muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/986, Karar No: 2024/7790, Tarih: 10.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/986 E.  ,  2024/7790 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3943 E., 2019/1423 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte

bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.10.2018 tarihli ve 2017/636 Esas, 2018/263 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etmek suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası , 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.11.2019 tarihli ve 2018/3943 Esas, 2019/1423 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 12.12.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın bank Asyada yapmış olduğu işlemlerin tamamen müşteri-banka ilişkisi çerçevesinde gerçekleşen işlemlerd olduğuna

2. Örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. Aksi düşünüldüğü takdirde dahi müvekkilin en fazla birinci katmanda kaldığı ve hata hükümlerinden yararlanması gerektiğine

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın Bank Asyadaki hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, sanığın mevcut hesabını 2011 yılında açtığı örgüt liderinin talimatına denk gelen dönem olan 17.01.2014 tarihinde katılım hesabı açtığı tespit edilmiş ise de sanığın söz konusu bankanın TMSF'ye devrinden sonra da 'atm para yatırma' , 'gelen hesaba eft' şeklinde işlemler yaparak hesaba mevduat girişi yaparak bankayı aktif olarak kullanmaya devam ettiğinin anlaşılması karşısında; Bank Asya nezdindeki işlemlerinin rutin bankacılık işlemleri olarak değerlendirildiği, örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğini ispat eden faaliyetler kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşılmakla ,sanığın örgüt ele başının talimatıyla örgüte yardım kastıyla hareket ettiğine ve dolayısıyla FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve tam inandırıcı delil elde edilemediğinden "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gazientep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.11.2019 tarihli ve 2018/3943 Esas ve 2019/1423 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8919, Karar No: 2022/16684, Tarih: 23.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8919 E.  ,  2022/16684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince davalı yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında kurulan hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... İli, Aliağa İlçesi, Yalı Mahallesi 1419 ada 52 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile üretim masrafları yeniden belirlenerek yapılan hesaplamaya göre belirlenen bedel üzerinden 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17824, Karar No: 2012/4333, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17824 E.  ,  2012/4333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan sanık ... yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Çankırı Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 17.10.2008 gün ve 2007/99 Esas, 2008/695 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada nüfus kaydı bulunmayan ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden (UYAP) sağlanan nüfus kayıt örneğine göre suç tarihinde 14 yaşını bitiren ...'ın, kanuni temsilcilerinin bilgisi ve rızası dışında, sanıkla ...'dan otobüse binerek, ... gittikleri anlaşıldığından, sanığa atılı suçun niteliği itibarıyla mağdur veya suçtan zarar gören sıfatı olmayan Müslime'nin, davaya katılmaya ve yaşının küçüklüğü nedeniyle atanan vekilin bu hükmü temyize ... bulunmadığından, temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5463, Karar No: 2020/3909, Tarih: 21.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/5463 E.  ,  2020/3909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1) Mahkûmiyet; Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 12/03/2019 tarihli, 2018/455 esas ve 2019/71 karar sayılı kararı ile 2) İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 26/04/2019 tarihli, 2019/1505 esas ve 2019/811 karar sayılı kararı ile

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün süresinde 17/05/2019 tarihinde temyiz edilmesinden sonra, dosyada yer alan 13/08/2018 tarihli genel vekaletnameye göre "kanun yollarından feragat etme" yetkisi bulunan sanık müdafilerinin 02/08/2019 tarihli dilekçelerindeki, "...müvekkil açısından verilen hükme temyizden feragat beyanımız dikkate alınarak kesinleşme şerhi verilmesine karar verilmesini müvekkilimiz adına arz ve talep ederiz." şeklindeki talepleri ile dilekçe ekinde yer alan 25/07/2019 tarihinde sanığın ismi ile düzenlenen "temyizden feragat beyanı" başlıklı yazıda yer alan, "... temyiz hakkımdan feragat ettiğimi beyan eder ...." şeklindeki talebin temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 5271 sayılı CMK'nın 304. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13435, Karar No: 2019/11111, Tarih: 26.11.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/13435 E.  ,  2019/11111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması, bu bağlamda katılanın sanıktan 7.000 TL borç alıp karşılığında kendisinden vade farkı olarak 5.000 TL istendiğini iddia etmesi, sanığın da katılana abisinin arazisini satın alacağından bahisle kendisinden çek istemesi üzerine 7.000 TL'lik çeki verdiğini savunması karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve sanığın faiz karşılığı ödünç para verip vermediğinin kesin olarak belirlenmesi amacıyla, soruşturma aşamasında ele geçirilen senetlerde borçlu olarak gözüken kişilerin tanık olarak beyanlarının alınması, sanık hakkında kolluk marifetiyle tefecilik yapıp yapmadığına dair ayrıntılı ve gizli araştırma yaptırılması, vergi mükellefi olduğunun belirlenmesi halinde ve gerektiğinde hakkında vergi inceleme raporu düzenlettirilmesi, alacaklı olduğu icra takip dosyalarının tespitiyle varsa takip borçlularının sanıktan faiz karşılığında borç para alıp almadıkları hususunda tanık sıfatıyla dinlenilmesi sonrasında hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunun meslek haline getirilmesinin veya sistemli bir şekilde yapılmasının suçun unsurları içerisinde yer almadığı, aynı kişiye farklı zamanlarda veya birden fazla kişiye faiz karşılığında para verilmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanacağı, iddianame ve dosya kapsamına göre de sanığın suç tarihlerinde birden fazla kişiye kazanç karşılığı ödünç para verdiği kabul edildiği halde hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde yer alan ''Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır'' şeklindeki hüküm karşısında, sanık hakkında hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA 26/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9623, Karar No: 2016/2671, Tarih: 23.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9623 E.  ,  2016/2671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerindeki çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının Okulu'nda 01.09.1990 – 10.06.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Okulu'nda hizmetli olarak çalıştığını beyan eden davacı adına davalı işyerince düzenlenen işe giriş bildirgesi ve davalı Kurum'a bildirilen çalışma bulunmadığı, tarafından davacının talep ettiği dönemde okulda çalışanların isimlerinin bildirildiği, bu listede adı bulunan .. tarafından; yaklaşık 20 yıl nda çalıştığının, 2008 yılında emekli olduğunun, davacının okullar açıkken temizlik yaptığının, sömestr ve yaz tatillerinde çalışmadığının, badana yapılacağı zaman davacının çağrıldığının, davacının ücretinin okul aile birliği tarafından karşılandığının beyan edildiği, davacı tanığı olan B.. B.. tarafından; 1989 – 1999 yılları arasında muhtar olduğunun, davacıyı işe kendisinin aldığının, davacının okulun badanası, temizliği dahil bütün işleri yaptığının, kendisinin muhtarlığı zamanında davacının maaşının köy bütçesinden ödendiğinin beyan edildiği, davalı tanıklarının ise davacının ücretini okul aile birliğinin karşıladığının beyan edildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda ise; davacının ücretinin kimin tarafından karşılandığı hususunda tanık beyanları arasında çelişki bulunduğu göz ardı edilerek, ayrıca davacının yaz tatillerinde ve sömestr tatillerinde çalışıp çalışmadığı irdelenmeden eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda ise; davacının ücretinin kimin tarafından karşılandığı hususunda tanık beyanları arasında çelişki bulunduğu göz ardı edilerek, ayrıca davacının yaz tatillerinde ve sömestr tatillerinde çalışıp çalışmadığı irdelenmeden eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle Müdürlüğü'nden davacının talep ettiği dönemde Okulu'nun kaç öğrencisinin bulunduğunu sormak, daha sonra; 1989 – 1999 yılları arasında muhtar olduğunu beyan eden tanık tarafından davacıyı kendisinin işe aldığı ve bu dönemde davacının ücretinin köy bütçesi tarafından karşılandığının beyan edilmesi nedeni ile talep edilen döneme ait muhtarlıktaki köy defterlerini dosya arasına almak, yine davalı tanıkları tarafından davacının ücretinin okul aile birliği tarafından ödendiği beyan edildiğinden talep edilen dönemdeki 'ne ait defterleri dosya arasına almak, velilerden toplanan paraların yatırıldığı banka hesabının talep edilen dönemdeki hesap dökümünü istemek ve böylece davacıya yapılan ücret ödemelerini araştırmak, Kaymakamlık marifeti ile talep edilen dönemde muhtar ve aza olarak görev yapan kişileri, daha önce İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından gönderilen listeden re'sen seçilecek kişileri ve zabıta marifeti ile talep edilen dönemde okulda eğitim gören öğrenciler ile bunların okul aile birliğinde görev almamış velilerini tespit ederek özellikle davacının çalışmalarının kapsamını, yaz tatillerinde ve sömestr tatillerinde çalışıp çalışmadığını, tatillerde okulun badana boyası gibi işleri yapıp yapmadığını tespite yönelik beyanlarını alarak okulun öğrenci sayısı ve fiziki durumu da dikkate alınarak davacının mesaisinin ne kadarını okula harcadığını da değerlendirmek sureti ile varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/266, Karar No: 2014/2267, Tarih: 29.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/266 E.  ,  2014/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/05/2010

NUMARASI : 2008/790-2010/391

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta sonu fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan A.. C.. O..r, M.. O.. ve O.. Gümrük Müşavirlik Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan M. R.. O.., A. C.. O.’İN Tekirdağ’da bulunan işyerlerinde 01.08.1989 tarihinde vasıfsız eleman olarak işe başladığını, daha sonra askerlik hizmeti için çalışmaya ara verdiğini, askerlik dönüşü aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, 1991 yılında davalı ..r Gümrük Müşavirliği şirketinde SSK kaydının yapıldığını ve ..Mah. . .. sok. Göksu Apt. No: ..Tekirdağ adresinde işe devam ettiğini, davalıların hissedarı bulundukları .. Gümrük Limited şirketi için tasfiye işlemi başlattıklarını, aynı işyerinde ve aynı mahiyette diğer davalı O.. Gümrük Müşavirliği Limited Şirketinin kurulduğunu, davacı diğer çalışanlar gibi bu şirket üzerinden çalıştırılmış ise de, SSK kayıtlarını değiştirmediklerini, davalı şirketlerin davalı şahıslara ait olduğunu, şirketin mal varlıklarının da davalılar MAMELİKİNDE olduğunu, şirket adına herhangi bir mamelek bulunmadığını, tüm kazançların şirket hissedarları olan davalılar üzerinde olduğunu, net maaşının 1.100 TL olduğunu, davalıların diğer işçiler gibi davacının da 2007/8, 9 ve 10. ay maaşlarını vermediklerini, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, çalışma saatlerinin 08.30-20.00 olduğunu, her ay en az iki kez ya cumartesi ya Pazar günü 08.00-18.00 arasında çalışma yapıldığını, resmi ve dini bayram günlerinde de çalışıldığını, davacının yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta sonu fazla mesai, resmi ve dini bayram, ücret ve izin ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalıların cevap dilekçesine rastlanılmamıştır.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, celp ve tetkik edilen kayıt ve belgelere, tanık anlatımlarına, 25.03.2010 tarihli bilirkişi raporundaki tespit ve değerlendirmelere ve ıslah talebine göre; Davacının davalı M.. O.., A..C.. O..ve O.. Gümrük Müşavirliği Ltd Şti nezdinde 01.03.1991-20.10.2007 tarihleri arasında 16 yıl, 7 ay 19 gün süreyle çalıştığı, davalıların davacıyı birlikte istihdam

Davalıların cevap dilekçesine rastlanılmamıştır.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, celp ve tetkik edilen kayıt ve belgelere, tanık anlatımlarına, 25.03.2010 tarihli bilirkişi raporundaki tespit ve değerlendirmelere ve ıslah talebine göre; Davacının davalı M.. O.., A..C.. O..ve O.. Gümrük Müşavirliği Ltd Şti nezdinde 01.03.1991-20.10.2007 tarihleri arasında 16 yıl, 7 ay 19 gün süreyle çalıştığı, davalıların davacıyı birlikte istihdam

ettikleri, davacının son aylık brüt ücretinin 1.535,24. TL olduğu, çalıştığı süre içerisinde gerçekleşen hak kazandığı ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle 4857 kayılı Yasanın 24/II -e maddesi uyarınca iş aktini davacının haklı nedenle feshettiği, hak kazandığı kıdem tazminatının ve diğer işçilik alacaklarının ödendiğinin, ispat yükü kendisine düşen davalı işverenlerce kanıtlanmadığı, hafta sonu fazla mesai alacağının sübut bulmadığı, fazla mesai ve genel tatil alacaklarından taktiren 1/3 nispetinde hakkaniyet indirimi yapılarak karar verilmesinin hak ve adalete uygun düşeceği, davalı .. Gümrük Müşavirlik Ltd Şti hakkındaki davanın atiye bırakılmış olması nedeniyle bu davalı hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve ücret alacakları olmak üzere toplam 54.474,00 TL’nin davalı şahıslardan ve şirketten müştereken ve müteselsil olarak tahsiline, hafta sonu fazla mesai alacağı iddiası sübut bulmadığından reddine, davalı tasfiye halinde ..Gümrük Müşavirliği Limited Şirketi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalılardan A.. C.. O.. M.. O.. ve O.. Gümrük Müşavirlik Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Yerel mahkemece, davalı şirketle beraber davalı olarak gösterilen gerçek kişiler aleyhinde hüküm kurulması isabetli değildir.

Davacının, davalı olarak gösterilen gerçek kişilere bizzat iş sözleşmesi ile bağlı olarak çalıştığı yönünde herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Davacının, mahkemece kabul edilen çalışma süresi başlangıç itibariyle . .Transit ve Ticaret AŞ üzerinden kuruma bildirilmiştir.

Bu durum karşısında, davalı gerçek kişiler açısından davanın husumet yönünden reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, hükmün sair temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.