muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/25382, Karar No: 2013/8959, Tarih: 14.05.2013

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Sanıklar hakkında takdiri indirim uygulanırken, uygulama maddesi ve indirim oranı denetime imkan sağlayacak biçimde belirtilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6.maddesine aykırı davranılması,

2-5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158.maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52.maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61.maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158.maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61.maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52.maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52.maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında takdiri indirim yapılan bölüme "lehlerine takdiri indirim sebebi kabul edildiğinden" cümlesinden sonra gelecek şekilde "5237 sayılı TCK'nın 62/1.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak" cümlesinin eklenmesi; ayrıca hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla, "232.644.00'er YTL", "58.161'er YTL" ve "48.467'er YTL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak, yerine sırasıyla "11.633 gün", "2.908 gün", ve "2.423 gün karşılığı,5237 sayılı TCK'nın 52/2.maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 48.460 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8893, Karar No: 2013/10672, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/8893 E.  ,  2013/10672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair...Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2010 gün ve 2009/527 Esas, 2010/136 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 29.09.2012 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında mahkemece sanığın gerçekten ölüp ölmediği araştırılıp, 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi göz önüne alınarak adı geçen sanık hakkında değerlendirme yapılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12464, Karar No: 2013/17238, Tarih: 05.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12464 E.  ,  2013/17238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati tedbir talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı ihtiyati tedbir isteminin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde tedbir talep eden davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekili, çeklerin bedelsiz kaldığı iddiasıyla açmış olduğu menfi tespit davasında müvekkillerine yöneltilebilecek icra takiplerinin önlenmesi bakımından ihtiyati tedbir isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, asıl uyuşmazlığı çözecek nitelikte ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği, aksi durumda tedbirin davanın yerine geçeceği, davacının talebinin yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiş, kararı ihtiyati tedbir isteyen vekili temyiz etmiştir.

İhtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekilinin ihtiyati tedbir istemini yinelemesi üzerine mahkemece, bu konuda 28.11.2009 tarihinde karar verildiği gerekçesi ile yinelenen tedbir talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, aynı temyiz dilekçesi ile bu karar da ihtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Geçici hukuki korumalar; ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, yürütmeyi durdurma, tutuklama, el koyma gibi çeşitli hukuk dallarında düzenlemiş olan etkin hukukî koruma önlemlerine ilişkin üst kavramdır. Buna karşılık kesin hukuki koruma ise ancak açılan bir dava üzerine yapılan yargılama sonucunda verilen karar ile sağlanabilir. Bu nedenle dava, “kesin hukuki koruma” olarak nitelendirilmektedir. Dava konusu uyuşmazlığın esasını çözümleyecek veya böyle bir sonuç doğuracak biçimde ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği konusunda açık bir kanun hükmü bulunmamakla birlikte, Yargıtay ve öğreti tarafından böyle bir görüşün kabul edilmesi geçici korumanın niteliğinden kaynaklanmaktadır. İhtiyati tedbir ise ileride açılacak bir davanın veya açılmış bir davanın sonucunun etkisiz veya anlamsız kalmasını önlemeye yarayan geçici hukuki korumadır.

İİK’nun 72’nci maddesinin 2’nci ve 3’üncü fıkralarına göre, “İcra takibinden önce açılan menfi tespit davasına bakan mahkeme, talep üzerine alacağın yüzde onbeşinden aşağı olmamak üzere gösterilecek teminat mukabilinde, icra takibinin durdurulması hakkında ihtiyati tedbir kararı verebilir.-İcra takibinden sonra açılan menfi tespit davasında ihtiyati tedbir yolu ile takibin durdurulmasına karar verilemez. Ancak, borçlu gecikmeden doğan zararları karşılamak ve alacağın yüzde onbeşinden aşağı olmamak üzere göstereceği teminat karşılığında, mahkemeden ihtiyati tedbir yoluyla icra veznesindeki paranın alacaklıya verilmemesini istiyebilir.” Bu hükümde, icra takibinden önce açılan menfi tespit davasında ihtiyati tedbir yoluyla icra takibinin durdurulabileceği, icra takibinden sonra açılan menfi tespit davasında ise ihtiyati tedbir yoluyla icra veznesine giren paranın takip alacaklısına ödenmemesine karar verilebileceği öngörülmüştür. Menfi tespit davasının amacının belli bir borçtan dolayı borçlu bulunmadığına ilişkin kesin hüküm ve dolayısıyla kesin hukuki koruma temin etmek olduğu göz önüne alındığında, takibin durdurulması veya icra veznesindeki paranın alacaklıya ödenmemesi şeklindeki ihtiyati tedbirin,

asıl uyuşmazlığı çözecek veya kesin hukuki korumayı ikame edecek nitelikte bulunmadığı açıktır. Bunun ötesinde, somut olaydaki gibi kanunda açıkça tedbir kararı verilebileceğinin öngörüldüğü hâllerde, verilecek tedbirin uyuşmazlığın esasını çözer nitelikte olup olmadığı tartışma konusu yapılamaz ve bu nedenle tedbir istemi reddedilemez. Aksi hâl kanunun açık hükmüne aykırı karar verilmesi anlamına gelir. Bu nedenle mahkemece, asıl uyuşmazlığı çözecek nitelikte ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği şeklindeki gerekçeyle ihtiyati tedbir isteminin reddine kararı verilmesi isabetsizdir.

Öte yandan, mahkemece talebin yargılamayı gerektirdiği belirtilerek de ihtiyati tedbir istemi reddedilmiştir. HMK’nun m.390,I hükmüne göre, ihtiyati tedbir ya dava açılmadan ya da davanın devamı sırasında istenebileceğinden, tedbir talebine konu olan istemlerin her zaman yargılama konusu olacağı, diğer bir anlatımla yargılama konusu olmayan bir talebin ihtiyati tedbire de konu olamayacağı açıktır. Daha açık bir deyişle yargılama konusu olmayacak bir tedbir çeşidi bulunması ihtimali kanunda öngörülmemiştir. Bu nedenle “davacının talebinin yargılamayı gerektirdiği” şeklindeki gerekçenin ihtiyati tedbir isteminin reddi sebebi olarak kabulü kanuna aykırıdır.

2-HMK’nun 391/3 ve 394/5 hükümlerine göre sadece ihtiyati tedbir isteminin reddine ilişkin kararlar ile ihtiyati tedbire itiraz üzerine verilen kararların temyizi mümkündür. Bu nedenle yinelenen istemin reddine dair 29.11.2013 tarihli kararın temyiz kabiliyeti bulunmamaktadır. Aksi hâl, ihtiyati tedbir isteminin reddine dair kararın hiçbir süreye tabi olmadan her zaman temyiz edilmesinin mümkün olduğu şeklinde kabul edilmesi olanaklı olmayan bir hukuki sonuç doğurur. Bu nedenle 29.11.2013 tarihli karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle 28.11.2013 tarihli kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte gösterilen sebeple 29.11.2013 tarihli karara yönelik temyiz isteminin reddine, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13212, Karar No: 2020/8223, Tarih: 06.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/13212 E.  ,  2020/8223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince davacı yönünden kabul edilerek HMK 353/1-b-2 gereğince ilk derece mahkemesi kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre; taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne dair ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca davacı yönünden kabul edilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/184, Karar No: 2020/4704, Tarih: 03.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/184 E.  ,  2020/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 10.11.2015 tarih ve 2015/131 E. - 2015/213 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı Doru Gıda Dağ. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında, Marie France Müller'in "Gençlik ve Sağlık İksiri Sirke" adlı kitabının promosyon olarak verilmesi için basım anlaşması imzalandığını, 150.000 adet kitabın basılıp teslim edildiğini, ancak daha sonra davalı ...nin telif ücreti ödemeksizin ve izin almaksızın yetkisiz bir şekilde diğer davalı ...Ş. ile anlaşarak 50.000 adet baskı yaptırdığını, bunların içinde baskı tarihinin 2009 olarak gösterildiğini ve bandrolsüz olduklarını, müvekkili haklarına tecavüz teşkil ettiğini, ...'in ...nin yetkili temsilcisi olduğunu ileri sürerek, tecavüzün ref'i ve muhtemel tecavüzün men'ini, maddi zararın tespitini, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın, haksız fiil tarihinden itibaren işletilecek en yüksek ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini ve hükmün ilamını talep etmiş, 27/05/2014 havale tarihli dilekçesi ile, maddi tazminat talebini, 36.500,00 TL arttırarak, 37.500,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davacı, Ömür Matbaacılık A.Ş. ile ... hakkındaki davadan duruşma esnasında feragat etmiştir.

Davalılardan ..., Kükre Gıda ve İhtiyaç Mad. Nak. ve Özel Eğit. Hiz. Tic. San. A.Ş. ve Doru Gıda Dağ. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, haksız kazanç iddialarının asılsız olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya iddia, savunma, bilirkişi raporuna, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı yanın sözleşme ile söz konusu kitapların dağıtımını üstlenen davalı Doru Gıda'nın davaya konu olan 50.000 adet izinsiz basılan kitap nüshaları ile ilgili faturanın muhatabı olmaması sebebiyle sorumlu tutulamayacağı yolundaki bozma ilamındaki tespit nazara alındığında, bu şirket ve yetkilisi davalı ... hakkındaki davanın reddine, sair hususlarda verilen önceki karara yönelik temyiz itirazları ise reddedilmiş olduğundan, kesinleşen kısım yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

I-)Dava, eserden doğan çoğaltma ve yayma hakkının ihlali nedeniyle FSEK 68. maddesi uyarınca açılmış tazminat istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

I-)Dava, eserden doğan çoğaltma ve yayma hakkının ihlali nedeniyle FSEK 68. maddesi uyarınca açılmış tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda daha önce Mahkemece, telif hakkı davacıya ait olan “Gençlik İksiri Sirke” isimli tercüme eserin, telif ücreti karşılığında basım ve promosyon amacıyla 150.000 adet dağıtımı hususunda davacı ile davalı Doru Gıda Ltd. arasında sözleşme ilişkisi kurulduğu, ancak daha sonra izinsiz olarak kitabın 50.000 nüsha olarak basılarak davalı Kükre Gıda Ltd. tarafından satışa sunulan sirkeler eşliğinde dağıtıldığının belirlendiğini, bu işte davalılar Kükre Gıda ve Doru Gıda ile ...’in birlikte hareket ettikleri gerekçesiyle söz konusu üç davalı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalılarca temyizi üzerine, Kükre Gıda Ltd’nin temyiz istemlerinin reddine karar verilerek, davalı Doru Gıda ve ... yönünden, kararda gerekçe gösterilmeksizin söz konusu bu davalılar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulduğu halde, önceki kararın gerekçesinden farklı olarak, bir yandan kararın gerekçesinde, her iki davalı şirketin de ortaklarının aynı olduğu ve davalı ...’in her iki şirketin de yetkilisi olduğu zikredilmiş, ancak öte yandan da Doru Gıda Ltd. ve ... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa Mahkemece, davalı ... yönünden 5846 sayılı FSEK’nın 66. maddesinde yer alan “Manevi ve mali hakları tecavüze uğrayan kimse tecavüz edene karşı tecavüzün ref'ini dava edebilir. Tecavüz, hizmetlerini ifa ettikleri sırada bir işletmenin temsilcisi veya müstahdemleri tarafından yapılmışsa işletme sahibi hakkında da dava açılabilir. Tecavüz edenin veya ikinci fıkrada yazılı kimselerin kusuru şart değildir…” hükmü uyarınca şirket yöneticisi olarak ve eserden doğan çoğaltma ve yayma hakkına tecavüzün (haksız fiilin) faili olarak, davalı Doru Gıda’nın da dava konusu eserin izinsiz olarak çoğaltılmasında aracılık etmesi ve çoğaltılmış eser nüshalarının yayılmasında rol alması nedeniyle FSEK 68/1.maddesi uyarınca tazminattan müteselsil olarak sorumlu olup olmadığının tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, çelişkili ve hatalı gerekçeyle anılan davalılar yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

II-)Ayrıca Dairemizin önceki ilamında Kükre Gıda A.Ş. aleyhine kurulan hüküm yönünden temyiz istemlerinin reddine karar verilmiş olup, hükmün açıkça onanmasına karar verilmemiş olması nedeniyle mahkemece, infazda tereddüde yer bırakmayacak surette yeniden Kükre Gıda A.Ş. hakkında da hüküm kurulması gerekirken bu davalı yönünden “yeniden karar verilmesine yer olmadığına...” şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve hükmün bu sebeple de davacı yararına bozulması gerekmiştir.

II-)Ayrıca Dairemizin önceki ilamında Kükre Gıda A.Ş. aleyhine kurulan hüküm yönünden temyiz istemlerinin reddine karar verilmiş olup, hükmün açıkça onanmasına karar verilmemiş olması nedeniyle mahkemece, infazda tereddüde yer bırakmayacak surette yeniden Kükre Gıda A.Ş. hakkında da hüküm kurulması gerekirken bu davalı yönünden “yeniden karar verilmesine yer olmadığına...” şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve hükmün bu sebeple de davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki (I) ve (II) no’lu bentte açıklanan açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 03.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6097, Karar No: 2011/13184, Tarih: 13.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6097 E.  ,  2011/13184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama ve temyize başvurma harçlarının alınmasına, 13.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4010, Karar No: 2012/5239, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4010 E.  ,  2012/5239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.