muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28778, Karar No: 2012/39581, Tarih: 25.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/28778 E.  ,  2012/39581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre suç sürüklenen çocuk müdafiinin, bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1- Suç sürüklenen çocuk hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasının aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, suç sürüklenen çocuğa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. fıkrasında hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 36 günün 25 güne, TCK.nun 31/3. maddesi uygulamasıyla belirlenen 24 günün 16 güne, TCK.nun 62. maddesi uygulamasıyla belirlenen 20 günün 13 güne, günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç 400 TL adli para cezasının ise 260 TL'ye indirilmesi, hükmün fıkrasın- dan para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5402, Karar No: 2008/6292, Tarih: 06.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5402 E.  ,  2008/6292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vd.vek.Av..... ile davalı 1- Karadeniz Vergi Dairesi Müdürlüğü 2-Trabzon 2.İcra Müdürlüğü aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında Trabzon İcra Mahkemesinden verilen 24.4.2007 gün ve 515-161 sayılı hükmün davalılardan Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen iptali istenen sıra cetveli ve Trabzon 2.İcra Müdürlüğünün 1999/3467 sayılı takip dosyasının birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10002, Karar No: 2023/17953, Tarih: 04.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10002 E.  ,  2023/17953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla; sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin; şikayetçinin beyanlarının doğru olmadığı, şikayetçinin iftira attığı, şikayetçiye hakaret etmesini gerektirecek bir husumetinin bulunmadığı, tanık beyanını kabul etmediği, tanık beyanı ile şikayetçi beyanı arasında çelişki olduğu, şikayetçinin davranışlarını haksız tahrik olarak değerlendirilmesi gerektiği, hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığı yönünden verilen kararların gerekçelerinin usul ve Yasa'ya aykırı olduğu, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde katılan ile sanık arasında belirlenemeyen bir sebeple çıkan tartışmada, sanığın katılana hitaben "Pis Alevi, sen partili misin, A... koyduğumun dünbüğü." diyerek hakaret ettiği şeklinde iddia olunan olayda, Yerel Mahkemece olayın tanık beyanı ile doğrulandığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediği kabul olunarak, sanığın mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Suçun Sübutuna Yönelik Temyizde

Tüm dosya kapsamı, katılanın aşamalarda değişmeyen istikrarlı anlatımları ile dinlenen tanık S.K.'nın beyanlarının iddiayla uyumlu olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın iddiaya konu sözleri söylemediğine dair savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğuna ve sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Haksız Tahrik ve Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine Yönelik Temyizde

1. Suçun Sübutuna Yönelik Temyizde

Tüm dosya kapsamı, katılanın aşamalarda değişmeyen istikrarlı anlatımları ile dinlenen tanık S.K.'nın beyanlarının iddiayla uyumlu olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın iddiaya konu sözleri söylemediğine dair savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğuna ve sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Haksız Tahrik ve Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine Yönelik Temyizde

Temyiz sebebi olarak ileri sürülen haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için aranan koşulların olayda gerçekleşmediği belirlenmiş ve sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebinin uygulandığı, seçenek yaptırım içeren suçta adli para cezasının tercih edildiği anlaşılmıştır. Diğer lehe hükümler yönünden ise, yasal koşullar oluşmadığından sanık hakkında verilen adli para cezanın ertelenmesine yer olmadığına, sanığın sabıka kaydı incelendiğinde engel mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sair Hususlar Yönünden

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık hakkında Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9080, Karar No: 2012/15945, Tarih: 10.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/9080 E.  ,  2012/15945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) İncelenen tapu kaydından dava konusu taşınmaz üzerinde ... lehine irtifak hakkı tesis edildiği anlaşılmakla, irtifak hakkı nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün hesaplamada dikkate alınması için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Davacı idarece dere ıslah çalışması nedeniyle kamulaştırma yapıldığından, kamulaştırılan kısımda davacı payının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken terkin kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14389, Karar No: 2015/4780, Tarih: 24.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/14389 E.  ,  2015/4780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi tazminat davasının kabulüne, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı oldukları belediye otobüsünün müvekkili ...'a çarpması sonucu meydana gelen kazada müvekkilinin ayağından yaralandığını ve müvekkilinde iş gücü kaybı meydana geldiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı ile, bakıcı, yol ve yemek gideri olarak 100 TL maddi, 25.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 28.12.2012 tarihinde talebini 8.820,72 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili; müvekkilinin sorumluluğunun sigortalı aracın sürücüsünün kusuru ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu öne sürerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; müvekkilinin işlettiği otobüsün sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde kusuru bulunmadığını, davacının kusurlu hareketiyle kazaya sebebiyet verdiğini, aracın manevi tazminat istemleri yönünden de davalı sigorta şirketi tarafından sigorta teminatı altına alındığını, maddi ve manevi tazminat istemlerinin fahiş olduğunu öne sürerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, olayın gerçekleşmesinde asli kusurun davacıda olduğunu, müvekkili ile tartışan davacının öfkeyle otobüsün tekerleğine tekme atmak istediği sırada ayağının tekerleğin altında kalması sonucu yaralandığını ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu ve ıslah doğrultusunda maddi tazminat davasının kabulüne, 5.903,76 TL sürekli, 1.738,68 TL geçici iş göremezlik; 730,28 TL bakıcı ve 448 TL hastane giderleri olmak üzere toplam 8.820,72 TL maddi tazminatın davalı sigorta şirketinden poliçe limitiyle sınırlı ve dava, diğer davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline; 4.000 TL manevi tazminatın davalı ... ve ...'ndan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve uzman bilirkişi raporunda belirtilen maluliyet oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, davacının davalı sigorta şirketinden manevi tazminat talebinin olmamasına, manevi tazminatın takdirinde BK.'nun 47. maddesindeki (6098 s. TBK. md. 56) özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı ... vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan işgöremezlik tazminatı, bakıcı giderleri ve ulaşım giderleri ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekilince davacının trafik kazasından önce dolmuş şoförü olarak çalıştığı belirtilmiş, davacı tarafından işi ve geliri konusunda herhangi bir belge ibraz edilmemiş, davacının kendi beyanına göre düzenlenen sosyal ve ekonomik durum araştırmasına göre 1.500 TL aylık gelirinin olduğu tespit edilmiştir. Mahkemece; davacının aylık 1.500 TL geliri olduğu esas alınarak yapılan hesaplamaya ilişkin bilirkişi raporuna göre karar verilmiştir.

Böyle bir davada gerçek zararın belirlenmesi için, zarar görenin gelirinin daha net kriterler ile ortaya konulması gerekmektedir. Öncelikle davacıya bu konuda ispat imkanı verilmesi, kazadan önce yaptığı işi araştırılarak, çalıştığı işyerine ait defter, vergi, muhasebe kayıtları gibi kayıtların getirilmesi ve davacının işkolu ile ilgili kuruluşlara yazı yazılarak muhtemel gelirin tespit edilmesi ve bu miktara göre tazminatın belirlenmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda davacının 3 aylık geçici işgöremezlik süresi için bakıcı gideri hesaplanmıştır. Dosya kapsamından davacının, 3 aylık sürenin 28 gününü hastanede geçirdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece, davalı ... vekilinin savunmaları da dikkate alınmak suretiyle, doktor bilirkişiden rapor alınarak, davacının yaralanmasının niteliğine göre iyileşme süresinde bakım ihtiyacı olup olmadığı belirlenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'ya geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 383,79 TL kalan harcın temyiz eden davalı ...'nden alınmasına 24.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6196, Karar No: 2013/7166, Tarih: 17.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/6196 E.  ,  2013/7166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Konya 3. Asliye Hukuk ve Konya 4. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R -

Dava, alacak hukukuna ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın çözümünde TMK.'nun 2. kitabının uygulanacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, tarafların evli olmadığından uyuşmazlığın Borçlar Kanunu kapsamında kaldığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Bir uyuşmazlığa TMK.'nun 2. kitabında düzenlenen evlenme hukukunun uygulanabilmesi için, yasanın öngördüğü şekliyle taraflar arasında geçerli bir evlilik ilişkisinin bulunması gerekmektedir.

Somut olayda ise davacı vekili, müvekkili ile aralarında gayrı resmi evlilik yaşanan davalının mehir senedinden kaynaklanan borçlarını ödemediğini belirterek, senette yazılı eşya bedeli ile senette yer alan 50.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Buna göre taraflar arasındaki dava, Borçlar Kanunu hükümlerinden kaynaklanmakta olup, uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/89, Karar No: 2012/1711, Tarih: 13.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/89 E.  ,  2012/1711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2011

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin, davalı tarafça haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve buna bağlı feri haklara hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, sözleşmenin ekonomik göstergeler dikkate alınarak işgücü fazlalığı nedeniyle organizasyonel gelişim çalışmaları kapsamında Yönetim Kurulu ve İcra Kurulu karalarına dayanılarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17.ve 18. maddeleri  gereği haklar ödenerek sona erdirildiği savunularak davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça organizasyon  değişikliği ve norm kadro uygulaması sebebiyle sona erdirildiğini, işletmesel kararın tutarlılık, keyfilik , ölçülülük ve feshin son çare olma ilkesine uygunluğu yönünden yapılan denetimde davacının çalıştığı takım liderliği kadrosunun  iptal edildiği davacını yerine aynı sıfat ve kadro ile yeni eleman  alınmadığı  davacının işverenlik içersinde kaydırılabileceği başka bir pozisyonda bulunmadığı feshin son çare olma ilkesine uygun davranıldığı  gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini

olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi, yeniden yapılanmadan dolayı işletmesel karar gerekçesi ile feshedilmiştir. Her ne kadar mahkemece davanın feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilerek  davanın reddi yönünde hüküm kurulmuşsa da, bu tür bir beyan feshin geçerliliğini kabule yeterli sayılamaz. Davalı tarafça alınan işletmesel karar ile norm kadro sayılarının yeniden gözden geçirilmesi sonucunda davacını çalıştığı mağazada personel sayısının azaltılması  ve bazı pozisyonların kaldırılması  nedeniyle açılış süreçleri sorumlusu olarak çalışan davacının  iş sözleşmesi sona erdirilmiştir. Alınan bilirkişi raporuna göre tüm yapıdaki hipermarket ve süpermarketlerde takım lideri pozisyonun kaldırıldığı hipermarketler organizasyonundu bulunan bakım, resepsion ve dekorasyon takım liderliği pozisyonlarının iptal edilmeyip  yönetici adayı pozisyonuna dönüştürüldüğü fesihten sonra beşi İstanbul’da  bulunan yedi yeni mağazanın açıldığı  fesihten sonra işyerine yeni eleman alındığı  alınan bu elemanların “şef ,takım lideri ve sorumlu “gibi bir ünvanlarının bulunmadığı belirtilmiş ise de davalı tarafça alınan işletmesel karar ile davacının çalıştığı açılış süreçleri sorumlusu pozisyonunu kapatılmasına rağmen fesihten sonra yedi yeni mağazanın açıldığı bu kapsamda tutarlılık ve ölçülülük denetimi anlamında mahkemece, işletmecilik ve mağazacılık organizasyonundan anlayan bilirkişinin de aralarında bulunduğu bilirkişi heyeti ile gerekirse işyerinde keşif yapılarak, davacının çalıştığı kadro ve görev tanımında organizasyon değişikliğine gidilip gidilmediği, şubesinde kadrosunun kaldırılıp kaldırılmadığı, organizasyon değişikliğine gidilmiş ve kadrosu kaldırılmış veya değiştirilmiş ise davalı işverenin Türkiye genelinde  zincirleme  mağazalara sahip olduğu ve yeni mağazalar açmaya devam ettiği gözetilerek davacının şubesinde veya İstanbul ilinde diğer şubelerde görev tanımına uygun bir kadroda iş şartlarında esaslı değişiklik niteliğinde olan yer değişikliği olmadan somut olarak değerlendirme olanağının bulunup bulunmadığı, salt açılış süreçleri sorumluluğu pozisyonun kaldırılmasının davacının başka bir birimde  değerlendirilmesine engel olup olmadığı kısaca feshin son çare olarak uygulanıp uygulanmadığı yönünden yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak oluşacak sonuca  göre  karar  verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.02.2012 gününde  oybirliğiyle karar verildi.