muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12179, Karar No: 2024/5724, Tarih: 19.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12179 E.  ,  2024/5724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/479 E., 2021/2699 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili ve sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2019/219 Esas, 2020/346 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/479 Esas, 2021/2699 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/1. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna,

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, sanığın öldürme ya da yaralama kastının bulunmadığına, meşru savunma ya da sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sanığın ağır haksız tahrik altında eylemini gerçekleştirdiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri ve nitelikleri, kullanılan aletin elverişliliği ile eylemin tanıkların müdahalesi sonucu tamamlanamadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak belirlenmesi ve teşebbüsün ulaştığı aşama ile meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre belirlenen ceza isabetli olduğundan, Tebliğname'nin bu husustaki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

2.Olay tarihinden önce sanık ile ...'ın kasap dükkanı işlettikleri, et alışverişi sebebiyle katılana borçlarının olduğu, olay günü katılanın, tanık ... ile birlikte olay yerine sanık ve ...'ten alacağını istemeye gittiği, bu hususta konuştukları sırada ...'in katılana "lan yürü git, kaçıyor muyuz, verecez paranı" dediği, bunun üzerine katılanın, ...'e tokat attığı, sanığa da "avradını s..ceğim, ananı s..ceğim" diyerek yumrukla vurup basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, orada bulunanların tarafları ayırdıkları, ancak sanığın iş yeri içerisine girip suçta kullandığı 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz olmayan bıçağı alarak çıktığı ve katılanın üzerine doğru yürüdüğü, elindeki bıçağı katılanın yüz ve boynuna doğru birden fazla kez savurduğu, bu esnada katılanın bıçak darbelerinden kurtulmak için kolunu kaldırdığı, bu nedenle kolunda damar ve sinir kesilerinin meydana geldiği ve katılanın kesici alet yaralanmasıyla yaşamını tehlikeye sokan bir duruma, yüzde sabit ize ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı, araya girenlerin sanığın elinden bıçağı aldıkları ve olaya son verdikleri anlaşılan olayda;

a.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, sanık ile katılan arasındaki kavganın olay yerinde bulunan kişilerce ayrılmasından sonra sanığın iş yerinden aldığı bıçakla katılana saldırması karşısında, sanık lehine meşru savunma ya da sınırın aşılması hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı ve dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

b. Katılandan sanığa yönelen basit yaralama ve hakaretten ibaret haksız söz ve davranışların niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması yerine, yazılı şekilde (1/3) oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

b. Katılandan sanığa yönelen basit yaralama ve hakaretten ibaret haksız söz ve davranışların niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması yerine, yazılı şekilde (1/3) oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2-b) numaralı bendinde açıklandığı üzere haksız tahrikin derecesinde yanılgıya düşülerek eksik ceza tayini nedeniyle katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/479 Esas, 2021/2699 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12505, Karar No: 2006/15115, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/12505 E.  ,  2006/15115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak istemine ilişkin davada ... 7. Aile ve 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 09.08.2001 tarihli dilekçesinde davalı ile 1981 yılında evlenip 2001 yılında boşandıklarını belirtip evlilik birliği içinde edinilen mallar için alacak talep etmektedir.

Asliye Hukuk Mahkemesince 4787 Sayılı Yasanın 4/1. maddesi ve geçici 1. maddesi uyarınca konunun Aile Mahkemesini ilgilendirdiğinden bahisle dosya Aile Mahkemesine gönderilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 2. kitabından kaynaklanmadığı, dolayısıyla 4787 Sayılı Yasa ile Aile Mahkemesinin görevine giren işlerden olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda, davanın T.M.Y.nin yürürlük tarihinden önce açıldığı, tarafların 2001 yılında boşanmış oldukları anlaşılmaktadır.

Tespit edilen bu duruma göre; Medeni Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Ocak 2002 tarihinden önce edinilen malların iadesinin ancak Borçlar Kanunu ve Genel Hükümlere göre istenebileceği, konunun Medeni Yasanın 2. kitabında yer almadığı anlaşıldığından, davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3874, Karar No: 2014/14999, Tarih: 18.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3874 E.  ,  2014/14999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Sanığın, katılan ile ortak oldukları ... ... ... Hizmetleri ve Tic. Ltd. Şirketi'nin marka hakkını, soruşturma sırasında hakkında takipsizlik kararı verilen ... ...’e 55.721,00 TL.'ye devrettiği, devir parasını şirketin hesabına yatırdıktan sonra kendi hesabına aktarmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanığın ve katılanın ... A.Ş isimli şirketin ortakları oldukları ayrıca sanığın ve katılanın ortak olduğu... şirketi ve ... Kuaförlük Ltd. şirketi isimli iki ayrı şirketlerinin daha bulunduğu söz konusu şirketlerin aynı zamanda ... A.Ş.'ye ortak oldukları, tüm şirketlerin yetkilisi olan sanığın, ... A.Ş'nin mali durumunun bozulmuş olması nedeniyle... şirketinin marka hakkını şirkete ait iş yeri ile birlikte ... ... 55.721,71 TL'ye devrettiği, devir bedelinin ... ... Kuaförlük şirketinin hesabına yattığı, şirket hesabından paranın sanığın özel hesabına aktarıldığı ardından sanığın özel hesabından ... Kuaförlük Ltd. şirketi adına ... şirketine aktarıldığı dolayısıyla sanığın şirketin devri sonucu alınan parayı yine ... A.Ş'nin ortağı olduğu başka bir şirket borcuna karşılık olarak ödediği söz konusu parayı şahsi işlerinde kullanmadığı bahsi geçen şirketlerin tümünün katılan ve sanığın ortağı olduğu şirketler olduğu ve birbiri ile bağlantılı olarak çalıştığı bu nedenle uyuşmazlığın hukuki nitelikte olduğu gerekçesiyle sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma; sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.09.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18448, Karar No: 2016/9303, Tarih: 24.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/18448 E.  ,  2016/9303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2015

NUMARASI : 2014/331-2015/270

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalı şirket tarafından kendisi aleyhine faturaya dayalı olarak İstanbul Anadolu 20. İcra Müdürlüğü'nün 2012/20705 sayılı dosyasından icra takibi yapıldığını, davalı şirket ile görüşerek takibe konu edilen fatura ile hiçbir alakasının olmadığını belirttiğini, davalı şirket yetkililerinin fatura bilgilerini ... isimli bir şahıstan aldıklarını söylediklerini, ...'i bulduklarını, bu şahsın borcu kendisinin ödeyeceğini beyan ettiğini ve bu durumu davalı şirketin de kabul ettiğini, borcun kapatıldığını düşündüğünü, ancak aradan 2 yıl geçtikten sonra icra dairesinden yine kendisine ödeme belgesi geldiğini, davalı şirketten mal almadığını, hiçbir borcunun olmadığını belirterek, sözkonusu takip dosyası nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ve takibin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin alternatör imalatı yapan bir firma olduğunu, davacının sahibi olduğu gemi için ... isimli bir arkadaşı aracılığıyla müvekkili şirkete ulaştığını ve alternatör satın aldığını, müvekkilinden alınan alternatörün halen davacıya ait gemiye takılı olduğunu, davacının parasını ödemediğini, 03.11.2011 tarihli ... seri nolu fatura ve irsaliye düzenlendiğini, irsaliyede teslim alan olarak davacının arkadaşı olan dava dışı ...'in imzasının olduğunu, borç ödenmediğinden takip başlattıklarını, davacı parayı ...'e verdiğini iddia ederek ödeme için süre talep ettiğinden bir süre icra dosyasında işlem yapılmadığını, dava dışı ...'in de icra dosyasına kefil olduğunu, ancak borcun ödenmediğini, davacının kötüniyetli davrandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacı tarafın akdi ilişkiyi kabul etmediği, sevk irsaliyesinde dava dışı ...'in teslim alan olarak imzasının bulunduğu, bu haliyle akdi ilişkinin varlığının davalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının İstanbul Anadolu 20. İcra Müdürlüğü' nün 2012/20705 sayılı takip dosyasında davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 24/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16449, Karar No: 2014/18295, Tarih: 23.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16449 E.  ,  2014/18295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2010/1196-2014/147

Davacı, maluliyet oranının tespitine, maluliyet aylığı almaya hak kazandığına biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacıya müteveffa babasından dolayı ölüm aylığı bağlanması, 2022 sayılı Kanuna göre aldığı maaşın ödenmesine devam edilmesine ve 12.08.2009 tarihinden itibaren biriken aylıkların yasal faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile; davacının maluliyet oranını tespit eden 01.04.2010 rapor tarihini takip eden ay başından itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının ve maluliyet aylıklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 12.08.2009 tarihinde, malul olduğunu belirterek davalı Kurumdan ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlanmasını talep ettiği, ancak Kurum tarafından davacının çalışma gücü % 60 oranında kaybolmadığından talebin reddine karar verildiği, Ankara Eğitim Ve Araştırma Hastanesinin 29.03.2010 tarihli raporunda, davacının çalışma gücünün %77 oranında kaybettiğinin bildirildiği, SS Yüksek Sağlık Kurulunun 26.05.2010 ve 18.12.2013 tarihli raporlarında, davacının çalışma gücünü en az %60 oranında kaybetmediğinin belirtildiği görülmüştür.

Bedensel ve ruhsal arızalar nedeniyle sigortalıya ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımlarının yapılabilmesi, yasal çerçevede bir raporun alınmış olmasına bağlıdır.

Konunun yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 25. maddesinde “malul sayılma” başlığı altında; “Sigortalının veya işverenin talebi üzerine Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60'ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalı, malûl sayılır.” hükmüne yer verilmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesinde "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'nca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği'nin 55. maddesine göre sigortalının malullük durumunun Kurumca yetkilendirilen Sağlık sunucularının sağlık kurulunca usulüne uygun düzenlenecek raporların Kurum Sağlık Kurulunca incelenmesi sonucu Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğinde belirlenen usul ve esaslara göre tespit edileceği, anılan yönetmeliğin 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulu'nca inceleneceği bildirilmiştir.

Öte yandan, 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu’nun “Adli Tıp Genel Kurulu’nun görevleri” başlıklı 15/f. maddesinde, Adli Tıp Genel Kurulu’nun, adli tıp ihtisas kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceleyeceği ve kesin karara bağlayacağı belirtilmiştir.

Bu durumda, Ankara Eğitim Ve Araştırma Hastanesinin davacının çalışma gücünün %77 oranında kaybettiğini belirten 29.03.2010 tarihli raporu esas alınarak davanın kabul edilmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda, Ankara Eğitim Ve Araştırma Hastanesinin davacının çalışma gücünün %77 oranında kaybettiğini belirten 29.03.2010 tarihli raporu esas alınarak davanın kabul edilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, davacının daha önce tedavi gördüğü sağlık kuruluşlarındaki tüm bilgi ve belgelerin celbi ile dosyanın, Adli Tıp İhtisas Dairesine gönderilerek rapor alınması, YSK raporu ile Adli Tıp İhtisas Dairesi arasında raporu arasında çelişki olması halinde de Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’na gönderilmek suretiyle davacının maluliyetinin saptanması açısından, 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesi ile "Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Tespiti İşlemleri Yönetmeliğindeki" hükümler çerçevesinde Adli Tıp Genel Kurulu’ndan rapor almak ve 5510 sayılı Yasa'nın 25. maddesi ile getirilen 4. maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az %60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60'ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalının malûl sayılacağı hükmü de gözetilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10384, Karar No: 2014/1269, Tarih: 22.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/10384 E.  ,  2014/1269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun olay günü gece vakti müştekinin misafirliğe gittiği apartmanın boşluğuna bıraktığı bebek arabasını çaldığı, ring görevi ifa eden kolluk görevlilerince suça konu yerden uzaklaştıktan sonra tesadüfen, kesintisiz takip olmadan yakalandığı ve bu suretle eylem tamamlandığı halde, suça sürüklenen çocuk hakkında teşebbüs hükmünün uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.