muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24917, Karar No: 2013/24136, Tarih: 03.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/24917 E.  ,  2013/24136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, banka tarafından kendisinden dosya, komisyon ve masraf adı altında 3.209.85 TL tahsil edildiğini, alınan bu bedelin haksız olduğunu ileri sürerek yapılan kesintinin kesinti tarihlerinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yapılan kesintinin yasal ve sözleşmeye uygun olduğunu beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 3.209.85 TL nın 2.100.00 TL sine 11.10.2006 tarihinden, 1.109.85 TL sine 6.11.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki dava ile, kendisinden haksız yere tahsil edilen toplam 3.209.85 TL'nin tahsil tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş ise de; dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı B.K.’nun 101.maddesi hükmü uyarınca muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Dava konusu olayda davacının, davalıyı, dava tarihinden evvel temerrüde düşüren ihtarı söz konusu olmadığı halde, mahkemece tahsil

tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir. Öyle olunca, Mahkemece hükmedilen meblağa dava tarihten itibaren yasal faiz yürütülmesi gerekirken önceki dönem faizine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne varki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün karar bölümünün ikinci bendindinde yazılı “ Davacı tarafından davalıya karşı açılan davanın davacı davasını ispatladığından kabulü ile 3.209.85 TL nın 2.100.00 TL sine 11.10.2006 tarihinden, 1.109.85 TL sine 6.11.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ” söz ve rakamların karardan çıkartılarak yerine aynen " Davanın kabulü ile 3.209.85 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline” söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan 54.90 TL harcın istek halinde iadesine, 3.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14301, Karar No: 2018/4543, Tarih: 28.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/14301 E.  ,  2018/4543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/08/2015 gününde verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 05/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

HARÇ

35,90 TL. OH.
Yargıtay — Esas No: 2018/1430, Karar No: 2018/2137, Tarih: 22.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/1430 E.  ,  2018/2137 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada.....ukuk ve....Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin “....” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Birecik Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin .....l” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Tekirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından alınan hükümlü beyanına göre, hükümlünün cezaevine girmeden önce “....L” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/03/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17290, Karar No: 2013/15147, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/17290 E.  ,  2013/15147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece asıl davanın kabulüne, birleşen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Somut olayda dava konusu taşınmazın 4090.87 m²'lik bölümü üzerinde daimi irtifak hakkı kurulmuş olup, 07.07.2011 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz üzerinde 4 yaşında zeytin ağaçlarının bulunduğu ve bu niteliği itibariyle açık tarım arazisi olduğu, 25.11.2011 tarihli bilirkişi raporunda ve 16.01.2012 tarihli ek bilirkişi raporunda 4-5 yaşlarında zeytin ağaçları bulunduğu ve bu niteliği itibariyle kapama zeytin bahçesi olduğunun belirtildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden ise; kamulaştırmaya konu edilen taşınmaz malın açık tarım arazisi kabul edilerek üzerindeki ağaçlara ayrıca değer belirlendiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden yukarıda sözü edilen ağaçların yaş ve cinsine göre verim çağına gelmiş kaç tane zeytin ağacı bulunduğu, bu ağaçların tamamının taşınmaza kapama bahçe niteliği verip vermediği araştırılıp tamamının kapama bahçe olmasını sağlayacak yeterli sayıda ağaç bulunmaması halinde mevcut ağaç sayısına göre kapama bahçe olan kısmın saptanıp, geriye kalan bölüm açık tarım arazisi olarak değerlendirilmek üzere gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden zeytin ağaçları ile ilgili olarak dekar başına verim miktarı, ortalama satış fiyatı ve üretim giderlerini de gösteren ve dosya içerisine getirilen verilerin ortalamasına göre yapılacak kapama bahçe olan bölüm ile açık tarım arazisi olan bölümün değeri saptanıp irtifak bedelinin buna göre hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2-Kamulaştırma bedeli hesaplanırken toplam zemin bedeli üzerinden irtifak değeri hesaplanıp, bulunan irtifak değerine ağaçların zarar gördüğü tesbit edilmiş ise ve varsa ağaç bedeli eklenmesi gerekirken, tesbit edilen ağaç bedelinin dava konusu taşınmazın toplam bedeline ilave edildikten sonra toplam bedel üzerinden irtifak bedelini hesaplayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1091, Karar No: 2024/21026, Tarih: 24.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/1091 E.  ,  2024/21026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 23.11.2023

SAYISI : 2021/2789 E., 2021/2739 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER: Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 23.11.2023 tarihli ve 2021/2789 Esas, 2021/2739 Karar sayılı ek kararın: 5271 sayılı Ceza Mahkemesi Kanunu'nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durum bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 23.11.2023 tarihli ve 2021/2789 Esas, 2021/2739 sayılı ek karar başlığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/2-b maddesine aykırı olacak şekilde heyet üyelerinin isimleri gösterilmemiş ise de, belirtilen bu eksikliğin mahallinde giderilmesi mümkün görülmüştür.

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 23.11.2023 tarihli ve 2021/2789 Esas, 2021/2739 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2972, Karar No: 2019/8790, Tarih: 16.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2972 E.  ,  2019/8790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 28. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ... 10. İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçiş hükümlerini düzenleyen geçici 1. maddesinin dördüncü bendine göre ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir. 25.10.2017 tarihinden sonra verilen kararlar ise 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu hükümlerine tabidir.

İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HMK’nın 366/1 maddesi yollaması ile 344/1 Maddesi gereği temyiz harç ve masraflarının tamamlanması için muhtıra ile 1 haftalık kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir. 8 günlük süre içinde temyiz edilmeyen, temyiz defterine kaydı yapılmayan veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan kararlar kesinleşmiş olur.

Yargılama harçları (temyiz harçları da dâhil) 492 sayılı Harçlar Kanunu'nda ve çeşitli özel yasalarda düzenlenmiştir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut uyuşmazlık açısından yapılan tespit ve değerlendirmede; davacı vekilinin 09.01.2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair Ek Kararı temyizi için temyiz harcı alındığını gösteren harç makbuzunun dosya arasında bulunmadığı görülmüştür. Temyiz harçlarının alındığını gösteren harç makbuzunun dosyaya konulması, harç alınmamış ise HMK’nın 344-346 maddeleri hükmüne göre temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması yönünde gerekli usulü işlemlerin ikmalinden sonra gönderilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4427, Karar No: 2024/7784, Tarih: 18.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/4427 E.  ,  2024/7784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2778 Esas, 2023/50 Karar

SUÇ : Taksirle Öldürme

HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi ile Temyiz İsteminin Reddine Dair Ek Karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek Karara Yönelik Temyiz İsteminin Esastan Reddi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 20.02.2023 tarihli ve 2022/2778 Esas, 2023/50 Karar sayılı ek kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine; yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 22/2, 85/1, 62/1.maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin ve sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olmak üzere karar verilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin kesin kararına yönelik sanık müdafi tarafından temyiz talebinde bulunması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 20.02.2023 tarihli ek kararı ile temyiz başvurusunun reddine dair karar verildiği, sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz istemine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin, sanığın kusurunun bulunmadığı, ölenin yaralanma sebebiyle değil efor sebebiyle vefat ettiğinden sanığın sorumlu tutulamayacağını, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin, sanığın kusurunun bulunmadığı, ölenin yaralanma sebebiyle değil efor sebebiyle vefat ettiğinden sanığın sorumlu tutulamayacağını, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık ve ölenin olay tarihinde Milli Savunma Üniversitesi Deniz Harp Okulu Heybeliada Yerleşkesi Komutanlığı’nda er olarak vatani görevlerini yaptıkları, aralarında önceye dayalı husumet bulunmayan tarafların, dosyada mübrez kamera görüntülerine göre tabur alanı diye tabir edilen yerde karşılıklı oturdukları, bir süre sonra sanık ...’ın yerinden kalkarak ölen ...’ın üzerine gittiği, eliyle çekerek ...’ı oturduğu yerden kaldırdığı, ölenin sanığı iki eliyle itekleyip koşmaya başladığı, bir süre daha kovalamacanın devam ettiği, ardından sanığın öleni yakaladığı ve ikisinin de birbirlerine saldırdıkları, sanığın ölene sol bacağı ile çelme taktığı ve beraber yere düştükleri, yerde 3-4 saniye daha birbirlerine sarılı olarak boğuştuktan sonra sanığın ayağı kalktığı, ölenin ise ayağa kalkarken birden yere düştüğü, kaldırıldığı hastanede vefat ettiği, ölen er hakkında düzenlenen 18/07/2020 tarihli ölü muayene tutanağına göre de, frantal bölgede sağ kaş üzerinde 3x4cm’lik alanda ekimotik dermo abrazyon ve sol el bileği ve antek kubital bölgede pikür görüldüğü, bu bağlamda sanığın , ölenin boyun ve kafa bölgesine yönelik gerçekleştirdiği fiil ile ölen ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladığı, kafa ve boyun bölgesine yapılan darbe ve baskı nedeniyle kişide ölüm sonucunun meydana gelebileceğinin öngörülebilir olduğu fakat ani kardiyak nedeniyle ölüm neticesinin meydana geleceği sanık tarafından öngörülemediği anlaşılmış olmakla, sanığın ölüm neticesi açısından kusurlu hareket ettiği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde düzenlenen, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın kesin olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, hükmedilen cezanın türü ve miktarı itibariyle sanık müdafinin temyiz isteminin reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 20.02.2023 tarihli ve 2022/2778 Esas, 2023/50 Karar sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 296/2 maddesi gereğince, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Adalar Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2024 tarihinde karar verildi.