muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6576, Karar No: 2007/7904, Tarih: 12.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6576 E.  ,  2007/7904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istemine ilişkin davada ... 2. Aile ve 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 25.10.2000 tarihli dilekçesinde davalı ... ile evli olduklarını belirtip, davalı eşi ... ile birlikte alınan konutun diğer davalı ...'a muvazaalı olarak satıldığından tapunun iptalini talep etmektedir.

Asliye Hukuk Mahkemesince 4787 Sayılı Yasanın 4/1. maddesi ve geçici 1. maddesi uyarınca konunun Aile Mahkemesini ilgilendirdiğinden bahisle dosya Aile Mahkemesine gönderilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 2. kitabından kaynaklanmadığı, dolayısıyla 4787 Sayılı Yasa ile Aile Mahkemesinin görevine giren işlerden olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda, tarafların evli oldukları, davanın T.M.Y.nın yürürlük tarihinden önce açıldığı, taşınmazın davalı ... adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Tespit edilen bu duruma göre; Medeni Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Ocak 2002 tarihinden önce edinilen malların iadesinin ancak Borçlar Kanunu ve Genel Hükümlere göre istenebileceği, konunun Medeni Yasanın 2. kitabında yer almadığı anlaşıldığından, davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7033, Karar No: 2024/11043, Tarih: 10.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7033 E.  ,  2024/11043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/142 E., 2024/286 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 11. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/516 E., 2023/156 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Öte yandan Dairemiz uygulamasına göre temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca alacağın tamamının dava edilmesi hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın temyiz ... bulunmamaktadır. Bu nedenle talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti, yargılama giderleri veya gerekçeye yönelik temyizi de incelenmez. Ancak, talebin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmamakla birlikte, temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşması hâlinde, dava değerine ilişkin kesinlik sınırı kıyas yoluyla uygulanarak temyiz incelemesi yapılabilir (... Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt IV, İstanbul, İlaveli Beşinci Bası, 1991, s. 4217).

Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü karşısında; davanın kabulüne dair karar davacı bakımından, reddine dair karar ise davalı bakımından kesindir. Ancak tarafların, kesinlik hesabında dikkate alınmayan vekâlet ücreti, yargılama gideri, icra inkar tazminatını veya gerekçeyi temyiz konusu yapmaları hâlinde, davanın değerinin (dava konusu edilen alacak veya tazminatın tamamı) veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Bu iki durumdan birinin gerçekleşmesi hâlinde 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre hukuki yararın mevcut olup olmadığı incelenebilir. Böylece davada haklı çıkmış olan tarafın da dava değerinin veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin tek başına kesinlik sınırını aşması kaydıyla, temyiz ... bulunduğu kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ile dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde; dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup davalı temyizi bakımından gerek davanın değeri gerekse temyiz konusu yapılan vekâlet ücretinin miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14576, Karar No: 2014/18882, Tarih: 14.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/14576 E.  ,  2014/18882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı 08.10.2013 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21.10.2013 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 14.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1800, Karar No: 2019/240, Tarih: 16.01.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/1800 E.  ,  2019/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait ve ...’in sevk ve idaresindeki aracın tek taraflı yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazasına karıştığını, delil tespiti dosyasında araçta 14.696,00 TL tutarında hasar olduğunun mütalaa edildiğini, ihbara rağmen 1 yılı aşkın bir süredir ödenmeyen 14.696,00 TL maddi tazminatın ihbar tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2013/97 D. İş sayılı dosyasısında sarf edilen 335,05 TL ilk gider ile 170,80 TL keşif harcı olan toplam 505,85 TL delil tespit gideri ile 245,00 TL delil tespit vekalet ücretinin yargılama gideri olarak davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın tamamen sürücünün asli kusuru ile meydana geldiğini, sürücü değişikliği yapıldığını, gerçek sürücünün alkollü olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın reddine, dair karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde, alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı"

başlıklı 97/1. maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde, alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Ayrıca, Motorlu Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinde; Taşıtın, uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Ayrıca, Motorlu Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinde; Taşıtın, uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı ve makine mühandisi bilirkişiden olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün ve 2005/11-624-713; YHGK 10.12.2014 gün ve 2013/17-1199 E. 2014/1018 K. sayılı ilamları).

Mahkemece, davacının beyanlarına itibar edilemeyeceği, sürücü değişikliğinin yapılmadığının, sürücünün alkollü ya da ehliyetsiz olmadığı hususlarının davacı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle Kaza Tespit Tutanağı ve yeminli tanık beyanlarına dayanılarak davanın reddine karar verilmişse de, yukarıda anlatılan ilkelere göre sadece sürücü değişikliği hasarın teminat dışı sayılması için yeterli olmadığından sırf bu nedenle redde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, davacının beyanlarına itibar edilemeyeceği, sürücü değişikliğinin yapılmadığının, sürücünün alkollü ya da ehliyetsiz olmadığı hususlarının davacı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle Kaza Tespit Tutanağı ve yeminli tanık beyanlarına dayanılarak davanın reddine karar verilmişse de, yukarıda anlatılan ilkelere göre sadece sürücü değişikliği hasarın teminat dışı sayılması için yeterli olmadığından sırf bu nedenle redde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece yapılması gereken, davacı tanıklarından ... yeminli beyanında, aracı sürücü ...'ın kullandığını, kazadan sonra sürücünün sinir krizi geçirdiğini, daha sonra tanık ...'ın babası tarafından hastaneye götürüldüklerini belirttiğine göre ilgili kişiden hangi hastaneye götürüldükleri sorulup, hastane evrakları getirtilerek, dava dışı sürücü olduğu iddia edilen ... hakkında alkolle ilgili muayene yapılıp yapılmadığı tespit edilmelidir. Davacının alkollü olduğunun tespit edilmesi halinde, araç içerisinde içki şişelerinin olduğu hususu da dikkate alınarak, davacının tazminat hakkının doğumu için, kazanın münhasıran alkol etkisinde meydana gelmediğinin uzman bilirkişi heyetinden alınacak raporla saptanması gerektiği; tazminata konu edilen zararın teminat dahilinde kaldığını ispat yükünün davacı sigortalıda olduğu ve bu hususun somut biçimde ispat edilememesi halinde tazminat hakkının doğmayacağının kabulünün zorunlu olduğu da göz önünde bulundurularak; makine mühendisi ve nörolog bilirkişiden, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurların da kazada etkili olup olmadığının tespiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 16/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6206, Karar No: 2024/5333, Tarih: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6206 E.  ,  2024/5333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/274 E., 2023/247 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 08.06.2022 tarihli kararı ile yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2023 tarihli ve 2022/274 Esas, 2023/247 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'nın temyiz istemi gerekçesizdir.

2. Sanık ... müdafinin temyiz istemi; savunma hakları kısıtlanarak eksik araştırma ve inceleme ile zamanaşımı hükümleri değerlendirilmeden verilen mahkumiyet kararının bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. ... Medikal...Ltd.Şti'nin ortağı ve müdürü olan sanıkların 2012 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2. Sanıklar suçlamaları kabul etmemiş, kamu zararını da gideremeyeceklerini beyan etmişlerdir.

3. Dava şartı olan mütalaanın ve dayanağı olan raporların dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

4. Mahkemesince karşıt incelemeler yapılmadan, sanıkların atılı suçu işledikleri kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. ... Medikal...Ltd.Şti'nin ortağı ve müdürü olan sanıkların 2012 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2. Sanıklar suçlamaları kabul etmemiş, kamu zararını da gideremeyeceklerini beyan etmişlerdir.

3. Dava şartı olan mütalaanın ve dayanağı olan raporların dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

4. Mahkemesince karşıt incelemeler yapılmadan, sanıkların atılı suçu işledikleri kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ...'nın şirketle ilgisinin olmadığını, iş başvurusunda verdiği nüfus cüzdanı fotokopisi ve ikamet belgesi kullanılarak şirkete bilgisi dışında ortak yapıldığını savunması; sanık ...'nın 2012 yılında kendisinin ceza evinde bulunduğunu savunması ve UYAP kayıtlarına göre 22.02.2012 tarihinden 06.08.2012 tarihine kadar ceza evinde olduğunun anlaşılması karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından,

a. Suça konu faturalardan kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek sanıklara gösterilip yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve sanık ...'nın savunmasında adı geçen ...'ya ait olduğunu söylemeleri halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b. Adı geçen kişinin de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde, sanıklar ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c. Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da adı belirtilen kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak 5271 sayılı Kanun'un 48 inci maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2. Vergi tekniği raporuna göre son düzenlenen fatura tarihine göre suç tarihinin 30.04.2012 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına "2012" olarak eksik yazılması,

3. Tekerrüre esas sabıkası olan sanık ... hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

2. Vergi tekniği raporuna göre son düzenlenen fatura tarihine göre suç tarihinin 30.04.2012 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına "2012" olarak eksik yazılması,

3. Tekerrüre esas sabıkası olan sanık ... hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2023 tarihli ve 2022/274 Esas, 2023/247 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12851, Karar No: 2022/6853, Tarih: 05.04.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/12851 E.  ,  2022/6853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kabulüne dair karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 20/12/2020 tarih 2020/İHK-27948 sayılı itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili Sigorta Tahkim Komisyonu başvurusunda, 19/05/2018 tarihinde davalıca zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı araçta davacının yolcu olduğunu, sigortalı aracın alev alması sonucunda davacı yolcunun yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının temerrüt tarihinden itibaren avans faiz ile beraber davalı sigortadan tahsilini talep etmiş; ıslahla toplam talebini 62.586,91 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun kabulüne, 62.586,91 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 31/07/2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine itirazın reddine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.