muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11162, Karar No: 2023/2570, Tarih: 18.05.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı-karşı davacı kadının tam kusurlu olduğunu, erkeğin boşanmaya sebebiyet verecek bir kusurunun bulunmadığını, iddia ve savunmanın genişletilmesi kapsamında olacak şekilde kadın tarafından ileri sürülen delilin hükme esas alınmasının hatalı olduğunu, kadının şahitlerinin dinlenmesinin hukuka aykırılık arz ettiğini, kadının maddî durumunun yerinde olduğunu ve mal varlığı bulunduğunu, boşanmadaki kusur derecesi göz önüne alındığında erkek lehine hükmedilen tazminat miktarlarının düşük olduğunu ileri sürerek kararın kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, maddî ve manevî tazminatın miktarı yönlerinden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; erkeğin sadakatsizliğinin davanın açılmasından çok daha öncesinde var olduğunu, erkeğin kadına iftira attığını, böylelikle boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin ağır kusurlu olduğunu, geçirdiği bir takım sağlık problemleri neticesinde çalışma hayatının belki de tamamen bittiğini ve yoksulluğa düşeceğini ileri sürerek kararın kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ile kadının reddedilen yoksulluk nafakası ile tazminat talepleri yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının boşanma davasının kabulüne ilişkin şartların oluşup oluşmadığı, erkek lehine tazminata hükmedilmesi koşullarının bulunup bulunmadığı ile miktarların hakkaniyete uygun belirlenip belirlenmediği ve kadın lehine yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi,166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ... maddesi ile 371 ... maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi,166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ... maddesi ile 371 ... maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle dosyaya yansıyan delillerin değerlendirilmesinden davacı-karşı davalı erkeğin ... sarsıcı davranışlarda bulunduğunun, ancak yine de davalı-karşı davacı kadının boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu bulunduğunun anlaşılmış bulunmasına göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20691, Karar No: 2015/8461, Tarih: 13.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20691 E.  ,  2015/8461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2013/631-2014/233

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı taraf dava dilekçesinde özetle;davalı ile Küçükçekmece Aile Mahkemesi'nin 2003/1972 E. - 2003/736 K. sayılı kararı ile boşandıklarını, boşanma ile müşterek çocuk Tolunay'a 75,00 TL nafaka bağlandığını, ancak davalının bugüne kadar nafakaları ödemediğini, çocuğun ihtiyaçlarına tek başına yetişme imkanının olmadığını, 2003 yılında hükmedilen nafaka miktarının bugün itibariyle ekonomik değerini yitirdiğini, küçüğün okul ve diğer masraflarının arttığını belirtilerek hüküm altına alınan aylık 75,00 TL iştirak nafakasının artırılarak aylık 500,00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesi talep etmiştir.

Mahkeme tarafından; Davanın kısmen kabulüne; Küçükçekmece Aile Mahkemesi'nin 2003/1972 E-2003/736 K. sayılı kararı ile müşterek çocuk 1996 doğumlu T.. K.. için bağlanan aylık 75,00 TL iştirak nafakasının aradan geçen zaman, çocuğun eğitim durumu, günün ekonomik koşulları, annenin ve davalının ekonomik koşulları dikkate alınarak dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 400,00 TL'ye yükseltilmesine, davalıdan alınarak çocuğa velayeten davacı anneye verilmesine, fazlaya ilişkin talep ve istemin reddine karar verilmiştir.

Dava iştirak nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27.maddesinde "Hukuki dinlenilme hakkı" düzenlenmiştir. Buna göre davanın taraflarının yargılama ile ilgili bilgi sahibi olma, açıklama ve ispat hakkı bulunmaktadır. Maddenin gerekçesinde açıklandığı üzere bu hak Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. İddia ve savunma hakkı olarak da

./..

bilinen bu hak, tarafların yargılama konusunda tam bilgi sahibi olmalarını, açıklama ve ispat hakkını tam ve eşit olarak kullanabilmelerini, yargı organlarının da bu açıklamaları dikkate alarak gereği gibi değerlendirme yapıp karar vermelerini zorunlu kılmaktadır. Hakim tarafları dinlemeden veya açıklama ve ispat hakkını kullanmaları için kanuna uygun biçimde davet etmeden hükmünü veremez. (YHGK.'nun 2009/52 Esas, 2009/105 Karar sayılı kararı)

./..

bilinen bu hak, tarafların yargılama konusunda tam bilgi sahibi olmalarını, açıklama ve ispat hakkını tam ve eşit olarak kullanabilmelerini, yargı organlarının da bu açıklamaları dikkate alarak gereği gibi değerlendirme yapıp karar vermelerini zorunlu kılmaktadır. Hakim tarafları dinlemeden veya açıklama ve ispat hakkını kullanmaları için kanuna uygun biçimde davet etmeden hükmünü veremez. (YHGK.'nun 2009/52 Esas, 2009/105 Karar sayılı kararı)

Taraf teşkili dava şartı olup, davanın her aşamasında mahkemece kendiliğinden dikkate alınması gerekmektedir. Mahkemenin, dava dilekçesini ve duruşma gününü taraflara kendiliğinden tebliğ edip taraf teşkilini sağlaması, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun amir hükmü gereğidir. Yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, itirazların yapılabilmesi, davanın süratle sonuçlandırılabilmesi, öncelikle tarafların duruşma gününden haberdar edilmesi ile mümkün olur. Kişinin hangi yargı merciinde duruşması bulunduğunu, hakkındaki iddia ve isnatların nelerden ibaret olduğunu bilmesi, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve ilgili Yönetmelikte açıklanan usule uygun tebligat yapılması ile sağlanabilir.

Somut olayda; dava dilekçesinin ve duruşma gününün davalıya Tebligat Kanunu'nun 21.maddesi gereğince ... Mah. ... Sokak No:... İç Kapı No:.. ... İstanbul adresine tebliğ edildiği, gerekçeli kararın ise ... mah. ... Cad. No:... iç Kapı No:.. ... Tekirdağ adresinde davalıya tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Davalıya gönderilen dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir tebligat mazbatasında, muhatabın adreste bulunmama sebeplerini bilmesi muhtemel kişilerden sorulup, gerekli araştırma yapılmamıştır. Bu sebeple mahkemece, yapılan yargılama usul ve yasaya ve özellikle yukarıda belirtilen HMK’nın 27.maddesine uygun değildir. Mahkemece, davalının usulüne uygun şekilde dava dilekçesi ile duruşma gün ve saatinden haberdar edilmesi gerekirken, yokluğunda yargılamaya devam edilerek, davalıya savunma hakkı tanınmadan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı bulunmuş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş, davalının temyiz dilekçesinde de bildirilen ve bilinen en son adresine davetiye çıkartılıp, usulüne uygun şekilde tebliğ yapılarak, taraf delilleri toplanıp, hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm kurmak olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8692, Karar No: 2014/6598, Tarih: 13.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8692 E.  ,  2014/6598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16963, Karar No: 2012/42331, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/16963 E.  ,  2012/42331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeni ile Emniyeti Suistimal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olan sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK un 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, tezgahtar olarak yanında çalıştığı katılanın ... yerinden aldığı altınları başka kuyumcuya sattığı olayda hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da anlatıldığı gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine aykırı davranılması,

2- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun’un 99.maddesinin "hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar" hükmünü içerdiği gözetilmeden, aynı cins para cezalarının toplanarak karar verilmesi,

2- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun’un 99.maddesinin "hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar" hükmünü içerdiği gözetilmeden, aynı cins para cezalarının toplanarak karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılması gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nun 155/2. maddesi uyarınca kurulan hükümde yer olan 100 gün adli para cezasının 5 gün olarak tayin edilmesi ve aynı yasanın 50.maddesine göre sonuç adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi, hüküm fıkrasından "sanığa verilen adli para cezalarının 5237 sayılı yasanın 52/2 maddesi gereği beher günlüğü takdiren 20 YTL den hesap edilmek suretiyle sanığın neticeden 9.300 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına" kısmının çıkartılarak hükmün üçüncü fıkrasının devamına 5237 sayılı yasanın 52/2 maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL den hesap lanmak suretiyle neticeden 7300 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına", bu fıkradan sonra gelmek üzere "5237 sayılı yasanın 52/2 maddesi gereğince sanık hakkında doğrudan hükmedilen 100 tam gün karşılığı adli para cezasının, günlüğü takdiren 20 TL den hesaplanmak suretiyle neticeden 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8484, Karar No: 2012/12881, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8484 E.  ,  2012/12881 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 30.06.2008 gün ve 2007/1332 Esas, 2008/656 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın hükümden sonra 01.06.2011 tarihinde öldüğü, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak TCK.nın 64 ve CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının sanığın ölümü nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/26036, Karar No: 2014/33101, Tarih: 06.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/26036 E.  ,  2014/33101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 21.01.2013 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4044, Karar No: 2020/536, Tarih: 23.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4044 E.  ,  2020/536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Kurumsal Hizmetler Otomasyon Temizlik Gıda Tic. Ltd. Şti. ile davalı ... aralarındaki uyarlama davasına dair Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 25/01/2016 tarihli ve 2014/799 E. - 2016/117 K. sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 20/03/2019 tarihli ve 2017/6665 E. - 2019/2371 K. sayılı ilama karşı taraflarca kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, taraflar arasında 02/11/2011 tarihli ... Milli Parkı Büyük ... Kullanım Alanı İşletmecilik Sözleşmesi imzalandığını, 04/11/2011 tarihinde yapılan yer teslimi sonrasında Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından başlatılan yol yapım çalışmaları nedeniyle günübirlik kullanım alanına giden yolun tek şeride düşürüldüğünü, tünel kazısından çıkartılan hafriyatın günübirlik kullanım alanına döküldüğünü, bu nedenle müşteri kaybı yaşadığını belirtmiş, sözleşmede belirlenen kira bedelinden %60 oranında indirim yapılarak 04/11/2011 tarihi itibariyle yıllık kira bedelinin 330.000 TL olarak belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı, kira sözleşmesini etkilediği belirtilen tünel inşaatının kira sözleşmesine konu kullanım alanının dışında kaldığını, bu nedenle sözleşmenin uygulanmasına herhangi bir engel teşkil etmediğini belirtmiş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece kira sözleşmesinin imzalanmasından sonra yaşanan olumsuzlukların kiralananın kullanımını etkileyen ve kiracının öngöremediği sonradan oluşan ayıp niteliğinden kabul edilerek yıllık kira bedelinin 618.750 TL olarak belirlenmesine yönelik verilen karar taraflarca temyiz edilmiş ve Dairemizin 20/03/2019 tarihli ve 2017/6665 E. 2019/2371 K. sayılı ilamıyla; davacı tarafın tüm, davalı tarafın sair temyiz itirazları reddedilerek, davacının ayıp ihbarının tebliğ tarihi öncesini de kapsayacak şekilde kira bedelinin indirilmesine karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Bu defa taraflarca bozma ilamına karşı karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1- Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre, düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK’nın 440 ıncı maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından, davacının tüm, davalının sair karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

2- Davalının hükmedilen harca yönelik karar düzeltme istemine gelince;

1- Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre, düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK’nın 440 ıncı maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından, davacının tüm, davalının sair karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

2- Davalının hükmedilen harca yönelik karar düzeltme istemine gelince;

Harç konusu kamu düzenine ilişkin olup yargı mercilerince res'en dikkate alınır ve yargı harcından muafiyet 492 sayılı Harçlar Kanunu ile kurum veya kuruluşlarla ilgili yasal mevzuata göre belirlenir. 492 sayılı Harçlar Kanunu 13. maddesinde harçtan muafiyet kapsamında olan işlemler sayılırken (j) bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun (1) ve (3) sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğu sayılmış olup, belirtilen Harçlar Kanunu (1) sayılı tarifede yargı harçları düzenlenmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davalı kurum açık yasa hükmü gereği yargı harçlarından muaf olup, Mahkemece açıklanan bu düzenlemeye aykırı olarak, 14.050,72 TL harcın davalıdan tahsiline karar verilmiş olması, usule aykırıdır.

Ne var ki, bu hususun Dairemiz bozma ilamında zuhulen yazılmadığı bu defa yapılan inceleme ile anlaşıldığından, bu bozma nedeninin Dairemiz bozma ilamına ilave edilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair karar düzeltme taleplerinin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 20/03/2019 tarihli ve 2017/6665 E. 2019/2371 K. sayılı bozma ilamına ilave olarak mahkeme kararının yukarıdaki gerekçe ile de BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 23/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3392, Karar No: 2011/361, Tarih: 26.01.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/3392 E.  ,  2011/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3, 220/7 maddeleri delaletiyle 314/2, 62, 53/1-2, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne yardım suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı düşüncelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA,, 26.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5812, Karar No: 2024/17473, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5812 E.  ,  2024/17473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 06.03.2024

EK KARAR SAYISI : 2023/2416 E., 2024/118 K.

ŞİKÂYETÇİ :...

SUÇLAR : Hırsızlık,iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.03.2024 tarihli ve 2023/2416 Esas, 2024/118 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 06.03.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gebze 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.