muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9556, Karar No: 2015/5188, Tarih: 14.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/9556 E.  ,  2015/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/01/2014 tarih ve 2012/55-2014/2 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 14/04/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılar vekili Av. ..., davacılardan ... ile ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekilleri, lehdarı müvekkillerinin murisi... olan 02/09/2002 ödeme tarihli 70.000,00 TL bedelli davaya konu bonoyu müvekkillerinin ağustos ayı içerisinde bulduklarını, bono borçlusu...'nun davalıların murisi olduğunu, Borçlar Kanunu'na göre bir alacağı talep etmenin azami süresinin 10 yıl olduğunu, Türk Ticaret Kanununun ilgili maddeleri gereğince bononun zamanaşımı süresinin 3 yıl olsa dahi sonrasında genel zamanaşımı süresi olan 10 yıl içinde dava açılması önünde herhangi bir engel olmadığını, bononun usul hukuku kuralları gereğince yazılı delil başlangıcı sayıldığını, yazılı delil başlangıcı sayılan bir belgeye dayanan tarafın yine usul hukuku kuralları gereğince senetle ispat sınırının üstünde bir alacak olsa dahi tanık dinletebileceğini, davalıların mirasçısı olduğu ... ile davacıların mirasçısı olduğu ...'nun kardeş ve birinci derece akrabalık bağı mevcut olduğundan alacağın senetle

ispatı zorunluğu dahi mevcut olmadığını, davalıların mirasçısı oldukları ve aynı zamanda kardeş olan ...'nun dava dışı...'e olan borcunu ödeyip karşılığında davanın dayanağı bonoyu aldığını, ...'nun söz konusu bonoyu ödemediğini ileri sürerek, 70.000,00 TL'nin vade tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan alınarak davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamı davalılar tarafından bono üzerindeki imzanın murislerine ait olmadığı beyan edilerek imza inkarında bulunulmuş ise de Adli Tıp Kurumu tarafından yapılan ve yeterli görülen incelemede bono üzerindeki borçlu imzasının davalılar murisine ait olduğunun tespit edildiği, zamanaşımına uğramış bono yazılı delil başlangıcı sayıldığından tanık beyanı ile taraflar arasındaki borç ilişkisi ve miktarının ispat edilebilir nitelikte olduğu, dinlenen davacılar tanığının tarafların murisleri arasındaki ödünç (karz) akdine ilişkin somut bilgi sahibi olmayıp, davacı tarafça temel ilişki ve borç miktarının ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın REDDİNE karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 14/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2762, Karar No: 2011/5956, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2762 E.  ,  2011/5956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nun İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14792, Karar No: 2012/16790, Tarih: 13.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/14792 E.  ,  2012/16790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/10/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 28/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, muhafaza görevi kötüye kullanmadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, haciz işlemi sırasında davalıya yediemin olarak teslim edilen aracının çalındığını ve daha sonra yanmış halde bulunduğunu davalının gerekli özen ve dikkati göstermemesi nedeniyle bu olayın meydana geldiğini beyanla, oluşan zararın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, yediemin olarak kendisine bırakılan aracı, Finike Emniyet Müdürlüğünün önüne koyduğunu, orada muhafaza ettiğini, gerekli tüm önlemleri aldığını, kusuru bulunmadığını beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının aracı kullanmadığı ve hayatın olağan akışına uygun bir şekilde herkes tarafından güvenli yer olarak nitelendirilebilecek Emniyet Müdürlüğünün yanında park halinde bulundurduğu, ancak; öngörülemeyecek bir biçimde, gerekli tedbirleri aldığı halde aracın çalınmasında yediemine herhangi bir kusur izafe edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; davaya konu aracın Finike İcra Müdürlüğü 2007/500 talimat sayılı dosyası ile 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu 86 ve 88. maddeleri gereği haczedilerek, yedieminliğin hukuki ve cezası sorumlulukları da anlatılarak haciz tutanağı ile davalıya yediemin olarak teslim edildiği anlaşılmaktadır. Yedieminin yapması gereken; satış tarihine kadar aracı muhafaza etmek, teslim amacı dışında kullanmamak ve tespit edilen satış tarihinde de belirlenen mahalde hazır etmek iken, somut olayda, araç çalınmış ve yanmış halde bulunmuştur. Bu durumda, davalı görevini gereği gibi yerine getirmediğine göre mahkemenin hükümde davanın reddi sebebi olarak kabul ettiği nedenler ancak belirlenecek tazminatta hakkaniyet indirim sebebi olarak kabul edilebilir. Mahkemece yapılması gereken, işin esasını inceleyerek BK.43. madde olayın meydana gelişine ve hatanın ağırlığına göre tazminatın miktarını tayin ederek sonucuna göre karar vermek olup, davanın tümden reddi doğru bulunmamış ve kararın belirtilen hakkaniyet indirimi de gözönüne alınarak sonucuna göre karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

-/-

-2-

2011/14792-2012/16790

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16239, Karar No: 2014/20514, Tarih: 19.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/16239 E.  ,  2014/20514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece yüze karşı tefhim edilen kısa karar 15.02.2012 tarihinde davalı vekili tarafından süre tutum dilekçesi ile temyiz edilmiştir. Anılan dilekçede gerekçeli kararın tebliğinden sonra temyiz dilekçelerini sunacakları bildirilmiştir. Bu nedenle davalı asile gerekçeli kararın tebliği için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6817, Karar No: 2023/9223, Tarih: 18.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6817 E.  ,  2023/9223 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2019/1740 E., 2021/1461 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ..., ...,

...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.09.2021 tarihli ve 2019/1740 Esas, 2021/1461 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması nedeniyle, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 13.09.2021 tarihli ve 2019/1740 Esas, 2021/1461 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 8.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7771, Karar No: 2014/8083, Tarih: 11.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/7771 E.  ,  2014/8083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/552-2013/775

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 09.06.2014 gün ve 4707 Esas, 4457 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, hacizleri 6183 sayılı Yasa'nın 21/I maddesindeki şartları taşımayan G.. D..'nin garamede dikkate alınmasının yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile şikayet olunana pay ayrılmamasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, garameten paylaşımda haksız ve hukuka aykırı bir yön bulunmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece şikayetin kabulüne dair verilen karar, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazı üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez, şikayet olunan vekili kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366. maddesi ve HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10848, Karar No: 2018/3671, Tarih: 17.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10848 E.  ,  2018/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/07/2015 gün ve 2013/574-2015/464 sayılı kararı onayan Daire’nin 31/05/2016 gün ve 2015/12291-2016/5994 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin davalı şirket nezdinde sahip olduğu hisselerini 10/03/1995 tarihinde diğer davalı ...'e devrettiğini, sözleşmede kararlaştırılan devir bedelinin ödendiğini, ancak protokolde "devredenin namına %2 kâr payı düşecek şekilde intifa senedi tesis edilecektir." hükmünün ihlal edildiğini, davalılar tarafından müvekkili lehine hiçbir şekilde intifa senedi düzenlenmediği gibi yıllık bilançolardan sonra kar payı ödemesi de yapılmadığını, ayrıca protokolde bulunan diğer bir hüküm olan tasfiye halinde bakiye şirket arazisinden 2.000 m2 arazinin ivazsız verileceğine ilişkin hükmün de ihlal edildiğini ileri sürerek şirket hisse devir tarihinden itibaren her yıl için %2'lik kâr payının dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsilini, dava konusu arazinin müvekkilleri adına tapuya tesciline karar verilmesini, işbu tescilin mümkün olmaması durumunda arazinin rayiç değerinin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın zamanaşımı, hak düşürücü süre ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 17/05/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, anonim şirket hisse devir sözleşmesinde kararlaştırılan edimlerin ifası istemine ilişkindir.