muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11795, Karar No: 2010/12314, Tarih: 09.11.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/11795 E.  ,  2010/12314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava bir adet taşınmazın ortaklığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece satış kararı verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere, faydalı ve zaruri masraf iddiasında bulunan davalıların sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre her zaman istekte bulunabileceklerinin anlaşılmasına göre bir kısım davalılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak; davaya konu ve satışına karar verilen 2567 ada 11 No’lu parselin tapu kaydındaki bir kısım paylar üzeride intifa hakkına sahip olan dava dışı ...10.07.2007 tarihinde ölmüş olup ölüm ile intifa hakkı sona ermiştir. Mahkemece taşınmazın satışına karar verilirken intifa hakkı ile yükümlü olmadan satış kararı verilmesi gerekirken, bu hakla yükümlü satışına karar verilmesi doğru değil ise de sadece bu nedenle hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında hukuken bir yarar görülmediğinden hüküm fıkrasındaki birinci paragrafın son satırındaki “ve taşınmaz üzerindeki intifa hakkının da saklı tutulmasına” ibarelerinin hükümden çıkarılmak suretiyle düzeltilmesi ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 9.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16712, Karar No: 2012/15153, Tarih: 31.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/16712 E.  ,  2012/15153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Küçüğe kayyım atanmasına ilişkin davada Malkara Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için Malkara Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hakkında Nüfus (Diğer Kayıtların düzeltilmesi) davası bulunan küçük ...'ya kayyım atanması istemine ilişkindir.

Malkara Sulh Hukuk Mahkemesince; küçüğün ikametgah adresinin .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise,yapılan emniyet araştırmalarına göre küçüğün adresinin " Malkara/Tekirdağ" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu 426/2. Maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya resen temsil kayyımı atar:....2. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa" hükmü getirilmiştir.

Somut olayda, küçük hakkında Nüfus (Diğer Kayıtların düzeltilmesi )davası açılması nedeniyle oluşacak menfaat çatışması için kayyım tayini istenmektedir. İstek TMK’nun 426/2. maddesinde belirtilen temsil kayyımlığına ilişkin olup,TMK’nun 430/1. maddesi uyarınca kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı yetkilidir. Küçüğün, babası olduğu belirtilen ... ... ile birlikte "... Mah. Akın Sok. No:31 .../..." adresinde ikamet ettiği, Malkara İlçe Emniyet Müdürlüğüne ait 02.04.2012 tarihli tutanaktan anlaşılmıştır.

Bu durumda uyuşmazlığın Malkara Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nın 21., 22. ve 23. maddeleri gereğince Malkara Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4679, Karar No: 2016/5485, Tarih: 26.05.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/4679 E.  ,  2016/5485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Parada sahtecilik suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 2. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 2. Çocuk Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/02/2016 gün ve 2016/57 E. 2016/24 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19707, Karar No: 2015/27616, Tarih: 29.06.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/19707 E.  ,  2015/27616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/89318

MAHKEMESİ : Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2012

NUMARASI : 2012/139 (E) ve 2012/215 (K)

SUÇ : Sahte ikametgah ilmuhaberi düzenlemek

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 22.01.2004 suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.05.2008 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.05.2008'den itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 27.04.2011'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "sahte ikametgah ilmuhaberi düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının (durma süreleri hariç), 22.01.2004 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4,

104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 29.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6293, Karar No: 2011/3142, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6293 E.  ,  2011/3142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş göremezlik oranının tespitine, aksine kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının sürekli iş göremezlik oranının tespitiyle aksi kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüyle davacının sürekli iş göremezlik oranının % 34,2 olduğunun tespitine ve aksi kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelere göre; davacıya 2.12.2000 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu davalı Kurumca % 42 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden iş kazası sigorta kolundan gelir bağlandığı, 17.1.2006 tarihinde kontrol kaydının olmasına göre, 14.6.2006 tarihli sağlık kurulu raporunda oranın % 19,20 olarak tespit edildiği, Yüksek Sağlık Kurulunun 5.12.2006 tarihli kararında oranın % 19,20 olarak belirlenip kontrol kaydının bulunmadığı, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun 10.7.2009 tarihli raporunda ise oranın % 34,20 olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun “Adli Tıp Genel Kurulunun görevleri” başlıklı 15/f. maddesinde, Adli Tıp Genel Kurulu’nun, Adli Tıp İhtisas Kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceleyeceği ve kesin karara bağlayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, Yüksek Sağlık Kurulu Kararı ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki bulunmaktadır. Mahkemece yöntemince Adli Tıp Genel Kurulundan davacının sürekli iş göremezlik oranı konusunda rapor alınarak raporlar arasındaki çelişki giderildikten sonra sonuca gitmek gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu açıklanan doğrultuda araştırma yapılmaksızın sonuca gidilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Matbaacılık Yay.ve Amb.San.Tic.Ltd.Şti.'ne iadesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16820, Karar No: 2015/2577, Tarih: 25.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16820 E.  ,  2015/2577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/06/2014 tarih ve 2013/262-2014/183 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müteveffa ....'un davalı bankadan kullandığı krediyi geri ödeyememesi nedeniyle yapılandırılmaya gidildiği ve müvekkilinin bu borca kefil olduğunu ve adına kayıtlı taşınmazları rehin verdiğini, kefil sıfatı ile tüm borcu ödediğini, ipoteğin teminatları olduğu kredilerin ödenmiş olmasına rağmen davalının ipoteğin fekkine yanaşmadığını ileri sürerek yasal dayanağı kalmayan ipoteklerin fekkine yargılama gideri ve ücreti vekaletin davalıya tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davalının bankaya olan borçlarının sona erdiğini, ipoteklerin devrine ilişkin yetki veren devir sözleşmesinin hazırlandığını ancak bu durumda iken kendi aleyhine dava açıldığını, oysa ki davacının devir sözleşmesi ile fek işlemlerini sağlayabileceğini, dava açılmasında kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamasını istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu ipoteğe konu kredi borcunun sona erdiği, devir sözleşmesinin imzalandığı, davalı tarafın davacıdan herhangi bir alacağı kalmamasına rağmen kullandırmış olduğu kredi karşılığı almış olduğu gayrimenkul ipoteklerini kaldırmadığı, bununla ilgili yasal işlemleri yapmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının 2 adet taşınmazına konulan ipoteklerin fekkine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, HMK'nın 312/2. maddesi koşullarının bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 13.320,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22733, Karar No: 2015/885, Tarih: 22.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/22733 E.  ,  2015/885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıcının...'da ilk defa çalışmaya başladığı tarih olan 01/01/1978 olarak tespitine, 17/09/2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının sigortalılık başlangıcının...'da ilk defa çalışmaya başladığı tarih olan 01/01/1978 olarak tespiti ile 17/09/2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti ve aylıklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 01/01/1978 olduğunun tespitine, aylık talebinin reddine karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1. cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun ya da olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yukarıda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Yapılacak iş, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının yurt dışında ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alıp almadığını araştırmak, davacının yurda giriş çıkış tarihlerini belirlemek ve davacının yurda kesin dönüş yaptığının tespit edilmesi durumunda sigortalılık başlangıç tarihinin 01/01/1978 tarihi olduğu gözetilerek yaşlılık aylığı koşullarına sahip olup olmadığını saptamak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine

22/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8355, Karar No: 2022/3411, Tarih: 17.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8355 E.  ,  2022/3411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 18. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 04/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı tebliğ mazbatası incelendiğinde sanığın babasının beyanına göre cezaevinde olduğu şerhi düşülerek Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre muhtara teslim edildiği dosya kapsamında sanığa ayrıca cezaevinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının tebliğinin yapılmadığı; bu husus gözetilmeksizin yapılan tebligat usulsüz olduğundan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

2) Suç tarihi olan 23/06/2014 tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibarıyla sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibarıyla sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,