muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21148, Karar No: 2016/13046, Tarih: 25.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21148 E.  ,  2016/13046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kuruma ödenen 12.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının kurum işleminin iptali ve yol ve yemek yardımı adı altında yaptığı prime esas kazancın yasal faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Uyuşmazlık, davacı işverence yol ve yemek parası olarak çalışanlarına yaptığı ödemelerin sigorta primine esas kazançlara dahil edilip edilmeyeceğine ilişkindir.

İhtilaflı dönemde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın 29.07.2003 tarih ve 4958 sayılı Yasanın 36. maddesi ile değişik 77/2. maddesinde “Şu kadar ki, ölüm, doğum ve evlenme yardımları, yolluklar, kıdem, ihbar ve kasa tazminatları, ayni yardımlar ile ... Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek, çocuk ve aile zamları, sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının tespitinde nazara alınmaz. Bunların dışında her ne ad altında ödeme yapılırsa yapılsın tüm ödemeler prime tabi tutulur.” hükmü yer almaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 77. madde 1. fıkrasında prim hesabı da göz önünde tutulacak kazançlar belirtilmiş, 2. fıkrasında ise bunun istisnaları gösterilmiştir. Fıkrada ifade edildiği biçimde sosyal amaçlı olarak veya işverenin yasa ve sözleşme dışında sigortalısına yaptığı yardım ve ödemeler prim hesabında nazara alınmazlar ve prime tabi tutulmazlar. Bu ödeme veya yardımlar ücret ve benzeri ödemelerden tamamen farklı nedenlere dayanırlar. İşin karşılığı olmaktan ziyade insani değer yargıları sonucu verilirler. Yasa bunları sayarak belirtmiştir. Bu yardımlar ölüm, doğum ve evlenme yardımları, yolluklar, kıdem, ihbar ve kasa tazminatları, ayni yardımlar, yemek, çocuk ve aile zamlarıdır.

Buna göre, sigortalılara yapılan yemek yardımları bakımından dava konusu dönemler yönünden,... Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dahil olmadığı, bu miktarın üzerindeki yemek yardımının prim matrahına dahil edilmesi gerekeceği dikkate alınmaksızın, ödenen yemek paralarının tamamının dikkate alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Buna göre, sigortalılara yapılan yemek yardımları bakımından dava konusu dönemler yönünden,... Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dahil olmadığı, bu miktarın üzerindeki yemek yardımının prim matrahına dahil edilmesi gerekeceği dikkate alınmaksızın, ödenen yemek paralarının tamamının dikkate alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, yemek yardımlarından ... Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dâhil olmadığını gözönünde bulundurmak, yemek yardımlarından ... Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek miktarın üzerindeki miktarı esas kazanca dahil etmek suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24701, Karar No: 2013/40559, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/24701 E.  ,  2013/40559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2- 02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurum zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde, “kurum zararını giderdiği takdirde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak ve 6 aylık süre de beklendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10696, Karar No: 2017/5220, Tarih: 31.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10696 E.  ,  2017/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 18.05.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/438, Karar No: 2016/6383, Tarih: 10.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/438 E.  ,  2016/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre hakkında TCK.nun 57/1. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle güvenlik tedbirine hükmolunan sanığa CMK.nun 150/2. maddesi uyarınca müdafii tayin edilerek adli sicil kaydında yer alan ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/548 esas ve ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/494 esas sayılı dosyalarında yer alan akıl hastalığının tetkikine yönelik raporları ile dayanak belgeleri getirtilerek sanık ile birlikte Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'na gönderilip hakkında suç tarihi itibariyle TCK.nun 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının ve işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı hususunun CMK.nun 74. maddesine göre yapılacak tetkik sonucu tespit edilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1989, Karar No: 2012/6067, Tarih: 10.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/1989 E.  ,  2012/6067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

... İlçesinde 2004-2009 yılları arasında kaymakamlık yapan davacı, davalının 'Pilav Üstü Döner mi? Sermaye mi?' isimli bir kitap yazdığını, bu kitapta geçen sözler nedeniyle ... Cumhuriyet Savcılığına şikayette bulunduğunu , başlatılan soruşturmaya davalının üç sayfadan ibaret verdiği dilekçede yer alan sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalı ise, ... ilçesinde doktor olarak çalıştığını davacı ile aralarında çok sayıda davaya dönüşen husumet olduğunu, bir doktor olarak dilekçede tıbbi terimleri kullandığını hakaret etmediğini bu nedenle de davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının savunmasında sarf ettiği sözlerin ,kısmen bilgi ve belgeye dayalı verilerin abartılı bir biçimde paranoya şeklinde bir psikolojik rahatsızlığa bağlanarak açıklandığı, savunma sınırının aşılmadığı, davacının kişilik haklarına saldırıdan söz edilemeyeceği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Davalı tarafından ... Cumhuriyet Başsavcılığına verilen dilekçede; 'Kitabın yazarının hayallerini gerçekmiş gibi görmek veya başka bir deyimle hayali gerçek zannetmek psikolojik bir bozukluk olup adı da paranoyadır.' '...hal böyle iken mülki amir ile ... paranoya krizine girip benden şikayetçi olacaklarına bir psikiyatri uzmanına gitmeleri daha uygun olacaktır.' şeklinde ifadeler kullanılmıştır. Söz konusu isnatların somut olayı ilgilendiren savunma ile ilgisi olmayan isnatlar olduğu aşikardır.

Bu durumda, 23/07/2008 günlü dilekçede yer alan sözlerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu benimsenerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/86, Karar No: 2006/71, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-86 E., 2006/71 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-86 E., 2006/71 K.**

**- BAZI İDARİ MAKAMLARA, YARGI MERCİİ OLMADIKLARI HALDE, YAPTIRIM UYGULAMA BAKIMINDAN KENDİLERİNE KISMEN KAZA YETKİSİ VERİLMİŞ MAKAMLAR OLMALARI

- KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNUNA MUHALEFET ETME SUÇU

- KOVUŞTURMA KONUSU FİİLİN KABAHAT OLUŞTURDUĞUNUN ANLAŞILMASI HALİNDE MAHKEME TARAFINDAN İDARÎ YAPTIRIM KARARI VERİLMESİ**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıkta yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre de Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş, dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesi eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonu ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığını ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğunu belirterek karşılıklı görevsizlik kararı vermiş iseler de, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın 24. maddesinde; "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir." hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün ve 201-802 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 28.03.2006 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17036, Karar No: 2021/2030, Tarih: 26.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/17036 E.  ,  2021/2030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mağdur ...'ın suç ve karar tarihinde 15 yaşından küçük olması nedeniyle, mağdur adına şikayet hakkının ve kamu davasına katılma yetkisinin yasal temsilcilerine ait olduğu, mağdurun annesi ...'ın 20.04.2016 tarihli duruşmada, sanıktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.05.2014 tarih ve 2013/287 Esas - 2014/273 sayılı kararı gereğince, usulüne uygun şekilde katılan sıfatını almayan mağdurun temyiz hakkı bulunmaması nedeniyle mağdur vekilinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ...'ın temyiz isteminin incelenmesinde:

a) Mağdurun hazırlık aşamasında sanığın elinde sigara söndürdüğünü beyan etmesi, tanık ...'nun anlatımları ve mağdur hakkında Eskişehir Yunus Emre Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen olay tarihli adli raporda, "sol el sırtında sıyrık, yanık (?) şeklindeki yaralanması basit tıbbi müdahale ile giderilebilir" şeklinde görüş belirtildiği, ayrıca raporu tanzim eden doktorun duruşmada, "raporun düzenlendiği tarihten bu güne kadar yaklaşık 6 aylık bir süre geçmiştir, eğer bu yaralanma düşmeden kaynaklanan bir sıyrık olsaydı bu kadar süre içerisinde iyileşmiş olması gerekirdi, oysa şu an elde iz kaldığını gördüm, bundan sonra bu yaralanmanın bir sıyrıkla, düşmeyle oluşmadığı, yanık sonucu oluşmuş olma ihtimalinin daha kuvvetli olduğu kanaatine vardım" şeklindeki beyanda bulunması karşısında, mağdurun tüm tedavi evrakları, film ve grafiler ve raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak, 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde yeniden raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

b) Mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğuna karar verilmesi halinde; sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’nun 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “1/1/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde "sanık hakkındaki adli para cezasının ödenmemesi durumunda ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine" dair ihtarat yapılamayacağının gözetilmemesi,

c) 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde "sanık hakkındaki adli para cezasının ödenmemesi durumunda ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine" dair ihtarat yapılamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/4586, Karar No: 2016/22540, Tarih: 31.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/4586 E.  ,  2016/22540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayete konu ödeme emri tebliğ mazbatasının aslının ya da okunaklı ve onaylı örneğinin (ön ve arka yüzünü gösterir şekilde) birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4464, Karar No: 2014/12961, Tarih: 08.07.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4464 E.  ,  2014/12961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bitlis Sulh Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 23.05.2013 tarih ve 2012/68-2013/90 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka şubesi nezdinde cari ve yatırım hesabı sahibi olduğunu, müvekkili hesabından bilgisi dışında para çekildiğini, hesabın çekilmesine ilişkin tediye makbuzlarındaki imzanın müvekkiline ait olmadığını, davalı tarafça haksız çekilen paraların ödeneceği sözü verilmesine rağmen herhangi bir ödeme yapılmadığını belirterek 2.000,00 TL'nin reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama aşamasında davasını ıslah ederek 4.148,00 TL'nin reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacının 19.06.2000 tarihli ibraname ile bankayı ve davalı banka şubesini ibra ettiğini, faiz talebinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davacının verdiği ibraname ile aynı içerikte olan bir ibranamenin temyiz incelemesinde geçersiz sayıldığı, hesap sahiplerinden alınan ibranamenin ödeme karşılığı olmadığı, paranın ödenmesi yönünde ikna edilmeleri karşılığı alındığı, davacı tarafından verilen ibranamenin hiç bir şekilde geçerliliğinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 4.144 TL'nin reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 258,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.