muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8431, Karar No: 2021/12583, Tarih: 22.09.2021

Bir yabancı hukuk kuralı Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına ve hukuk siyasetine, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere milletlerarası alanda geçerli ortak ve kabul görmüş hukuk prensiplerine, ikili anlaşmalara, gelişmiş toplumların ortak benimsedikleri ahlak ve adalet anlayışına, medeniyet seviyesine siyasi ve ekonomik rejimine aykırı olması halinde kamu düzenimize aykırılığı söz konusu olabilir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin yabancı hukukun, küçük çocukların çalışmasına ya da ücret ve diğer haklarda ırka dayalı ayrımcılık yapılmasına izin vermesi kamu düzenimize aykırıdır.

Yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen diğer bir durum ise, doğrudan uygulanan kurallardır (müdahaleci normlar). Bu kurallar, taraflardan ziyade, devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini gerçekleştirmeyi amaçlar. Bu açıdan vatandaş yabancı ayrımı gözetilmeden, yabancılık unsuru taşısın taşımasın, hukuk seçimi yapılsın yapılmasın, uygulama alanına giren her ilgili olay ve hukukî ilişkide mutlaka uygulanması gereken kurallardır (ŞANLI, Cemal/ESEN, Emre/ATAMAN-FİGANMEŞE, İnci, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2019, s. 7; ÇELİKEL, Aysel/ERDEM, B. Bahadır, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2020, s. 155). İş hukukunda işçiyi koruyan her emredici kural, doğrudan uygulanan kural olarak nitelendirilmez; ayrıca devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini de koruması gerekir. Bununla birlikte, emredici hükümler ile doğrudan uygulanan kuralların ayırt edilmesi her zaman kolay değildir ve tartışmalıdır. Doğrudan uygulanan kurallara, kamu hukuku nitelikli iş güvenliği hükümleri, özel işçi gruplarını koruyucu hükümler ve yasal greve ilişkin hükümler ve asgarî ücrete ilişkin düzenlemeler örnek olarak gösterilebilir (ELÇİN, Doğa, Milletlerarası Unsurlu Bireysel ve Toplu İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, ... 2012, s. 189-195). Devlet organizasyonun korunması, çoğu olayda ülke ile belirli bir şekilde irtibatlı ya da ülkede gerçekleştirilen iş sözleşmelerinde söz konusu olur. Örneğin, tamamen yurt dışından ifa edilen bir iş ilişkisinde Türk hukukundaki asgarî ücrete ilişkin kuralın uygulama alanına giren bir olay ya da ihtilâf söz konusu olmaz (AYGÜL, Musa, “Yabancı Unsurlu İş Hukuku İhtilâfları ile İlgili Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, (Editörler, TANRIBİLİR, Feriha Bilge/GÜMÜŞLÜ TUNÇAĞI) Gülce, 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun, ... 2017, s. 525-526; VURAL ÇELENK, Belkıs, “Yabancı Unsurlu İş Sözleşmelerinde For Devletinin Doğrudan Uygulanan Kurallarının Tespiti ve Uygulaması”, Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 2017/1, s. 286).

MÖHUK m. 27(1) uyarınca iş sözleşmesinin tarafları, sözleşme ile irtibatlı olsun olmasın diledikleri bir ülkenin hukukunu seçebilirler. Ancak tarafların seçmiş oldukları bu hukuk düzeninin, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî korumanın altında kalması hâlinde mutad işyeri hukuku uygulanır. Bu durumda, seçilen hukuk ile mutad işyeri hukuku arasında bir yararlılık karşılaştırması yapılmalıdır (DOĞAN, Vahit, “5718 Sayılı Kanununa Göre İş Akdine Uygulanacak Hukukun Tespiti”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2007, C. XI, S. 1-2, s. 153; BÜYÜKALP SARIÖZ, A. İpek, “Mutad İşyeri Kavramı ve MÖHUK m.27/f.3’ün Uygulanması Sorunu”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 2018, C. 8, S. 2, s. 211-212; ELÇİN, s. 89-100). Mutad işyeri, işin zaman ve içerik olarak ağırlıklı ifa edildiği işyeridir. Başka bir anlatımla, mutad işyeri, işçinin işini fiilen yaptığı yerdir. İşçinin ücretinin ne şekilde ve hangi para biriminden ödendiği mutad işyerinin belirlenmesi açısından belirleyici değildir. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması, örneğin montaj için yurt dışında görevlendirilmesi durumunda, bu işyeri mutad işyeri sayılmayacaktır. Geçici çalışmanın ne kadar olacağı her olayın özelliğine göre hâkim tarafından belirlenmelidir. İşçi sadece yabancı ülkede çalışmak için işe alınmışsa ya da işveren çalışmak üzere yabancı ülkeye gönderdiği işçisini geri alma niyetinden veya işçi geri dönme niyetinden vazgeçerse, yabancı ülkeye gönderilen işçinin fiilen çalıştığı yer, mutad işyeri hâline gelir (AYGÜL, Musa/ÇOBAN, Nazlı, “Birden Fazla Ülkede İfa Edilen İş Sözleşmelerinde Mutad İşyerinin Tespiti”, Terazi Hukuk Dergisi, 2020, S. 169, s. 1822-1824;ELÇİN, s. 118-137; BÜYÜKALP SARIÖZ, s. 217).

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar MÖHUK m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davalı işverenler, davacı işçinin sadece yurt dışında çalıştığını, Türkiye’de çalışmasının bulunmadığı hususu göz önünde bulundurulduğunda Rusya Hukuku’nun uygulanması gerektiğini savunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince, gerekçesi açıklanmaksızın Türk Hukukunun uygulanmasının yerinde olduğu belirtilmiştir.

Davacı işçi ile davalı işverenler arasında imzalanan Rusya bireysel iş sözleşmesinin tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin fesih, çalışma süresi, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 18. maddesinde de anlaşmazlık durumlarında uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda çalışılan ülkenin idari ve adli makamlarının yetkili olduğunun ifade edildiği ve bu suretle tarafların bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları görülmektedir. Davacı, talep konusu yapılan alacakların ilişkin olduğu çalışma döneminde, iş sözleşmesi kapsamında Rusya’da bulunan davalılara ait işyerinde çalışmış olup, bu durumda mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı yer olan Rusya olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, MÖHUK’un 27/1. hükmü kapsamında taraflar arasında bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan uyuşmazlık hakkında Rusya Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Rusya Hukuku, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığı üzere aynı zamanda mutad işyeri hukukudur. Hal böyle olunca, gerekirse Rusya Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 22.09.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/211, Karar No: 2011/8548, Tarih: 07.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/211 E.  ,  2011/8548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/06/2009 tarih ve 2000/1244-2009/425 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/06/2009 tarih ve 2000/1244-2009/425 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalıların değişik dönemlerde müdürlüğünü yaptıkları Durmuş Şahin Gıda San.ve Tic.Ltd. Şti. arasında 1998 yılı başından itibaren kurulan ticari ilişki çerçevesinde yapılan alışveriş karşılığı alınan çeklerin karlıksız çıkması üzerine Kadıköy 6. İcra Müdürlüğü’nün 1999/2348 E.nolu dosyası ile takibe konulduğunu, alacağın tahsil edilememesi sebebiyle 09.06.2000 tarihli aciz vesikası alındığını, müvekkili şirketin uğramış olduğu zararın 09.06.2000 tarihi itibarı ile 370.912.830.000 TL (370.912.83 TL) olduğunu, bu zarardan şirket müdürleri olan davalıların sorumlu olduğunu, davalılardan ...'in 13.05.1996 tarihinde şirket anasözleşmesi ile 10 yıllığına şirket müdürü seçildiğini, 07.01.1999 tarihinde ortaklar kurulu kararı ile ...'in şirket müdürlüğüne seçildiğini, davalıların kendi dönemlerindeki kusurlu eylemlerinden ve davalı ...'in TTK’nun 337. maddesi uyarınca kendinden önceki müdür Mustafa Şahin tarafından yapılmış olan usulsüzlükleri ortaya çıkarmadığı için sorumlu olduklarını, limited şirketlerde TTK’nun 556. maddesi uyarınca idarecilerin sorumluluğunun A.Ş yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğu hükümlerine atıf yaparak düzenlediğini, TTK’nun 336/5 maddesi uyarınca limited şirket müdürlerinin kanun ve anasözleşmenin kendisine yüklediği vazifeleri kasten veya ihmal neticesi olarak yapmaması halinde şirket ortaklarına ve şirket alacaklılarına karşı müteselsilen sorumlu olduğu hükmüne yer verildiğini, limited şirket müdürlerinin şirketin mali durumunun bozulması halinde tedbir almakla sorumlu olduğunu, TTK’nun 546. maddesi uyarınca "esas sermayesinin yarısı kaybedilmiş veya şirketin borçları mevcudundan fazla tutmuşsa yahut şirketin aciz halinde bulunduğu şüphesini uyandıran emareler mevcut ise anonim şirketler hakkındaki 324. madde hükmü tatbik olunur" hükmüne yer verdiğini, davalıların müdürlüğünü yapmış oldukları şirketin aciz halinde olduğunun aciz belgesi ile tespit edildiğini, davalıların ortaklar genel kurulunu toplantıya çağırmadığını, şirketin feshine kadar varılabilecek kararların alınmasını sağladıklarını, gerekli tedbirleri almadıkları gibi arttırılan sermayeyi de ödemediklerini, ödenmiş gibi gösterdiklerini, TTK’nun 546. maddesi uyarınca müvekkili şirketin zararından yönetim kurulu üyeleri olarak sorumlu olduklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 10.000.000.000 TL (10.000 TL)’nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, müdür sıfatıyla yapmaları gereken her türlü işlemi usulüne uygun olarak yaptıklarını, taahhüt edilen şirket sermayesinin tamamının ödendiğini, müvekkillerinin şahsi sorumluluğunu gerektirecek bir durumun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafın isteminin dolayısıyla zararla ilgili olduğu, alacağın davalılardan değil davalıların bir dönem yöneticiliğini yaptıkları Durmuş Şahin Gıda Otomotiv Temizlik Ür.San. Tic. Ltd. Şti'nin borcundan kaynaklandığı, ortaklar veya alacaklıların açacakları davalarda tazminatın ortaklığa verilmesini isteyebileceği, tazminatın kendilerine verilmesi hususunda dava açamayacakları, davacı vekili dolayısıyla zararın davalılardan alınarak müvekkili şirkete ödenmesi şeklinde talepte bulunduğundan diğer hususlar incelenmeksizin davanın bu nedenle reddi gerektiği, ayrıca davalı yöneticilerin davacı şirketi zarara uğrattıklarının ve TTK’nun 336. maddesinde yazılı tazminat koşullarının gerçekleştiğinin davacı tarafça ispat edilemediği, şirketin zor duruma düşmesi ile davalıların yeterli sermaye artışı yaptığı, taahhüt edilen sermayenin de davalılar ve ortaklarca karşılandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı şirketin talebinin mahkemenin kabulünün aksine doğrudan zarara ilişkin olması nedeniyle tazminatın alacaklı davacı şirkete ödenmesinin istenmesi mümkün olup mahkemenin zararın dolaylı zarar olduğuna dair kabulü yerinde değil ise de TTK’nun 338. maddesindeki düzenleme uyarınca davalı müdürlerin kusursuz olduklarını kanıtlamış olmalarına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3748, Karar No: 2024/6398, Tarih: 28.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3748 E.  ,  2024/6398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/231 E., 2022/761 K.

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi istemine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, 28.12.2022 tarihli karara karşı taraf vekilleri tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 374. ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. Yargıtayın 23.05.1956 tarihli ve 8/9 sayılı İçtihatları Birleştirme kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi bulunduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

Mahkemece davanın reddine dair verilen nihai nitelikteki kararın, bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Mahkemece evvelce verilen kararın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiş olmasının dahi 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin uygulanmasını gerektirmeyeceği, bir başka söyleyişle bu durumun yargılamanın iadesi talebinin reddine dair nihai hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı açıktır.

Değinilen düzenlemeler ve yargılamanın iadesi istenen dosyada verilen kararın kesinleşme şerhinin kaldırılmasının idari bir işlem olması karşısında, 28.12.2022 tarihli mahkeme kararı 6100 sayılı HMK'nın 341. ve devamı maddeleri uyarınca istinaf yolu incelemesine tabi bulunduğundan, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5765, Karar No: 2019/12014, Tarih: 04.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/5765 E.  ,  2019/12014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 22.03.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9762, Karar No: 2015/6687, Tarih: 25.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9762 E.  ,  2015/6687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7791, Karar No: 2020/685, Tarih: 03.02.2020

**2. Hukuk Dairesi         2019/7791 E.  ,  2020/685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kişisel ilişkinin düzenlenmesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülmekte olan boşanma davasında yapılan yargılamada, ilk derece mahkemesince 16.11.2017 doğumlu çocuğun velayeti davacı anneye verilerek, baba ve çocuk arasında; her hafta cumartesi ve pazar günleri saat 10:00-18:00 saatleri arasında dini bayramların 3. günü sabah 10.00 dan akşam 17.00 saatleri arasında ve her yıl 1 Temmuz-15 Temmuz tarihlerinde sabah 10.00 akşam 18.00 saatleri arasında olmak üzere kişisel ilişki tesis edilmiştir. Davacı kadın tarafından istinaf başvurusunda bulunmakla, bölge adliye mahkemesince; çocuk ve baba arasındaki kişisel ilişki; her ayın 1 ve 3. cumartesi saat 10:00'dan pazar 17:00’ye kadar, dini bayramların 2. günü 10:00'dan 3. günü 17:00'ye kadar ve babalar günü 10:00-17:00 saatleri arasında olacak şekilde düzenlenmiştir. Yapılan yargılamada hazırlanan sosyal inceleme raporunda; çocuğun yaşı ve anne sütü aldığı döneminde olması ve davalının yaşam koşulları gözönünde bulundurularak, baba ve çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkinin yatılı olmaması gerektiği belirlenmiştir. Gerek sosyal inceleme raporundaki tespitler gerekse boşanma kararına esas olan erkeğin kusurları arasında davalı babanın madde kullandığının belirlenmesine rağmen, henüz yaşı çok küçük olan çocuğun babası ile yatısız olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının uygun olacağı anlaşılmaktadır. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde mahkemece çocuğun yaşı, ruhsal ve sosyal gelişimine uygun, annenin de velayet görevini yerine getirmesine engel olmayacak şekilde uzman raporu da dikkate alınarak çocuğun üstün yararı da gözetilerek daha uygun süreli kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, bu yönler nazara alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 03.02.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/36708, Karar No: 2015/10947, Tarih: 27.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2013/36708 E.  ,  2015/10947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/259994

MAHKEMESİ : Edirne 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2012

NUMARASI : 2011/417 (E) ve 2012/176 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-) Sanık A.. M.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın yüzüne karşı verilen 04.05.2012 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 14.05.2012 havale tarihli dilekçesiyle temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-) Sanıklar F.. M.. ve H.. C.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

03.10.2011 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğinden olay yerinde yakalanan Nihat Dayanıklı'nın sanık F.. M.. ile olay yerine geldiklerini, olay yerinde sanık H.. C..'ın, vefat eden G.. T..'ın, soy ismini bilmediği Vedat'ın ve Uzunköprülü olarak bildiği iki kişinin hayvanların ayaklarını bağlayıp kamyonete doldurduklarını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında N.. D.. hakkında yapılan bir soruşturma veya açılmış bir dava bulunup bulunmadığı araştırılıp, bulunması halinde ilgili dosya getirtilerek onaylı örneği işbu dava dosyasına konulup, gerektiğinde tanık sıfatıyla da dinlenerek ve ihbarda bulunan ve soruşturma aşamasında beyanı alınan tanık A.. K.. 'ın duruşmada dinlenip, sanıklar ile yüzleştirme veya fotoğraf üzerinden teşhis yaptırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunu belirlemek gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.