muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10486, Karar No: 2023/13097, Tarih: 20.12.2023

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının maddi tazminat taleplerinin yersiz olduğunu, davacının 24.06.2013 tarihinde gemi adamı iş sözleşmesi kapsamında “Kamarot” olarak çalışmaya başladığını, ücretinin 358.46-USD olduğunu, sözleşmenin belirli süreli olduğunu, 6 aylık düzenlendiğini, operasyonda şartların varlığı halinde 2 ay sözleşmenin uzatılacağının kararlaştırıldığını, sözleşmenin 16 ncı maddesinde geminin zayi olması veya en az 1 ay kesintisiz atıl katması halinde iş sözleşmesinin feshedilebileceğinin hüküm altına alındığını, 20.01.2014 tarihinde meydana gelen kaza sonrasında geminin hurdaya çıktığını, davacının iş sözleşmesinin bu nedenle sözleşmeye uygun olarak feshedildiğini, Deniz İş Kanunu m. 14 uyarınca geminin herhangi bir nedenle 30 günden fazla seferden kaldırılması halinde hizmet akdinin feshedilebileceğine dair düzenleme bulunduğunu, geminin kayba uğraması halinde hizmet akdinin kendiliğinden bozulacağını, geminin hurdaya ayrıldığının 21.02.2014 tarihinde kesinleştiğini, bu tarihe kadar davacının ödemelerinin yapıldığını, davacının 03.03.2014 tarihinde davalı şirketin başka bir gemisinde çalışmaya başladığını, davacının bu şartlarla 25 günlük süre yönünden maddi tazminat talep edemeyeceğini, manevi tazminat bakımından uğranılan zararın ispat edilemediğini, ceza davasındaki kusur tespitinin hukuk yargılamasını bağlamadığını, davalı şirketin mevzuat kapsamındaki yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini iddia ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; "davacının çalıştığı geminin kullanılmayacak hale geldiği tarafların kabulünde olduğundan ayrıca bu hususta bir araştırmaya girmeden davacının iş akdinin haklı nedenle son bulduğu anlaşıldığından ,davacının maddi tazminat talebi de ücrete ilişkin olduğundan ve fakat iş akdinin feshinden sonra ücret ödeme yükümlülüğünün sona erdiği nazara alındığında davacının maddi tazminat adı altındaki ücret talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Öte yandan yaşanan olayın vehameti ve davacının çalışma arkadaşlarından bir tanesinin kazada hayatını kaybetmiş olması nedeniyle duyduğu üzüntü ve kaygının hayatın olağan akışına uygun olması nedeniyle ve dinlenen tanıkların beyanlarından davacının üzüntü yaşadığının anlaşılmış olması açık olup bu yönün aksine davalı tarafın davacının çalışmaya devam ettiğine dair savunmasına ülkenin ekonomik koşulları ve çalışma gerekliliği nazara alınarak itibar edilmemiş ve davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair aşağıdaki gibi hüküm kurmak gerekmiştir..." gerekçesiyle

"1-Davacının maddi tazminat talebinin reddine ,

2-5000,00 USD manevi tazminatın olay tarihi 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacıya verilmesine ," karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

"1-Davacının maddi tazminat talebinin reddine ,

2-5000,00 USD manevi tazminatın olay tarihi 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacıya verilmesine ," karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesi ile işverenin kusurlu olduğunu, müvekkilinin 25 günlük gelir kaybının olduğunu, kaza sonucunda çalıştırılmayan süre nedeniyle yoksun kalınan zarar karşılığı maddi tazminatın talep edildiğini, yanılgılı değerlendirme ile karar verildiğini, manevi tazminatın da az olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesi ile manevi tazminatın şartlarının oluşmadığını belirterek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Dosya kapsamı, olayın oluş şekli ve tanık anlatımlarının soyut olması karşısında davacının maddi tazminata ve manevi tazminata hak kazanamayacağı, bu nedenle davacının maddi tazminata hükmedilmesi gerektiği yolundaki istinafının yerinde olmadığı, davalının manevi tazminatın reddi gerektiği yönündeki istinafının yerinde olduğu sonuç ve kanaatine varılmıştır." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; maddi tazminat verilmesi gerektiğini, kesinliğe tabi olmadığını, manevi tazminatın tanık beyanları nazarında verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve devamı maddeleri ile 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 ve 16 ncı maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 ncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15490, Karar No: 2016/3736, Tarih: 29.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15490 E.  ,  2016/3736 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 22/12/2014

NUMARASI : 2014/142-2014/231

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda Torul merkezinde bulunan taşınmaz için Gümüşhane merkezindeki taşınmazın satışı emsal olarak incelenmek suretiyle taşınmaza değer biçildiğinden alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve tapu müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen rayiç vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere

göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5385, Karar No: 2006/6918, Tarih: 02.11.2006

16. Hukuk Dairesi 2006/5385 E., 2006/6918 K.

**16. Hukuk Dairesi 2006/5385 E., 2006/6918 K.**

**- KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

- MER'A ARAŞTIRMASI

- TARAF TEŞKİLİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 39 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 40 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 16 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 139 ada 315, 144 ada 20 ve 23 parsel sayılı 33609.32, 3681.10 ve 23930.93 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar mer'a olarak sınırlandırılmışlardır. Davacı Muzaffer, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ara kararı ile Köy Tüzel Kişiliği davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumetten reddine ve çekişmeli parsellerin mer'a vasfıyla tespit gibi özel siciline tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı Muzaffer vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı Muzaffer tarafından açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ise de; değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Kadastro tespiti sırasında davaya konu 139 ada 315, 144 ada 20 ve 23 sayılı parseller mer'a olarak sınırlandırılmış; davacı 21.03.2006 havale tarihli dilekçe ile Hazine'yi hasım göstererek taşınmazların tespitlerinin iptalini ve adına tapuya tescilini talep ve dava etmiştir. Yargılama sırasında husumetin yaygınlaştırılması suretiyle Köy Tüzel Kişiliği davaya dahil edilmiş; mahkemece, dava dilekçesi ile Köy Tüzel Kişiliği hasım gösterilmediği gerekçesi ile dava husumet yokluğu nedeniyle reddedilmiştir. Bilindiği üzere mer'aların mülkiyeti Hazine'ye, intifa hakkı taşınmazın bulunduğu Köy ve Belediye Tüzel Kişiliklerine aittir. Kadastro Mahkemelerinde dava, malik aleyhine açılır. Olayda da doğru olarak Hazine aleyhine açılmıştır. Ne var ki; bilahare intifa hakkı sahibi Köy veya Belediye Tüzel Kişiliğinin yeni bir davaya taraf olmalarının engellenmesi için, bu davanın Köy Tüzel Kişiliğinin de huzuru ile yürütülüp sonuçlandırılmasında bütün tarafların yararı bulunmaktadır. Hukukumuzda Köy Tüzel Kişiliğinin davaya dahil edilmek suretiyle husumetin yaygınlaştırılmasını engelleyen bir hüküm de mevcut değildir. Aksine; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yargılamanın en kısa zamanda, en az masrafla ve en doğru şekilde yürütülüp sonuçlandırılması gerekir ilkesine de uygun bir işlemdir. Nitekim, mahkemenin isteği üzerine davacı taraf Köy Tüzel Kişiliğini davaya dahil etmiş ve bu suretle taraf teşkili sağlanmıştır. Bu durumda taraflardan iddia ve savunmaları ile ilgili delilleri istenip, işin esasına girilip, gerekli değerlendirmenin yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunduğundan, kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), 02.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3512, Karar No: 2011/21739, Tarih: 12.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/3512 E.  ,  2011/21739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

İ

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

"Mahkemelerden verilen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir " (HUMK. md. 427). Şu halde ... niteliği ortaya konularak öncelikle kararın temyizinin kabil olup olmadığının çözümlenmesi gerekmektedir.

4320 sayılı kanun ile aileyi koruyucu tedbirlerin Aile Mahkemesi Hakimi tarafından ( 4787 S.K: md. 9/1) resen alınması hükme bağlanmıştır. Bu kanunun amacı aile içi şiddeti durdurma, özellikle kadını ve çocukları koruma olduğu sevk gerekçesinde açıklanmıştır. Hatta " Aile Mahkemesi mağdurların tekrar şiddete uğrama ihtimalini gözönüne alarak başvurusunun hemen ardından tanık yada karşı tarafın dinlenmesine gerek olmadan bu kararı verebilecektir. Şiddete uğrayanların mahkemede şiddete uğrama ihtimallerini kanıtlama yükümlülüğü de bulunmamaktadır. Mahkeme kararında 6 ayı geçmemek üzere tedbirin uygulama süresi belirtilecek ve tedbire aykırı davranışta bulunulması halinde tutuklanacağı ve hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkum edileceği kusurlu eşe ihtar olacaktır " açıklamaları yapılmıştır.

Görüldüğü üzere bu karar kusurlu eşin saldırılarına son verilmesinin kendisine ihtarından ibaret kısa süreli bir tedbir niteliğindedir. Bu açıklamalar kararın nihai nitelikte olmadığını sürekli sonuç doğurmayacağını göstermektedir.

Geçici tedbir niteliğinde olan bu kararın itiraza tabi olmadığı da Kanunun Adalet Komisyonunda görüşülmesi sırasında kabul edilmiş, kanun bu hali ile kesinleşmiştir.

Şu halde 4320 sayılı kanun uyarınca oluşturulan kararları, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 105, 106, 107, ve 108. maddelerinde belirlenen prosedür uyarınca ittihaz olunan ve bu kanunun 109. maddesi uyarınca 10 gün içinde dava açılması şartıyla değil hakimin tayin ettiği süre ile geçerli ve temyiz incelenmesine tabi bulunmayan geçici tedbir niteliğinde kabul etmek, kanunun tedvin amacına uygun düşecektir.Temyiz isteğinin bu sebeplerle reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Açıklanan sebeplerle temyizi kabil olmayan karara karşı vaki temyiz isteğinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oyçokluğuyla karar verildi.12.12.2011 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

4320 sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararları geçici tedbir niteliğinde olduğu duraksamalı değildir. Aynı şekilde bu gibi geçici tedir kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulumayacağı kabul edilmelidir. Bu konularda değerli çoğunlukla farklı bir değerlerdirmem bulunmamaktadır. Farklı düşüncem, geçici tedbir kararının hukuksal niteliğine ve bu kararlara karşı itiraz yoluna başvurulup başvurulamayacağı noktasındadır.

KARŞI OY YAZISI

4320 sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararları geçici tedbir niteliğinde olduğu duraksamalı değildir. Aynı şekilde bu gibi geçici tedir kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulumayacağı kabul edilmelidir. Bu konularda değerli çoğunlukla farklı bir değerlerdirmem bulunmamaktadır. Farklı düşüncem, geçici tedbir kararının hukuksal niteliğine ve bu kararlara karşı itiraz yoluna başvurulup başvurulamayacağı noktasındadır.

Düşünceme göre, 4320.sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararları sui generis (kendine özgü) bir ihtiyati tedbir kararı niteliğindedir. İhtiyati tedbirlere ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 389-399 (Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 101-113/a) hükümleri, bu geçici tedbirin bünyesine uygunluğu ölçüsünde uygulama alanı bulacaktır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun yürürlükte olduğu dönemde ihtiyati tedbir karalarına itiraz üzerine verilen kararlar (HUMK.md. 108) kesin kabul edilmekte ve temyiz yolunun açık olmadığı kabul edilmekteydi. Ancak, yeni Hukuk Muhakemeleri Kanununun 394/5. maddesi, ihtiyati tedbir kararlarına itiraz üzerine verilen kararlara karşı kanun yoluna başvurulabileceğini hükme bağlamıştır. 4320 sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararlarına karşı itiraz yolunun açık olmadığını kabul etmek, kişinin adil yargılanma hakkı kapsamında olan "hukuki dinlenilme hakkı"na (...md. 27) uygun düşmez. Keyfi olabilecek nitelikteki kararların denetlenememesine yol açar. 4320 sayılı Yasa kapsamında bir aile bireyinin geçici de olsa 6 aylığına konuttan uzaklaştırılabilmesi, yine aynı süreyle eşin geçici tedbir nafakasıyla yükümlendirilebilmesi karşısında, itirazın önemi açıktır. Kaldı ki, tedbir isteyenin talebiyle verilen tedbir kararı yine istemden vazgeçme sonucu kaldırılabilmelidir. Çoğu kez "yaklaşık ispat kuralı" kuralı gereğince delilsiz olarak sadece iddianın ciddiliği değerlendirilerek verilen 4320 sayılı Yasadaki tedbirlerin; bu kez gösterilen delillere göre itiraz incelemesi sonucu, değiştirilmesi hatta tümüylü kaldırılması yolunun açık tutulması gerekir. Bu durumda; ihtiyati tedbirlere ilişkin bünyeye uygunluk ölçüsünün uygulanarak; 4320 sayılı Yasa gereğince verilen geçici tedbirlere veya tedbir isteminin reddi kararlarına karşı itiraz yolunun açık olduğunu kabul etmek, hakime itirazı duruşmalı veya duruşmasız olarak inceleme konusunda takdir hakkı tanımak ve itiraz üzerine verilen kararların ise bünyeye uymadığından, kesin (nihai) olduğunu ve yasa yoluna gidilemeyeceğini kabul etmek gerektiği düşüncesindeyim. Dairemizin temyiz talebinin reddi kararının gerekçesi; uygulamaya yön verici nitelikte olduğundan önemlidir. Açıkladığım nedenlerle, değerli çoğunluğun hükmün temyizi olanaklı olmadığından temyiz talebinin reddi kararına katılmakla birlikte; red kararının gerekçesinin bir kısmına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/12420, Karar No: 2018/6197, Tarih: 11.09.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/12420 E.  ,  2018/6197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

1-01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321. maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu doğrultuda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (...... Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun'un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul edildiği veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın 366.maddesi yollamasıyla temyiz incelemesinde uygulanan 347.maddesi hükmü gereğince temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğ olunacağı, 348. maddesi hükmüne göre de katılma yoluyla temyizin mümkün olması nedeniyle, temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Davalı ...... Ltd. Şti. Vekiline, karşı tarafa ait temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğini gösteren tebligat parçaları dosyada bulunmamaktadır.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda; davacıya ait temyiz dilekçesinin, adı geçen davalı vekiline tebliğini gösteren tebligatlar var ise bunların dosya arasına alınması, aksi halde usule uygun tebligatların yapılması ve tebligat parçalarının dosyaya eklenmesi gerekmektedir.

Davalı ...... Ltd. Şti. Vekiline, karşı tarafa ait temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğini gösteren tebligat parçaları dosyada bulunmamaktadır.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda; davacıya ait temyiz dilekçesinin, adı geçen davalı vekiline tebliğini gösteren tebligatlar var ise bunların dosya arasına alınması, aksi halde usule uygun tebligatların yapılması ve tebligat parçalarının dosyaya eklenmesi gerekmektedir.

Yukarıdaki sebeplerle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.