muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2459, Karar No: 2025/2664, Tarih: 03.03.2025

**11. Ceza Dairesi         2023/2459 E.  ,  2025/2664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/502 E., 2022/2065 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan reddi ile hükmün onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İlk Derece

Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2015/557 Esas, 2019/584 Karar sayılı kararı ile sanığın sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

B.İstinaf

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 27.10.2022 tarihli ve 2020/502 Esas, 2022/2065 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verilen beraat kararları kaldırılarak, sanığın sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay, sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafinin temyiz istemi, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, atılı suçun oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine uyulmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

B.Değerlendirme Ve Gerekçe

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararında, sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden , 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak üyeler ... ve Badalı'nın karşı oyları ve oy çokluğuyla, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Sanığın sahte fatura düzenleme ve kullanma eyleminin 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketleri olarak yaptırıma bağlanmasına karşın, ayrı ayrı suçlar kabul edilmek suretiyle iki ayrı suçtan mahkûmiyet hükmü kurularak sanığa fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemiz mümkün olmamıştır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesindeki ''veya'' bağlacıyla ifade edilen fiillerin vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketlerinden olduğunun Ceza Genel Kurulunun 2024/279 sayılı kararıyla duraksamaya yer vermeyecek şekilde izah edilmesine ve Özel Daire çoğunluğunun görüşünün de Ceza Genel Kurulu kararı doğrultusunda olmasına rağmen, Yüksek Dairenin sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerinin ayrı ayrı suçlar olduğuna dair görüşü azınlıkta kalmasına karşın, azınlık görüşü yerine, çoğunluk görüşünün muhalefet yazarak hadisenin tekrar tekrar Ceza Genel Kurulundan geçmesi gerektiği düşüncesi ileri sürülmüş, azınlığın bu düşüncesine dayanak olarak da ''Türk Vergi Usul Kanunu'nun Alman Vergi Usul Kanunundan alındığı, mehaz kanunun uygulamasının öteden beri ülkemizde de benimsendiği, Vergi Usul Kanunu 359/b maddesindeki seçimlik hareketlerin ayrı ayrı suçlar sayılmasının Almanya uygulamasına dayandığı, ayrıca düzenleme ve kullanmanın ayrı ayrı suçlar olduğuna dair 2012, 2016 yıllarında Ceza Genel Kurulundan geçmiş kararların bulunduğu, hem mehaz kanun uygulaması, hem Ceza Genel Kurulunun bu yöndeki eski kararları, sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerini ayrı suç sayan Dairenin istikrar kazanmış uygulaması'' nedenleriyle her ne kadar Ceza Genel Kurulu kararı ve Daire çoğunluğu aksi görüşte ise de; izah edilen nedenlerle ve azınlık görüşün lütfuyla bu hususta Daire çoğunluğu olarak yeniden 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesindeki ''veya'' bağlacı ile ifade edilen fiillerin aynı suçun seçimlik hareketleri olduğuna dair bu muhalefet kaleme alınmıştır.

Öncelikle Daire uygulamasının mehaz kanundan kaynaklandığı belirtilmiş ise de, Alman Vergi Kanunu'nun 370. maddesinde vergi suçunun tehlike suçu olarak düzenlenmediği, Alman vergi mevzuatında vergi kaçakçılığı fiilinin cezalandırılabilmesi için en azından teşebbüs aşamasında bir eylemin olması gerektiği, ülkemiz uygulamasında olduğu gibi Alman vergi sisteminde mükellefiyet kaydı baz alınarak asla ceza verilmediği gibi sahte fatura düzenleme diye bir suçun da süreç içerisindeki değişikliklerde dahil olmak üzere hiç bir zaman mevzuatlarında yer almadığı, Almanya'da sadece sahte fatura kullanmak fiilinin cezalandırıldığı, dolayısıyla aynı maddenin aynı fıkrasında ''veya'' bağlacıyla ifade edilen fiillerin mehaz kanuna dayandığı hukuki savının gerçeği yansıtmadığı, ayrıca bu hususta daha önceden Ceza Genel Kurulu'nun kararlarının bulunduğu öne sürülmüş ise de; Vergi Usul Kanununa dair Ceza Genel Kurulundan geçmiş bütün kararlar tarandığında bu hususun Ceza Genel Kurulunda sadece ve sadece bir kez tartışıldığı, zira Dairede Ceza Genel Kurulunun 02.10.2024 tarihli Kararına kadar bu hususta hiç muhalefet yazılmadığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının re'sen itirazı üzerine Ceza Genel Kurulunun 2022/11-153 Esas, 2022/641 Karar sayılı ilamında bu hususun tartışıldığı, bu tartışmaya iştirak etmiş Ceza Genel Kurulu üyelerinden edinilen bilgiye göre ''Kadimden beri daire uygulamasının bu yönde olduğu'' şeklindeki anlatım üzerine sahte fatura düzenleme ve kullanmanın iki ayrı suç olarak telakki edildiği, Daire uygulamasının oturduğu ve bu yönde olduğu ileri sürülmesine ve Yüksek Daireden bu hususta hiçbir itiraz olmamasına karşın bir kısım Genel Kurul üyelerinin buna rağmen bu karara muhalif kaldıkları, dolayısıyla meselenin mahiyetinin Genel Kurulda şimdiye kadar ayrıntılı bir şekilde ilk defa Ceza Genel Kurulumuzun 02.10.2024 tarihli kararında tartışıldığı,

Hukuki bir konu irdelenirken hukuk kaide ve kurallarına uygun izahat ve yorum yapılması gerekir. Ancak konunun çıplaklığıyla anlaşılması için pozitif bilime ilişkin bir vakıadan bahsetmenin uygun düşeceği kanaatindeyiz. Milattan önce (MÖ) 384 - 322 yılları arasında yaşamış ve muallim-i evvel olarak bilinen pozitif bilimin kurucusu Aristoteles; dört element kuramının ve fizik ilminin temel prensiplerini ortaya koyan kişidir. MÖ 350 yılında Aristo'ya ''Yağmur ve karın neden gökyüzünden aşağıya doğru indiği, alevlerin de neden göğe doğru yükseldiği'' sorulduğunda, henüz yer çekimi kanunu, gazların basıncı ve hacim ilişkisi ilmi olarak tespit edilmediği için, Aristo’nun kendisine yöneltilen bu soruyu ''Alevin aslı olan güneş ve ayın gökyüzünde, kar ve suyun aslı olan okyanus ve denizlerin yeryüzünde olduğu için kar ve yağmurun gökyüzünden yere, alevlerin de gökyüzüne yükseldiğini" belirterek açıkladığı, bu hususun 17. yüzyıla kadar yaklaşık iki bin yıllık süreçte pozitif bilim adına tartışmasız ve mutlak doğru olarak kabul edildiği, ta ki Newton'un 1687 yılında yer çekimi kanunu, ....'nin de 1662 yılında gazların basınç ve hacim ilişkisini bulması üzerine, bulut kütlelerinin yer çekimi kuvvetine dayanamamasıyla yağmur ve karın yağdığı, atmosferdeki basıncı hafif gazların da basıncı kendisinden ağır olan gazların üzerine çıktığı tespit edilince pozitif bilim adına iki bin yıllık mutlak doğrunun nasıl da bir yanılgı olduğu anlaşılmıştır.

Muhalefetimize konu husus da bu pozitif bilimdeki sonradan ortaya çıkan yanılgı kadar açık ve nettir. Zira pozitif hukuk da, ceza yargılamasının hem dayanağı, hem de sınırıdır. Nitekim “nullum crimen nulla poena sine lege” kaidesi üç yüz yıllık bir hukuk kuralıdır. Bu kurala göre; kanunsuz suç ve ceza olmaz. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38 ve 5237 sayılı Kanun'un 2 nci maddelerinde ifade edildiği üzere ''Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez.'' Somut olayda sanığın aynı fıkrada yaptırıma bağlanan birden çok seçimlik hareketten ikisini işlemesi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi de gözetilerek, tek suçtan alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, tek bir suçun seçimlik hareketlerinin iki ayrı suç gibi nitelendirilmesini ceza hukukuna has yorum yöntemlerinin hiç biriyle izah etmek mümkün değildir. Maddi ceza hukukunda yorum teknikleri; lafzi, sistematik, tarihi ve teolojik olarak belirtilmiştir. Ne kanunun lafzından, ne sistematiğinden, ne de tarihsel ve teolojik yorum yöntemleriyle bu sonuca ulaşılamaz. Vergi kaçakçılığı yönünden yüksek yargı uygulamasını tarihsel yorum değil, sadece tarihi ve talihsiz bir hata olarak nitelendirmek mümkündür.

Yorum tekniklerini irdelemek yerinde bir yaklaşım olacaktır. Bir yasa metnini farklı

Yorum tekniklerini irdelemek yerinde bir yaklaşım olacaktır. Bir yasa metnini farklı

yorumlayarak, bütün yasalardan ayrı bir anlam yükleyerek, genel uygulamayı farklılaştırmak o kuralı değiştirmekle aynı anlama gelir ki bu yetki sadece ve sadece o kuralı koyma yetkisine sahip olan yasama organına aittir. Bundan şu sonuç çıkar; yargı organı, uygulayacağı kanun metnini yorum yoluyla değiştiremez, yasa yapamaz, ancak yasayı yorumlayabilir. Kanun koyucu yasa yaparken ayrım yapmaksızın genel ifadeler kullanmış ise, kanunun kullandığı ifadelerden mümkün olan en genel ve doğru anlamı çıkarmak gerekir. Diğer bir ifadeyle; yasanın aynı maddesinde değil aynı fıkrasında seçimlik hareketli suç olarak düzenlenen "veya” ibaresi ile sayılan fiilleri ayrı ayrı ve birbirine dönüşmez suçlar saymak, ceza hukukunun yorum tekniklerinin yok sayılmasının ötesinde yasayı değiştirmektir. Tabii bir hadiseyle örneklemek gerekirse ''Balıklar su olmadan karada da yaşar, hatta selvi kavağına tırmanır yuva da yapar.'' önermesiyle eşdeğer olur.

''Expressio unius est exclusio alterius'' olarak adlandırılan yasa yapma tekniğine ilişkin ilkeye göre; kanun koyucu sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını ayrı ayrı düzenlemek isteseydi aynı fıkrada seçimlik hareketler olarak düzenlemezdi. İmkanı varken bunu yapmamış olması, onun bunu yapmak istemediği anlamına gelir.

Ceza yargılamasında özellikle maddi ceza hukukunda yasa metninin objektif yorum tekniklerinden uzak, yasanın muradına ve içeriğine uygun değerlendirilmemesi yasadan beklenen fonksiyonun yerine getirilmesine engel ve adaletsizliğe sebep olur.

Kanunların yorumları metne sadık kalınarak objektif ve evrensel ilkeler çerçevesinde irdelenmelidir. Yorumcuya göre farklı sonuçlara ulaşılmaması da genel bir beklentidir. Aynı kanun metnini hangi hakim yorumlarsa yorumlasın aynı sonuca ulaşılmalıdır. Aksi düşünce hukuk güvenliğini sarsar. Ne yazık ki aynı kanun hükmünün her zaman her hakim tarafından aynı şekilde yorumlanmadığını görüyoruz. Nitekim Jean Giraudoux'un 1935 yılında söylediği şu sözü bu hususta çok anlamlıdır; ''Hukuk hayal kurma okullarının en güçlüsüdür. Hukukçuların gerçekliği yorumlamada gösterdikleri serbestliği, şairler tabiatı yorumlamada hiç bir zaman göstermediler.'' Hukukçular gönüllerinden geçirdikleri gibi hukuk metinlerini yorumlamamalı, şairlere benzememelidir. Peki bunu nasıl sağlayabiliriz? Hukukçular yorum yaparken, yani kanunun anlamını tespit ederken, bir takım ilkelere uyularak metnin anlamı belirlenirse yorum objektifleşmiş olur. Böyle bir durumda yorum yorumcuya bağlı olmaz, yorumcu değişse bile yorum değişmez, bunu yorum ilkeleriyle yapabilir. Eğer hakimler yorum ilkelerine uymadan yorum yaparlarsa kanun metinleri anlamını yitirir, adalet tecelli etmez. Kanun metni hukuk uygulayıcılarının elinde değişmiş olur. Böyle bir durumda hukuk güvenliği ve hukuki öngörülebilirlik kalmaz. Kuralın anlamı hakimden hakime değişiyor ise insanın kurala tabi olduğu söylenemez. İnsan hukuk uygulayıcılarına tabi olur. Yorum kuralları 2500 yıllık süreçte hukukçuların gözlemleri, ürettikleri düşünceler, yaptıkları mantıksal çıkarımlar, akıllarıyla buldukları ilkelerdir. Bu ilkeler kanun koyucu tarafından konulmamıştır. Bunlar insan aklının ürünüdür ama keyfi değil, objektif ilkelerdir. Nasıl ki matematik ve mantık ilkeleri kişiden kişiye değişmeyen ilkeler ise, yorum teknikleri de subjektif değildir ve kişiden kişiye değişmez. Yorum teknikleri birer tabii hukuk ilkesidir. Bir matematik problemi herkes tarafından aynı çözülür. Bir matematik problemine verilen cevap ya doğrudur ya da yanlıştır.Bu cevap bazı kişilere göre doğru, bazı kişilere göre yanlış değildir. Matematik keyfiliği reddeder, objektiftir, kişiden kişiye değişmez. Bu kurallar kanun koyucu tarafından veya yetkili bir matematik otoritesi tarafından konulmuş kurallar değildir. Bunlar insanlığın tecrübesi ile ürettiği imbikten süzülmüş ortak değerlerdir. İkinci dereceden bilinmeyen bir denklemi çözmek ancak formülle mümkünse, bir kanun metnini de yorum teknikleriyle yorumlarız. Maddi ceza hukukundaki seçimlik hareketli suçlarda yasa metni yorumlanırken; seçimlik hareketten herhangi birinin işlenmesi tek bir suça vücut verir ve birden fazla hukuki fiille yasa metnindeki birden fazla seçimlik hareket ihlal edilirse üçüncü dünya ülkeleri de dahil hiçbir ülkede birbirine dönüşmeyen ayrı ayrı suçlar olarak yorumlandığına dair tek bir örneğe rastlamak mümkün değildir.

213 sayılı Kanun'da hem madde başlığında, hem de madde metni içerisinde suçun vergi kaçakçılığı suçu olduğu tartışmasız bir gerçektir. Sahte belge düzenleme ve kullanma eylemleri mali sistemin korunmasına yöneliktir. Vergi kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki değer, devletin asli kaynaklarından olan vergi gelirini korumak ve vergi kaybını önlemektir. Yüksek Dairenin uygulamasında ''Sahte belge düzenlemek veya kullanmak suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olarak değerlendirilmiş, bunun dayanağı olarak da vergi belgelerindeki sahteciliğin amacı; düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak veya vergiyi doğuran faaliyetini vergi dairesi bilgisi dışında tutarak vergi ödememek, kullanan için ise gideri fazla gösterip matrahı düşürmek, dolayısıyla vergiyi az ödemek veya hiç ödememek ya da hakkı olmayan vergi iadesi ve indiriminden yararlanmak şeklindeki gerekçeyle birlikte, suçun konusunun farklı olup olmadığına da değinilerek; tek bir failin sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin ikisinin de gerçekleştiği durumlarda, düzenlenen ve kullanılan belgelerin aynı ya da farklı olmalarının failin işlediği suç sayısını da belirlediği belirtilerek şu şekilde örnek verilmiştir; failin bizzat düzenlediği sahte belgeyi, kendi mükellefiyeti yönünden vergi dairelerine sunduğu beyannamelere konu etmesi durumunun söz konusu olmadığı bir olayda, kullandığı belgelerin başka bir sahte belge düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler, düzenlediği belgelerin ise; kendi mükellefiyetine ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu ve üçüncü şahısların kullanması için verdiği belgeler olacağı, böyle bir durumda failin düzenlediği ve kullandığı belgelerin yani suç konularının birbirinden farklılık arz edeceği görüşüne dayanmış, sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında failin hareketi de birbirinden farklıdır şeklinde izah edilmiştir. Sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında failin amaç ve eyleminin birbirinden farklı olması, bu farklı amaçlara ulaşmak için failin tamamen birbirinden ayrı eylemleri gerçekleştirmesi, her iki suçun konusu da vergi kanunlarına göre düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgeler olsa bile, bizzat düzenlediği sahte belgeyi kendi mükellefiyetinin vergi beyanında kullanması hali hariç olmak üzere, tek bir failin kullandığı belgelerin başka bir sahte fatura düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu belgeler yani suçun konularının birbirinden farklılık arz ettiği bu sebeple iki ayrı suç bulunduğu'' kabul edilmiştir. Bu kabul ve uygulamaya göre 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (c) fıkrasında ''Bu kanun hükümlerine göre

ancak Maliye Bakanlığı ile anlaşması bulunan kişilerin basabileceği belgeleri Bakanlık ile anlaşması olmadığı halde basanlar veya bilerek kullananlar iki yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.'' şeklindeki düzenleme dikkate alındığında kamuoyunda naylon fatura olarak adlandırılan suçun Kanun'un bu fıkrasında cezalandırıldığı, Yüksek Dairenin bu fıkra hükmünü göz ardı ederek düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak şeklindeki izahatının tam da bu fıkrada yaptırıma bağlanan suç olduğu, zira bu fıkrada seçimlik hareket olarak düzenlenen bilerek kullananlar tabiri ile komisyon karşılığı sahte faturayı satarak kazanç sağlayanların cezalandırıldığı aşikarken, anılan Kanun'un (c) fıkrasında yaptırıma bağlanan eylemi (b) fıkrasındaki suçu yorumlamada tarif etmiş, maalesef bu yanlışlığa Yüksek Ceza Genel Kurulunun 18.10.2022 tarihli ve 2022/11-153 Esas, 2022/641 karar sayılı ilamında da yer verilmiştir.

Tosun A, “Türk Vergi Ceza Hukukunda Non Bis In Idem İlkesi: Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Verdiği Kararlardan Lucky Dev Davası”, 2017, Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, s.95-104' te yer verilen, ayrıca Horozgil D, ''AİHMve Anayasa Mahkemesi Kararları Işığında Vergi Cezalarında Non Bis İn İdem İlkesi'', 2021, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, s.255-294' te ayrıntılı bir şekilde izah edilen, yine Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Türk Ceza Hukuku Uygulama ve Araştırma Merkezince akademisyenlere yönelik ''Vergi Ceza Hukuku Çalıştayının'' kitaplaştırıldığı birden çok akademisyence düzenlenen 783 sayfadan oluşan 2024'te Seçkin Hukuk Yayınevince basılan kitapta da ayrıntılı bir şekilde tartışılıp yer verilen AİHM, Lucky Dev/İsveç B. No: 7356/10, 27.11.2014 tarihli kararda karşı oyumuza konu husus tartışılmış, bahse konu yargılamada; ... İsveç’te eşiyle birliktelokanta işletmektedir. Vergi idaresinin a konu husus tartışılmış, bahse konu yargılamada; ... İsveç’te eşiyle birlikte lokanta işletmektedir. Vergi idaresinin açtığı bir soruşturma sonucu 1 Haziran 2004 tarihinde İsveç Vergi Kurumu ...’in vergi beyannamesinde tüm gelirlerini beyan etmediği, beyanını doğru bir şekilde yapmadığı ve hatalı muhasebe uyguladığı gerekçeleriyle 2002 yılı için Gelir Vergisi ve Katma Değer Vergisi ödeme yükümlülüklerini arttırmıştır. ... hakkında defter ve belgelerin yanlış ibrazından ve ağırlaştırılmış vergi suçundan 2005 yılında ceza davaları açılmıştır. 16 Aralık 2008 de Stockholm Bölge Mahkemesi ...’in işletmenin düzgün bir şekilde işletilmesi konusunda eşine ve muhasebecilerine güvendiği ve işlenen suçtan haberi olmadığı yönündeki savunmasını dikkate alarak defter ve belgelerin düzgün ibraz edilmemesi suçundan kendisini beraat ettirmiştir. Bununla birlikte mahkeme ...'i kullandığı belgeler sebebiyle mahkûm etmiş ve tecil edilmiş bir ceza ile 160 saatlik kamu hizmeti cezası vermiştir. ... bu karara itiraz etmemiş ve karar 8 Ocak 2009 da kesinleşmiştir. Mahkeme lokanta işletmesinin muhasebesinin ciddi oranda yetersiz olduğunu belirtmiş, ... ile eşini, kendilerine önemli miktarda kâr sağlayacak şekilde kazançlarını ve katma değer vergisini muhasebeleştirmemekten sorumlu tutmuştur.

... söz konusu davalarda çifte yargılandığını ve cezalandırıldığını, bu durumun AİHS Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesini ihlal ettiğini öne sürerek AİHM’ye başvurmuştur. Mahkeme oy birliği ile ...’in davasında, AİHS Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesinin ihlal edildiğine karar vermiştir. Mahkeme ...’in aleyhindeki ceza soruşturmasının sonuçlanıp kesinlik kazanmasına rağmen diğer aleyhteki vergi soruşturmaları sonlandırılmadığından ve ek vergi kararları bozulmadığından ....’in zaten beraat ettiği bir vergi suçu için tekrar yargılandığına karar vermiştir. Davalar farklı merciler ve farklı mahkemeler tarafından görülmekte ise de temelde bir vergi beyannamesinde verilen aynı bilgilerden kaynaklandığı şeklinde değerlendirme yapmış ve.... davasında, AİHM bu sonuca ulaşırken yine .... davasında yer alan özünde aynı olaylara dayanma ölçütünden faydalanmıştır. AİHM non bis in idem bağlamında yaptığı incelemede başvurucu hakkında suçlamanın ve vergi cezası uygulamasının, vergi kaçakçılığı suçuna ilişkin olduğunu ve fiillerin konusunun özünde vergi kaçırmak olduğunu tespit etmiştir.

Bu karardan açıkça anlaşılacağı üzere ...'in iki ayrı vergi suçundan yargılandığı, bu davaların birinden beraat ettiği, birinden de mahkûm olduğu, beraat ettiği davanın defter ve belge kaydına ilişkin, mahkûm olduğu davanın ise sunduğu yanıltıcı faturalara dair bulunduğu, İsveç'te ...'in beraat ettiği ve mahkûm olduğu suçların aynı yasanın aynı fıkrasını geçtik, farklı iki yasa da düzenlendiği, yargılamayı eş değer mahkemeler değil, görev yönünden farklı iki mahkemenin yürüttüğü, ...'in hakkındaki suçlamaların birinden beraat etmiş, birinden de mahkûmiyet almış olmasını temelde vergi kaçakçılığına ilişkin aynı olaylar dizisinden kaynaklanmış eylemler sayan AİHM'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesinin ihlal edildiğine karar verilmiştir. Daire uygulamasında ise; farklı yasaları geçtik, aynı maddenin aynı fıkrasında ''veya'' ibaresi ile ifade edilmiş hareketleri birbirine dönüşmez iki ayrı suç sayıp, seçimlik hareketli suçta iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurmamızı ne yasa metni ile, ne yasa yorumuyla, ne de başka bir sebep ya da saikle ifade etmemiz mümkün değildir. Nitekim doktrinde 213 sayılı Kanun’un ilk üç fıkrasında düzenlenen fiillerin tamamının aynı suçun “Vergi Kaçakçılığı Suçunun” seçimlik hareketlerinden olduğu hususunda tam bir fikir birliğinin bulunduğu anlaşılmaktadır.