muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/67, Karar No: 2006/64, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-67 E., 2006/64 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-67 E., 2006/64 K.**

**- BAZI İDARİ MAKAMLARA, YARGI MERCİİ OLMADIKLARI HALDE, YAPTIRIM UYGULAMA BAKIMINDAN KENDİLERİNE KISMEN KAZA YETKİSİ VERİLMİŞ MAKAMLAR OLMALARI

- KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNUNA MUHALEFET ETME SUÇUNDAN SANIK KİŞİ

- KOVUŞTURMA KONUSU FİİLİN KABAHAT OLUŞTURDUĞUNUN ANLAŞILMASI HALİNDE MAHKEME TARAFINDAN İDARÎ YAPTIRIM KARARI VERİLMESİ**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı" gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıkta yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre de Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş, dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesi eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonu ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığını ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğunu belirterek karşılıklı görevsizlik kararı vermiş iseler de, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın 24. maddesinde; "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir." hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün ve 474-817 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 28.03.2006 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4705, Karar No: 2021/2257, Tarih: 26.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/4705 E.  ,  2021/2257 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... Çelik Fabrikası T.A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/02/2010 tarihinden itibaren davalı asıl işveren ... A.Ş adına uzman hekim olarak çalışmakta olduğunu, davacının iş akdinin işyerinin kapatılacağını öne sürerek 10/04/2016 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle fesih edildiğini, davacının çalışma döneminde günde 4-5 saatin üzerinde fazla çalışma yaptırıldığını, ayrıca 2013 yılının aralık ayından 2016 yılının nisan ayına kadar her ay bir hafta icap nöbeti tutturulduğunu, ancak fazla çalışma ücretlerinin kendisine ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma, yıllık ücretli izin, hafta tatili, prim, ulusal bayram ve genel tatil ile toplu iş sözleşmesi ve sosyal haklardan kaynaklanan fark ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının istihdam edildiği ...Medikal A.Ş ile ... T.A.Ş arasındaki hizmet alım sözleşmesine yönelik ilişkinin yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere muvazaaya dayandığı, davacı işçinin iş güvencesi haklarını engellemeye yönelik işveren değişikliği yapıldığı kanaatine varıldığı, 02/10/2017 tarihli ek bilirkişi raporunda dönemler itibariyle ödenen ve ödenmesi gereken brüt ücretler tablo halinde ortaya konulduğu, yapılan hesaplamanın dosya kapsamına uygun bulunarak hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraflar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, “I-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun ESASTAN REDDİNE,

II-Davalılar vekillerinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı kısmen esastan kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının KALDIRILMASINA,

III-Davanın Kısmen Kabulüne,

1-Brüt 10.407,33 TL izin ücretinin 100,00 TL tutarındaki kısmının dava tarihi olan 05/05/2016 tarihinden, kalan kısmının ise ıslah tarihi olan 07/10/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine,

2-Fark ücret alacağı talebinin reddine,

3-Fazla çalışma ücreti talebinin reddine,

4-Genel tatil ücreti talebinin reddine,

5-Hafta tatili ücreti talebinin reddine,

1-Brüt 10.407,33 TL izin ücretinin 100,00 TL tutarındaki kısmının dava tarihi olan 05/05/2016 tarihinden, kalan kısmının ise ıslah tarihi olan 07/10/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine,

2-Fark ücret alacağı talebinin reddine,

3-Fazla çalışma ücreti talebinin reddine,

4-Genel tatil ücreti talebinin reddine,

5-Hafta tatili ücreti talebinin reddine,

6-Yasal kesintilerin ödeme anında dikkate alınmasına,” karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar, davacı vekili ile davalı ... Çelik Fabrikası T.A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı Açısından;

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.Dosya içeriğine göre; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 10.407,33 TL. olup, karar tarihi itibari ile geçerli 58.800,00 TL'lik kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Davacı Açısından;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı Açısından;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, icap nöbetinde geçen sürenin haftalık fazla çalışma süresinin belirlenmesinde dikkate alınıp alınmayacağı ve bu bağlamda davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut uyuşmazlıkta, davalı işyerinde uzman hekim olarak görev yapan davacı, çalıştığı sürede günlük 4-5 saatin üzerinde fazla çalıştığı, ayrıca 2013 yılının Aralık ayından 2016 yılının Nisan ayına kadar her ay bir hafta icap nöbeti tutturulduğu, ancak karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma ücret alacağını talep etmiş, yargılamanın 1 nolu celsesinde de davacı asil aynen “2013 yılından 2016 Nisan'a kadar hep aynı maaşı aldım, altı doktor altı haftada bir icap nöbeti tutardık, pazartesiden pazartesiye 7/24 hazır bulunurduk, icap nöbetlerinin karşılığını alamadık.” yönünde açıklama yapmıştır. Dosya içeriğine ve bilhassa davacı asilin kendisini bağlayıcı açıklamalarına göre; davacının altı haftada bir nöbet esası ile dönüşümlü olarak bir hafta 7/24 icap nöbeti tuttuğu ispatlanmıştır. Nitekim davacının icap nöbeti tuttuğu olgusu Mahkemenin de kabulündedir. Öte yandan; dosya kapsamındaki belgelere göre, davacının icap nöbeti tuttuğunda kaç kez göreve geldiği ve görevin kaç saat sürdüğü net olarak tespit edilememekte olup fiili olarak davacının nöbetlerde iş başında geçirdiği sürenin belirlenmesi ve buna bağlı olarak haftalık ne kadar fazla mesai yaptığının tespiti mümkün gözükmemektedir. Ayrıca davacının icap nöbeti sırasında işyerinde olmadığı evinde veya tercih ettiği başka bir yerde zamanını geçirdiği, çağrılması durumunda göreve gittiği dolayısıyla çağrılmadığı zamanlarda imkanı ölçüsünde serbest hareket edebildiği anlaşılmaktadır. Ancak yapılan işin niteliği gereği icap nöbeti esnasında sadece çağrılma durumunda işyerine gidiliyor olunsa da geri kalan zamanı işçinin tamamen özgür hareket ederek geçirmesi de beklenemez. Zira işçi çağrılmaya hazır olarak beklemektedir ve işverence çağrıldığında makul bir süre içerisinde görevi başında olmak zorundadır. Bu anlamda işçi icap nöbeti esnasında şehir dışına çıkamaz veya işyerine uzak bir yere gidemez.Ne var ki; ihtiyaç duyulduğunda işyerine gidilmek zorunda olması icap nöbetinde geçen tüm sürenin çalışma süresinden sayılmasını gerektirmez. Davacının nöbet sırasında işyerine giderek gerçekleştirdiği çalışma sebebiyle geçen süre, çalışma süresinden sayılacaktır. İşyerine gitmesini gerektirecek bir durumun ortaya çıkmaması durumunda ise, uygun bir sürenin çalışma süresinden sayılması hakkaniyet gereğidir.

Tüm bu hususlar dikkate alınarak yerleşik hale gelen içtihatlar ile icap nöbetinde fiilen daha fazla çalışıldığı kanıtlanmadığı takdirde, icap nöbetinde geçen sürenin 1/8’nin çalışma süresinden sayılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Şüphesiz davacı tarafından kanıtlanan fiili çalışma süresi daha fazla ise bu süre haftalık çalışma süresine eklenecektir. (Örneğin, (Kapatılan) 22 HD.’nin 2017/24855 esas, 2017/21917 esas, 2016/29576 esas ve 2017/30537 sayılı kararları).

Bu durumda; Mahkemenin “davacının icap nöbetinde işyerinde beklemediği, sorun olduğunda çağrıldığı, sorun çözüldükten sonra yeniden işyerinden ayrıldığının anlaşıldığı, davacının normal mesaisinin bitiminden sonra tuttuğu icap nöbetinde normal mesai saatlerindeki gibi çalışmadığı, davacının icap nöbetlerinde çağırıldığında fiili olarak ne kadar süre icap ettiğinin dosya içeriğinden anlaşılamadığı, bu durumda davacı yanın icap nöbetlerinde hafta içi ve normal hafta sonu nöbetlerinde her an göreve hazır bekleyerek geçen süreler için fazla mesai” talebinin yerinde olmadığı gerekçesi, yukarıda değinilen Dairemiz uygulamasına göre yerinde değildir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle; Mahkemece Dairemiz yerleşik içtihatlarına aykırı olarak yerinde olmayan gerekçelerle, icap nöbetinin fazla çalışma kapsamında değerlendirilmeden sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir. Sonuç:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/9660, Karar No: 2014/14361, Tarih: 10.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/9660 E.  ,  2014/14361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı 17.01.2013 tarihinde tefhim olunan hükmü 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. madde- sinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 22.02.2013 günü temyiz eden katılan veklinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10369, Karar No: 2006/13322, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10369 E.  ,  2006/13322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki beyanlar hanesindeki 2/B şerhinin iptali ve sataşmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 24.08.2004 tarihli dilekçesiyle, ... (Köyü) Beldesi 758 sayılı parselin tapuda adına kayıtlı olduğu, taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğuna ilişkin kesin hüküm bulunduğu halde, yasaya aykırı olarak beyanlar hanesine konulan 2/B şerhinin iptalini ve Hazinenin hak iddiasının önlenmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapunun beyanlar hanesindeki 2/B şerhinin iptali ve sataşmanın önlenmesine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... köyünde 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1940 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 1978-1980 tarihleri arasında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1987 yılında yapılıp, 1.12.1989 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde bulunmaktadır.

1953 yılında yapılan kadastroda, ... Beldesi (Köyü), ... Mevkii 17 Parsel sayılı 62000 m2 yüzölçümündeki taşınmaz Şubat 1947 tarih ve 145 sıra numaralı tapu kaydı ile ilkin ... adına sonra da 12.12.1952 tarihinde mirasçıları ... ve arkadaşları adına tesbit edilmiş, Orman Yönetimi taşınmazın kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı, ... ... ve arkadaşları ise taşınmazın tapuyla kendilerine ait olduğu iddiasıyla dava açmışlar, kesinleşmiş orman kadastro tutanakları ve haritası ile gerçek kişilerin tutundukları tapu kayıtlarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporuyla parselin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakıldığı, davacı gerçek kişilerin tutunduğu tapu kaydı kapsamında değil, davalı gerçek kişilerin tutunduğu tapu kaydı kapsamında kaldığının belirlendiği gerekçesiyle ... (...) ve arkadaşları adına tapuya kayıt ve tesciline ilişkin, ... Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 06.06.1964 gün ve 1954/3188sayılı kararı Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleştikten sonra bu kişiler adına tapuya kayıt edilmiş, ifrazen 756 ila 759 sayılı parsellere gitmiş, 12375 m2 yüzölçümündeki 758 parsel sayılı taşınmaz ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tescil edilmiş, 28.02.1970 tarihinde ... adına tapuya kayıt edilmiş, 28.02.1977 tarihinde payları oranında mirasçıları ... ve arkadaşlarına geçmiş, pay devri ve birleştirmesiyle, 1/5 er pay ile ... ve arkadaşları adlarına tapuya kayıt edilmiş, tapu kaydının beyanlar hanesine 16.7.1992 tarihinde “orman tahdit uygulaması” şerhi konulmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde şerh bulunmadığı, orman kadastrosuna itiraz davası için hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, temyiz incelemesi sırasında getirtilen tapu kaydı örneğinden de anlaşılacağı gibi tapu kaydının beyanlar hanesinde“orman tahdit uygulaması” şeklinde şerh vardır. Bu şerh taşınmazdaki mülkiyet hakkının kullanılması için sınırlama getirdiğinden, taşınmazın aynına ilişkin bir şerhdir. Taşınmazın tapu kaydında yer alan ve taşınmazın aynına ilişkin yasaya aykırı olarak konulduğu iddia edilen şerhin silinmesi, tapu maliki yada ayni hak sahibi olup dava hakkına sahip gerçek kişiler tarafından her zaman istenebilir.

Çekişmeli taşınmazda pay sahibi olan davacı, taşınmazı bu payı oranında tasarruf etme hakkına sahip olup, tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan ve mülkiyet hakkını kısıtlayan şerhin silinmesini de tek başına dava edebilir.

Yörede 1953 yılında yapılan arazi kadastro çalışmasında, çekişmeli müfrez parselin geldiği 17 sayılı kadastro parselinin Şubat 1947 tarih ve 145 sıra numaralı tapu kaydı ile gerçek kişiler adına tesbitine, Orman Yönetiminin taşınmazın orman sınırları içinde kaldığı iddiası ile, bir kısım gerçek kişilerinde tapuya dayanarak açtıkları dava sonunda, Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 06.06.1964 gün ve 1954/3188-83 sayılı, taşınmazın kesinleşen orman tahdidi dışında bırakıldığı ve davalı gerçek kişilere ait tapu kaydı kapsamında kaldığının belirlendiği gerekçesiyle tesbit gibi geçek kişiler adına tapuya tesciline ilişkin kararı kesinleştiğine, sözü edilen hükmün H.Y.U.Y.’nın 237. maddesi gereğince Orman Yönetimini bağlayacak kesin hüküm, hazine yönünden ise kuvvetli delil olduğu gibi, Kesinleşmiş orman kadastrosunun uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakıldığı belirlendiğine göre, yasaya aykırı olarak 17.06.1992 tarihinde tapu kaydının beyanlar hanesine konulan şerhin silinmesine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı gerçek kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran gerçek kişiye iadesine 12.10.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/78, Karar No: 2006/67, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-78 E., 2006/67 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-78 E., 2006/67 K.**

**- BAZI İDARİ MAKAMLARA, YARGI MERCİİ OLMADIKLARI HALDE, YAPTIRIM UYGULAMA BAKIMINDAN KENDİLERİNE KISMEN KAZA YETKİSİ VERİLMİŞ MAKAMLAR OLMALARI

- KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNUNA MUHALEFET ETME SUÇU

- KOVUŞTURMA KONUSU FİİLİN KABAHAT OLUŞTURDUĞUNUN ANLAŞILMASI HALİNDE MAHKEME TARAFINDAN İDARÎ YAPTIRIM KARARI VERİLMESİ**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıkta yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre de Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş, dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesi eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonu ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığını ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğunu belirterek karşılıklı görevsizlik kararı vermiş iseler de, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın 24. maddesinde; "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir." hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün ve 296-812 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 28.03.2006 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19135, Karar No: 2010/1253, Tarih: 01.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/19135 E.  ,  2010/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ürgüp Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ  :30.5.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm  velayet, kişisel ilişki süresi ve nafaka yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1) Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2) Velayeti davalı anneye bırakılan küçük ... ile davacı baba arasında düzenlenen kişisel ilişki süresi babalık duygularını tatmin edici yeterlilikde olmadığı gibi, Temmuz ayındaki sürenin başlangıç ve bitiş saatleri de gösterilmemiştir. Tarafların ayrı yerlerde yaşadıkları hususu da gözetilerek ; her ayın belirli hafta sonu ve dini bayramlarda baba yanında yatılı kalacak ve infazda duraksama yaratmayacak şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi gerekir. Bu yönün gözetilmemesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu kısımların (1) nolu bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.02.2010 (Pzt.)