muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5200, Karar No: 2017/4603, Tarih: 23.05.2017

Müdahil ... ve ..., dava konusu parselin eski tapu kaydı mirasçısı olan ....'dan Kadıköy 25. Noterliğinde 05/03/2012 tarihinde hisse satın aldıklarını belirterek, bu hisselerin müdahiller adına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Müdahil ...; dava konusu parselin ifrazı ile oluşan 184 ada 45 ve 49 sayılı parsellerin kendi kullanımında olduğunu belirterek adına tescil kararı verilmesini istemiştir.

Mahkemece, 59 sayılı Orman Kadastro Komisyonunca 17/03/1988 tarihinde ilan edilen çalışmalar ile LXII ve LXIII poligon sayısı verilerek 2/B uygulaması ile Hazine adına orman sınırı dışına çıkartılan alanlara tapu maliklerin itirazlarının söz konusu olamayacağı, bu tür yerlerin kanunen Hazine adına çıkartılabileceği gerekçesiyle davacı, birleştirilen davacı ve tapu kaydına dayanan müdahillerin davalarının reddine; müdahil ..., ..., Bilal Emanet, ..., ..., Bekir Namık Ziya, ..., ..., ..., Abdullah Koçan yönünden; 2/B uygulamasından sonraki tarihlerde doğan hakka dayandıklarından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 26. maddesine göre davaya bakma görevinin genel yetkili asliye hukuk mahkemesinde bulunduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, 184 ada 7 ve 186 ada 3 sayılı parsellerde 59 sayılı Orman Kadastro Komisyonunca 17/03/1988 tarihinde LXII, LXIII poligon sayısı verilerek orman sınırı dışına çıkarılan alanların, 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B Maddesi uyarınca orman niteliğini yitirdiğinin tespitine, 2/B vasfı ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ... ve arkadaşları, ... ve arkadaşları, müdahiller ....t ve arkadaşları, ..... ve arkadaşları, Hazine, Orman Yönetimi ve Karayolları Genel Müdürlüğü ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 1988 yılında ilan edilen 2/B madde uygulamasına itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre 1940 yılında yapılıp, 29/06/1940 tarihinde ilan edilerek 29/09/1940 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 04/02/1981 tarihinde ilan edilen 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması, 12/02/1986 tarihinde ilan edilen 2896 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1987 yılında yapılıp 17/03/1988 tarihinde ilan edilen 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1987 yılında yapılan imar uygulaması, 1958 yılında 2613 sayılı Kanuna göre yapılan tapulama çalışması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman bilirkişi raporlarına göre, davanın gerçek kişiler tarafından açılan 59 sayılı Orman Kadastro Komisyonunca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarma işlemine itiraz niteliğinde; taşınmazların kişiler adına orman sınırı dışına çıkarılması istemine ilişkin olduğu, çekişmeli taşınmazların 1940 yılında yapılan ilk orman kadastrosunda Devlet ormanı sınırları içinde kaldığı, tahdidin kesinleşmesiyle Temmuz 1947 tarih 41 sayılı orman niteliğinde tapu kaydı oluşturulduğu, arazi kadastrosunda da orman niteliğiyle tespit ve tescil edildiği, davacı ve bir kısım müdahillerin dayandığı kök temessük kaydından gelen tapu kayıtlarının 4785 sayılı Kanun karşısında hukuki değerini yitirdiği, 5658 sayılı Kanuna göre iade edilecek yerlerden olmadığı, öncesi Devlet ormanı olup da sonradan 1987 yılında LXII, LXIII poligon numaraları verilerek 2/B uygulaması ile orman sınırı dışına çıkarılan taşınmazların Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılmalarının yasal zorunluluktan kaynaklandığı, bu yerlerde imar uygulaması da yapılamayacağı, zilyedlikle kazanılmasının da

mümkün olmadığı belirlenerek, gerek tapuya, gerekse zilyetliğe dayalı davaların reddine; orman sınırı dışına çıkarmaya ilişkin askı ilanından sonra doğan tapu dışı temlik ve devirlere dayanan müdahiller yönünden mahkemenin görevsizliğine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak; dava mülkiyete değil, orman sınırı dışına çıkarma işlemine itiraz niteliğinde olup, bu davalarda mahkemece tapuya tescil yönünde hüküm kurulamayacağı, davanın kabulü veya reddi ile yetinilmesi gerektiği halde; “2/B niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili “yönünde hüküm kurulmuş olması ve ifraz parselindeki kamulaştırma şerhi nedeniyle davada taraf olan davalı ... Genel Müdürlüğü lehine vekalet ücreti takdir edilmemiş olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple, hükmün 2. bendinde yazılı “...davalarının reddine” ibaresinden önce gelmek üzere “6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması ile orman sınırı dışına çıkarılan LXII, LXIII poligon sayılı taşınmazlara ilişkin" ibaresi yazılmak suretiyle düzeltilmesine, takip eden “ Beykoz Anadolu Hisarı mahallesi 184 ada 7 sayılı parsel, 186 ada 3 sayılı parsellerde 59 sayılı Orman Kadastro Komisyonunca 17/03/1988 tarihli karar ile orman sınırı dışına çıkarılan LXII, LXIII sayılı bölümlerin Orman Kanununun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2. maddesi uyarınca orman niteliğinin yitirdiğinin tespitine, bu alanların 2/B vasfı ile Hazine adına tapuya tespit ve tesciline” cümlesinin hükümden çıkarılmasına, 7. bentden sonra gelmek üzere, “davalı ... Genel Müdürlüğü kendisini vekille temsil ettirdiğinden Kadastro Kanununun 31/3 maddesi uyarınca 500,00.-TL vekalet ücretinin görevsizlik kararı verilen müdahiller dışında kalan müdahil ve davacılardan alınarak adı geçen davalıya verilmesine” cümlesinin yazılmasına ve Karayolları Genel Müdürlüğü dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın 370/2 maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilen 1480,00.-TL vekalet ücretinin davacı ve müdahillerden alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... Genel Müdürlüğüne verilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 23/05/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19890, Karar No: 2015/25490, Tarih: 24.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19890 E.  ,  2015/25490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şirvan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2014/1-2014/418

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2681, Karar No: 2015/1102, Tarih: 03.03.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/2681 E.  ,  2015/1102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Mahkemece davaya konu edilen kuyuların inşasına ilişkin olarak davacının edimini tam ifa etmediği bu nedenle davacı idarenin edimini tam olarak ifa ettikten sonra devir alma çağrısında bulunabileceği ve iş bedelinin talep edebileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Yanlar arasında tarihsiz adi yazılı “ön sözleşme” yapılmıştır. Bu sözleşme, özel hukuk hükümlerine göre kurulmuştur (BK.md.119). Davalı, bu sözleşme ile yeraltı suyundan sulama suyu temini maksadıyla projeleri hazırlanarak sondaj kuyuları inşaası, motopomplarla techizi, motopomp barakaları, sulama ve elektrik tesislerinin inşaası işlerinin yapımını yüklenmiştir. Yanlar arasındaki sözleşme, Borçlar Kanunu'nun 355. maddesinde tanımlandığı üzere; niteliğince bir “eser” sözleşmesidir. Davacı iş sahibi; davalı ise yüklenicidir.

Sözleşmenin 3. maddesinde; iş-eser bedeli yaklaşık olarak (331.404,75 TL) kararlaştırılmış; ancak, tesislerin ikmâlini müteakip yapılacak kat'i hesaplara göre tespit edilecek olan kat'i bedellerin geri ödemeye esas olacağı açıklanmıştır. Sözleşmenin 4. maddesi, "Kooperatif, iaderece inşası yapılan yeraltı suyu pompaj tesislerini sonradan tanzim edilecek “Devir Sözleşmesi” esasları dahilinde devralmayı, bu tesisleri “167 Sayılı Yeraltı Suları Hakkında Kanun”, “Yeraltı Suları Tüzüğü”, “Yeraltı Suları Teknik Talimatnamesi” ile ekteki “Yeraltı Suyundan Sulama Tesislerine Ait İşletme, Bakım ve Onarım Talimatı” hüküm ve esaslarına göre işletmeyi peşinen kabul eder." hükmünü içermektedir. Sözleşmenin bu hükmü gereğince, taraflar, yapılan tesislerin davacıya devri için ayrıca bir “devir sözleşmesi” yapılmasını yüklenmişlerdir. Devir sözleşmesininde, yapılması yüklenilen eserin, tamamlanmış olmasıyla birlikte yapılacağı kuşkusuzdur. Borçlar Kanunu'nun 22. maddesi gereğince, taraflardan herbiri ön sözleşme ile diğer taraftan asıl sözleşmenin yapılmasını sözleşmenin yapılmasını istemek hakkını elde eder. Taraflardan biri, ön sözleşme ile yüklendiği edimi yerine getirmediği takdirde diğer taraf, Borçlar Kanunu'nun 106. maddesinde belirtilen seçimlik haklardan birini kullanmak durumundadırlar.

Yanlar arasındaki uyuşmazlık, esasen ön sözleşmenin uygulanmasından kaynaklanmaktadır. Davacı, iddiasında geri ödenmesi gereken iş bedelinin, 2010 yılı maliyet tablosuna göre hesaplanan miktar olması ve devir sözleşmesinin bu miktar esas alınarak yapılması; davalı taraf ise, savunmasında kuyuların eksiksiz olarak tamamlanmadığını bu nedenle idarenin edimini ifa etmeden teslime zorlayamayacağını savunmuştur.

Mahkemece alınan 13.06.2012 tarihli bilirkişi kurulu raporunda 58022 ve 58021 numaralı sondaj kuyularında sorun olmadığı, 58023 numaralı sondaj kuyusu pompasının değiştirilmesi, test vanası akması imalatının yapılması gerektiği, sondaj kuyularının elektrik imalatlarının projesine uygun olarak yapıldığı belirtilmiştir. O halde, sözleşme konusu iş-eser, kabulü reddedilemeyecek derecede tamamlanmış olarak yüklenici tarafından eser sahibine teslim edildiğinden teslim tarihi itibarıyla iş bedelinin saptanması gerekir. Bir eserin tamamlanmış olması, eserin objektif ölçüler içinde amaca uygun olarak kullanılabilir durumda olduğunun saptanmasıyla mümkündür.

Sözleşmede, iş bedelinin belirlenmesi yöntemini belirleyen bir hüküm veya sözleşmenin yollama yaptığı bir düzenleme bulunmadığına göre iş bedeli, Borçlar Kanunu'nun 366. maddesinde öngörülen yasal yönteme göre belirlenmelidir. Anılan Yasa hükmüne göre, yanlarca önceden kararlaştırılmamış veya yaklaşık olarak kararlaştırılmış olan eser bedeli yapıldığı somut olayda ikmâl edilip teslim edildiği zamandaki serbest piyasa fiyatlarına göre, bilirkişi ya da bilirkişi kurulu aracılığıyla yapılacak inceleme sonucu mahkemece belirlenir.

Tüm bu sebeplerle, mahkemece yapılacak iş; 6100 sayılı HMK'nın 266 ve devamı maddelerine uygun seçilecek uzman bilirkişiler aracılığı ile yerinde keşif yapılarak, 13/06/2012 tarihli uzman bilirkişi kurulunun hazırladığı rapor doğrultusunda teslim gereken tarihe göre ve Borçlar Kanunu'nun 366. maddesindeki yasal yönteme uygun şekilde davalının hakettiği iş bedeli tespit edilerek davanın karara bağlanmasından ibaret olmalıdır.

Mahkemece, yanlış değerlendirme ve nitelendirme sonucu yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davacı yararına BOZULMASINA ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme istemindebulunulabileceğine 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9243, Karar No: 2019/12938, Tarih: 24.10.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/9243 E.  ,  2019/12938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TCK.nın 245/3 maddesi uyarınca hapis cezası ile birlikte tayin olunan 120 gün adli para cezasında TCK.nın 43/1 maddesi gereği 1/4 oranında arttırım yapılırken adli para cezasının hesap hatası sonucu 162 gün yerine, 150 gün olarak, TCK.nın 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken 135 gün adli para cezası yerine 125 gün adli para cezası olarak, TCK.nın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilmesi sırasında 2700 TL adli para cezası yerine 2250 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığa savunma hakkı tanınmadığına, yasal değişiklikler ve CMK.nın 231. maddesinin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20135, Karar No: 2024/9285, Tarih: 09.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/20135 E.  ,  2024/9285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/371 E. 2015/42 K.

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24.03.2015 tarihli ve 2013/371 Esas, 2015/42 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden (UYAP) temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 19.12.2022 tarihinde katılanın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243 üncü maddesi uyarınca katılanın ölmesi nedeniyle katılma hükümsüz kalmış olup mirasçılarının katılanın yasal haklarını takip etmek üzere davaya katılma hakları olduğu dikkate alınarak, katılanın mirasçıları saptanıp onlara tebligat yapılarak temyiz etmeleri durumunda dilekçeleri de eklenerek ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dava dosyasının

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1844, Karar No: 2013/1576, Tarih: 13.11.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/16-1844 E.  ,  2013/1576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

Taraflar arasındaki "kadastro " davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Marmaris Kadastro Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen   6.10.2011  gün ve   2010/6 E. 2011/403 K.sayılı kararın incelenmesi bir kısım davacılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 16.Hukuk Dairesi'nin 19.06.2012 gün ve 2012/2960-5479 sayılı ilamıyla bozularak, dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Bir Kısım Davacılar vekili ve Davalı Maliye Hazinesi vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "eski kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma  nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440.maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içinde  karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2013 gününde  oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2750, Karar No: 2010/5487, Tarih: 14.07.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/2750 E.  ,  2010/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/46069

MAHKEMESİ :(ÇORLU) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 06/02/2008 - 236/6

SUÇ :Kasten birlikte öldürme

İ. Ö. kasten birlikte öldürmekten sanıklar A.. A.. ve S.. A..'nun yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (ÇORLU) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06/02/2008 gün ve 236/6 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafi ve katılanlar vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- CMK.nun 226/4.maddesi uyarınca sanık Asım müdafine ek savunma hakkı tanındığı, esas hakkındaki mütalaaya yönelikte sanık müdafinin savunmada bulunduğu anlaşılmakla,sanık Asım’ın yakalama kararı infaz edilerek ek savunması alınması gerektiğine yönelen tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

2- a)Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; aynı suçtan yargılanan sanıklar Sinan ve Asım arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, savunmalarının ayrı ayrı müdafiler yerine aynı müdafi tarafından yaptırılması suretiyle CMK’nun 152 ve Avukatlık Kanunun 38. maddelerine aykırı davranılması,

b)14/09/2005 günlü oturumda sanık Sinan’ın, CMK.nun 147.maddesinde yazılı hakları hatırlatılmadan savunmasının alınması suretiyle CMK.nun 191.maddesine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanıklar müdafileri ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin, hükümlerin farklı gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 14/07/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13623, Karar No: 2016/22921, Tarih: 30.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/13623 E.  ,  2016/22921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4708 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda değişiklik göstermeyen tevilli ikrar mahiyetindeki savunmaları, sanık savunması ile uyumlu tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın yapı sahibiyle yapı denetim şirketi arasında düzenlenmesi gereken hizmet sözleşmesi ile yapıya ilişkin bilgi formu düzenlemeksizin ve inşaat alanında denetim yapmaksızın yapı ruhsatına imza attığı anlaşılmakla, üzerine atılı suçtan mahkumiyeti yerine yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

2-Karar başlığında suç tarihinin 17/01/2007 olması gerekirken 2007 olarak yanlış gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.