muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3259, Karar No: 2022/532, Tarih: 18.01.2022

Anayasa'nın 38/2. maddesi hükmü gereğince kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulguların delil olarak kabul edilemeyeceği, 5271 sayılı CMK'nin 217/2. maddesi uyarınca yüklenen suçun, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği, 206/2-a maddesi gereğince ortaya konulması istenilen bir delil kanuna aykırı olarak elde edilmişse reddolunacağı, 230/1-b maddesi uyarınca mahkumiyet hükmünün gerekçesinde delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerektiği cihetle, dosya kapsamına göre; Saray Sulh Ceza Mahkemesinin 24/09/2010 tarihli ve 2010/239 Değişik iş sayılı Kararı ile sanık ...'ın kullandığı telefon numarasıyla ilgili olarak 2863 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan iletişimin tespitine ve Saray Sulh Ceza Mahkemesinin 05/10/2010 tarihli ve 2010/250 Değişik iş sayılı Kararı ile 2863 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan gizli soruşturmacı atanmasına karar verildiği, yapılan dinleme ile gizli soruşturmacı kaydı esnasında sanık ve gizli soruşturmacı arasında rüşvet vermeye teşebbüs suçuna ilişkin konuşmaların yapıldığının tespit edildiği, telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi tedbirinin 5271 sayılı CMK'nin 135. maddesinde, bu yolla elde edilen tesadüfi delillerin hukuki durumunun ise aynı Kanun'un 138/2. maddesinde düzenlendiği, buna göre telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, yapılmakta olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan ve ancak 135. maddenin altıncı fıkrasında sayılan suçlardan birinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delil elde edilirse bu delilin muhafaza altına alınacağı ve durumun Cumhuriyet savcılığına derhal bildirileceğinin belirtilmesi, diğer yandan CMK’nin “Gizli Soruşturmacı Görevlendirilmesi” başlıklı 139. maddesinin “Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda kuvvetli şüphe sebepleri bulunması ve başka suretle delil elde edilememesi hâlinde, kamu görevlileri gizli soruşturmacı olarak görevlendirilebilir” hükmü uyarınca gizli soruşturmacı görevlendirilmesi kararı verilebilmesi için soruşturma konusu suçun kanunda sayılan suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde edilme olanağının bulunmaması ve hakim kararı gerektiği, CMK'nin 139. maddesi gereğince alınan gizli soruşturmacı görevlendirilmesi kararı sonucunda elde edilen delillerin yalnızca bu maddede sayılan katalog suçlar kapsamında yer alan suç bakımından delil olarak kullanılabileceği, katalog suçlar dışında kalan bir suç bakımından ise elde edilen delillerin yargılamada kullanılmasının maddenin 6. fıkrasının açık hükmü karşısında olanaklı olmadığı, buna karşılık CMK'nin 138

. maddesi gereğince alınan gizli soruşturmacı görevlendirilmesi kararı sonucunda elde edilen delillerin yalnızca bu maddede sayılan katalog suçlar kapsamında yer alan suç bakımından delil olarak kullanılabileceği, katalog suçlar dışında kalan bir suç bakımından ise elde edilen delillerin yargılamada kullanılmasının maddenin 6. fıkrasının açık hükmü karşısında olanaklı olmadığı, buna karşılık CMK'nin 138. maddesi, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Beşinci Bölüm Telekomünikasyon Yoluyla Yapılan İletişimin Denetlenmesi başlığı altında, aynı Yasa'nın 139. maddesi ise Kanun'un Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Altıncı Bölüm Gizli Soruşturmacı ve Teknik Araçlarla İzleme başlığı altında düzenlendiğinden, “Tesadüfen elde edilen deliller” başlıklı CMK'nin 138. maddesi gizli soruşturmacı görevlendirilmesini kapsamadığı gibi Kanunda gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin olarak 138. maddedeki düzenlemeye benzer bir hükme yer verilmediğinden, gizli soruşturmacı görevlendirilmesi sırasında tesadüfen elde edilen delillerin soruşturma veya kovuşturma sırasında CMK'nin 217. maddesi kapsamında delil olarak kullanılmasının olanaklı olmadığı nazara alındığında; hükme dayanak yapılan görüşmelere ait iletişimin tespiti ile gizli soruşturmacı kaydı tutanaklarının yasak delil niteliğinde olduğu nazara alınıp, yasaya aykırılığı saptanan bu kanıtların dışlanması ve dosyada mevcut diğer delillerin karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesinden sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin rüşveti tanımlayan ve 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yürürlükte kalan 252/3. maddesinde ''Rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanmasının (05/07/2012 tarihine kadar) rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı, bu eylemlerin TCK'nin suç tarihinde yürürlükte bulunan 257/3. maddesine uyan görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçu kapsamında değerlendirildiği, sanık hakkında 2863 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan Saray Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 16/01/2012 tarih ve 2010/1316 soruşturma numaralı kararla ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi nedeniyle atılı rüşvet vermeye teşebbüs suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı nazara alındığında, kamu görevlisi olmayan sanığın eyleminin TCK'nin 257/3. maddesinde düzenlenen özgü suç niteliğindeki görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçuna TCK'nin 40/2. maddesi uyarınca azmettirme veya yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde rüşvet vermeye teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Suç tarihinin 08/10/2010 olduğu nazara alındığında; 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunla TCK'nin 252. maddesinde yapılan değişiklik sebebiyle sanığın eylemine uyan TCK'nin 252/1, 252/4, 53/1. maddeleri ile değişiklik öncesi yürürlükte bulunan TCK'nin 252/1, 35/2, 53/1. maddeleri arasında lehe yasa karşılaştırılması yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 18/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4428, Karar No: 2022/4758, Tarih: 14.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4428 E.  ,  2022/4758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 5311-3, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Olay tarihinde sanığın Bilecik İl Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görev yaptığı, sevk ve idaresindeki resmi hizmet aracı ile araçta yolcu mahallinde polis alım sınavı komisyon başkanlığı için Bilecikte bulunan, tanık sıfatı ile aşamalarda dinlenen, emniyet müdürü Yunus Koçyiğit'in bulunduğu, söz konusu resmi aracın komisyon başkanlığı için Bilecikte bulunan Yunus Koçyiğit'in hizmetine tahsis edildiği ve Pomem (Polis memurluğu) Müdürlüğüne toplantı için gittikten sonra dönüş yolunda, sanık sürücünün meskun mahal içerisinde, asgari hız limitinin 70km/saat olduğu, bölünmüş, asfalt kaplama, aydınlatmanın bulunduğu cadde üzerinde gece vakti Bilecik ili istikametinden, İstanbul ili yönüne seyri sırasında olay mahalli olan Bilecik Özbekar Kömürlük önüne geldiğinde yolun sol şeridinde aracının sol ön kısmı ile; gidiş istikametine göre yolun sağ tarafından yola girip yaya geçidi üzerinden karşıya geçmeye çalışan yaya ...'e çarpması sonucu, sanığın asli ve tam kusuru ile yayanın ölümüne sebebiyet verdiği olayda,

Bilecik İlçe Emniyet Müdürlüğü bünyesinde polis memuru olarak görev yapan sanığın sevk ve idaresindeki resmi araç ile görevi başında iken kaza yaptığı nazara alınarak, sanığın görevi nedeniyle gerçekleşen taksirle öldürme olayında eyleminin 4483 sayılı Kanun uyarınca soruşturma iznine tabi olduğu ve ilgili merciiden soruşturma izni istenip, davanın bu izin süresince durmasına karar verilmesi gerekirken, davaya devamla eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, 14/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1637, Karar No: 2010/2855, Tarih: 15.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/1637 E.  ,  2010/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı sıra cetvelinin kesinleşinceye kadar iflasın durdurulmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine ve özellikle alacaklı banka ile dava dışı borçlu arasında imzalanan 28.11.2008 tarihli protokol hükümleri,4389 sayılı yasanın 15/3 madde ve 5411 sayılı yasanın 130/10 maddesi ile geçici 11.maddesine dayalı olarak davacı banka tarafından yapılan davanın ertelenmesi talebi dikkate alınarak yazılı şekilde davanın ertelenmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılardan ... ve ... vekillerinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla ödenen peşin harcın istek halinde iadesine, 15.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/13466, Karar No: 2006/1676, Tarih: 03.03.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2005/13466 E.  ,  2006/1676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

-K A R A R-

Katılan ... ve ...’a mahkeme kararının tebliğ edildiğine dair dosya arasında bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Tebligat yapılmış ise tebliğ evrakının eklenmesi yahut kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması, tebligat yapılmamışsa usulen kararın sözü edilen katılanlara tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 3.3.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13274, Karar No: 2012/25951, Tarih: 06.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/13274 E.  ,  2012/25951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK.nun 51. ve CMK.nun 231. maddelerinin uygulanmama gerekçeleri yasal ve yeterli görüldüğünden, tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasını aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 6136 sayılı kanunun 15/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 36 günün 25 güne, TCK.nun 31/3. maddesi uygulamasıyla 24 günün 16 güne, TCK.nun 62. maddesi uygulanarak belirlenen 20 günün 13 güne, aynı Yasanın 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesaplanmak suretiyle sonuç 400 TL adli para cezasının 260 TL'ye indirilmesi ve hükümden "infaz Kanununun 99. maddesi uyarınca para cezalarının 2.400 TL olarak toplanmasına" ibaresi çıkarılarak "sanığa verilen adli para cezalarını ayrı ayrı infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 06.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11756, Karar No: 2011/3042, Tarih: 07.03.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11756 E.  ,  2011/3042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırılan taşınmazın tapu kaydında Askeri Güvenlik Bölgesi içinde bulunduğuna ilişkin şerh mevcuttur. Bu durumun taşınmazın değerinde düşüklüğe yol açması mutlak olduğundan, bu kayıp oranının belirlenmesi ve kamulaştırma bedelinin bu husus da dikkate alınarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Bilirkişi kurulunun somut emsal aldığı taşınmazın, emsal alınan satış işleminin taraflarını, satış tarihini ve satış bedelini de gösteren tapu kayıt örneğinin dosyaya getirtilip raporun denetlenmemesi,

Kabule göre de;

3-Dava dilekçesinde tescil isteminde bulunulduğu halde, kamulaştırılan kesimin terkinine karar verilmesi,

4-Davacı idare yargı harçlarından bağışık olmadığı halde, karar ve ilam harcından bağışık tutulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14570, Karar No: 2019/1817, Tarih: 11.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/14570 E.  ,  2019/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

28/01/2015 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 12/02/2015 tarihinde temyiz eden sanık ...'nın temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 11/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1385, Karar No: 2010/1620, Tarih: 24.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/1385 E.  ,  2010/1620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, hüküm yerinde gösterilen gerekçelere, hükmüne uyulan bozma kararı çerçevesinde işlem yapılmasına, hüküm verilirken bozma kararı dışında kalarak kesinleşen yönlerin de göz önünde bulundurulmasına, davacı tarafın tutunduğu Mart 1934 tarih 277 sayılı sicilden gelen 28.7.1980 tarih 56 sıra numaralı iskanen verilmiş tapu kaydının aslında 71 zeytin ağacını ihtiva etmesine, bunun 11 zeytin ağacını ihtiva eden bölümümünün kamulaştırılan yolda kalmasına, kalan kısım da 562 ve 107 parsel sayısı ile davacı adına tespit edilmiş olmasına göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı tarafın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile bozma kararı gereğine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubuyla geriye kalan 77,05 TL harcın davacılardan alınmasına, 24.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16808, Karar No: 2009/6239, Tarih: 04.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16808 E.  ,  2009/6239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacıların murisi sigortalı ... ‘in öldüğü iş kazasında sigortalının % 10 davalı işverenin % 90 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş ... yararına 40.000.00-TL, anne ve baba için ayrı ayrı 20.000.00-er TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken eş için 15.000.00-TL anne baba içinde 8.000.00 ‘er TL ye hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tamamen silinmesine, yerine;

1-Manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile takdiren eş ... için 40.000.00-TL ,Anne ve baba için ayrı ayrı 20.000.-er TL manevi tazminatın 30.05.2007 olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazla istemlerin reddine,

3-Alınması gereken 4.320.00.-TL ilam harcından peşin alınan 1.417.00- TL’nin indirimi ile kalan 2.903.00-TL ilam harcının davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacı tarafından peşin olarak yatırılan 1.417.00- TL harç giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine,

5- kabul ve reddedilen miktarlar nazara alınarak, 145.16- TL yargılama giderinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, 45.84-TL yargılama giderinin davacılar üzerinde bırakılmasına,

6-Hüküm tarihinde yürürlükte olan avukatlık asgari ücret tarifesine göre, vekil ile temsil edilen davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminatlar üzerinden ayrı ayrı hesaplanan (eş yönünden 4.300.00-TL, anne ve baba için 2.300.00.’er-TL ) toplam 8.900.00-TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ,reddedilen manevi tazminatlar üzerinden tarife gereğince ayrı ayrı hesaplanan ( eş yönünden 1.200.00-TL, anne ve baba için 500.00-er-TL) toplam 2.200.00-TL vekalet ücretinin de davacılardan alınarak davalılara verilmesine’’ rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 60.00 TL temyiz başvuru harcı yatırılmış olduğu anlaşılmakla , aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 04.05.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4517, Karar No: 2012/7386, Tarih: 10.10.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/4517 E.  ,  2012/7386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüse yardım, silahla tehdit.

HÜKÜM : 1) Sanık ...'un silahla tehdit suçundan beraatine.

2) Sanık ...'ın kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan beraatine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılan ... vekilinin hak ve yetkisi olmadığından duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 317. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Katılan ... vekili ile katılan ... vekilinin temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik silahla tehdit ve sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüs suçuna yardım suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın tehdit suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde yapılan soruşturmada sanık ...'ın eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirdiği, sanık ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan ... vekilinin eksik incelemeye, sanık ...'ın suçunun sübuta erdiğine, gerekçenin yetersiz olduğuna

vesaireye, katılan ... vekilinin sanık ...'in suçunun sübuta erdiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 10.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.