muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2882, Karar No: 2010/1813, Tarih: 24.02.2010

Davalı ... vekili cevabında kısaca; kitabın, Anayasa’nın basın özgürlüğüne ilişkin 26 ve 28. maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesine dayanarak kaleme alındığını, toplumun dikkatini çeken kişilerin, diğer kimselere nazaran sert eleştirileri hoş karşılamak zorunda olduklarını, ...’nin Genel Başkanı ve TC Başbakanı olan davacının, mizah konusu edilmesine, sert eleştirilere, karikatür ve resimlere

2009/2882-2010/1813

katlanması gerektiğini, davacının epilepsi (sara) hastalığının bilimsel değerlendirilmesi ile davacının epilepsi hastası olduğu ve bu haliyle hiçbir kamu görevini yürütemeyeceği tespitinde bulunduğunu, diğer davalı ... ve Pazarlama Dış Ticaret Limited şirketi vekili ezcümle; HUMK’ nun 179.maddesi hilafına davacının açık adresinin yazılmadığını, davacının kişilik haklarına tecavüzün amaçlanmadığını, ülke başbakanıyla ilgili sorumluluğun gereğinin yapıldığını, kamuoyunun dikkatinin çekildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

İlk derece mahkemesince; davacının kitapta iddia edilen hastalığa duçar olduğu ispat edilememekle birlikte, davacının siyasi kimliği ve yaptığı görev dikkate alındığında, kitap halindeki davaya konu yayında, “kamu yararı ve toplumsal ilgi” nin mevcut olduğu, yazının “güncel” bulunduğu, “özle ifade arasındaki denge” nin bozulmadığı, sert eleştiri sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarının ihlal edilmediği ve manevi tazminat sorumluluklarının doğmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, Dairemiz sayın çoğunluğunca yerel mahkeme kararı hukuka uygun bulunarak onanmıştır.

Bilindiği üzere; basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, Anayasa’mız basın hürriyetinin 26 ve 27. maddeleri hükümleri gereğince sınırlanabileceğini öngörmüştür. Anayasa’nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması yasal ve hukuki bir zorunluluktur.Borçlar Kanunu’nun 49. maddesi ile de şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişinin hakları hükme bağlanmıştır.

Somut olayımızda; davalı ...’ tarafından yazılan “Mediko-Politik Epilepsi ile Orgazm” isimli kitapta yer alan ifade ve isnatlar hususunda çekişme yoktur.Uyuşmazlık, anılan davalının kitabında geçen tespit, yorum ve iddiaların davacının kişilik hakkına saldırı teşkil edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayımızda; davalı ...’ tarafından yazılan “Mediko-Politik Epilepsi ile Orgazm” isimli kitapta yer alan ifade ve isnatlar hususunda çekişme yoktur.Uyuşmazlık, anılan davalının kitabında geçen tespit, yorum ve iddiaların davacının kişilik hakkına saldırı teşkil edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

Davanın çözümü için öncelikle dava konusu kitabın yazarı davalı ...’ün kim olduğunu ortaya koymakta yarar vardır.Davalı ..., ... Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu olup Profesör akademik kariyerine sahiptir. Kamuoyunca gerek öğrencilik, gerekse müteakip dönemindeki siyasi fikir ve eylemleriyle tanınmaktadır. Davacı ise, ...Genel Başkanı ve Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanıdır.Davalının, tıp bilimi ile uzak, yakın bir ilgisi bulunmamaktadır.Şu halde, bu kitabın yazımıyla neyi amaçlamaktadır? Milletimiz, rahmetli eski Başbakan ... ...’in hastalık sürecini ve sonrasındaki gelişmeleri hatırlamakta ve yakından izlemektedir.Halen yansımaları ile farklı yorum ve iddialara ilişkin araştırma ve soruşturmaların devam ettiği bilinmektedir.

Davalı ... davalı ... ... için, epilepsi (sara) hastalığına duçar olduğu iddiasıyla ne başbakanlık ne de hiçbir kamu görevi yapamayacağını söylemekte, ayrıca, davacıyı “iki kişilikli”, “kişiliği bozuk”, “şizofren”, “hem köle, hem küstah” olarak tanımlamaktadır.Yerel mahkeme hakimi kararında davacının belirtilen hastalığa duçar olduğunu gösteren belge bulunmadığını ve ispat edilemediğini, dolayısıyla “gerçeklik” unsurunun mevcut olmadığını kabul etmektedir.Buna karşın, davalı yazarın kitabın hiçbir yerinde davacı hakkında kişilik haklarına saldırı olarak nitelendirilebilecek sözler sarf etmediği şeklindeki gerekçe ise yerinde olmayıp, kabulü mümkün değildir.Kitabın bütünüyle değerlendirilmesinde, davalı ...’ün, davalı ...’a hakaret etmeyi, alay etmeyi, aşağılamayı ve halk nezdinde küçük düşürmeyi ve dolayısıyla olası siyasi maksadına ulaşmayı amaçladığı anlaşılmaktadır..Hakaret ve sövme suçunu meydana getiren zikredilen bu sözleri sert eleştiri olarak kabul etmek; hukuka, hak ve nesafete uymamakta, siyasetçilerin, başbakanların ve bakanların hakaret ve sövmeye

2009/2882-2010/1813

2009/2882-2010/1813

katlanmak zorunda olduğu gerekçesini ileri sürmek Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının “Temel haklar ve Ödevler” başlıklı ikinci kısmının “Genel Hükümler” başlıklı birinci bölümünün 12. maddesine aykırı olup, insan haklarını ihlal etmekte, toplumdaki çekişme ve kavgayı özendirmekte, hoşgörü, sevgi, saygı ve nezaket kurallarını ortadan kaldırmaktadır. Eleştirilerin uygun üslup ve cümleler ile daha etkili bir biçimde yapılması mümkün iken, bu yolun seçilmesi kamuoyunda tartışmalara ve gerginliğe yol açmaktadır.Kanaatimizce, eleştirinin dile getirilişinde özle biçim arasında denge bozulmuş, zorunlu olmayan, maksadı aşan, yaratılacak ortamdan arzulanan siyasi bir sonuca erişmeyi hedefleyen, toplumumuzun genelince kabul edilemeyecek şekilde aşırıya kaçan hakaret ve sövme suçunu oluşturan sözcükler kullanılmıştır.Bu durumda, hakkın sınırları aşılmış ve hukuka uygunluk sebebi ortadan kalkmış, Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde öngörülen tazminat koşulları gerçekleşmiştir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece uygun görülecek bir manevi tazminata hükmedilmesi için yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan, davanın reddine dair kararın onanması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 24/02/2010
Yargıtay — Esas No: 2015/22458, Karar No: 2016/12727, Tarih: 18.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/22458 E.  ,  2016/12727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyeride Ekim 2001-14/04/2014 tarihleri arasında tam gün ve aylık 30 günlük çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı ...'na bağlı olarak 2001 yılı Ekim ayından itibaren usta öğretici olarak geçen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 18/10/2001 tarihinden itibaren davacının davalı ...'na bağlı çeşitli okul ve işyerlerinden bir kısım çalışmalarının davalı SGK'ya bildirildiği, 20/06/2007-04/07/2007 tarihleri arasındaki 11 günlük çalışmanın sicil sayılı Halk Eğitim Merkezi ASO Müdürlüğü işyerinden bildirildiği, Merkezi yetkilileri tarafından düzenlenen tutanakta, davacının 20/06/2007-04/07/2007 tarihleri arasında Eğitici Anne Çocuk Bakım Kursunda görev aldığının ve hafta içi her gün 09:00-16:45 arasında çalıştığının belirtildiği, Haziran/2007 Ek Ders Ücret Bordrosunda davacının 8 gün boyunca günde 8 saat çalışmasının bulunduğu, dinlenen davacı tanıklarının davacının anasınıfında ücretli öğretmen olarak görev yaptığını beyan ettikleri, davacının ...'na bağlı diğer işyerlerinde geçen çalışmalarına ilişkin kayıtların dosya kapsamına alınmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kurumudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır.

Yapılacak iş, öncelikle davacıdan davalı ... nezdinde usta öğretci olarak mı yoksa anasınıflarında ücretli öğretmen olarak mı çalıştığı sorularak bu hususu açıklığa kavuşturmak, Burdur Milli Eğitim Müdürlüğü'nden davacının şahsi sicil dosyasını istemek, davacının çalışmalarıyla ilgili puantaj kayıtları, ücret bordroları ve diğer bilgi ve belgeleri istemek, ücretin nasıl ödendiğini ortaya koymak, uyuşmazlık konusu dönemde görev yapan müdür, müdür yardımcısı, şef, memur ve hizmetli gibi görevlilerin beyanlarına başvurmak, davalıya ait işyerinin dönem bordrolarında ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar resen saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, davacının anasınıfı öğretmeni olarak çalıştığının anlaşılması halinde ihtilaf konusu dönemin tamamı için her yıl anasınıflarının hangi tarihlerde açık olduğunu ve tüm gün mesai yapılıp yapılmadığını araştırmak; her yıl için okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak davacının günlük girilen ders saati itibariyle mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirip geçirmediği, diğer bir anlatımla bir günlük çalışma mesaisinin tümünü davalı işyerine hasredip etmediği saptamak ve sonucuna göre karar vermek, 20/06/2007-04/07/2007 tarihleri arasında Eğitim Merkezine ait sicil sayılı işyerinde geçen çalışma yönünden ise, davacının bu dönemde günde 8 saat çalışarak günlük mesaisinin tamamını davalı işyerine hasrettiği anlaşıldığından 20/06/2007-04/07/2007 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespitine karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

18/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

E.M
Yargıtay — Esas No: 2009/8218, Karar No: 2012/19581, Tarih: 07.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/8218 E.  ,  2012/19581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ...'a yönelik kurulan hükmün incelenmesinde;

Adli sicil kaydına göre, silinme şartları oluşmamış kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Sanığın, yakınanın usulüne uygun şekilde park ettiği aracının camını kırmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı maddenin (e) bendi ile hüküm kurulması, sonuca etkili görülmediğinden; 5237 sayılı Yasa uyarınca uygulama yapılırken, hırsızlık suçunun yanı sıra ayrıca anılan Yasanın 151/1.maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunun da oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması;5237 sayılı TCK.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden,somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

b) 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

b) 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle kısmen istem gibi olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm ile yargılama giderlerine ilişkin '' eşit olarak sanıklardan alınmasına'' cümlesinin çıkarılarak; TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm yerine “Sanıkların, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” cümlesinin; ''eşit olarak sanıklardan alınmasına'' cümlesinin yerine ise, “Sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderleri oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ...'e yönelik kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Tanık ... tarafından açık ve net şekilde teşhis edilen diğer sanık ...'ın, suç tarihi olan 02.07.2004 tarihinde sevk ve idaresinde bulunan

aracıyla, suç arkadaşı meçhul kişi ile yakınanın alışveriş merkezinin otoparkında bulunan aracının camını kırıp, hırsızlık yaparak olay yerinden kaçmalarından sonra, 07.07.2004 tarihinde ,sanık ...'ın,hırsızlık suçunu işlediği alışveriş merkezine aynı araçla, diğer sanık ... ile gelmesi üzerine, ihbar edilerek her iki sanığın yakalanmaları şeklinde gerçekleşen olayda; tanık ... tarafından teşhis edilemeyen ve aşamalarda suçu kabul etmeyen sanık ...'nın,savunmasının aksine kuvvetli, inandırıcı ve savunmayı çürütecek derecede kanıt bulunmadığı gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19863, Karar No: 2013/5365, Tarih: 26.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/19863 E.  ,  2013/5365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Duruşmanın bitiminde bildirilen ve hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanık hakkında TCK’nın 86/2,3-e, 35/2, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay, 24 gün hapis cezası hükmolunmasına karşın, gerekçeli kararda 1 ay, 25 gün hapis cezasına karar verilerek çelişkiye ve dolayısıyla hükümde gerekçesizliğe yol açılması,

2-Sanığın, kısa zaman aralığı içerisinde, mağdurları önce balta, sonra da bıçakla “sizi yaşatmayacağım” diyerek tehdit etmesi biçiminde gerçekleşen eyleminin, birden fazla kişiye karşı işlenen bir tek tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, TCK’nın 43/2. maddesinin iki kez uygulanması suretiyle fazla ceza belirlenmesi,

3-TCK’nın 53/4. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Kanunun 53/1. maddesindeki tedbirlerin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ...’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4250, Karar No: 2021/10455, Tarih: 25.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4250 E.  ,  2021/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 23.06.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 24.02.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gündüz vakti ... mağazasında içki reyonunda bulunan içki şişelerinden bir tanesini alarak su şişesine boşalttığı, mağazadan çıkacağı sırada görevliler tarafından yakalanması şeklindeki eyleminin suç tarihi itibarıyla TCK’nın 142/1-b, 35, 31/2. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 6 yıllık zamanaşımının, suçun işlendiği 08.06.2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 25.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5624, Karar No: 2024/8156, Tarih: 21.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5624 E.  ,  2024/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerine görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, temyiz dışı sanık ... ile birlikte, şikayetçinin sorumluluğunda olan Nizip İlçesi, ... Köyünde dere kenarında bulunan tarladaki, heyelandan korunmak amacıyla yapılmış olan duvar setin üzerindeki, duvara monteli demirleri çalmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan "adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık" suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.