muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1051, Karar No: 2023/551, Tarih: 13.02.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1051 E.  ,  2023/551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili görevsiz icra hukuk mahkemesine verdiği dava dilekçesinde; Soma İcra Müdürlüğünün 2014/2182 Esas sayılı takip dosyasından yapılan 19.03.2015 tarihli sıra cetvelinde davacının MTV alacağına rüçhanlı olması nedeniyle öncelikli yer verilmemesinin hatalı olduğunu, ayrıca davalı alacak miktarının tespitinde ilgili bakanlık tebliği hükümlerinin dikkate alınmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinde davalı alacağının sırasına ve esasına itiraz etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, yediemin alacağının rehinli alacak olması nedeniyle bedelden öncelikle tahsili gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. YEREL MAHKEME KARARI

Görevsiz İcra Hukuk Mahkemesince, dosyanın görevli asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine ilişkin olarak verilen görevsizlik kararı üzerine, Soma 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/409 Esas, 2019/498 Karar sayılı kararı ile, talebin takip hukukuna dair sıra cetvelini şikayete ilişkin olduğu gerekçesiyle, karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yerel Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

Kapatılan Yüksek 23. Hukuk Dairesinin 09.09.2020 tarih, 2020/1278 Esas, 2020/2703 Karar sayılı ilamı ile, Motorlu Taşıtlar Vergisinin muhafaza masraflarından önce ödenip ödenmeyeceğine dair itirazın icra mahkemesinde şikayet yoluyla çözülebilir ise de yediemin ücretinin miktarına dair itirazın genel mahkemelerde yapılacak yargılama sırasında çözümlenebilir nitelikte olduğu ve asliye hukuk mahkemesince işin esasına girilmesi gerektiği belirtilerek, yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

B.Yerel Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B.Yerel Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının alacağı rehinli alacak olmakla, davacının alacağından öncelikli alacak olduğu ve öncelikle ödenmesi gerektiğinden davacının sıra cetvelindeki sırasına yönelik itirazının yerinde olmadığı, Adalet Bakanlığına ait depo ve garajlarda muhafaza edilen mahcuz mallar için alınacak ücret tarifesi hakkındaki tebliğ hükümleri dikkate alındığında davalının satış tarihi itibariyle toplam alacağının 5.736,50 TL olduğu belirtilerek, davanın kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yerel Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; tanzim edilen bilirkişi raporunda yediemin ücreti 4.320,00 TL hesap edildiği halde 5.736,50 TL üzerinden hüküm kurulmasının hatalı olduğu, MTV alacağı rüçhanlı olup öncelikle ödenmesi gerektiğine dayanılarak, kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haciz sıra cetvelinde davalı alacağının sırasına ve esasına itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 142 ve 138/2 nci maddeleri, Adalet Bakanlığına Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar İçin Alınacak Ücret Tarifesi Hakkında Tebliğ'i 3,4, ve 5 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1-Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı yedieminin İİK'nın 138/2. maddesi gereğince satış bedelinden öncelikle tahsili gereken alacağı tespit edilirken; Adalet Bakanlığına Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar İçin Alınacak Ücret Tarifesi Hakkında Tebliğ'in 3,4, ve 5. maddelerinin uygulanmasına esas gün hesabında, takip tarihinin dikkate alınması gerekmekte olup, mahkemece satışın kesinleştiği gün itibarıyla hesaplama yapılması doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece, bedeli paylaşıma konu aracın yediemine teslim tarihi olan 07.10.2008 ile yediemince başlatılan icra takip tarihi 30.10.2014 arasında geçen 2183 günün; ilk 6 ayı için, 180 gün x 6,60 TL=1.188,00 TL + kalan 2003 gün için, 2003 x 3,30 TL=7.797,90 TL olarak hesap edilen toplam yediemin alacağına, bahsi geçen tebliğin 4. maddesi hükmü uygulandığında icra takip ve vekalet ücreti giderleri hariç ödenmesi gereken azami tutar 4.019,37 TL olarak tespit edilecektir. Bu tutara icra takip giderleri ile vekalet ücreti de eklendiğinde, sıra cetvelinde davalıya ayrılması gereken toplam meblağ 5.347,17 TL olmalıdır. (457,40 TL tahsil harcı, 518,40 TL icra vekalet ücreti, 352,00 TL takip gideri)

Açıklanan nedenlerle, hükmün bozulması gerekmiş ise de, mahkemece neticeden sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi doğru olduğundan, HUMK'un 438/son maddesi uyarınca kararın gerekçesi değiştirilerek ve HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Soma 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.06.2021 tarih, 2020/443 Esas ve 2021/282 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasının 2. bendindeki '5.736,50TL' ibareleri çıkarılarak yerine '5.347,17TL' ibarelerinin yazılmasına, kararın bu şekliyle gerekçesi değiştirilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

Dosyanın kararı veren Yerel Mahkemesiye gönderilmesine,

13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7727, Karar No: 2006/8384, Tarih: 15.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/7727 E.  ,  2006/8384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Şağıluşağı Köyü 103 ada 232 parsel sayılı 6.562.355,04 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, mera niteliği ile sınırlandırılmıştır. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Davanın devamı sırasında ... ... ve ... ..., çekişmeli taşınmazda haklarının bulunduğu savıyla davaya harçlı katılmışlardır. Mahkemece, dava konusu parselin ... bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen 30.06.2005 tarihli krokili raporda; (A) ile işaretlenen 432.800 m2 yüzölçümlü bölümünün orman niteliği ile Hazine, geriye kalan kesiminin ise mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; meraların mülkiyeti Hazineye faydalanma ... ise ilgili tüzel kişiliklere (köy veya belediye) aittir. Mera nitelğindeki taşınmazlarla ilgili davalarda mülk sahibi Hazinenin de davada yeralması gerektiğinden, Hazineye dava dilekçesi tebliğ olunarak husumet yaygınlaştırıldıktan sonra davaya devam olunması gerekir. Bu yönün düşünülmemesi doğru olmadığı gibi, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine orman bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen 16.05.2006 havale tarihli ek raporun ekinde bulunan memleket haritasındaki aplikeli uygulama usul ve yasaya uygun olmakla birlikte ... bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen 12.05.2006 tarihli ek krokili rapor ile orman raporu ekindeki memleket haritasında orman sayılan (A) ile işaretlenen ve orman sayılmayan (B) ile işaretlenen yerlerin farklı olarak gösterildiği görülmüştür. Bir başka deyişle; ... bilirkişi, orman raporundaki uygulamaya aykırı olarak kroki düzenlemiştir. Orman raporu ekindeki aplikeli memleket haritasında çekişmeli taşınmazın (A) bölümü 4 kırık nokta ile ve ... doğuya doğru işaretlendiği halde, ... bilirkişinin krokili raporunda 1 kırık nokta ile ve güneye doğru düz çizgi şeklinde işaretlenmiştir. Birbiriyle uyumsuz bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulamaz.

O halde, mahkemece; orman bilirkişinin 16.05.2006 havale tarihli ek raporunun ekindeki aplikeli memleket haritasına uygun olarak ... bilirkişiden ek rapor alınmalı, (A ve B) ile işaretlenen yerlerin koordinatlı olarak yüzölçümleri hesaplattırılmalı, alınacak ek rapora göre çekişmeli taşınmazın orman raporunda (A) ile işaretlenen yere karşılık bölümü orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile işaretlenen yere karşılık gelen kesimi de tespit gibi mera niteliği ile sınırlandırılmalıdır. Aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması da yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 15.06.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9269, Karar No: 2011/5444, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9269 E.  ,  2011/5444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5248, Karar No: 2025/3238, Tarih: 24.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/5248 E.  ,  2025/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1569 E., 2023/746 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/297 Esas, 2022/69 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/4-2 cümle, 29, 62, 53, 58 maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile

cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/1569 Esas, 2023/746 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili, sanık müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, meşru savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, meşru savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Dosya kapsamına göre; sanık ile maktul arasında öldürmeyi gerektirir husumet olmaması, sanığın, ani gelişen kavga ortamında özellikle maktulün hayati organlarının bulunduğu bölgeyi hedef alarak vurduğuna dair delil bulunmaması, ciddi bir engel olmamasına rağmen kendiliğinden eylemine son vermesi dikkate alındığında, sanığın öldürme kastını açığa çıkaran kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, olay günü maktulün sanığı olayın gerçekleştiği çay bahçesine çağırdığı, sanık içeri girdikten sonra maktulün sanığa önce yumruk atıp ardından elindeki ufo ayağıyla vurduğu, sanığın kaçmaya çalıştığı ancak kaçamadığı, tanık beyanlarından da anlaşılacağı üzere, dosya kapsamında ilk haksız hareketin maktulden kaynaklandığının anlaşıldığı ve maktulün ufo ayağını kullanmak suretiyle sanığı 2. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaraladığı anlaşıldığından, sanık hakkında haksız tahrik altında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulmasında Mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, meşru savunma ve sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılanlar vekili, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/1569 Esas, 2023/746 Karar sayılı kararında katılanlar vekili, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,