muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/278, Karar No: 2023/4350, Tarih: 19.06.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme yapıldığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile mağdurun resmi nikahlı evli oldukları, olay tarihinden önce aralarında sanığın kardeşlerine maddi yardımda bulunması nedeniyle huzursuzluk bulunduğu olay günü sanık ile mağdur arasında sabah saatlerinde tartışma çıktığı, tartışmanın büyümesi ile birlikte sanığın mağdura av tüfeği ile bir el ateş ederek mağduru yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Mağdur ve olaya ilişkin bilgisi ve görgüsü bulunan tanık beyanlarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

4. Mağdur hakkında tanzim olunan adli muayene raporlarında yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığı, vücuttaki kemik kırıklarının hayat

fonksiyonlarına etkisinin orta (2) derecede bulunduğu, sol eldeki sinir yaralanması sonucu gelişen fonksiyonel kaybın organlardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğu bildirilmiştir.

5. Olay yeri inceleme raporu, olay yeri basit krokisi, uzmanlık raporları, tutanakların dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın eşi olan mağduru silahla ve kemik kırığı oluşturacak ve sol elde işlev kaybına sebep olacak şekilde kasten yaraladığı olayda; Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 05.12.2016 tarihli ve 2016/5953 Esas, 2016/19988 Karar sayılı ilamı ile temel ceza tayin edilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmesi nedeniyle bozulmasına karar verildiği, Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen temel cezanın alt sınırdan belirlendiği hukuka aykırı bulunmuşsa da temyiz edenin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca sanığın 1 yıl 6 ay hapis cezasından iki kat artırım yapılırken 3 yıl 18 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde 2 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuşsa da, söz konusu aykırılığın sonuç ceza miktarına etki etmeyeceği ve temyiz edenin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, mağdur ve sanığın olayın oluşumuna ilişkin çelişkili ve hayatın olağan akışına uymayan beyanları, tanık anlatımları ve dosyada bulunan deliller birlikte değerlendirildiğinde eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Derik Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2022 tarihli ve 2017/5 Esas, 2022/310 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan

sair hususlar yönünden eleştiri nedenleri dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2219, Karar No: 2025/3718, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2219 E.  ,  2025/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2821 E., 2024/3285 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 65. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/7 E., 2024/274 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili sendika üyesi davacının davalı Bakanlığa bağlı İstanbul Tersane Komutanlığı işyerinde elektronikçi iş ve meslek kolunda çalıştığını, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat Veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik'in (Yönetmelik) "7,5 saat çalışabilecek işler" başlıklı 4. maddesine aykırı olarak günde 7,5 saat çalışması gerekirken, 8,5 saat çalıştırıldığını, ara dinlenme süresinin düşümüyle günlük çalışma süresinin sekiz saat olduğunu ve davacının günlük yarım saat fazla çalışması olduğunu ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, davacının maruz kaldığı lehim malzemesinin kurşun ve kalay bileşenlerinden oluştuğunu, ölçüm yapıldığı esnada tehlikeli ortam bulunmasa dahi konuya ilişkin emsal içtihatlar gereği davacının daima çalışma ortamının tehlike sınırları içinde bulunduğunun kabulünün gerektiğini, 2011 ve 2015 yıllarında yapılan ölçüme dair tablolarının sunulduğunu, kan değerlerinde kurşuna rastlanan işçilerin sonuçlarının sunulduğunu, işçinin iş yapmaktan kaçınma hakkının dahi bulunduğunu, işyerinde yürürlükte bulunan dönem toplu iş sözleşmelerinin 25. ve 33. maddelerinde fazla çalışma ücretlerinin %80 zamlı ücret üzerinden ödeneceğinin hükme bağlandığını, konuya ilişkin emsal içtihatlarda Yönetmelik gereği günlük 7,5 saat çalışma ile sınırlandırılan işlerde günlük 7,5 saatin aşılması hâlinde yapılan çalışmaların fazla çalışma olarak nitelendirilmesi gerektiğini, toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre günlük 7,5 saati aşan çalışmaların %80 zamlı ücret üzerinden ödenmesi gerektiğini, yine davalı işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 52. maddesine göre, Yönetmelik gereği günlük 7,5 saat veya daha az çalışması gereken işlere fiilî çalışma sürelerine %14 oranında kısa çalışma primi ödeneceğinin düzenlendiğini ancak davacıya kapsamda olmasına rağmen kısa çalışma priminin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını ve zamanaşımı def'inde bulunduklarını, işçinin Yönetmelik kapsamında olabilmesi için fiilen yapılan işlerin değerlendirilmesi gerektiğini, iddia olunduğu gibi anılan yıllarda ölçüm sonuçlarının yüksek çıkmayıp aksine normal ve kabul edilebilir seviyelerde olduğunu elektronikçi meslek koduyla kart onarım atölyesinde çalışan davacının ayda en fazla iki saat lehim faaliyeti olduğunu ve fiilen lehim işinde görev yapmadığını, Yönetmelik'e göre çalışan işçilere fazla mesai yaptırılamayacağını, bu sebeple 7,5 saati aşan çalışmaların fazla çalışma kabul edilerek ücretinin %80 zamlı ödenmesinin mevzuata da uygun olmadığını, müvekkili İdarenin uygulamalarının mevzuata uygun olduğunu ve aksi yöndeki iddiaların gerçeği yansıtmadığını ve davacı talebinin de toplu iş sözleşmesinin 25. maddesine aykırı olduğunu, zira Yönetmelik kapsamı dışında çalışan işçiler için mesai süresinin günlük 8,5 saat, haftada 5 gün ve 42,5 saat olduğunu, işçilere bu çalışmaları karşılığı 45 saat üzerinden ücret ödendiğini, Yönetmelik kapsamındaki işçiler için haftalık çalışma süresinin 37,5 saat olduğunu ve 45 saat üzerinden ücret ödendiğini, davacı lehine %80 zamlı ücret üzerinden fazla çalışma ücreti ödenmesi hâlinde, davacının fiilen çalışmadığı hâlde toplu iş sözleşmesi hükmü gereğince ödenmiş olan ücretinin tekrar ödenmiş olacağını, alacak talebinin haksız ve dayanaksız olduğu gibi hükmolunması istenilen faiz türü ve başlangıç tarihinin de kanuni dayanaktan yoksun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamında keşif icra edilerek alanında uzman bilirkişi heyetinden rapor alındığı, heyet raporuna karşı tarafların itirazlarının değerlendirilmesi amacıyla ek rapor alınarak dosya tekemmül ettirildiği, keşif esnasında yapılan ölçümde, çalışma yaşamı ile ilgili olarak da Meslek Hastalıkları Rehberinde kurşun ölçüm ve analizi ile ilgili bilgiler de verildiği, buna göre kurşunun çalışma ortamında maruziyet sınır değerinin 0,15 mg/m3 (inhale edilebilir aerosol) olarak belirlendiği, Yönetmelik ile belirtilen işlerde, çalışanların sağlık kuralları bakımından, çalışabilecekleri azami çalışma sürelerinin düzenlenmesi amaçlandığı ve 4. maddede kurşunla yapılan ve ancak yedi buçuk saat çalışılabilecek işlerin belirtildiği, burada sıralanan işlerdeki risk boyutu ve maruziyet şekli ile maruziyet durumunun davacı çalışanla aynı olmadığının anlaşıldığı, salt kurşun adının geçiyor olmasından yola çıkılarak riskin mevcudiyetini kabul etmenin işin tıbbi ve teknik yanlarına tamamen kapalı kalmak sonucunu doğuracağını, riskin her zaman işin yapım şekli ve maruziyet şekli ile süresine bağlı olarak kabul edilebilir risk seviyesinde de olabileceği, davacının yaptığı işe Yönetmelik'te belirtilen işler arasında yer verilmediği, tıbbi ve teknik açıdan bakıldığında da Yönetmelik'in 4. maddesinde sıralanan işler kapsamında görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının davacı tarafça istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı işverenin İstanbul Tersanesi Komutanlığına bağlı Muhabere Sistemleri biriminde, elektronikçi olarak görev yaptığı, elektronik haberleşme sisteminin kurulması amaçlı yapılan montaj işi sırasında, bakır kablolarla, lehimle dolaylı da olsa bir temas söz konusu olabilirse de bu muhattabiyet bir maruziyeti gösterecek boyuta ulaşacak mahiyette olmayıp burada kurşunun işlenmesi değil, elektronik parçaların imalatı aşamasında, kurşun içeren lehimle birleştirilmiş dirençler, kondensatörler ve transtör bağlantılarının yapıldığı, kartlarla olan bir anlık temasın sürekli kurşuna dokunma olmayıp temas sırasında da vücutta tutulacak kadar kurşunun vücuda alındığı anlamına gelmediği; davacının görevinin çeşitli ölçü aletleri ve test cihazları ile arıza belirleme, arızalı cihazları söküp yenisini yerine takma, ve onarım gerektirenleri onarım atölyesine intikali ile ilgili prosedürlerin gereğini yapma ve daha önce sökülüp atölyede onarılmış olan cihaz ve kartları yerine takma ve yerinde kontrol ile test işlemlerini sürdürme gibi işlemlerden ibaret olup iki iletken ucunun birleştirilmesi gerektiğinde veya montaj esnasında bir kart üzerindeki bir direncin bağlantı zayıflığı sebebiyle havya ile lehim telinin ısıtılıp birleşme noktasına damlatma gibi bir anlık çok kısa süreli bir işlem olabileceği, yapılan tüm işler içinde saniyeler içinde kalan, etkisi de olmayacak kadar zayıf olması sebebiyle davacının yaptığı işe Yönetmelikte yer verilmediği gibi tıbbi ve teknik açıdan bakıldığında 4. maddede sıralanan işler kapsamında görülmediği gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-b(1) hükmü gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesi için kurşunla lehimleme işlemi yapmasının yeterli olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da müvekkilinin kurşun alışımı tel ile lehimleme işlemi yaptığının kabul edildiğini ve dolayısıyla bilirkişi heyeti tarafından açıkça müvekkilin kurşun ve kalay içeren lehim telleri kullandığının, gerek elle temas gerekse de buharlarıyla kurşun ile muhatabiyeti olduğunun açıkça belirtildiğini buna rağmen kurşun muhattabiyetinin bir maruziyeti gösterecek boyuta ulaşacak mahiyette olmadığı yönündeki mütalaanın bilimsel verilerden uzak ve kabul edilemez olduğunu,

2. Yönetmelik'te insan sağlığı açısından risk teşkil edebilecek işlerin düzenlendiğini ve bu işi yapan işçilerin günde en fazla 7,5 saat çalıştırılabileceğinin hüküm altına alındığını, gürültülü işler ya da tozlu işler gibi birtakım işlerde çalışanların 7,5 saat çalıştırılma kapsamına alınabilmesi için eşik değer belirlenmiş olup bunun dışındaki işleri yapan işçilerin 7,5 saat çalıştırılma kapsamına geçirilebilmesi için sadece Yönetmelik'te belirlenen işi yapmasının yeterli olduğunu,

3. Yönetmelik'in 4. maddesinde "Kurşun levha ve lehimlerin alevle kesilmesi, kurşunlu boyaların alevle yakılması işleriyle levha, tel, boru, akümülatör, şişe kapsülü, yapımı gibi kurşun veya kurşun alaşımıyla çalışılan işler" sağlık bakımından günde en fazla 7,5 saat çalışılacak işler arasında sayılarak örnekleme yoluyla bu şekilde sayılan işler gibi kurşun veya kurşun alaşımıyla çalışan işçilerin de Yönetmelik kapsamında çalıştırılması gerektiğinin açıkça hüküm altına alındığını, kaldı ki lehim metal parçaların tutturulması işlemlerinde kullanılan kalay ve kurşun alaşımlarının genel adı olup lehimleme ise iki veya daha fazla metalin birleştirilmesi işlemi olduğundan lehimleme işlemi yapılırken lehim çubuğu yüksek sıcaklıkta eritilerek birleştirme veya kaynak yapıldığını ve kurşun, kalay, lehim ve diğer metallerin ince tozları devre kartı ve iş istasyonunda kalıntı olarak kalıp, bu tozlar temas yoluyla kolayca vücuda yayılabileceğinden ve ayrıca ağır derecede ısıtılmış devre kartı malzemeleri onarım esnasında yeniden yüksek ısı ile buluşunca oldukça zehirli ve sağlığa ciddi şekilde zararlı buharlar ürettiğinden bu buharların solunması hâlinde solunum yolu ve gözde tahrişe yol açabildiğini, maruz kalınması durumunda göz, yüz, cilt ve solunum sisteminin korunması için uygun kontroller önerildiğinin kullanılan lehim tellerinin güvenlik formlarında dahi yazdığını,

4. Mahkemenin aksi yöndeki değerlendirmesinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olup müvekkilinin kapsamda değerlendirilmesi için riskin mevcudiyetinin yeterli olduğunu, zira ilgili düzenlemede herhangi bir doz/eşik değeri öngörülmediğini,

5. Konuya ilişkin emsal kararlarda aksi yönde değerlendirmelere yer verilerek, lehim işinin sürekli yapılmasının önem arz etmediğinin kabul edildiğini, müvekkilinin ve arkadaşlarının çalıştıkları ortamda sürekli lehim yapan birinin bulunmasından dolayı devamlı olarak lehim dumanının karıştığı havayı soluduklarını,

6. Yönetmelik hükümlerine tamamen aykırı ve boşluk bulunmayan bir hükümde yorum yapılmasının hukukun genel ilkeleri açısından kabul edilebilir olmadığını, görevi gereği gemilerde, atölyede ve dış saha birliklerinde bakım onarım montaj ve benzeri faaliyetlerde bulunan müvekkilinin bu çalışmalar esnasında kart onarım ve kablo eklerinin yapımında işlerin gerekliliğine bağlı olarak belirsiz sürelerde lehimleme işlemi yaptığını,

6. Yönetmelik hükümlerine tamamen aykırı ve boşluk bulunmayan bir hükümde yorum yapılmasının hukukun genel ilkeleri açısından kabul edilebilir olmadığını, görevi gereği gemilerde, atölyede ve dış saha birliklerinde bakım onarım montaj ve benzeri faaliyetlerde bulunan müvekkilinin bu çalışmalar esnasında kart onarım ve kablo eklerinin yapımında işlerin gerekliliğine bağlı olarak belirsiz sürelerde lehimleme işlemi yaptığını,

7. Dosya kapsamında aldırılan bilirkişi raporlarında "ortam havasındaki kurşun ve bileşikleri odaklı ölçümler de alınan değerler de müsaade edilen sınır değerlerin çok çok altında değerler olduğu belirlenmiştir" değerlendirmelerinin yer aldığını ve yapılan ölçümlerde atölye ortamında kurşun bulunduğunun tespit edildiğini, tehlikeli ortam sınırlarını belirleyen değerden kasıt maksimum sınır olmayıp maksimum değerin altındaki ortamın da sonuç itibarıyla tehlikeli ortam olarak kabulünün gerektiğini,

8. Açıkça görüldüğü üzere lehim işinin ne miktarda kurşun içerip içermediğine bakılmaksızın bu işi yapan işçilerin ne kadar kısa süreli olursa olsun günde en fazla 7,5 saat çalıştırılmaları gerektiğini, zira riskin varlığının kapsamda kabul edilebilmek için yeterli olduğunu,

9. Davalı işyerinde elektronikçi olarak çalışan müvekkilinin lehimleme işi yaptığının uyuşmazlık dışı olduğunu,

10. İşin fiilen yapıldığı işyerinde ölçüm sırasında tehlikeli ortam mevcut olmasa bile ölçüm sonrası tehlikeli ortamın kullanılan malzemelerle her zaman olası olduğunu ve müvekkilinin çalışma ortamının tehlike sınırları içinde bulunduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde fiilen yaptığı iş nedeniyle kurşuna maruz kalıp kalmadığı ve bu bağlamda Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği ile toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı hususlarındadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18396, Karar No: 2017/5958, Tarih: 23.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/18396 E.  ,  2017/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen 19/03/2014 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 24/04/2014 havale tarihli dilekçesiyle temyiz eden suça sürüklenen çocuğun süresinde olmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 23.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2215, Karar No: 2013/5651, Tarih: 18.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/2215 E.  ,  2013/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vasiye izin verilmesine ilişkin olarak açılan davada Çal Sulh Hukuk ve Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacının vaseyeti altında bulunan kişinin taşınmazlarının taksimine izin verilmesi istemine ilişkindir.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında yeralan 397. maddesinin 2. fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

Dosya kapsamından, 1955 doğumlu ...'un Çal Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.04.2008 tarih 2007/641 esas 2008/129 karar sayılı ilamı ile kısıtlanarak, ...'ın vesayeti altında bırakıldığı,davanın ise TMK.'nın 462 maddesine göre açılan vasiye izin istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda,davacı vasi olarak atandığına göre, TMK.’nun 397/2 ve 444. maddelerindeki düzenlemeler de gözetilerek 4721 sayılı TMK’nın 2. kitap 3. kısmında yer alan uyuşmazlığın vesayet hükümleri uyarınca Çal Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nın 25. ve 26.) maddeleri gereğince Çal Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3449, Karar No: 2014/13990, Tarih: 09.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3449 E.  ,  2014/13990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4999, Karar No: 2011/7135, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4999 E.  ,  2011/7135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın İİK'nun 337/a maddesi gereğince 3'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekili şikayet dilekçesinde sanıkların İİK'nun 333/a maddesinden dolayı da cezalandırılmalarını talep etmesine rağmen, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş ise de, bu hususun temyiz konusu yapılmadığı gibi, zamanaşımı süresi içerisinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.