muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14339, Karar No: 2018/3475, Tarih: 19.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/14339 E.  ,  2018/3475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Aile Mahkemelerinin Kuruluş. Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4/1. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun; üçüncü kısmı (TMK m. 396-494) hariç olmak üzere ikinci kitabından (TMK m. 118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici 1. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Türk Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. Aile mahkemesi kurulmayan yerlerde, Aile Mahkemeleri sıfatıyla davaya bakmak görevi 4787 Sayılı Kanunun 2. maddesiyle o yerdeki Asliye Hukuk Mahkemelerine verilmiştir. Karardan sonra 2.3.2017 tarihinde mahkemenin yargı çevresinde aile mahkemesi kurulmuştur, 27.03.2017 tarihinde faaliyete geçmiştir. Bu açıklama karşısında davanın görevli ve yetkili aile mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 19.03.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/16800, Karar No: 2014/10527, Tarih: 03.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/16800 E.  ,  2014/10527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı-karşı davalı 3.kişiler vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişiler vekili, ... 5.İcra Müdürlüğü'nün 2009/816, 910 ve 911 sayılı dosyalarının göndermesiyle ... 3.İcra Müdürlüğü'nün 2009/1356, 1357, 1358 talimat sayılı takip dosyalarından 7.3.2009 tarihinde haczedilen menkullerin müvekkillerine ait olduğunu, haczin müvekkillerinin işyerinde yapıldığını, mahcuz malların bir kısmının alacağa karşılık olarak borçlu şirketlerden fatura ile satın alındığını, müvekkili ile borçlu şirketler arasında ticari ilişki bulunduğunu, müvekkiline borçlarını ödemeyen davalı borçlular hakkında müvekkilince de icra takibi başlatıldığını ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haczin borçlu şirketin faaliyet gösterdiği resmi adresinde yapıldığını, işyerinin personeliyle ve içindeki demir başlarla birlikte borçlu tarafından 3.kişiye satılmasının örtülü işyeri devri niteliğinde olduğunu, davacı 3.kişinin borçlu hakkında başlat-

tığı icra takibinin dava konusu takipten sonraki tarihli olup kötü niyetli olduğunu, savunarak davanın reddini istemiş, karşı davasında ise davacı 3.kişinin işyerini ve içindeki malları 28.11.2008 ve 5.12.2008 tarihlerinde devralmış olduğundan bu devir işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece haczin borçlunun ticaret sicilindeki adresinde yapıldığı, mülkiyet karinesinin alacaklı yararına olduğu, aksinin davacı 3.kişi tarafından ispat edilmesi gerektiği, dava konusu menkullerin aralarındaki borcun doğumundan sonra yapılan devir-tasfiye sözleşmesi uyarınca borçludan satın alındığı, bir kısım borçlu şirket çalışanının davacı şirkette çalışmaya başladığı istihkak iddiasının mal kaçırmaya yönelik olduğu, bu amaçla yapılan devir-satış işleminin iptalinin gerektiği belirtilerek istihkak davasının reddine, tasarrufun iptaline yönelik karşı davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı-karşı davalı 3.kişiler vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı 3.kişiler vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2.189,63 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı-karşı davalı 3.kişilerden alınmasına 3.7.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19357, Karar No: 2014/6803, Tarih: 31.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19357 E.  ,  2014/6803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/05/2013

NUMARASI : 2012/493-2013/243

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriği ile, çekişme konusu 69 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan F. A. tarafından davalının eşi, davacıların da kardeşi ve aynı zamanda ortak mirasbırakanları olan S. A.'a diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak temlik edildiği saptanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davada, davacının payı oranında istekte bulunulduğu halde 6100 s. HMK'nun 26. maddesi gözardı edilerek dava dışı mirasçı Bahaddin'e de pay verilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi, harç ve yargılama giderlerinin dava açan mirasçıların paylarına isabet eden dava değeri üzerinden hüküm altına alınması gerekirken dava dışı miras payları da hesap edilmek suretiyle davalı aleyhine fazla harç ve yargılama giderine hükmedilmiş olması da isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazları değinilen yönler itibarıyla yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4580, Karar No: 2011/7161, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4580 E.  ,  2011/7161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14959, Karar No: 2013/5984, Tarih: 11.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/14959 E.  ,  2013/5984 K.**

**"İçtihat Metni"**

...u'ya velayeten kendilerine asaleten 1-..., 2-... vekili avukat ... ile 1-..., 2-..., 3-..., 4-... Sağ. Hiz. Vekili avukat ..., İhbar Olunan... A.Ş vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.6.2011 tarih ve 160-266 sayılı hükmün Dairenin 14.3.2012 tarih ve 18723-6289 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı ... 'nun hamile olduğunu, 24.8.2007 tarihinde Özel bir hastaneye doğum sancılarının artması üzerine başvurduğunu ve aynı gün ikiz bebek dünyaya getirdiğini, bebeklerin prematüre olması ve bu hastanede yoğun bakım ünitesinin bulunmaması nedeniyle aynı gün Davalılardan... Hizmetleri AŞ'ye ait özel hastaneye sevk edildiğini, akabinde küveze alındıklarını, hatalı tedavi nedeniyle ikizlerden ...a'da % 100 körlük oluştuğunu, ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000 TL maddi ve 220.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini dilemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Kurulu raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş, karar dairemizce onanmış, davacılar bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Kurulu raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş, karar dairemizce onanmış, davacılar bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Davacılar, doğumdan sonra aynı hastanede yoğun bakım ünitesi olmaması nedeniyle sevkedildikleri hastanede ikizlerin küveze alındığını, başlangıçta Dr. ... tarafından kontral altında tutulduklarını, rutin tetkiklerinde özellik olmadığı ve hastaların takibinin devamı gerektiği yönünde rapor hazırlandığını ve akabinde Dr. ... tarafından takip edildiğini, bebek ...'nun taburcu edildiği tarih olan 14.9.2007 tarihinde geçen sürede gün gün durumunu ve doktorlar tarafından yapılan uygulamaları ve ilk 3 aylık zamanda yapılması gerekenleri gösterir "çıkış epikrizinin" Dr. ... tarafından baba ...'ya verildiğini, bu epikrizde gözleriyle ilgili herhangi bir bulguya yer verilmediğini, ancak öneriler bölümünde bebeğin 1 aylık olunca göz muayenesi olması gerektiğinin yazılı olduğunu, bu uyarıya harfiyen uyarak ikizleri 26.9.2007 tarihinde davalı hastaneye götürdüklerini, Dr. ...'a gösterdiklerini, bu doktorunda aynı hastanede görevli davalı göz doktoru ...'a gönderlidğini, bu doktorun da anne ve babayı muayene odasına almadan ikizleri sırayla muayene ettiğini ve durumlarının iyi olduğunu söyleyerek kendilerini Dr. ...'a yönlendirdiğini, doktorların aralarında yaptıkları telefon görüşmelerinde göz muayenesi sonucunun normal olduğunu bildirip bebek kimlik kartına 1 yıl sonra gelmelerini işaret ettiklerini, kendilerinin bir süre sonra Alman Hastanesine gittiklerinde bebek ...'nun gözlerinin tamamen kör olduğunu öğrendiklerini, zamanında fark edilemediğini ve geç kalındığını, ... Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesine gittiklerini, burada da bebek ...'nun her iki gözünün ROP 5 durumunda olduğu hususunda rapor düzenlendiğini, davalıların yanlış teşhis ve tedavi sebebiyle sorumlu olduklarını ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır. Davalılar ise, davacıların tedaviyi yarıda kestiklerini, son olarak 16.10.2007 tarihinde çocuk doktoru olan ... tarafından muayene edilip 10.11.2007 tarihinde kontrole gelmesi için randevu verildiğini, buna karşın randevuya icabet etmediklerini, davanın reddini istemişlerdir. Mahkemece, Adli Tıp Kurumu'nun 5.5.2010 tarihli raporunda, "prematüre doğan bebeklerde gelişebilecek prematüre retinopatisi (ROP) teşhisi ve tedavisi için doğum sonraki 4-6 haftalar içinde bu konuda deneyimli bir göz hastalıkları uzmanı hekim tarafından muayenesinin yapılmasının gerektiği, 26.9.2007 tarihinden 1 hafta sonra bebeğin göz muayenesinin tekrarlanmasının önerildiği, ancak ailenin 20 gün sonra (yaklaşık 3 hafta) bebeğin çocuk hekimine kontrole götürdüğü, bu süre içinde ailenin bebeği göz muayenesi için göz hekimine kontrole götürmediğinin kabulü halinde çocuğu takip eden çocuk ve göz hekimlerinin eylemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu" görüşü üzerine mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın temelini vekalet sözleşmesi oluşturmaktadır. Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK’nun 76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Davacı, davalı hastanede, gerekli doğru teşhis konulamaması nedeniyle iyileşme sürecinin uzadığı, zamanında müdahalede bulunulmadığı, elem ve ızdırabının çoğaldığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiştir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır. (BK. 386-390) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle davacının tedavisini üstlenen hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Diğer yandan 9.12.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren BİYOTIP sözleşmesinin 4. maddesinde ise, "araştırma dahil, ... alanında herhangi bir müdahalenin, ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir" düzenlemesi mevcut olup,tedavi ve müdahalelelerin bu kapsamda da değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle, öncelikle müdahalenin ilgili mesleki yükümlülük ve standarda uygun olup olmadığı da tartışılmalıdır. Bu husus değerlendirilken de her somut olayın özelliği de gözardı edilmemelidir. Sözleşmenin amaç ve konu başlıklı 1. maddesinde de, Bu sözleşmenin tarafları, tüm insanların haysiyetini ve kimliğinin koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına alacaktır düzenlemesiyle tıbbın kötü uygulanmasının önüne geçilmesi amaçlanmaktadır.