muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/591, Karar No: 2013/3733, Tarih: 05.03.2013

2-Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 900,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9882, Karar No: 2015/24417, Tarih: 17.12.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/9882 E.  ,  2015/24417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı cevap dilekçesi vermemiştir. Taraflar, cevap, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK. md. 141/1). Davalı, ön inceleme duruşmasından sonra 20.11.2014 tarihli dilekçesi ile maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası talebinde bulunmuş, davacı tarafın bu talebe açık bir muvafakati olmamıştır. Bu talep savunmanın genişletilmesi niteliğindedir. Davalı tarafından bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. O halde, davalının maddi ve manevi tazminat (TMK. md. 174/1-2) ile yoksulluk nafakası talebi hakkında “karar verilmesine yer olmadığına” karar verilecek yerde, kesin hüküm oluşturacak şekilde bu taleplerin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK md. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (re'sen) almak zorundadır (TMK md.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın ve davalı kadın yanında bulunan 2007 doğumlu müşterek çocuk Elvan Baran yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

4-Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m. 6; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi m. 3 ve 12; TMK m. 339/1, 343/1. 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m. 4/b)'dır. Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Mahkemece uzman bilirkişiden 2007 doğumlu müşterek çocuk Elvan Baran’ın velayetine ilişkin sosyal inceleme raporu da alınarak deliller hep birlikte değerlendirmek sureliyle Elvan Baran’ın velayeti hakkında düzenleme yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2., 3., ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.12.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/8375, Karar No: 2017/7699, Tarih: 14.09.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/8375 E.  ,  2017/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde birleşen davada davacılar vekili ve davalı ... vekili, davalı ... San. Tic. A.Ş vekili ve davalı ... mirasçıları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, müvekkiline ait aracın, seyir halinde iken davalı ... San. Tic. A.Ş.'ye ait şantiyenin neden olduğu yoğun toz bulutu nedeniyle durduğunu, arkadan gelen ...'a ait aracın da durakladığını ancak onun arkasından gelen diğer davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın duramayarak ...'ın aracına çarptığını, bu aracın müvekkiline ait araca çarptığını, müvekkiline ait aracın alev alarak yandığını, müvekkilinin yaralandığını, araç içerisindeki müvekkiline ait birçok eşyanın da yanarak kullanılamaz hale geldiğini belirterek yanan eşya bedeli 2.759 TL ve araç hasar bedeli 2.800 TL toplamı 5.559 TL tazminatın %70 faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dosyada davacı vekili, aynı kazada müvekkilinin aracının yanarak kullanılamaz hale geldiğini, aracının rayiç değerinin 17.000 TL olduğunu, müvekkilinin ailesiyle yurt dışına çıkmak için seyahat ettiği esnada kazanın meydana geldiğini, araçtaki eşyalarının yandığını, uçakla seyahat etmek zorunda kaldıkları için 3.055 TL uçak bileti ücreti ödediklerini, müvekkilinin yaralanması nedeniyle 1.525 TL tedavi gideri ödediğini, kaza sonrası müvekkilinin yanan pasaport nedeniyle 230 TL, aracın gümrüğe teslimi için 625 TL, motor ve şase tespiti için 80 TL masraf yaptığını ayrıca delil tespiti için 117,62 TL masraf yaptığını belirterek 29.933,62 TL zararının bulunduğunu ileri sürerek şimdilik 1.000 TL maddi tazminat ile müvekkilleri için ayrı ayrı 1.000'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili ıslah dilekçesi ile, davalı ... A.Ş. tarafından yapılan 4.626,50 TL'lik ödeme tenzil edildikten sonra maddi tazminat taleplerinin 25.307,12 TL olduğunu bildirmiştir.

Davalılar ... ve ...vekili, kazanın meydana gelmesine yol üzerinde hiçbir önlem almadan duraklama yapan davacılara ait araçların neden olduğunu, toz bulutu nedeniyle görüş mesafesinin azaldığını, talep edilen tazminat taleplerini kabul etmediklerini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... San. Tic. A.Ş. vekili, kazanın olduğu çevrede birçok taş ve kum ocağı bulunması nedeniyle toz bulutlarının oluştuğunu, müvekkiline kusur atfedilemeyeceğini bildirmiştir.

Davalılar ... ve ...vekili, kazanın meydana gelmesine yol üzerinde hiçbir önlem almadan duraklama yapan davacılara ait araçların neden olduğunu, toz bulutu nedeniyle görüş mesafesinin azaldığını, talep edilen tazminat taleplerini kabul etmediklerini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... San. Tic. A.Ş. vekili, kazanın olduğu çevrede birçok taş ve kum ocağı bulunması nedeniyle toz bulutlarının oluştuğunu, müvekkiline kusur atfedilemeyeceğini bildirmiştir.

Yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, Dairemizin 13/02/2012 tarih 2011/6577 Esas 2012/1511 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı, toplanan delillere göre; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, birleşen davanın davacıları vekili ve davalı ... vekili, davalı ... San. Tic. A.Ş vekili ve davalı ... mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.

1-)6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 2014 yılı için 1.890,00 TL'dir.

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davalı ... vekilinin, davalı ... San. Tic. A.Ş vekilinin ve davalı ... mirasçılarının temyiz dilekçelerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-)Asıl dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat, birleşen dava maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1086 Sayılı HUMK'nun 388 ve 389. maddeleri ile 6100 Sayılı HMK'nun karşılık 297/1-2 maddeleri uyarınca, mahkeme kararında; hüküm sonucunun, taraflara yükletilen hak ve sorumlulukların şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde ayrı ayrı ve açıkça gösterilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece yazılan karar gerekçesi ve hüküm fıkrası denetime elverişli değildir. Dairemizin 13/02/2012 tarih 2011/6577 Esas 2012/1511 Karar sayılı ilamımızda; birleşen davada, talep edilen araçtaki hasar bedeline ilişkin tazminat hakkında konusuz kalma nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmişse de, ... şirketlerinin davanın açılmasına sebebiyet verdikleri gözetilerek karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT. uyarınca maktu vekalet ücretinden sorumlu tutulmaları gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği belirtilmiş olmasına rağmen bu bozma nedeninin birleşen dava için kurulan hüküm fıkralarında karşılanmadığı görülmektedir. Bu durum, yukarıda açıklanan yasa maddelerine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı ... İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-)Bozma neden ve şekline göre birleşen davada davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-)Bozma neden ve şekline göre birleşen davada davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin, davalı ... San. Tic. A.Ş vekilinin ve davalı ... mirasçılarının temyiz dilekçelerinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden birleşen dava davacılarına geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 384,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... ve ... AŞ ve davalı ... mirasçılarından alınmasına 14/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18206, Karar No: 2023/7687, Tarih: 27.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/18206 E.  ,  2023/7687 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2018/1258 E., 2018/1517 K.

ŞİKÂYETÇİ :... ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.06.2020 tarihli ve 2018/1258 Esas, 2018/1517 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 10.06.2020 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14249, Karar No: 2023/24564, Tarih: 22.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/14249 E.  ,  2023/24564 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1084 E., 2023/259 K.

SUÇ : Hakaret

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (c) bentleri ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası uyarınca 575 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.08.2023 tarih ve 94660652-105-01-16571-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93486 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"...Kozan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/04/2023 tarihli kararını müteakip, sanık hakkında hükmedilen 575 gün adli para cezasının paraya çevrilmediğinin fark edilmesi nedeniyle dosyanın ele alınarak, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince 11.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ibaresinin hükme eklenmesine ilişkin düzenlenen 29/05/2023 tarihli tutanağın hukuken yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,

5237 sayılı Kanun'un 52. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, belirlenen gün sayısının takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle adli para cezasının tayini gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yerel Mahkemenin dosyadan el çektikten sonra 29.05.2023 tarihli tutanak ile kararda değişiklik yapamayacağı anlaşıldığından, bu tutanağın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun’un "Adlî para cezası" başlıklı 52 nci maddesi;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yerel Mahkemenin dosyadan el çektikten sonra 29.05.2023 tarihli tutanak ile kararda değişiklik yapamayacağı anlaşıldığından, bu tutanağın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun’un "Adlî para cezası" başlıklı 52 nci maddesi;

"(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." hükmünü içermektedir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanık hakkında hakaret suçundan 575 gün olarak belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasının hesaplanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan Yerel Mahkeme kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, Yerel Mahkemece tercih edilen seçimlik yaptırım türü de gözetilerek;

a. Sanığın, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (c ) bentleri uyarınca 395 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b. 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ¼ oranında artırılarak 460 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c. 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası uyarınca ¼ oranında artırım yapılarak 575 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d. 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, günlüğü takdiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek, sanığın 11.500,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

c. 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası uyarınca ¼ oranında artırım yapılarak 575 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d. 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, günlüğü takdiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek, sanığın 11.500,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

e. Sanığa verilen adli para cezasının sanığın ekonomik ve şahsi durumu dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca birer aylık 24 eşit taksit halinde sanıktan tahsil edilmesine,

4. Kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4999, Karar No: 2011/7135, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4999 E.  ,  2011/7135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın İİK'nun 337/a maddesi gereğince 3'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekili şikayet dilekçesinde sanıkların İİK'nun 333/a maddesinden dolayı da cezalandırılmalarını talep etmesine rağmen, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş ise de, bu hususun temyiz konusu yapılmadığı gibi, zamanaşımı süresi içerisinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.
Yargıtay — Esas No: 2009/13769, Karar No: 2009/13722, Tarih: 08.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13769 E.  ,  2009/13722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, tapu iptal tescil istemine ilişkin olup, orman idaresi davada taraf olduğundan ve orman araştırması yapılmış olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 20.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 08.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.