muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/2222, Karar No: 2025/3719, Tarih: 22.04.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının süresi içinde davacı tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı işverenin ... Tersanesi Komutanlığına bağlı Su Altı Sistemleri biriminde görev yaptığı, elektronik haberleşme sisteminin kurulması amaçlı yapılan montaj işi sırasında, bakır kablolarla, lehimle dolaylı da olsa bir temas söz konusu olabilirse de bu muhattabiyet bir maruziyeti gösterecek boyutta ulaşacak mahiyette olmayıp burada kurşunun işlenmesi değil, elektronik parçaların imalatı aşamasında, kurşun içeren lehimle birleştirirmiş dirençler, kondensatörler ve transtör bağlantılarının yapıldığı, kartlarla olan bir anlık temasın sürekli kurşuna dokunma olmayıp temas sırasında da vücutta tutulacak kadar kurşunun vücuda alındığı anlamına gelmediği; davacının görevinin çeşitli ölçü aletleri ve test cihazları ile arıza belirleme, arızalı cihazları söküp yenisini yerine takma ve onarım gerektirenlerin onarım atölyesine intikali ile ilgili prosedürlerin gereğini yapma ve daha önce sökülüp atölyede onarılmış olan cihaz ve kartları yerine takma ve yerinde kontrol ve test işlemlerini sürdürme gibi işlemlerden ibaret olduğu ve iki iletken ucunun birleştirilmesi gerektiğinde veya montaj esnasında bir kart üzerindeki bir direncin bağlantı zayıflığı sebebiyle havya ile lehim telinin ısıtılıp birleşme noktasına damlatma gibi bir anlık çok kısa süreli bir işlem olabileceği, yapılan tüm işlerin saniyeler içinde kalan, etkisi de olmayacak kadar zayıf olması sebebiyle davacının yaptığı işe Yönetmelik'te yer verilmediği gibi tıbbi ve teknik açıdan bakıldığında 4. maddede sıralanan işler kapsamında da görülmediği gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-b(1) hükmü gereğince esastan reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

Davacı vekili temyiz başvurusunda;

1. Davacının Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesi için kurşunla lehimleme işlemi yapmasının yeterli olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da davacı müvekkilinin kurşun alışımı tel ile lehimleme işlemi yaptığının kabul edildiğini ve dolayısıyla bilirkişi heyeti tarafından açıkça müvekkilinin kurşun ve kalay içeren lehim telleri kullandığının, gerek elle temas gerekse de buharlarıyla kurşun ile muhatabiyeti olduğunun açıkça belirtildiğini, buna rağmen kurşun muhattabiyetinin bir maruziyeti gösterecek boyuta ulaşacak mahiyette olmadığı yönündeki mütalaanın bilimsel verilerden uzak ve kabul edilemez olduğunu,

2. Yönetmelik'te insan sağlığı açısından risk teşkil edebilecek işlerin düzenlendiğini ve bu işi yapan işçilerin günde en fazla 7,5 saat çalıştırılabileceğinin hüküm altına alındığını, gürültülü işler ya da tozlu işler gibi birtakım işlerde çalışanların 7,5 saat çalıştırılma kapsamına alınabilmesi için eşik değer belirlenmiş olup bunun dışındaki işleri yapan işçilerin 7,5 saat çalıştırılma kapsamına geçirilebilmesi için sadece Yönetmelik'te belirlenen işi yapmasının yeterli olduğunu,

3. Anılan Yönetmelik'in 4/1-(a) hükmünde "Kurşun levha ve lehimlerin alevle kesilmesi, kurşunlu boyaların alevle yakılması işleriyle levha, tel, boru, akümülatör, şişe kapsülü, yapımı gibi kurşun veya kurşun alaşımıyla çalışılan işler." in de sağlık bakımından günde en fazla 7,5 saat çalışılacak işler arasında sayıldığını, mevcut düzenlemede kurşun ile çalışılan bazı işlerin örnekleme yoluyla sayılan işler gibi kurşun veya kurşun alaşımıyla çalışan işçilerin de bu Yönetmelik kapsamında çalıştırılması gerektiğinin açıkça hüküm altına alınığını; kaldı ki lehimin metal parçaların tutturulması işlemlerinde kullanılan kalay ve kurşun alaşımlarının genel adı olup lehimleme ise iki veya daha fazla metalin birleştirilmesi işlemi olduğundan, lehimleme işlemi yapılırken lehim çubuğu yüksek sıcaklıkta eritilerek birleştirme veya kaynak yapıldığını ve kurşun, kalay, lehim ve diğer metallerin ince tozları devre kartı ve iş istasyonunda kalıntı olarak kalıp bu tozlar temas yoluyla kolayca vücuda yayılabileceğinden ve ayrıca ağır derecede ısıtılmış devre kartı malzemeleri onarım esnasında yeniden yüksek ısı ile buluşunca oldukça zehirli ve sağlığa ciddi şekilde zararlı buharlar ürettiğinden, bu buharların solunması hâlinde solunum yolu ve gözde tahrişe yol açabildiğinin, maruz kalınması durumunda göz, yüz, cilt ve solunum sisteminin korunması için uygun kontroller önerildiğinin kullanılan lehim tellerinin güvenlik formlarında dahi yazdığını,

4. Mahkemenin aksi yöndeki değerlendirmesinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olup müvekkilinin kapsamda değerlendirilmesi için riskin mevcudiyetinin yeterli olduğunu, zira ilgili düzenlemede herhangi bir doz/eşik değeri öngörülmediğini,

5. Konuya ilişkin emsal kararlarda aksi yönde değerlendirmelere yer verilerek lehim işinin sürekli yapılmasının önem arz etmediğinin kabul edildiğini, davacı müvekkili ve arkadaşlarının çalıştıkları ortamda sürekli lehim yapan birinin bulunmasından dolayı devamlı olarak lehim dumanının karıştığı havayı soluduklarını,

6. Yönetmelik hükümlerine tamamen aykırı ve boşluk bulunmayan bir hükümde yorum yapılmasının hukukun genel ilkeleri açısından kabul edilebilir olmadığını, görevi gereği gemilerde, atölyede ve dış saha birliklerinde bakım, onarım, montaj ve benzeri faaliyetlerde bulunan müvekkilinin bu çalışmalar esnasında kart onarım ve kablo eklerinin yapımında işlerin gerekliliğine bağlı olarak belirsiz sürelerde lehimleme işlemi yaptığını,

6. Yönetmelik hükümlerine tamamen aykırı ve boşluk bulunmayan bir hükümde yorum yapılmasının hukukun genel ilkeleri açısından kabul edilebilir olmadığını, görevi gereği gemilerde, atölyede ve dış saha birliklerinde bakım, onarım, montaj ve benzeri faaliyetlerde bulunan müvekkilinin bu çalışmalar esnasında kart onarım ve kablo eklerinin yapımında işlerin gerekliliğine bağlı olarak belirsiz sürelerde lehimleme işlemi yaptığını,

7. Dosya kapsamında aldırılan bilirkişi raporlarında "... ortam havasındaki kurşun ve bileşikleri odaklı ölçümler de alınan değerler de müsaade edilen sınır değerlerin çok çok altında değerler olduğu belirlenmiştir." şeklindeki değerlendirmelerin yer aldığını ve yapılan ölçümlerde atölye ortamında kurşun bulunduğunun tespit edildiğini, tehlikeli ortam sınırlarını belirleyen değerden kasıt maksimum sınır olmayıp maksimum değerin altındaki ortamın da sonuç itibarıyla tehlikeli ortam olarak kabulü gerektiğini,

8. Açıkça görüldüğü üzere lehim işinin ne miktarda kurşun içerip içermediğine bakılmaksızın bu işi yapan işçilerin ne kadar kısa süreli olursa olsun günde en fazla 7,5 saat çalıştırılmaları gerektiğini, zira riskin varlığının kapsamda kabul edilebilmek için yeterli olduğunu,

9. Davalı işyerinde elektronikçi olarak çalışan müvekkilinin lehimleme işi yaptığının uyuşmazlık dışı olduğunu, risk varsa önemli olanın insan sağlığı olduğu kriterini yok sayan değerlendirmeye dayalı kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu,

10. İşin fiilen yapıldığı işyerinde ölçüm sırasında tehlikeli ortam mevcut olmasa bile ölçüm sonrası tehlikeli ortamın kullanılan malzemelerle her zaman olası olduğunu ve müvekkili davacının çalışma ortamının tehlike sınırları içinde bulunduğunu belirterek ve inceleme sırasında resen gözetilmesi gereken diğer nedenlerle kararın bozulması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde fiilen yaptığı iş nedeniyle kurşuna maruz kalıp kalmadığı ve bu bağlamda Yönetmelik kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ile toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarına hak kazanıp kazanamayacağı konularına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12756, Karar No: 2013/7214, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/12756 E.  ,  2013/7214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 21.05.2009 gün ve 2009/271 Esas, 2009/301 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuşsa da; Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla nüfus kaydı örneği temin edildiğinden ve dosyadaki bilgilere uygun olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20905, Karar No: 2014/11838, Tarih: 14.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20905 E.  ,  2014/11838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamındaki delillerden, 09.05.2012 tarihinde yanında eşi, kızı, iki ablası ve yeğeni ile arkadaşı .... bulunduğu halde saat 11:00 sularında .... ilinden yola çıkarak sevk ve idaresindeki otomobille ... iline hareket eden sanığın, ... il sınırlarına kadar kullandığı aracın, rutin trafik denetimi yapan kolluk görevlileri tarafından durdurulması ve sanık hakkında sürücü belgesinin bulunmaması nedeniyle idari para cezası uygulanmasından sonra aracın ...'a teslim edildiği, aracın 100-200 metre kadar adı geçen mağdur tarafından kullanılmasından sonra tekrar direksiyona geçen sanığın, yaklaşık 1450 km olan ve takribi 21 saat kadar süren yolu, yeterince dinlenmeden 14 saatte katettiği, gece saat 00:50 sularında açık havada, meskun mahal dışında, bölünmüş, tek yönlü, 7 metre genişliğindeki yüzeyi kuru, asfalt kaplama, eğimsiz hafif virajlı yolda idaresindeki otomobille seyir halinde bulunan sanığın, uykusuz ve yorgun şekilde araç sevk ve idare etmesinden kaynaklı dikkat eksikliği ve hızın etkisiyle aracın direksiyon hakimiyetini kaybettiği ve beyanına göre, bir anda gözünün kararması sonucu virajı alamayarak, seyrine göre sağ taraftan yol dışı kalarak, aracı şarampole devirmesi şeklinde gelişen ve araçta yolcu olarak bulunan iki kişinin ölümü, dört kişinin nitelikli şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; sanığın eyleminde bilinçli taksirin yasal şartlarının gerçekleştiğinin gözetilmemesi ve tam kusurlu eylemiyle kazaya sebebiyet veren sanık hakkında TCK'nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi gözetilerek adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamış; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın süre tutum dilekçesinde belirttiği, bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16894, Karar No: 2009/14811, Tarih: 16.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16894 E.  ,  2009/14811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 10.1.1998- 22.7.2004 tarihleri arası çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre hizmet tespitine ilişkin hükme yönelik davalı Kurum vekilinin tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait işyerinde 10.1.1998-22.7.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 1.3.2004-30.4.2004 tarihleri arasında 60 gün çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarına ilişkin istemin kısmen kabulüne karar vermiştir.

2-Davacı, davalıya ait işyerinde 10.1.1998-22.7.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 1.3.2004-30.4.2004 tarihleri arasında 60 gün çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarına ilişkin istemin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı ... Limited Şirketi’nin tescilinin 3.2.1995 tarihi olduğu, vergi kaydının 1995/Şubat ayından itibaren devam ettiği, Kurum yazısına göre işyerinin 1.9.1995 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, 2004/7. ayından itibaren bildiriminin bulunmadığı, işyerinin önceleri çiçekçilik işi üzerine faaliyette bulunduğu, 14.4.2004 tarihli şirket ortaklar kurulu kararı ile büfecilik konusunda da faaliyette bulunma kararı aldığı ve işyerinin büfecilik işine dönüştürüldüğü, davacının şikayeti üzerine Kurum müfettişlerince yapılan teftiş sonucu düzenlenen 23.8.2004 tarihli raporda,ihbar sahibinin ibraz ettiği belgelerin geçmiş dönemlere ilişkin hizmet kazandırılması için yeterli görülmediğinden, işveren beyanı ve işyeri kayıtları esas alınarak çiçekçilikten dönüştürülen büfecilik işyerinde 1.3.2004 tarihinden itibaren çalıştığının tespiti yapıldığı ve 3.6.2004 tarihli yerel denetim tutanağınında yalnız büfecilik işi yönünden tutulduğu, önceki çiçekçilik işine ilişkin herhangi bir araştırma yapılmadığı, davacının davalıya ait büfe işyerinden 1.5.2004-13.7.2004 tarihleri arasındaki 73 günlük çalışmasının Kuruma bildirildiği, mevcut bordrolar ve belgelerden davalı şirketin %80 ortağı ve şirket müdürü olduğu anlaşılan ...’ın 30.8.2001-2.3.2004 tarihleri arasında davalıya ait çiçekçilik işyerinden sigortalı ve tek çalışan olarak Kuruma bildirimlerinin yapıldığı ve bu hususun dikkate alınmadığı, sigortalı olarak davalı ... ...’ın gösterilmesi, başka çalışanın bordroları da yer almaması nedeniyle, komşu ve yakın işyerleri çalışanları araştırması yaptırılarak 25.6.2007 tarihli tutanak ile isimleri tespit edilen tanıklardan ...’nın 20 yıla yakın işyeri olan Dünya Çiçekçilikte çalıştığını beyan ederek davacının 6-7 yıldır çalışmış olabileceğini, tanık ...’in yakın işyeri olan Yüksel Çiçekçilikte 1997-2004 yılları arasında askerlik süresi hariç sürekli çalıştığını ifade ederek davacının 1998-2004 yılları arasında çalıştığını beyan etmelerinin, diğer yakın işyerleri çalışanları ... ile ...'inde tam belirleyici nitelikte olmasa da çalışmanın olduğuna dair beyanda bulunmalarının ve davacı tanıkları olan işyerinin bulunduğu binanın

kapıcısı olarak 1999 yılından beri çalıştığını söyleyen ... ile yine yakın yer çalışanı olan davacı tanığı ...’ın beyanlarının nazara alınmadığı, bu yolda gerekli araştırmalar yapılıp soruşturma genişletilmeksizin sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

kapıcısı olarak 1999 yılından beri çalıştığını söyleyen ... ile yine yakın yer çalışanı olan davacı tanığı ...’ın beyanlarının nazara alınmadığı, bu yolda gerekli araştırmalar yapılıp soruşturma genişletilmeksizin sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Hizmet tespitine yönelik davalarda öncelikle bordro tanıklarının bu mümkün olmadığı takdirde de komşu ve yakın işyerlerinin araştırma ve kayıtlar ile belgelenmiş çalışanlarının beyanlarına başvurularak, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği ile beyanlar kontrol edilerek neticeye varılması gerektiği Yargıtay’ın ve Dairemizin yerleşmiş içtihatları gereğidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409-413, 2006/21-43-98 ve 2008/21-343-347 sayılı kararlarında bu hususlar özellikle vurgulanmıştır.

Yapılacak iş; yukarıdaki açıklamalar göz önünde bulundurularak adı belirtilen tanıkların işyerlerindeki çalışmalarına ilişkin belgelerini getirterek beyanlarını kontrol etmek, gerektiğinde yeniden tespit edilecek yakın işyerleri çalışanlarının beyanlarına başvurmak, davacı tarafından Kurum müfettişinin incelemesi süresinde ibraz edilen belgeleri getirterek incelemek ve davalı işyerinin çiçekçilik olarak faaliyette bulunduğu dönem hakkında davacının çalışmalarının bulunup bulunmadığının tespiti ile çalışmanın varlığı halinde bu sürenin başlangıç ve bitiş tarihlerinin açıkça belirlemektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik araştırma ve yetersiz inceleme sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının hizmet tespitine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle hizmet tespiti yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin işçilik alacaklarını ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4512, Karar No: 2011/7151, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4512 E.  ,  2011/7151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.