muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/61, Karar No: 2008/63, Tarih: 01.04.2008

Ancak, yasaya aykırı bu davranışın, cezai sorumluluğu gerektirip gerektirmediği öncelikle suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa hükümleri, bu yasaya göre suçun sabit olduğunun saptanması halinde ise, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve Anayasanın 38. maddesinin yansımasını oluşturan, 5237 sayılı Yasanın 7/1. maddesindeki "İşlendikten sonra yürürlüğe giren kanuna göre suç sayılmayan bir fiilden dolayı da kimse cezalandırılamaz ve hakkında güvenlik tedbiri uygulanmaz." Yine aynı maddenin 2. fıkrasındaki, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehinde olan kanun uygulanır ve infaz olunur." hükümleri ve Anayasanın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen, AİHS.nin 7. maddeleri ışığında değerlendirilmesinde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

Somut olayda sanık valinin etkin davranışları ile 2886 sayılı Yasanın 2 ve 36. maddelerini ihlal ettiği saptandığından, eylemi 765 sayılı TCY.nın 240. madde kapsamında değerlendirilmelidir.

Sanığın yukarıda anılan normlar ışığında 5237 sayılı Yasa hükümleri karşısında hukuki durumunun değerlendirilmesine gelince, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesinde, "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." hükmü yer aldığından öncelikle 765 sayılı Yasaya göre sabit kabul edilen eylemin, 5237 sayılı Yasaya göre suç oluşturup, oluşturmadığının belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın, "İkinci Kitap", "Dördüncü Kısım", "Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar" başlıklı "Birinci Bölüm"ünde 257. maddesinde düzenlenen "Görevi kötüye kullanma" suçu; 765 sayılı Yasanın 240. maddesinde yer alan "görevde yetkiyi kötüye kullanma", 230. maddesindeki "görevi ihmal", 228. maddesinde düzenlen "görevde keyfi davranış" ve 212/1. maddesindeki basit rüşvet alma suçlarının karşılığını oluşturmaktadır.

5237 sayılı Yasanın 257. maddesinin 1. fıkrasında görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu; kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyeti, kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız kazanç sağlanması ile oluşur. 765 sayılı Yasanın 240. maddesindeki suçun oluşumu için norma aykırı davranış yeterli iken; 5237 sayılı Yasanın 257. maddesindeki suçun oluşabilmesi için, norma aykırı davranış yetmemekte; bu davranış nedeniyle, "kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması" gerekmekte, başka bir anlatımla 765 sayılı Yasanın 240. maddesinde tehlike suçu olarak düzenlenen bu suç, 5237 sayılı Yasada zarar suçu haline getirilmiş bulunmaktadır.

Olayda, kişilerin mağduriyetine yol açılması veya kişilere haksız kazanç sağlandığı konularında somut bir belirleme ve iddia bulunmadığından, bu iki ögenin de gerçekleşmediği anlaşılmaktadır.

Olayda, kişilerin mağduriyetine yol açılması veya kişilere haksız kazanç sağlandığı konularında somut bir belirleme ve iddia bulunmadığından, bu iki ögenin de gerçekleşmediği anlaşılmaktadır.

Kamunun zarara uğraması hususuna gelince; madde gerekçesinde "ekonomik bir zarar olduğu" vurgulanan anılan kavramla ilgili olarak yasal düzenleme içeren, 5018 sayılı "Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Yasası"nın 71. maddesinde ise; mevzuata aykırı karar, işlem, eylem veya ihmal sonucunda kamu kaynağında artışa engel veya eksilmeye neden olunması şeklinde tanımlanan kamu zararı, her somut olayda hakim tarafından, iş, mal veya hizmetin rayiç bedelinden daha yüksek bir fiyatla alınıp alınmadığı veya aynı şekilde yaptırılıp yaptırılmadığı, somut olayın kendine özgü özellikleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Bu belirleme; uğranılan kamu zararının miktarının kesin bir biçimde saptanması anlamında olmayıp, miktarı saptanamasa dahi, işin veya hizmetin niteliği nazara alınarak, rayiç bedelden daha yüksek bir bedelle alım veya yapımın gerçekleştirildiğinin anlaşılması halinde de kamu zararının varlığı kabul edilmelidir. Ancak bu belirleme yapılırken, norma aykırı her davranışın, kamuya duyulan güveni sarstığı, dolayısıyla, kamu zararına yol açtığı veya zarara uğrama ihtimalini ortaya çıkardığı şeklindeki bir varsayımla da hareket edilmemelidir.

Somut olayda; hükme esas alınabilecek nitelikteki bilirkişi raporu ile sanığın kamu zararına yol açtığına dair kesin bir saptama yapılamadığı gibi, tam tersine işin emanet usulü ile yapılmasında kamunun ilk başta kar sağladığı belirtilmiştir. Bu bilirkişi raporu ile birlikte dosyadaki bilgi ve belgeler dikkate alındığında, anılan eylemle kamunun zarara uğratıldığından da söz edilmesine olanak bulunmamaktadır.

Sanığa isnat edilen eylemde, 5237 sayılı Yasanın 257. maddesinde yer alan, "kişilerin mağduriyeti, kamunun zararına neden olunması veya kişilere haksız kazanç sağlama" ögelerinden hiç biri gerçekleşmediğinden, Özel Dairece, bu hususlar tartışılmak suretiyle verilen ve 5271 sayılı CYY.nın 223/2 a ve c maddelerine uygun bulunan beraat kararı isabetlidir.

Bu itibarla, C.Savcısının tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Özel Daire hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

………………….

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi M.Tatar ise;

Bu itibarla, C.Savcısının tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Özel Daire hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

………………….

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi M.Tatar ise;

"Yalova Valisi olarak görev yapan sanığın; Yalova Atatürk Stadının Bl tribünü yapımı işini 2886 sayılı yasanın 81/a maddesi uyarınca 2001 Mali Yılı Bütçe Yasasına ekli (İ) cetvelinde öngörülen 36 milyar liralık üst sınıra uygun hale getirmek amacıyla, kapalı teklif yerine iki defada emanet yöntemiyle yaptırılmasına ilişkin İl Özel İdare Müdürlüğünün 05.07.2001 ve 10.10.2001 tarihli önerilerini uygun görerek daimi encümene havale ettiği ve oluşturulan emanet komisyonlarının işin isteklilerinden birine verilmesine dair 24.07.2001 ve 27.11.2001 tarihli kararlarını onayladığı ve böylece teknik olarak bir bütün halinde ve kapalı zarf yöntemi ile ihale edilmesi gereken 50 milyar liralık yapım işini, 2886 sayılı yasanın emredici kurallarına aykırı davranarak 36 ve 14 milyar liralık iki ayrı bölümde ve emanet yöntemiyle T...... İnşaat Ltd. Şirketine yaptırılmasına olur verdiği; her iki yapım işine ait emanet ihale dosyalarındaki belgeler, ödenek ve harcama cetvelindeki veriler, bilirkişi raporları ve dosyadaki diğer kanıtların birlikte değerlendirilmesiyle anlaşılmakta ve bu şekilde ortaya çıkan davranışlarıyla 2886 sayılı yasanın 2. ve 36. maddelerine aykırı davrandığı sonucuna varılmaktadır.

Sanığın kabul edilen yasaya aykırı eylemlerinin 765 sayılı yasanın 240.maddesindeki suçu oluşturduğu ilk derece mahkemesi olarak yargılama yapan Yüksek 4. Ceza Dairesince de kabul edilmiş, ancak sanık yararına kurallar getiren 5237 sayılı TCK.nun 257. maddesinde yazılı "zarar" ve "haksız kazanç sağlama" unsurlarının gerçekleşmediği kabul edilerek beraat kararı vermiş ve bu karar Yüksek Ceza Genel Kurunca da benimsenmiştir.

Kanımızca; yasaya aykırı davranarak, tek kalemde ve kapalı zarf yöntemiyle ihale edilmesi gereken yapım işinin iki seferde ve emanet yöntemiyle belirli bir şirkete verilmesine olur veren sanığın kabul edilen bu eylemleriyle; serbest rekabet ortamı yerine emanet yönteminin kolaylığı ile yapım işini alan T...... Ltd. Şirketine haksız çıkar sağladığı ve yasaya uygun davranılması halinde serbest rekabet ortamında ihaleye katılmak isteyecek diğer kişilerin bu haklarını engellemek suretiyle onların mağduriyetlerine neden olduğu ve bu şekilde eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 257.maddesinde yazılı suçun da unsurlarını taşıdığı kabul edilerek, lehe yasa olan 765 sayılı TCK.nun 240.maddesi uyarınca cezalandırılması gerekmekte olduğundan, aksine oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum." görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 25.01.2007 gün ve 9-5 sayılı hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine,

01.04.2008 günü tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14220, Karar No: 2014/241, Tarih: 13.01.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/14220 E.  ,  2014/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/14220

Karar No : 2014/241

Tebliğname No : K.Y.B./ 2013/383207

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, uyuşturucu madde ithal etme ve uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından hükümlü A.. K.. hakkındaki hükmün infaz aşamasında, hükümlünün müddetnameye itirazı üzerine İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 22.02.2013 tarihinde 2013/148 değişik iş sayı ile verilen itirazın kabulü ile müddetnamenin iptaline ilişkin kararının kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 12.12.2013 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Hükümlü A.. K..'ın, 13.12.2004 tarihinde işlediği uyuşturucu madde ithal etme ve uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından dolayı İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 13.09.2006 tarihinde 2005/10 esas ve 2006/154 karar sayı ile 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 1. fıkrası ve 62. maddesi gereğince 10 yıl hapis ve 2.000 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca gün para cezasının günlüğü 20 YTL'den 40.000 YTL adli para cezasına çevrilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrası ve 62. maddesi gereğince 5 yıl hapis ve 2.000 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca gün para cezasının günlüğü 20 YTL'den 40.000 YTL adli para cezasına çevrilmesine hükmolunduğu, hükmün kesinleştiği,

b) İnfaz aşamasında, Diyarbakır Cumhuriyet savcılığınca hükümlü hakkındaki 40.000 TL adli para cezası günlüğü 100 TL'den 400 gün hapis cezasına çevrildiği, 20.12.2011 tarihinde düzenlenen müddetnamede bu cezasından dolayı hakederek tahliye tarihinin 08.01.2013, 647 sayılı Kanun'un ek 2. maddesine göre koşullu salıverilme tarihinin ise 17.05.2012 olarak belirlendiği,

c) İstanbul 14 Ağır Ceza Mahkemesi'nce 23.05.2012 tarihinde 2012/545 değişik iş sayı ile hükümlü hakkında iki kez verilen 40.000 TL adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 99. maddesi uyarınca 80.000 TL adli para cezası olarak toplanmasına, aynı Kanun'un 106. maddesinin 3 ve 7. fıkraları uyarınca hükümlü hakkındaki toplam adli para cezasının 1825 gün hapis cezası olarak infazına karar verildiği,

d) Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığında 27.09.2012 tarihinde düzenlenen müddetnamede; adli para cezalarının toplanması sonucu belirlenen 1825 gün hapis cezasından dolayı hükümlünün hakederek tahliye tarihinin 03.12.2016, 647 sayılı Kanun'un ek 2. maddesine göre koşullu salıverilme tarihinin ise 06.12.2013 olarak belirlendiği,

d) Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığında 27.09.2012 tarihinde düzenlenen müddetnamede; adli para cezalarının toplanması sonucu belirlenen 1825 gün hapis cezasından dolayı hükümlünün hakederek tahliye tarihinin 03.12.2016, 647 sayılı Kanun'un ek 2. maddesine göre koşullu salıverilme tarihinin ise 06.12.2013 olarak belirlendiği,

e) Hükümlünün, Diyarbakır Cumhuriyet savcısınca düzenlenen ilk müddetnamede 40.000 TL adli para cezasının günlüğü 100 TL'den 400 gün hapse çevrildiği, ikinci 40.000 TL adli para cezasından dolayı İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/545 nolu kararı ile toplam 80.000 TL adli para cezasına karşılık cezasının 1825 gün hapis olarak belirlenip yeni müddetname düzenlendiği, ilk müddetname ile ikincisi arasında çelişki olduğu gerekçesiyle hatanın düzeltilmesini talep ettiği,

f) İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 22.02.2013 tarihinde 2013/148 değişik iş sayı ile Diyarbakır Cumhuriyet Savcılığı'nca düzenlenen 27.09.2012 tarihli müddetnamenin, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinin 9. fıkrasındaki "Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz." kuralına aykırı olarak düzenlendiği gerekçesiyle hükümlünün itirazının kabulüyle, 27.09.2012 tarihli müddetnamenin iptaline, 80.000 TL adli para cezasından çevrilme 1825 gün hapis cezasının infazına ilişkin olarak koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmadan yeniden müddetname düzenlenmesine karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

«Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 18/02/2013 tarihli ve 2013/1345, 2013/1546 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 21. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Cumhuriyet savcıları, bulundukları il merkezi veya ilçenin idari sınırları ile bunlara adli yönden bağlanan ilçelerin idari sınırları içerisinde yetkilidirler." hükmü uyarınca, Cumhuriyet savcılarının yetkileri konusunda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 18. maddesine benzer bir düzenleme bulunmadığından, görevle ilgili kuralların kıyas yoluyla uygulanması gerektiği cihetle, hükümlü hakkındaki mahkûmiyet hükmünün infazını gerçekleştiren Diyarbakır Cumhuriyet savcısının, hükümlünün müddetnameye yönelik itirazının kabulüne ilişkin İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 2013/148 değişik iş sayılı karara itiraz etme yetkisi bulunmadığından, hukuken geçersiz ve yok hükmünde bulunan İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2013 tarihli ve 2013/71 değişik iş sayılı kararı kanun yararına bozma konusu yapılmaksızın yapılan incelemede;

Adı geçen hükümlünün İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13/09/2006 tarihli ve 2005/10 esas, 2006/154 sayılı kararı ile suç tarihi 31/12/2004 olan uyuşturucu madde ithal ve ticareti suçundan lehe olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/1-3, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca hapis cezasının yanında iki kez 2.000 gün karşılığı iki defa 40.000,00 Türk lirası adlî para cezalarına mahkûm edildiği, hükümlünün para cezalarını ödememesi üzerine Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinde belirlenen sisteme uygun olarak gün para cezası üzerinden hapse çevrildiği ve içtima talebi üzerine İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 23/05/2012 tarihli ve 2012/545 değişik iş sayılı kararı ile hükümlü hakkındaki iki ayrı 2.000 gün karşılığı hapis cezasının, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/7. maddesi gereğince birden fazla adlî para cezası yerine çektirilecek hapis süresi 5 yılı geçemeyeceğinden 1825 gün karşılığı hapis cezası olarak infazına karar verildiği, bu içtima kararına istinaden düzenlenen Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27/09/2012 tarihli ve 2012/7-2631 sayılı müddetnamesinde hükümlünün suç tarihi itibarı ile lehine olan 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 19 ve ek 2. maddeleri uyarınca koşullu salıvermeden faydalandırıldığı, bu aşamada hükümlü tarafından sözkonusu müddetnameye hapse çevirme işlemi bir gün karşılığı 100,00 Türk lirası üzerinden yapılması gerektiği gerekçesiyle itiraz edildiği, itirazı inceleyen İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22/02/2013 tarihli ve 2013/148 değişik iş sayılı kararı ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21/02/2013 tarihli ve 2005/10 sayılı mütalaası doğrultusunda hükümlünün talebinden farklı gerekçe ile hükümlü hakkında adlî para cezasından çevrilme hapis cezasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/9. maddesi gereğince koşullu salıverme uygulanamayacağından bahisle itirazın kabulüne ve Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 27/09/2012 tarihli müddetnamenin iptaline karar verildiği anlaşılmakla,

Her ne kadar adı geçen hükümlü hakkında suç tarihi 01/06/2005'ten önce olan uyuşturucu madde ithal ve ticareti suçundan lehine olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre ceza verilmiş ve bu kanuna göre verilen para cezasının ödenmemesinde gün para ceza sisteminin ayrılmaz bir parçası olan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinde belirlenen sisteme uygun olarak gün para cezası üzerinden hapse çevrilme işlemi yapılmışsa da, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/3. maddesinde yer alan "Hapis cezasınm ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler, derhal uygulanır." şeklindeki düzenleme uyarınca hükümlünün paradan çevrilme hapis cezasında koşullu salıverme hususunda lehe kanun uygulaması yapılması gerektiği, bu nedenle hükümlünün daha lehine olan ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 19 ve ek 2. maddeleri uyarınca koşullu salıvermeden faydalandırılması gerektiği cihetle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.02.2013 tarihli kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 7. maddesinin 2. fıkrasında “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” ve aynı maddenin 3. fıkrasında “Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler, derhal uygulanır.” hükümleri öngörülmüştür.

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5. maddesinin 3. fıkrası ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un geçici 1. maddelerinde öngörülen, adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapse çevrilmesinde bir gün karşılığı olarak 100 Türk lirasının esas alınacağına ilişkin hüküm ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki diğer kanunlarda yer alan adli para cezalarının ödenmemesi durumu için geçerlidir.

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5. maddesinin 3. fıkrası ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un geçici 1. maddelerinde öngörülen, adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapse çevrilmesinde bir gün karşılığı olarak 100 Türk lirasının esas alınacağına ilişkin hüküm ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki diğer kanunlarda yer alan adli para cezalarının ödenmemesi durumu için geçerlidir.

Somut olayda, infaza konu adli para cezaları, 5237 sayılı TCK’nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları uyarınca verilmiş olduğundan, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen 27.09.2012 tarihli müddetnamenin; hükümlü tarafından ödenmeyen adli para cezalarının bir gün karşılığı mahkûmiyet ilamında belirtilen “20 TL” üzerinden hapse çevrilerek, birden fazla adli para cezasına mahkûmiyeti nedeniyle kanunda adli para cezası yerine çektirilebilecek hapis cezasının üst sınırı olarak belirtilen 5 yıllık sürenin esas alınması ve suç tarihi 13.12.2004 olduğundan, 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca hükümlü hakkında koşullu salıverilme yönünden lehe olan 647 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması nedeniyle kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, hükümlünün 27.09.2012 tarihli müddetnameye yönelik itirazının reddi yerine hükümlü hakkında 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinin 9. fıkrası uyarınca koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle itirazın kabulü ile 27.09.2012 tarihli müddetnamenin iptaline, koşullu salıverilme hükümleri uygulanmadan yeniden müddetname düzenlenmesine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma isteği yerinde olduğundan; İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.02.2013 tarihli ve 2013/148 değişik sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA; aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27959, Karar No: 2018/15401, Tarih: 10.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/27959 E.  ,  2018/15401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 7. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunun kabulü ile işe iadesine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı şirketin ... şubesinde 2013 yılında işe başladığını, davacının kalifiye bir eleman olduğunu, davalı tarafından hiçbir gerekçe gösterilmeden 02.11.2016 tarihinde yazılı fesih ihbarnamesi ile davacının işine son verdiğini, davacının fesih nedeniyle herhangi bir savunmasının da alınmadığını, davacının çalıştığı süre zarfında verilen görevleri yerine getirdiğini ve verimli çalıştığını, davacının işinde severek çalıştığını, yapılan feshin hukuka aykırı olduğunu, işten çıkarıldığı bildirildikten sonra alacaklarının ödenmeyeceği tehdidiyle istifa dilekçesi imzalattırıldığını iddia ederek; feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davaya hak düşürücü süre yönünden itiraz ettiklerini, açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının şirket içi kariyer gelişimi olmayacağını gerekçe göstererek sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle sonlandırılmasını talep ettiğini ve davacı tarafın bu talebinin kabul edildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek iş akdinin feshedildiğini, kurum içerisinde bir kısım çalışanlar ile ... – terör örgütü ile irtibat ve iltisakı olan kişileri tespit için görüşmelerde bulunulduğunu, davacının bir dönem sözkonusu yapının içerisinde bulunduğunu, ancak artık bağının kalmadığını belirttiğini, işveren nezdinde davacının halen bu örgüt yapılanması ile irtibatlı olduğuna dair şüphe oluşmuş ise de kesin kanaat oluşmadığından bu aşamada fesih işleminin gerçekleştirilmediğini, hakkında gerekli incelemenin devam edeceğinin bildirildiğini, davacının bu tahkikat sonucunu beklemeyerek şirket içi kariyer gelişiminin olmayacağı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek kaydıyla geçerli sebeple iş akdinin feshedilmesini talep etmesi nedeniyle talebi doğrultusunda iş akdinin sona erdirildiği savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: