muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/37378, Karar No: 2015/10426, Tarih: 17.03.2015

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır.

Somut olayda, davacı işçinin performans yetersizliği iddiası ile yapılan feshin geçersizliğine karar verilmesi istemiyle açtığı davanın lehine sonuçlandığı ve kararın kesinleştiği, davacının kesinleşen kararın kendisine tebliğinden sonra işe başlatılmak için süresi içinde başvurusunu yaptığı görülmektedir. Davalı işveren, işe başlatılma başvurusunun tebliğinden sonra bir aylık süre içinde gönderdiği ihtarname ile, şirket yönetim kurulunun almış olduğu 10.04.2012 tarihli karar uyarınca, şirkette yeniden yapılanmaya gidildiğini ve bu bağlamda, Ege Bölge Satış Yöneticiliği ve İç Anadolu Bölge satış yöneticiliği kadrolarının lağv edildiğini, bunun yerine değişik şehirlerde satış şefleri veya şef yardımcıları atanarak yeni bir satış organizasyonuna geçildiğini, bölge organizasyonuna son verildiğini, Marmara bölgesi ise nüfus yoğunluğu, pazarın büyüklüğü ve sosyo-ekonomik özelllikleri nedeniyle, Marmara Bölge satış yöneticiliğinin devam ettiğini, davacının en son görev yaptığı İç Anadolu Bölgesi satış yöneticiliği kadrosu lağv edilmiş bulunduğundan, İç Anadolu Bölgesi satış yöneticiliği görevinde işe başlatmalarının mümkün olmadığını belirterek, davacının İstanbul adresindeki iş yerinde Marmara bölge satış yöneticiliği görevi yapmasını teklif etmiştir. Ayrıca, davalı 09.04.2012 tarihli yönetim kurulu kararı ile organizasyon şemalarını dosyaya ibraz etmiştir. Taraflar, tanık dinletmemiş olup, davacı taraf, davalıya ait iş yerinde organizasyon değişikliği olmadığını iddia ve ispat etmemiştir.

Davacı, eski iş yeri Ankara adresli olmasına rağmen, İstanbul adresinde işe başlatılmak istendiğini, bu teklifin kötüniyetli olduğunu ve usulünce işe başlatılmadığını ileri sürerek işe başlamamıştır.

Mahkemece, işveren tarafından İstanbul'daki iş yerinde çalıştırılmak istendiği, davacının da daha önce Ankara'da çalıştığından İstanbul'da çalışmayı kabul etmediği gerekçesiyle davacı lehine fark kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süreye ilişkin ücret alacağına hükmedilmiş, davacının ihbar tazminatının tamamı ödenmiş olduğundan bu talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamından, davacının kesinleşen işe iade davası sonrası davet üzerine çalışma koşullarının ağırlaşması sebebiyle işe başlamadığı, işverenin işe başlatmada samimi olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece, çalışma şartlarının ağırlaşması sebebiyle iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği kabul edilerek, işe başlatmama tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işe başlatmama tazminatının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5029, Karar No: 2011/12547, Tarih: 06.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/5029 E.  ,  2011/12547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesinde irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12275, Karar No: 2017/8253, Tarih: 02.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/12275 E.  ,  2017/8253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Sıra cetvelindeki sıraya itiraz

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, sıra cetveline itiraza ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 14.01.2017 tarih ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 20.01.2017 günlü ve 2017/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilip 27.01.2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2017 günü yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (23.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 02.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2376, Karar No: 2023/9857, Tarih: 21.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/2376 E.  ,  2023/9857 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/616 E., 2016/32 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 21.10.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Bakırköy 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2016 tarihli ve 2015/616 Esas, 2016/32 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; verilen cezanın yasalara ve usullere aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihi olan 24.09.2014 tarihinde güvenlik güçlerince kullanmak için temin ettiği uyuşturucu maddeyle yakalandığı, soruşturma aşamasında sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbiri süresince vaka sorumlusu ile olan görüşmelerine gitmeyerek yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihi olan 24.09.2014 tarihinde güvenlik güçlerince kullanmak için temin ettiği uyuşturucu maddeyle yakalandığı, soruşturma aşamasında sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbiri süresince vaka sorumlusu ile olan görüşmelerine gitmeyerek yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A)Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra

verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B) Kabule göre de; 09.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci

B) Kabule göre de; 09.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci

fıkrası uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebliğ usulsüz olduğundan 09.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Bakırköy 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2016 tarihli ve 2015/616 Esas, 2016/32 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28776, Karar No: 2016/8855, Tarih: 07.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/28776 E.  ,  2016/8855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın kardeşini sopa ile yaralaması nedeniyle birden fazla nitelikli halin 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin aynı olaylarda birleşmesi durumunda, temel ceza belirlenirken asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinden tebliğnamenin (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

Sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken para cezasının hesaplanmasına esas alınan gün sayısının 225 yerine 235 gün olarak belirlenmesi, 5237 sayılı TCK'nin 52/2 maddesi gün para cezanın adli para cezasına çevrilmesi sonucu'' 4.500 TL ''adli para cezası yerine hatalı olarak ''4.700 TL '' adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi, Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasının 'Sanığın cezasınından TCK'nun 62 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması ile ilgili bölümündeki ceza miktarının '' 225 gün adli para cezası'' olarak, 5237 sayılı TCK'nin 52/2 maddesi ile uygulama yapılmasına ilişkin bölümünündeki ceza miktarının ''4.500 TL adli para cezası'' şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20595, Karar No: 2019/34399, Tarih: 11.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/20595 E.  ,  2019/34399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağına göre; sanık ...'ın yönetimindeki ... plakalı araçta yapılan aramada 3.400 kg kuyruk yağı ele geçirildiği, sanık ...'ın bu kuyruk yağlarının kendisine ait olduğunu, Kurban Bayramı sonrasında köyleri gezerek müstahzil makbuzu karşılığında bu kuyruk yağlarını aldıklarını savunduğu, araç şoförü olan sanık ...'ın da bu savunmaları desteklediği, dosya içerisinde bulunan 09/12/2009 tarihli keşif tutanağına göre de kuyruk yağlarının hangi yöre veya ülkedeki hayvanlardan elde edildiğinin tespitinin mümkün olmadığı görülmekle, kararı temyiz eden sanık ...'ın savunmasının aksine suça konu eşyanın yasal olmayan yollardan yurda sokulduğuna ve yabancı menşeili olduğuna dair sanığın atılı suçtan cezalandırılmalarına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığı gözetilmeksizin beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmolunması,

Kabule göre de;

1. 5237 sayılı TCK'nun 51/7. maddesi gereğince, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirileceğinin ihtarına karar verilmesi gerekirken, infazı kısıtlayacak şekilde sanığın denetim süresinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi,

2. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre CMUK'nun 325. maddesi uyarınca sanık ...'a SİRAYETİNE, 11.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5269, Karar No: 2022/9413, Tarih: 26.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5269 E.  ,  2022/9413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11.07.2019 tarih ve 2019/43 E. - 2019/325 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.05.2021 tarih ve 2019/1473 E. - 2021/738 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 24.04.2018 tarihinde "MASTAR METALURJİ SAN TİC AŞ+ şekil" ibareli markanın 6. sınıf da tescil başvurusunda bulunduğunu, MDB tarafından SMK'nın 5/1,ç maddesi gereğince başvuru konusu markanın redde mesnet 2010/84963 tescil numaralı "MASTAR" ibareli marka ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu gerekçesiyle belirtilen mal ve hizmetler bakımından kısmen reddine ve kalan mal ve hizmetler bakımından marka bülteninde yayınlanmasına karar verildiğini, bu karara yapılan itirazın da YİDK tarafından reddedildiğini, davacının, 2017/79439 sayılı aynı ibareli marka başvurusunun kabul edilerek adına tescil edildiğini, ticaret unvanının da 2005 yılından beri kullanıldığını, ayrıca davacı markası ile redde mesnet markanın ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığını, aynı tür mal ve hizmet sınıflarını içermediğini belirterek 27.11.2018 tarihli ve 2018-M-10344 numaralı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kurum kararının yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, MASTAR markasının 2005 yılında davacı firma tarafından ilk defa tescil edildiğini, ancak yenilenmemesi nedeniyle düştüğünü, mutlak tescil engellerinden geçen 2017/79439 sayılı markanın ise tescil tamamlama yapılmaması nedeniyle düştüğünü, markanın 2005 yılından beri kullanıldığı belirtilmekle birlikte aktif bir tescilin ve daha da önemlisi eskiye dönük kullanıma ilişkin bir kanıt olmaması nedeniyle davacının MASTAR ibaresi üzerinde kazanılmış bir hakkının bulunduğu kanaatine varılamadığı, ancak dava konusu marka ve redde mesnet markaların kapsamındaki emtialar örtüşmekle birlikte markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer görülmediği, SMK. m. 5/1-ç'nin şartlarının somut olayda bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK YİDK'nın 2018-M-10344 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, 6769 sayılı SMK'nın 5/1-ç maddesine göre, aynı veya aynı türdeki mal veya hizmetlerle ilgili olarak tescil edilmiş ya da daha önceki tarihte tescil başvurusu yapılmış marka ile aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer işaretlerin, marka olarak tescil edilemeyeceği, buna göre, anılan madde hükmü uyarınca, Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından re'sen uygulanacak mutlak ret nedeni kapsamında bir marka başvurusunun reddedilebilmesi için, başvuru konusu işaretle önceki tarihte tescil edilen veya tescil başvurusu yapılan markaların hem emtia listelerinin aynı veya aynı tür mal ve hizmetleri kapsaması hem de marka işaretlerinin aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olması gerektiği, somut olayda başvuru konusu ve redde mesnet marka işaretleri arasında bu anlamda bir benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.