muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9425, Karar No: 2011/5768, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9425 E.  ,  2011/5768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ün beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11479, Karar No: 2016/9791, Tarih: 17.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/11479 E.  ,  2016/9791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 155/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.080,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bismil Asliye Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2015/453 esas, 2015/836 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18/05/2016 gün ve 2434-2016-kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/06/2016 gün ve 2016/215906 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda para cezalarının içtimasının düzenlenmediği gibi doğrudan verilen adli para cezası ile hapisten çevrilen para cezalarının infaz rejiminin farklı olduğu gözetilmeden hapisten çevrilen 150 gün karşılığı adli para cezası ile doğrudan verilen 4 gün karşılığı adli para cezasının toplanarak sonuç olarak bulunan 154 gün karşılığı para cezasının paraya çevrilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Mağdura ait suça konu aracın satımı konusunda sanık ile mağdurun anlaştığı, bu anlaşma kapsamında sanığın 10.000 TL peşin para vererek suça konu aracı götürmesine rağmen, yaptıkları anlaşmaya aykırı bir şekilde aracın devrini almadığı gibi aracın geri kalan parasını da ödemediği, sanığın bu surette zilyetliği kendisine devredilen aracı alarak zilyetliğin devri amacı dışında kullanmak suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuş ise de,

1) Sanık ile mağdur arasındaki anlaşmazlığın satışa konu aracın trafik kaydının devredilmemesinden kaynaklanan hukuki nitelikte bir ihtilat olduğu, sanık hakkında suç unsurları oluşmadığından beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile mahkumiyet kararı verildiği,

2) Ayrıca tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği gözönüne alınmadan, sonuçta adli para cezası tayin edilen sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği

Anlaşıldığından, bu hususlarla ilgili olarak da kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 17/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22130, Karar No: 2013/14344, Tarih: 27.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/22130 E.  ,  2013/14344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Aile Konutu Şerhi Konulması -İpoteğin Terkini

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, mülkiyeti eşine ait olan taşınmaza aile konutu şerhi konulması ve aile konutu olduğu açıklanan taşınmaz üzerine davalı banka tarafından davacı eşin rızası alınmadan (TMK md. 194) konulan ipoteğin kaldırılması istemi ile dava açmış, davasını ...'na yöneltmiştir. Mahkemece 09.07.2010 tarihinde verilen karar ile davacının ipoteğin kaldırılmasına ilişkin istemi reddedilmiş, taşınmaza aile konutu şerhi konulmasına ilişkin talebi ise kabul edilmiştir. Hüküm, davacı tarafından ipoteğin kaldırılması talebinin reddi, davalı banka tarafından ise aile konutu şerhi konulmasına ilişkin talebin kabulü yönünden temyiz edilmiştir. Dairemizin 31.05.2011 tarihli ilamı ile; davacının ipoteğin kaldırılmasının reddine ilişkin temyizi, temyiz dilekçesinin kaydı ve harcı olmaması ve temyizin de süresinde olmaması nedeni ile incelenmemiş, davalı bankanın temyizine hasren yapılan inceleme sonucunda; taraf teşkilinin kamu düzenine ilişkin olması nedeni ile kayıt maliki eşin davaya dahil edilmesi ve taraf teşkili sağlandıktan sonra karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuş ve bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir. Davacının süresinde olmayan ayrıca kaydı ve harcı bulunmayan temyiz isteği incelenmediğinden ve bu karara karşı karar düzeltme yoluna da gidilmediğinden ipoteğin kaldırılmasına yönelik ret kararı kesinleşmiştir. Mahkemece bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda kesinleşmiş olan ipoteğin kaldırılması talebinin reddi konusunda yeniden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de kesinleşmiş konuda yeniden verilen hüküm, davacıya temyiz hakkı vermez. Açıklanan nedenle davacının temyiz isteğinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan gerekçe ile davacının temyiz talebinin REDDİNE, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 27.05.2013 (Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2012/3603, Karar No: 2012/5603, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3603 E.  ,  2012/5603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, babalığın tespiti ile nüfus kaydındaki baba adının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; nüfus kaydında babasının "Kaya" olarak yazıldığını, gerçekte babasının Hasan oğlu ... olduğunu iddia ederek baba adının Hasan oğlu ... olarak tespit ve nüfusa tesciline karar verilmesini istemiş, mahkemece dava babalık davası olarak nitelendirilerek hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

4787 sayılı Yasanın 5133 sayılı Yasa ile değişik 4/1. maddesi gereğince, Türk Medeni Kanunu'nun üçüncü bölüm hariç ikinci kitabından kaynaklanan davalara aile mahkemesinde bakılmak üzere davacı dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12642, Karar No: 2014/10245, Tarih: 26.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12642 E.  ,  2014/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17344, Karar No: 2015/1972, Tarih: 16.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17344 E.  ,  2015/1972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 09/07/2014 tarih ve 2014/24-2014/165 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eski ortağı olduğu dava dışı limited şirketin davalı bankada bulunan hesabından keşide edilen 14.06.2005 tarihli 17.500 TL bedelli çekin karşılıksız çıkması sebebiyle davalı tarafından müvekkili hakkında şikayette bulunulduğunu, Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2006/223 E. sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonucunda 28.09.2006 tarihinde müvekkilinin mahkumiyetine karar verildiğini, oysa müvekkilinin dava konusu çekin karşılıksız çıktığı 14.06.2005 tarihinden önce, 24.05.2005 tarihli TSG’nde ilan edilen ve 13.05.2005 tarihinde noterden düzenlenen limited şirket hisse devir sözleşmesi ile hissesini tüm aktif ve pasifleri ile birlikte dava dışı ...'a devrettiğini, müvekkili hakkında karşılıksız çek keşide etmek suçundan yakalama kararı çıkarıldığını, bu karar nedeni ile müvekkilinin süresiz çalışma izninin tehlikeye girdiğini, ikamet süresi uzatım işlemlerinin bekletmeye alındığını, davalı bankanın daha sonra imza sirküleri konusunda yaptığı yanlışlığı bildirmesi üzerine yargılamanın iadesi talebinde bulunulduğunu, yapılan yargılama müvekkilinin beraatına karar verildiğini, müvekkilinin sınır dışı edilmesini önlemek için Sulh Ceza Mahkemesi tarafından verilen 450 TL adli para cezasını ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek, şimdilik 450 TL maddi 50,000 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, her ne kadar müvekkili tarafından çek hesabı sahibine ait imza sirküleri konusunda yanlışlık yapılmışsa da, çek üzerindeki imza ile sirkülerdeki imza karşılaştırılmadan iddianame düzenlendiğini ve açılan davada da yeterli araştırma yapılmadan adli para cezasına hükmedildiğini, bu nedenle iddia edilen zarar ile davalı banka eylemi arasındaki illiyet bağının kesildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, her ne kadar müvekkili tarafından çek hesabı sahibine ait imza sirküleri konusunda yanlışlık yapılmışsa da, çek üzerindeki imza ile sirkülerdeki imza karşılaştırılmadan iddianame düzenlendiğini ve açılan davada da yeterli araştırma yapılmadan adli para cezasına hükmedildiğini, bu nedenle iddia edilen zarar ile davalı banka eylemi arasındaki illiyet bağının kesildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın çek hamili olmamasına rağmen davacı hakkında karşılıksız çek keşide etmekten şikayette bulunduğu, şikayet üzerine davacının terk ettiği şirket adresine Teb K'nun 35. maddesi uyarınca tebligatlar yapılarak davacıya savunma hakkı tanınmaksızın mahkumiyet kararı verildiği, davacı hakkındaki yasal sürecin davalı bankanın hatalı bildirimde bulunması ile başladığı, davalı bankanın hatalı işlemi nedeniyle davacı hakkında haksız ceza davası açılarak adli para cezasına mahkum edildiği, davacının emniyet güçlerince alıkonulduğu ve yabancı olması sebebiyle çalışma ve oturma izninin tehlikeye girdiği, bankalar nezdinde itibarsız müşteri konumuna düştüğü, davalı bankanın dikkatsiz ve özensiz eylemleri neticesinde davacının maruz kaldığı durumlar nedeniyle manevi tazminat yükümlülüğü altında bulunduğu, davacının maddi tazminata ilişkin herhangi bir delil ve belge ibraz edemediği gerekçesiyle, davacının maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 20.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,024,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 16/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13175, Karar No: 2009/13885, Tarih: 10.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13175 E.  ,  2009/13885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 07.02.2006 gününde verilen dilekçe ile vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.06.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 205, 207, 221 ve 278 parsellerin tapu kaydındaki “Sinanpaşa Vakfı” şerhinin terkini istemi ile açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı idare temyiz etmiştir.

Davacılar ...ve ..., sözü edilen tapu kayıtlarında 1/4’er pay maliki olan ... ve ... mirasçılarıdır. Kayıtlarda başkaca paylı malikler de bulunmakta olup bu kişiler davaya dahil edilmiştir. Usul Hukukumuzda davaya dahil edilmek suretiyle taraf teşkili sağlanmasına ilişkin bir hüküm mevcut olmayıp, bu suretle aslında davacı sıfatı olmayan kişiler lehine hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Çekişmenin esasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece ... Vakfı’na ait “Vakıfname” getirtilmemiştir. Bilirkişi, sadece tapu kayıtlarındaki durum itibariyle vakfın niteliği hakkında yorumda bulunmuş, bilirkişinin yeterli olmayan raporu ile hüküm tesisi cihetine gidilmiştir. Öncelikle vakıfname getirilerek bu eksiklik tamamlanmalıdır.

27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı ... Kanununun 18.maddesi hükmü gereğince; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya

tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, mukataalı vakıf; zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca somut uyuşmazlığın çözümü için, kayda işlenen vakfın mukataalı veya icareteynli vakıflardan olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyen ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu ayrı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığının keşfen incelenmesi, taşınmazın konumunun düzenlenecek paftada kadim köy ve kasaba ya da şehirlere göre haritasında işaret edilmesi, vakfın niteliği hakkında bu belirlemeden sonra görüş bildirilmesi zorunludur.