muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/377, Karar No: 2014/23331, Tarih: 19.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/377 E.  ,  2014/23331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 51-51/3-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık tarafından katılanların uğradığı zarar giderilmediği gibi, yargılama sırasında sanığın katılanların zararını gidermek istediğine dair bir beyanı ve çabasının bulunmadığı hususu dikkate alındığında; tebliğnamedeki 4 nolu; soruşturma aşamasında uzlaşma sağlanamadığından, tebliğnamedeki 3 nolu; olay sonrası düzenlenen trafik kazası tespit tutanağı ve diğer beyanların karşısında tanık ...'ın dinlenmemesi ise sonuca etkili olmadığından, tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine; TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, anılan hükmün uygulanması konusundaki takdirin mahkemeye ait olması ve takdirin bu yönde kullanılması karşısında; tebliğnamedeki 5 no'lu bozma düşüncesine de iştirak olunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Tayin olunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken kanun maddesinin fıkrasının gösterilmemesi, suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanık hakkında verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hükmün

gerekçe kısmında yer alan" hüküm fıkrasının birinci bendindeki “amaç ve saiki kastının yoğunluğu" ibarelerinin çıkartılması ve ertelemeye ilişkin üçüncü bentte bulunan "51." ibaresinin "51/1." olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28039, Karar No: 2015/39893, Tarih: 14.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/28039 E.  ,  2015/39893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/357576

MAHKEMESİ : Karaburun (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2011

NUMARASI : 2010/37 (E) ve 2011/67 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık Ş.. D.. hakkında tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık Ş.. D.. müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık H.. Ö.. hakkındaki hükme gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tehdit suçu, TCK’nın “Kişilere karşı suçlar” başlıklı ikinci kısmının 7. bölümünde, “Hürriyete karşı suçlar” arasında düzenlenmiştir. Bu suçla kişinin hayat, vücut bütünlüğü, cinsel dokunulmazlığı başta olmak üzere mal varlığı ve diğer konularda huzur, sükun ve güven duygusu içinde yaşaması, bağımsız ve özgür iradesi ile karar alabilmesi, aldığı karar doğrultusunda hareket edebilme hürriyeti korunmak istenmiştir. Bu nedenle tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgu olarak kabul edilmektedir.

Tehdit eylemi, doğrudan kişinin hayatı, vücut bütünlüğü, cinsel dokunulmazlığı, malvarlığı ve diğer haklarına yönelen bir kötülük olması hasebiyle irade özgürlüğüne haksız saldırı niteliğindedir. Kanun koyucu, kişinin özgür iradesi ile tasarrufu kendisine ait olan, üçüncü kişilerin hukuka aykırı müdahalesine kapalı, normatif düzenlemelerle korunan temel değerlere yönelen haksız saldırıyı, mağdurun irade özgürlüğüne yönelen saldırı olarak kabul edip yaptırıma bağlamıştır. Suçla korunan hukuki yarar gözetildiğinde, mağdurun ruhsal durumu itibariyle tehdidin konusunu oluşturan saldırının içerdiği kötülüğün, tehlikenin ve zarar ihtimalinin anlam ve sonuçlarını idrak edebilecek durumda olması gerekir. Ruhsal ve fiziksel/zihinsel durumu itibariyle algılama yeteneği yeterince gelişmemiş, bu yeteneğini kaybetmiş ya da hiç oluşmamış kişilerin, tehdit yoluyla özgür iradelerinin etkilenmesi, baskı altına alınması mümkün olamaz. Şayet mağdur, tehdit fiili ile ortaya konulan eylemin kötülüğünü, tehlike halini veya zarar ihtimalini idrak edemeyecek durumda ise, iradesinin etkilenmesi söz konusu olmayacağından bu kişiye karşı tehdit suçu da oluşmayacaktır. Bunun yanında, tehdit, fiilin sonuçlarını idrak edebilecek durumda olmayan kişilere yönelmekle birlikte, anne, baba, kardeş, bakımını üstlenen kişi gibi yakınlarının iradesini etkileyebilecek sonuçlar doğuruyorsa, tehdit suçunun oluşacağı açıktır. Örneğin iki yaşında olan çocuğun, babasının yanında tehdit edilmesinde çocuk, fiilin sonuçlarını idrak etme yeteneğinden yoksun ise de, babasının ruh dinginliği bozulacak, iç huzuru, bilinç ve irade özgürlüğü ihlal edilecektir. TCK’nın 106/1. maddesinde, suçun, mutlaka mağdura yönelmesinin zorunlu olmadığı da açıkça ifade edilmiştir.

Tehdit fiilinin içerdiği kötülüğü, tehlikeyi veya zarar ihtimalini idrak edebilecek durumda olup olmadığı tam olarak bilinemeyen mağdurun, yargılama aşamasında suçtan zarar gören olarak temsil edilebilmesi için, yasal temsilcisinin duruşmaya çağrılması, yasal temsilcisinin olmaması halinde TMK’nın 426/2 maddesi gereğince temsil kayyımı atanmasının sağlanması, şikayet ve davaya katılma hakkını yasal temsilcinin kullanması, bunun yanı sıra hukuki haklarının korunması açısından ise CMK’nın 234/2, 239/2 maddesi gereğince vekil tayin edilmesi gerekmektedir. Katılma, şikayetten vazgeçme, hükmü temyiz etme gibi doğrudan kişiyi temsille ilgili hususlarda yasal temsilci ile vekilin iradelerinin çatışması halinde yasal temsilcinin iradesinin geçerli olacağı gözetilmelidir.

Yargılamaya konu somut olayda; Mağdur hakkında Manisa Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesi tarafından 08.11.2010 tarihinde düzenlenen raporda paranoid bozukluk tanısı konulduğu, vesayet altına alınmasının uygun olduğunun bildirildiği, Karaburun Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/201 esas sayılı dosyasında vesayet altına alınması için yargılama yapıldığı, hüküm tarihi itibariyle davanın sonuçlanmadığı, sonuçlanmış ise dosyaya yansımadığı, vesayete ilişin raporun varlığını öğrenen mahkemenin CMK’nın 234/2 maddesi gereğince mağdura vekil atadığı, mağdurun dosyada bulunan dilekçelerine ve duruşmadaki anlatımlarına göre vesayet altına alınma girişiminin yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Mağdur, yasal temsilcisi olmaksızın takip ettiği duruşmalarda önce sanıklardan şikayetçi olduğunu beyan etmiş, takip eden duruşmaların birinde sanık Ş.. D..den şikayetçi olmadığını söylemiş, daha sonra ise yine sanıklardan şikayetçi olmuştur. Her ne kadar sanıkların her ikisi hakkında da tehdit suçundan dava açılmış ise de, dosyadaki kanıtlara göre, sanıkların tehdit eylemlerinin farklı nedenlere dayandığı ve arada kısa da olsa zaman farkı bulunduğu, bu nedenle TCK’nın 106/2-c bendinde tanımlanan birlikte tehdit suçunun oluşmayacağı, sanık Ş.. D..’e yüklenen suçun, takibi şikayete bağlı TCK’nın 106/1 maddesinin ikinci cümlesinde tanımlanan sair tehdit suçu olduğu değerlendirilmiştir.

Açıklanan gerekçelere göre; Öncelikle mağdurun, ruhsal durumu itibariyle kendisine yönelen tehdit eylemlerinin içerdiği kötülüğü, tehlikeyi veya zarar ihtimalini sonuçlarıyla birlikte idrak edip edemediği, anlatımlarına itibar edilip edilemeyeceğine ilişkin Ruh ve Sinir Hastalıkları hastanesinden rapor aldırılması, mağdurun tehdidi idrak edememesi durumunda, ifadelerden olay yerinde olduğu iddia edilen kardeşi A.. D.. duruşmaya çağrılarak dinlenmesi tehdit içeren sözleri duyup duymadığının sorulması, mağdur vesayet altına alınmış ise şikayet ve davaya katılma hakkının kullanımı açısından vasinin duruşmaya çağrılması, vasi atanmadığı takdirde ise TMK’nın 426/2 maddesi gereğince temsil kayyımı atanmasının sağlanması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık H.. Ö.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, bozma kararının, nedenlerine göre CMUK’nın 325. maddesi gereğince, hakkındaki hükmün kesin olması nedeniyle temyiz incelemesi yapılamayan sanık Ş.. D..’e de sirayet ettirilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7224, Karar No: 2011/7873, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7224 E.  ,  2011/7873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...'un ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama - bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8987, Karar No: 2022/17943, Tarih: 08.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8987 E.  ,  2022/17943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili ile yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Hatay İli, Antakya İlçesi, Ilıca Mahallesi, 395 parsel sayılı taşınmaza emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara; üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak ;

1-İlk karar davacı idare ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş olup, ilk kararda tespit edilen kamulaştırma bedeli, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşmiştir.

Bu durumda ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşen bedel davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğundan; bozmadan sonra sadece ilk kararı temyiz eden davalıların payı hesaplanarak bu miktarın bloke ettirilmesi ve davalılara ödenmesine yönelik hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, bozmadan sonra tespit edilen bedel üzerinden tüm davalıların payını kapsar şekilde fark bedelin depo edilmesine ve bu bedele yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Davaya konu mahallenin adı Ilıca olduğu halde Ilıcak yazılarak infazda tereddüt yaratılması

3-Acele kamulaştırma bedelinin taraflara ilk karara kadar ödenmediği anlaşıldığından ilk karar ile ödenmesine karar verilen bedelin bozma sonrası oluşan fark bedelden mahsubu ile kalan bedele faiz işletilmesi gerekirken yazılı şekilde faiz hükmü kurulması

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3260, Karar No: 2012/4135, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3260 E.  ,  2012/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.