muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12133, Karar No: 2022/17182, Tarih: 19.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/12133 E.  ,  2022/17182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Avukat Devran Gümüş, dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra sunduğu 11/11/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 19.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5328, Karar No: 2016/3065, Tarih: 02.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5328 E.  ,  2016/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ .:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin... Mahallesi 298 ada 12-13-22 parseller ile 296 ada 12-13-14 parseller ve 407 ada 3-4 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, davalı ... Genel Müdürlüğünün Mahkeme kararı ile davacıya ait taşınmazlar üzerine sonradan ...ğini, konulan bu şerhe istinaden davacı tarafından ihtirazi kayıtla davalı hesabına 43.407,00TL taviz bedeli yatırıldığını, vakfın gayri sahih vakıf hükmünde olduğunu, taviz bedelinin haksız yere alındığını iddia ederek 43.407,00TL'nin ödeme tarihi olan 19.10.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davaya konu taşınmaz üzerinde Kayseri İdare Mahkemesinin 2003/1340 sayılı kararı ile Nişancı Mehmet Paşa Vakfı şerhi konulduğunu, vakfın kadim ve sahih vakıflardan olduğunu ve tavize tabi bulunduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; dosya üzerinden alınan bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davacının taviz bedeli ödemesinin gerektiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5737 sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Sözü edilen 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmünce; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki, tapu kayıtlarında icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı Vakıf; zemini vakıf üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder.

.../...

-2-

Bu halde somut uyuşmazlığın çözümü için “Nişancı Mehmet Paşa Vakfının” mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu farklı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığı keşfen ve uzman bilirkişiler marifetiyle saptanmalıdır.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu farklı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığı keşfen ve uzman bilirkişiler marifetiyle saptanmalıdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında; vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan saptanması bu tür davalarda önem kazanmaktadır.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporu ise, dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde hazırlanmıştır.

O halde mahkemece; dosya arasında bulunan davaya konu taşınmaza ait tapu kayıtları ve vakfiye örneği ile birlikte uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile mahallinde keşif yapılarak yukarıdaki ilkeleri kapsar biçimde rapor alınması sağlandıktan sonra sonucuna uygun bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Katip:H.A
Yargıtay — Esas No: 2011/4107, Karar No: 2011/6377, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4107 E.  ,  2011/6377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1527, Karar No: 2019/12480, Tarih: 17.10.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/1527 E.  ,  2019/12480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 07.05.2015 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 01.06.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 17.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12095, Karar No: 2014/7638, Tarih: 13.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12095 E.  ,  2014/7638 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

4. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2013/12095

KARAR NO : 2014/7638

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kozluk Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2010/437-2012/230

Davacı S.. B.. vekili Avukat Ö.K. tarafından, davalı R.. T.. vdl. aleyhine 24/08/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın birkısım davalılar yönünden esastan reddine ve bir kısım davalılar yönünden de görevsizlik kararı verilmesine dair 18/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılar, L.. D.., K.. A.., K.. G.., C.. B.. yönünden verilen görevsizlik kararına yönelik temyiz itirazları yönünden;

Dava, kurum zararına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece açılan davanın birkısım davalılar yönünden esastan reddine, bir kısım davalılar yönünden ise mahkemenin görevsiz olduğuna dair karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Kozluk Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi'nin kuruluş aşamasında satın alınan malzemelerin fiyat karşılaştırmalarının Malzeme Kaynakları Yönetim Sistemi (MKYS) üzerinden yapılmadığını, davalılar hakkında düzenlenen müfettiş raporunda davalıların malzemeleri piyasadan yeterli araştırmaları yapmadan pahalıya aldığının tespit edildiğini ve kurumun zarara uğratıldığını iddia ederek uğranılan zararın davalılardan tazminini talep etmiştir.

Davalılar iddiaların gerçek olmadığını herhangi bir kasıt ya da kusurları bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar L.. D.., K.. A.., K.. G.., C.. B.. açısından iş bu davada sulh hukuk mahkemesi görevli olduğundan mahkemenin görevsizliğine, diğer davalılar Tuncay Vural, R.. T.., N.. G.., T.. S.., S.. A.., V.. E.., C.. Y.., K.. P.. yönünden ise davanın esastan reddine, karar verilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde haklarında görevsizlik kararı verilen davalılar yönünden de fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla talepte bulunmuş olup dosya içerisinde zarar hesabına dair alınmış bir hesap raporu da mevcut değildir, 6100 sayılı HMK. 1. ve devamı maddeleri de dikkate alındığında; mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalılar, T. V., R.. T.., N.. G.., T.. S.., S.. A.., V.. E.., C.. Y.., K.. P.. hakkındaki davanın esastan reddine yönelik olarak yapılan temyiz itirazları yönünden;

2-Davalılar, T. V., R.. T.., N.. G.., T.. S.., S.. A.., V.. E.., C.. Y.., K.. P.. hakkındaki davanın esastan reddine yönelik olarak yapılan temyiz itirazları yönünden;

Mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporu farazi değerlendirmeleri içeren taraf iddialarını karşılamayan herhangi bir piyasa ya da fiyat araştırması ya da karşılaştırması yapmayan, ayrıntılı, açık ve denetime elverişli olmayan eksik inceleme ile düzenlenmiş bir rapor olup bu rapor dayanak alınarak açılan davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Mahkemece, bilirkişi incelemesine esas oluşturacak olan bilgi ve belgeler dosya içerisine alınarak ve içerisinde emekli sayıştay uzmanı da bulunan üç kişilik yeni bir bilirkişi kurulundan ayrıntılı, açık ve denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmek üzere eksik inceleme ile verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA 13/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3439, Karar No: 2011/18201, Tarih: 01.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/3439 E.  ,  2011/18201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 19.02.2002 günü itibariyle temyiz inceleme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, dava konusu taklit kitapların, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 138.maddesiyle değişik 7/1.maddesinin 1.fıkrasının 1.bendi hükmü karşısında miktar ve değer itibariyle kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulması suç oluşturacağından söz konusu taklit kitapların 5846 sayılı kanun, 5237 sayılı TCK.nun 54/4.maddesi uyarınca müsaderesine, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3920, Karar No: 2018/3163, Tarih: 08.05.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/3920 E.  ,  2018/3163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 43/2, 62, 52/2, 53, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 09/04/2003-10/09/2007 tarihleri arasında ... Sinemalarında gişe şefi olarak çalıştığı, çalıştığı dönem içerisinde tam bilet parası alıp öğrenci bileti sattığı, ayrıca bilet satmaksızın sinemeya seyirci soktuğu ve sinema büfesinden parasını vermeksizin ürün alarak atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda;

Sanığın gişe şefi olup, bilet satma görevinin olmaması, ancak gişe personelinin vermiş olduğu kısa molalarda gişede bulunması, gişede açık çıkması halinde sorumluluğun doğrudan gişe personeline ait olması, alınan tanık beyanlarında hiç kimsenin kendi gişesinde açık çıktığını belirtmemesi, ayrıca AVM çalışanları ve sinema personelinin sinemaya ücretsiz giriş haklarının bulunması nedeniyle sinema seansındaki seyirci sayısının satılan bilet sayısından fazla olmasının bu sebepten de kaynaklanabileceği, sinemada büfe şefi olarak çalışan ...'ın büfede açık olmadığına yönelik beyanı ve alınan tanık beyanlarının birçoğunun görgüye dayalı bilgilerinin olmaması, bir kısmının bu söylentilerin sanığın çalışma şeklinden hoşnut olmayan kişilerden çıktığını belirtmeleri, bununla birlikte katılanın zararın tespitine yönelik olarak herhangi bir belge ibraz edememesi ve olay tarihinden yaklaşık 3 yıl sonra şikayetçi olması hususları da dikkate alındığında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözönüne alındığında sanığın atılı suçtan cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uyğun olmayan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suç tarihinin sanığın işyerinde çalıştığı 09/04/2003-10/09/2007 tarihleri olmasına rağmen, hükümde 06/08/2010 olarak yazılması suretiyle hataya düşülmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.