muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29733, Karar No: 2014/19931, Tarih: 27.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/29733 E.  ,  2014/19931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılana ait ayakkabı fabrikasında stajyer olarak çalışan sanığın, iş yerinde bulunan katılanın sahibi olduğu bilgisayar monitörünün üzerine "Alevi ..." ve “ X “ şeklindeki yazı ve işareti neşterle kazımak suretiyle yazdığı, bu şekilde üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5493, Karar No: 2011/23609, Tarih: 19.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/5493 E.  ,  2011/23609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraet

1)Beraat eden sanık ...'in çeklerin müşteri çeki olmayıp sanık ...'ın İbrahim isimli bir arkadaşı tarafından verildiğini beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından, suça konu çekler üzerinde ciranta olarak imzası bulunan ...'ın temini ile ismine atfen atılan imzaların kendisine ait olup olmadığı, sanık ... ile ... arasında ticari bir ilişki bulunup bulunmadığı, alış ve satışa ilişkin sevk irsaliyesi, fatura gibi belgeler düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi açısından defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Bilirkişi incelemesine göre sahte olmadığı belirlenen bir kısım çeklerin hak sahiplerine iadesi yerine dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/17, Karar No: 2024/4134, Tarih: 09.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/17 E.  ,  2024/4134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/977 E., 2023/1577

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/191 E., 2023/186 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; davacılardan ... ve ...'nın oğlu, diğer davacıların ise kardeşi olan ...'nin 19.07.2014 tarihinde davalı şirkete ait elektrik direğine çıktığı sırada akıma kapılıp öldüğünü, davalı şirket tarafından yerleştirilen tellere arıza sırasında görevli personel dışında başkalarının çıkmasını engelleyici tedbirlerin alınmadığını ileri sürerek; davacılardan ... ve ... için 1.000,00'er TL maddi, 100.000,00'er TL manevi tazminatın, diğer davacılar için ise ayrı ayrı 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 19.07.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesi ile maddi tazminat taleplerini davacılardan ... için 91.094,56 TL, ... 286.195,40 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, olayın desteğin dikkatsiz ve tedbirsiz davranışları nedeniyle meydana geldiğini, kazanın meydana geldiği direkte mevzuata aykırı bir durum bulunmadığını, gerekli güvenlik uyarıları ve korkulukların mevcut olduğunu, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 25.10.2021 tarihli bilirkişi raporunda kazanın geçirildiği direkteki korkuluk kısmının projeye aykırı olması nedeniyle davalı şirkete kusur izafe edilmesi gerektiği, yine anne ve babaya da çocuklarına yönelik ihmalleri sebebi tarafların eşit kusurlu olduğu yönünde vicdani kanaat oluştuğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, davacılardan ... için 91.094,56 TL maddi ve 50.000,000 TL manevi tazminat ... için 286.195,40 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi, diğer davacılar için 15.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinde işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; Mahkemece hükmedilen manevi tazminatın tatmin edici olmadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı vekili; davalı şirketin kusurunun bulunmadığını, olayın desteğin anne ve babası olan davacıların bakım ve gözetim yükümlülüğünü yerine getirmemelerinden kaynaklandığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacılar vekili; manevi tazminatın tatmin edici olmayıp az olduğunu, maddi tazminatın ise güncellenmesi gerektiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucu desteğin ölümü nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56 ve 71 inci maddeleri,

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 5 ve 27 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, zarar görenin kusuru nedeniyle illiyet bağının kesildiğine ilişkin bir tespitin bulunmamasına, hükme esas alınan kusur ve tazminat raporlarının denetime elverişli olmasına ve hükmedilen manevi tazminatın hakkaniyete uygun olduğunun anlaşılmasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6994, Karar No: 2011/6396, Tarih: 29.11.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/6994 E.  ,  2011/6396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12.10.2010 gün ve 845/688 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... ve ... ile davalılar ... ve müşterekleri taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, satın alma yoluyla zilyetlikten davalılar murisi ... adına tapuda kayıtlı bulunan 144 ada 9 parsel sayılı taşınmazın tahminen 400-500 m2 yüzölçümündeki kısmının tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ...,...,...,... ve ...; davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Davalılar ...,...,...,...,... ve ...; imzalı beyanlarıyla davayı kabul etmişlerdir.

Davalı ..., davaya bir cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne ve 144 ada 9 parselin tapu kaydının iptaliyle Fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen 26.09.2010 tarihli krokide A harfiyle gösterilen 234,03 m2 ve B harfiyle gösterilen 248,77 m2 taşınmaz bölümlerinin bu parselden ifraz edilerek davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, geri kalan ve krokide C harfiyle gösterilen 5069,05 m2 taşinmazın tespit gibi tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, süresi içerisinde davalılar ..., ..., ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından dava konusu 144 ada 9 parsele ait kadastro tutanağının; 13.06.2002 gün ve 2 nolu tapu kaydının taşınmazı tamamen kapsadığı ve kayıt maliki ...'ün zilyetliğinde bulunduğu görüşünden hareketle 25.04.2007 tarihinde, 5551,83 m2 yüzölçümünde ve "Tek Katlı Betonarme Ev, Kerpiç Ev ve Tarla" niteliğinde ... adına tespit edilmiş ve itiraz edilmeden kadastro tespitinin 24.07.2007 tarihinde kesinleşmesi üzerine davalılar murisi ... adına tapu kaydının oluştuğu anlaşılmaktadır.

Dosya arasında bulunan mirasçılık belgesine göre, tapu maliki ...03.05.2008 tarihinde ölmüş mirasçı olarak davalıları bırakmıştır.

Dava konusu parsele kadastro çalışmaları sırasında uygulanan 13.06.2002 gün ve 2 sıra nolu tapu kaydının ilk tesis tarihli geldi kaydı 15.08.1985 tarih ve 6 sıra numaralı tapu kaydı olup; hükmen tescil yoluyla 1/2'şer hisse ile ... ve ...adlarına kayıtlıdır.

Davacı vekili, 07.12.1999 satış senedine dayanmaktadır. Satış tarihi itibarı ile taşınmaz tapuda kayıtlıdır. Tapuda kayıtlı bulunan bir taşınmazın haricen satışı kanunun açıkça izin verdiği istisnai haller dışında (TMK.nun 713/2, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B-b) kural olarak TMK.nun 706, Borçlar Kanununun 213, 2644 sayılı Tapu Kanununun 26, Noterlik Kanununun 60/3 ve 89. maddeleri gereğince resmi şekilde yapılmadıkça hukuki sonuç doğurmaz. Böyle bir satış haricen satın ve devralan kişiye herhangi bir hak bahşetmez.

Öte yandan, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B-b maddesinin uygulanabilmesi için, kadastro tespitinin yapıldığı tarihten geriye doğru en az on yıl önce dava konusu tapulu taşınmazın haricen satın alınmış bulunması ve harici satışın yapıldığı tarih ile tespitin yapıldığı tarih arasında geçmesi gereken on yıllık süre içinde harici satışın da bozulmamış olması gerekir.

Mahkemece yapılması gereken iş: dava konusu 144 ada 9 parsele kadastro çalışmaları sırasında uygulanan 13.06.2002 gün ve 2 sıra sayılı tapu kaydının ilk tesis tarihli geldi kaydı olan 15.08.1985 tarih ve 6 sıra numaralı tapu kaydının oluşumuna esas hükmen tescil dosyasının bulunduğu yerden getirtilerek dosya arasına konulması, yerel ve teknik bilirkişiler aracılığıyla dayanak tapu kayıtlarının mahallinde uygulanması, dava konusu taşınmazın dayanak tapu kaydı kapsamında kalıp kalmadığının araştırılması, davacı vekili ayrıca alıcısı ... ve satıcısı ... olan 10 Eylül 1980 tarihli satış senedine de dayandığına göre, satış senetlerinin de usulüne uygun olarak mahallinde uygulanması, yerel bilirkişi ve tanıklardan satış tarihinin kesin olarak sorulup belirlenmesi, satış tarihinde dava konusu taşınmaz davalılar murisi adına tapuda kayıtlı ise, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B-b maddesi çerçevesinde çözüme kavuşturulması ve bu maddedeki koşulların oluşup oluşmadığının belirlenmesi gerekir. Mahkemece, anılan kanun maddesi çerçevesinde taraf delilleri tartışılıp değerlendirilerek istek hakkında bir karar verilmesi gerekirken bu konu göz ardı edilerek dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçelerle iptal ve tescil davasının kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de; kazanma koşulları oluştuğu takdirde iptal ve tescile karar verilebilmesi için dava konusu taşınmaz bölümünün ana parselden ayrılmasının mümkün olması gerekir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 15. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, ayırmayı gerektiren taksimlerde ayırma tarihindeki imar mevzuatı dikkate alınır. İmara ilişkin anılan kanunun hükümleri emredici nitelikte olup göz önünde tutulması gerekir. Bu durumda, 3194 sayılı İmar Kanununun 15.maddesi ve Plansız Alanlar Hakkındaki Yönetmeliğin 62. maddesi uyarınca dava konusu taşınmaz bölümlerinin ifrazının mümkün olup olmadığı köylerde İl Çevre ve Şehircilik Müdürlüğünden, belediye sınırları içerisinde ise ilgili Belediye Başkanlığından sorularak belirlenmesi, ifrazının mümkün olmaması halinde ise 3402 sayılı Kanunun 15/2. maddesi hükmünün göz önünde tutulması, ondan sonra elde edilecek sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçeler nedeniyle davalılar ..., ..., ..., ... ve ...'nın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve istekleri halinde 17,15 TL peşin harcın temyiz eden davalılar ... ve ...'ya ve 71,60 TL peşin harcın da davalılar ... ve müştereklerine iadesine 29.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7435, Karar No: 2010/812, Tarih: 28.01.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/7435 E.  ,  2010/812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edirne Sulh 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yedieminlik, özel hukuka ilişkin bir hukuksal kurum olmakla birlikte, yediemin yasal yükümlülüklerine aykırı davranmasının yasa tarafından yaptırıma bağlandığı hallerde Ceza Hukukun da ilgilendirmektedir. 5237 sayılı TCY.nın 289.maddesinde, muhafaza görevini kötüye kullanma başlığı altında; "muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya herhangi bir nedenle el konulmuş mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma" eyleminin cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve hukuka aykırılık öğesinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yeri ile hak ve yükümlülüklerinin incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta Borçlar Yasasının 463-482.maddelerinde düzenlenen "vedia sözleşmesinin" bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr.Ejder ..., Yedieminlik T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.1, s.7; Prof Dr.Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV.İstanbul 2001, s.4294; Prof. Dr. ... ..., Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s.770). Vedia (saklama/emanet) sözleşmesi doktrinde, "saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir" biçiminde tanımlanmaktadır. (ProfDr.... Zevkliler, Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, Ankara 2002, s.385; Doç.Dr. ... Tiftik, Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, Ankara 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan "Yediemine tevdi" başlığı altındaki 471.maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin "müstevdie/saklayana" veya yediadile" tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd. Maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan "ardiye/depo sözleşmesi" düzenlenmiştir.

Borçlar Yasası dışında, yedieminliği öngören 1086 sayılı Hukuk Yargılama Yasasının 101; 2004 sayılı İcra İflas Yasasının 26,88,273;358;6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasanın 82, 83.maddeleri gibi çeşitli Yasalarda da yedieminlik ilişkisi veya bu nitelikte muhafaza yükümlülüğü doğuran düzenlemeler yer almaktadır. Belirtilen düzenlemelerde bir nevi kamusal ilişkinin de kurulması dolayısıyla doktrinde Borçlar Yasasında düzenlenen "akdi" yedieminlikten farkını ifade etmek üzere "kamu hukuku ilişkileri doğuran yedieminlik" adı da verilmektedir (Dr.Haluk Eruygur, Yedieminlik, Ankara 2008, s.68). Fakat, açıklanan yasa hükümlerinde de muhafaza yükümlülüğünün bir yasal zorunluluk olmayıp, hukuksal ilişkinin özgür iradeyle kurulması karşısında, bunların da akdi bir ilişki olduğu inkar edilemeyecektir. Bu nedenle, adı geçen yasalarda açıkça düzenlenmeyen hususlarda, hukuksal kurumun temelini oluşturan vedia sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerekli bulunmaktadır.

Borçlar Yasasına göre vedia sözleşmesi uyarınca taşınır malın muhafazası için malı veren kişi (muhafaza ettiren); sözleşmenin icrası nedeniyle ilgili olan bütün masrafları ve meydana gelen zararı ödemek borcu altındadır (BK.M.464). Buna karşın, vedia sözleşmesi nedeniyle saklama yükümlüsü olan kişi (muhafaza eden); muhafaza edilmesi için teslim edilen taşınırı kullanmama, malı güvenli bir yerde muhafaza etme ve teslim eden tarafından istenildiğinde geri verme ile borçludur(BK.M.465-467).Malı saklatan kişi, sözleşmede bir süre öngörülse dahi, her zaman malın iadesini isteme hakkına sahip olduğu gibi, saklama borçlusu olan kişi de istenildiği her an, malı teslim etmekle yükümlüdür(BK.M.466/1). Bu yükümlülük gereği muhafaza görevlisinin, ilk kez talep edildiğinde malı aldığı zamandaki gibi (varsa semeresi ile birlikte) iade etmesi zorunludur (Doç.Dr.... Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.47,52).

Vedia sözleşmesi uyarınca saklama ile yükümlü olan kişinin iade borcunu yerine getireceği yer, Kanunun "iade mahalli" başlıklı 468.maddesinde "vedia hıfzedilmesi lazım gelen yerde iade olunur ve iade masrafıyla iade zamanındaki hasar, mudia aittir" biçiminde düzenlenmiş ve bu konuda, "malın saklanması gereken yerde iade edileceği" kuralı kabul edilmiştir. Bu düzenleme dolayısıyla muhafaza edenin malı götürüp teslim etme yükümlülüğü bulunmadığından, malın muhafazası amacıyla teslim eden kişi, iadesini istediği malı, muhafaza edilen yerden teslim alacaktır (Doç.Dr.... Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.52). Bu bakımdan yasa uyarınca, muhafaza ile yükümlü olan kişinin malın iade edilmesi için, malı başka bir yere götürme, nakletme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu nedenle ancak, teslim edenin muhafaza edenin adresine başvurarak iadeyi istemesine karşın, yediemininin iade etmemesi durumunda yükümlülüğüne aykırı davrandığı söylenebilecektir. Vedia sözleşmesine ilişkin genel düzenlemelerin istisnasını oluşturan başka bir yasal hüküm bulunmadığı takdirde, malın muhafazasını üstlenen kişinin, iade yükümlülüğünün, muhafaza ettiği yerde olduğu kabul edilmelidir. Bu konuda 2004 sayılı İİY.nın 88 ve 358.maddeleri ile 6183 sayılı Yasanın 82,83.maddelerinde de, hacizli malın muhafaza amacıyla kendisine bırakıldığı kişinin, malların icra dairesinden istendiği anda önceki durumuyla iade ile yükümlü olduğu belirtilmekle birlikte, iadenin şekli ve yeri hakkında bir düzenleme yapılmadığından bu konuda genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir. Esasen, bu konuda vedia sözleşmesi hükümlerine başvurulmasa dahi, yasada olmayan bir yükümlülüğün yediemine yükletilmesi olanaklı bulunmayıp, aksi yorumun benimsenmesi TCY.nın 2.maddesinde belirtilen "kanunilik ilkesine" aykırılık oluşturacaktır.

Açıklanan yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza altına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz ise de, sanığın hacizli malı başkasına verme, ortadan kaldırma, satma, rehnetme veya adresine gelinip istenildiğinde teslim etmeme gibi TCY.nın 289/1.maddesinde öngörülen teslim amacı dışında tasarrufta bulunması durumunda, suçun oluşacağı gözetilerek söz konusu hacizli televizyonu teslim edilen adreste usulüne uygun olarak muhafaza edip etmediğinin araştırılması ve muhafaza ettiğinin belirlenmesi halinde beraatine, tersi durumda ise, hükümlülüğüne karar verilmesi gerekirken, iddianame ile muhafaza görevini kötüye kullanmaktan açılan davanın belirtilen hususları da kapsadığı düşünülmeksizin, yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı ve Türk Telekom A.Ş. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3559, Karar No: 2019/9225, Tarih: 27.12.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/3559 E.  ,  2019/9225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : OSMANİYE 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

26/03/2015 tarihinde sanığın yüzüne karşı açıklanan hükmün, bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 03/04/2015 tarihinde, sanık tarafından temyiz edildiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca temyiz isteğinin REDDİNE, 27/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.