muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15466, Karar No: 2013/27740, Tarih: 27.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/15466 E.  ,  2013/27740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.04.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı tarafından 04.10.2012 tarihinde Türk Medeni Kanunun 166/1 maddesine dayalı olarak boşanma davası açılmış ve dava dilekçesi usulüne uygun olarak davalıya tebliğ edilmiştir. Davalı cevap dilekçesinde tanıklarını bildirmekle yetinmiş, herhangi bir talepte bulunmamıştır. Mahkemece ön inceleme duruşması için belirlenen günde her iki taraf hazır bulunmuş, davalı ön inceleme duruşmasında 500.00TL nafaka talep etmiştir. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesi "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe: ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez.” şeklindedir. O halde; davacının açık muvafakati olmamasına hatta buna açıkça karşı çıkmasına rağmen, ön inceleme duruşmasına kadar yoksulluk nafakası (TMK.md.175) talebinde bulunmayan davalı kadının ilk defa ön inceleme duruşmasında talep ettiği yoksulluk nafakası isteği ile ilgili olarak "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.27.11.2013 (Çarş.)

KARŞI OY YAZISI

Yoksulluk nafakası (TMK.md.175) boşanmanın eki niteliğindedir. Türk Medeni Kanununun 184. maddesi gereğince yargılamanın her aşamasında talep edilebilir. Bu hususta yargılama ekonomisi bakımından değerli çoğunluğun (2) nolu bendindeki bozmaya muhalifim, karar bu yönden de onanması gerekir.
Yargıtay — Esas No: 2017/2406, Karar No: 2017/5804, Tarih: 04.07.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/2406 E.  ,  2017/5804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a-4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2- Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarı gerekirken infaz yetkisini kısıtlar biçimde, taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi halinde geriye kalan kısmın tamamının tahsiline, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi, hüküm fıkrasının 5. bendinin son cümlesinin çıkarılarak yerine “ taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11466, Karar No: 2016/8058, Tarih: 24.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/11466 E.  ,  2016/8058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (bir kez)

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (bir kez) suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 03.02.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4474, Karar No: 2022/2929, Tarih: 10.03.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/4474 E.  ,  2022/2929 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Nitelikli zimmet suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece sanık hakkında nitelikli zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün düzeltilerek onanmasına dair Dairemizin 01/04/2021 tarihli ve 2017/6608 Esas, 2021/1562 sayılı Kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 22/04/2021 tarihli ve 5-2017/64237 sayılı yazısı ile itiraz isteminde bulunulması üzerine dosya Daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 01/04/2021 tarihli ve 2017/6608 Esas, 2021/1562 sayılı sanık hakkında nitelikli zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün düzeltilerek onanmasına ilişkin Kararının KALDIRILMASINA oy çokluğuyla karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 17/06/2021 tarihli ve 2021/5-43 Esas, 2021/287 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; sanık ile katılan ... arasındaki vekalet ilişkisinde kamu otoritesi ve kamu gücünün kullanılmadığı, söz konusu paraların teslim edilmesinin sanığın avukat olmasının doğal sonucu değil katılan tarafından şahsına duyulan güven ilişkisi nedeniyle verilen ahzu kabz yetkisi kapsamında gerçekleştirildiği ve buna bağlı olarak da aralarındaki ilişkinin hizmet ilişkisi kapsamında kaldığı gözetildiğinde, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 155/2. maddesinde tanımı yapılan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesinin ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek, 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nin 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA 10/03/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 1. maddesindeki avukatlığın kamu hizmeti ve yargının kurucu unsurlarından olduğuna ilişkin belirleme, 2. maddesinde yazılı amacı, 76/1 ve 109/1-2. maddelerindeki baroların ve Türkiye Barolar Birliğinin kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları olduğuna ilişkin hükümler ile 5237 sayılı TCK’nin 6/1-c maddesindeki tanım ve gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde; avukatların, 1136 sayılı Kanun'un 35/1 ve 35/A maddelerinde yazılı ve münhasıran avukatlar tarafından yapılabilecek iş ve işlemler ile uzlaştırma işlemi ve barolar ile Türkiye Barolar Birliğinin organlarında ifa ettikleri görevleri yönünden kamu görevlisi oldukları kabul edilmelidir (Gökcan, Hasan Tahsin/Artuç, Mustafa. Ceza Hukukunda Kamu Görevlisi ve Özel Soruşturma Usulleri, 4. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2016, s.57). Öğretide de kabul edildiği üzere; TCK’nin 6. maddesi kapsamında, kamusal faaliyet yaptıkları, dolayısıyla kamu görevlisi oldukları konusunda, anılan maddenin gerekçesi karşısında bir kuşku bulunmayan avukatın, görevi sebebiyle kendisine teslim edilen müvekkiline ait parayı veya başka bir eşyayı müvekkiline vermemesi durumunda, zimmet suçunun oluşacağı ifade edilmektedir (Akçin, İhsan. Kamu İdaresinin Güvenirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar, 2. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2019), s.50-51; Artuk, Mehmet Emin/Gökcen, Ahmet/Alşahin, M.Emin/Çakır, Kerim. Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18. Baskı, Ankara, (2019), s. 976-977; Artuç, Mustafa. Malvarlığına Karşı Suçlar, 3. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.732; Mahmutoğlu, Fatih Selami. Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler Şerhi. Beta İstanbul (2017), s. 66 (Dipnot 14); Aldemir, Hüsnü. Uygulamada Avukatlık Hukuku, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.700; Gökcan, Hasan Tahsin. Açıklamalı Avukatlık Yasası, 3. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2012), s.181). Bu nedenle öğreti ve uygulamada kabul edildiği, TCK'nin 247. maddesinin gerekçesinde de ifade edildiği üzere, zimmete geçirilen malın Devlete veya özel kişilere ait olmasının suçun oluşması bakımından öneminin bulunmadığı, kamu görevlisi olan avukatların 01/01/2009 tarihinden sonra görevleri nedeniyle zilyetliği kendilerine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü oldukları malları uhdelerinde tutmaları halinde 5237 sayılı TCK’nin 247. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun faili olabilecekleri kabul edilmelidir. Bu itibarla itirazın reddine karar verilmesi görüşünde olduğumuzdan aksi yöndeki çoğunluk kabulüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/520, Karar No: 2017/3898, Tarih: 20.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/520 E.  ,  2017/3898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/10/2015 tarih ve 2014/216-2015/816 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında ev eşyası taşıma sözleşmesi imzalandığını taşıma sırasında deri koltuk takımının zarar gördüğünü ileri sürerek koltuk takımının tamir edilmesini, olmadığı takdirde yenisinin alınarak müvekkiline teslim edilmesini yada bedelinin ödenmesini istemiştir.

Davalı vekili; davacıya tamirin teklif edildiğini, ancak teklifin kabul edilmediğini alacaklının temerrüdüne düştüğünü beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; taşıma sırasında oluşan zarardan davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı tarafların vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 148,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 20.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13516, Karar No: 2013/26992, Tarih: 20.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/13516 E.  ,  2013/26992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şanlıurfa Aile Mahkemesi

TARİHİ :19.02.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/25747, Karar No: 2016/13892, Tarih: 06.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/25747 E.  ,  2016/13892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

DSİ Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20136, Karar No: 2011/6570, Tarih: 13.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20136 E.  ,  2011/6570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10451, Karar No: 2009/364, Tarih: 22.01.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10451 E.  ,  2009/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, davacıların nüfus kaydına yanlış yazılan anne ve baba adlarının düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, dava dilekçesinde müvekkillerinin ve diğer kardeşlerinin nüfus kütüğündeki kayıtlarında ölmüş bulunan anne ve baba isimlerindeki farklılıklar nedeni ile veraset ilamı alamadıklarını ve bu durumun mağduriyetlerine neden olduğunu ileri sürerek, davacılardan ...'ın nüfus kayıtlarında "..." olan anne adının "...", "..." olarak görünen baba adının "İdris", davacılardan ..., ... ve ...'in nüfus kayıtlarındaki sırasıyla "..., ..., ..." olan anne adlarının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davacıların aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; yargılamanın ilk oturumunda davacıların iddiaları doğrultusunda herhangi bir kanıt ve belge toplanmadan nüfus temsilcisi ile Cumhuriyet Savcısının görüşleri doğrultusunda davacıların aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddedildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay uygulamalarında ve Dairemizin kararlılık kazanmış içtihatlarına göre bu tür davalarda davacıların ölü anne ve babalarının nüfus kütüğünde kayıtlı olan bilgileri üzerinde talep edildiği şekilde bir değişiklik yapılamamakla birlikte, bizzat davacıların kendilerine ait nüfus kütüğündeki bilgilerin yanlışlığının ileri sürülmesi durumunda mahkemelerce bu konularda gereken araştırma ve inceleme yapılarak tüm deliller toplanıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekmektedir. Davacıların kendi kayıtlarındaki sözü edilen hata ve yanlışlıkların düzeltilmemiş olmasından dolayı mağdur oldukları, veraset ilamı alamadıkları iddia edildiğine göre mahkemece dava dilekçesinde ileri sürülen tüm hususlar titizlikle araştırılıp taraflarca gösterilen veya resen gerekli görülen tüm deliller toplanıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği ve böyle bir davayı açmakta davacıların aktif husumet ehliyeti bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15446, Karar No: 2014/4550, Tarih: 10.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15446 E.  ,  2014/4550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2012/187-2013/132

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 04/06/2013 tarih ve 2012/187-2013/132 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili Z.. K..’nın ‘Öğretmen Adayları İçin Konu Anlatımlı Kamu Personel Seçme Sınavlarına Hazırlık Kılavuzu’ adlı kitabın ‘Eğitim Bilimleri Bölümü Gelişim ve Öğrenme Psikolojisi’ kısmının yazarı olduğunu, diğer müvekkilinin anılan eseri çoğaltma ve yayma hakkını usulüne uygun şekilde devir aldığını, davalı Y.. M.. tarafından kaleme alınan ve diğer davalı tarafından piyasaya sunulan ‘Öğretmen Adaylarına Yönelik KPSS Kamu Personeli Seçme Sınavı Hazırlık Kılavuzu’ adlı eserde müvekkili Z.. K.. tarafından kaleme alınan ve diğer müvekkili tarafından piyasaya sunulan kitabın ‘Eğitim Bilimler Bölümünün Eğitim Psikolojisi’ kısmının izinsiz şekilde aynen alındığını, 5846 sayılı Kanundan doğan hakların ihlal edildiğini ileri sürerek, 25.000.000.000 TL manevi, 15.000.000.000 itibar tazminatı ile 1.000.000.000 TL’nin tahsiline karar verilmesini istemiş, 14.07.2005 tarihli ıslah dilekçesiyle bilirkişice belirlenen bedelin üç katının maddi tazminat olarak hüküm altına alınmasını talep etmiş, tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Y.. M.., davacıların yayınladığı eserden yapılan alıntıların atıf boyutunda olduğunu, iddia edildiği tarzda aynen alımın bulunmadığını ve %5,3 oranında faydalanma olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin piyasaya sunduğu kitabın alıntı olmadığını, herkese açık konuların işlendiğini, iddiaların yerinde bulunmadığını açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve uyulan bozma ilamına göre, davanın kısmen kabulü ile, 8.441,19 TL. maddi tazminatın, 01/05/2002 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, takdiren 5.000,00 TL. manevi tazminatın, 01/05/2002 tarihinden

itibaren işletilecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı Z.. K..'ya verilmesine, fazla talep ve diğer taleplerin reddine, karar kesinleştiğinde özetinin, masrafı davalıdan alınmak suretiyle ülke genelinde yayınlanan tirajı yüksek gazetelerden birinde bir kez ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.