muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3713, Karar No: 2012/13163, Tarih: 03.07.2012

Mahkemece, bozmaya uyulduğuna göre, bozma gereklerine uygun olarak yargılama yapma ve hüküm verme zorunluluğu doğar. Bozma sonrası yapılan yargılama ve toplanan deliller değerlendirildiğinde; itibari hizmet süresinden yararlanmak için yasada öngörülen basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olma ve Ek-5/II. maddenin alt bentlerinde (a-f) yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin çalışma koşulları kapsamında gerçekleşmiş bulunmasına ilişkin yasal koşulların bozma ilamı içeriğine uygun olarak ayrıntılı bir biçimde irdelenip tartışılmadığı, diğer taraftan, işyeri, baskı öncesi hazırlık, baskı, rotosel, laminasyon parafin metalize, kesme, boyahane, alış depo, kazan dairesi, bakım ve sevkiyat bölümlerinden oluştuğuna göre, işyerinin tümüyle mi, yoksa belirli bölümleri itibariyle mi basım ve gazetecilik işyeri olarak değerlendirilmesi gerektiği hususu irdelenip, gerekçeleri her bir bölüm için ayrı ayrı açıklanıp gösterilmeden, tüm bölümlerin Ek-5/II. madde kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin rapora göre hüküm tesis edildiği, yine, çalışılan işyeri bölümlerinin farklı nitelikler göstermesi gözetilerek, hangi bölümde ne kadar süreyle çalışıldığı olgusu delillendirilip belirlenmeden yazılı biçimde tespit kararı verildiği, ayrıca, bozma ilamında; işyeri ve yapılan işin niteliği ve özellikleri ve buna bağlı olarak hangi olumsuz dış etkenlere maruz kalındığı, çalışmanın itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işyerinde geçip geçmediği, gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerdeki çalışma düzeni ile, çalışmanın gerçekleştiği saatler, gürültü düzeyi ve kullanılan maddelerin insan sağlığı için tehlike sınırı ve ölçümleme yönteminin yargısal denetime elverir biçimde ve dosyaya sunulan analiz raporlarıyla varılan sonuçlardan ayrılma gerekçeleriyle birlikte ortaya konulması gereğine işaret edilmesine rağmen, bu hususların çalışılan her bir bölüm yönünden irdelenip gerekçeleriyle birlikte açıklığa kavuşturulmadığı, kaldı ki, dosyada mevcut bilirkişi raporlarının bu yönde farklı değerlendirmeler içermesine rağmen, bu yöndeki çelişkiler dahi giderilmeksizin yazılı biçimde karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş, maruz kalınan etkenlerin oluşturduğu hastalıklar alanında uzman tıp doktoru ile iş güvenliği uzmanı olan ve matbaacılık işinden anlayan kimya yüksek mühendisi ve makine yüksek mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapılıp, önceki bozma ilamı içeriğine uygun değerlendirme ve irdelemeleri içeren rapor düzenletmek suretiyle ve mevcut raporlar arasındaki çelişkilerin de giderilmesi sağlanarak, ayrıca koşulları varsa itibari hizmete esas çalışma süreleri de belirlenerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde; davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde; davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16528, Karar No: 2011/3506, Tarih: 29.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/16528 E.  ,  2011/3506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce verilen 04.12.2008 gün ve 2008/3-2008/394 sayılı kararı bozan Daire’nin 27.09.2010 gün ve 2009/3155-2010/9292 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, 24.12.2007 tarihinde davalı geminin makine arızası nedeniyle sürüklenerek deniz tehlikesini maruz kaldığını, Trafik Hizmetleri Müdürlüğü’nün talimatıyla römorkörlerinin ekipmanları ile güç kullanmak suretiyle kazazede geminin karaya çıkması önlenerek olası daha büyük tehlikelerin önüne geçildiğini, başarılı şekilde verilen kurtarma-yardım hizmeti neticesinde geminin deniz tehlikesinden kurtarılarak emniyet altına alındığını ve demirletildiğini, 34.000.000 USD kurtarılan gemi, 203.370 USD bunker, 3.014.400 USD yük, 5.652.000 USD navlun olmak üzere toplam 42.869.770 USD’lik kurtarılan değerler üzerinden 8.000.000 USD kurtarma-yardım teminatı talep edilmesinin uygun görüldüğünü, gemi ve yük ilgililerince teminat yatırılmadığından 2007/31 D.İş sayılı dosya üzerinden seferden men kararı alındığını, TTK’nun 1232. maddesi gereğince müvekkili kurtarıcının emniyet altına alınan veya kurtarılan şeyler üzerinde rehin hakkı, emniyet altına alınan şeyler üzerinde teminat verilinceye kadar hapis hakkı olduğunu ileri sürerek, Panama Bayraklı SV EVDOKIA adlı gemi ve gemi üzerinde bulunan yük için 8.000.000 USD üzerinden müvekkili lehine kanuni rehin ve hapis hakkı tanınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hizmetin TTK'nun 1224/3. maddesi uyarınca cer (römorkaj) niteliğinde sayılamayacak derecede fevkalade hizmetlerden olması gerektiğini, gemi ve yükün tam olarak deniz tehlikesi içinde olmadığını, römorkörlerin gemiye müdahale etmek üzere çağrılmasında gemi kaptanının telkini olmadığını, müdahale takdirinin Kılavuz Kaptan ile Sektör Kavak ilgilisi arasındaki konuşma sonrasında kararlaştırıldığını, gemi batma, oturma veya ziya tehlikesi içinde bulunmadığından çekme hizmetini aşan mahiyette fevkalade bir hizmet verilmediğini, fevkalade emek harcanmadığını, harcanan zamanın kurtarma-yardım hizmeti için çok az bir süre olduğunu, talep edilen miktarın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, TTK'nun 1232. maddesinde düzenleme karşısında bir kurtarma-yardım alacağı doğmuş ise rehin hakkının da anılan hüküm gereği doğduğu ve tanınmasına gerek olmadığı, davacı vekilinin kanuni rehin ve hapis hakkı tanınması davasında karar verilebilmesi için SV. EVDOKIA gemisine verilen hizmetin kurtarma-yardım olup olmadığı, dolayısıyla bir kurtarma-yardım ücreti alacağının doğup doğmadığının belirlenmesi ve kurtarma-yardım alacağının doğup doğmadığı hususunda temel meselenin SV. EVDOKIA gemisinin tehlikeye maruz bulunup bulunmadığının araştırılmasının gerektiği, davaya konu olaydaki haberleşme kayıtlarının tam çözümü yapılıp dosyaya sunulmadığından ayrık raporda çözümünün yapıldığı, bu rapora göre davacı Türk Boğazları Gemi Trafik Hizmetleri Sistemi'ni Denizcilik Müsteşarlığı adına işleten kuruluş Kıyı Emniyetinin, Türk Boğazları Deniz Trafik Düzeni Tüzüğü'nün 15. maddesi ve Tüzüğün uygulama esaslarının 17. maddesi gereğince arıza dolayısıyla demirlemek zorunda kalan geminin resen emniyetli bir yere alınmasını sağlamak ve uygun demirleme yerine çektirmekle yükümlü olduğu, davaya konu hizmete ilişkin haberleşme kayıtlarından çekme işi mahiyetinde sayılamayacak derecede fevkalade bir hizmet verilmediği, bu nedenle davacı tarafından TTK'nun 1224. maddesi gereğince yapılan işlemin çekme olduğu, kanuni rehin hakkı vermeyeceği gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, taraf vekillerince temyizi üzerine, ilamda belirtilen gerekçelerle bilirkişi raporu alınmasındaki usulsüzlük nedeniyle davacı yararına bozulmuş, davalı vekilinin temyiz isteminin ise, süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 185.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 29.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19503, Karar No: 2015/7269, Tarih: 04.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/19503 E.  ,  2015/7269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ...'ın adının ve soyadının ... olarak değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; kızı ...'ın babasının kardeşinin ...'ta yüz kızartıcı suç işlemesinden dolayı çocuğunun ileride mağduriyet yaşamaması için çocuğun isminin ..., soyisminin İli olarak değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; küçüğün babasının ..., annesinin ... olduğu, ...'ın velayetinin davacı olan annesi ...'ye bırakıldığı anlaşılmaktadır.

1-...'ın isminin değiştirilmesi yönünden;

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının 27. maddesi hükmü uyarınca "kişi haklı nedenlere dayanarak adının değiştirilmesini hakimden isteyebilir." Hangi hallerin haklı sebep teşkil ettiği konusu her bir davadaki özel koşullara göre mahkemece belirlenecektir. Bu belirleme yapılırken objektif koşullardan çok değiştirme isteminde bulunanın mahkemeye sunacağı özel nedenlerin dikkate alınması gerekir. Bu özel, kişiye özgü nedenler; istemde bulunanın kişiliği, sosyal statüsü, aile ilişkileri de gözönünde bulundurularak hakim tarafından değerlendirilmelidir. Ad ve soyadı kişiliğin ayrılmaz bir öğesidir. Kişi bununla anılır ve tanımlanır. Ad veya soyadı niteliği gereği onu taşıyan kişi tarafından benimsendiğinde anlam taşır. Adını benimsemeyen kişiliği ile özdeşleştirmeyen kimsenin, adını değiştirmek istemesi en doğal hakkıdır. Böyle bir durumda, ad değiştirme istemlerini içeren davalarda davacının tercih ve arzusunun ön planda tutulması ve öncelikle dikkate alınması gerekir.

Türk Medeni Yasasının öngördüğü "haklı neden" bu kapsam içinde değerlendirildiğinde hakimin bu konudaki takdiri; ileri sürülen nedenin ve yeni alınmak istenen ad veya soyadının toplum değerlerine ve yasanın buyurucu kurallarına ters düşmeyen, özellikle başkalarına veya çevreye zarar vermeyen, incitmeyen nitelikte bulunduğunun saptanmasıyla sınırlı olmalıdır.

Somut olayda; ...'nin isminin can güvenliğinin sağlanması amacıyla ... olarak değiştirilmesi yukarıda açıklanan bilgiler ışığında mahkemece haklı neden kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

2-...'ın soyisminin İli olarak değiştirilmesi yönünden;

Somut olayda; ...'nin isminin can güvenliğinin sağlanması amacıyla ... olarak değiştirilmesi yukarıda açıklanan bilgiler ışığında mahkemece haklı neden kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

2-...'ın soyisminin İli olarak değiştirilmesi yönünden;

2525 sayılı Soyadı Kanunu'nun 4. maddesinin ikinci fıkrasının “evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği soyadı alır” şeklindeki birinci cümlesinin ...nce iptal edilmesinden sonra bilhassa boşanmalar sebebiyle somut olayda olduğu gibi zaruri nedenlerle velayetin anneye bırakılması hallerinde velayet hakkına sahip annelerin çocuklarına kendi soyadlarını vermek amacıyla bu tür soyadı değişikliği davalarını açtıkları görülmektedir.

2525 sayılı Kanunun 4.maddesindeki düzenlemenin, Yasanın genel gerekçesinden de anlaşılacağı gibi ilk defa soyadı alınması ile ilgili olduğu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 321. maddesindeki hüküm karşısında, bu kuralın günümüzde sadece bazı istinai durumlarda uygulanabilmesinin söz konusu olduğu, ...nce de kabul edilmektedir. Yüksek Mahkeme sözü edilen maddeyi Türk Medeni Kanunu'nun 335 ve 336. maddeleriyle Anayasa'nın 10. ve 41. maddelerine aykırılığı nedeniyle iptal etmiştir. Tüm bu maddeler, velayet hakkının kullanılmasında kadın ve erkeğin birbirlerine eşit oldukları ilkesini ön plana çıkarmaktadır. Eski 743 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun eşitliğe aykırı hükümleri, bu yasanın yürürlükten kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesi hükümleri ile ....nin kararlarında da çok geçerli nedenlerin varlığı dışında yalnızca cinsiyete dayalı bir farklı muamelenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağını ihlal ettiği kabul edilmektedir. Eşitlik ilkesi, ...nin kararında da değinildiği gibi aynı konumda bulunan kadın ve erkeğin yasalar önünde eşit haklara sahip olmasını gerektirmekte, diğer bir ifadeyle kadın veya erkeğin kendi lehine bir üstünlük yarışına girmesine hukuk düzeni izin vermemektedir. ...nce iptal edilen yasa maddesi Kanunun kabul edildiği 21.06.1934 tarihinin koşullarına göre misyonunu tamamlamış bulunmaktadır. Esasen aradan geçen zaman içinde yukarıda kısmen değinilen hukuki gelişmeler karşısında iptalinden başka bir çare de kalmamıştır. Bununla birlikte ..., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki “Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin soyadını taşır." hükmünün Anayasaya aykırı olmadığına karar vermiştir. Buradaki “aile” deyiminden babanın anlaşılacağı ...nce de kabul edilmiştir (...nin 02.07.2009 gün ve 2005/114-2009/105 sayılı kararı). Buna karşılık Türk Medeni Kanununun sözü edilen bu maddesindeki “evli değilse ananın” ibaresi Anayasanın 10 ve 41. maddelerine aykırı bulunarak baba lehine iptal edilmiştir. Bu maddenin iptalinden önce anne ve babanın sonradan evlenmesi (Türk Medeni Kanunu'nun 292. maddesi) ya da aynı Kanunu'nun 27. maddesine bağlı haklı nedenlerden dolayı soyadının değiştirilmesi halleri dışında çocuğun babanın soyadını alma imkanı bulunmamaktaydı.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında bir çocuğa soyadı verilmesi için o çocuğun doğum tarihinde annesi ile babasının evli olup olmadığına bakmak gerekir. Doğum gününde anne ve baba evli ise çocuk babanın, diğer bir anlatımla ailenin soyadını alacaktır. Çocuğun soyadı bu surette belirlendikten sonra, onun soyadını velayet hakkına vs. nedenlere dayanarak değiştirmek Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki düzenleme karşısında mümkün değildir. Ancak çocuk, ergin olduktan sonra Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulların varlığı halinde soyadını her zaman değiştirmek hakkına sahiptir. Velayet hakkı anne ve baba için normal şartlarda çocuğun ergin olmasına yani onsekiz yaşını tamamlamasına kadar devam eden geçici bir haktır. Boşanma nedeniyle velayet hakkının sırf anneye verilmiş olması çocuğun soyadının değiştirilmesi için haklı bir neden sayılmadığı gibi hukuki mevzuat da buna cevaz vermemektedir. Bir an için mevzuatın böyle bir duruma izin verdiği kabul edilse dahi sonradan gelişen sebeplerden dolayı çocuğun yararı açısından velayetin babaya yeniden verilmesi hallerinde bu kez baba, velayet hakkına dayanarak tekrar çocuğun soyadını değiştirmek isteyecektir. Madem ki velayet kimde ise çocuk onun soyadını taşıyacaktır, o halde baba bu haktan mahrum edilemez. Böyle bir uygulamanın nüfus kayıtlarının güvenilirliğini ve istikrarını zedeleyeceği ve asıl bu gibi uygulamaların çocuğun ruh hali üzerinde çok derin ve etkili travma yaratacağı açıktır. Yargı mercilerinin bu durumu ve çocuğun yüksek yararını gözeterek anne ile babanın ya da ailelerin hukuken oluşmuş statüleri değiştirmeye çalışmalarına izin vermemesi gerekir.

Somut olaya gelince; soyadının değiştirilmesi istenen ...'ın evlilik içinde doğduğu ve Türk Medeni Kanunu'nun 321.maddesine göre ailenin, diğer bir deyimle babanın soyadını aldığı anlaşılmıştır. Böylece bu çocuk reşit oluncaya veya baba Türk Medeni Kanunu'nun 27. maddesindeki koşulları kanıtlayarak soyadını değiştirmedikçe soyadını değiştirme konusu yasal olarak kapanmıştır. Çocuğun anne ve babasının boşanmış olması, sadece boşanma ve velayet hakkı nedeniyle anneye böyle bir dava açma hakkı bahşetmez. Davacı tarafın dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların ve gerekçelerin hukuki bir dayanağı bulunmadığı gibi soyadı değişikliğinin çocuğun evlilik içinde doğmakla kazandığı meşru statüye ve onun yüksek menfaatlerine zarar vereceği gerçeği karşısında mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8399, Karar No: 2009/10202, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8399 E.  ,  2009/10202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, SSK'lı süreleri hariç 1.1.1986 tarihinden tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Davacı 506 sayılı Yasa kapsamında kısa süreli hizmeti dışında 1.1.1986 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece niza konusu dönemde davacının 506 sayılı Yasa kapsamındaki hizmetinin varlığı ile sonrasında 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde öngörülen kayıtların bulunmaması nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava nitelikçe davacının 1989 yılında 506 sayılı Yasa kapsamında geçen 15 günlük süre dışında 2926 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılığının geçerli olduğunun tesbitine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının 01.01.1986 tarihinde tahıl üreticisi olarak kurumca re’sen 2926 sayılı Yasa kapsamında tescil edildiği,1989 yılı 3.dönemde 15 gün 506 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olarak çalıştığı ilk prim ödemesinin 02.11.1990 tarihinde başladığı, davalı Kurumca 506 sayılı Yasa'ya tabi çalışma öğrenildiğinde 30.11.1989 tarihinde terkin edilerek ilk prim ödemesini takip eden aybaşı olan 1.12.1990 tarihinde sigortalılığın yeniden başlatıldığı 01.01.1986 ile 30.11.1989 arasındaki dönem ile yeniden prim ödemesinin başladığı 02.11.1990 sonrasında da prim ödemeleri nedeni ile 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık süresinin ihtilafsız olduğu açıktır.

Uyuşmazlık 506 sayılı Yasa kapsamında geçen 01.12.1989-31.12.1989 tarihleri arasında başka bir sosyal güvenlik kurumuna tabi kısa süreli hizmetin tarım Bağ Kur Sigortalılığını sona erdirip erdirmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Tarım ... sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasa'nın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım ... sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Tarım ... sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasa'nın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım ... sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Davacının 1973 yılında edindiği 3000 m² tapulu taşınmazı bulunduğu, çiftçi kayıt sistemi belgesinde bu miktarın (zilyet olunan ve kiralanan taşınmazlarla birlikte) 10.725m² olarak yer aldığı, 14 adet büyükbaş hayvanının bulunduğu, zilyetliğinde bulunan taşınmazlar için ecrimisil ödendiği, dolayısı ile geçimini tarımsal faaliyet ile sağladığı 506 sayılı Yasa kapsamında kısa süreli çalışmasının Tarım Bağ Kur Sigortalılığını ortadan kaldırmadığı açıktır.

Davacının 506 sayılı Yasa kapsamında 01.12.1989-31.12.1989 tarihleri arasındaki süre dışında 01.01.1986 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığının geçerli olduğunun kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/356, Karar No: 2019/540, Tarih: 09.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2019/356 E.  ,  2019/540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu Kararının İptali ve Markanın Hükümsüzlüğü” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 14.05.2013 tarihli ve 2012/277 E., 2013/94 K. sayılı direnme kararının incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Hukuk Genel Kurulunun 14.06.2017 tarihli ve 2017/11-1729 E., 2017/1186 K. sayılı ilamı ile karar bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece bozmaya uyularak karar verilmiş ve dosya tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Dava, Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı (TPE) Yeniden İnceleme Değerlendirme Kurulunun (YİDK) 31.10.2008 tarihli, 2008-M-5068 sayılı kararının iptaline, davalının 2006/006687 sayılı markasının tescil işlemlerinin durdurulmasına ve reddine, davalı şirket markası tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, “davanın reddine” dair verilen direnme kararı, Hukuk Genel Kurulunun yukarıda esas ve karar numarası belirtilen kararı ile bozulmuş; mahkemece bozma ilamına uyularak yeni bir karar verilmiştir.

Bu durumda dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak bir işlem bulunmamaktadır. Mahkemece verilen yeni hükme yönelik temyiz istemlerinin Özel Dairesince incelenmesi gerekir.

O hâlde; dosya yeni hükme yönelik temyiz itirazları incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle Hukuk Genel Kurulunun bozma kararı üzerine mahkemece bozma ilamına uyularak verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 09.05.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.