muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4788, Karar No: 2011/5783, Tarih: 17.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir.

TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23545, Karar No: 2020/11327, Tarih: 12.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23545 E.  ,  2020/11327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 03/04/2010 tarihinde çalışmaya başladığını, en son mağaza sorumlusu olarak çalıştığını ve 31/10/2014 tarihinde iş akdinin haksız olarak işveren tarafından feshedildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, feshin haklı gerekçelerle yapıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağının bulunmadığını davalı işyerinde çalışmaların ikili vardiya şeklinde olduğunu, fazla çalışmanın söz konusu olmadığını, fazla çalışma yapılmadığına ilişkin kasiyer defterini dosyaya sunduklarını, dini ve milli bayram günlerinde yapılan çalışmalar karşılığı ücretlerin ödendiğini veya izin kullandırıldığını, yıllık izinlerin kullandırıldığına ilişkin belgelerin dosyaya konulduğunu, kullanılmayan yıllık izinlere ilişkin ücretlerin ise ödendiğine ilişkin bordro kayıtlarının olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda ve yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışmanın hesap yöntemi ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ilkeler ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı yönünden de geçerlidir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ilkeler ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı yönünden de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda kasa devir tutanaklarının olduğu dönemde bu kayıtlara göre, olmayan dönemde ise tanık beyanlarına göre hesaplama yapılacağı belirtilerek tutanakların tümünde sabah işe başlangıç saatinin 8.30 olduğu, davacının akşam genelde 18.00’de mesaiyi bitirdiği, ortalama bir gün çalışmanın 21.00’e kadar devam ettiği ve günlük 1,5 saat ara dinlenme ile davacının haftada 6 gün çalışarak 51,5 saat çalıştığı yazıldıktan sonra kasa devir tutanağı olmayan dönemler belirtilerek bu dönemlerde davacının 45 saati aşan 6,5 saat fazla mesai yaptığı, tutanağın olmadığı diğer zamanlarda her hafta farklı çalışmanın olduğu denkleştirme hususuyla birlikte ortalama 5,5 saat fazla çalışma yapıldığı belirlenerek hesaplama yapılmıştır. Ne var ki, kasa devir tutanağı olan ve olmayan dönemlerin hangi dönemler olduğu, tanık beyanlarına göre hangi saat aralıklarında çalışıldığının tespit edildiği açık ve net olarak rapordan anlaşılamadığı gibi ayrıca devir tutanakları incelendiğinde her gün 08.30 da işe başlamanın olmadığı örneğin 05.12.2013 ve 03.02.2014 tarihlerinde davacının işe giriş saatinin 12.00 olduğu, 15.10.2014 tarihinde 13.00 olduğu ve davacı tarafça imzalı kasa devir tutanaklarına göre yapılan hesaplamanın haftalık olarak kayıtlar tek tek incelenerek değil ortalama bir saat aralığı alınarak yapıldığı görüldüğünden bilirkişi raporunun hatalı olduğu ve denetime elverişli olmadığı sonucuna varılmıştır. Açıklanan nedenlerle, kasa devir tutanaklarının olduğu dönemler tespit edilerek bu tutanaklarda belirtilen günlük işe giriş ve çıkış saatleri dikkate alınarak belirlenen günlük çalışma süresine göre yasal ara dinlenme süreleri düşüldükten sonra haftalık çalışma süreleri ayrı ayrı belirlenmeli, tutanak olmayan dönemler yönünden ise tanık beyanlarına göre esas alınan günlük işe giriş ve çıkış saatleri ile ara dinlenme süreleri belirlendikten sonra haftalık çalışma saati ile davacının fazla çalışma ücreti alacağı olup olmadığı belirlenmeli ayrıca ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı da hükme esas alınan bilirkişi raporunda dini bayramların son iki günü ile resmi tatillerin tamamında çalışma yapıldığı kabul edilerek hesaplanmış ise de bu alacak yönünde de tutanakların olduğu dönemler için tutanaklara göre, olmadığı dönemler için ise şimdiki gibi hesaplama yapılmalıdır. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3438, Karar No: 2012/4083, Tarih: 07.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/3438 E.  ,  2012/4083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (Kapatılan Beyoğlu 1.Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇLAR : Yağma, Yaralama, Kasten yaralama

HÜKÜM : Kısmen Beraat- Kısmen Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçu yönünden verilen beraat hükmüne yönelik katılanın temyizi ile tüm sanıklar hakkında yağma suçu yönünden kurulan hükmün temyizen incelenmesinde;

Sanıkların, işyerinde bulunan mağdurların el ve ayaklarını bağlayarak etkisiz hale getirdikten sonra yağmaladıklarının anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı Yasada yağma suçu yanında ayrıca kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu ve bu suç yönünden de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, katılan ile sanıklar savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Yaralama suçu yönünden kurulan hükmün temyizen incelenmesinde ise;

Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 456/1 maddesindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Yasanın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 09.05.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7084, Karar No: 2013/11355, Tarih: 18.09.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/7084 E.  ,  2013/11355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4,

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemece TCK'nın 62/1. cümlesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak belirlenen 4 gün para cezası TCK'nın 52/2. maddesi gereğince para cezasına çevrilmesi sırasında beş gün olarak gösterilerek 80 Türk Lirası yerine 100 Türk Lirası olarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen cezalardan gün adli para cezasının TCK'nın 62/1. cümlesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak belirlenen 4 gün gün para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilmesi sırasındaki 5 gün ibaresinin 4 güne ve 100 TL adli para cezasının 80 TL adli para cezasına indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16994, Karar No: 2015/19120, Tarih: 24.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/16994 E.  ,  2015/19120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 3211 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyleki;

Dairemizin bozma ilamının 2. bendinde bir yılda birden fazla ürün alınması halinde iki yılda üç veya üç yılda dört ürün münavebesi uygulanması ve yıllık net gelirlerinin tümü üzerinden hesaplama yapılması gerektiği belirtilmiş olup, aynı kamulaştırma kapsamında Dairemizce incelenen dava konusu taşınmaza yakın parsellerde Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/321-942E-K (Dairemizin 2015/5873-8552E-K) sayılı dosyasında birinci yıl buğday, 2. ürün mısır, ikinci yıl ası mısır münavebesi alınarak değerlendirme yapılmış olup bu münavebe planı Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla mahkemece buğday, mısır ve ası mısırın ayrı ayrı yıllık net gelirleri hesaplanarak net gelirleri toplanıp ikiye bölünmek suretiyle bulunan değere kapitalizasyon faizi uygulanıp değerlendirme yapılması için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, birinci yıl buğday, ikinci ürün mısır, ikinci yıl ası mısır, üçüncü yıl domates münavebesi uygulanacağı belirtilerek hesaplamada her yıl bir ürün alınarak net gelirler toplamı dörde bölünmek suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

2-Kabule göre de; Mahkemenin ilk kararı münavebeye alınan ürünlere ait gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünün 2013 yılına ilişkin 30.04.2013 tarihli ve 20.06.2014 tarihli cetvellerinde çelişki bulunduğu, çelişkiyi giderir veri cetvelinin getirtilerek bilirkişi raporunun verilere uygunluk sağlayıp sağlamadığının denetlenmesi gerekçesiyle bozulmuş olup, mahkemece bozma ilamına uyulmuş ./..

2015/16994-2015/19120 -2-

olduğuna göre veri cetvellerindeki çelişkiyi giderir şekilde ilçe genelinde geçerli 2013 yılına ilişkin veri cetveline uygun ek rapor alınarak karar verilmesi gerekirken il müdürlüğünün 2012 yılına ait verilerinin 2013 yılına endekslenmesi suretiyle bedel tespit eden rapora göre hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/786, Karar No: 2014/7865, Tarih: 11.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/786 E.  ,  2014/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14172, Karar No: 2013/15982, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/14172 E.  ,  2013/15982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteği Damla Orkun'un davaların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini belirterek davacı anne için 500,00 TL maddi,30.000,00 TL manevi, davacı baba için 30.000,00 TL manevi, 500,00 TL maddi, davacı kardeş için 25.000,00 TL manevi tazminat talep etmiş, ıslah dilekçesi ile anne için 7.718,88 TL'na, baba için 5.519,06 TL'na maddi tazminat taleplerini çıkarttıklarını belirtmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacı babanın maddi tazminat talebinin reddine, 10.000,00 TL manevi tazminat, davacı anne için 1.100,00 TL maddi tazminat, 10.000,00 TL manevi tazminat, davacı kardeş için 6.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul

ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.388,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar Nuriye ve...'tan alınmasına 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.