muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1570, Karar No: 2016/9637, Tarih: 05.04.2016

4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı kanunun 10. maddesinde “... Kredi veren, taksitlerden birinin veya birkaçının ödenmemesi halinde kalan borcun tümünün ifasını talep etme hakkını saklı tutmuşsa, bu hak; ancak kredi verenin bütün edimlerini ifa etmiş olması durumunda ve tüketicinin birbirini izleyen en az iki taksidi ödemede temerrüde düşmesi halinde kullanılabilir. Ancak kredi verenin bu hakkını kullanabilmesi için en az bir hafta süre vererek muacceliyet uyarısında bulunması gerekir. Tüketici kredisinin teminatı olarak şahsi teminat verildiği hallerde, kredi veren, asıl borçluya başvurmadan, kefilden borcun ifasını isteyemez” hükmü yer almaktadır. Dosya kapsamı ile borçlu murisin birbirini izleyen en az iki taksidi ödemede temerrüde düşmüş olduğu sabittir. Buna göre davacı bankanın kredi sözleşmesinin 6.2. maddesinde saklı tuttuğu hakkını kullanabilmesi için 4077 sayılı kanunun 10. maddesi hükmüne göre birbirini izleyen en az iki taksidin belirlenerek ödenmesi, aksi halde bakiye tüm taksitlerin muaccel olacağı uyarısını taşıyan ve 7 gün süreli ihtarname gönderilmesi gerekir. Davalıya yapılan ihtarın usulüne uygun tebliğ edilmediği anlaşıldığından bu ihtar 4077 sayılı kanunun l0. maddesi şartlarına uygun bir muacceliyet ihtarı olarak kabul edilemez ve dolayısıyla tüm kredi borcu için takip yapılamaz. Anılan nedenlerle Mahkemenin, davacıların ancak icra takip tarihine kadar ödenmeyen kredi taksitleri nedeni ile sorumlu olduğunun takdirinde bir isabetsizlik yok ise de; mahkemece hükme esas alınan 03.06.2014 havale tarihli ek bilirkişi raporu incelendiğinde; davalı bankanın 25.05.2010 takip tarihi itibari ile alacak miktarının toplam 6.275,08 TL olduğu, bunun 186,06 TL’sinin kat tarihinden takip tarihine kadar işlemiş temerrüt faizi olduğu, böylece davacının 14.827,86 TL miktar kadar borçlu olmadığı kanaati rapor edilmiştir. Bununla birlikte ortada usulüne uygun bir muacceliyet ihtarı olmadığına göre; bilirkişinin takip tarihi itibari ile ödenmemiş taksitlere ihtar tarihine kadar akdi faiz, ihtar tarihinden takip tarihine kadar ise temerrüt faizi işletmesi, mahkemece de söz konusu raporun hükme esas alınarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı yanın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yan yararına BOZULMASINA, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 25,20 TL harcın davalıya iadesine, 05/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8101, Karar No: 2013/10271, Tarih: 19.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/8101 E.  ,  2013/10271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/12/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı  pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı taşınmazı kayda güvenerek iyiniyetli olarak satın aldığını, satıcısı S V'ye banka aracılığı ile 38.000 lira ödeme yaptığını, taşınmaz kaydındaki haciz ve ipotek bedellerini de ödeyeceğinin kararlaştırıldığını savunmuş, mahkemece, davalının kötüniyetli olduğunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan Ö..E..'ün 06.09.2008 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak davacı eşi K..K..'den olma oğulları diğer davacılar  M.. ve İ..ile dava dışı oğlu M.. ve 05.10.2010 tarihinde ölen oğlu H.ı çocukları S.. V.. ve Ö.. F..'un kaldıkları,mirasbırakanın maliki olduğu çekişme konusu 138 parsel sayılı taşınmazını 14.03.1995 tarihinde oğlu H.'ya; ondan 07.08.2008 tarihinde torunu S..V.ye;ondan da 22.10.2010 tarihinde üçüncü kişi davalı R.'e satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan Ö..'in en küçük oğlu H.. ile birlikte yaşadığı,miras bırakanın taşınmaz mal satmaya ihtiyacının olmadığı, H..'nın ve onun oğlu S.. V.nin alım gücünün bulunmadığı dosya kapsamı ile sabittir.Belirlenen bu olgular,yukarıda açıklanan ilkelerle değerlendirildiğinde, miras bırakan Ö..'in oğlu H..'ya, H.'nın da oğlu S..V.'ye yapmış olduğu temliklerin bedelsiz ve diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucunu ortaya koymaktadır, esasen bu yön mahkemenin de kabulündedir.

Son kayıt maliki davalı R..'in durumuna gelince; dinlenen tanık beyanlarından R..'in ilk el H..'nın oğlu ikinci el S..V..'nin kardeşi Ö.. F..un iş arkadaşı olduğu ve taşınmazı hiç tasarruf etmediği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, davalı R.., satıcısı S..V..ye banka aracılığı ile 15.11.2010 tarihinde 38.000,00 TL ödeme yaptığını savunmuş ise de, bu ödemenin dava dilekçesinin 12.11.2010 tarihinde tebliğinden sonra gerçekleştiği gözetildiğinde, muvazaalı işlemin gizlenmek amacıyla yapıldığı açıktır.

Bunun yanında, taşınmaz çok sayıda haciz ve ipoteklerle yüklü olduğu görülmektedir; bir kimsenin haciz ve ipoteklerle  yükümlü olarak taşınmaz satın alması da hayatın olağan akışına ters düşer.

Bu durumda, son kayıt maliki davalı R.in, muvazaalı işlemi bilen, bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu, başka bir ifade ile iyiniyetli olmadığı dolayısıyla Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi koruyuculuğundan istifade edemeyeceği açıktır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacılar vekilinin, temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  19.6.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6367, Karar No: 2012/8929, Tarih: 08.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6367 E.  ,  2012/8929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...’ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının sanıklardan ... ve ... hakkında onama, diğer sanık ... hakkında bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 30/11/2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, sanıklardan ... hakkındaki karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 04/01/2012 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/07/2012 tarih ve 2012/0052 Esas, 2012/740 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile sanıklardan ... hakkındaki Dairemizin 30/11/2011 tarih ve 2011/7083 Esas, 2011/8245 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, ... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 24/03/2009 tarih ve 10270 sayılı yazı ekinde bulunan sicil bilgilerine göre, borçlu şirketin 31/12/2007 tarihinde işi bıraktığının ve re'sen terkin edildiğinin ve ticaret sicilinde kayıtlı adresinde zabıta marifetiyle yapılan araştırma sonunda da, adresin boş olduğu ve şirketin taşınarak gittiğinin, yeni adresinin bilinmediğinin tespit edilmesine göre, borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin eş anlatımla atılı suçun oluştuğunun kabulünün gerekmesi karşısında, yetkilisi sanık ...’in mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14766, Karar No: 2008/4901, Tarih: 07.04.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/14766 E.  ,  2008/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı üniversitenin kuruluş aşamasında iken, davalının yönlendirmesi ve ileride davalı Üniversiteye yatay geçiş yapılacağı ve üniversite diploması alacakları inancıyla İngiliz Üniversitesi olan John Mooses Üniversitesi ile imtiyaz anlaşması yapan Beykent ileri Eğitim Hizmetleri adlı kuruluşa kayıt yaptırdıklarını, davalı Üniversitenin kurulmasından sonra davalı üniversitenin kararıyla yatay geçiş yaptırdıklarını ancak Yüksek Öğretim Kurulunun talebi üzerine yatay geçişin mümkün olmaması ve kendilerinin üniversite öğrencisi olarak kabul edilmemesi nedeniyle 30.6.1999 tarihinde kayıtlarının silindiğini, okul ücreti, ders kitapları, harç, ulaşım bedeli ödediklerini, olaydan manevi yönden zarar gördüklerini ileri sürerek her bir davacı için ayrı ayrı 15.000 YTL. maddi tazminat ve 50.000 YTl. manevi tazminatın tahsilini fazlaya dair haklarının saklı tutulmasını istemişlerdir.

Davalı, davacıların kayıtlarının silinmesinde kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle, davacıların 4 yıllık eğitim süresince ödedikleri okul ücreti olan 14.000 Sterlinin her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere davalıdan tahsiline, diğer maddi tazminat istekleri için delil sunulmaması ve manevi tazminatın koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle diğer taleplerin reddine karar verilmiş hüküm taraflara temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacıların, ileride davalı üniversiteye yatay geçiş yapılacağı ve Üniversite diploması alacakları inancıyla ve davalının yönlendirmesi ile İngiliz Üniversitesi ile imtiyaz anlaşması yapan Beykent İleri Eğitim Hizmetleri adlı kuruluşa kayıt yaptırdıkları (adı geçen kuruluş daha sonra davalı üniversite olmuştur), davalı Üniversitenin kurulmasından sonrada davalı üniversiteye yatay geçiş yaptırdıkları ancak, YÖK. tarafından öğrenci olarak kabul edilmemeleri nedeniyle 30.6.1999 tarihinde kayıtlarının silindiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. İleride üniversite mezunu olacakları inancı ile önce Beykent İleri Eğitim Hizmetleri adlı kuruluşa kayıt yaptıran ve akabinde de davalı üniversitenin kurulmasından sonra davalı üniversiteye yatay geçiş yapan ve burada da bir süre eğitimine devam eden öğrenci davacıların tamamen davalı üniversitenin kusuru sonucu okuldan kayıtlarının silinmesi nedeniyle manevi yönden zarar gördüklerinin kabulü zorunludur. Hal böyle olunca mahkemece olayın özelliği ve diğer koşullar değerlendirilerek takdir edilecek manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Öte yandan davacıların önce Beykent İleri Eğitim Hizmetleri adlı kuruluşta ve ardından da davalı üniversite de eğitim görmeleri nedeniyle ders kitapları ve ulaşım için masraf yaptıkları da dosya kapsamından anlaşıldığı gibi, bu hususun kabulü hayatın olağan akışına da uygundur. Kitap masrafları ve ulaşım giderleri için her zaman belge alınmasının ve alınan belgelerinde bu zamana kadar saklanmasının mümkün olmadığı da bir gerçektir. Bu durumda davacıların gerek Beykent İleri Eğitim Hizmetleri adlı kuruluşta ve gerekse davalı üniversitede eğitim ve öğretim yaptıkları bölüm ve fakültede okutulan derslere ait zorunlu kitaplar ile bu okullara ulaşım için masraf yaptıkları kabul edilerek hakkaniyete uygun bir miktara hükmedilmesi, bu bağlamda davacıların kitap ve ulaşım masraflarının ne olabileceği hususunda bilirkişiden rapor alınarak taleple de bağlı kalınarak hakkaniyete uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yönler göz ardı edilerek manevi tazminat ile yukarıda bahsi geçen maddi tazminat taleplerinin tümüyle reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya ayıkırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz edilen hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 7.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8278, Karar No: 2009/9556, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8278 E.  ,  2009/9556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.10.2008 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.01.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soy isim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu nedenle de bu tür davalarla kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

İsim düzeltme davaları, taşınmazın aynına ilişkin bulunduğundan HUMK.nun 13.maddesi uyarınca, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır.

Tapuda isim düzeltilmesi davasını, tapu maliki ile mirasçıları açabilir. Bunun yanı sıra 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702.maddesinin son fıkrası ile ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden, elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan herhangi biri de, tek başına tapuda miras bırakanla ilgili düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu tür davanın, bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılması da mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde, yetkiye dayanılarak dava açan kişinin, aktif dava ehliyeti vardır.

Tapu Sicil Müdürlüğüne yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Düzeltilecek tapu kaydı tüm dayanakları ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişinin nüfus kaydı, tapu ve dayanakları ile bağlantı oluşturacak şekilde incelenmeli, gerekirse kök kayıtlar da istenmelidir.

3-Cumhuriyet Savcılığı aracılığıyla, taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Davanın niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekalet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

...de yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Davacı, 519 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında malik ... ...’ün baba adı ...’e “...” soyadının eklenmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile malik bilgilerinin “... oğlu ... ...” olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ...vekili temyiz etmiştir.

Mahkeme tarafından getirtilen 519 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydından, taşınmaza 1/2paylı olarak ... ... ve .... oldukları baba adlarının yazılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece HUMK.nun 74. maddesinde yer alan taleple bağlılık kuralı bir yana bırakılarak yukarıda yazıldığı şekilde, malik bilgilerinin “... oğlu ... ...” olarak tapu sicilinde düzeltme yapılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken, davacının talebinin açıklattırılarak, davada isteminin ne olduğu tespit edildikten sonra sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır.

Yukarıda açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra neticesine göre bir karar vermek gerektiği halde mülkiyet nakli oluştuğu kuşkusu yaratacak şekilde tesis edilen hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... Müdürlüğünün temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 15.09.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11479, Karar No: 2017/5320, Tarih: 02.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/11479 E.  ,  2017/5320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 19.01.2015 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.