muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13636, Karar No: 2014/15744, Tarih: 16.10.2014

Davalı vekili, davanın reddini savunmuş; karşı davasında, müvekkiline ödenmesi gereken maaş alacağı ile 2007, 2008 ve 2009 yıllarına ait kar payı ve KDV iadesinden oluşan toplam 209.400,00 TL alacağın ve 100.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı-karşı davalı vekili, karşı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, karşı davanın süresi içerisinde açılmadığı, buna rağmen usul ekonomisi nedeniyle tefrik kararı verilmediği, hisse devrinin iptali koşullarının oluşmadığı, davalının şirketten çıkarılması için muhik sebeplerin bulunduğu, davalının kar payı talep ettiği yıllarda şirketin kar payı dağıtmayıp karın bedelsiz hisse karşılığında sermayeye eklendiği gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile davalının 6762 sayılı TTK'nın 551/3'ncü maddesi uyarınca şirket ortaklığından çıkarılmasına, asıl davada diğer taleplerin ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkemenin asıl davada bedelsiz olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmayan ve irade fesadı hakkında da bir delil sunulmayan hisse devir sözleşmesinin iptali koşullarının oluşmadığına ve davalı Hikmet'in ortaklıktan çıkarılmasına dair haklı nedenlerin bulunduğuna, birleşen davada ise davalı şirketçe 2006-2009 yılları arasında kar payı dağıtılmaması karşısında, davacının kar payı talep edemeyeceğine dair gerekçelerinde bir isabetsizliğin bulunmamasına göre, asıl davada davacılar-karşı davada davalılar vekilinin tüm ve asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Ancak asıl dava, davalı ortağa yapılan hisse devir sözleşmesinin iptali, bu talep kabul edilmezse davalının bedel ödenmeksizin şirket ortaklığından çıkarılması ile davalıya danışmanlık ve maaş olarak ödenen paraların istirdadı, karşı dava ise, ödenmesi gereken maaş alacağı ile kar payı ve tasfiye payı alacaklarının tahsili istemlerine ilişkindir.

2- Ancak asıl dava, davalı ortağa yapılan hisse devir sözleşmesinin iptali, bu talep kabul edilmezse davalının bedel ödenmeksizin şirket ortaklığından çıkarılması ile davalıya danışmanlık ve maaş olarak ödenen paraların istirdadı, karşı dava ise, ödenmesi gereken maaş alacağı ile kar payı ve tasfiye payı alacaklarının tahsili istemlerine ilişkindir.

Asıl davada davacılar vekilince sunulan dava dilekçesinde, davalıya 1.500 TL maaş bağlandığı kabul edilmiş, mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda da davalı tarafın ortaklık maaşı olarak belirttiği bu ücretin müdürlük ücreti olması gerektiği bildirilmiştir. Mahkemece de asıl davada davalının kendisine ödenen bu bedeller karşılığında yüklendiği edimleri yerine getirmediğinin ispat edilemediği kabul edildiği halde, birleşen davada bu maaşın ortaklığın gereği olduğu, davacı tarafın üyeliğinin ve müdürlük görevine getirilmesine ilişkin işlemin hükümsüz bulunduğu sonucuna varıldığından, bu bedelin tazminine dair talebin reddine karar verilmesinin uygun olacağının değerlendirildiği belirtilmiştir. Oysa mahkemenin bu gerekçesi dosya kapsamına uygun bulunmadığı gibi, irade fesadı hakkında bir delil sunulmayan hisse devir sözleşmesinin iptali koşullarının oluşmadığına ve davalının kendisine ödenen maaş karşılığında yüklendiği edimleri yerine getirmediğinin ispat edilemediğine dair mahkeme kabulleri ile de çelişmektedir. Asıl davada davacılar tarafından davalıya aylık 1.500 TL maaş bağlandığı kabul edildiğine ve davalının bu konudaki edimlerini yerine getirmediği de ispat edilemediğine göre, artık karşı davada davacıya çalıştığı dönemde maaş alacağının ödendiğinin ispatı yükümlülüğü, asıl davada davacılar-karşı davada davalılara düşer.

O halde mahkemece karşı davada davacının müdür olarak çalıştığı sürenin ve bu dönemde hak kazandığı maaş alacağının tespit edilerek, bu meblağın karşı davada davacıya ödenmiş olduğunun ispatı yükümlülüğünün, asıl davada davacılar-karşı davada davalılara düştüğünün kabul edilmesi ve sonucuna göre karşı davadaki maaş alacağı talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamı ile örtüşmeyen ve çelişkili gerekçelere dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Karşı davadaki bir diğer talep de 500.000 TL ödenmiş sermayenin %8'ine isabet eden 40.000 TL ile tasfiye halinde mal varlığından gelecek 10.000 TL'nin tahsili istemlerine ilişkindir. Esasen asıl davada da davalının bedel ödenmeksizin ortaklıktan çıkarılması istenmiş, mahkemece bu talep reddedilmiştir. Ancak mahkemece asıl davadaki anılan talep reddedildiği halde, karşı davadaki bu talep hakkında hiçbir gerekçe gösterilmeden karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, karşı davadaki 500.000 TL ödenmiş sermayenin %8'ine isabet eden 40.000 TL ile tasfiye halinde mal varlığından gelecek 10.000 TL'nin tahsili talebi hakkında hiçbir değerlendirme yapılmadan talebin reddine karar verilmesi de doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, karşı davadaki 500.000 TL ödenmiş sermayenin %8'ine isabet eden 40.000 TL ile tasfiye halinde mal varlığından gelecek 10.000 TL'nin tahsili talebi hakkında hiçbir değerlendirme yapılmadan talebin reddine karar verilmesi de doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davacılar-karşı davada davalılar vekilinin tüm ve asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının asıl davada davalı-karşı davada davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı-karşı davalılardan alınıp, davalı-karşı davacı H.. C..'a verilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 1.019,02 TL harcın temyiz eden davacı-karşı davalılara iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı-karşı davacıya iadesine, 16/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/358, Karar No: 2023/938, Tarih: 20.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/358 E.  ,  2023/938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1559 Esas, 2021/1247 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/620 E., 2019/200 K.

Taraflar arasındaki geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, duruşma istemli olarak davalılar vekili, duruşmasız olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 44.020 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkilinin davalı tarafa para verdiğini; ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek taraflar arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine ve ödenen paranın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süreden davanın reddi gerektiğini, şirkete sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararında 40.000,00 CHF karşılığı TL olarak belirtilmiş ise de davadaki talebin CHF üzerinden karar verilmesine yönelik olduğunu, buna rağmen Mahkemece TL'ye hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu bildirerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve CHF üzerinden hüküm kurulmasını istemiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararında 40.000,00 CHF karşılığı TL olarak belirtilmiş ise de davadaki talebin CHF üzerinden karar verilmesine yönelik olduğunu, buna rağmen Mahkemece TL'ye hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu bildirerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve CHF üzerinden hüküm kurulmasını istemiştir.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, kötü niyetli hareket ederek haksız çıkar sağlamaya çalışanın davacı olduğunu, Mahkemenin açıkça Anayasanın adil yargılanma ve eşitlik ilkesine aykırı davrandığını, Mahkemece haksız fiil hükümlerine göre karar verilmesinin hatalı olduğunu, kararda zamanaşımı ve hak düşürücü süreler yönünden herhangi bir değerlendirme yapılmadığını, yine sadece tahsil hükmü kurulmak suretiyle davacının davalı şirket nezdindeki ortaklığının devamının sağlandığını, bu durumda davacının müvekkili nezdinde bedelsiz ortak olmasına hükmedildiğini, davacınn müvekkili şirkette herhangi bir ortaklığı bulunmayıp dava dilekçesinde belirtildiği üzere ortaklıklarının İsviçre'de kurulu Yimpaş Group A.G. de olduğunu, müvekkili şirketin yöneticileri hakkında bir kısım ortaklar tarafından yapılan şikayetlerde konunun hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiğini ve takipsizlik kararlarının kesinleştiğini, Mahkemece eksik inceleme ile karar verildiğini, müvekkili ...'ın uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir sorumluluğu bulunmadığı gibi taraf sıfatı da bulunmadığını bildirerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanun'larda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (7194 sayılı Kanun) 41 inci maddesi kapsamında olmadığı, yatırılan paranın yüksek faiz getireceği ve istediği her an paranın geri ödeneceği vaadiyle davacıya güven telkin edildiği, davalı şirketin yöneticileri hakkında ceza mahkemelerinde davalar açıldığı, açılan davaların sonucunun uzun bir süreç aldığı gözetildiğinde davacının açmış olduğu davada davalı tarafça zamanaşımı definin ileri sürülmesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesindeki dürüstlük kuralına aykırı olduğu, davalıların haksız fiil hükümlerine göre sorumluluklarının bulunduğu, dava dilekçesinde Türk Lirası talep edildiği için davacının yabancı para cinsinden hüküm kurulmasına yönelik beyanlarının yerinde olmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davada yabancı para cinsinden talepte bulunulmasına rağmen TL üzerinden hüküm kurulmasının hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek ve davalı şirketin 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi kapsamında olduğunu ve anılan düzenlemenin Anayasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (818 sayılı Kanun) 41 inci, 55 inci ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 321 inci ve 336 ncı maddeleri

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu, 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 Esas, 2022/2 Karar sayılı kararı

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekilinin davalı şirket hakkında 7194 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz itirazının reddi gerekir.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun, 22.04.2022 tarih, 2021/7 E. ve 2022/2 K. sayılı kararıyla mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihinin esas alınması gerektiğine karar verilmiştir. İçtihadı birleştirme kararları konularıyla sınırlı, gerekçeleri ile açıklayıcı, aydınlatıcı, yol gösterici, sonuçlarıyla bağlayıcı soyut kararlardır. Bu itibarla off shore alacakların tahsiline ilişkin davalar bakımından verilen işbu içtihadı birleştirme kararının gerekçesi, somut uyuşmazlık bakımından da açıklayıcı ve yol gösterici mahiyette olup zamanaşımı hususunun bu bakış açısı ile değerlendirilmesi elzemdir.

3. Bir hakkın belli bir süre içinde ileri sürülememesi sebebiyle dava yoluyla elde edilebilme imkanının kalmaması veya kanunda öngörülen sürenin geçmesi sonucu bir hakkın kullanılmasının mümkün olmaması zamanaşımı kurumunu ifade etmektedir (Türk Hukuk Kurumu: Türk Hukuk Lügatı, C. I, Ankara 2021, s. 1244). Zamanaşımı, borçluya borcunu ödememe imkanını veren ayrıca alacaklıyı alacağını zamanında istemeye teşvik eden bir kurumdur. Başka bir deyişle zamanaşımı kurumu hukuki güvenlik ilkesinin bir sonucu olarak alacaklıyı alacağını zamanında ileri sürmeye zorlamaktadır. Zira alacaklının alacağını kanunda öngörülen süre içerisinde ileri sürmeyip hareketsiz kalması, alacağın tahsili için ciddi bir iradeye sahip olunmadığı hususunda borçluda bir güven uyandırır.

4. Zamanaşımı bir maddi hukuk kurumu olmadığından borcu sona erdiren değil, var olan bir hakkın talep edilmesini engelleyen bir savunma aracıdır. Bu niteliği itibarıyla da zamanaşımı alacağın varlığını değil, talep edilebilirliğini ortadan kaldırır. Başka bir deyişle kanunun öngördüğü zamanaşımı süresinin dolması, hakkın varlığını sona erdirmemekte fakat dava yoluyla hakkın ileri sürülmesi durumunda borçlunun bir karşı hakka (defi hakkına) dayanarak ileri sürülen hakkı sürekli olarak engellemesi söz konusu olmaktadır. Borçlu, zamanaşımı defini ileri sürerek alacak hakkı zamanaşımına uğradığı için edimi ifa etme zorunda olmadığını ifade etmektedir. Bununla birlikte eğer davalı zamanaşımı defini ileri sürmezse hakim bu durumu resen nazara alamayacak ve şartlar mevcutsa alacağa hükmedebilecektir. Ancak zamanaşımı defini ileri süren tarafın bu hakkını dürüstlük kuralına aykırı olacak şekilde kullanmaması gerekir. Aksi halde hakkın kötüye kullanılması sözkonusu olur. Başka bir deyişle borçlunun zamanaşımı defini ileri sürmesi dürüstlük kuralına aykırı olmadığı sürece hakkın kötüye kullanılması yasağı gündeme gelmez (Akyol, Şener: Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı, İstanbul 2006, s. 65).

5. Zamanaşımı süreleri genel olarak yalnızca alacak hakları için öngörülmüş olup bu hakların zamanaşımı sürelerine tabi tutulmasının çeşitli nedenleri bulunmaktadır. Özellikle uzun yıllar boyunca talep edilmemiş olan alacak hakkının ya elde edilmiş ya da ifa dışındaki bir nedenle sona ermiş olması, uzun yıllar boyu ifanın kanıtı olan belgeleri saklamasının borçludan beklenemeyecek olması, ifa talebiyle karşılaşan borçlunun borcunu ifa etmiş olsa bile ifayı ispat etmesinin neredeyse olanaksız olması ve bu durumda borçlunun hukuken korunmasının gerekmesi, hukuk düzeninin istikrar kazanmış durum ve ilişkilere dokunmak istememesi, hukuki güvenlik ilkesi ve geçmişte kalan olaylardan dolayı uyuşmazlığın sürdürülmesinde kamu yararı bulunmaması bu nedenler arasında yer almaktadır (Erdem, Mehmet: Özel Hukukta Zamanaşımı, İstanbul 2010. s. 16.)

6. 818 sayılı Kanun, 11.01.2011 tarihinde kabul edilen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 647 nci maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 6098 sayılı Kanun ise 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5 inci maddesinin birinci fıkrası; “Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri, eski kanım hükümlerine tabi olmaya devam eder. Ancak, bu sürelerin henüz dolmamış kısmı, Türk Borçlar Kanununda öngörülen süreden uzun ise, yürürlüğünden haşlayarak Türk Borçlar Kanununda öngörülen sürenin geçmesiyle, hak düşürücü süre veya zamanaşımı süresi dolmuş olur” hükmünü haizdir. Buna göre 818 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Haksız fiilden doğan tazminat davasının tabi olduğu zamanaşımı süreleri ve başlangıçları 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde genel zamanaşımı hükümlerinden ayrı olarak düzenlenmiştir. Zamanaşımı sürelerinin ve başlangıçlarının düzenlendiği 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ilk iki fıkrası; “Zarar ve ziyan yahut manevi zarar namiyle nakdi bir meblağ tediyesine müteallik dava, mutazam olan tarafın zarara ve failine ıttıla tarihinden itibaren bir sene ve her halde zararı müstelzim fiilin vukuundan itibaren on sene mürurundan sonra istima olunmaz. Şu kadar ki zarar ve ziyan davası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsi davaya da o müruru zaman tatbik olunur.” şeklinde düzenleme içermektedir.

7. Görüldüğü üzere 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinde haksız fiillerle ilgili olarak üç farklı zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Bunlardan ilki zarar görenin zararı ve faili (sorumlu kişiyi) öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık zamanaşımı süresidir. Bir yıllık sürenin işlemeye başlaması açısından “öğrenme” ölçütü esas alınmış, bu ölçüt hem  zarar hem de fail açısından aranmıştır. Bu nedenle bir yıllık zamanaşımı süresi bu iki  husustan hangisi daha sonra öğrenilmişse o hususun öğrenilme tarihinden itibaren işlemeye başlar. Başka bir deyişle bu iki hususun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup sadece birinin öğrenilmesi zamanaşımı süresinin işlemeye başlaması için yeterli olmamaktadır. Bir yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı öğrenme gibi subjektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “nispi zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. Öte yandan bir yıllık sürenin başlaması bakımından zararın öğrenilmiş sayılması için zararın varlığını, niteliğini ve temel unsurlarını belirleyecek bilgilerin dava açacak derecede öğrenilmiş olması yeterlidir.

8. 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden ikincisi ise bir yıllık nispi zamanaşımı süresini, herhalde zarar verici fiilin gerçekleştiği (vuku bulduğu) tarihten itibaren on yıl ile sınırlandıran on yıllık zamanaşımı süresidir. On yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı objektif nitelikte olan zarar verici fiilin gerçekleştiği tarihtir. Bununla birlikte eğer zarar verici fiil süregelen bir nitelik taşıyorsa on yıllık zamanaşımı süresinin de fiilin tamamlandığı tarihten itibaren işlemeye başlaması gerekir. On yıllık zamanaşımı sürenin başlangıcı haksız fiilin gerçekleştiği (veya tamamlandığı) tarih gibi objektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “mutlak zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. On yıl içinde zarar ve sorumlu kişi öğrenilemediği için bir yıllık zamanaşımı süresi işlemeye başlamamış olsa dahi haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren on yıl geçmişse tazminat davası açma hakkı zamanaşımına uğrar. Buna karşılık on yıllık süre içinde zararın ve failin öğrenilmesinden itibaren bir yıllık süre dolmuşsa artık azami nitelikteki on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin bir önemi kalmaz, bir yıllık süre dolduğunda zamanaşımı gerçekleşmiş olur. (Havutçu, Ayşe: Haksız Fiil Sorumluluğunda Zamanaşımı Sürelerinin Başlangıcı, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, C.12, s. 58.)

9. Görüldüğü üzere bir yıllık zamanaşımı süresi ile on yıllık zamanaşımı süresi arasındaki en önemli fark sürelerin başlama anlarıdır. Bir yıllık zamanaşımı süresi zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlarken on yıllık zamanaşımı süresi zararın ve  failin öğrenilip öğrenilmediğine bakılmaksızın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işlemeye başlamaktadır. Zararın sonradan meydana gelmesi de sürenin işlemeye başladığı anı değiştirmemektedir.

10. 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden bir diğeri ise ceza davası zamanaşımı süresidir. Buna göre cezayı gerektiren haksız fiiller bakımından ceza kanunlarında daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörülmüşse tazminat talepleri için de bu zamanaşımının uygulanması gerekmektedir. Ancak haksız fiillere ceza kanunlarındaki zamanaşımının uygulanabilmesi için haksız fiilin cezalandırılabilir olması ve bu fiil için ceza kanunlarında öngörülen zamanaşımının haksız fiillere uygulanan nispi veya mutlak zamanaşımından uzun olması gerekmektedir. Buradaki ceza kanunlarındaki zamanaşımı ifadesinden anlaşılması gereken ise ceza kanunlarındaki dava zamanaşımıdır. Zira 818 sayılı Kanun'un 60 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının düzenlenme amacı, ceza yargılaması yapılabildiği sürece aynı fiilden kaynaklanan zararların tazmininin istenebilmesidir. Bir fiilin ceza yargılamasına konu olup olmamasında belirleyici olan süre ise dava zamanaşımı süresidir.