muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/215, Karar No: 2006/259, Tarih: 21.11.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/3-215 E., 2006/259 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/3-215 E., 2006/259 K.**

**- HAPİS CEZASININ ERTELENMESİ**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 91 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık Ş.. Ö..'in düşük ve devrikten kaçak orman emvali temin etme suçundan 6831 sayılı Yasanın 91/5-son, 5237 sayılı TCY'nın 62 ile 51. maddelerinin 1, 3, 6 ve 7. fıkraları uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının takdiren ertelenmesine, ayrıca suça konu emvalin 6831 sayılı Orman Yasasının 108/son maddesi uyarınca zoralımına ilişkin olarak E... Sulh Ceza Mahkemesinden verilen ve temyiz edilmeksizin kesinleşmiş bulunan 08.06.2006 gün ve 162-155 sayılı hükme yönelik olarak Adalet Bakanı tarafından yasa yararına başvuruda bulunulması üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesi 29.09.2006 gün ve 10558-7023 sayı ile;

"…

….. Mezkûr İhbarname ile,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine dair hükümler bulunup, anılan Kanun'da para cezalarının ertelenmesine ilişkin bir düzenlemeye ise yer verilmemiş olması karşısında sanık hakkında hükmolunan para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü.

Adalet Bakanının Kanun Yararına Bozma isteyen yazısına dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden E... Sulh Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleşen 08.06.2006 gün ve 2005/162-2006/155 sayılı kararının 5271 sayılı C.M.K.nın 309. maddesi uyarınca bozulmasına, bozma nedenine göre, anılan kararın hüküm fıkrasında sanığın, ayrıca 6831 sayılı Kanunun 91/5. maddesine aykırı eylemi nedeniyle de cezalandırılmasına ilişkin 2. bendinin 6. paragrafında yer alan ve sanığa bu suçtan verilen para cezasının da ertelenmesine karar verilmiş gibi algılanacağı anlaşılan bu paragraftaki 'cezasının takdiren ertelenmesine' sözcüklerinin çıkartılarak yerine 'sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının takdiren ertelenmesine' tümcesinin yazılmasına, anılan paragrafın ve hükmün diğer bölümlerinin aynen bırakılmasına" karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise bu karara karşı 13.10.2006 gün ve 192992 sayı ile;

"5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine ilişkin hükümler yer almakta ise de, aynı Kanun'da adlî para cezalarının ertelenmesine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; mahkemece, hükmedilen adlî para cezasının ertelenmesine karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise bu karara karşı 13.10.2006 gün ve 192992 sayı ile;

"5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine ilişkin hükümler yer almakta ise de, aynı Kanun'da adlî para cezalarının ertelenmesine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; mahkemece, hükmedilen adlî para cezasının ertelenmesine karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Adlî para cezasının ertelenmesine karar verilmesi sanığın lehine, kanun yararına bozma nedeni ise sanığın aleyhine bulunmaktadır. Bu durumda, Yargıtay'ın, yerel mahkeme hükmünün hukuka aykırılığını belirlemesi ve yasaya aykırı hükmün bozulmasına karar vermesi, ancak bu bozma ilgililer aleyhine olduğundan dolayı kararında bozmanın ilgililer aleyhine tesir etmeyeceğini belirtmesi gerekmektedir.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.06.2005 gün ve 55-64, 04.07.2006 gün ve 185-175 sayılı kararları ile yerleşmiş kararlarında da; sanık aleyhine yasa yararına bozma yoluna başvurulmasının mümkün bulunduğu, bu halde aleyhe sonuç doğurmamak üzere hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Ancak, Yüksek Dairece, hükmün bozulmasına ve sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir. Böylece, aleyhe sonuç doğurmama ilkesine aykırı davranılmış, sanığın kesinleşen hükümdeki cezasından daha ağır bir ceza ile karşı karşıya kalmasına neden olunmuştur.

Bu açıklamalar ışığında; davanın esasını çözen mahkûmiyete ilişkin yerel mahkemenin kararı, kanun yararına bozma isteminde belirtilen nedenden dolayı kanuna aykırıdır. Bu kararın, aleyhe sonuç doğurmamak üzere bozulmasına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinin yerinde olmadığı kanaatine varılmıştır." görüşü ile itiraz ederek, Özel Daire kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme kararının aleyhe sonuç doğurmamak üzere bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İncelenen olayda;

Hükümlü Ş.. Ö.., 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlüğe girmesinden sonra işlediği düşük ve devrikten kaçak orman emvali temin etme suçu nedeniyle 6831 sayılı Yasanın 91/5-son ve 5237 sayılı Yasanın 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve 1.125 YTL adlî para cezası ile cezalandırılmış, ayrıca 5237 sayılı Yasanın 51/1.maddesi gereğince cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Adalet Bakanının bu hükme karşı yasa yararına başvuruda bulunması üzerine Özel Daire, sadece hapis cezasının ertelenmesi mümkün olduğu halde, para cezasını da kapsayacak biçimde erteleme kararı verilmesini hukuka aykırılık olarak değerlendirip hükmü yasa yararına bozmuş, ayrıca yerel mahkeme hükmünden "sanığın cezasının ertelenmesine" ibaresinin çıkartılarak yerine "sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının ertelenmesine" tümcesinin yazılmasına karar vermiştir.

Adalet Bakanının bu hükme karşı yasa yararına başvuruda bulunması üzerine Özel Daire, sadece hapis cezasının ertelenmesi mümkün olduğu halde, para cezasını da kapsayacak biçimde erteleme kararı verilmesini hukuka aykırılık olarak değerlendirip hükmü yasa yararına bozmuş, ayrıca yerel mahkeme hükmünden "sanığın cezasının ertelenmesine" ibaresinin çıkartılarak yerine "sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının ertelenmesine" tümcesinin yazılmasına karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise, yasa yararına bozma nedeninin isabetli olduğunu, ancak yerel mahkeme kararında hatalı bir uygulama ile ertelenmiş bulunan adli para cezasının, Özel Dairenin hükümden çıkarttığı ve eklediği ifadeler nedeniyle erteleme dışında kalmış olmasının sanık aleyhine sonuç doğurduğunu, oysa yasa yararına bozma kararının sanık aleyhine tesir edemeyeceğini belirterek itiraz etmiştir.

Görüleceği üzere çözümü gereken hukuki uyuşmazlık, mahkûmiyet hükmünün sanık aleyhine sonuç doğuracak biçimde yasa yararına bozulmasının mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Halen yürürlükten kalkmış bulunan 647 sayılı Yasanın 6. maddesindeki düzenlemeden farklı olarak, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 51. maddesi ile getirilen sistemde, sadece hapis cezasının ertelenmesi mümkündür; adlî para cezası ertelenemez. Dolayısıyla, bir suçun yaptırımı olarak hapis ve adlî para cezasının birlikte öngörüldüğü durumlarda dahi, her ikisine birden hükmedilmesi zorunlu olan bu cezalardan sadece hapis cezası ertelenebilecek, buna mukabil adlî para cezası ertelenemeyecektir.

Yerel Mahkeme, sanığın eylemi nedeniyle 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adlî para cezasına hükmettikten sonra, sanığın "cezasının ertelenmesine" karar vermiş, hükmün kesinleşmesinden sonra adlî para cezasının infazı için ilâmı E... Cumhuriyet Başsavcılığına göndermiş, ancak daha sonra yeni bir müzekkere yazarak, cezanın infaz edilmemesini, evrakın iadesini istemiştir. Lafzına bakıldığında, hükümdeki ifade, ertelenen cezanın hapis veya adlî para cezalarından hangisi olduğu hususunda açık bir tercih içermemektedir. Tekil bir anlatım kullanılması ve dayanak alınan yasanın sadece hapis cezasının ertelenmesine olanak sağlaması nedeniyle, ertelenenin hapis cezası olduğu düşünülebilir ise de, sonradan ortaya konulan ve adlî para cezasının infaz edilmemesine yönelen iradesi karşısında, yerel mahkemenin hükmü kurarken, para cezasının ertelenmesine olanak sağlayan önceki yasal düzenlemeye ilişkin geçmiş bilgi ve uygulamaların etkisi ve "ertelemenin bölünmezliği" prensibi doğrultusunda bir yorumla, hapis ve adlî para cezalarının her ikisini de kapsar biçimde erteleme kararı verdiği anlaşılmaktadır. Yerel Mahkemenin, ifade zaafiyeti olarak değerlendirilemeyecek olan ve yasayı farklı biçimde yorumlamasından kaynaklandığı saptanan bu hatalı uygulamasının, kesinleşen hükümdeki adlî para cezasının ertelenmesi sonucunu doğurduğu açıktır.

CYY'nın 9. maddesindeki düzenlemeye göre, mahkûmiyet hükmünün yasa yararına bozulması, sanık aleyhine sonuç doğurmamalıdır. Yargıtay, bu durumda hukuka aykırılığa işaret edip, aleyhe sonuç doğurmamak üzere hükmü yasa yararına bozmakla yetinmelidir.

Somut olayda, adlî para cezasını da kapsar biçimde erteleme kararı verilmesini hukuka aykırı bulan Özel Daire isabetli bir şekilde hükmü yasa yararına bozmasına karşın, ilamın sonuç bölümünde, yerel mahkeme kararından "sanığın cezasının ertelenmesi" ibaresini kaldırıp, "sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının ertelenmesine" ifadesini eklemiştir. Özel Dairece yapılan bu ekleme, kesinleşmiş hükümdeki lehe hukuki hatadan yararlanması gereken hükümlünün adlî para cezasını erteleme dışı bıraktığından, sanık aleyhine sonuç doğurur niteliktedir. Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile, Özel Daire kararının kaldırılmasına, Adalet Bakanının isteminin kabulü ile yerel mahkeme kararının belirtilen hukuka aykırılık nedeniyle aleyhe sonuç doğurmamak üzere yasa yararına bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı ile dokuz Kurul üyesi ise; "ilamda geçen 'sanığın cezasının ertelenmesi' ifadesinin lafzına bakıldığında, hapis ve adlî para cezalarından hangisinin erteleme kapsamında bulunduğu yolunda net ve kesin bir tercih belirlemediği, ayrıca adlî para cezasını duraksamaya yer bırakmayacak biçimde dışlayıcı bir içerik de taşımadığı, henüz yeni yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın 51. maddesi esasen para cezalarının ertelenmesine olanak vermemesine karşın, yerel mahkemenin, yanlış bir yoruma dayalı olarak para cezasını da kapsar biçimde erteleme kararı vermesi mümkün bulunduğu gibi, yasada münhasıran hapis cezasının ertelenmesinden söz edilmiş bulunması karşısında, tekil bir ifadeyle ve muradının herkes tarafından anlaşılabileceği düşüncesiyle, sadece hapis cezasını hedefler tarzda karar vermiş olmasının da mümkün bulunduğunu, bu hususun kararın gerekçe kısmında da açıklığa kavuşturulmadığını, dolayısıyla mevcut durumun mahkûmiyet hükmünde ve adli para cezasının çektirilip çektirilmeyeceği hususunda duraksama doğurduğunu, bu durumda öncelikle Yerel C.Başsavcılığının, 5275 sayılı Yasanın 98 vd. maddeleri uyarınca hükmü veren mahkemeden ilâmdaki ibarenin hapis ve adlî para cezalarının her ikisini birden kapsayıp kapsamadığı hususunda bir karar istemesi ve hükmün bu yolla açıklığa kavuşturulmasının gerektiğini, uyuşmazlığın bu olağan yöntemle çözülememesi halinde ve ancak bu takdirde yasa yararına bozma yöntemine başvurulabileceğini, dolayısıyla bu aşamada yasa yararına bozma isteminin reddi ile Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının bu değişik gerekçeyle kabul edilerek Özel Daire bozma kararının kaldırılması ve Adalet Bakanının yasa yararına bozma başvurusunun reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 29.09.2006 gün ve 10558-7023 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Adalet Bakanının isteminin kabulü ile, sanık Ş.. Ö..'in düşük ve devrikten kaçak orman emvali temin etme suçundan 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin E... Sulh Ceza Mahkemesinin 08.06.2006 gün ve 162-155 sayılı hükmünün, ertelenmesi olanağı bulunmayan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmiş olması nedeniyle, CYUY'nın 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak kaydıyla YASA YARARINA BOZULMASINA,

4-Dosyanın mahalline İADE edilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 21.11.2006 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15696, Karar No: 2012/19835, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15696 E.  ,  2012/19835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/07/2010 tarih ve 2007/33-2010/133 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04/12/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 11.09.2006 tarihinde yürürlüğe girmek üzere 04.09.2006 tarihinde yayın sözleşmesi imzalandığını, anılan sözleşme uyarınca davalının hazırlayacağı ve sunacağı programın müvekkilinin kanalında yayınlanacağının ve karşılığında davalıya 25.000 YTL +KDV ödeme yapılacağının kararlaştırıldığını, davalının Kasım ayında sunduğu programların ücretini Aralık ayının 8’ine kadar alamadığı gerekçesiyle sözleşmeyi feshettiğini bildirdiğini, bu feshin haksız olduğunu, sözleşmenin IV. maddesi uyarınca ödemenin davalının kestiği serbest meslek makbuzu karşılığı yapılması gerektiğini, esasen yazılı sözleşmeden önce yürürlükte bulunan şifahi sözleşmede de bu yönde teamül oluştuğunu, davalının bu makbuzu kesmediğini, ihtarnamesinde de gelir olmaksızın serbest meslek makbuzu kesmesinin doğru olmayacağını açıkladığını, ayrıca, davalı feshinin TMK’nun 2. maddesiyle bağdaşmadığını, fesih hakkının başkasının zararına neden olacak şekilde kullanılmayacağını, değişik tarihlerde yapılan ödemeleri ihtirazi kayıtsız aldığını, taraflar arasında bir teamül oluştuğunu, esasen, sözleşmenin yürürlükte olduğu bir dönemde davalının güven ilişkisine aykırı şekilde başka bir kanalla anlaşma yaptığını, aynı formatla program yapıp sunduğunu, haksız fesih nedeniyle müvekkilinin sponsorluk anlaşmaları uyarınca tahsil edilecek ücretlerden mahrum kaldığını, cezai şart alacağının doğduğunu, yayınlanacak programlar üzerinde tüm fikri ve mali hakların münhasıran müvekkiline ait bulunduğunu, aynı isim ve formatla programın izinsiz şekilde başka kanalda yayınlandığını, talepleri üzerine adının değiştirildiğini, davalının anılan programları dergi ve kitap olarak piyasaya sunduğunu, müvekkilinin izninin alınmadığını, sonraki programlara bağlı çıkarılan dergi ve kitaplarda da müvekkili hakkının bulunduğunu ileri sürerek, şimdilik sözleşmenin feshinden dolayı 2.000 TL, programın izinsiz başka kanalda yayını nedeniyle 2.500 TL ve proğramın izinsiz şekilde kitap ve dergi olarak piyasaya sunulmasına bağlı olarak 2.000 TL olmak üzere, toplam 6.500 TL’nin tazminine, fikri ve mali haklara tecavüzün ve haksız rekabetin durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah isteminde bulunarak 21.200 USD ile 726.444 TL alacağın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davalının sözleşmeye uygun şekilde müvekkili ücretini ödemediğini, yine sözleşmenin verdiği yetkiye uygun şekilde kendisine feshin bildirildiğini, sözleşme feshinin haklı olduğunu, bir talepte bulunamayacağını, ödemeyle ilgili bir teamülün olmadığını, program üzerindeki mali hakların devrine ilişkin hükmün FSEK’nun 52. maddesine aykırı bulunduğunu, ayrıca davalının kanalında yayınlanan programlarla hakkının sınırlı olduğunu, kitap ve dergiler üzerinde hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yazılı yayın sözleşmesi bulunduğu, davalının Kasım ayının geç ödenmesi nedeniyle 14.12.2006 tarihli noter bildirimiyle sözleşmeyi feshettiği, sözleşmede 8 günlük sürenin geçirilmesi nedeniyle davalıya bildirimsiz fesih hakkı verildiği, bu feshin yerinde olduğu, davacının ayrıca feshin kötüniyetli olduğunu iddia ettiği, her ne kadar yazılı sözleşme öncesi taraflar arasında sözlü sözleşme kapsamında aynı programın yayınlanması ve ücretin bazen süresinden sonra ödenmesi sabit ise de yazılı sözleşmeye bu durumun ortadan kaldırılması için hüküm konulduğu, gecikmelere onay verdiğinin veya bu yönde bir teamülün bulunduğunun kabul edilemeyeceği, aksi halde yazılı sözleşmede bu hükme gerek olmayacağı, zaten sözleşme sonrasında üç ödemenin bulunduğu, 9. ve 10. ayların bedelinin süresinden sonra ödendiği, sonuncusunun ihtar tarihine kadar ödenmediği, iki ödemenin gecikmeli olarak yapılmasına ses çıkarmayan davalının vadenin değiştirilmesine muvafakat ettiği veya bu yönde teamül oluşmasına neden olduğunun kabulünün doğru olmayacağı, uzun süre tekrarlanması gerektiği, üçüncü gecikmede fesih hakkını kullandığı, sözleşmede salt sözleşme süresince yapılan programlar üzerindeki hakların davacıya devir edildiği, haklı fesih sonrası yapılan programlar üzerinde davalının dilediği şekilde tasarrufta bulunma hakkının olduğu, esasen, salt sözleşme süresince yapılan programlar üzerindeki devir edilen hakkın, yayın hakkından ibaret bulunduğu, bu programlarda kullanılan el işi ve motifler ile davalının fotoğraflarını dergi ve kitaplarında kullandığı, bunun haksız rekabet oluşturmayacağı, davacı tarafa bir hak bahşetmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1526, Karar No: 2018/7171, Tarih: 19.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1526 E.  ,  2018/7171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 02/11/2016 tarih ve 2015/482 E-2016/356 K. sayılı kararın davalı ... vekilince istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi’nce verilen 01/02/2017 tarih ve 2017/30-2017/62 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilini şirketin 12. sınıfa dahil mallarda, 35. sınıfa dahil hizmetlerde ve 12. sınıf ile ilgili ve ilişkili olan 39. sınıfa dahil hizmetlerde ... ibareli özel/02339, 2005/52281, 2005/31505, 2005/31506, 2012/10764, 2010/19842, 2013/00852, 2010/51403, 2010/19841 sayılı markaların sahibi olduğunu, davalının 31.05.2013 tarihinde "..." ibareli, 35/6.sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2013/... kod numarası verilen başvurunun Resmî Marka Bülteni'nde ilân olunduğunu, bunun üzerine tanınmışlık ve iltibas vakıasına dayanarak başvurunun reddi istemi ile itirazda bulunduklarını, itirazlarının önce Markalar Dairesi ve nihai olarak ... tarafından 2015/M-10125 sayılı kararla reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, başvurunun tescilinin müvekkilinin ... esas ve ayırt edici unsurlu markaları ile iltibasa sebebiyet vereceği gibi onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayacağı, ayrıca onların itibar ve ayırt edici karakterine de zarar vereceğini ileri sürerek ... kararının iptali ile davalı adına tescil edilen markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kapsamlarında yer alan ürünler itibariyle "..." ibareli markalar ile " ..." ibareli başvuru arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek bir benzerlik bulunmadığını, zira kapsamlarında yazılı ürünlerin farklı olduğunu, mahiyeti itibariyle ... ibareli davacı markasının tanınmışlığının bulunmasının sonuca etkisinin bulunmadığını, davalı markasının bir çok ülkede tescilli biçimde kullanılmakta olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... İnşaat Tekstil Elekronik İthalat İhracat Sanayi ve Dış Ticaret Limited Şirketi davaya cevap vermemiştir.