/2686 Karar sayılı bozma ilamı ile; “Mahkemece, hüküm fıkrasında ''davacının davasının kısmen kabulü, kısmen reddi ile ... İcra Müdürlüğü 2008/193 Esas sayılı dosyasında davalının borca yaptığı itirazın iptali ile 7.251,6 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine...'' şeklinde hem itirazın iptali biçiminde hem de alacağın tahsili biçiminde hüküm kurulması doğru olmayıp infazda tereddüt yaratacağından davanın niteliğine uygun şekilde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle verilen karar bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davalının takip öncesinde temerrüde düşürüldüğüne ilişkin yazılı bir belgenin olmadığı, dava konusu alacağa takip tarihinden itibaren faiz yürütmek gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,7.251,60 TL’nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde alacağının tahsili için başlatılan icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptaline ve takibin devamına yönelik istemde bulunmuştur. Mahkemece davanın niteliğine uygun bir şekilde karar verilmesi gerekirken davacının talebi dikkate alınmaksızın alacağın tahsili biçiminde hüküm kurulması doğru görülmemiş,hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2752, Karar No: 2011/2123, Tarih: 21.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/2752 E.  ,  2011/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, Korku ve kaygı yaratacak biçimde ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın kardeşinin lokantada yaralandığını öğrenmesi üzerine, lokantanın önüne gelerek oradan ayrılmış olan ...’u yokluğunda tehdit edip, kardeşinin yaralandığı olayda yer alan ve yakınan ...’un akrabası ve arkadaşı olan yakınanlar ...’un ve ...’ın ayaklarına doğru hedef gözetmeksizin ateş etmesi biçiminde gerçekleştiği kabul edilen eyleminin, TCY.nın 106/2-a, 43/2.maddelerine uyan, bir suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla yakınana karşı işlenen zincirleme silahlı tehdit ve kuşku, kaygı, panik yaratacak şekilde silahla ateş etme suçlarını oluşturacağı ancak, TCY.nın 44.maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren silahlı tehdit suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve yasal olmayan hukuki nitelendirme ile yakınan ...’a yönelik silahlı tehdit suçundan, yakınanlar ... ve ...’a yönelik TCY.nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanık tarafından suçta kullanılan silahın ve silahtan atılan mermiye ait boş kovan ya da çekirdeğin ele geçirilememesi karşısında, sonradan adli emanete alınan sanığa ait ruhsatlı silahın, suçta kullanılan silah olduğu kanıtlarıyla gösterilmeden müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9264, Karar No: 2011/5704, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9264 E.  ,  2011/5704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan Yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.