muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2566, Karar No: 2018/1176, Tarih: 20.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/2566 E.  ,  2018/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanılardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/109, Karar No: 2016/1998, Tarih: 28.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/109 E.  ,  2016/1998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Mahcuzların borçlu olan sanığa ait olduğunun dosya kapsamından anlaşılması karşısında, sanığın cezasından TCK 289/1-son cümle uyarınca yarı oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

2-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebileceği de gözetilerek TCK 52/4 maddesi gereğince ihtarat yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Hükümde temel cezanın belirlendiği 1. paragraftan sonra gelmek üzere, "mahcuzlar sanığın kendisine ait olduğu anlaşıldığından 5237 sayılı Kanunun 289. maddesinin 1. fıkrasının son cümlesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılarak 1 AY 15 GÜN HAPİS CEZASI ve 2 GÜN BİRİM SAYISI KADAR ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresi eklenmek, 5237 sayılı TCK'nın 62maddesinin uygulandığı bölümden "2 AY 15 GÜN HAPİS CEZASI ve 4 GÜN BİRİM SAYISI KADAR ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresi çıkarılıp yerine gelmek üzere "1 AY 7 GÜN HAPİS CEZASI ve 1 GÜN BİRİM SAYISI KADAR ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresi eklenmek, doğrudan tayin olunan adli para cezasının belirlendiği bölümden "5237 sayılı Kanunun 52/2 maddesine göre takdiren bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilmek suretiyle sanığın 80,00 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA" ibaresi çıkarılıp yerine gelmek üzere "5237 Sayılı Yasa’nın 52/2 maddesine göre takdiren bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilmek suretiyle sanığın 20,00 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA" ibaresi eklenmek, kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırım olan adli para cezasına çevrildiği bölümden "5237 Sayılı Yasının 50/1-a maddesi uyarınca, aynı yasanın 52/1-2 fıkralarına göre hükmedilen tam gün sayısının sanığın dosya kapsamından anlaşılan ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdiren 1 gün karşılığı olarak belirlenen 20,00 TL ile çarpılarak hesaplanan 1500,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresi çıkarılıp yerine gelmek üzere "5237 Sayılı Yasanın 50/1-a maddesi uyarınca hükmedilen 37 gün adli para cezasının, aynı yasanın 52/1-2 fıkralarına göre hükmedilen tam gün sayısının sanığın dosya kapsamından anlaşılan ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdiren 1 gün karşılığı olarak belirlenen 20,00 TL ile çarpılarak hesaplanan 740,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresi eklenmek, hükmün 5. paragrafında yer alan "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" ilişkin bölümün ise karardan çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17939, Karar No: 2017/7061, Tarih: 11.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17939 E.  ,  2017/7061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalının çocuğu olan müvekkilinin halen lise son sınıf öğrencisi olduğunu, annesi, üvey babası ve iki üvey kardeşi ile birlikte yaşadığını, nafakaya ihtiyacı bulunduğunu belirterek, davacı yararına aylık 350 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; asgari ücret ile çalıştığını, bakmakla yükümlü olduğu 3 çocuğunun daha olduğunu, banka kredisi ile ev aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı yararına aylık 150 TL yardım nafakası takdirine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- 5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK. nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 2.190 TL' ye çıkarılmıştır. Hüküm, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Açıklanan nedenlerle davalının temyiz isteminin REDDİNE,

2- Davacının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; mahkemece takdir edilen aylık 350 TL nafakanın, davacının ihtiyaçlarını karşılamaya yetecek miktarda olup olmadığı hususunda toplanmaktadır.

Kural olarak; anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.

./..

-2-

Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba, durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdür. (TMK m. 328/2) Diğer taraftan; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. (TMK m.364)

Eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Bu bağlamda belirlenecek nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olması gerekir. Mahkemece nafaka miktarı tayin edilirken; davacının ihtiyaçları ve anne babanın geliri göz önünde bulundurulmalı, TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilmelidir.

Eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Bu bağlamda belirlenecek nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olması gerekir. Mahkemece nafaka miktarı tayin edilirken; davacının ihtiyaçları ve anne babanın geliri göz önünde bulundurulmalı, TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilmelidir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden tarafların baba kız oldukları, davacının Tefenni Lisesi son sınıf öğrencisi olduğu, çalışmadığı, davalının ise lokantada işçi olarak çalıştığı, aylık 1.300 TL gelirinin olduğu, adına kayıtlı evde oturduğu, 1991 model Doğan marka aracı olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve üniversite öğrencisi olan davacının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun daha yüksek miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile davacı lehine az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz isteminin miktardan REDDİNE, ikinci bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı taraf yararına HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8102, Karar No: 2015/19309, Tarih: 03.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8102 E.  ,  2015/19309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2014

NUMARASI : 2013/560-2014/500

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporlarında arsa olarak değerlendirildiği, dosyada mevcut 2012/55 esas sayılı acele el koyma dosyasında bulunan Gebze Belediye Başkanlığının yazılarında dava konusu taşınmazın 1/25000 ölçekli Revizyon Nazım İmar Planında sit alanı, kısmen tarımsal niteliği korunacak alan kaldığı, mücavir alanda bulunmadığı ve hizmetlerden yararlanmadığı bildirildiği halde, bilirkişi raporunda taşınmazın imar planında kaldığı, belediye ve diğer kamu hizmetmerinden kısmen yararlandığı, TEM ve D.100 otoyollarına yakın olduğu belirtilmek suretiyle arsa vasfıyla değerlendirme yapılmıştır.

.../...

ESAS NO : 2015/8102 --2--

KARAR NO : 2015/19309

Kıymet takdir raporu, Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğü cevabi yazısı ile taşınmazın bilirkişi raporundaki özellikleri arasındaki çelişki giderilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare ile bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18859, Karar No: 2012/598, Tarih: 19.01.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/18859 E.  ,  2012/598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sivrihisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ                  :03.11.2009
Yargıtay — Esas No: 2012/11505, Karar No: 2012/16417, Tarih: 14.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/11505 E.  ,  2012/16417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, davalı yararına takdir edilen tazminatlar yönünden ve 11.11.2010 tarihli ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesine dayanılarak yerel mahkemece verilmiş olan 11.11.2010 tarihli ek karar, hükmü temyiz eden davacıya 03.12.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı bu kararı 16.12.2010 tarihinde verdiği dilekçe ile temyiz ettiği halde, Dairemiz bu temyiz isteği hakkında olumlu veya olumsuz bir karar tesis etmeden “ek kararın süresi içinde temyiz edilmediğinden” bahisle dosyayı mahalline iade etmiştir. Oysa davacı, ek kararın tebliğinden sonra 16.12.2010 tarihinde verdiği dilekçesinde “istenen masrafı süresinde yatırdığını” ileri sürerek dosyanın Yargıtay’a gönderilmesini talep ettiğine göre, bu talep ek kararın temyizi niteliğindedir. Hal böyleyken bu temyiz talebi incelenmeden dosyanın mahalline iadesine karar verilmiş olduğu görülmektedir. Dairemizin iadeye ilişkin kararı maddi yanılgıya dayanmaktadır. Bu itibarla Dairemizin 19.01.2012 tarihli iade kararının kaldırılmasına ve davacının ek karara yönelik temyizinin incelenmesine karar verilmesi gerekmiştir.

2-“Kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” dair olan 11.11.2010 tarihli ek kararda, yerel mahkemece “bu karara karşı kanun yolu ve süresi" gösterilmemiştir. Bu bakımdan Anayasa’nın 41. ve kararın tesis edildiği tarihte yürürlükte bulunan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 5236 sayılı Kanunla değişik 388. maddesinin (4). bendi gereğince, davacının 16.12.2010 tarihli temyizi süresinde kabul edilmiştir.

Hükmü temyiz eden davacıya çıkartılan muhtıra Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesine uygun olmadığından geçersizdir. Kaldı ki temyiz eden davacı muhtıraya konu temyiz masrafını da temyiz dilekçesiyle birlikte mahkeme veznesine yatırmıştır. Geçersiz bir muhtıraya dayalı olarak kararın temyiz edilmemiş sayılmasına dair karar verilemez. O halde, “kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” dair olan ek kararın bozularak kaldırılmasına, davacının esas hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine karar verilmiştir.

3-Davacının, davalı lehine hükmedilen tazminatlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacının, davalı lehine hükmedilen tazminatlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple iade kararının kaldırılmasına, 2. bentte gösterilen sebeple 11.11.2010 tarihli ek kararın bozularak kaldırılmasına, davacının tazminatlara ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz edilen hükmün yukarıda 3. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.06.2012 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2007/9072, Karar No: 2007/10082, Tarih: 24.10.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/9072 E.  ,  2007/10082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADALAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 110 ada 1 parsel sayılı taşınmazın son mirasçısı sıfatıyla Hazine adına tescil edildiğini, oysa kendisinin önceki kayıt malikinin mirasçısı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali-tescil istemiştir.

Davalı Hazine, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının mirasçılığının hasımlı veraset, ilamıyla saptandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 110 ada 1 parsel sayılı taşınmazın  1990/1843 esas sayılı veraset ilamı gereğince son mirasçı sıfatıyla  22.10.1991 tarihinde Hazine adına tescil edildiği görülmektedir.

Davacı, önceki kayıt malikinin mirasçısı olduğunu, bu hususun Hazine’yi hasım göstererek aldığı veraset ilamıyla da sabit bulunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Gerçekten, noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen 1997 / 795 esas sayılı veraset dosyasından, taşınmazın önceki maliki V... F...’nun ölümüyle geride mirasçısı olarak eldeki davacı R... K...  S... ile dava dışı H... S...’nin kaldıkları, mirasının (4) pay kabul edilerek, (1) payının sadece menkul mallarda geçerli olmak üzere ölüm tarihinde ve halen Yunan uyruklu olan H... S...’ye, (3) payının da menkul ve gayrimenkullerde geçerli olmak üzere R... K... S...’ye aidiyetine ; Hazine’yi tek mirasçı gösteren  1990 / 1843 esas sayılı veraset ilamının da iptaline karar verildiği, kararın derecattan geçmek suretiyle 23.6.2003’de kesinleştiği ve Hazine’nin de davada davalı sıfatıyla yer aldığı sabittir.

Yukarıda değinilen olgular dikkate alındığında, taşınmazın tamamının Hazine adına tescilinin yolsuz nitelik taşıdığı anlaşıldığına göre, davanın kabul edilmesi kural olarak doğrudur.

Ne var ki, davacıya 3 / 4 oranında miras payı tanındığı, diğer mirasçının Yunan uyruklu olması nedeniyle gayrimenkuller bakımından miras payı bulunmadığı, bu durumda yalnızca davacının 3 / 4 payı üzerinden davanın kabulü gerektiği gözetilmeksizin taşınmazın tamamı yönünden iptal-tescile karar verilmesi isabetsizdir. Davacı Hazine’nin temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9271, Karar No: 2011/5445, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9271 E.  ,  2011/5445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nün beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için