muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11191, Karar No: 2010/13424, Tarih: 15.12.2010

Bilindiği üzere; kamu düzeniyle ilgili olan tapu sicillerinin tutulması prensiplerinden biri tescil, diğeri sicilin aleniliği (güvenilir olması), bir diğeri Hazine'nin kusursuz sorumluluğu, sonuncusu ise sicil oluşumunun geçerli bir hukuki sebebe dayanması, başka bir ifadeyle sicilin illetten mücerret olmamasıdır. Hemen belirtilmelidir ki, sicilin geçerli bir hukuki sebebe dayanmaması halinde buna dair tescilin yolsuz tescil niteliğine dönüşeceği tartışmasızdır.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde vekaletnamenin düzenlenme tarihinde ehliyetsizlikle malul olan H..'den alınan vekaletname kullanılarak gerçekleştirilen temlik tasarrufun hukuki dayanaktan yoksun olduğu ve Ali İhsan adına oluşturulan tescilinde bu nedenle yolsuz olduğu sabittir.

Öyleyse, ilk el konumunda olan A.İ.'ın T.M.K.'nun 1023.maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı kuşkusuzdur. Buna göre, A. İ.'ın iyiniyetli müktesip olduğuna dair mahkemenin kabulünde isabet bulunmamaktadır.

Öte yandan, T.M.K.'nun 28.maddesi gereğince ölümle hukuki şahsiyetin son bulacağı gözetilerek H.'nin tüm mirasçıları adına miras payları oranında tescile karar verilmesi gerekirken H. adına tescile karar verilmesi de doğru değildir.

Diğer taraftan, inşa edilen binada kat irtifakı kurularak oluşan bir kısım bağımsız bölümlerin yargılama sırasında A.İ.tarafından 3.kişilere satılarak devredildiği dosya kapsamı ile sabittir. Bilindiği gibi; dava açıldıktan sonrada sınırlayıcı bir neden bulunmadığı takdirde dava konusu malın veya hakkın üçüncü kişilere devredilebilmesi tasarruf serbestisi kuralının bir gereği,hak sahibi veya malik olmanında doğal bir sonucudur.Usul Hukukumuzda da ayrık durumlar dışında dava konusu mal veya hakkın davanın devamı sırasında devredilebileceği kabul edilmiş HUMK.nun l86.maddesinde dava konusunun taraflarca üçüncü kişiye devir ve temliki halinde yapılacak usulü işlemler düzenlenmiştir.Söz konusu madde hükmüne göre iki taraftan biri dava konusunu (müddeabihi) bir başkasına temlik ettiği takdirde diğer taraf seçim hakkını kullanmakta dilerse temlik eden ile olan davasını takipten vazgeçerek davayı devralan kişiye yöneltmekte, dilerse davasına temlik eden kişi hakkında tazminat davası olarak devam edebilmektedir.

Kendiliğinden (resen) gözetilmesi zorunlu bulunan bu usul kuralına göre,mahkemece diğer yana seçimlik hakkı hatırlatılarak davaya hangi kişi hakkında devam edeceği sorulmalı,sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

Ayrıca, dava sırasında ölen H..'nin terekesi T.M.K. 701 ila 703.maddelerinde öngörülen elbirliği mülkiyetine tabi olup tüm mirasçılar davada yer almışlardır. O halde, mirasçılardan birinin veya birkaçının davayı takip etmesi yeterli olup diğerlerinin oturuma icabet etmemeleri neticeye etkili değildir. Davayı takip etmeyen H.. A.. hakkında davanın ortadan kaldırılmasına karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Ayrıca, dava sırasında ölen H..'nin terekesi T.M.K. 701 ila 703.maddelerinde öngörülen elbirliği mülkiyetine tabi olup tüm mirasçılar davada yer almışlardır. O halde, mirasçılardan birinin veya birkaçının davayı takip etmesi yeterli olup diğerlerinin oturuma icabet etmemeleri neticeye etkili değildir. Davayı takip etmeyen H.. A.. hakkında davanın ortadan kaldırılmasına karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Davacılar M., V., Nuriye, H. ve O..'ın temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı S.'in temyizi yönünden bir mükteza tayinine gerek bulunmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20065, Karar No: 2022/7810, Tarih: 14.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/20065 E.  ,  2022/7810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık hakkında 10/06/2010 tarihli eylemi nedeniyle 18/09/2012 tarihli karar ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına hükmedildiği, kararın 03/12/2012 tarihinde kesinleştiği, sanığın tedbir kararının gerektirdiği yükümlülüklere uymaması nedeniyle denetimli serbestlik dosyasının kapatılması üzerine Mahkemece 12/12/2013 tarihli karar ile mahkûmiyetine hükmedildiği, bu kararın Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 11/07/2016 tarihli kararı ile bozulması üzerine yapılan yargılama sonucu ısrar şartı gerçekleşmediğinden bahisle 23/01/2017 tarihli karar ile bu kez durma kararı verilerek tedavi ve denetimli serbestlik kararının devamı için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, 23/01/2017 tarihli durma kararının 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7/1. fıkrasında yer alan “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında hâlen denetimli serbestlik veya tedavi kararı uygulananlar bakımından Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bu tedbirlerin uygulanmasına devam olunur.” hükmü kapsamında verildiği gözetilmeksizin Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca 27/10/2017 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği, sanığın 07/11/2017 ve 01/09/2018 tarihli eylemleri ihlal sayılarak 31/05/2019 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, 21/08/2018 tarihli eylem yönünden ise birleştirme talepli 22/07/2019 tarihli iddianame düzenlenerek ihlal niteliğinde olduğundan bahisle doğrudan kamu davası açıldığı ve 07/11/2019 tarihli karar ile dosyaların Mahkemece birleştirilmesine karar verildiği anlaşılmakla,

28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasının uygulama

koşulları bulunmadığından Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca durma kararı üzerine verilen 27/10/2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve sonrasında yapılan işlemlerin hukuki değerden yoksun olduğu, bu kapsamda Mahkemenin 23/01/2017 tarihli durma kararının usulüne uygun olarak kesinleşmiş olduğu gözetildiğinde 18/09/2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin kaldığı yerden devam ettiğinin kabulü ile,

a) Sanığın 07/11/2017 tarihli eyleminin tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlenmiş olması nedeniyle yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

a) Sanığın 07/11/2017 tarihli eyleminin tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlenmiş olması nedeniyle yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

b) Sanığın 21/08/2018 ve 01/09/2018 tarihli eylemleri bakımından ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilmiş usulüne uygun bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmadığı dolayısıyla kamu davasını açma koşulları oluşmadan doğrudan kamu davası açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve 6545 sayılı Yasanın 68. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine,

Karar verilmesi gerekirken bu hususlar gözetilmeksizin yargılamaya devam olunarak sanığın mahkûmiyetine hükmedilmesi,

B) Kabul ve uygulamaya göre de;

Karar verilmesi gerekirken bu hususlar gözetilmeksizin yargılamaya devam olunarak sanığın mahkûmiyetine hükmedilmesi,

B) Kabul ve uygulamaya göre de;

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen 10/06/2010 tarihli suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden önce yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)Suç tarihi olan 10/06/2010 tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca

2)Suç tarihi olan 10/06/2010 tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca

suç tarihi itibarıyla sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun'la değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibarıyla sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

3) Sanığın eylemi nedeniyle, bozma öncesi hükümde 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, 12/12/2013 tarihli hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine 11/07/2016 tarihli bozma ilamı ile bozulduğunun anlaşılması karşısında; 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklindeki düzenleme gereğince 12/12/2013 tarihli hükümle tayin edilen 6000 TL adli para cezasının sonuç ceza açısından sanık bakımından kazanılmış hak olduğu gözetilmeden bozma sonrası yapılan yargılama sonucu 19/11/2019 tarihli hükümle 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

4) Hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile yapılan değişiklik nedeniyle TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3592, Karar No: 2025/488, Tarih: 20.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/3592 E.  ,  2025/488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1187 E., 2016/266 K.

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince kurulan 07.03.2016 tarihli hükmün o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz üzerine Dairemizin 11.12.2023 tarihli ve 2023/10109 Esas, 2023/8255 Karar sayılı kararı ile temyiz isteğinin reddine karar verildiği, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde ve fiziken yapılan incelemede, karar sonrası dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmeyip aynı mahkeme kararına yönelik olarak dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.03.2024 tarihli üst yazısı ile sehven Dairemize gelerek esas numarası aldığı anlaşılmakla, Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından iş bu dosyanın, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,20.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1808, Karar No: 2013/3528, Tarih: 11.03.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/1808 E.  ,  2013/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 11.05.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır, Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu kaydının beyanlar hanesine şerhi de gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olayda; davacı 50 parsel sayılı taşınmazı lehine, 51 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesisini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde taşınmazından geçit kurulmasına itirazı olmadığını beyan etmiş ise de davanın reddini veya müşterek sınırdan geçit kurulmasını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne 50 parsel sayılı taşınmaz lehine, 51 sayılı parsel aleyhine 06.11.2012 tarihli bilirkişi raporuda sarı renkle gösterilen yerden 3 metre eninde geçit hakkı tesisine, depo edilen bedelin davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacıların maliki olduğu 50 sayılı parselin yola bağlantısı bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu anlaşılmaktadır.

Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit yeri, davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalı, en az zarar görecek olan taşınmazlara yöneltilmeli geçit genişliği bilirkişi görüşü alınarak (emsaline göre 2,5-3 m.) olark belirlenmelidir.

Davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve incelemeler hüküm kurulmaya yeterli değildir. Bu nedenle mahallinde yeniden keşif yapılarak öncelikle 51 sayılı parselin kuzeyinden batıdaki genel yola ulaşacak şekilde geçit kurulmasının mümkün olup olmadığı araştırılmalıdır. Belirtilen yerden geçit kurulmasının mümkün olmaması halinde 51 sayılı parselin doğusundan, buradan da geçit kurulmasının mümkün olmadığının belirlenmesi halinde 49 ve 51 sayılı parsellerin müşterek sınırında geçit kurulup kurulamayacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, belirtilen hususlar gözardı edilerek 49 parsel sayılı taşınmazın maliki davaya usulünce dahil edilmeden 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesindeki hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek 06.11.2012 tarihli krokideki sarı renkle gösterilen kısımdan geçit kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 11.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13301, Karar No: 2012/6399, Tarih: 05.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/13301 E.  ,  2012/6399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2010

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli bir sebep olmadan  feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine karar verilmesini, buna bağlı işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekil, davacının işyerinde mağaza sorumlu yardımcı olup mağaza da birlikte çalıştığı Duygu Akar'ın kasasından 19,20 TL alması ve bu durumun kamera kayıtları ile sabit olması sebebi ile iş sözleşmesinin haklı sebeple fesh edildiğini davacının kasasındaki eksikliği gidermek için para aldığı yönündeki  iddasının doğru olmadığını ve eylemin kamera kayıtları ile sabit olduğunu fesih sebebinin geçerli olduğunu belirterek davanını reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının bozuk para ihtiyacı için kasadan para aldığı, olayın kamera kayıtları ve müşterilerin önünde cerayan ettiği ve alındığı iddia edilen para miktarının azlığına göre doğruluk ve bağlılığa aykırı bir davranış bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile  davacının işe iadesine  karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacının 16.03.2005 tarihinden beri işyerinde  mağaza sorumlu yardımcısı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin, sorumlu olmadığı kasadan  19,20 TL para  aldığı kamera kayıtları ile tespit edildiği gerekçesi 27.4.2011 tarihi itibariyle  4857 sayılı İş Kanunu'nun 25-II-e maddesine göre fehedildiği anlaşılmaktadır. 22.04.2010 günü sabah kasayı ilk açtığında diğer çalışanın kasasında bir miktar para aldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı bu parayı bozuk para ihtiyacı için aldığını beyan etmiştir. Mahkeme  olay yerindeki  kamera kayıtlarından  olayın  izlendiğinden bahsetmiş ise de kayıt ve içeriğine dair dosyada bir bilgi bulunmamaktadır. Bu yönü ile karar Yargıtay denetimine elverişli değildir. Davalı tanığı kamera kaydına göre davacının banknot aldığını iddia ettiğine göre   öncelikle bir gün  önce  kasaların dökümüne  dair varsa tutulan tutanak

ve belgeler getirtilerek her iki kasada yeter miktarda banknot ve madeni para bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekir. Daha sonra iddia edilen kamera kaydı üzerinde yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile davacının her iki kasa arasında para alma ve geri  yerine koyma iddialarının görüntülerden belirlenmesi, kasaların açık verip vermediği ve açık sebebi üzerinde durularak davacının işverenden habersiz şekilde kasadan para alıp almadığı konusunda tüm deliller değerlendirlerek eylemin haklı ve geçerli bir fesih sebebini oluşturup oluşturmayacağı da tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile davanın kabulüne karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.