muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2103, Karar No: 2023/9915, Tarih: 21.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/2103 E.  ,  2023/9915 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/407 E., 2016/31 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, 14.07.2014 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığınca 23.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2015/407 Esas, 2016/31 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, tedavi olduğuna artık kullanmadığına, suçu itiraf ettiğine, kararın bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

14.07.2014 günü saat 03.30 sıralarında Gölcük Necati Çelik Devlet Hastanesine getirilen sanığın kolluk güçlerince alınan ifadesinde bonzai kullandığını belirttiği, sanıktan alınan kan üzerinde yapılan inceleme neticesinde sanığın kanında 53,8 ng/ml MDMA 1,70 ng/ml MDA ve MDEA bulunduğunun tespit edildiği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

III. OLAY VE OLGULAR

14.07.2014 günü saat 03.30 sıralarında Gölcük Necati Çelik Devlet Hastanesine getirilen sanığın kolluk güçlerince alınan ifadesinde bonzai kullandığını belirttiği, sanıktan alınan kan üzerinde yapılan inceleme neticesinde sanığın kanında 53,8 ng/ml MDMA 1,70 ng/ml MDA ve MDEA bulunduğunun tespit edildiği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin

ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında, 26.02.2015 tarihli eyleme ilişkin, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 23.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmama şeklinde gerçekleştirdiği eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2015/407 Esas, 2016/31 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, diğer yönleri incelenmeksizin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6835, Karar No: 2022/1519, Tarih: 01.03.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/6835 E.  ,  2022/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10/03/2008 tarihinde verilen dilekçeyle elatmanın önlenmesi, kal, ecrimisil ve tazminat talep edilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda davanın kabulü ile, 637 parsel sayılı taşınmaza davalı tarafından yapılan elatmanın 37.585,00 TL (davalı tarafça taşınmaza kazandırılan ve belediyece yıkımına karar verilmeyen değerin toplamı) yönünden hapis hakkı tanınmak suretiyle önlenmesine, dosya içerisinde bulunan 22/04/2015 havale tarihli fen memuru ... tarafından hazırlanan bilirkişi raporunun krokisinde belirtilen 2 (5074 m2) ve (38,21 m2) numaralı davalı tarafça inşa edilen yapıların kal'ine, davalı tarafça davacıya harici satış için 50,000 TL ödendiği yazılı belge yahut yazılı delil başlangıcı ile desteklenmiş tanık beyanı ile ispat edilemediğinden bu bedel yönünden hapis hakkı tanınmasına yer olmadığına, davalı tarafça inşa edilen yapıların yıkılmasına dair 15/08/2007 ve 12/12/2007 tarihlerinde Belediye Encümen kararı alınmış olduğu için davalı tarafça inşa edilen ve yıkımına karar verilen bu giderler (22/04/2015 havale tarihli bilirkişi raporunda krokide 1,2 ve 3 numaraları ile gösterilmiş yapılar ve bunlara yapılan kazandırmalar) yönünden hapis hakkı tanınmasına yer olmadığına ve taraflar arasında harici satış olduğu için davacının yasal şartları oluşmayan ecrimisil talebinin reddine, dair verilen 27/04/2021 tarihli hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 01/03/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili ... ile karşı taraftan Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklaması dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 3.815,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/5399, Karar No: 2012/8295, Tarih: -

**6. Hukuk Dairesi         2012/5399 E.  ,  2012/8295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla yapılan takibe itirazın iptali davasıdır.

Davacı vekili, davalının 20.04.2002 tarihli kira sözleşmesi ile müvekkilinin kiracısı olduğunu, 20.04.2007 tarihinde başlayan yenilenen dönem kirasının, kira bedeli tespiti davası ile 1.150,00 TL olarak tespit edildiğini ve kesinleştiğini, 20.04.2008 tarihinde ve 20.04.2009 tarihlerinde  başlayan dönemler için de, kira sözleşmesinin 7. maddesi gereğince kira parasının enflasyon oranında arttırılması gerektiği halde, davalının kira parasını arttırmadığını, artıştan kaynaklanan bakiye kira paraları için yapılan icra takibine de itiraz ettiğini, itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili taraflarca kararlaştırılmadıkça kira parasının arttırılmayacağından davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece 20.04.2007 tarihinde kira bedelinin mahkemece tespit edildiğinden, takip eden 2008 ve 2009 yılında da kira parasının ÜFE oranında arttırılması gerektiğinden bahisle bu konuda hesap uzmanı bilirkişiden rapor alarak, rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanunun 11. madesi gereğince  “Kiracı kira müddetinin bitmesinden en az on beş gün evvel mecuru tahliye edeceğini yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzatılmış sayılır.” yenilenen dönemde Kiralayan kira bedelinin, sözleşmede hüküm var ise sözleşme de kararlaştırılan oranda arttırılarak ödenmesini talep edebilir. Sözleşmede hüküm bulunmaması durumunda, yenilenen dönemde, taraflarca kira parasına ilişkin anlaşma sağlanmadan yahut mahkemece kira bedeli tespit edilmeden, kira parası tek taraflı olarak kiralayan tarafından arttırılamaz. Aynı şartlarla sözleşme devam eder.

Somut olayda, taraflar arasında 20.04.2002 tarihli bir yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ayrıca 20.04.2007 tarihine başlayan dönem kirası da aylık  1150 TL  olarak mahkemece tespit edilmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, mahkemece kira parasının tespitinden sonraki 20.04.2008 ve 20.04.2009 tarihlerinde başlayan dönemlerde kira parasının hangi miktarda ödeneceğine ilişkindir. Öncelikle, taraflar arasındaki dava kira bedelinin tespiti davası olmadığından, Mahkemece kendiliğinden, kira bedelinin kiralayan tarafından ÜFE oranında arttırılarak talep edilebileceğine ilişkin hükmü ve  gerekçesi  yerinde  değildir. Ayrıca,  kira sözleşmesinin 7.  maddesinde   “ikinci yıl  kira bedeli önceki yıl kira bedeline DİE'nin verdiği enflasyon artış rakamı üzerinden yapılacağı” kararlaştırılmış olup, kira sözleşmesinde, TÜFE yahut ÜFE enflasyon rakamlarından hangisinin esas alınacağının açıklanmadığından, geçerli bir artış oranından söz edilemeyeceği gibi, sözleşmede sadece 2. yıl için artış hükmü öngörüldüğünden, 2008 yılı ve 2009 yılı kira dönemlerinde, söz konusu artış hükmünün uygulanma olanağı da bulunmamaktadır. Bu durumda dava ve takibe konu dönemler için taraflarca kararlaştırılan ya da mahkemece tespit edilen bir kira bedeli olmadığından, davacı kiralayan kira bedelinin arttığından bahisle kira alacağı talep edemez. İcra takibinin artıştan kaynakladığı belirtilen alacağa ilişkin olmasına göre, davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın yazılı gerekçe ile kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24913, Karar No: 2016/3402, Tarih: 24.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24913 E.  ,  2016/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kısa kararda 4.566,28 TL' na hükmedildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 793,20 TL 'na hükmedildiğinden kısa karar ile gerekçeli karar çelişiktir. Yargıtay Büyük Genel Kurulunun l0.04.l992 gün l99l/7 – l992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra yerel mahkeme önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaata göre karar verebilir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle sair yönler incelemeksizin H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17489, Karar No: 2014/18145, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/17489 E.  ,  2014/18145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2013/522-2013/814

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 339,87 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 28.02.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 339,87 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 28.02.2014 tarih ve 2013/522 esas 2013/814 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalı arasında düzenlenen 28.12.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış

oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 28.06.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Ocak-Haziran döneminde % 4.3; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 28.02.2014 tarih ve 2013/522 esas 2014/814 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 102.00 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10578, Karar No: 2021/3791, Tarih: 22.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10578 E.  ,  2021/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Köyü ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsili ile ecrimisile karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü gerekçeli kararın harca ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.