muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5061, Karar No: 2011/6899, Tarih: 01.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8747, Karar No: 2015/9549, Tarih: 20.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8747 E.  ,  2015/9549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/494, Karar No: 2018/630, Tarih: 19.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/494 E.  ,  2018/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Sanığın ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81/1, 35/2, 29/1, 53/1-2-3, 58, 54. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.01.2015 gün ve 2014/149-2015/15 E.-K. sayılı hükmün sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 06.11.2017 gün ve 2016/2264- 2017/3729 karar sayılı ilamı ile ONANMASINA karar verildiği, Dairemizin onama yönündeki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca söz konusu eylemin yaralama suçunu oluşturacağı gerekçesiyle itirazda bulunulduğu;

05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla işlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında” Yasanın 99. maddesiyle, 5271 sayılı Yasanın 308. maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle, 5320 sayılı Yasaya eklenen Geçici 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. Fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Dairemizce verilen onama kararı usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19/02/2018 gününde, heyetimizden Başkan ... ve Üye ...'in karşı itirazın kabulü gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28389, Karar No: 2015/30272, Tarih: 27.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/28389 E.  ,  2015/30272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ilave tediye alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, bozmaya uyarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işyerinde 657 sayılı yasa uyarınca 4-B kadrosu verilerek memur statüsüne geçtiği tarihe kadar iş sözleşmesi ile çalıştığını, davacıya işçi statüsünde çalıştığı dönem için 6772 Sayılı Yasadan doğan ilave tediye alacaklarının ödenmediğini, davalı işverenin 6772 Sayılı Yasanın 1. Maddesinde sayılan kamu kurumları arasında yer aldığını, 6772 Sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2. Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1. Maddesinde ve 3. Maddesinde ilave tediye ödemelerinin düzenlendiğini, ilave tediye alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek,ilave tediye alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; giderleri döner sermaye gelirlerinden karşılanmak üzere üniversitenin ihtiyaç duyulan birimlerine geçici işçi statüsünde çalıştırılmak üzere geçici işçi alımına gidildiğini, davacının da bu kapsamda Maliye Bakanlığından alınan vize üzerine geçici işçi statüsünde görev yaptığını, davalı üniversitede kadrolu daimi işçi olmadığı için geçici statüde çalışan işçilerin daimi işçilerin yararlandığı ücret, tediye v.s. haklardan yararlandırılmamış olması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, işçi statüsünde çalışan hiçbir personele ilave tediye adı altında bir ödeme yapılmadığını, davacının işçi statüsünde çalıştığı dönemde ilave tediye talebinin olmadığını, sözleşmeli personel statüsüne geçtikten sonra bu alacak isteğini ileri sürmesinde kötü niyetli olduğunu, işçilik alacaklarının 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C)Bozma ilamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin ilk kararı dairemizin bozma ilamı ile özetle;” Davacının hesaplanan ve hüküm altına alınan ilave tediye alacağı dava tarihine göre zamanaşımı itirazına uğramayan süre içinde aylık ücretin ödendiği tarihte yıllık ödenen ilave tediye alacağının aylık süreye düşen oranına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Oysa ilave tediye alacağının ödeme tarihleri Bakanlar Kurulu kararı belirtilmektedir. İlave tediye alacağının ödeme tarihi kararlaştırılan tarihteki ücret üzerinden hesaplanması gerekir. Bu nedenle davacının dava konusu ettiği yıllara ait ilave tediye ödeme tarihleri araştırılarak bu tarihlerdeki ücret üzerinden ödenmesine karar verilen ilave tediye alacakları hesaplanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Açılan kısmı davada davalı vekili zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Bu itiraz bilirkişi raporunda değerlendirilmiştir. Ancak davalı vekili alacak miktarını ıslah sureti ile arttırdığında, davalı vekili tekrar zamanaşımı itirazında bulunmuştur. 15.06.2011 ıslah tarihine göre 15.06.2006 tarihinden önce kısmi davada istenen 1.000,00 TL lik miktar dışında kalan ilave tediye alacağı zamanaşımına uğramıştır. Davalının ıslaha karşı yaptığı zamanaşımı itirazının dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. “ gerekçeleriyle bozulmuştur.

Mahkemece özetle;bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davacıya ait S.G.K. ve işyeri sicil dosyaları, diğer belgeler ile 06/06/2011 tarihli usûle, yasaya, yargısal uygulamalara, dosya içeriğine uygun, denetime açık ve hüküm için yeterli bulunan bilirkişi raporunun incelenmesiyle davacı tarafın brüt 6.117,92TL.ilave tediye alacağının belirtilen faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline ilişkin verilen 20/10/2011 tarih, 2010/540 Esas, 2011/653 Karar sayılı karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 23/01/2012 tarih, 2011/53275 Esas, 2012/1087 Karar sayılı ilamıyla bozulmuş olup, bozmadan sonra yapılan yargılamada usûl ve yasaya uygun bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan tahkikat ve bozma gerekçesi çerçevesinde alınan 09/12/2013 tarihli ek bilirkişi raporuyla davalı tarafın zamanaşımı defi de dikkate alınmak suretiyle hesap ve tesbit olunan brüt 6.117,92TL. alacağının kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece bozmaya uyulmasına ve bozma ilamından sonra alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen bozmadan önceki ilk kabul kararı doğrultusunda 6.117,92 TL'nin gerekçeli karar hüküm fıkrasında yazılarak gerekçe ile tefhim edilen kısa karar arasında çelişki yaratılması hatalı olup,bozma sebebi ise de,bunun maddi hataya dayandığı anlaşılmakla bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Yukarıda açıklanan gerekçe ile yerel mahkemenin gerekçesinde ve hüküm fıkrasının 2.bendinde yer alan “6.117,92 TL rakamının”karardan çıkartılarak yerine “4.615,03 TL rakamının” yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/10/2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17463, Karar No: 2014/1866, Tarih: 10.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17463 E.  ,  2014/1866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 25. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2004/374-2012/542

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalılardan İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kiralananın yanması nedeniyle yangını çıkaran işçi, bu işçiyi çalıştıran işveren ile bina malikinden yangın nedeniyle meydana gelen zararın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı İ.. K.. hakkında vazgeçme nedeniyle reddine; ve M.. B.. hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalı Ankara İl Özel İdaresi aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı İl Özel İdaresi'nin sahibi ve yöneticisi olduğu Ulus'taki Modern Çarşıda işyerini davalı İl Özel İdaresinden kiraladığını, çarşıda çıkan yangın sonucu binanın tamamen yandığını, tüm mallarının, işyerindeki teşrifat malzemelerinin, demirbaşlarının yanarak yok olduğunu, yangın sonrasında müşteri çevresini kaybettiğini, yangından sonra yeni kiraladığı iş yerinde de faaliyet gösterdiği yerin ticarete uygun olmaması nedeni ile hep zarar ettiğini belirterek, ticari mallarının yanması nedeni ile 133 000,00 TL zararının bulunduğunu, fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuğunu belirterek, şimdilik 3000,00 TL sinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, davasını ıslah ederek dava değerini 70 435,14 TL' ye yükseltmiştir.

Davalı İl Özel İdaresi vekili, üçüncü kişinin eylemi sonucu yangının çıkması nedeniyle illiyet bağının kesildiğini, davalı idarenin her türlü uyarıyı yazılı ve sözlü olarak yaptığını, yangın çıkmadan 10 gün önce yangına müdahale ekipmanlarının yenilendiğini, olayda bir kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Davacının, davalı il özel idaresinin maliki ve yöneticisi olduğu binada işyeri kiraladığı, 2003 yılında binadaki elektrik kesintisi nedeniyle, bodrum kattaki davalı İ.. K..'ye ait dükkanı aydınlatmak için, diğer davalı işçisi M.. B..'ın benzinle çalışan jeneratörü çalıştırdığı sırada, sızan benzinin alev alması sonucu yangın çıktığı, yangının başladığı işyerinde naylon, halı vs şeyler satılması nedeniyle yangının büyüdüğü, binanın sıkışık şekilde dükkan ve önlerindeki istiflenmiş eşya ile dolu olması nedeniyle hızla büyüyen yangının tüm binayı kapladığı ve söndürülemediği çıkan yangın sonucu tüm binanın yandığı, dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu hazırlanan 07/04/2008 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; Davalı İl özel İdaresinin illiyet bağına uygun olarak %40 oranında kusurlu olduğu, yangının çıktığı işyeri sahibi İ.. K.. ve yangını çıkaran işçi M.. B..'ın %10 oranında kusurlu oldukları, ayrıca çarşı esnafının da yangının çıkmasında ve büyümesinde %20 oranında kusurlu oldukları tespit edilmiştir. Hükme esas alınan zarar hesabına ilişkin bilirkişi raporunda; davacının 70 000,00 TL maddi ve 435,14 TL yer değiştirme zararı olduğu bildirilmiştir.

Dava dosyasındaki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacının aynı zamanda işletme kusuruna da dayanmış olmasına, yanıcı maddelerin de satıldığı dükkanların bulunduğu böylesine büyük bir iş merkezinde, günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ile, yangın çıkması halinde devreye giren otomatik yangın kesici tertibatını kurmayan davalı idarenin, meydana gelen zarardan ayrıca BK'nun 58. maddesi uyarınca sorumlu bulunmasına, davacının da içinde bulunduğu modern çarşı esnafının da çıkan yangında %20 oranında kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 62. maddesine (mülga 818 sayılı BK.nun 51.maddesi) göre, bina maliki ve yöneticisi olan davalı idare müteselsil sorumluluk ilkesi gereği ileride diğer sorumlulara rücu etmek üzere sorumlu ise de, mahkemece modern çarşı esnafının %20 kusur oranı düşüldükten sonra, kalan %80'e tekabül eden zarardan müteselsilen davalı idarenin sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, hesaplanan zararın tamamına hükmedilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1169, Karar No: 2018/5327, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/1169 E.  ,  2018/5327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,müvekkilinin davalı şirkette kapsam dışı statüde..A.Ş Genel Müdürlüğü emrinde çalışmakta iken 4502 sayılı Kanunun geçici 3. Maddesi ile .. Telekom A.Ş nin 233 sayılı KHK ekindeki kamu iktisadi kuruluşları listesinden çıkarıldığını,406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun ek 29. Maddesine göre işlem yapılmayarak eksik bildirim yapıldığını,ek ödemenin nakle esas ücretinin tespitinde ücretine ilave edilmesi gerektiği halde ilave edilmediğini, davalıdan ilişiğinin kesildiği tarihe kadar da kendisine ödenmediğini,işlemler neticesinde eksik ücret ödemesi yapıldığı gibi nakil bildirim cetvelinde eksik ücret bildirimi yapılarak nakledildiği kurumdan bu güne kadar eksik ücret almasına sebebiyet verildiğini belirterek atamada aylık bildirim formunda eksik, hatalı bildirilen maaş ve özlük haklarının yeniden tespiti ile ödenmeyen ek ödemenin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,davacının çalıştığı kurumdan emsallerinden daha fazla maaş aldığını,maaş ilmühaberinin hatalı olmadığını,davacının maaş ilmühaberinin yasa ve mevzuatına uygun olarak tanzim edildiği, 23/02/2006 tarihinde Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve anılan Başkanlıkça başka kamu kurumu emrine ataması yapılan davacının göreve başladığı dikkate alındığında maaş ilmühaberinde iddia ettiği,davacının halen çalışmış olduğu kurumda emsallerinden oldukça fazla ücret aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.