muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11249, Karar No: 2014/8668, Tarih: 25.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11249 E.  ,  2014/8668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5622, Karar No: 2012/7803, Tarih: 10.04.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/5622 E.  ,  2012/7803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere ve erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi itibarıyla temyiz inceleme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, dava konusu kitaplar, 5728 sayılı kanunun 138. maddesiyle değişik 71.maddesinin 1. fıkrasının 1. bendi hükmü karşısında miktar ve değer itibariyle kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulması suç oluşturacağından söz konusu kitapların 5846 sayılı kanunun 79. maddesi delaletiyle, 5237 sayılı TCK'nun 54/4.maddesi uyarınca müsaderesine, 10/04/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5001, Karar No: 2018/12510, Tarih: 26.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/5001 E.  ,  2018/12510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin 29.12.2010 tarihli ek kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edilmediği, 22.05.2017 tarihli dilekçesinin ek karara ilişkin temyiz talebi olarak değerlendirilmesi gerektiği halde, talebinin 26.05.2017 tarihli ek kararla reddedildiği, iş bu ek kararın yok hükmünde sayılması gerektiği, yargılama aşamasında sanığın 16.10.2007 tarihinde talimatla yapılan sorgusunda müdafii talep etmediğini beyan etmesine rağmen, mahkumiyet kararının sanığın yokluğunda ve bozma öncesi görevlendirilen müdafiin yüzüne karşı verildiğinden bahisle sanığa tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında, 29.12.2010 tarihli ek kararın da yok hükmünde, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 26/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10629, Karar No: 2015/18879, Tarih: 28.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/10629 E.  ,  2015/18879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyizen incelemesi sırasında dosyada bulunmadığı anlaşılan; alt işverene karşı aynı taleplerle açılan dava dosyasının, kronolojik olarak liste olacak şekilde güvenlik hizmetinin verildiği yüklenicilere ait bilgilerin, hizmet alım sözleşmelerinin, güncel hizmet cetveli ve bu cetvelde işveren olarak bildirim yapılan kişi veya kuruluşların bilgilerinin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20003, Karar No: 2016/1833, Tarih: 11.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2014/20003 E.  ,  2016/1833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/89199

Mahkemesi : İstanbul 18. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 10/04/2012

Numarası : 2010/216 - 2012/581

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan hükümlünün mahkumiyetine ilişkin hüküm, hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan açılan davada, duruşma gününü bildirir davetiyenin, “K...Sokak, S... Mahallesi, 5/.., B..., İstanbul” adresinde bizzat hükümlünün imzasına tebliğ edildiği, 24/05/2011 tarihli ikinci duruşmaya gelen hükümlü tarafından adrese ilişkin beyanda bulunulurken, “K...Sokak, S... Mahallesi, 6/..., B..., İstanbul” adresinin ikamet adresi olarak verildiği, 10/04/2012 tarihli son celsede davanın hükümlünün yokluğunda karara bağlandığı, hükümlüye gerekçeli karar tebliği için öncelikle savunması alınırken verdiği adrese tebligat çıkartıldığı, ancak, “S... Mahallesinde, K... Sokakta, No : ... boş bina olduğu için tebliğ sağlanamamıştır. Çıkış mercine iade” notu ile birlikte tebliğ evrakının iade edildiği, bunun üzerine, nüfus kaydında yazılı mernis adresi olan “S... Mahallesi, K... Sokak, No : ..., İç kapı no :..., B...., İstanbul” adresinde gerekçeli kararın hükümlüye tebliğ edilmek istendiği, tebliğ evrakına, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre uygulama yapıldığı şerh düşülmek suretiyle 05/10/2012 tarihinde tebliğ işleminin gerçekleştirildiği, gerek hükümlü gerekse katılan vekili tarafından süresi içerisinde temyiz isteminde bulunulmaması nedeniyle, 10/04/2012 tarihli kararın, 16/10/2012 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği, 07/09/2012 tarihli vekaletname ile hükümlünün kendisine bir müdafii seçerek, gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğunu, hayatı boyunca ikamet etmediği bir adrese tebligat çıkartıldığını, bu nedenle temyiz hakkını kullanamadığını, müdafii tarafından ibraz olunan 16/04/2013 tarihli dilekçe ile mahkemeye bildirdiği, bununla birlikte, sözü edilen 07/09/2012 tarihli vekaletnamede dahi, “S...Mahallesi, K.... Sokak, 4/..., B..., İstanbul” adresinin hükümlünün adresi olarak gösterildiği;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre tebligatın, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılacağı, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilmek suretiyle tebligatın bu adrese yapılması gerektiği, aynı Kanunun 21/2. maddesine göre de, gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memurunun, tebliğ olunacak evrakı o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edeceği ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştıracağı, ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarihin tebliğ tarihi sayılacağı;

Bu kapsamda yapılan değerlendirmede, ilk önce, hükümlünün savunması alınırken verdiği adrese tebligat çıkartıldığı, tebliğ evrakının iadesi üzerine bu kez mernis adresinde, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğ edildiği, yukarıda açıklanan kanun maddelerine uygun olarak yapılan tebliğ işleminden sonra, süresi içerisinde temyiz isteminde bulunulmaması nedeniyle, hükümlü hakkındaki 10/04/2012 tarihli ilamın usulünce kesinleştirildiği anlaşılmakla; hükümlü müdafinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/151, Karar No: 2014/8899, Tarih: 30.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/151 E.  ,  2014/8899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/280766

MAHKEMESİ : Kapatılan Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi (İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 07.07.2011

NUMARASI : 2011/255 Esas, 2011/534 Karar

SUÇ : Fuhuş

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınıp dosyaya eklenen nüfus kaydına göre sanığın hükümden sonra 19.01.2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, mahallinde gerekli araştırma yapılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/176, Karar No: 2011/226, Tarih: 15.11.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/4-176 E.  ,  2011/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/133635

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanık C.B.’un 5237 sayılı TCY’nın 265/1-4, 62, 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 4700 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 30.10.2006 gün ve 917-858 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 17.09.2007 gün ve 4086-6832 sayı ile;

“...1-Tanıkların dinlenilmesinde CYY'nın ve 53. maddelerine öngörülen yönteme uygun davranılmaması,

2-Yasak silah bulundurma suçunda; 5237 sayılı Yasanın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 5/2. madde ve fıkrası gereğince suç tarihi itibarıyla temel para ceza cezasının 450 YTL'den fazla belirlenemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı Yasada cezaların toplanmasının yasal olarak olanaksız bulunduğu düşünülmemesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 31.07.2008 gün ve 1376-689 sayı ile bu kez 5237 sayılı TCY’nın 265/1-4 ve 62. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Yasanın 50 ve 52. maddeleri uyarınca günlüğü 20 YTL’ den paraya çevrilerek sanığın 4.700 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesince 12.05.2009 gün ve 3519-9429 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 20.06.2011 gün ve 133635 sayı ile;

“...Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 265/1-4. maddesi uyarınca belirlenen 7 ay 15 gün hapis cezası aynı Kanunun 50 ve 52. maddeleri uyarınca günlüğü 20 YTL den paraya çevrilirken adli para cezasının 4.500 YTL yerine hesap hatası sonucu 4.700 YTL olarak belirlenmesinin yasaya aykırı olduğu” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme, sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmedilen 7 ay 15 gün hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 Liradan para cezasına çevrilmesi ile sonuç adli para cezasının 4700 Lira olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmedilen 7 ay 15 gün hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 Liradan para cezasına çevrilmesi ile sonuç adli para cezasının 4700 Lira olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan 30.10.2006 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünde 5237 sayılı TCY’nın 265/1-4 ve 62 maddeleri uyarınca tayin olunan 7 ay 15 gün hapis cezasının, aynı Yasanın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 20 Liradan paraya çevrildiği, ancak yerel mahkemece gün sayısı hatalı belirlenerek 235 günün 20 Liradan paraya çevrilmesi sonucunda para cezasının 4700 Lira olarak tespit edildiği,

Sanık tarafından temyiz edilen hükmün Özel Dairece bozulmasına karar verildikten sonra bozmaya uyan yerel mahkemece ilk hükümdeki “235 gün” ibaresinin doğru biçimde “225 gün” olarak düzeltildiği, ancak aynı uygulama sonucunda sonuç adli para cezasının hesaplanmasında hata yapıldığı,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın “süreli hapis cezası” başlıklı 49.maddesinde “(1) Süreli hapis cezası kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az yirmi yıldan fazla olamaz.

(2) Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır”

“Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında “(1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına,

….çevrilebilir”

“Adli Para Cezası” başlıklı 52. maddesinde “(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir...”

“Cezanın belirlenmesi” başlıklı 61. maddesinde ise, “....(6) Hapis cezasının süresi gün ay ve yıl hesabıyla belirlenir. Bir gün yirmidört saat; bir ay otuz gündür. Yıl resmi takvime göre hesap edilir. Hapis cezası için bir günün adli para cezası için bir Türk Lirasının artakalanı hesaba katılmaz ve bu cezalar infaz edilmez...”

Şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Buna göre, hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası anılan Yasanın 50. maddesine göre seçenek yaptırımlara çevrilebilecektir.

Şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Buna göre, hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası anılan Yasanın 50. maddesine göre seçenek yaptırımlara çevrilebilecektir.

Gün, ay ve yıl hesabıyla belirlenen hapis cezası, bir ay karşılığı otuz gün olmak üzere hesap edildikten sonra adli para cezasına çevrilecektir. Hapsin adli para cezasına çevrileceği miktar, aynı Yasanın 52’nci maddesine göre belirlenecek, bir gün hapis karşılığı 20 ila 100 Lira arasında olacaktır. Hâkim bu miktarı, kişinin ekonomik durumu ve diğer şahsi hallerini göz önünde tutarak belirleyecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

30.10.2006 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünde tayin olunan 7 ay 15 gün hapis cezası 20 Liradan paraya çevrilmiş, ancak yerel mahkemece gün sayısı hatalı belirlenerek 235 günün 20 liradan paraya çevrilmesi sonucunda sonuç adli para cezası 4700 Lira olarak tespit edilmiştir. Bu hüküm Özel Dairece tanık dinlenmesinin usulüne uygun olmadığından bahisle bozulduktan sonra bozmaya uyan yerel mahkemece bu kez ilk hükümdeki gibi uygulama yapılırken önceki hükümdeki “235 gün” ibaresi doğru biçimde “225 gün” olarak düzeltilmiş, ancak sonuç adli para cezasındaki yanılgı düzeltilmemiştir.

Bu nedenle tayin olunan 7 ay 15 günlük kısa süreli hapis cezası, seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilirken, bir ay karşılığı 30 gün olacak şekilde hesaplanarak toplam 225 günün beher günü 20 Liradan para cezasına çevrilmesi sonucunda 4500 Lira adli para cezasına yerine, hesap yanılgısı yapılmak suretiyle 4700 Lira adli para cezasına hükmolunması yerinde değildir.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının bu suçla ilgili olarak kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün 7 ay 15 gün hapis cezasının TCY'nın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 Liradan olmak üzere adli para cezasına çevrilmesi sonucunda sonuç adli para cezasının 4500 Lira olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilme¬mesi isabetsizliğinden bozulmasına, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 1. bendinin hapis cezasının para cezasına çevrilmesine ilişkin bölümünde yer alan “4700 Lira” ibaresinin “4.500 Lira” olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.05.2009 gün ve 3519-9429 sayılı onama kararının görevi yaptırmamak için direnme suçu ile ilgili olarak KALDIRILMASINA,

3- Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2008 gün ve 1376-689 sayılı hükmünün, görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmolunan 7 ay 15 gün hapis cezasının TCY'nın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 Liradan olmak üzere para cezasına çevrilmesi sonucunda adli para cezasının 4500 Lira olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2008 gün ve 1376-689 sayılı hükmünün, görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmolunan 7 ay 15 gün hapis cezasının TCY'nın 50/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 Liradan olmak üzere para cezasına çevrilmesi sonucunda adli para cezasının 4500 Lira olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, görevi yaptırmamak için direnme suçuna ilişkin, hüküm fıkrasının 1. bendinin hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin bölümünde yer alan “4700 Lira” ibaresinin “4.500 Lira” olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1787, Karar No: 2023/2416, Tarih: 25.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1787 E.  ,  2023/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/575 Esas, 2021/284 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Akbank A.Ş ... Şubesi tarafından, müvekkillerinden Farmet Tıbbi Gereçler Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'ne 6 adet senet refakat föyü gönderilerek, bedelinin ödenmesinin istenildiğini, talep edilmesine rağmen senet asıllarına ulaşılamadığını, daha sonra, davalının bu bonoların 2 tanesine dayanarak, her iki müvekkili hakkında takip başlattığını, bonolardaki keşideci ve ciranta imzaların müvekkili şirket yetkililerine ait olmadığını ileri sürerek davaya konu toplam 109.000,00 TL bedelli 6 adet senet nedeniyle davalıya borçlu olunmadığının tespitine ve davalı hakkında kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ciro yoluyla hamil olan müvekkilinin iyi niyetli üçüncü kişi olduğunu savunarak davanın reddi ile davacılar hakkında kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 14.07.2015 tarih, 2009/417 E. ve 2015/607 K. sayılı kararı ile takibe konu edilen 2 senet üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda, bilirkişi tarafından keşideci imzasının, ...'in eli ürünü olmadığı, ... yönünden ise tespit yapılamadığı yönünde görüş bildirildiği, ispat yükü davalı tarafta olup, davalı yanca alacağın varlığını ispat edecek mahiyette delil sunulamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların ... İcra Müdürlüğünün 2009/757 E. sayılı dosyasına konu 25.10.2008 tanzim tarihli 14.000,00 TL ve 30.000,00 TL bedelli kambiyo senetlerinden dolayı ve Akbank ... Şubesi tarafından davacı Farmet Şirketine gönderilen 25.04.2009 vade tarihli 15.000,00 TL bedelli, 30.04.2009 vade tarihli 15.000,00 TL bedelli, 30.05.2009 vade tarihli 15.000,00 TL bedelli, 30.06.2009 vade tarihli 20.000,00 TL bedelli senetlerden dolayı davacıların borçlu olmadığının tespitine, kötü niyet tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, davalı ve davacı Sinmed Tıbbi Gereçler San. ve Tic..Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 01.06.2016 tarih, 2015/17240E., 2016/9854K. sayılı kararı ile“... 1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2- Davacılar, kendilerine gönderilen ihbarname uyarınca, 6 adet senetten dolayı imza inkarına dayalı menfi tespit isteminde bulunmuşlardır. Mahkemece, 2 adet senet üzerinde imza incelemesi yaptırılmış ise de, rapor usule uygun olarak düzenlenmemiştir. Mahkemece, dava konusu tüm senet asıllarının dosyaya ibrazı sağlanıp, imzaları bulunan şahısların şirketi temsile yetkili olup olmadığı da belirlenip isticvap yapıldıktan sonra, imza örnekleri de alınıp, imza tarihinden önceki döneme ve sonraki döneme ait resmi kurumlar huzurunda atılmış imzaları da getirtilip, usulüne uygun olarak imza incelemesi sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi ve imza incelemesi yaptırılmayan 4 adet senet hakkında da karar verilmesi doğru olmadığı...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar