muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5493, Karar No: 2014/15775, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5493 E.  ,  2014/15775 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av.... ile ...adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesince verilen 08.03.2013 günlü ve 2012/677 - 2013/312 sayılı hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; davalı Kurum vekiline tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 445'înci maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6'ncı maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3'üncü fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekl

işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2424, Karar No: 2015/2240, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2424 E.  ,  2015/2240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2015

NUMARASI : 2014/713-2015/92

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 16.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.03.2014 gün ve 2012/246 E. 2014/108 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/14315 E. 2014/28648 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece usule uygun karar oluşturulmamış sadece "eski kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7614, Karar No: 2017/9486, Tarih: 13.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7614 E.  ,  2017/9486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10323, Karar No: 2019/22353, Tarih: 12.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/10323 E.  ,  2019/22353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde 26.07.2010-22.05.2014 tarihleri arasında makineci olarak çalıştığını, en son ücretinin net 1.200,00 TL olduğunu, davacının davalı işyerinde “mobbing”e uğradığını, davacıya 2014 yılının Mart ayının sonlarında haklarını aldığına dair evrak imzalatılmak istendiğini, davacının bu evrakı imzalamayınca işten çıkartıldığını iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının amiri durumunda olan Serkan adlı çalışanın davacıyı iş hususunda uyarması sonrasında davacı işçinin amiri Serkan ile tartışmaya başladığı, tartışmanın devamında sertleştiği ve davacının ayağa kalkıp amirinin üzerine yürüdüğü, vurmak istediği ancak araya girenlerin buna engel olduğu, davacı işçinin davalı işverenin diğer bir işçisine sataşma niteliğindeki bu eylemi nedeniyle iş akdinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenle davacının iş akdinin feshi haklı nedene dayandığından, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1605, Karar No: 2021/7589, Tarih: 29.12.2021

**5. Ceza Dairesi         2019/1605 E.  ,  2021/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK’nin 260/1. maddesine göre zimmet suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin 14/01/2019 havale tarihli dilekçe ile vekili tarafından bu suç yönünden katılma talebinde bulunulması karşısında, 3628 sayılı Kanun’un 18. maddesindeki “...Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır” düzenlemesinin verdiği yetkiye ve CMK’nin 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin zimmet suçundan açılan kamu davasına katılan olarak KABULÜNE, görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davalarında katılan sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle bahse konu suçtan kurulan hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan Hazinenin vekili aracılığı ile yapmış olduğu temyiz talebi ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafin yasal süresinden sonra vaki beraat hükümlerine yönelik vekalet ücretine ilişkin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’un 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin; katılan ...

Bakanlığı vekilinin beraat, sanık ... müdafin mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla SINIRLI OLARAK YAPILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların üzerlerine atılı ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun 5237 sayılı TCK’nin 257/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımını kesen son işlem olan 05/11/2013 tarihli sorgular ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği, zamanaşımını kesen başkaca bir sebebin de bulunmadığı anlaşıldığından hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Suç tarihinde ... Sıhhi Tesisatçılar ve Demir Doğramacılar Esnaf ve Sanatkarlar Odası başkanı olan sanığın yapılan teftişte eksik çıkan ve oda kasasında ya da banka hesabında bulunması gereken 9.716,05 TL parayı mal edindiğinin kabulüyle hakkında zimmet suçundan mahkumiyet kararı verilmiş ise de; sanığın savunmasında özetle; “İl dışında olması ve genel sekreterin de rahatsızlığı nedeniyle geçici olarak bu işe bakan personelin, kendisinin bilgisi dahilinde, daha önce iş hanında hırsızlık olayı da yaşandığından kasa mevcudunu iş yerine götürdüğünü, yaklaşık 18-19 gün paranın iş yerindeki kasada kaldığını, bu süre boyunca kendisinin il dışında, genel sekreterin de doğum izninde olduğunu, yönetim kurulu kararıyla 15.000 TL’ye kadar olan parayı odada tutmaları mümkün olduğu için bankaya yatırmadığını, 1.475 TL’nin 15/10/2012 tarihinde bankaya yatırıldığı dönemde de il dışında bulunduğunu, müfettiş tarafından kasa sayımı sırasında bulunan kişilerin ifadesi alınmadığı halde ifade alınmış gibi tutanak düzenlendiğini, tespit sırasında müfettişle telefonda görüştüğünü ve gerekli görülürse iş yerindeki kasanın çilingirle açılıp kapının veya kasanın mühürlenebileceğini söylediğini ancak bu taleplerinin dikkate alınmadığını, 19 Ekim tarihinde il dışından döndüğünü, müfettişe giderek kasayı birlikte açma teklifinde bulunduğunu fakat müfettişin geldiğinde kontrol edeceğini belirttiğini, iki üç gün gelmeyince tekrar müfettişle görüştüğünde paradan rutin harcamaları yapmasını söylediğini, kendisinin de bu şekilde davranarak talimatı doğrultusunda parayı oda harcamalarında kullandığını, daha sonra müfettişin odaya gelmesi gecikince yaptığı masraflar dışında kalan 5.500 TL’yi bankadaki oda hesabına yatırdığını, kendisinden evrak teslim almasına rağmen teftişte bu evrakı dikkate alarak kasa sayımı yapmadığını, il dışından döndüğü tarihte kasa sayımı yapılmış olsaydı herhangi bir açığın çıkmayacağını” savunması ve sanıklardan bir kısmı ile tanık anlatımının savunmanın belirli bölümlerini doğrulaması karşısında, kasa açığının tespit edildiği tarih göz önünde tutularak bu tarihten önce oda merkezinin bulunduğu iş hanında herhangi bir hırsızlık olayının yaşanıp yaşanmadığının kolluk birimine sorulmasından, sanığın hangi tarihler arasında il dışında bulunduğunun net bir şekilde tespit edilmesinden, ilgili odaya müzekkere yazılarak savunmada geçen yönetim

kurulu kararı, kasa açığı tarihinden itibaren zimmete konu paradan yapıldığı belirtilen harcamalar, kasa açığı tarihi ile 5.500 TL’nin bankaya yatırıldığı tarih arasındaki oda gelirleri ve giderleriyle kasa mevcudunu gösteren belgelerin aslı veya onaylı suretinin dosya içerisine alınmasından, kasada muhafaza edilebilecek para miktarının belirlenmesinden, teftişi yapan müfettişin açık kimlik bilgilerinin tespitiyle savunma ve diğer beyanlar doğrultusunda tanık olarak bilgisine başvurulmasından, gerektiğinde dosyanın Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşan farklı bir bilirkişi heyetine tevdi edilerek dosyadaki tüm bilgi ve belgelere göre sanığın zimmetinde para olup olmadığı, varsa miktarı hususlarında rapor alınmasından sonra sonucuna göre suçun vasfının ve sanığın suç kastının belirlenmesi, eylemin zimmet olarak kabulü halinde ise isnat edilen kasa açığı miktarının yukarıda belirtilen tarihlerde oda harcamalarına kullanıldığının ve arta kalıp bankaya yatırılan 5.500 TL’lik kısımla birlikte zimmet miktarını karşıladığının belirlenmesi durumunda etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı da karar yerinde tartışılarak hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA 29/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10109, Karar No: 2020/2635, Tarih: 16.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/10109 E.  ,  2020/2635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu olan 130 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tarafların murisi adına tapuda kayıtlı olduğunu, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan derin su kuyusu, bu kuyu içinde bulunan dalgıç pompası ve 6 adet direkten oluşan elektrik tesisatının vekil edeni tarafından yaptırıldığını belirterek, bahsi geçen muhdesatların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu muhdesatların murisleri tarafından yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 130 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 20.05.2015 tarihli rapor ve krokide gösterilen, derin su kuyusu, kuyu içerisinde bulunan dalgıç pompa ve taşınmaz üzerinde bulunan direklerden oluşan elektrik tesisatının davacı ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar ..., ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 130 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tarafların murisi adına tapuda kayıtlı olduğu, Mahkemece yapılan keşifler sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaz üzerinde 6 adet metal direk, 2 adet elektrik panosu, direkler arasında elektrik telleri, su kuyusu, elektrik trafosu ve dalgıç motor olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir.

Duraksamadan belirtmek gerekir ki; mevcut bir muhdesata sonradan yapılan iyileştirici imalatlar yeni bir muhdesat meydana getirme sayılamayacağı gibi, bu amaçla yapılan giderler de mevcut muhdesata değer kazandıran faydalı ve zorunlu giderlerdendir. Aynı şekilde bütünleyici parça niteliğinde olmayıp her zaman için ana taşınmazdan sökülüp götürülebilen ve taşınmazdan ayrılması mümkün olan eşyalar da teferruat niteliğindedir. Bu nitelikteki eşyalar yönünden muhdesat aidiyeti davası açılamayacağı, iyileştirici nitelikteki giderlerden paya düşenden fazlasını ancak koşullarının varlığı halinde Borçlar Kanunu hükümlerine göre sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açılacak eda nitelikli bir alacak davası ile istenebileceği kuşkusuzdur.

Somut olayda, davacı vekili, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan direklerden oluşan elektrik tesisatının davacı adına tespitini istemiş ve Mahkemece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiği kabul edilmiş ise de bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, az yukarıda yapılan açıklamalar ışığında elektrik tesisatının taşınmazın bütünleyici parçası niteliğinde olmayıp her zaman için ana taşınmazdan sökülüp götürülebilen ve taşınmazdan ayrılması mümkün olan eşya niteliğinde olduğu başka bir deyişle teferruat olup muhdesat niteliğinde olmadığı açıktır. Bu durumda, davacının, direklerden oluşan elektrik tesisatı hakkında tespit isteminde bulunmasında hukuki yararı bulunmadığı gözönünde bulundurularak, tespiti istenen bu kalem yönünden ret kararı verilmesi gerekirken, yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Yine, kural olarak herkes iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Kendisine ispat yükü düşen taraf iddiasını ispat edemezse, kendisine ispat yükü düşmeyen diğer tarafın onun iddiasının aksini ispat etmesine gerek yoktur; o olgu ispat edilmemiş sayılır. Davacı, taşınmaz üzerinde bulunan su kuyusu ve kuyu içindeki dalgıç pompanın aidiyetini de talep etmiş ise de, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları ...,...., taşınmaz üzerinde bulunan kuyuyu kimin açtırdığını bilmediklerini beyan etmiş, diğer davacı tanıkları ise kuyu hakkında herhangi bir bilgi vermemiştir. Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden dava konusu taşınmazda yer alan kuyunun davacı tarafından yapıldığına dair her türlü şüpheden uzak somut bir delil yer almamakla birlikte davacı tanıkları da bu hususu ispatlayacak herhangi bir beyanda bulunmamıştır.

O halde, dava konusu kuyunun ve içindeki dalgıç pompanın davacı tarafından yapıldığı usulü dairesince ispat edilemediğine göre su kuyusu ve dalgıç pompa hakkındaki istemin de reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması da doğru olmayıp, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, bir kısım davalıların temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 16.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.