muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16339, Karar No: 2014/25143, Tarih: 23.09.2014

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli sebeplerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemeler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar kanuni faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır.

Davacının aralıklı çalışmalarının herbirinin iş sözleşmesinin feshi ile sonlanıp sonlanmadığı belirlenmeli ve bu feshe göre işçiye kanuni haklarının ödenip ödenmediği tespit olunmalıdır. Feshe göre işçilik haklarının ödendiği belirlendiğinde, önceki çalışmalarının tasfiye edildiği kabul edilmeli ve tazminat hesabı açısında daha sonraki çalışma süresine eklenmemelidir. Ancak yapılan ödemelerin kanuni hakların altında kaldığının anlaşılması halinde yine tasfiye esası benimsenmekle birlikte zamanaşımı def'i sebebiyle zamanaşımına uğramamış dönem için belirlenen fark alacaklar, her bir dönem ücretine göre belirlenmeli ve istekler yönünden karar verilmelidir.

İşçinin iş sözleşmesinin feshinde işçilik alacaklarının hiç ödenmediği anlaşıldığında, bu defa aralıklı çalışma süreleri birleştirilmeli ve en son tazminata hak kazanacak şekilde gerçekleşen feshe göre son ücret üzerinden hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Davacı, mülkiyeti dava dışı Mülkiyeliler Birliği Vakfı'na ait cafe-restorant işyerini işleten dava dışı K.. Turizm İşletmeleri A.Ş. nezdinde, 15.06.1997-31.10.2007 tarihleri arasında çalışmıştır. 15.11.2007-24.04.2012 tarihleri arasında da aynı işyerini işleten davalı şirket nezdinde çalıştığı sigortalı hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır.

Davalının temyiz dilekçesi ekinde, davacının imzası bulunan önceki işverence (dava dışı K.. Turizm İşletmeleri A.Ş. tarafından) düzenlenmiş kıdem-ihbar tazminatı hesap cetveli sunulmuş olup, anılan cetvelde, 10.950,43 TL Kıdem ve 1.045,27 TL ihbar tazminatı yer almaktadır. Aynı şekilde, temyiz dilekçesi ekinde, 31.10.2007 tarihli el yazısı ile yazılmış ibraname sunulmuş, bu ibranamede ise, davacının bütün ücretlerini, yapmış olduğu fazla çalışma karşılıklarını, hafta tatili ve genel tatil ücretlerini ve ulusal bayram günlerinden yaptığı çalışmalara ilişkin ücretlerini, 10.950,43 TL kıdem tazminatını ve 1.045,27 TL ihbar tazminatını aldığı belirtilmiştir. Ayrıca, dava dışı K.. Turizm İşletmeleri A.Ş.'ne ait yıllık ücretli izin defteri suretleri de temyiz dilekçesine eklenmiştir. Sözkonusu belgelerde de, davacının imzası gözükmektedir. Ödeme itirazı, hakkı ortadan kaldırabilecek nitelikte olup yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir. Bu belgelere karşı davacının beyanı sorularak, sonucuna göre davacının ihbar ve kıdem tazminatı ödenerek, 31.10.2007 tarihinden önceki dava dışı işveren nezdindeki hizmetlerinin tasfiye edilip edilmediğinin belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 lira duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3069, Karar No: 2018/10980, Tarih: 11.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/3069 E.  ,  2018/10980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Son oturum Segbis sistemiyle yüzüne karşı verilip 03.12.2014 tarihinde tefhim edilen hükmü; 1412 sayılı CMUK’nun 310/1. maddesi uyarınca bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 07.01.2015 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz istemi süresinde olmadığından temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 11.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7270, Karar No: 2011/9127, Tarih: 02.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/7270 E.  ,  2011/9127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan kurum vekilinin oturumlarda hazır bulunmadığı, sadece katılma istemini içeren dilekçeyi mahkemeye verdiğinin anlaşılması karşısında; hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre dilekçe yazım ücreti yerine yazılı şekilde maktu vekalet ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

“500,00 YTL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine” ilişkin bölümün hükümden çıkartılmasına ve 130,00 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine, karar verilmek suretiyle;

Sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19831, Karar No: 2015/7516, Tarih: 10.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/19831 E.  ,  2015/7516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili avukat ... ile .... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.11.2012 gün ve 2010/208 2012/673 sayılı hükmün Dairemizin 13.1.2014 tarih ve 2013/17385 2014/214 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, 9 kalem muhtelif ekipman alımına ilişkin ihalenin davalı uhdesinde kaldığını, davalı şirket ile 16/03/2009 tarihinde 172.250,00 TL bedelli sözleşmenin imzalandığını, işe ait teslim süresi 90 gün olup, bu sürenin 27/03/2009 tarihinde başladığını ve 25/06/2009 tarihinde sona erdiğini, davalının bu süre zarfında hiçbir teslimatta bulunmadığını, davalının yazılı müracaatı üzerine 40 gün cezalı ek süre verildiğini, daha sonra ihale konusu malzemelerin teslim edildiğini, ancak teslim edilen malzemelerin teknik şartnamenin 4.6.3.2 ve 4.6.7.2 maddelerine uygun bulunmadığını, 01/12/2009 tarihli yazı ile firmaya, uygun görülmeyen malzemelerin alınması ve yazının tebliğinden itibaren 90 gün içerisinde son kez uygun malzemeyi teslim etme hakları olduğunun bildirildiğini, bu süre içerisinde teslim edilmez ise yasa hükümlerinin uygulanacağının ihtar edildiğini, bu yazının 07/12/2009 tarihinde davalı firmaya tebliğ edilmiş olmasına rağmen ihale konusu malzemelerin süresi içerisinde teslim edilmediğini, yüklenicinin taahhüdünü yerine getirmemesi nedeniyle 11/03/2010 tarihinde sözleşmenin feshedildiğini ileri sürerek, teslim müddeti sonu olan 25/06/2009 tarihi ile malzemenin teslim edildiği tarih arasında geçen 53 gün ve 01/12/2009 tarihli yazının firmaya tebliğ tarihi olan 07/12/2009 tarihi ile sözleşmenin fesih tarihi arasında geçen 94 gün olmak üzere topla 147 gün için 12.660,38 TL gecikme cezası ve 704,96 TL kesin teminat ile güncelleştirilmiş tutarı arasındaki farkın, fesih tarihi olan 11/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, “davalının toplam 147 günlük gecikmeden dolayı 12.660,38 TL gecikme cezası ve güncellenen kesin teminat farkı 704,96 TL den sorumlu olduğu” kabul edilerek, toplam 13.365,34 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, davalı tarafından temyiz edilen hüküm, Dairemizce özetle, “….taraflar arasındaki sözleşmedeki kararlaştırma, BK. 158/2 maddesinde düzenlenmiş olan ifaya eklenen cezai şart niteliğinde olup, alacaklı sözleşmeye aykırılık halinde hem ifayı hem de cezai şartı isteyebileceği halde, davacı sözleşmeyi feshedip ifa talebinden vazgeçtiğinden cezai şart talep edemez. Öyle olunca Mahkemece cezai şarta yönelik talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” açıklamasıyla bozulmuş olup, davacı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1- Kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenler karşısında usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmadığından, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, ihale üzerine imzalanan 16.3.2009 tarihli sözleşmede öngörülen edimin yerine getirilmemesi nedeniyle, malzemelerin teslim edilmesi gereken tarih ile sözleşmenin fesih tarihi arasındaki 147 günlük dönem için gecikme tazminatının ödetilmesini talep etmiştir. Davalının, sözleşmede öngörülen normal ve cezalı süreler içinde ihale konusu malzemeleri teslim etmemesi üzerine sözleşmenin davacı tarafından 11.3.2010 tarihinde feshedildiği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, dava konusu edilen gecikme cezasının niteliği ve istenebileceği süreye ilişkindir. Davacı, sözleşmenin fesih tarihine kadar olan 147 günlük süre için gecikme tazminatı talep ederken davalı ise, sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle ifaya eklenen cezai şart niteliğinde olan bu tazminatın istenemeyeceğini savunmaktadır.

4735 sayılı Kamu İhale Kanununun 20 maddesinin 1. fıkrasında, yüklenicinin işi süresinde bitirmemesi üzerine, ihale dökümanında belirlenen gecikme cezası uygulanmak üzere, idarenin en az 10 gün süreli ve nedenleri açıkça belirtilen ihtarına rağmen aynı durumun devam etmesi halinde sözleşmenin idare tarafından feshedilebileceği belirtilmiştir. Taraflar arasındaki sözleşmenin “Gecikme Cezası” başlıklı 17.1.maddesinde “...mal teslim edilmediği takdirde geçen her takvim günü için yükleniciye yapılacak ödemelerden sözleşme bedeli üzerinden on binde beş oranında gecikme cezası kesilecektir.” 17.3. maddesinde “Bu gecikme, ihtarın yükleniciye tebliğinden itibaren 30 günü geçtiği takdirde idare sözleşmeyi feshedecektir.” “İdarenin Sözleşmeyi Feshetmesi” başlıklı 42. maddesinin 42.1.(a) bendinde de “Yüklenicinin taahhüdünü ihale dökümanı ve sözleşme hükümlerine uygun olarak yerine getirmemesi veya işi süresinde bitirmemesi üzerine, bu sözleşmenin gecikme cezasını düzenleyen maddesinde belirlenen oranda gecikme cezası uygulanmak üzere, idarenin 20 günden az olmamak kaydıyla bu sözleşmede belirlediği süreyi içeren ve nedenleri açıkça belirtilen ihtara rağmen aynı durumun devam etmesi ….halinde ayrıca protesto çekmeye gerek kalmaksızın kesin teminat ve varsa ek kesin teminatlar gelir kaydedilir ve sözleşme feshedilerek hesabı genel hükümlere göre tasfiye edilir.” hükümleri, İdari Şartnamenin “Gecikme Halinde Alınacak Cezalar” başlıklı 52. maddesinde ise “Yüklenici sözleşmeye uygun olarak malı süresinde teslim etmediği takdirde 30 gün süreli gecikme ihtarı verilecek olup, gecikilen her takvim günü için sözleşme bedelinin on binde beşi oranında gecikme cezası uygulanır ve bu gecikme ihtarına rağmen aynı durumun devam etmesi halinde, ayrıca protesto çekmeye gerek kalmaksızın kesin teminat gelir kaydedilir ve sözleşme feshedilerek hesabı genel hükümlere göre tasfiye edilir.” hükmü bulunmaktadır.

Böylece taraflar arasında kararlaştırılmış olan sözleşmede, normal teslim süresinin bitmesiyle davacı idarenin hemen fesih ihtarında bulunamayacağı, bunun için 30 gün bekleyeceği, buna karşılık davalı yüklenicinin de geçen her gün için sözleşme bedeli üzerinden on binde beş oranında ceza ödeyeceği kabul edilmiştir. 4735 sayılı yasaya tabi idareler kamu hizmeti ifa ederler. İhale işlemleri de bu hizmetin gereklerindendir. İhale ve mal teslimi işlemlerinin gecikmesi, hizmetin aksamasına, gecikmesine ve dolayısıyla kamunun bundan zarar görmesine neden olur. Bu yüzden bu tür sözleşmelerdeki ceza koşulu nitelendirilirken, idarelerin açıklanan özelliği gözden uzak tutulmamalıdır. Davacı, sözleşme ve idari şartnamenin yukarıda değinilen hükümleri uyarınca fesih ihbarından önce 30 gün beklemek zorunda kalmış ve böylece fesihten öncesine ait olmak üzere bu cezayı isteme hakkını kazanmıştır. Şu durumda taraflar arasında kararlaştırılan cezanın, 4735 sayılı yasanın amacına uygun bir kararlaştırma olduğunun, olayda Borçlar Kanununun seçimlik ceza ve ifaya eklenen ceza hükümlerinin uygulanma yeri olmadığının kabulü gerekir. O halde davacının, sözleşme ve şartnamede kararlaştırılan gecikme tazminatını isteme hakkı vardır. Ne var ki az yukarda değinilen sözleşme ve şartname hükümleri gereğince davacının gecikme tazminatı ile ilgili isteminin 30 günle sınırlı olmak üzere kabulüne karar verilmesi gerekirken, mahkemece 147 gün üzerinden gecikme tazminatına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. (Bkz. Dairemize ait aynı yöndeki E.2000/983, K.2000/1442 sayılı 22.2.2000 tarihli karar, Hukuk Genel Kurulu’nun E.2001/13-289, K.2001/299 sayılı 28.3.2001 tarihli kararı ile benimsenmiştir.)

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken, Dairemizce 13.1.2014 tarihli 2013/17385 E. 2014/214 K. sayılı ilamda sehven, “davacının cezai şart talep edemeyeceği” belirtilerek kararın bozulduğu bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davacının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemize ait 2013/17385 E. 2014/214 K. sayılı ilamın kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan değişik nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle, karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemize ait 13.1.2014 tarihli, 2013/17385 E. 2014/214 K. sayılı ilamın kaldırılmasına, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3326, Karar No: 2019/2180, Tarih: 25.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3326 E.  ,  2019/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 29/09/2015 gün ve 2015/15 - 2015/444 sayılı kararı onayan Daire'nin 14/03/2017 gün ve 2015/13680 - 2017/1494 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalının ... Şubesi müdür yardımcısı Ahmet Öner’in müvekkiline ait hesaplarla, rızası olmaksızın müvekkili adına kredi kullandığını, EFT, havale yaptığını, internet bankacılığını kullanarak müvekkilinin mevduatını zimmetine geçirdiğini, banka çalışanının müvekkili gibi diğer hesap sahiplerinin hesapları ile oynadığını, usulsüz evraklarla krediler kullandırıldığını, usulsüz imzalar ile hesaptan para tahsil edildiğini, hesap sahiplerinin dolandırıldığını, hakkında başlatılan soruşturma sonucunda aleyhine ceza davası açıldığını ileri sürerek şimdilik 141.335 TL’nin 08.01.2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14264, Karar No: 2014/3159, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/14264 E.  ,  2014/3159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

“Görevi yaptırmamak için direnme” suçuna “yardım” suçunda sanık hakkında TCK'nın 43.maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

06.03.2010 tarihinde çıkan olaylar nedeniyle tatil edilen Diyarbakırspor-Bursaspor maçı sonrası konuk takım kafilesini havaalanına ulaştırmakla görevli ekip içinde olan polis memurları katılanların 21 DK 446 (21 A 0651) ve 21 EP 391 (21 A 0022) plakalı otobüslerle seyir halindeyken Sento-Kılavuz caddesinin kesiştiği, üst geçit mevkiine geldiklerinde, yolu ortalamış dolayısıyla geçişi engelleyecek şekilde durdurulmuş sürücüsü-sanık olan (içinde hakkında beraat kararı verilen ... ile soruşturma aşamasında tefrik kararı verilen Ercan Karataş'ta olduğu halde) 21 FL 312 plakalı aracın kaldırılması defalarca ikaz edilmesine rağmen araç içindeki sanık tarafından çekilmemesi sırasında bir anda mahalde kalabalıklaşan kimlikleri tespit edilemeyen yaya grubunun taş ve sopalarla kafile ve resmi araçlara saldırmaları sonucu polis otobüslerinin 06.03.2009 tarihli tutanakta tespit olunduğu üzere muhtelif şekilde zarara uğraması, polis memuru-katılan ...'ın

atılan taş ve kırılan cam parçaları nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması, diğer şikayetçi polis memurlarının da benzer biçimde yaralanmalarına teşebbüs edilmesi eylemlerinin “nitelikli mala zarar verme”, “kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs” suçlarına “yardım etme” suçlarını oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Sanığa yüklenen “kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarına yardım etme” eylemlerinin bir bütün halinde değişen vasfa göre “Görevi yaptırmamak için direnme” suçuna “yardım etme” suçunu oluşturduğunu, öte yandan sürücülüğünü yaptığı aracı yolu kapatacak şekilde bilinçli park ederek grubun resmi otolara zarar vermelerine “yardım ettiğini” bu nedenlerle “mahkumiyetine” karar verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında yukarıda belirtilen eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 20/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5338, Karar No: 2015/6864, Tarih: 04.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/5338 E.  ,  2015/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16540, Karar No: 2011/6142, Tarih: 07.04.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/16540 E.  ,  2011/6142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizli 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :14.5.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı baba karşılık davasıyla velayetin değiştirilerek kendisine verilmesini de istemiştir. Bu talep çocukla kişisel ilişki kurulması isteğini de kapsamaktadır. Velayet talebi reddedilen davalı-davacı babadan çocuğa yönelik mevcut ya da muhtemel bir tehlikenin varlığı da ileri sürülmediğine göre çocukla baba arasında uygun bir kişisel ilişki düzenlenmesi kanuni zorunluluktur. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte açıklanan nedenle kişisel ilişki yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışındaki temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.07.04.2011(Prş)