muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5663, Karar No: 2023/517, Tarih: 25.01.2023

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "şekil+POLIMOLE" ibareli başvuru markası ile davacının "POLICOL" ibareli tescilli markası arasında 2017/05151 sayılı markanın kapsamında yer alan 5 inci sınıftaki "05.04 Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri), 05.05. Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler, 05.06. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular” mallar ile 35 inci sınıftaki “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri). Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetleri yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makul düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, dava konusu başvuru markasının kapsamındaki yukarıda belirtilen mal ve hizmetler yönünden davalının "şekil+POLIMOLE" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden bunun davacının "POLICOL" ibareli tescilli markasından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, ortalama düzeydeki tüketici kesimi nezdinde her iki taraf markalarının aynı işletmeye ait marka, idari ve ekonomik açıdan birbirleriyle bağlantılı işletmelere ait markalar olduğu konusunda izlenim doğurabileceği, yukarıda belirtilen mal ve hizmetler yönünden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanunun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas tehlikesi koşullarının oluştuğu, iltibas oluşmayan kısımlar yönünden ise davacı tarafın markalarının tanınmışlığı yönündeki iddiaların kanıtlanmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, YİDK kararının dava konusu edilen 2017/05151 sayılı markanın kapsamında yer alan 5 inci sınıftaki "05.04 Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri), 05.05. Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler, 05.06. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular” mallar ile 35 inci sınıftaki “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri)

.05. Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler, 05.06. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular” mallar ile 35 inci sınıftaki “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden dahil çocuk bezleri). Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetleri yönünden iptaline, bu mal ve hizmetler yönünden markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkin edilmesine, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı markasının "mutlak ret" yönünden incelenmediğini, davalının markasını teşkil eden "poli" ve "mole" ibarelerinin kimya sektöründe sıkça kullanılan ibarelerden olduğunu, davalı markası olan "POLİMOLE" "çok/fazla mol" anlamında olduğundan başvuruya konu 05. sınıf mallarından bilhassa 5/1 ve 5/2 alt sınıfındaki ürünler itibariyle tasviri nitelikte olup bir ilaç veya bitkisel takviye üzerinde "POLİMOLE" markasını gören tüketiciler, "içerisinde çok fazla miktarda mol bulunan, çok tesirli bir ürün" olduğu yönünde mesajını "POLİMOLE" markasından alacağını, taraf markaları arasındaki benzerlik değerlendirmesinin farklılıklar üzerine temellendirildiğini, taraf markalarının benzerliğinin aleni olduğunu, buna rağmen markaların bazı mal/hizmetler için iltibas oluşturacak derecede benzer olmadığı yönünde davanın kısmen reddinin hukuka aykırı bulunduğunu, taraf markalarının ortalama tüketici kitlesi itibarıyla bazı mal/hizmetler için iltibasa yol açmayacağı yönünde kanaat bildirildiğini, ortalama tüketici grubuna yönelik incelemenin eksik ve hatalı olduğunu, 5/1, 5/2, 5/3, 5/7 sınıfındaki tüm malların ilgili tüketici kitlesinin doktor, eczacı gibi uzman tüketicilerden teşkil etmediğini, ilaç emtiasının tüketici kitlesi kapsamına doktor ve eczacı gibi uzman kişiler girebildiği gibi orta seviyedeki tüketici olan hasta/halk da girebildiğini, 5/1 mallarının ortalama tüketici kitlesi ile 5/2, 5/3, 5/7. sınıfındaki malların ilgili tüketici kitlesi farklı olduğundan taraf markalarının 5/2, 5/3, 5/7 sınıfındaki mallar ile 35/06 sınıfındaki 5/2, 5/3, 5/7 sınıfındaki malların satışı hizmetleri yönünden iltibas oluşturmayacağı yönündeki Mahkeme kararının hukuka aykırı olduğunu, davacı markasında tüm 05 inci sınıf mallar ve reçeteli-reçetesiz tüm ilaçlar bulunduğunu, uzman ve nitelikli kişilerden teşekkül tüketici kitlesi dahi, farklı iki marka karşısında olduğunu anlasa dahi polimol-polikol markaları ayırt edilemeyecek derece benzer olduklarından ve birbirlerini çağrıştırdıklarından arasında bir bağ olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; tarafların markaları arasında iltibas ihtimali bulunmadığını, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının koşullarının olmadığını, “poli” sözcüğünün ticaret hayatında yaygın kullanımının bulunması nedeni ile ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, anlamsal olarak farklılık bulunduğunu, bilirkişi raporunun eksik ve hatalı olduğunu, itirazlarının karşılanmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili istinaf dilekçesinde özetle; tarafların markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzerlik bulunmadığını, markalar arasındaki izlenimin tamamen farklı bulunduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "POLIMOLE" ibareli marka başvurusu ile davacı Şirketin "POLICOL" ibareli markası arasında, markaların biçim, renk ve düzenleme tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin somut olaya uygulanabilme şartlarının bulunmadığı, diğer taraftan davacı vekilince, istinaf dilekçesinde, davalı markasının "mutlak ret" yönünden incelenmediği ileri sürülmüş ise de davacı vekilince bu hususun davalının marka başvurusuna yapılan itiraz aşamasında ileri sürülmediği gibi dava dilekçesinde de dava konusu edilmediği, kaldı ki bu yöne ilişkin bir kanaat oluşmadığı, davalının "POLIMOLE" ibareli marka başvurusu ile davacı Şirketin "POLICOL" ibareli markası arasında, markaların biçim, renk ve düzenleme tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, markaların bir bütün olarak korunabileceği, karşılaştırma sırasında işaretlerin parçalara ayrılarak incelenmesinin ve iltibasın bulunup bulunmadığının bir parçaya bağlı olarak yapılmasının mümkün bulunmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 15.09.2014 tarihli, 2014/6955 E., 2014/13791 K. sayılı, 03.02.2014 tarihli, 2013/11592 E., 2014/1833 K. sayılı kararlarında da belirlendiği üzere,"poli" ibaresinin İngilizcede "çok" anlamına geldiği, markasal kullanımda her hangi bir işletmenin tekelinde olamayacağı, ayırt ediciliğinin zayıf bulunduğu, bu itibarla "poli" ibaresinin önüne veya sonuna ibareler eklenerek ayırt edicilik sağlanabileceği, somut uyuşmazlıkta da bu ayırt ediciliğin kullanılan ekler ile sağlandığı, markalar arasında belirgin biçimde farklılık bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürün ve hizmetler için ayırdığı satın alım süresi içinde, başvuru konusu markayı gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davacının itirazına mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin somut olaya uygulanabilme şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı markasının mutlak red nedenleri bakımından incelenmediğini, mutlak red nedenlerinin resen gözetileceğini, mutlak red nedeni konusunda neden kanaat oluşmadığını istinaf makamının izah etmediğini, davalı marka başvurusunun 5 inci sınıf mallar için tanımlayıcı olduğunu, taraf markalarının birbirleri ile benzer olduğunu, işitsel benzerliğin ise ayniyet derecesinde yakın olduğunu, iltibasa ilişkin değerlendirmede ayniyet aranmayacağını, davaya konu markanın kapsamındaki mal ve hizmetlerin tüketici kitlesinin uzman değil ortalama seviyedeki tüketiciler olduğunu, davalı başvuru markası ile davacı markaları arasında işletmesel bağ bulunduğunun algılanabileceğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1649, Karar No: 2021/9373, Tarih: 25.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1649 E.  ,  2021/9373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 29.08.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1635, Karar No: 2024/1993, Tarih: 06.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1635 E.  ,  2024/1993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2635 E., 2024/146 K.

DAVA TARİHİ : 21.06.2021

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/556 E., 2023/993 K.

Temyiz incelemesine konu dosyanın tetkikinden; dava konusu dosyanın sadece bir kısmının bulunduğu, dosya içerisinde ve Uyapta alacaklılar toplantısında ve 7 günlük iltihak süresinde alacaklıların bildirim dilekçelerinin bulunmadığı ve dosyanın eksik gönderildiği anlaşıldığından, dava dosyasının tümünün aslının temini ile dosyanın dizi pusulasına bağlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmek üzere dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23385, Karar No: 2016/4994, Tarih: 31.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/23385 E.  ,  2016/4994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı verilen hükme karşı 1412 sayılı CMUK'un 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21/03/2014 tarihinde katılan ... vekili tarafından yapılan temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9304, Karar No: 2024/14457, Tarih: 04.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9304 E.  ,  2024/14457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 10. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Öte yandan Dairemiz uygulamasına göre temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca alacağın tamamının dava edilmesi hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti, yargılama giderleri veya gerekçeye yönelik temyizi de incelenmez. Ancak, talebin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmamakla birlikte, temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşması hâlinde, dava değerine ilişkin kesinlik sınırı kıyas yoluyla uygulanarak temyiz incelemesi yapılabilir (..., Hukuk Muhakemeleri ..., Cilt IV, İstanbul, İlaveli Beşinci Bası, 1991, s. 4217).

Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü karşısında; davanın kabulüne dair karar davacı bakımından, reddine dair karar ise davalı bakımından kesindir. Ancak tarafların, kesinlik hesabında dikkate alınmayan vekâlet ücreti, yargılama gideri, icra inkar tazminatını veya gerekçeyi temyiz konusu yapmaları hâlinde, davanın değerinin (dava konusu edilen alacak veya tazminatın tamamı) veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Bu iki durumdan birinin gerçekleşmesi hâlinde 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre hukuki yararın mevcut olup olmadığı incelenebilir. Böylece davada haklı çıkmış olan tarafın da dava değerinin veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin tek başına kesinlik sınırını aşması kaydıyla, temyiz hakkı bulunduğu kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ile dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde; dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup davalı temyizi bakımından gerek davanın değeri gerekse temyiz konusu yapılan vekâlet ücretinin miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1771, Karar No: 2021/4362, Tarih: 14.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/1771 E.  ,  2021/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenlemek suçundan şüpheli ...'un, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 79.220,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/914 esas, 2017/739 sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 22.01.2020 gün ve 2019- 17341 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2020 gün ve KYB. 2020/12549 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Müştekinin 80.500,00 Türk lirası bedelli çekin süresi içerisinde bankaya ibrazına rağmen ödenmemesi nedeniyle şikâyetçi olduğu, Mahkemesince, çek bedelinin karşılıksız kalan bedeli 79.210,00 Türk lirasından az olamayacağından bahisle 3961 gün karşılığı 79.220,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde yer alan, "(Değişik: 15/7/2016-6728/63 md.) Üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanuni ibraz süresi içinde ibrazında, çekle ilgili olarak “karşılıksızdır” işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişi hakkında, hamilin şikâyeti üzerine, her bir çekle ilgili olarak, binbeşyüz güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, hükmedilecek adli para cezası; çek bedelinin karşılıksız kalan miktarı, (…) az olamaz." hükmü gereğince sanığa verilecek cezanın kanundaki üst sınırı olan 1.500 günü geçemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/4. maddesinde, “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmünün yer aldığı, anılan hüküm gereğince hükmedilen adlî para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmesi halinde taksit miktarının dörtten az olamayacağı gözetilmeksizin, sanık aleyhine olacak şekilde adlî para cezasının 2 eşit taksit halinde tahsiline karar verilmesinde,

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Adana 4. İcra Ceza Mahkemesinin 24/10/2017 tarihli ve 2017/914 esas, 2017/739 karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre; gerekçeli kararının HÜKÜM kısmında yer alan 1-, 2- ve 3- numaralı maddelerinin hükümden çıkartılarak yerine;

"1-Sanık ...'un muhatabı Akbank Bankası olan 25/01/2017 keşide tarihli, Z9081144 numaralı ve 80.500,00 TL bedelli çek yönünden, üzerine atılı üzerine atılı “çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına neden olmak” suçunu işlediği anlaşılmakla; suçu işleyiş biçimine, suç kastının yoğunluğuna, suç konusu çekin miktarına göreeylemine uyan 5941 sayılı Kanunun 5/1 maddesi uyarınca takdiren alt sınırdan uzaklaşılarak, 1500 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,

2-Sanığa verilen gün para cezasının bir günü 5237 sayılı TCK nun 52/2 maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önüne alınarak takdiren 20 TL den hesap edilerek sanığın 30.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, sanık hakkında belirlenecek olan Adli Para cezasının miktarı 10/10/2017 tarih 30206 sayılı resmi gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 26/07/2017 tarih ve 2016/191 esas 2017/131 karar sayılı iptal kararı uyarınca şikayete konu çekin karşılıksız kalan miktarından az olamayacağı gözetilerek; sanığın neticeten 79.220,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,

3-Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK nun 52/4. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önüne alınarak aylık eşit taksitler halinde 12 eşit taksitte, toplamda 12 ayda sanıktan tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunda ihtarat yapılmasına,..."

Maddeleri yazılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE, hükmün geri kalan kısımlarının aynen korunmasına ve bu şekilde infazına, 14.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.