muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22301, Karar No: 2014/27791, Tarih: 01.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/22301 E.  ,  2014/27791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kısa süreli hapis cezasından çevrilip ödenmeyen adli para cezalarının nasıl infaz edileceğinin 5275 sayılı CGTİK’nın 109 ve bu Kanunun uygulanmasını öngören, 20.03.2006 tarihli Bakanlar Kurulu kararıyla yürürlüğe giren 2006/10218 numaralı Tüzüğün 51. maddesinde belirtildiği ve hükmün kesinleşmesinden sonra C.Savcılığının görevi dahilinde değerlendirilmesi gereken bir husus olduğu gözetilmeden, infazı kısıtlar biçimde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtari edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak,“TCK’nın 50/6. maddesi uyarınca yapılan ihtara ilişkin bölümün hükümden çıkarılması” biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 01/10/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

5275 sayılı İnfaz Yasası’nın 109 ncu maddesinde, TCY’nın 50 nci maddesine göre hükmedilen seçenekli yaptırımların infazında uygulanacak rejimin ilgili Tüzükte gösterileceğine işaret edilmiştir. Somut olayımızda, sanığa hükmolunun kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş; bu adli para cezası TCY’nın 52/4 ncü maddesi gereğince takside bağlanmış ve ödenmesi konusunda hüküm getiren 52/4 ncü maddedeki karşılaşılacak sonuçlara işaret edilmiştir.

1-Maddi ceza Hukuku Düzenlemeleri

5275 sayılı İnfaz Yasası’nın 109 ncu maddesinde, TCY’nın 50 nci maddesine göre hükmedilen seçenekli yaptırımların infazında uygulanacak rejimin ilgili Tüzükte gösterileceğine işaret edilmiştir. Somut olayımızda, sanığa hükmolunun kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş; bu adli para cezası TCY’nın 52/4 ncü maddesi gereğince takside bağlanmış ve ödenmesi konusunda hüküm getiren 52/4 ncü maddedeki karşılaşılacak sonuçlara işaret edilmiştir.

1-Maddi ceza Hukuku Düzenlemeleri

TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki düzenleme şöyledir: “Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir”. Bu düzenleme, taksitin ödenmemesi halinde, adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin genel bir ifadeyi içermekte ve hapse çevirmenin nasıl olacağı konusunda açıklama getirmediğinden, infazla ilgili gibi gözükmekle birlikte, maddi ceza hukuku ile ilgilidir. Çünkü hüküm, adli para cezasının taksitlendirilmesiyle ilgili olup, taksit süre, miktar ve sonuçlarına işaret etmektedir.

2-İnfazla İlgili Düzenlemeler

a-TCY’nın 50/6 ncı maddesindeki düzenleme şöyle: “Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde, hükmü veren mahkeme kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verir ve bu karar derhal infaz edilir. Bu durumda, beşinci fıkra hükmü uygulanmaz”. Görüldüğü gibi, bu düzenleme infazla ilgilidir. Çünkü, doğrudan infazla ilgili işlemlerin nasıl yapılacağına işaret etmektedir. Yani bu düzenleme, TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki düzenlemeden farklıdır.

b-Esasen, söz konusu Tüzük hükmü, 5275 sayılı Yasanın 109 ncu değil, 5237 sayılı TCY’nın 50/6 ncı maddesinin uygulanmasını göstermektedir. Çünkü, Tüzük yasadaki bir düzenlemenin uygulanmasını göstermek üzere hazırlanır ve çıkarılır (Anayasa, m.115). 5275 sayılı İnfaz Yasasının 109 ncu maddesinde açık bir düzenleme olmayıp, 109 ncu maddedeki düzenleme, doğrudan TCY’nın 50/6 ncı maddesinin uygulanmasının ilgili Tüzükte gösterileceğine işaret etmektedir.

Tüzükte, yasada açıkça çerçevesi çizilmiş bir husus olmaksızın, ilk elden/doğrudan düzenleme yapılamaz. Yani idarenin yasadan kaynaklanmayan bir hususu doğrudan düzenlemesi mümkün değildir. Dolayısıyla Tüzükte yer alan husus, İnfaz Yasası’nın 109 ncu değil; TCY’nın 50/6 ncı maddesiyle ilgilidir.

Tüzükte, yasada açıkça çerçevesi çizilmiş bir husus olmaksızın, ilk elden/doğrudan düzenleme yapılamaz. Yani idarenin yasadan kaynaklanmayan bir hususu doğrudan düzenlemesi mümkün değildir. Dolayısıyla Tüzükte yer alan husus, İnfaz Yasası’nın 109 ncu değil; TCY’nın 50/6 ncı maddesiyle ilgilidir.

Görüldüğü gibi, TCY’nın 50/6 ncı maddesinde açıkça sanığa ihtarda bulunulacağına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş ise de, yasayı bilmemek mazeret olmasa dahi (TCY, m.4), sanık hakkındaki yaptırımlarla (seçenek tedbirlerle) ilgili olarak neler yapılabileceği konusunda ihtar şeklinde bilgi verilmesi hukuka aykırılık oluşturmamaktadır. Mahkemelerin sanığın lehine olabilecek, ki bu husus lehinedir, ihtarda bulunmada/bilgi vermede bulunması kararın bozulmasını ve düzeltilerek onanmasını gerektirmez.

Diğer yandan, anılan Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğünün (R.G.: 6/4/2006, Sayı: 26131) 51/1-c maddesindeki düzenlemeye göre ise, “Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, otuz günlük süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine imkan sağlanır. İlk taksidin süresinde ödenmemesi hâlinde, durum mahkemeye bildirilir. Cumhuriyet savcısının talebi üzerine mahkemece, kısa süreli hapis cezasının kısmen infazına karar verilir ve bu karar derhâl infaz edilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Tüzükteki bu düzenleme ile TCY’nın 50/6 ncı maddesindeki düzenleme birbiriyle örtüşmektedir. Çünkü, Tüzükteki bu düzenleme TCY’nın 50/6 ncı maddesinin uygulanmasını göstermekte ve hükümlü hakkında hangi işlemlerin yapılacağına işaret etmektedir. Yargıcın, Yasa ve Tüzüğün bu düzenlemelerinden hareketle, infazın nasıl yapılacağı konusunda bilgi vermesinin insan hakları, sanık hakları ve hukuka aykırı bir yönü bulunmamaktadır.

c-5275 sayılı İnfaz Yasasının 106 ncı maddesindeki düzenleme doğrudan adli para cezalarının infazıyla ilgilidir. Buna göre, “Adlî para cezası, Türk Ceza Kanununun 52 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen usule göre tayin olunacak bir miktar paranın Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” (m.106/1); “Adlî para cezasını içeren ilâm Cumhuriyet Başsavcılığına verilir. Cumhuriyet savcısı otuz gün içinde adlî para cezasının ödenmesi için hükümlüye 20 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir ödeme emri tebliğ eder” (m.106/2); “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir” (m.106/3); “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” (m.106/4); “Adlî para cezasının hapse çevrileceği mahkeme ilâmında yazılı olmasa bile üçüncü fıkra hükmü Cumhuriyet Başsavcılığınca uygulanır” (m.106/5); “Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, bir aylık süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine izin verilir. İlk taksidin süresinde ödenmemesi hâlinde, verilen ikinci takside ilişkin izin hükümsüz kalır” (m.106/6); “Adlî para cezası yerine çektirilen hapis süresi üç yılı geçemez. Birden fazla hükümle adlî para cezalarına mahkûmiyet hâlinde bu süre beş yılı geçemez” (m.106/7); “Hükümlü, hapis yattığı veya kamuya yararlı işte çalıştığı günlerin dışındaki günlere karşılık gelen parayı öderse hapisten çıkartılır veya kamuya yararlı işte çalıştırılma sona erer” (m.106/8); “Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır” (m.106/9); “İnfaz edilen hapsin veya kamuya yararlı işte çalışmanın süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir” (m.106/11).

3-Değerlendirme

3-Değerlendirme

Görüldüğü gibi, somut dosyamızdaki olay bakımından, esas mahkemesi, maddi ceza hukukuyla ilgili sonuç taksitlendirilmiş adli para cezası için TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki, “kararda, (…) hapse çevrileceği belirtilir” amir hükmü gereğince sanığa yasaya uygun olarak ihtarda bulunmuştur.

Bu ihtar maddi ceza hukukuyla ilgili olup, ihtardan sonraki hususlar infaz sırasında dikkate alınacağından, maddi ceza hukukunu ilgilendiren hususu kararda belirtmenin yasaya uygun olması, sanık haklarına aykırı olmaması ve sanığa ek yükümlülükler getirmeyip bilakis yasanın amir hükmü olması ve sanık lehine olması nedenleriyle, hükmün doğrudan onanması yerine düzeltilerek onanması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/1798, Karar No: 2006/4175, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1798 E.  ,  2006/4175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Gen. Müd. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İlçe Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İlçe Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesi “Mülki idare amirleri vakfın tabii başkanı olup, belediye başkanı, mal müdürü, ilçe milli eğitim müdürü, sağlık bakanlığının ilçe üst görevlisi, varsa ilçe tarım müdürü ve ilçe müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve kanunda belirtilen

amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde düzenlenmesi gerekirken; bu hususa dikkat edilmeden ve vakfın ilçede kurulduğu il kapsamında olmadığı gözetilmeden senedin 9.maddesinin ildeki mütevelli heyeti de

kapsayacak biçimde düzenlenmesi,

3-Kararın hüküm fıkrasında değişiklik senedini düzenleyen noterin adı ile senedin tarih ve yevmiye numarasının gösterilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6212, Karar No: 2023/1238, Tarih: 13.04.2023

**12. Ceza Dairesi         2019/6212 E.  ,  2023/1238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/646 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 29.05.2019 tarihli, 2015/394206 sayılı ve "Davaya konu, ... il merkezindeki, tapunun pafta 6, 201 ada, 52 parselde kayıtlı bulunan taşınmazın, Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunun 26.12.1986 tarih ve 2930 sayılı kararı ile kültür varlığı olarak tesciline devam edilmesi gerektiğine karar verildiği anlaşılmakla, karar tarihi itibariyle uygulanan usullere göre mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğinin araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, yasaya aykırı bulunduğundan" şeklindeki bozma görüşlü tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile beraat kararı verilmesinin usul ve Yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü

" Her ne kadar ... il merkezindeki 201 ada, 52 parselde kayıtlı bulunan taşınmaz kültür varlığı olarak tescilli yapıya bitişik aynı parselde sanık ...'ın yetkili kurullardan izin almadan metal ayaklar ve branda ile kapatılan bir bölümü ve metal aksamlı sac ile kapatılmış ünitesi olan oto yıkama olarak ticari faaliyet gösteren otopark inşa ettiği iddiasıyla kamu davası açılmış ise de; sanığın suça konu taşınmazın kültür varlığı olarak tescilli olduğunu bilmemesi ve suç işleme kastının bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar vermek gerekmiştir."

2. Kurul uzmanları tarafından 01.10.2014 tarihinde yerinde yapılan incelemeler sonunda, Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunun 26.12.1986 tarih ve 2930 sayılı kararı ile tesciline devam edilmesi gerektiğine karar verilen taşınmazın ön cephesine bitişik olarak metal ayaklar ve branda ile kapatılan bir bölüm bulunduğu, yine tescilli parselde oto yıkama olarak ticari faaliyet yürüten metal aksamlı, üzeri sac ile kapatılmış bir ünite bulunduğu tespit edilmiştir.

3. Sanık ... savunmasında, dava konusu yapının bahçesini . isimli şahıstan arsa olarak kiraladığını, daha sonra belediyeye oto yıkama ve otopark açmak için müracaat ettiğini, belediye görevlilerinin mahallinde keşif yaptıklarını, keşif sonrası kendisine ruhsat verildiğini, bunun üzerine yapıya dokunmadan demir profiller ile oto yıkama ünitesi yaptığını, taşınmazın tarihi eser olduğunu bilmediğini, sahiplerinin de tarihi eser olduğuna dair kendisine bilgi vermediklerini, gerekli izinleri belediyeden alarak oto yıkama işi yaptığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

4. Dosya kapsamında mevcut tapu senedi incelendiğinde, 03.04.2012 tarihli satış işleminin öncesine kadar taşınmaz maliklerinden birinin, sanığın savunmasında adı geçen . olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece, sanığın tescilli taşınmazı kendisinden kiraladığı .'nın tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılıp, dava konusu yapının tescilli olduğu hususunda sanığa bilgi verilip verilmediğine dair beyanı alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "2014" şeklinde gösterilmesi, isabetli görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2015/260 Esas, 2015/646 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5366, Karar No: 2012/3987, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5366 E.  ,  2012/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı şirkete Zorunlu ve ihtiyari Mali Sorumluluk Sigortası ile sigortalı aracın müvekillerinin murisi Burak idaresinde bulunan araç ile çarpıştığını, davacılar murisinin bu kazada vefaat etmesi nedeniyle desteklerini yitirdiklerini, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere anne Birsel için 5.000 TL. maddi, 20.000 TL. manevi, baba Arslan için 5.000 TL. maddi, 20.000 TL. manevi,kardeşi Büşra için 10.000 TL. manevi tazminatın dava tarihinden ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleştirilen dosyada ise davacı vekili davacının ölen Burak’ın nişanlısı olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000 TL. destekten yoksun kalma tazminatı ile 10.000 TL. manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini anne için 10.097,49 TL. baba için 11.235,98 TL. birleştirilen dosya davacısı ... için 19.152,55 TL. olarak ıslah etmiştir.

Davalı ... davanın reddini savunmuştur. ilirkişi raporuna göre; anne için 10.097,49 TL. maddi, 20.000 TL. manevi, baba için 11.235,98 TL.maddi, 20.000 TL. manevi, kardeşi Büşra için 10.000 TL. manevi birleştirilen dosya davacısı ... için 19.152,55 TL. maddi 5.000 TL manevi tazminatın kaza tarihindeki limit dahilinde davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasında davacılar murisinin ölümü nedeniyle destekten yoksun kalma ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalı Ergoisviçre sigorta A.Ş. kazaya neden olan aracın ihtiyari mali sorumluluk sigortacısı olup poliçeye göre manevi tazminat ile sorumluluğu 50.000 TL. ile sınırlıdır. Mahkemece asıl dava davacıları için 50.000 TL. birleştirilen dosya davacısı ... için 5.000 TL. olmak üzere 55.000 TL. manevi tazminata hükmedilerek davalının poliçede belirlenen limiti aşılmıştır. Mahkemece davalı ... şirketinin manevi tazminat için poliçede belirlenen limit dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Ergoisviçre sigorta A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Ergoisviçre Sigorta AŞ. geri verilmesine 3.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3251, Karar No: 2012/3955, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3251 E.  ,  2012/3955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48. ve 51. sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19. sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiş olup yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13. maddesinin (J) fıkrasından kaynaklanan yargı harçlarından muafiyeti ortadan kalktığından, HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde sözü edilen fıkraya göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.