muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7759, Karar No: 2018/419, Tarih: 16.01.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/7759 E.  ,  2018/419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vesayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup hükmün talep eden Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Talep eden Nüfus Müdürlüğü, küçük ...'a TMK.nun 404. maddesi gereğince vasi atanmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, evlilik dışı doğan küçüğün babası tarafından tanındığı, bu durumda babasının velayeti altında olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

TMK. m. 337/1 "Ana ve baba evli değilse velâyet anaya aittir." şeklinde düzenlenmiştir. Anılan hüküm gereğince velayet annededir. Mahkemece küçüğün velayetinin baba da olduğuna yönelik tespit yanlıştır, Ana herne kadar öncesinde reşit değilse de, temyiz aşamasında UYAP kapsamından alınan nüfus kaydına göre, 10.01.2018 tarihinde reşit olduğundan bu husus bozmayı gerektirmediğinden kararın gerekçesi düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edenin temyiz itirazlarının reddiyle, mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçelerle 6100 sayılı HMK. nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK nun 428. maddesi uyarınca mahkemenin gerekçesi düzeltilerek ONANMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14632, Karar No: 2013/19732, Tarih: 23.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/14632 E.  ,  2013/19732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK'nun 203/1, 58. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezasına

Sanığın ikametinde kullandığı elektriğinin borcu sebebiyle kesilip mühürlenmesine rağmen yapılan kontrolde tüketime devam ettiğinin iddia ve kabul olunması, yeğeni ...'ın geçici olarak yanında kaldığını, astım hastası olup nevizilatör isimli solunum cihazını kullanması gerektiğini savunması, adı geçen ...'ın 29.04.2011 havale tarihli dilekçesinde astım hastası olduğunu ve mührü kendisinin bozduğunu belirtmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından, olay tarihinde ...'ın hastalığına ve tedavi için cihaz kullanması gerektiğine ilişkin raporunun bulunup bulunmadığı, sanığın evinde kalıp kalmadığı hususunda adı geçen tanık olarak dinlenip, elde edilen delillere göre TCK'nun 25/2. maddesinde düzenlenen zorunluluk halinin varlığının karar yerinde tartışılmasından sonra hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13150, Karar No: 2017/15042, Tarih: 05.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/13150 E.  ,  2017/15042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile maaş alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15/07/2013 tarihinde bir yakının vefatı üzerine amirinden izin aldığını ve müvekkilinin kullandırılmayan yıllık izinlerinin kullanılabileceğinin ifade edildiğini, işe geri döndüğünde iş arkadaşlarının telefon ile verdiği bilgilerden yıllık izne gönderildiği tarihlerde hakkında devamsızlık tutanakları tutulduğunu öğrendiğini ve işyerine 02/08/2013 tarihinde yanına arkadaşını alıp gittiğinde işyerine alınmadığını, 05/08/2013 tarihinde ...'na dilekçe ile başvurduğunu, yıllık izninin bir kısmının kullandırıldığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacıya devamsızlığı sebebi ile davalı tarafından ihtarname gönderildiğini, 16/07/2013 tarihinden itibaren işe dönmeyen haber de vermeyen davacının iş aktini devamsızlıktan haklı sebeple davalının feshettiğini, hafta tatili yani pazar günü ... olmadığını, dava dilekçesinde yıllık izin ücreti talebini açıklamayıp sadece talep ettiğini, usulüne uygun düzenlenmiş bir talep olmadığını, fazla izin kullandığından yıllık izin ücreti alacağı olmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının senelik izini kullandığı ve bu sırada devamsız sayıldığı iddia edilmiş ise 42 gün izni olmasına rağmen 60 gün izin kullandığı ve böylece iddia ettiği şekilde tutulan devamsızlığın yanlış olduğu ve işverenin haklı olarak kendisini işten çıkardığı görüldüğünden kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağına hak kazanmadığı keza hafta tatili ve genel tatillerde çalışmadığı tanık beyanları ile sabit olduğundan bu taleplerinin reddi gerektiği, fazla mesai talebine gelince bilirkişi ek raporundaki değerlendirmeler göz önüne alınarak rapordaki ''a'' şıkkının emsal ücrete uygun olduğu ve tanık beyanları da uygun olduğu görülmekle ''a'' şıkkı esas alınarak karar vermek gerekmekle davacının davasının kısmen kabulü gerektiği, ayrıca fazla mesai alacağından %35 oranında hakkaniyet indirimi yapmanın hak ve nesafete uygun olacağı gerekçesi ile fazla mesai ücreti haricindeki taleplerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

D) Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hafta tatili çalışmasını, çalıştığını ileri süren işçi ispatlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı tanığı ...'in “Haftada 5 buçuk gün çalışıyoruz. Cumartesi günü öğlene kadar çalışıyoruz. Cumartesi günleri 12.30'da çıkarız. Normal günlerde sabah 08.00 akşam 17.00'de çıkarız. Öğlen molası bir saattir. 15'er dakikalık iki adet çay molası vardır. 17.00 den sonra yaz döneminde mesaiye kalıyoruz . Yaz dönemi üç aydır. İşin yoğunluğuna göre ayda iki hafta kalıyoruz. Saat 20.00'e kadar kalıyoruz. Kaldığımız sürenin parasını alıyoruz. ... Dini ve milli bayramlarda çalışmıyoruz. Pazar günleri çalışıyoruz. Cumartesi günleri saat 12.30'dan 17.00'e kadar çalıştığımız oldu. Yaz kısmında çalışıyoruz. İşin yoğunluğuna göre her cumartesi çalışırız” şeklindeki beyanından davacının yaz dönemi sayılan 3 aylık dönemde hafta tatili çalışması yaptığı intibaı uyanmaktadır.

Davalı tanığı ...'in ise “Haftada 5 buçuk gün çalışıyoruz . Cumartesi öğlene kadardır. Sabah 08.00 akşam 17.00 arasında ... olur. Öğle arası bir saattir. 15 er dakika çay molası vardır.İki defa çay molası vardır. İşin durumuna göre akşam 17.00 den sonra mesaiye kalınır. Akşam 20.00 e kadar kalınır. Bu saati geçmez. Yazın iş olur. Kışın iş olmaz . Dolayısıyla kışın fazla mesaiye kalınmaz.Yazın kalınır. Yazın üç ay fazla mesai yapılıyor . İşin durumuna göre fazla mesai yapılır. Fazla mesai yapıldığı zaman fazla mesai parası verilir. Pazar günü ... olmaz . Dini bayramlarda ... olmaz. Milli bayramlarda da çalışılmaz…..Yazınki mesailer full olmaz bazen düşüş olur. Haftada 2 gün fazla mesai yapılır.” şeklinde beyanı bulunmaktadır.

Davacı tanığı davalı nezdinde çalışmadığından, hafta tatili çalışması bakımından davalı tanıklarına göre sonuca gidilmelidir. Davalı tanıkları pazar çalışması konusunda birbiri ile çelişen beyanlar vermiştir.

Mahkeme tarafından yapılacak iş, davalı tanıklarını yeniden dinleyerek beyanları arasındaki çelişki giderilip ve sonradan alınan beyanları ile önceki beyanları çelişir ise bu çelişki giderilip davacının hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı, yapmış ise hangi dönemlerde yaptığına ilişkin netliğe ulaşılarak varsa hafta tatili çalışmasının hesaplatılarak hüküm altına almaktır.

3-İşçinin yıllık izinlerini kullandığını işveren yazılı belge ile ispatlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, bilirkişi raporunda izin belgesi ile bordrolara değer verilerek davacının hakettiği 3x14= 42 günden fazla izin kullandığı belirtilmiştir. Bordrolarda, 2011/Ağustos ve 2012/Ağustos aylarında 16'şar gün, yani toplam 32 gün ücretli izin tahakkuku ve davacıya atfen imza bulunmaktadır. "Personel yıllık ücretli izin kaydı" adlı belge ise mevzuattaki usulüne uygun tutulmamıştır.

3-İşçinin yıllık izinlerini kullandığını işveren yazılı belge ile ispatlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, bilirkişi raporunda izin belgesi ile bordrolara değer verilerek davacının hakettiği 3x14= 42 günden fazla izin kullandığı belirtilmiştir. Bordrolarda, 2011/Ağustos ve 2012/Ağustos aylarında 16'şar gün, yani toplam 32 gün ücretli izin tahakkuku ve davacıya atfen imza bulunmaktadır. "Personel yıllık ücretli izin kaydı" adlı belge ise mevzuattaki usulüne uygun tutulmamıştır.

Bu itibarla, yukarda açıklanan ve davacıya atfen imza taşıyan bodrolardaki yıllık ücretli izin tahakkuklarının yıllık ücretli izin alacağından düşülmesi yerinde ise de "Personel yıllık ücretli izin kaydı" adlı belgeye itibar edilmesi hatalıdır. "Personel yıllık ücretli izin kaydı" adlı belgedeki izin süreleri gözetilmeksizin yıllık izin ücreti hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

4-Hükmedilen miktarın net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK.nun 297/2. maddesine aykırı olup, infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 05/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11573, Karar No: 2013/9851, Tarih: 14.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11573 E.  ,  2013/9851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/04/2012 tarih ve 2010/95-2012/98 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına tescilli 01/05/2008 tarih ve ...Y sayılı "Bir Beton Dökme Makinası ve Ayak Tertibatı" ibareli faydalı model belgesi ile korunan buluşun 20 yılı aşkın zamandır sektörde kullanıldığını, yeni olmadığını belirterek davalı faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait buluşun yenilik unsuru taşıdığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait 01/05/2008 tarihl... Y numaralı faydalı model belgesi ile korunan faydalı modelin yenilik unsuru taşımadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, faydalı modelin hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve dava konusu faydalı model belgesinin koruma kapsamını belirleyen istemler ve yeniliği etkileyen önceki tarihli dökümanlar üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucunda yenilik unsuru taşımadığının belirlenmiş olmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8242, Karar No: 2011/5764, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8242 E.  ,  2011/5764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir.

TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.