muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9412, Karar No: 2011/5451, Tarih: 10.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9776, Karar No: 2021/3986, Tarih: 24.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9776 E.  ,  2021/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... ada ... parsel ve ... ada ... parsel ile ... ada ... parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değerinin tespit edilmesine ve davalı idareden tahsiline dair ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile terkin, harç ve yargılama giderine ilişkin olarak 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 24/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5379, Karar No: 2012/8668, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5379 E.  ,  2012/8668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ile her iki suça iştirakten sanıklar ... ve ... Aras'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ile ... ...'nin atılı suçlardan beraatlerine ve sanık ...'ın ise çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraati ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.09.2007 gün ve 2005/173 Esas, 2007/219 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... müdafii, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Kayden 12.09.1990 doğumlu olup, mahkemece beyanının alındığı 03.08.2005 tarihinde 15 yaşını doldurmamış olan mağdure ... ile velisi olan babası müşteki ...'in, sanıklardan şikâyetçi olmadıklarını beyan etmesi karşısında, CMK.nın 237. maddesi uyarınca davaya usulen katılıp müdahil sıfatını almayan mağdureye baroca tayin edilen zorunlu vekilin temyiz isteminin CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... müdafiin temyizleriyle sınırlı şekilde yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen beraat kararının incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık ... müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan mahkûmiyet hükmü ile yerinde görülmeyen O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının reddiyle delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilip usul ve kanuna uygun olan beraat hükmünün ONANMASINA, 19.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3914, Karar No: 2022/20130, Tarih: 07.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3914 E.  ,  2022/20130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık ...

Katılan vekilinin temyizinin sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sorgu ve hüküm tarihlerinde farklı yargı çevresindeki cezaevlerinde başka suçlardan hükümlü olarak bulunan sanık ...’nın yakalama emri üzerine yapılan sorgusunda duruşmadan vareste tutulmayı talep ettiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanıklar hakkında “2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan kamu davasında; sanık ...’in savunmasında yüklenen suçları işlemediğini beyan etmesi, davaya konu mükellef şirketin %70 hissesine sahip ortağı olan sanık ...’ın 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna konu faturaların bir kısmını düzenleyen ... Mat Ltd. Şti.nin müdürü olduğunun anlaşılması karşısında; cezanın şahsiliği ilkesine bağlı olarak sorumluluğun, suçun şeklî sorumlusuna değil, ayrıntısını bilen ve oluşumunda rolü olan kişiye ait olduğu dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1- Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarına konu faturaların asıllarının, ilgili vergi dairesi başkanlıklarından sorulmak suretiyle getirtilmesi, sanıkların temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara olmadığının anlaşılması ya da faturaların asıllarının temin edilememesi hâlinde:

a) Sanıkların işletmenin faaliyeti ile ilgili beyanname, işletmeye ait bir belge düzenleyip düzenlemediklerinin araştırılması, sanıkların şirkete ortak olarak atandığı tarihten itibaren vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları ile şirketin faaliyetine ilişkin düzenlenen yoklama fişleri, şirket adına basılan faturalar, irsaliyeli faturalar ve sevk irsaliyelerinin teslimine ilişkin bilgi formları asılları getirtilip, belgelerdeki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Sahte fatura düzenleme suçuna konu faturaları kullanan, sahte fatura kullanma suçuna konu faturaları düzenleyen firmalar hakkında sahte fatura düzenleme/sahte fatura kullanma suçlarından dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

b) Sahte fatura düzenleme suçuna konu faturaları kullanan, sahte fatura kullanma suçuna konu faturaları düzenleyen firmalar hakkında sahte fatura düzenleme/sahte fatura kullanma suçlarından dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Davaya konu mükellef şirketin beyannameleri ve Bs-Ba bildirim formlarının kim tarafından verildiği araştırılıp muhasebeci tarafından verildiğinin tespiti hâlinde söz konusu muhasebeci ile faturaları kullanan/düzenleyen şirket yetkilileri veya kişiler tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 46 ve 48. maddeleri uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sanıkları tanıyıp tanımadıkları, suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve faturaların düzenlenmesi/kullanılması konusunda sanıkların bir iştirakleri bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması, yasaya aykırı,

3- Kabule göre de; sanıklara yüklenen suçların sübutu halinde ise; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26632, Karar No: 2023/14142, Tarih: 26.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/26632 E.  ,  2023/14142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/639 E., 2021/989 K.

DAVALILAR : 1. Corpus (Demir) Sigorta A Ş vekili Avukat ...

2. ... vekili

Avukat ...

3. ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 05.06.2015

HÜKÜM/KARAR : Red/Davacı Vekilinin İstinaf Talebinin Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/691 E., 2018/589 K.

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 19.07.2014 tarihinde meydana gelen çift taraflı trafik kazasında motosiklet sürücüsü konumunda olan müvekkilinin yaralandığını ileri sürerek belirsiz alacak davası olarak fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle şimdilik 100,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen, 15.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi hariç davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... Belediyesi Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde; kazanın meydana gelmesine davacının ağır kusurunun neden olduğunu, kazanın meydana geldiği viraja tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucunda yüksek hızla giren davacının kullanmakta olduğu motosikletin yolun en sağında, arıza şeridinde ve gerekli önlemleri almış şekilde beklemekte olan özel donanımlı sulama aracına sol arka taraftan çarptığını, trafik kazası tespit tutanağı ve soruşturma dosyasında düzenlenen bilirkişi raporunda da kusurun tamamen davacıda olduğunun tespit edildiğini, kazanın meydana gelişinde tam kusurlu olan trafik işaretlerine uymayan ve viraja girerken hızını azaltmayan, tedbirsiz ve dikkatsiz davranarak kazanın meydana gelmesine neden olanın davacı olduğunu, bu nedenle Belediyenin veya eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilerin kazada bir sorumluluğunun bulunmadığını, sulama işlemi yapılırken gerekli tedbirlerin alındığını, sulama aracının arkada bulunan ve diğer sürücüleri uyarı amaçlı ok şeklindeki lambası ve tepe lambalarının da yandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Demir Sigorta A.Ş vekili cevap dilekçesinde; plakalı aracın müvekkili şirket nezdinde Zorunlu Mali Mesuliyet (Trafik) Sigorta Poliçesi ile sigortalı olduğunu, kazada sigortalı araç sürücüsünün kusursuz olduğunu, dava öncesinde davacı tarafından hiçbir başvuruda bulunulmadığını, tedavi giderlerinden SGK'nın sorumlu olduğunu, ayrıca davacıya yapılan ödeme varsa mahsup edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin belediyeye ait sulama aracı ile emniyet şeridinde park halinde bulunduğu sırada, davacının kullandığı motosikletiyle arkadan çarptığını ve yaralandığını, kaza tespit tutanağında sulama aracının emniyet şeridinde olduğu ve güvenlik tedbirlerinin alındığının belirtildiğini, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından alınan 13.01.2015 tarihli bilirkişi raporunda da kazanın meydana gelmesinde sulama aracını kullanan müvekkilinin kusursuz olduğunun belirtildiğini ve takipsizlik kararı verildiğini, meydana gelen bir trafik kazası olduğundan ve müvekkilinin kusursuz olduğu tespit edildiğinden, davacı yanın iş güvenliği uzmanından rapor alınması yönündeki talebinin yersiz olduğunu, olayın iş kazası olmadığını, kusurlu olanın davacı olduğunu, trafik tutanağını düzenleyen trafik polisinin kaza sonrası mevcut delilleri de tutanakta belirttiğini ve açıkça dubaların konulmuş olduğunu da gösterdiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kaza tespit tutanağı, soruşturma aşamasında alınan trafik bilirkişi raporu, mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi heyeti kusur raporu ve İstanbul ATK Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen bilirkişi raporlarının tümünde yapılan tespitler dikkate alındığında davacı sürücü ...'nin motosikleti ile gündüz vakti olay mahalli virajlı yol bölümüne geldiği esnada mahal şartlarına uygun hızda seyretmediği, seyrini kendi şeridi üzerinde sürdürmeyip viraja kontrolsüz şekilde girmesiyle emniyet şeridi üzerinde bulunan belediyeye ait sulama aracının sol arka kısmına emniyet şeridi üzerinde arkadan çarptığından kazanın oluşumunda asli kusurlu olduğu, davalı karşı araç sürücüsü ...' nın ise sulama aracını emniyet şeridine çekerek görevli arkadaşları ile birlikte sulama yaptıkları esnada meydana gelen kazada atfı kabil kusurunun bulunmadığı, olayın meydana gelmesinde başkaca kurum, kişi ve kişilere isnad edilecek herhangi bir kusur bulunmadığı, sulama aracını işleten davalı ... ile davalı ZMMS sigortacının araç sürücüsü ...'nın kusurundan kendi kusurları gibi sorumlu olacağı, davalı sürücü ...'nın ise kusursuz olması karşısında davalıların gerçekleşen zarardan sorumlu tutulamayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştitr.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; 09.11.2016 tarihli raporda sulama aracının viraja girmeden önce virajın başına bayrakçı bırakılmış olsaydı ve diğer çalışanın belirli aralıklarla dubaları yerleştirdikten sonra aracı virajı soksaydı daha uygun olacağının belirtildiği, belediyenin hem kendi çalışanlarının hem de bölgedeki vatandaşların güvenliğini sağlamak amacıyla riskleri ortadan kaldırıcı tedbirler alması gerektiğinin de vurgulandığını, belediyenin %20 kusurlu olduğunun belirtildiğini ve gerekçede bu rapora itibar edilmemesinin nedeninin yer almadığını ileri sürerek kararın kaldırılması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı belediyeye ait aracın emniyet şeridinde gerekli önlemleri aldığının, aracın arkasında bulunan ve sürücüleri uyaran ok şeklindeki lambası ve tepe lambalarının da yandığının, buna rağmen davacı sürücünün virajlı yolda kendisini ikaz eden tüm faktörlere rağmen dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak kazanın oluşumunda tam kusurlu bulunduğunun tüm dosya kapsamı ve alınan tüm raporlardan anlaşıldığı, öte yandan 6098 sayılı TBK'nın 52 nci maddesinin somut olayda uygulama alanının bulunmadığı, kaldı ki müterafik kusurun değerlendirilmesi hukuki takdir mahiyetinde olduğundan, yalnızca bir raporda terditli olarak bu hususa değinilmesine mahkemenin itibar etmeden verdiği kararın doğru olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarlamak suretiyle kararın bozulması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının sürücüsü olduğu motosikletin, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucunda davacının yaralanmasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 ve 56 ncı maddeleri, 2918 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.