muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14507, Karar No: 2023/19301, Tarih: 12.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14507 E.  ,  2023/19301 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/464 E., 2023/857 K.

DAVA TARİHİ : 13.12.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 50. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/739 E., 2022/225 K.

Taraflar arasındaki arabuluculuk tutanağının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Bakırköy 35. İş Mahkemesinin 2021/1221 Esas sayılı dosyası ile görülmekte olan ve huzurdaki davada davacı konumunda olan müvekkilinin, davalı konumunda olduğu ve aleyhine işçilik alacaklarına yönelik olarak ikame edilen davada, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi gereğince dava şartı arabuluculuğa başvurulduğunu, müvekkili Şirketin ilk oturuma davet tebligatının bila tebliğ iade edildiğini, müvekkilinin adresinin 12.02.2020 tarihli Ticaret Sicili Gazetesi'nden de görüleceği üzere değiştirilerek tescil ve ilan edildiğini, arabulucuların her türlü iletişim vasıtasını kullanarak daveti gerçekleştirmesi gerekirken iadeli taahhütlü postanın bila tebliğ iade olması sonrasında iletişim noktasında başkaca hiçbir yol izlenmediğini, müvekkilinin ilk oturumdan haberdar olmaması sebebiyle katılım sağlayamadığını, 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun 18/A maddesinin on birinci fıkrası gereğince mazeretsiz olarak ilk oturuma katılmayan tarafın haklı çıksa dahi yargılama giderlerinden sorumlu olması tehlikesi ile karşılaşacağını; ayrıca müvekkiline arabuluculuk aşaması ile ilgili geçerli bir bilgilendirme yapılmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 27 nci maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiğini ileri sürerek arabuluculuk tutanağının hükümsüzlüğünün tespiti ile iptaline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; arabuluculuk görüşmeleri adına, davet mektubunun gönderimi için herhangi bir usul şartı bulunmadığını, arabulucu tarafından iadeli taahhütlü posta gönderilmiş olup alınan yanıtta davalı Şirketin bu meskenden taşındığının belirtildiğini; ayrıca telefonla iletişim de sağlanamadığını ve bu durumların tutanakta arabulucu tarafından açıkça belirtilmiş olduğunu, müvekkilinin arabuluculuk anlaşamama son tutanağı doğrultusunda ikame ettiği Bakırköy 35. İş Mahkemesinin 2021/1221 Esas sayılı dosyasının davalıları olan 4 Şirket arasındaki organik bağın bilindiğini, davacının tamamen kötüniyetli olduğunu, davacı yanın tek amacının işçilik alacakları konulu davanın dava şartı olarak başvurulan arabuluculuk prosedürünün iptalini isteyerek sonuca gitmekte olan haklı davalarını sürüncemede bırakmak ve katlanacakları olumsuz sonuçları bertaraf etmek olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; arabulucu tarafından yapılacak davetin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine tâbi olmadığını, arabulucunun kural olarak büro tarafından kendisine verilen iletişim bilgilerini esas alacağını, taraflara ulaşmak ve tarafları toplantıya davet etmenin arabulucunun sorumluluğunda olduğunu, işçiye yükletilebilecek bir kusurun varlığından söz edilemeyeceğini; zira işçinin de dava açmadan önce kanun hükmüne uygun olarak arabulucuya başvurduğunu ve sürecin sonlanmasını beklemek suretiyle yükümlülüğünü yerine getirdiğini, arabulucunun taraflara ulaşma ve toplantıya davet etme sorumluluğunu usulünce yerine getirmeden arabuluculuk sürecini sonlandırması ihtimalinde arabulucuya başvurulmuş olma dava şartının gerçekleşmediğinin söylenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkili Şirketin gerçek adresine usulüne uygun çıkarılan herhangi bir tebligatın mevcut olmadığı sabit olup usulüne uygun şekilde arabuluculuk başvurusu olmadığından bahisle arabuluculuk dava şartının gerçekleştiğinden bahsedilemeyeceğini, davalının kusuru ile davacı müvekkili Şirketin eski adresinin arabulucu ile paylaşılmasının hukuki sonuçlarının davacı müvekkiline yükletilmesinin hukuk ve hakkaniyet kurallarına aykırı olduğunu, arabuluculuk sürecinden hiçbir şekilde haberdar olamayan ve hukuki dinlenilme hakkı ağır bir şekilde zedelenen müvekkili Şirketin mağduriyetinin yanında işçi lehine yorum ilkesi ile arabuluculuk tutanaklarının geçerli olduğu sonucuna varılmasının hakkaniyet ile bağdaşmadığını, davalı işçinin müvekkili Şirketin bünyesinde uzunca süre çalıştığını ve müvekkili Şirketin yıllardır aynı adreste mukim olduğu sabit olup bir çalışanın senelerdir çalıştığı işyerinin nerede mukim olduğunu bilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bakırköy 35. İş Mahkemesinin 2021/1221 Esas sayılı dosyası ile görülmekte olan ve huzurda bulunan davanın davacısı konumundaki Şirketin davalı işveren konumunda olduğu işçilik alacaklarına yönelik olarak ikame edilen dava bulunduğu, söz konusu davada davalı tarafından 7036 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesindeki hüküm gereği zorunlu arabuluculuğa başvurulduğu, eldeki davada da zorunlu arabuluculuk tutanağının iptalinin talep edildiği somut uyuşmazlıkta 2020/16021 dosya başvuru numaralı ve 2020/242887 arabuluculuk büro numaralı arabuluculuk görüşmesine ait arabuluculuk tutanaklarının iptali talep edilmekte ise de Bakırköy 35. İş Mahkemesinin 2021/1221 Esas sayılı dosyası ile görülmekte olan alacak davasında arabuluculuk dava şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin ön sorun olarak değerlendirileceği; bu itibarla davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davacı tarafın yerinde bulunmayan istinaf itirazlarının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz başvurusunda; istinaf başvurusundaki sebepleri tekrar etmiş ve her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince davacı Şirketin davayı açmakta hukuki yararı olmadığı ileri sürülse dahi somut olayda müvekkili Şirketin hukuki dinlenilme ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini bu nedenle esaslı bir hataya düşüldüğünü, müvekkili Şirketin doğru adresine çıkarılmış usulüne uygun bir tebligat bulunmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava şartı arabuluculuk kapsamında düzenlenen dava konusu anlaşmama tutanağının iptaline yönelik dava açılmasında davacının hukuki yararının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (h) alt bendi, 163 üncü ve 164 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6694, Karar No: 2012/8937, Tarih: 08.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6694 E.  ,  2012/8937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 14.12.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 02.02.2012 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0226 Esas, 2012/880 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44.

maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 14/12/2011 tarih ve 2011/7546 Esas, 2011/8935 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması ve en önemlisi de borçlu hakkındaki icra takibinin kesinleşmesi gerekmekte olup, somut olayda, ödeme emrinin Tebligat Kanununun 12. maddesi uyarınca borçlu şirketin selahiyetli mümessilleri yerine borçlu şirket vekiline avukatlık yazıhanesinde yapılan tebligatın usulüne uygun olup olmadığı ve buna göre de takibin şikayetten önce kesinleşip kesinleşmediği denetlenmeden ve ayrıca .../... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 20/08/2010 tarih ve 13767 sayılı yazısında borçlu şirketin 2008/12 döneminden sonra beyanname vermediğinin bildirilmesi nedeniyle vergi dairesi müdürlüğüne yeniden yazı yazılarak re'sen terk işlemlerinin bitip bitmediği sorulmadan ve bittiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10142, Karar No: 2013/12454, Tarih: 13.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10142 E.  ,  2013/12454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

... Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

2) ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/156 esas, 2012/226 karar sayılı kararının kesinleşme şerhli örneğinin dosya arasına alınmasından,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15798, Karar No: 2024/1842, Tarih: 22.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/15798 E.  ,  2024/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/185 E., 2022/382 K.

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; isnat edilen suçtan asla menfaat elde etmemesi ve bu işin suç olduğunu öğrendiğinde bir daha dükkanına suça konu ürünlerden koymaması nedenleriyle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, sanığa ait kitabevinde bandrol yükümlülüğüne aykırı kitap satışı yapıldığının tespiti üzerine alınan arama kararına istinaden yapılan aramada, bilirkişi raporuna göre bandrolsüz ve kopya olup, ikinci el ürün niteliğinde olmayan 180 adet kitap ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 71 inci maddesinin birinci fıkrası, 81 inci maddesinin dördüncü ve onüçüncü fıkraları, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında, hurdacılardan topladığı kitapları iş yerinde sattığını ve suç olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

Sanığa ait iş yerinde 180 adet bandrolsüz kitap ele geçirilmesinden ibaret somut olayda, sanığın savunmasının aksine, suça konu ürünlerin ikinci el niteliğinde bulunmadığına ilişkin bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, Dairemizin bozma ilâmının gereği de yerine getirilmek suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi aracılığıyla 5846 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suça konu bandrolsüz ürünlerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği müsaderesine karar verilmesi gerekirken 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi gereği müsaderesine karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suça konu bandrolsüz ürünlerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği müsaderesine karar verilmesi gerekirken 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi gereği müsaderesine karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün müsadereye ilişkin paragrafında yer alan “54. maddesi" ibaresi çıkartılarak yerine “54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15177, Karar No: 2021/11910, Tarih: 06.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/15177 E.  ,  2021/11910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Suça konu eşyanın, 5237 sayılı TCK’nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken TCK’nun 54/1. maddesi gereğince yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8133, Karar No: 2019/5766, Tarih: 07.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8133 E.  ,  2019/5766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 53/6, 63.maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki yolcu minibüsü ile gece 20.30 sıralarında seyir halinde iken, emniyet şeridinde yakıtı bittiği için dörtlülerini yakarak park halinde bekleyen aracının arkasında ayakta duran ölene, tam kusurlu olarak çarptığı olayda, tayin edilen ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede ceza miktarı yönünden bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, ölenin kusurlu olduğuna, katılan vekilinin ise bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde, 3 aydan az ve 3 yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınabileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın sürücü belgesinin üst hadde yakın 2 yıl 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA 07.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.