muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13938, Karar No: 2015/17716, Tarih: 26.10.2015

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği

önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

2)-Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Eldeki davada da, mahkemece davalı ...'ın işveren olduğu kabul edilmiş ise de,bu kabulün eksik araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmaktadır. Zira olay nedeniyle açılan kamu davasında alınan ifadeler ve kazalı sigortalının vefatından sonra imzalanan ibraname içeriğinin, aynı zamanda dosyaya sunulu yapım sözleşmesi içeriklerinin dikkate alınmadığı beligindir.

Eldeki davada da, mahkemece davalı ...'ın işveren olduğu kabul edilmiş ise de,bu kabulün eksik araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmaktadır. Zira olay nedeniyle açılan kamu davasında alınan ifadeler ve kazalı sigortalının vefatından sonra imzalanan ibraname içeriğinin, aynı zamanda dosyaya sunulu yapım sözleşmesi içeriklerinin dikkate alınmadığı beligindir.

O halde, Mahkemece davalılar arasında asıl işveren taşeron veya anahtar teslimi sözleşme bulunup bulunmadığı hususu yeterince araştırılmaksızın karar verilmesi isabetsizdir.

3-Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle,

hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Mahkemece, Borçlar Kanununun 74. maddesi uyarınca hukuk hâkiminin, kesinleşmiş ceza kararına konu maddi olgularla bağlı olup, ceza yargılaması sürecinde belirlenen kusur oranlarıyla bağlı olmadığı gözetilerek, öncelikle kazanın nasıl olduğunu belirleyen ceza davasındaki maddi olguları dikkate alarak ve ceza alan tüm şahıslar bakımından kusur irdelemesi yapan, usulüne uygun şekilde rapor alınıp irdelenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

4-5510 sayılı Yasanın 54/c. maddesi; ''(Değişik: 17.4.2008-5754/34 md.) malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı, eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.'' düzenlemesini içermektedir.

4-5510 sayılı Yasanın 54/c. maddesi; ''(Değişik: 17.4.2008-5754/34 md.) malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı, eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.'' düzenlemesini içermektedir.

Davaya konu olayda kazalının vefatından önce yaşlılık aylığı talep ettiği, fakat aylıklarını alamadan vefat etmesi nedeniyle, hak sahiplerine ölüm aylığı bağlandığı anlaşılmakla, uzun vadeli sigorta kolundan bağlanan ölüm aylıkları nedeniyle, dava konusu edilen gelirlerin 5510 sayılı Yasanın 54/c. maddesi (506 sayılı Yasanın 92. maddesi) uyarınca yarıya indirilip indirilmediği araştırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öncellikle ceza dosyası dikkate alınarak maddi olaya uygun şekilde ve davacı Kurum talebini dikkate alınarak davalılar arasında asıl işveren taşeron ilişkisini de irdeleyen ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu aldırılmak, sonrasında ise hak sahiplerine bağlanan gelirlerde 5510 sayılı Yasanın 54'üncü maddesi kapsamında bir eksilmeye gidilip gidilmediği araştırılmak suretiyle, kurum alacağını net olarak belirlemek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O hâlde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13482, Karar No: 2024/6238, Tarih: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13482 E.  ,  2024/6238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 16.03.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/3953 E., 2020/1143 K.

SUÇLAR : Hırsızlık,iş yeri dokunulmazlığının ihlâli,mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 16.03.2022 tarihli ve 2019/3953 Esas, 2020/1143 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 16.03.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 4. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6784, Karar No: 2010/3403, Tarih: 25.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/6784 E.  ,  2010/3403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 09/08/2004 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan desteğin ölümü nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar ölenin annesi, babası ve kardeşleri olup davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları aracın, destekleri ...'in sürücüsü olduğu bisiklete çarparak onun ölümüne yol açtıklarını belirterek, anne ve baba için destekten yoksun kalma, tüm davacılar için manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Yerel mahkemece benimsenen 24/12/2008 günlü bilirkişi hesap raporunda, davacılar anne ve baba yönünden hesaplanan destekten yoksun kalma tazminat miktarlarından, davalı yana ait araç sigortası tarafından yapılan ödemeler güncelleme yapılmadan indirilmiştir. Dosyada bulunan hesap belgelerine (dekontlara) göre davalı yana ait araç sigortası olan ... ... Sigorta AŞ tarafından 16/08/2005 günü davacı anne ... ile baba ...'e ödemede bulunulmuştur. Sigorta Şirketi tarafından ödemenin yapıldığı 16/08/2005 günü ile bilirkişi tarafından destekten yoksun kalma tazminatının hesaplandığı 24/12/2008 günü arasında geçen süre yönünden, sigorta tarafından yapılan ödeme tutarına işletilecek yasal faiz oranında davacılar kazanım sağlamış olacaklarından, sigorta ödemesinin güncelleştirilerek hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatlarından indirilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, sigorta şirketi tarafından ödeme yapılan gün ile destekten yoksun kalma tazminatının hesaplandığı gün arasında geçen süre yönünden, sigortaca ödenen tutarın işlemiş yasal faizi hesaplattırılıp bilirkişi raporu ile saptanan destekten yoksun kalma tazminatlarından düşülmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/506, Karar No: 2021/3310, Tarih: 18.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/506 E.  ,  2021/3310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosya içerisinde bulunan 10.09.2013 tarihli olay, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağına göre; "araçtan araca kaçak mazot aktarımı yapıldığı" yönünde yapılan ihbar üzerine olay yerine gidildiği , park halinde olan... plakalı araç ile ... plakalı kamyonun birbirlerine yanaşık vaziyette ve iki aracın arasında yağ tenekelerinin tespit edildiği olayda, sanığın çalışanı olan tanık ... tarafından... plakalı araçta bulunan yağ tenekelerinden sanık adına kayıtlı olan ... plakalı kamyonun deposuna pet şişe ile madeni yağ aktarıldığının görülmesi üzerine müdahale edildiği, yapılan aramada sanığa ait ... plakalı aracın deposuna boşaltılan 19 adet 14 kg.'lık ve... plakalı araçta bulunan 12 adet 14 kg.'lık olmak üzere toplamda 414.66 kg menşei belli olmayan akaryakıt ürünü ele geçirildiği, TÜBİTAK MAM raporuna göre numunenin mineral yağ olduğunun tespit edildiği, nakliye işiyle uğraştığını beyan eden sanığın alınan savunmasında, suça konu madeni yağları satan işyerinin önünde bulunan şahısların satın aldıkları madeni yağı yakıt olarak kendi araçlarında kullandıklarını beyan etmeleri üzerine kendisinin de suça konu madeni yağı aldığını beyan ettiği anlaşılmakla; sanığın ticari aracında suça konu madeni yağı yakıt olarak kullanmak amacıyla satın aldığını ikrarı ve tüm dosya kapsamından eyleminin sabit olması karşısında; atılı suçun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden suçun oluşmadığı yönündeki yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm tesisi ,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. Maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5800, Karar No: 2011/6850, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5800 E.  ,  2011/6850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.
Yargıtay — Esas No: 2024/14607, Karar No: 2025/4884, Tarih: 25.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14607 E.  ,  2025/4884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı şirkette kalıpçı olarak çalışırken, Antalya ili ... ilçesi ... beldesi ... Villalarının yapımında elektrikli testere ile kalıp anahtarını kestiği esnada testerenin kayarak düşmesiyle, sağ ayak başparmağının ve ikinci parmağının kesilmesiyle sonuçlanan 29.02.2008 tarihli olayın iş kazası olduğunun tespitine ve kaza nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

1.Davalı şirket tarafından davaya cevap verilmemiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı, hak düşürücü süre, derdestlik, husumet, görev ve yetki itirazında bulunduklarını, davacının talebi ile ilgili Kurumun yaptığı işlemlerin doğru olduğunu, herhangi bir eksiklik bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

1-A)İş kazası tespiti talebi yönünden; a)Davalı Kuruma yöneltilen davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

b)Davalı iş yerine yöneltilen davanın kabulü ile davalı iş yerinde 29.02.2008 tarihinde gerçekleşen kazanın iş kazası olduğunun tespitine,

B)Maluliyet tespiti talebi yönünden; davanın kabulü ile davacının 29.02.2008 tarihli iş kazası nedeniyle maluliyet oranının % 6.2 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğunu, davacının taleplerinin zaman aşımına uğradığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının iş kazası geçirdiğini belirttiği dönemde davalı şirket çalışanı olmadığını, Adli Tıp raporlarının çelişkili olduğunu belirterek, usul ve kanuna aykırı verilen kararın temyizen bozulmasını istemiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğunu, davacının taleplerinin zaman aşımına uğradığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının iş kazası geçirdiğini belirttiği dönemde davalı şirket çalışanı olmadığını, Adli Tıp raporlarının çelişkili olduğunu belirterek, usul ve kanuna aykırı verilen kararın temyizen bozulmasını istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin mevzuata uygun olduğunu, Mahkemece her ne kadar davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, Kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, davanın açıldığı tarihteki haklılık durumuna göre yargılama gideri takdir edilmesi gerektiğini belirterek, kararın bu yönüyle bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, iş kazası olduğunun tespitine ve sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesine ilişkindir.

İnceleme konusu eldeki davada, davacının 29.02.2008 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun ve iş kazasına bağlı olarak meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespitini istediği, Adli Tıp İkinci Üst Kurulunun 20.01.2022 tarih ve 290 sayılı raporunda davacının, Kurumun 22.03.2018 tarih ve 713 sayılı kararında çalışır tarihi (sürekli iş göremezliğe girdiği tarih) olarak bildirilen 13.04.2008’den itibaren sağ ayak 1. parmak ampütasyonu ve 2. parmak hareket kısıtlılığı arızası nedeniyle olay tarihinde yürürlükte olan 85/9529 Karar sayılı Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü hükümleri kapsamında ve mesleğinin “kalıpçı” olduğu anlaşılmakla meslek grup numarası 6 alınarak; E cetveline (yaşına) göre % 6.2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının mütalaa edilmesi karşısında, İlk Derece Mahkemesinin gerekçe ve hüküm kısmında yazılı şekilde "maluliyet tespiti" ifadelerinin kullanılması isabetsiz bulunmuştur.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçe ve hüküm kısmında yer alan "maluliyet" kelimelerinin silinerek yerlerine "sürekli iş göremezlik" kelimelerinin yazılması suretiyle hükmün bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi