muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2215, Karar No: 2019/5767, Tarih: 23.09.2019

Kabule göre de;

2-) 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, dosya kapsamına göre, Mahkemesince sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirme yapılmak üzere dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesine kadar kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilerek,...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/795 esas, 2018/1622 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Kanun yararına bozma talebini oluşturan uyuşmazlık; yargılama konusu olan 29/04/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda, dava şartı bulunmadığı gerekçesiyle düşme kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğu nedenine dayanmakta olup,

Her ne kadar Mahkemece, “sanık hakkında kamu davasının ertelenmesine karar verilmeden dava açılmasına gerekçe gösterilen 29/10/2014 tarihli önceki suçtan dolayı 19/03/2013 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda 30/10/2018 tarihinde düşme kararı verildiği, bu nedenle yargılama konusu 29/04/2018 tarihli suç bakımından dava şartının bulunmadığı” gerekçesiyle, “kamu davasının düşürülmesine” karar verilmişse de,

Her ne kadar Mahkemece, “sanık hakkında kamu davasının ertelenmesine karar verilmeden dava açılmasına gerekçe gösterilen 29/10/2014 tarihli önceki suçtan dolayı 19/03/2013 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda 30/10/2018 tarihinde düşme kararı verildiği, bu nedenle yargılama konusu 29/04/2018 tarihli suç bakımından dava şartının bulunmadığı” gerekçesiyle, “kamu davasının düşürülmesine” karar verilmişse de,

Mahkemece, kanun yararına bozma talebine konu olan 29/11/2018 tarihli bu ikinci düşme kararına gerekçe gösterilen 30/10/2018 tarihli ilk düşme kararına karşı da...Cumhuriyet Başsavcılığınca 23/01/2019 tarihinde kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu ve dosyanın Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 2019/654 esasında kayıtlı olduğu anlaşıldığından, bu dosya ile doğrudan bağlantılı olan dosya ilgili Daireden istenilip Dairemizin 2019/2709 esasına kaydedilerek birlikte yapılan incelemede, “29/10/2014 tarihli ilk suça ilişkin...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/10/2018 tarihli ve 2018/547 esas, 2018/1416 sayılı düşme kararının kanun yararına bozulmasına ve bu suça ilişkin yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerektiğine” karar verildiği, bu nedenle artık 29/04/2018 tarihli ikinci suç bakımından TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden dava açılmasının yasaya uygun olduğu anlaşılmış olup, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Ayrıca, somut olayda, Mahkemece “kamu davasının düşmesine” karar verilerek, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “düşme” kararıyla yargılamanın sonlandırıldığı ve "düşme” kararının sonucu olarak sanığın bütün ../...

yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, "düşme" kararı verildikten sonra ayrıca “sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilerek sanığa yöntemince tebliği ve kesinleşmesi halinde yöntemince infaz edilmesi, sonucuna göre dava açılıp açılmayacağının tayin ve tespit edilmesi için dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, hakkında daha önce başka bir suçtan kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilen ve erteleme süresi zarfında tekrar uyuşturucu madde kullanması nedeniyle erteleme kararı kaldırılarak dava açılan sanık hakkında, kanun yararına bozma talebine konu olan 29/04/2018 tarihli suç bakımından TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan dava açılması yasaya uygun olduğundan, yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında bir hüküm verilmesi gerekirken;

Açıklanan nedenlerle, hakkında daha önce başka bir suçtan kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilen ve erteleme süresi zarfında tekrar uyuşturucu madde kullanması nedeniyle erteleme kararı kaldırılarak dava açılan sanık hakkında, kanun yararına bozma talebine konu olan 29/04/2018 tarihli suç bakımından TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan dava açılması yasaya uygun olduğundan, yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında bir hüküm verilmesi gerekirken;

Kamu davasının düşmesine karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilerek sanığa yöntemince tebliği ve kesinleşmesi halinde yöntemince infaz edilmesi, sonucuna göre dava açılıp açılmayacağının tayin ve tespit edilmesi için dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde Mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden, kanun yararına bozma talebi bu yönüyle ve değişik gerekçeyle yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasının düşürülmesine ilişkin...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/795 esas, 2018/1622 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 23.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7883, Karar No: 2018/19325, Tarih: 12.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/7883 E.  ,  2018/19325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 35/1-2 (dört kere) ve 52/2. maddeleri uyarınca dört kere 2.400,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ....21. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2018 tarihli ve 2015/323 Esas, 2018/497 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 26.10.2018 tarih ve 2018/14032 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.11.2018 tarih ve 2018/88058 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) Sanık hakkında, anılan kararda katılanlara yönelik hakaret, tehdit ve yaralama suçlarından dolayı verilen cezalarından, sanığın duruşmadaki olumlu tutumu, geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri takdiri indirim nedeni sayılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı hâlde, aynı kararda katılanlar...,...,... 'a yönelik basit yaralama suçundan hükmolunan cezasından 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi gereğince indirim yapılmamasında,

Kabule göre de;

2) Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e (dört kere) maddesi gereğince belirlenen dört kere 180 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 35/1-2 ve 62/1. maddesi gereğince 2/3 ve 1/6 oranında indirim yapıldığında 50 gün adli para cezası yerine, 120 gün adli para cezası tayinini meteakip anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince 2.400,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ....21. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2018 tarihli ve 2015/323 Esas, 2018/497 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 4 kez ayrı ayrı 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (½) artırım yapılarak 4 kez ayrı ayrı 180 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 35. maddesi

-1-

-1-

gereğince cezasında (2/3) indirim yapılarak 4 kez ayrı ayrı 60 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) indirim yapılarak 4 kez ayrı ayrı 50 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 4 kez ayrı ayrı 1.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.

-2-
Yargıtay — Esas No: 2024/1968, Karar No: 2024/5352, Tarih: 04.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1968 E.  ,  2024/5352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2512 E., 2023/2216 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mut 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/209 E., 2021/358 K.

Taraflar arasındaki çocuk ile geçici kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle, davalı ile boşanma davasının reddedildiğini, boşanma davası sırasında doğan çocuğu ile kişisel ilişki kurulmadığını, çocuğu göremediğini belirterek çocuk ile arasında kişisel ilişki kurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle, davalı ile boşanma davasının reddedildiğini, boşanma davası sırasında doğan çocuğu ile kişisel ilişki kurulmadığını, çocuğu göremediğini belirterek çocuk ile arasında kişisel ilişki kurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle, düğüne 10 gün kala davacının kendisini kaçırdığını, zorla ilişkiye gidiğini, davacının bundan yargılandığını, 2017 yılında evlendiklerini, evlendikten 3 gün sonra davacının onu terk ettiğini, hamileyken kendisine saldırdığını, bundan dolayı Mut Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/320 esas sayılı dosyası ile ceza aldığını, boşanma dosyasında hükmedilen tedbir nafakasını bile ödemediğini, davacının çok agresif ve tehlikeli biri olduğunu, tüm bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taraflar arasında Mut Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/301 Esas, 2018/331 Karar sayılı boşanma davası olduğu, yapılan yargılama sonucunda davanın reddedildiği, verilen kararın istinaf kanun yolundan geçerek kesinleştiği, ancak yargılama aşamasında dünyaya gelen müşterek çocuk için kişisel ilişki yönünden hüküm tesis edilmediği, çocuk kendisinde olmayan davacının kişisel ilişki talep ettiği, kişisel ilişki düzenlenmesinde esas olan çocuğun üstün yararı olduğu, çocukla, ana-baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi hem çocuk için hem de ana-baba için bir hak olduğu, kişisel ilişki tesisinden beklenen amacın, çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamak olduğu, bu sebeple kişisel ilişki analık ve babalık duygusunun tatmin edecek nitelikte olması gerektiği, somut olayda sosyal inceleme raporu ve tanık beyanları dikkate alındığında davacı tarafça istenen görüş günlerinin uygulanabilir olduğu, davacı ile müşterek çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasının uygun olacağı, bu durumda kişisel ilişki tesisinin çocuğun üstün yararına olacağı gibi davacının da babalık duygusunun tatmin edeceği gerekçesi ile davanın kabulü ile; tarafların müşterek çocuğu ile ile baba arasında tarafların aynı yerde olmaları halinde her ayın 1.ve 3. haftası Cumartesi günü sabah saat 9.00 dan Pazar günü akşam saat 17.00 a kadar, dini bayramların 2. günleri aynı saatler arasında Temmuz ayının 1. günü sabah saat 9.00 dan 31. günü akşam saat 17.00 a kadar, tarafların ayrı yerde olmaları halinde sömestri tatillerinin 1. günü sabah saat 9.00 dan 7. günü akşam saat 17.00 a kadar ve Temmuz ayının 1. günü sabah saat 9.00 dan 31. günü akşam saat 17.00 a kadar çocuğun baba yanında kalması suretiyle kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı; davanın reddi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı; davanın reddi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İlk Derece Mahkemesinin olay ve hukuki değerlendirilmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı; taraflar arasında boşanma davası olduğunu, çocuk ile babanın görüşmesine engel olmadığını, davacının bugüne kadar nafaka ödemediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

. Uyuşmazlık, davacı baba ile çocuk arasında geçici mahiyette kişisel ilişki kurulmasının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun`un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 323 inci maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

Davacı baba ile ortak çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkide aynı yer-farklı yer ayrımı yapılmıştır. Günümüzdeki ulaşım kolaylığı dikkate alındığında taraflar bu hususun gözetilmesini açıkça talep etmemişlerse, aynı yer farklı yer ayrımı yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Çocuğun üstün yararı uyarınca ana babalık duygularını tatmine elverişli, çocukların da ana baba sevgi ve şefkatini tatmasına yeterli olacak şekilde aynı yer-ayrı yer ayrımına gidilmeksizin kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4185, Karar No: 2023/10341, Tarih: 30.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/4185 E.  ,  2023/10341 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.06.2015 tarihli ve 2015/44244 soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.01.2016 tarihli ve 2016/1381 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. İstanbul 55. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2016/45 Esas, 2016/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, "... yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASI," yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

A. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde,

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

A. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde,

muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesi ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın bildirdiği adres yerine MERNİS adresi olan adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tebliğ edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla; 12.06.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,