muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18094, Karar No: 2016/20511, Tarih: 22.09.2016

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsam dışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile getirilen artışlardan yararlandırılmalı ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir.

Öncelikle uyuşmazlığa Uyuşmazlık Mahkemesinin kararı üzerine iş mahkemesince bakılması zorunluluğu bulunmakla işin esasına girilerek karar verilmesi yerindedir.

Davalı kurum, taraflar arasındaki sözleşme hükmü veya eki yönetmelik hükümleri ile kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacının 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine artışlar yapmış olabilir. Bu artışlar Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan ve kamuda çalışan sözleşmeli personel ile kapsam dışı personel için sağlanan artışlardan az da olabilir, fazla da olabilir. Aynı oranda veya fazla oranda artış yapılmış ve yansıtılmış ise kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacı, kamudaki personel için getirilen artışlardan faydalanamaz. Ancak davalı işveren anılan hükümleri dikkate almadan artış yapmamış veya daha az artış yapmış olabilir. Taraflar arasında yapılan sözleşmenin 7.maddesine göre, davacının ücretinde yapılacak artış, memur maaşlarına yapılan artış oranından az olamaz. Buna göre davalı şirketçe davacının ücretine yapılan artışlar kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan az ise aradaki fark alacak hüküm altına alınmalıdır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerek 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan unvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir. Şu halde davacı için 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenen unvanda görev yapanların 5473 sayılı Kanun ile öngörülen ek ödeme kapsamında olup olmadığı önem arz etmektedir. Bunun için öncelikle davacının belirlenmiş olan unvanı itibariyle ek ödeme yapılması gereken kamu görevlilerinden olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacı ile aynı unvanda görev yapan kamu görevlilerinin belirtilen ek ödemelerden yararlanması söz konusu ise davacının da ek ödemeden yararlandırılması ve varsa bundan kaynaklanan fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekir.

Davacı, maaş nakil ilmühaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanun'a uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer malî haklarına, bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmühaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmühaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de, davacı tarafından sunulan 12.05.2015 harçlandırma tarihli ıslah dilekçesinin davalıya tebliğ edildiği tarihi gösteren tebligat evrakına dosyada rastlanmadığından, davalının 03.06.2015 tarihli ıslaha karşı zamanaşımı def'in süresinde olup olmadığı denetlenememektedir. Süresinde olup olmadığı denetlenemeyen ıslaha karşı zamanaşımı def'i dikkate alınarak karar verilmesi isabetli olmayıp, davacının dava konusu alacağa hak kazandığının anlaşılması halinde ıslaha karşı zamanaşımı def'in süresinde olup olmadığı tespit edilerek yeniden değerlendirme yapılmak üzere kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7845, Karar No: 2015/7574, Tarih: 25.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/7845 E.  ,  2015/7574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BÜYÜKÇEKMECE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2011/257-2013/531

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, mirasbırakan annesi ....................'nun kayden maliki olduğu 892 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarında malikin soyadının yazılmadığını ileri sürerek, anılan kayıtlarda mirasbırakanın soyadının “...................” olarak düzeltilmesini istemiştir.Davalı, davanın reddini savunmuştur.Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Yargıtay 14. Hukuk Dairesince; “...revizyon tapusunda belirtilen malik ile davacının murisinin aynı kişi olup olmadığının tespitinin gerektiği ancak resmi kayıtların araştırılmadığı, kabule göre de; davada baba adı yazılması talebi olmadığı halde talep aşılarak baba adının da ilave edilmesinin doğru olmadığı...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacının iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ........................'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,25.5.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5181, Karar No: 2024/6141, Tarih: 05.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/5181 E.  ,  2024/6141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2636 E., 2021/1665 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 500.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminatın haksız el koyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; dava konusu madeni yağlara koşulları oluşmadığı halde el konularak tasfiye edildiğini bu nedenle tazminat isteme koşullarının oluştuğuna, davanın reddi gerekçesinin yerinde olmadığına, davanın kabulü gerektiğine ve vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; dava konusu madeni yağlara koşulları oluşmadığı halde el konularak tasfiye edildiğini bu nedenle tazminat isteme koşullarının oluştuğuna, davanın reddi gerekçesinin yerinde olmadığına, davanın kabulü gerektiğine ve vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/401 esas 2011/269 karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kaçak petrol satmak, bulundurmak, ticari amaçla satın almak, taşımak ve saklamak suçunu işlediğinden bahisle hakkında soruşturma başlatıldığı, soruşturma sırasında 24.02.2010 tarihinde davacıya ait 825 bidon madeni yağa el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine hükmedildiği, beraat kararının 15.01.2019 tarihinde kesinleştiği, kararda ele geçirilen madeni yağlarla ilgili hüküm tesis edilmediği, bu nedenle Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2019 tarihli ve 2010/401 Esas- 2011/269 Karar sayılı Ek Kararı ile suça konu madeni yağların müsaderesine karar verildiği, Ek Karara karşı sanıklar müdafisince itiraz edildiği, ancak gerek dava tarihi gerekse karar tarihi itibariyle henüz anılan ek kararın kesinleşmediği, suça konu madeni yağların, soruşturma aşamasında tasfiyesine karar verildiği, 5607 Sayılı Kanunun 16/2 maddesi uyarınca, davacının İl Özel İdareye başvurarak tasfiye edilen madeni yağlarla ilgili olarak emanet hesabına aktırılmış olan bedelini yasal faizi ile birlikte kurumdan talep edebileceği, ancak davacı tarafından bu yönde herhangi bir başvuru yapılmaksızın CMK'nın 141 maddesi kapsamında tazminat davası açıldığı tazminat davasının açıldığı, davacının, idareye başvurarak talebe konu yağların bedelini her zaman alabileceği bu haliyle dava nedeniyle CMK 141. maddesi anlamında davacının herhangi bir zararının oluştuğunun kabul edilemeyeceği, diğer taraftan bir an için davanın CMK 141. maddesi kapsamında olduğu değerlendirilse dahi Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesince, suça konu madeni yağlara ilişkin asıl kararla herhangi bir hüküm tesis edilmediği, bilahare ek kararla müsaderesine ilişkin karar verildiği ve bu ek kararın henüz kesinleşmediği, bu haliyle CMK'nın 142/1 maddesinde belirlenen yasal dava açma süresinin henüz başlamadığı, itiraz neticesinde müsadere kararının ortadan kaldırılabileceği, bu haliyle dava şartının bu aşamada oluşmadığı gerekçesiyle davacının maddi ve manevi tazminat talebinin 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141. ve 142. maddeleri uyarınca reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

UYAP sistemi üzerinden yapılan araştırmada; tazminata esas Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/401 esas 2011/269 karar sayılı ve 04.03.2019 tarihli Ek Karar ile suça konu madeni yağların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesi gereğince müsaderesine karar verildiği, kararın sanıklar müdafisi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesi 'nin 28.06.2021 tarihli ve 2020/2517 Esas - 2021/8608 Karar sayılı ilamıyla kararın bozulduğu, bozma kararı üzerine Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2022 tarihli ve 2021/1268 Esas- 2022/231 Karar sayılı kararı ile suça konu eşyaların kaçakçılık suçunun konusunu oluşturmadığından, 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine yer olmadığına, karar kesinleştiğinde sahiplerine iadesine karar verildiği, hükmün temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 04/12/2023 tarihli ve 2022/15863 Esas- 2023/10615 Karar sayılı kararı ile ihbar üzerine yapılan aramalarda sanıklara ait iş yerlerinde ele geçen ve içerisinde organik çözücü içeren, bu haliyle akaryakıta dönüştürülen yağların 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde iadesine karar verilmesi hukuka aykırı olduğu gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/05/2024 tarih 2024/462 Esas ve 2024/882 Karar sayılı ilamı ile suça konu eşyaların müsaderesine karar verildiği, hükmün sanıklar müdafisince 28.06.2024 tarihinde temyiz edildiği, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arşivinde olduğu tespit edilerek dava konusu madeni yağların müsaderesine ilişkin ek kararın temyiz incelemesi sırasında henüz kesinleşmediği anlaşılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminata esas suça konu eşyanın müsaderesine ilişkin ek kararın henüz kesinleşmediği, bu haliyle dava şartının bu aşamada oluşmadığının saptandığı, davanın vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,05.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5357, Karar No: 2016/315, Tarih: 13.01.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/5357 E.  ,  2016/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK 289/1, 62, 52, 51. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mahcuz malların haciz yolu ile alacaklı başka bir şahsa geçmiş olabileceğine dair savunması nedeniyle sanık müdafiine dosya numaralarını bildirmesi için verilen süreye rağmen beyanda bulunmadığının anlaşıldığı, sanığın soyut iddialarının somut bilgi ve belgelerle de desteklenmemesi karşısında tebliğnamedeki eksik inceleme nedeniyle bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunun cezasının TCK'nın 289/1. maddesi uyarınca üç aydan iki yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adlî para cezası olması ve aynı Kanunun 52/1. maddesinde ise, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hâzinesine ödenmesinden ibarettir.” hükmünün yer alması karşısında, sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, herhangi bir teşdit sebebi ve farklı ./..

uygulamanın gerekçesi gösterilmeden gün adlî para cezasının alt sınırın üzerinde, belirlenmesi,

2- Sanık hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesi nedeniyle denetim süresi belirlenirken dayanak yasa maddesinin TCK'nın 51/3 yerine TCK'nın 53/3. maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birinci fıkrasındaki “30 gün karışılığı adli para cezası” ibaresinin çıkartılarak yerine “5 gün karşılığı adli para cezası” ibaresinin, ikinci fıkrasındaki “25 gün kaşılığı adli para cezası” ibaresinin çıkartılarak yerine “4 gün karşılığı adli para cezası” ibaresinin, dördüncü fıkrasındaki “toplam 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin çıkartılarak “toplam 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesine ve ayrıca hükmün sekizince fıkrasındaki “TCK 53/3 maddesi uyarınca denetim süresi belirlenmesine” ibaresinin çıkartılarak “TCK 51/3 maddesi uyarınca denetim süresi belirlenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3564, Karar No: 2021/11718, Tarih: 09.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/3564 E.  ,  2021/11718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 17.02.2015 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21.05.2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...ile birlikte müştekinin apartmanının çatı katına çıkmaları şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 116/1, 119/1-c, 31/2 maddelerinde belirtilen konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, 20.10.2013 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21090, Karar No: 2014/17164, Tarih: 21.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21090 E.  ,  2014/17164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükümden Gümrük İdaresi lehine dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması suretiyle sanıklar hakkındaki hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.