muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7860, Karar No: 2011/10133, Tarih: 29.12.2011

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5728, Karar No: 2012/10867, Tarih: 28.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/5728 E.  ,  2012/10867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6053, Karar No: 2024/2670, Tarih: 19.03.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/6053 E.  ,  2024/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi alacaklının icra dosyasına gelen paranın paylaştırılması için düzenlenen sıra cetvelinin kesinleşmesi üzerine payına düşecek paranın neması ile birlikte ödenmesi talebinin, icra müdürlüğünce reddedildiğini ileri sürerek sıra cetveline konu paradan elde edilen nemanın Hazine’ye ödenmesine dair müdürlük işlemini şikayet ile dosyadaki paranın sıra cetveline göre nemalarıyla birlikte ödenmesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince, alacaklıya veya borçluya nemanın ödeneceğine dair yasal bir düzenleme bulunmadığından bahisle şikayetin reddine hükmedildiği, kararın şikayetçi alacaklı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmektedir.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 36. maddesinin birinci fıkrası, “mahkemeler hakimler; Cumhuriyet Savcıları ve icra iflas daireleri tarafından adlî ve idari işlemlerle takip işlemlerinden dolayı herhangi bir sebeple alınmış olan paraların bankaya yatırılması halinde bu paralara ait faiz, ikramiye ve sair menfaatleri Devlete aittir.”, ikinci fıkrası ise, “Şüyuun giderilmesi neticesinde hasıl olan para ve tereke paraları ile kısıtlı veya gaip adına bankaya yatırılan paralar yukarıdaki fıkra hükmünden müstesnadır.” hükmünü amir iken, söz konusu iki düzenleme de, Anayasa Mahkemesinin 04.5.2023 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 05.4.2023 tarih ve 2023/48 E. - 2023/72 K. sayılı kararı ile, anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptal edilmiştir.

Daire içtihatları, İİK’nın 140 vd. maddelerinde sıra cetveline itiraz edilmesi halinde icra müdürlüğünce alacaklılara ödenmeyen paranın nemalandırılacağına ilişkin bir düzenleme bulunmadığı ancak yine de sıra cetveline itiraz edilmesi nedeniyle alacaklıya ödenmeyen paranın icra müdürünce banka hesabına yatırılması sonucu elde edilen faiz geliri varsa, alacaklıya ödenmesinin yasal dayanağı olmayıp, nemalandırma sonucu elde edilen paranın Hazineye ait olduğu yönünde iken, kararın dayanağı olan Harçlar Kanunu’nun 36. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarının Anayasaya aykırı olduğundan bahisle iptali nedeniyle, oluşan bir nema geliri varsa bunun hak sahiplerine ödeneceği yönünde görüş değişikliğine gidilmiştir.

Öte yandan, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 15.02.2023 tarih ve 2022/303 E. 2023/86 K. sayılı kararında da işaret edildiği üzere; Anayasa'nın 153. maddesinin beşinci fıkrasına göre iptal kararları geriye yürümez. İptal kararlarının geriye yürümezliğine ilişkin hükmün temel amacı iptal edilen Kanuna veya Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi hükmüne dayanılarak daha önce yapılan işlemlerin geçerliliklerinin korunmasını sağlamaktır. Anayasa

Mahkemesinin 12.12.1989 tarih ve 1989/11 E. 1989/48 K. sayılı kararında da iptal kararlarının geriye yürümezliği “Türk Anayasal sisteminde, "Devlete güven" ilkesini sarsmamak ve ayrıca devlet yaşamında bir karmaşaya neden olmamak için iptal kararlarının geriye yürümezliği kuralı kabul edilmiştir. Böylece hukuksal ve nesnel alanda etkilerini göstermiş, sonuçlarını doğurmuş bulunan durumların, iptal kararlarının yürürlüğe gireceği güne kadarki dönem için geçerli sayılması sağlanmıştır.” şeklinde açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Anayasanın “Anayasanın bağlayıcılığı ve üstünlüğü” başlıklı 11. maddesinde “Anayasa hükümleri, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve diğer kuruluş ve kişileri bağlayan temel hukuk kurallarıdır. Kanunlar Anayasaya aykırı olamaz.” düzenlemesi; “Mahkemelerin bağımsızlığı” başlıklı 138. maddesinin birinci fıkrasında “Hakimler, görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler.” ve 153. maddesinin altıncı fıkrasında “Anayasa Mahkemesi kararları Resmî Gazete'de hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar.” hükümleri ile 6100 sayılı HMK’nın 33. maddesinde ise “Hâkim, Türk hukukunu resen uygular.” şeklinde ifadesini bulan yasal ilke yer alır.

Yapılan bu açıklamalara göre; somut norm denetimi yoluyla Anayasa Mahkemesi tarafından verilen iptal kararlarının kesin hüküm hâlini almış yargı ve idare kararları saklı kalmak şartıyla geriye yürüdüğünü kabul etmek gerekir. İptal kararlarının geriye yürümemesi “hukuk güvenliğini sağlamak” amacı ile konmuş olduğuna göre, bu ilke yalnızca kesin hüküm hâllerinde ifade eder (Teziç, Erdoğan: Anayasa Hukuku (Genel Esaslar), 23. Bası, İstanbul 2019, s. 264, 265;).

Buna göre, her ne kadar İlk Derece Mahkemesinin karar tarihinde söz konusu kanun hükmü iptal edilmemiş olup yürürlükte olduğundan, karar Dairenin eski içtihatları gereğince yerinde ise de; şikayete konu müdürlük kararının dayanağı olan kanuni düzenlemenin, temyiz incelemesi aşamasında, 04.5.2023 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 05.4.2023 tarih ve 2023/48 E. - 2023/72 K. sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmesi nedeniyle, verilen iptal kararının henüz kesinleşmemiş eldeki şikayette uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulü ile şikayete konu müdürlük kararındaki nema tutarının alacaklıya ödenmesi talebinin reddine dair kısmının iptaline karar verilmesi gerektiğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

SONUÇ :Şikayetçi alacaklının temyiz isteminin, yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 07.06.2023 tarih ve 2023/976 E. 2023/817 K. sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, Kocaeli 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 05.04.2023 tarih ve 2023/149 E.- 2023/239 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 19.03.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2716, Karar No: 2024/4302, Tarih: 25.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/2716 E.  ,  2024/4302 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1596 E., 2024/808 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mahk. Sıf)

SAYISI : 2020/534 E., 2021/405 K.

1-İlk Derece Mahkemesince, kooperatif üyelik hakkına dayalı olarak tapu iptali ve tescil istemli davada, 11/02/2011 tarihli "Tutanaktır" başlıklı ortaklık devir sözleşmesinde, 4 ay içerisinde kooperatifin üyelik aidat borçlarının davacı yan tarafından ödenmesi gerektiği, aksi halde kooperatif üyelik devrinin geçersiz olacağının belirtilmiş olduğu, davacının tutanağa konu devir şartlarından üye aidat borcunun 30/06/2011 tarihi itibariyle ortağa ait Kooperatife ödenmesi gereken 11.696,50 Türk Lirası daha bulunduğu ve böylece davacının kooperatif üyeliğinin devir sözleşmesi hükümlerine riayet etmeyerek üyelik devrini ve üyeliğe bağlı tapu iptali ve tescilini isteyemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; davacı ve davalılar arasındaki 11.02.2011 tarihli sözleşme uyarınca davacının 4 ay içinde kooperatife olan tüm borçları ödemesi gerekmesine rağmen bu yükümlülüğünü yerine getirdiğini dosya kapsamına göre ispat edemediği, kooperatif defterleri kapsamında yapılan bilirkişi incelemesinde de tespit edildiği üzere 2016 yılına kadar kooperatife ödemelerin davalılar tarafından yapılmaya devam ettiği anlaşıldığından davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, temyiz harcı davacı tarafından peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 25.11.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/33270, Karar No: 2015/9233, Tarih: 09.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/33270 E.  ,  2015/9233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, bölge temsilcisi olarak görev yaptığını, haksız olarak işten çıkarıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle her ne kadar mahkemece, kıdem tazminatı ve ücret alacağı yönünden, taraflar arasında 4857 sayılı İş Kanunu anlamında bir iş sözleşmesi bulunmadığı ve Borçlar Kanunu hükümleri uyarınca da bir iş sözleşmesi ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi isabetsiz ise de, sendika tüzüğünün 15. ve 26. maddesi hükümleri gereğince bölge temsilcisi olan davacı ile davalı sendika arasındaki hukuki ilişkinin vekalet ilişkisi olmasına, ücretin, vekalet sözleşmesinin zorunlu unsuru olmamasına ve ancak sendika genel kurulu yahut merkez yönetim kurulu tarafından kararlaştırılması durumunda davacıya ücret ve kıdem tazminatı ödemesinin yapılabilecek olmasına, bununla birlikte dosya kapsamında yer alan davacının atanmasına dair karar ile bütçe hükümlerine göre davacıya herhangi bir ücret ve kıdem tazminatı ödemesi yapılmasına ilişkin sendika tarafından alınan bir karar bulunmadığının anlaşılmasına göre, davacının temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle doğru olan kararın değiştirilmiş ve düzeltilmiş bu gerekçe ile ONANMASINA, 09.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6975, Karar No: 2013/8493, Tarih: 27.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6975 E.  ,  2013/8493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; 2009 yılından itibaren aylık 400,00 TL olarak ödenen iştirak nafakasının 1.000,00 TL'ye çıkarılması talep edilmiş; mahkemece nafakanın aylık 600,00 TL'ye çıkarılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

Dosya içeriğinden; davacının 17.11.1992 doğumlu olup, eldeki artırım davasını vekili aracılığı ile 13.02.2012 tarihinde açtığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar mahkemece talep; iştirak nafakasının artırılması istemi olarak değerlendirilmiş ise de; dava niteliği itibari ile yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK'nın 364/1 maddesi gereğince; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 328/2 maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Tüm bu maddeler ışığında okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Somut olayda; ergin olan davacının üniversitede okuduğu tesbit edilmiş olup, takdir edilen nafaka miktarı hakkaniyete uygun bulunmuştur. Ancak hükmedilin nafakanın niteliği iştirak değil, yardım nafakasıdır. Nafakanın nitelendirilmesinde yapılan bu yanlışlık mahal mahkemesince her zaman düzeltilebileceği için bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.05.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6368, Karar No: 2014/21966, Tarih: 24.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/6368 E.  ,  2014/21966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/129771

MAHKEMESİ : Çankırı 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2010

NUMARASI : 2009/282 (E) ve 2010/186 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunda, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir.

Somut olayda; sanık S.. D..'nin,....Ortopedik Özürlüler Yardımlaşma ve Dayanışma Derneğinin yönetim kurulu başkanı olduğu, sanık Z.. U..'in ise dernek genel sekreteri olduğu, her ikisinin parasal konularda harcama yetkisinin bulunduğu, dernekte yapılan denetimler sonucunda alındı belgesi kayıt defterinin hiç tutulmadığı, ayrıca 2007 yılına ait 10/06/2008 tarihli beyannamede, 2007 yılında 2008 yılına devreden kasa mevcudunun 10.682.12 TL olarak beyan edildiği, ancak bu miktar paranın kasada ve banka hesaplarında bulunmadığı, bu eylemlerden dolayı dernek başkanı olarak sanık S.. D..'nin sorumluluğunun bulunduğu, derneğin işletme defteri gelir gider belgeleri, banka hesabına göre 03/07/2008 tarihli hesap ekstresine göre derneğin 12.346.66 TL parası bulunması gerekirken bu miktar paranın bulunmadığı, her iki sanığın harcama yetkisine sahip olduğu ve bu paraları kendi menfaatlerine birlikte harcadıkları iddia edilen somut olayda; sanık S.. D.. hakkında aynı konuyla ilgili Çankırı Ağır Ceza Mahkemesinde 2007/81 Esas, 2008/152 Karar ve 27.11.2008 tarihli karar verildiğinin bu kararın da Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 2010/3941 Esas, 2012/10480 Karar ve 18.10.2012 tarihli kararıyla bozulduğunun anlaşılması karşısında; bahsi geçen bu kararın akibetinin sorularak karar verilip verilmediğinin araştırılması, karar verilmiş ise onaylı suretlerinin dosyaya konulması, verilmediği takdirde fiili ve hukuki bağlantı nedeniyle her iki dosyanın birleştirilmesine karar verilerek tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayini yerine yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan 100 gün adli para cezasının TCK.nun 62. maddesi ile 1/6 oranında indirilmesi sonucu 83 gün yerine 87 gün olarak ve netice cezanın 1.660 TL apc yerine 1.740 TL apc olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. D.. müdafii, sanık Z.. U..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2295, Karar No: 2012/4005, Tarih: 16.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/2295 E.  ,  2012/4005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.07.2009 gün ve 2006/582-2009/192 sayılı kararı onayan Daire’nin 24.11.2011 gün ve 2009/13990-2011/15859 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Araştırma Fonunca desteklenen "Bahçesaray'da Sosyal Yapı Araştırması" adlı projeyi hazırladıklarını, projenin akademik eser niteliğinde olduğunu, aynı adlı raporu 24.12.1998 tarihinde Üniversiteye sunduklarını, daha sonra bu eserin 2005 yılında "Yeryüzü Gezegeni, Bahçesaray'da Tarih ve İnsan" adıyla kitap haline getirildiğini, bu yayından sonra, davalılardan ...'nın söz konusu kitaptan intihal yapmak suretiyle, önce Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'ne yüksek lisans tezi sunduğunu, daha sonra davalı Vakıf tarafından bu tezin "Bahçesaray Adında Bir Gezegen" adıyla kitap haline getirilip 2003/Kasım ayında yayınlandığını öğrendiklerini, kendilerine ait esere atıf dahi yapılmadığını, iktibas sınırlarının aşıldığını ileri sürerek müvekkilleri haklarına tecavüzün ref'ine ve mali haklara tecavüz nedeniyle 1.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş , 02.07.2007 tarihli dilekçesi ile de manevi tazminat istemlerinin FSEK 70. maddesine maddi tazminat istemlerinin ise 68. maddesine dayalı olduğunu beyan etmiştir.

Davacı vekili, 19.09.2008 havale tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 1.821 TL'na yükseltmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2009/13990 E,2011/15859 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davalılar vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 16.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.