muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/20584, Karar No: 2011/5181, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20584 E.  ,  2011/5181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1154, Karar No: 2012/7946, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1154 E.  ,  2012/7946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Kararı temyiz eden davacı ... Yönetim ...nin temyiz harcını yatırdığına dair makbuza rastlanmamıştır. ... ... Yönetimi A.Ş’nin kuruluş tarihi 12.05.2005 olup 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 143/V. fıkrası hükmü gereğince, ... yönetimi şirketleri kuruldukları takvim yılı ve bunu izleyen beş yıl süresince, 492 sayılı Harçlar Kanununa göre ödenecek harçlardan istisna olup hükmün temyiz edildiği 12/07/2011 tarihinde harçtan istisna olması söz konusu değildir.

6100 sayılı H.M.K’nın geçici 3/2 maddesi delaletiyle uygulanması gereken Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun deği¬şik 434. maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve gi¬derlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. 25/01/1985 günlü, Esas: 1984/5 ve Karar: 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan tem¬yiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hak¬kında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteğinin temyiz defterine

kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerekir. Açıklanan duruma göre eksikliğin giderilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/06/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1105, Karar No: 2020/5728, Tarih: 15.10.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/1105 E.  ,  2020/5728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkiline ait davalı nezdinde kasko sigortalı aracın sahipsiz hayvan sürüsüne çarparak alev alıp yandığını belirterek, asıl davada; fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 10.000,00 TL maddi tazminatın; birleşen 2014/50 Esas sayılı davada; bilirkişi raporlarıyla tespit edilen 21.000,00 TL tazminatın bakiye tutarı olan 11.000,00 TL'nin davalı sigorta şirketine müracaat tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemizin ilgili bozma ilamına uyulmasına karar verilerek toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; asıl davanın kabulü ile;10.000,00 TL.nin 14.08.2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleşen davanın kısmen kabulü ile 7.350,00 TL.nin 14.08.2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, kasko sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13.maddesine göre, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 9 uncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10 uncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirleneceği, ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Birleşen dosyada davacı tarafından talep edilen miktar 11.000,00 TL olup mahkemece davanın kısmen kabulüne kararı verilerek 7.350,00 TL’ye hükmedilmiştir. Dava kısmen red olduğuna göre red edilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hükmedilmesi doğru olmayıp bozma nedeni ise de, bu yanılgıların giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, kararın 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasına yeni bir bent eklenerek “Birleşen davada red edilen maddi tazminat miktarı yönünden kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... yararına 1.980,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ne verilmesine” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine, 15/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1757, Karar No: 2024/7935, Tarih: 23.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1757 E.  ,  2024/7935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/472 E., 2021/764 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/472 Esas, 2021/764 Karar sayılı kararı ile hükümlü ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 58 inci maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 06.09.2021 tarihinde tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.04.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/48546 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/48546 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.04.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/48546 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/48546 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"...Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine karar verilmekle birlikte hakkında ikinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrür hükümleri uygulanmış ise de, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/05/2014 tarihli ve 2013/307 esas, 2014/147 sayılı kararına yönelik yapılan temyiz başvurusu üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 20/04/2015 tarihli ve 2015/777 Esas, 2015/4714 Karar sayılı ilâmı ile sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik uygulanmasına dair bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle kararın düzeltilerek onanmasına karar verilerek kesinleşmesi ve yargılama aşamasında dosya arasına alınan adli sicil kaydında da bu ilam açısından tekerrür hükümlerinin uygulanmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/05/2014 tarihli kararında yine başka bir suç nedeniyle uygulanan tekerrür hükümlerinin anılan Yargıtay ilâmı ile ortadan kalmış olduğundan sanık hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği, dolayısıyla ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında kurulan hükümde her ne kadar İstanbul 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarihli ve 2013/307 E.,2014/147 Karar sayılı kararı esas alınarak ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanmış ise de; Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 20.04.2015 tarihli ve 2015/777Esas, 2015/4714 Karar sayılı ilamı ile bahsi geçen mahkeme kararındaki tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin fıkrasının hükümden çıkartılması suretiyle düzeltilerek onanmasına karar verildiğinden; hükümlünün cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği ancak birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanabileceği hususunun gözetilmemesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE

2.Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/472 Esas, 2021/764 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca hükmün 8. paragrafındaki "ve söz konusu kararda da tekerrür hükümlerinin uygulandığı" ibaresinin çıkartılmasına ve "sanığın cezasının" ibaresinden sonra gelmek üzere " birinci kez " ibaresinin yazılmasına, karardaki diğer hususların aynen korunmasına, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4185, Karar No: 2025/777, Tarih: 27.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2023/4185 E.  ,  2025/777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/1017 E., 2023/672 K.

vekili Avukat ...

...

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ... ile aralarında “TRT... Müdürlüğü Ana Hizmet Binası ve Stüdyo Binası ile Açık Amfi ve Çevre Düzenlemesi” işi için arsa karşılığı inşaat yapım protokolü imzalandığını, sözleşmeye göre her türlü vergi, resim ve harçtan davalı belediyenin sorumlu olduğunu, davacının 306.204,00 TL damga vergisi ödemesi yaptığını, bu bedelin sözleşme hükümleri gereği davalı tarafından ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, 306.204,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı kurumun 3533 sayılı Yasa'ya tabi kamu iktisadi kuruluşu olduğunu, bu nedenle davanın hakem sıfatıyla görülmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.12.2019 tarihli, 2019/177 Esas, 2019/505 Karar sayılı kararı ile davanın taraflarının tamamının kamu kuruluşu olduğu, bu nedenle kamu kuruluşları arasındaki davaların hakem sıfatıyla görülmesi gerektiğinden bahisle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dosyanın en kıdemli Asliye Hukuk Hakimi tarafından yürütülmek üzere Tevzi Bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesi'nin 05.12.2019 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Bölge Adliye Mahkemesi'nin 22.03.2019 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce, 3533 sayılı Kanun'un 1. maddesi hükmüne göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamının devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adalet mahkemelerinin görevi içinde bulunanların o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümleneceği, davacı kurumun 2954 sayılı Yasa'nın 33 ve devam eden maddeleri uyarınca sermayesinin tamamı devlete ait bulunmadığından, davaya konu olayda 3533 sayılı Kanun'un uygulanma olanağı bulunmadığından genel hükümlere göre işin esası incelenmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile davalı ... arasında “TRT... Müdürlüğü Ana Hizmet Binası ve Stüdyo Binası ile Açık Amfi ve Çevre Düzenlemesi” işi için arsa karşılığı inşaat yapım protokolü imzalandığı, sözleşmenin 7.3 maddesine göre her türlü vergi, resim ve harçtan belediyenin sorumlu olduğu, davacının 27.06.2016 tarihinde 306.204,00 TL damga vergisi ödemesi yaptığı, davalı vekilince 15.03.2017 tarihli ve 30008 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 2017/9973 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile dava konusu sözleşmenin damga vergisinden muaf olduğu iddia edilmiş ise de; kararın protokol ve ödeme tarihinden sonrasında alındığı, davacının da damga vergisinden muaf olan kurum ve kuruluşlardan olmadığı, bu kapsamda yapılan damga vergisi ödemesinden davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davanın süresinde açılmadığını, zamanaşımı yönünden davanın reddi gerektiğini, talep edilen tarih itibariyle kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde damga vergisi alınmadığını, davacı sözleşme konusu olmayan tutarda beyanda bulunduğundan hatalı bildirimin sorumlusunun da davacının olduğunu beyan ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, eser sözleşmesi kapsamında ödenen damga vergisinin tahsili istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10460, Karar No: 2022/10144, Tarih: 11.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/10460 E.  ,  2022/10144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2020/10989 esasında kayıtlı Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2015 gün, 2015/1383 esas 2015/1475 karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

A) Sanık hakkında verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

B) Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 10/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiği gibi;

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntenin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan

tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın bilinen son adresinden iade gelmesi üzerine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmek yerine 35. maddesine göre tebliğ edildiği, dolayısıyla tebligatın da usulsüz olduğu, sanığın 22/12/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminin sözü edilen 10/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

C) Kabule göre de;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,