muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/901, Karar No: 2021/2582, Tarih: 07.04.2021

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile; hüküm sonucunun 6. bendinin hükümden çıkarılmasına, hükmün 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, 07.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

göre elektronik olarak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2010/1258, Karar No: 2010/14909, Tarih: 23.12.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/1258 E.  ,  2010/14909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıklar , ...: 765 S.Y.nın 504/1, 80, 522, 59/2. maddelerine göre 3 yıl 4 ay 25 gün hap. ve 55319 YTL APC ile cezalandırılmalarına. Sanık ...: 765 S.Y.nın 504/1, 80, 522, 59/2, 81. maddelerine göre 3 yıl 8 ay 27 gün hapis ve 55326 YTL APC ile cezalandırılmasına.

Yapılan duruşmaya,toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre sanıklara yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı artıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri taktir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş, 01.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar ...,...,...,...,... ile tüm sanıkların müdafiilerinin sanıkların suç kastının bulunmadığına,suçun unsurlarının oluşmadığına,lehe hükümlerin uygulanmadığına, suç vasfına, lehe yasanın hatalı belirlendiğine,CMK.nun 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının ve verilen cezaların ertelenmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ... hakkında Family Finans İşletmesine ve Garanti Bankasına yönelik eylemleri nedeniyle mahkumiyet hükümleri kurulurken tekerrürden dolayı adli para cezalarının ve yine sanıklar ... ve ...’in Garanti Bankasına, sanıklar ... ve ...’in Garanti Bankasına, sanık ...’un Garanti Bankasına yönelik eylemleri nedeniyle mahkumiyet hükümleri kurulurken maddi hata sonucu sağlanan haksız menfaat miktarlarının 14.400 lira yerine 17.300 lira kabulü suretiyle temel adli para cezalarının ve sonraki uygulamalarla sonuç adli para cezalarının ve sanıklar ... ve ... yönünden içtima ettirilen netice adli para cezalarının fazla tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4 nolu bendinde sanık ...’a tayin olunan adli para cezasının 55.322.liraya,7 nolu bendinde sanık ...’a tayin olunan adli para cezasının 28.003 liraya,...’e tayin olunan sonuç adli para cezasının 28.000.liraya,9 nolu bendinde sanıklar ... ve ...’e tayin olunan adli para cezalarının 14.000.liraya,11 nolu bendinde sanık ...’a tayin olunan adli para cezasının 28.000.liraya,sanık ...’e içtimaen 6 yıl 9 ay 20 gün hapis cezası yanında hükmolunan toplam adli para cezasının 83.319 liraya,sanık ...’a içtimaen 6 yıl 17 ay 24 gün hapis cezasıyanında hükmolunan toplam adli para cezasının 83.325.liraya indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan anılan hükümlerin DÜZELTİLEREK diğer mahkumiyet hükümlerinin ise DOĞRUDAN ONANMASINA, 23.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3172, Karar No: 2014/21057, Tarih: 08.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/3172 E.  ,  2014/21057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/148263

MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2013/30 (E) ve 2013/216 (K)

SUÇ : Mühür bozma

1) Sanık hakkında mühür bozma suçundan Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/570, Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/204, 2013/332, 2013/628, Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/1022, Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/369 Esas sayılı kovuşturmalarının bulunup her iddianameye kadar olan eylemlerin zincirleme biçimde işlenmiş bir mühür bozma suçunu oluşturacağı, iddianameden sonraki eylemlerin ise ayrı suç oluşturacağı gözetilerek belirtilen yargılamaların akıbeti araştırılıp mevcut dava birleştirilmesi, aksi halde özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren onaylı örneklerinin intikal ettirilmesi, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre hukuki durumun taktir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabul ve uygulamaya göre de;

Tekerrüre esas sabıkası nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına 08.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9691, Karar No: 2024/19068, Tarih: 22.05.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/9691 E.  ,  2024/19068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/547 E., 2016/830 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 01.12.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, erteleme süresi zarfında 17.05.2016 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası (c) bendi, 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli ve 2016/547 Esas, 2016/830 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 05.06.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 05.06.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci

fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri karar tebliğinin doğrudan mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği çıkarılarak muhtara teslim edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, ihlal sayılan 17.05.2016 tarihli eylemini erteleme kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

2. 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3. 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli ve 2016/547 Esas, 2016/830 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6886, Karar No: 2014/5415, Tarih: 22.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6886 E.  ,  2014/5415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17094, Karar No: 2014/389, Tarih: 13.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/17094 E.  ,  2014/389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 21.01.2013 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22054, Karar No: 2016/14105, Tarih: 27.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/22054 E.  ,  2016/14105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Yardım Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık ve hüküm yardım nafakasına ilişkin olup, inceleme görevi Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 26.07.2016 tarihli 263 sayılı kararının 2. maddesi ve 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren 12.02.2016 tarih 2016/1 sayılı iş bölümü kararı gereğince Yargıtay .... Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın görevli Yargıtay..... Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 27.10.2016 ( Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/11038, Karar No: 2017/5832, Tarih: 13.09.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/11038 E.  ,  2017/5832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ... arasında akdedilen arsa satımına ilişkin protokole istinaden ... tarafından müvekkili lehine 750.000,00 TL bedelli bono keşide edildiğini,bononun protesto çekilmek ve tahsil edilmek üzere davalı bankaya verildiğini, davalı bankanın protesto çekerken sehven 750.000,00 TL yerine 750 TL yazdığını, senet borçlusunun bu bedeli ödeyerek senedi teslim aldığını, davalı bankanın bu yanlışlık nedeniyle ...’e ihtarname keşide ettiğini, gerekli dikkat ve özeni göstermeyen davalı banka hakkında icra takibi başlatıldığını, davalı bankanın takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacının öncelikle bono borçlusu ... aleyhine alacağın tahsili yoluna başvurması gerektiğini, zarar doğmadan doğrudan banka aleyhine takip başlatılmasının hukuka ve Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde,davacının dava konusu senedi tahsil cirosu ile davalı bankaya verdiği, tahsil cirosunun bir vekalet ilişkisi doğurduğu, davalı bankanın vekil olarak verdiği zarardan sorumlu olduğu, ancak davacının dava hakkının doğmasının, zararın gerçekleşmesine bağlı olduğu, davacının, senet borçlusu aleyhine alacağın tahsili için yasal yollara başvurmadığı,alacak semeresiz kalmadan ve davalı bankanın eylemi nedeniyle zarar oluştuğu kanıtlanmadan davalı banka aleyhine icra takibi başlattığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin kabulünde de olduğu üzere 750.000 TL bedelli bononun banka tarafından 750,00 TL ödenerek senet borçlusuna iade edildiği,bankanın kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumlu olacağı tartışmasızdır.Somut olayda davacının zararı davalı banka tarafından bononun ihbar olunan borçluya iade edilmesi nedeniyle oluşmuştur.Bu durumda davalı banka kendi kusuru ile verdiği zararı davacı bono alacaklısına ödemekle yükümlü olup, davacı bono alacaklısına ödeyeceği bedel nedeniyle ihbar olunan ...’den tahsili yoluna gitmesi gerekir.Mahkemece davacının dava dışı borçluya müracaat etmemesi nedeniyle zararın oluşmadığı yönündeki kabulü bu nedenle yerinde olmayıp,toplanan deliller doğrultusunda karar verilmesi gerekirken yanılgılı olarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,peşin harcın istek halinde iadesine, 13/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5760, Karar No: 2024/17469, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5760 E.  ,  2024/17469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 25.10.2023

EK KARAR SAYISI : 2022/102 E., 2023/2549 K.

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlâli, tehdit

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 25.10.2023 tarihli ve 2022/102 Esas, 2023/2549 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 25.10.2023 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.