muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/668, Karar No: 2024/8797, Tarih: 09.12.2024

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 09.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19284, Karar No: 2011/4633, Tarih: 16.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19284 E.  ,  2011/4633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4836, Karar No: 2022/5917, Tarih: 20.09.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4836 E.  ,  2022/5917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : EMİNE KEVSER ÖZTÜRK V.D.

DAVA TÜRÜ : TAVZİH - TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda asıl ve birleştirilen davaların kabulüne dair verilen hükmün kesinleşmesinden sonra davacı ... mirasçısı ... tarafından tavzih talebinde bulunulması üzerine, talebin reddine ilişkin olarak verilen ek karar, davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Asıl ve birleştirilen davalarda davacılar, Çatalca ilçesi, Subaşı köyü kadastro çalışma alanında bulunan çekişmeli 349 parsel ile dava dışı 1013 parsel sayılı taşınmazların tarafların kök murislerinden intikal eden yerler olduğunu, tarafların murisleri .... ile ... arasında 50 yıl önce yapılan taksim sonucunda dava konusu 349 parselin davacıların murisi ...'e, 1013 parselin ise davalıların murisi ...'e isabet ettiğini, taksime göre bu iki parça yerin yaklaşık elli yıldır ayrı ayrı kullanıldığını, buna rağmen kadastro sırasında her iki taşınmazın da davalılar adına tespit gördüğünü ileri sürerek, davalılar adına tapuda kayıtlı çekişmeli 349 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile hisseleri oranında davacılar .... varisleri adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığını, çekişmeli 349 parsel ile dava dışı 1013 parsel sayılı taşınmazların davalılar murisi ...'ya ait olduğunu, davacıların murisinin taşınmazda kayden yahut irsen hakkının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.07.2011 tarihli, 1996/592 Esas, 2011/345 Karar sayılı kararıyla; davacıların murisi ...ile davalıların murisi arasında yapılan taksim neticesinde çekişmeli 349 parsel sayılı taşınmazın davacıların murisine, dava dışı 1013 parselin ise davalıların murisine isabet ettiği, adı geçenlerin taşınmazları ölünceye kadar zilyetliklerinde bulundurduğu, murislerin ölümünden sonra mirasçılar tarafından malik sıfatıyla zilyetliğin nizasız ve fasılasız devam ettiği, yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarca bu hususun doğrulandığı gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilerek; dava konusu Çatalca ilçesi, Subaşı köyü, 349 parsel sayılı taşınmaz 20 pay kabul edilerek 17 paya ilişkin davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile 5 payının davacı ..., 3’er payının davacılar ... ve ... adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Onama Kararı

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 20.02.2014 tarihli ve 2013/13884 Esas, 2014/2841 Karar sayılı kararıyla davalının temyiz itirazları reddedilerek hüküm onanmıştır.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Onama Kararı

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 20.02.2014 tarihli ve 2013/13884 Esas, 2014/2841 Karar sayılı kararıyla davalının temyiz itirazları reddedilerek hüküm onanmıştır.

3. Mahkeme Kararına Karşı Tavzih Talebinde Bulunanlar

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı ... mirasçısı ... vekili tarafından hükümde taşınmazın 20 pay kabul edildiğini, 17 payın davalılar adına olan kaydının iptaline karar verildiğini, iptal edilen payların kimler adına nasıl tescil edileceğinin açık olarak belirtilmesi gerektiğini, ne var ki hüküm yerinde bir kısım davacıların soy isimlerinin belirtilmediğini, ayrıca iptal edilen paylardan sonra kalan 3 payın davalılar arasında hangi oranlarda tescil edileceğine ilişkin hüküm bulunmadığı ileri sürülerek, karar kesinleştikten sonra 19.03.2019 havale tarihli dilekçe ile tavzih talebinde bulunulmuştur.

4. Tavzih Kararı

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.04.2019 tarihli ve 1996/592 Esas, 2011/345 Karar sayılı ek kararıyla; tavzih talebinin reddine hükmedilmiştir.

5. Mahkemenin Tavzih Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... mirasçısı ... tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

6. Temyiz Nedenleri

Davacı ... mirasçısı ... vekili hükmün yeterince açık olmadığını, zira Yerel Mahkemece, hüküm kısmında sadece davacı adları ile yetinilip davacıların soy adlarının belirtilmediğini yine taşınmazın toplam 20 pay kabul edildiği ve 17 payının iptaline karar verildiğini, ne var ki kalan 3 payın davalılar adına ne şekilde tescil edileceğinin belirtilmediğini, buna rağmen Yerel Mahkemece tavzih talebinin reddedildiğini, bu kararın usule ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, hükmün bozulmasını istemiştir.

7.Gerekçe

7.1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemi üzerine verilen kararın tavzihi istemine ilişkindir.

7.2. İlgili Hukuk

7.Gerekçe

7.1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemi üzerine verilen kararın tavzihi istemine ilişkindir.

7.2. İlgili Hukuk

7.2.1. 6100 sayılı HMK'nın 304. maddesinde "(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, Mahkemece re'sen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir. (2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." şeklindeki hükmün tashihi; 305. maddesinde de "(1) Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. (2) Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." şeklinde hükmün tavzihi müesseseleri düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 306. maddesinde de "Tavzih, dilekçeye tarafların sayısı kadar nüsha eklenmek suretiyle hükmü veren mahkemeden istenebilir. Dilekçenin bir nüshası, cevap süresi mahkemece belirlenerek karşı tarafa tebliğ edilir. Cevap, tavzih talebinde bulunan tarafa tebliğ olunur. Mahkeme, cevap verilmemiş olsa bile dosya üzerinde inceleme yaparak karar verir; ancak gerekli görürse iki tarafı sözlü açıklamalarını yapabilmeleri için davet edebilir. Mahkeme, tavzih talebini yerinde gördüğü takdirde 304 üncü madde uyarınca işlem yapar."

7.2.2. 6100 sayılı HMK’nın 297/2. maddesinde “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” düzenlemesi yer almaktadır. Kamu düzeninden olan doğru sicil oluşturma ilkesi gereğince hakimin infazı kabil karar verme yükümlülüğü vardır. Yasa maddesinin bu açık hükmüne göre, mahkemelerce kurulan hükümler infaz sırasında tereddüt ve şüphe yaratmayacak nitelikte olmalıdır." hükümleri düzenlenmiştir.

7.3.Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, hükmün infazı kabil ve tereddüte mahal bırakmayacak nitelikte bulunmasına göre yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ

7.3.Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, hükmün infazı kabil ve tereddüte mahal bırakmayacak nitelikte bulunmasına göre yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ

Davacı ... mirasçısı ... vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan tavzih talebinin reddi kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı 36,30 TL bakiye onama harcının davacıdan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/626, Karar No: 2022/966, Tarih: 07.02.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/626 E.  ,  2022/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı baba tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir.

Dosya incelendiğinde, AMETEM’den gelen 05/01/2021 tarihli cevabi yazısında “davalı babanın 09/03/2018 tarihinde opioid kullanımına bağlı bağımlılık sendromu tanısı ile ayaktan muayene edildiği” belirtilmekte ancak bağımlı olup olmadığı, bağımlı ise tedaviye devam edip etmediği konusunda bir açıklama yer almamaktadır. Yine dosya içinde bulunan 08/03/2021 tarihli adli destek görevlisinin hazırladığı raporda “babanın alkollü iken çocuğa telefonda kötü şeyler söylemiş olabileceğini belirttiği” tespiti bulunmaktadır. O halde çocuğun üstün yararı gözönüne alınarak babanın gerçekten bağımlı olup olmadığı, bağımlı ise tedaviye devam edip etmediğinin araştırılarak oluşan sonuca göre kişisel ilişki kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde kişisel ilişki kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 07.02.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7490, Karar No: 2016/7762, Tarih: 18.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/7490 E.  ,  2016/7762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma ve Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı tarafından, kusur belirlemesi, velayet ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Müşterek çocuk ... 13.05.2011 doğumlu olup, anne bakım ve şefkatine muhtaç olduğu çağdadır. Mahkeme tarafından çocuğun baba yanında bulunuyor olması, eğitim hayatına baba yanında devam ettiği gerekçe gösterilerek velayeti babaya verilmiş ise de, dosya kapsamından ortak çocuğun anne yanında kaldığı anlaşılmaktadır. Davalı-davacı annenin çocuğa karşı velayet görevini savsakladığına, gereken ilgiyi göstermediğine ve çocuğun ihmal veya istismar edildiğine ilişkin delil de bulunmadığına göre velayetin anneye verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile babaya verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.04.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/1982, Karar No: 2011/2924, Tarih: 21.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/1982 E.  ,  2011/2924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye (Hakem Sıf.) Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Genel Müdürlüğü ve ... aleyhine 03/09/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 07/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, maddi tazminat istemine ilişkin olup yerel mahkemece, davaya hakem sıfatı ile bakılmıştır.

Bir uyuşmazlığın 3533 sayılı “Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Ait Daire veya Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli hakkındaki Kanun” çerçevesinde çözümlenebilmesi için, aynı Yasa'nın 1. maddesi gereğince uyuşmazlığın genel, katma ve özel bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkmış olması ve adli yargının görev alanı içerisinde bulunması gerekir. Aksi takdirde, davaya anılan Yasa gereğince zorunlu hakem olarak bakılamaz.

Dava konusu olayda, davacının 3533 sayılı Yasa kapsamında ve uyuşmazlığın da adli yargının görev alanı içerisinde olduğu konusunda kuşku ve duraksama yoktur. Sorun, davalının da 3533 sayılı Yasa kapsamında bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davalı ...’ın, sermayesinin tamamı devlete ait olan ve tekel niteliğindeki mallar ile temel mal ve hizmet üretmek ve pazarlamak üzere kurulan bir kamu kuruluşu olduğu tartışmasızdır. Kuruluşun yasal dayanağı ise 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’dir. Diğer yandan, hizmetin gereği gibi ve kolaylıkla yürütülebilmesi için TEDAŞ’a bağlı müesseseler de oluşturulmuştur. Müesseselerin, ayrı tüzel kişilikleri vardır. Anılan kararnamenin 4/2. maddesinde, TEDAŞ’ın bu Kanun Hükmünde Kararname ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu durum, bağlı müesseseler için de aynıdır. Yasanın açık düzenlemesinden, davalı kamu kurumunun, kamu hizmeti niteliğindeki çalışmalarını özel hukuk kuralları altında yapacağı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, Türk Ticaret Yasası'nın 18. maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek ve ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin dahi tacir sayılacakları belirtilmiş; aynı Yasa'nın 12/11. maddesinde ise, su, gaz, elektrik dağıtım, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin, ticarethane sayılacakları düzenlenmiştir.

Diğer yandan, Türk Ticaret Yasası'nın 18. maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek ve ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin dahi tacir sayılacakları belirtilmiş; aynı Yasa'nın 12/11. maddesinde ise, su, gaz, elektrik dağıtım, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin, ticarethane sayılacakları düzenlenmiştir.

28 Mart 1945 tarih ve 1/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde: “Devlet İktisadi Teşekkülleri özel hukuk prensiplerine tabi olmak üzere kurulmuş müesseselerdir. Bu müesseselerin hukuk hayatında görülen sair teşekküllerden farkının sermayelerinin devlete ait olması ve bazı yönetim organlarının tayin usullerinde mevcut hususiyetten ibarettir. Gerçi bu teşekküllerin görecekleri vazifelerden bir kısmı devletin ekonomik politikasıyla ilgilidir. Ancak bu keyfiyet, İktisadi Devlet Teşekküllerine kamu hukuku müessesesi vasfı vermeyip sadece kurucusunun devlet oluşundan ve kuruluşunun bir kanuna dayanmakta bulunmasından ileri gelmektedir” denilerek bu kuruluşların özel hukuk tüzel kişisi oldukları belirtilmiştir.

Uygulamada da, Kamu İktisadi Teşebbüsü olmamakla birlikte Belediye, Vilayet gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan ve kuruluş kanunları uyarınca hususi hukuk hükümleri dairesinde yönetilecekleri açıklanan, aslında Kamu İktisadi Kuruluşu gibi tekel niteliğinde mal ve hizmet üreten ve kendilerini meydana getiren Belediye, Vilayet ve kamu tüzel kişileri tacir sayılmadığı halde, kendileri Türk Ticaret Yasası'nın 18/1. maddesi kapsamına giren birer tacir sayılan müesseselerin kendi aralarında ve üçüncü şahıslarla olan ilişkilerinden doğan uyuşmazlıkların zorunlu tahkime tabi olmayıp, adli yargıda görüleceği benimsenmektedir.(Bu kurumlara örnek olarak; 205 sayılı Kanun ile kurulan Ordu Yardımlaşma Kurumu; 2560 sayılı Kuruluş Kanunu ile oluşturulan İSKİ, ASKİ, İZSU müesseseleri gösterilebilir.)

Bu açıklamalar ışığında, davalının bir kamu kurumu olduğu ve kamu hizmeti yaptığı; ancak, çalışmalarının özel hukuk hükümlerine bağlı bulunduğu ve tacir sıfatını taşıdığı benimsenmelidir. Bu nedenle de, olayda 3533 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Önemle belirtilmelidir ki; mecburi tahkim, istisnai bir yoldur ve bu nedenle de aralarındaki uyuşmazlıkların bu yolla çözüleceği kurumlar özel bir kanunla, tahdidi (sınırlayıcı) bir biçimde gösterilmiştir. Kanunun sınırlayıcı yöntemle belirlediği bir kapsamın yorum yoluyla genişletilmesi ve bu meyanda, herhangi bir kurumun, salt sermayesinin devlete veya belediye veya özel idarelere ait olması ve bazı yönetim organlarının tayin usullerinin özellik arz etmesi gibi unsurlar göz önünde tutularak Kanun kapsamına dahil edilmesine çalışılması, en başta yorum ilkelerine ters düşer. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun, 19.10.2005 gün ve 2005/3-560;2005/587 sayılı Kararı.)

Açıklanan nedenler karşısında, davaya 3533 sayılı Yasa hükümleri uyarınca ve hakem sıfatı ile bakılamaz. Mahkemenin hakem sıfatı ile görevli bulunmaması karşısında ise, kararın temyiz yeteneği bulunduğu kabul edilmiştir.

Diğer yandan, dava ve ıslah dilekçelerinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmuş olup; dava konusunun değeri itibariyle de, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 427. maddesinde ön görülen kesinlik sınırının söz konusu olmadığı belirtilmelidir.

Açıklanan nedenlerle, davanın genel hükümler uyarınca görülmesi ve çözüme bağlanması gerekir. Karar, bu nedenle yerinde bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/03/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyize konu karar 3533 Sayılı kanun gereğince hakem tarafından verilen bir karardır.

3533 Sayılı Kanun'un 6. maddesine göre hakem tarafından verilen kararların temyiz edilebilme niteliği olmayıp, aynı kanunun 6/2. maddesi gereğince sadece 30 gün içinde kararı veren hakeme itiraz edilmesi mümkündür.

Verilen dilekçe, temyiz dilekçesi mahiyetinde verilmiş olsa dahi bu dilekçe itiraz dilekçesi olarak kabul edilerek gerekli inceleme hakemce yapılıp bir karar verilmesi gerekir. Bu şekilde verilecek karar aynı yasanın 6/3. maddesine göre kesindir. Kesin olarak hakem tarafından verilen bu kararlar hiç bir gerekçe ile (kamu düzeni gerekçesi ile de olsa dahi) temyiz edilemez. Sadece HUMK'nun 427/5. maddesi gereğince yazılı emir yolu ile kanun yararına temyiz edilebilir.

Şu halde;

1-Verilen dilekçe itiraz dilekçesi olarak görülmeyip hakem tarafından dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi halinde, Yargıtay ilgi dairesinin temyiz incelemesi yapmayıp dilekçe üzerine bir karar verilmek üzere dosyanın ilgili hakeme gönderilmek üzere geri çevirme kararı vermesi gerekir.

2-Verilen dilekçe hakem tarafından itiraz dilekçesi olarak kabul edilip, itiraz konusunda kesin olarak karar verilmesi üzerine bu kararın temyiz edilmesi halinde ise, Yargıtay ilgili dairesinin, kararının kesin olması, HUMK'nun 427/5. maddesi gereğince kesin olarak verilen kararların sadece yazılı emir yolu ile kanun yararına temyiz edilmesinin mümkün olmasına karşılık temyiz isteminin kanun yararına bozma olmaması nazara alınarak temyiz dilekçesinin reddine karar vermesi gerekir.

Açıkladığım nedenlerle sayın çoğunluğun görüşlerine katılmıyorum. 21/03/2011