muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25441, Karar No: 2015/10522, Tarih: 25.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/25441 E.  ,  2015/10522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hükü, davacı-karşı davalı kadın tarafından, tazminat ve çocuk için hükmedilen nafaka miktarları ile kişisel ilişki yönünden; davalı-davacı koca tarafından ise davasının reddi, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, velayet ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayet hakkı anneye verilen müşterek çocuk 16.11.2011 doğumlu ... ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin, aynı şehirde yaşamaları durumunda ayda bir sefer yatılı olacak şekilde düzenlenmesi, sömestr tatiline yönelik düzenleme yapılmaması, ayrı şehirde yaşamaları durumunda ise yılda yalnızca bir kez 30 gün süre ile baba ve çocuğun bir arada olacağı şekilde düzenleme yapılması, gerek babalık duygularının tatmini, gerekse çocuğun babaya olan güven duygusunun kazanılması açısından yetersiz olmuştur. Öte yandan günümüzdeki ulaşım imkanları gözönüne alındığında ayrı şehir veya aynı şehirde oturmalarına göre kişisel ilişki düzenlemesine de ihtiyaç bulunmamaktadır. Bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün kişisel ilişkiye yönelik bölümünün düzeltilmiş şekliyle onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK.md.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 7. bendin tamamen çıkarılmasına, yerine "her ayın 2. ve 4. hafta sonları Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan, 3. günü 17.00'a kadar, sömestr tatillerinin ilk Cumartesi günü saat 10.00'dan 2. Cumartesi saat 17.00'a kadar, her yıl 1 Temmuz saat 10.00''dan 30 Temmuz saat 17.00'a kadar çocukla baba arasında kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden Sevgi'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Eray'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.05.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2006/3838, Karar No: 2006/6830, Tarih: 25.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3838 E.  ,  2006/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İl Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İl Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesinin “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup, Belediye Başkanı, Defterdar, İl Milli Eğitim Müdürü, İl Sağlık Müdürü, İl Tarım Müdürü, İl Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Müdürü ve İl Müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, il dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının valinin çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilde kurulu ve 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri iki temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlde 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde hazırlanması gerekirken bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişiklik senedinin tesciline karar verilmesi,

3-Kararın hüküm fıkrasında, tesciline karar verilen değişiklik senedini düzenleyen noterin adı ile senedin tarih ve yevmiye numarasının gösterilmemiş olması,

4-Noterde düzenlenen değişiklik senedinin noterden onaylı örneğinin dosyaya konulmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7396, Karar No: 2014/13351, Tarih: 10.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7396 E.  ,  2014/13351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2013

NUMARASI : 2008/502-2013/742

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1- Davalı C.. A.. vekilinin 01.10.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazları bakımından yapılan incelemede;

Temyiz olunan ek karar Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 432. maddesi gereğince kanuni temyiz süresinin geçirilmesi nedeniyle, temyiz isteminin yerel mahkemece reddine ilişkindir.

Temyiz isteminin reddine ilişkin karara yöneltilen temyiz dilekçesi süresinde ise de, işin esasına ilişkin yerel mahkeme kararının yasal süre içerisinde temyiz edilmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekten, hüküm İş Mahkemesinden verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun yürürlükte bulunan 8. maddesi hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilen kararların 8 gün içerisinde temyiz olunması gerekir.

Olayda, bu süre geçtikten sonra İş Mahkemesi kararının temyiz edildiği, dosya içeriğinden anlaşılmakla davalı C.. A.. vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 01.10.2013 tarihli ek kararın ONANMASINA,

2-Davalı S.. C.. vekilinin 01.10.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazları bakımından yapılan incelemede;

Somut olayda, 13.09.2013 tarihli karar duruşmasına katılan Av. D. P.'in davalı S.. C.. adına sunulmuş usulüne uygun yetki belgesi bulunmadığından, kararın davalı S.. C.. vekilinin yokluğunda verilerek gerekçe kararın 07.11.2013 tarihinde davalı vekiline teblig edildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumada, Yerel Mahkemenin davalı S.. C.. vekilinin temyiz isteminin reddine dair 01.10.2013 tarihli ek kararının BOZULARAK KALDIRILMASI ve davalı vekilinin 13.09.2013 tarihli asıl karara karşı temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

3-Davalı S.. C.. vekilinin 13.09.2013 tarihli asıl karara yönelik temyiz itirazları bakımından yapılan incelemede; Davalı Saki'nin temyiz itirazlarının sair reddine,

Dava, sigortalının iş kazası sonucu sürekli iş göremezliği nedeniyle kendisinin maddi ve manevi zararları ile eşinin manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; davacı sigortalı yararına 23.680,28 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi, davacı eş yararına 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıla ödenmesine karar verilmiştir.

Dava, sigortalının iş kazası sonucu sürekli iş göremezliği nedeniyle kendisinin maddi ve manevi zararları ile eşinin manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; davacı sigortalı yararına 23.680,28 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi, davacı eş yararına 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıla ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davacı sigortalının davalı Sakin işçisi olarak davalı Cezmi'ye ait işyerinde çalışmakta iken giyotin makasa sıkışan malzemeyi eli ile alırken makasın sağ elinin üzerine düşmesi sonucu sağ elinin 2. parmağının dipten, 3. ve 4. parmaklarının eklem yerinden kopması sonucu iş kazası geçirdiği, SGK Maluliyet Daire Başkanlığı raporunda sigortalının sürekli iş göremezlik oranın % 18.2 olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Hal böyle olunca doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan yalnızca maddi sağlık bütünlüğü ihlal edilen kişi midir? Zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulmuşsa, onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Nitekim, kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655)

ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır.

Dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56.maddesi ile bu konu yeniden düzenlenmiş olunup özetle "ağır bedensel zarar yada ölüm halinde zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar para ödenmesine karar verilebilineceği"hükmü getirilmiştir. Bu yeni düzenlenme ile 818 sayılı Borçlar Kanununun yürürlülük zamanında içtihatlarla düzenlenen husus yasa koyucu tarafından açıklığa kavuşturulmuş ve yaralanan sigortalının yakınlarının manevi tazminat davası bakımından haksahipliği durumu ön şartı olarak "ağır bedensel"zarar koşulunu getirmiştir.

Somut olaya gelince; zararlandırıcı olay ve dava tarihlerinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu ile karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, yukarıda açıklanan ilkeler ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları ışığında, iş kazası nedeniyle sağlık bütünlüğü bozulan sigortalının eşinin manevi tazminat talep etme hakkının bulunduğu düşünülse dahi, olayın özelliğine, yaralanmanın niteliğine, meslekte kazanma gücündeki kayıp oranına ve özellikle sigortalı yaralanmasının ağır bedensel zarar oluşturmamasına göre davacı eş lehine yansıma yolu ile manevi tazminat verilemeyeceğinin anlaşılması karşısında davacı eşin manevi tazminat istemlerinin reddine karar vermek gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davalı S.. C.. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan S.. C..'e iadesine 10/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14914, Karar No: 2022/6084, Tarih: 07.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/14914 E.  ,  2022/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanığa yüklenen suçlardan doğrudan zarar görüp kamu davasına katılma hakkı bulunan şikâyetçi kurum adına vekili Av. ...’ın katılma talebi hakkında bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, katılan sıfatını alabilecek olan şikâyetçi kurumun, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi gereğince yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip aynı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilip, katılan vekilinin temyizinin vekalet ücretiyle sınırlı olduğu gözetilerek yapılan incelemede:

A) 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekili ile sanığın temyizlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekili ile sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ile sanığın temyizlerinin incelenmesinde:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında “2010 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, vergi mükellefi olduğunu, ancak işletmenin faaliyeti ile akrabası olan ... isminde birisinin ilgilendiğini, işletme adına herhangi bir belgeyi imzalamadığını, sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

Sanık hakkında “2010 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, vergi mükellefi olduğunu, ancak işletmenin faaliyeti ile akrabası olan ... isminde birisinin ilgilendiğini, işletme adına herhangi bir belgeyi imzalamadığını, sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükellefler ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairelerinden sorulmak suretiyle, getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi hâlinde; sanığın savunmasında adı geçen ...’ın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2) Anılan kişinin de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi hâlinde; sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da anılan kişiye ait olmadığının anlaşılması veya faturaların asıllarının temin edilememesi hâlinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4) Kabule göre de;

a) Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, her takvim yılı için birden fazla fatura düzenlenip düzenlenmediği belirlenip sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması yasaya aykırı,

b) Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3902, Karar No: 2024/1403, Tarih: 22.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3902 E.  ,  2024/1403 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/108 Esas, 2022/177 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Davanın reddi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sahip olduğu araçla tüplerin taşındığı sırada tüplerin alev alarak yandığını, aracın da pert olduğunu, bunun sebebinin tüplerdeki sızıntılar olduğunu, sorumlunun da davalı şirket olduğunu iddia ederek aracın değeri olan 29.000,00 TL’nin yangın tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının doğru olmadığını, yangının araçtaki kusur nedeniyle meydana geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 05.02.2016 tarih, 2014/303 E. ve 2017/1695 K. sayılı kararı ile bilirkişi raporunda belirtildiği üzere meydana gelen olayın davalının kusurundan kaynaklandığı hususunun netlik kazanmadığı ve davanın davacı tarafından somut delillerle ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Yargıtay (kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 03.03.2017 tarih, 2016/12589 E., 2017/1695 K. sayılı kararıyla dava tarihi itibariyle ve aracın perte ayrılması tarihi itibariyle malikinin kim olduğunun saptanması, taraflar arasındaki sözleşmenin bir suretinin dosyaya getirtilmesi, araca tüplerin nasıl, ne şekilde ve kim tarafından yüklendiğinin araştırılması, doluma ve araca yüklemeye ilişkin belgelerin dosyaya celbi ile alınan bilirkişi raporunda bilirkişilerin dolum konusundaki tespitlerinin de değerlendirilmesi ve özellikle yangının çıkış nedeni konusunda net bir değerlendirme yapılması için Ankara veya İstanbul’daki üniversitelerden seçilecek uzman bilirkişilerden oluşan bir heyetten yeterli inceleme ve değerlendirmeyi içeren, Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek Mahkeme kararı bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile öncelikle maddi zarar talebi bakımından tüm bilirkişi raporlarında belirtildiği üzere meydana gelen olayın davalının kusurundan kaynaklandığı hususunun netlik kazanmadığı, raporlarda davalıya kusur izafesinin kesin bir açıklıkla yapılamadığı ve davanın davacı tarafından somut delillerle ispatlanamaması gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; araca tüplerin yüklenmesi sadece davalının sorumluluğunda olduğunu, tüplerin dolumu ve kontrolü davalı firma personeli tarafından yapıldığını, araca tüpleri yükleyenin müvekkili olmadığını, tüpleri aracın kasasına dizen, istifleyen kişiler davalının personeli olduğunu, bu sürece müvekkilin veya çalışanlarının dahil olmaması da davalı firmanın yerleşmiş uygulaması olduğunu, bilirkişi raporlarında tüplerin emniyet valilerinin olduğu ve bu nedenle gaz kaçırmaların dolum ve istif aşamasında mutlaka tespit edilebileceği iddia edildiğini, ancak araçta bulunan piknik tüplerinde emniyet valfı bulunmadığını, davacının itirazları neticesinde alından son heyet raporunda davalı tarafa kusur izafe edildiğini, Mahkemenin bu raporu neden dikkate almadığını gerekçelendirmediğini, içeriği davacı aleyhine olan raporlara neden itibar edildiğinin gerekçelendirilmediğini belirterek Mahkeme kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Kanun'un 207 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme