muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8204, Karar No: 2023/958, Tarih: 04.04.2023

11. Görüleceği üzere, kanunda düzenlenen bu üç çeşit zamanaşımı süresi, sübjektif/nispi nitelikteki iki yıllık kısa zamanaşımı süresi, objektif /mutlak nitelikteki on yıllık uzun zamanaşımı süresi ile olağanüstü nitelikteki ceza zamanaşımı süresidir.

12.Haksız eylemden kaynaklanan tazminat davalarında, özel kanunlarda başka bir zamanaşımı süresi tayin edilmiş olmadıkça uygulanacak olan zamanaşımı süreleri bu süreler olup, bunlar hem maddi hem de manevi tazminat istemi ile açılan davalar hakkında uygulanır.

13. 6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesinin birinci fıkrası, özellikle zamanaşımının başlangıç anını belirleyen bir düzenlemedir. Bu düzenlemeye göre tazminat istemi, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten itibaren iki yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar. Burada, uygulamada kısa süreli zamanaşımı olarak adlandırılan süre söz konusu olup, sürenin başlangıcı sübjektif bir koşula bağlanmıştır. Çünkü, sürenin başlaması zarar görenin zararı ve tazminat sorumlusu kişiyi öğrenmesi gibi sübjektif bir koşulun gerçekleşmesi ile mümkündür.

14. Mutlak nitelikteki uzun süreli zamanaşımının başlangıç tarihi ise zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir. Buna göre, tazminat istemi her halde eylemin gerçekleştiği tarihten itibaren on yılın geçmesi ile zamanaşımına uğrar. Burada on yıllık sürenin başlangıç anı, zarar verici eylemin gerçekleştiği tarih gibi objektif bir koşula bağlanmıştır. Bu noktada kısa zamanaşımı süresi ile uzun/mutlak zamanaşımı süresi arasındaki ilişkiye de değinmek gerekir. Olağan zamanaşımı süresi iki yıllık olan kısa zamanaşımı süresidir. Diğer bir anlatımla iki yıllık zamanaşımı süresi on yıllık süre ile sınırlıdır. Zarar ve zararın sorumlusu olan kişi öğrenildiği takdirde davanın kısa zamanaşımı süresi içerisinde açılması gerekir. Zarar veren eylemin işlenmesinden itibaren on yıl geçtikten sonra zarar ve zararı veren kişi öğrenilmiş olsa bile tazminat istemi, zamanaşımı def'î ile karşılaştığında reddedilir.

15. 6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen üçüncü süre ise ceza zamanaşımı süresidir. Zarara neden olan eylem, aynı zamanda ceza kanunları uyarınca suç teşkil eden bir eylem oluşturuyor ve bu eylem için ceza kanunlarının öngördüğü zamanaşımı süresi daha uzun bir süre ise bu takdirde uygulanacak olan zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu ceza zamanaşımı süresidir. Ceza zamanaşımı süresinin başlangıç anı da zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihtir.

16. Haksız eylem faili, ihtar ve ihbara gerek olmaksızın, zararın doğduğu anda, başka bir anlatımla haksız eylem tarihinden itibaren zararın tamamı için temerrüde düşmüş sayılır. Dolayısıyla, zarar gören, gerek kısmi davaya gerekse sonradan açtığı ek davaya veya ıslaha konu ettiği kısma ilişkin olarak haksız fiil tarihinden itibaren temerrüt faizi isteme hakkına sahiptir ( 6098 sayılı Kanun m. 117).

3. Değerlendirme

16. Haksız eylem faili, ihtar ve ihbara gerek olmaksızın, zararın doğduğu anda, başka bir anlatımla haksız eylem tarihinden itibaren zararın tamamı için temerrüde düşmüş sayılır. Dolayısıyla, zarar gören, gerek kısmi davaya gerekse sonradan açtığı ek davaya veya ıslaha konu ettiği kısma ilişkin olarak haksız fiil tarihinden itibaren temerrüt faizi isteme hakkına sahiptir ( 6098 sayılı Kanun m. 117).

3. Değerlendirme

Somut uyuşmazlıkta; elektrik çarpmasına bağlı gerçekleşen yaralanma nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemiyle açılan eldeki davada, davalı ... dağıtım şirketinin özel hukuk tüzel kişisi olması nedeniyle adli yargının görevli olduğu, olayın meydana gelmesinde davalı ... dağıtım şirketinin tehlike sorumluluğuna dayalı kusursuz sorumluluğunun bulunduğu, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin yukarıda yer verilen maddesi uyarınca, davalının enerji nakil hatlarını belirli sürelerde denetleyerek iletkenler arasındaki uzaklığı kontrol etmesi gerekirken, bakım ve kontrol yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle aynı zamanda munzam (ek) kusurlu olduğu, hükme esas alınan kusur raporunda taraflara atfedilen kusur oranının somut olayın özelliklerine göre makul ve yerinde olduğu, davacı ...'ın kusurunun illiyet bağını ortadan kaldıracak şekilde ağır kusur olarak kabul edilemeyeceği ancak tazminatta indirim sebebi teşkil ettiği, öte taraftan tazminat hesaplamasının da denetime açık, hukuka uygun olduğu, olayın oluş şekli, olay tarihi, tarafların kusur durumu, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, günün ekonomik koşulları, paranın satın alma gücü gözetildiğinde, davacılardan her biri için takdir edilen manevi tazminatın da yerinde olduğu, zarar verici haksız eylem 21.11.2016 tarihinde gerçekleşmiş olup ceza zamanaşımı süresi olan 8 yıl içinde davanın açıldığı ve ıslahın yapıldığı, davalının haksız fiil tarihinden itibaren zararın tamamı için ihbar ve ihtara gerek olmaksızın temerrüde düştüğü anlaşılmakla, davalı tarafın temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/962, Karar No: 2007/858, Tarih: 21.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/962 E.  ,  2007/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda hukuka uygunluk sebebiyle sanığa ceza tertibine yer olmadığına dair ... 11. İcra Mahkemesinin 29.3.2006 tarihli ve 2005/2062 esas ve 2006/1447 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüyle İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, duruşma açılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın ... 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 4.5.2006 tarihli ve 2006/387 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; ... 11. İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 13.2.2007 gün ve 7074 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 5.3.2007 gün ve K.Y.B.2007/31446 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; ... 11. İcra Mahkemesince borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiyesi çıkartılmadan gıyabında, borçlunun kredi almadan önce kişisel bilgileri ve özellikle mali tablosu hakkında detaylı tüm bilgiyi alacaklı bankaya aktardığı, alacaklı tarafından da bu bilgi ve belgelerin icra dosyasına aktarıldığı, sonuç olarak İİK.nun 337. ve 74. maddeleri birlikte yorumlandığında hukuka uygunluk sebepleri oluştuğu gerekçesiyle ceza tertibine yer olmadığına dair verilen karara yönelik itiraza bakan ... 4. Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, ... 11. İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 271/2. maddesi gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın ... 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek ağır ceza mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden ağır ceza mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.05.2006 tarih ve 2006/387 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16055, Karar No: 2012/396, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/16055 E.  ,  2012/396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak ortaya çıkan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanığa hapis cezası yanında hükmolunan para cezasının 5252 sayılı Yasa- nın 5/1. madde ve fıkrası uyarınca adli para cezası olması gerektiği gözetilmeden, ağır para cezasını çağrıştıracak şekilde "APC" olarak ifade edilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, sanığa verilen para cezasına ilişkin kı- sımdaki "APC" ibareleri çıkarılarak yerine "adli para cezası" ifadesinin eklenmesi sure- tiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/634, Karar No: 2018/4531, Tarih: 19.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/634 E.  ,  2018/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/06/2015 tarih ve 2014/641-2015/376 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... mirasçıları vekili tarafından istenmiş olup, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 01.11.2016 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av.... ile davalılardan ... mirasçıları vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı ...’in maliki olduğu binayı 01.01.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalı ...'a aylık 3.000 TL karşılığında kiraladığını, davalılar ..., ... ve dava dışı ...’nun söz konusu bina üzerinde esaslı bir tadilat ve yatırım yaparak bu binayı kız yurdu olarak işletmek istedikleri ancak herhangi bir sermayeleri olmadığı için davalı ...'ın müvekkili ...'ne nakdi sermayesini katarak ortak olması teklifinde bulunduğunu, müvekkili ...’nün bu teklifi kabul ettiğini, davalı ...’ın 07.03.2007 tarihli iş yeri ortaklık protokolü ve 15.03.2007 tarihli protokolle 4 yıllık işletme ve kiracılık hakkını müvekkili ...'ne devrettiğini, davalı ...’in ...’a kiralamış olduğu binayı, bu kez davalı ...’a aylık 1.200 TL kira bedeli karşılığında 26.01.2007 başlangıç tarihli kira kontratı ile kiraladığını, ...’ın bu mecurun işletme hakkını ve içindeki tüm demirbaşları noter devir sözleşmesi ile müvekkil İlke ... Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti'ye devrettiğini, bu şekilde müvekkillerinin söz konusu mecurun işletme hakkını devraldığını, müvekkilleri tarafından bu harabe bina üzerinde tadilat yaptırıldığını ve

mefruşat alındığını, yapılan bu faydalı ve zorunlu masrafların müvekkilleri tarafından karşılandığını, müvekkilleri tarafından yapılan tüm bu faydalı ve zorunlu tadilatlara davalıların tamamının izninin olduğunu, bilgileri dahilinde yapıldığını, ancak müvekkillerinin dava konusu taşınmazın işletme hakkı devir sözleşmelerini, bu binanın usulüne uygun yapı ruhsat belgesinin olduğuna ve depreme dayanaklı olduğuna güven duyarak yaptıklarını, oysaki 12.03.2007 tarihli yapı ruhsat belgesinin sahte olup, dava konusu taşınmazın depreme dayanıklı olmadığının ortaya çıktığını, bu nedenle taşınmazın yurt olarak kullanımının mümkün olmadığını, dolayısıyla müvekkillerinin bu devir sözleşmesindeki asıl amaçlarının da olanaksız hale geldiğini, davalıların baskı ve tehdidi ile dava konusu taşınmazın depreme dayanıklı olmaması nedenleriyle müvekkillerinin dava konusu taşınmazı tahliye etmek zorunda kaldıklarını, ancak taşınmaza yaptıkları zorunlu ve faydalı masrafların karşılığını davalılardan geri alamadıklarını, masraflar ödenmediği gibi mefruşatların da iade edilmediğini ileri sürerek, dava konusu taşınmaz üzerinde yapılan zorunlu ve faydalı masraflar, devir sözleşmeleri ile ödenen bedeller ve müvekkiller tarafından ödenen aylık kira paraları karşılığı olarak yapılan ıslah sonucu 127.387,60 TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davaya konu taşınmazı ...'a kiraya verdiğini, kira sözleşmesinin hususi şartlar kısmında mecurun 3. şahsa devir ve temlik edilemeyeceği, ortak alınamayacağı, yapılacak her türlü giderlerin ve tezyinat masraflarının kiracıya ait olacağı konularında açık hükümlerin mevcut olduğunu, davacı şirketi tanımadığını, diğer davacı ...'nün ise kiracısı olmadığını, ... tarafından ödenen kira bedellerinin kiracısı ...'ın kira borcuna mahsuben ödendiğini, hiçbir şekilde kiracı olarak ...'e rıza ve muvafakat etmediğini, davacıların iddia ve taleplerinin hukuki dayanağının olmadığını, binanın depreme dayanıklı olduğunu, binaya yapılan harcamaların davalı ... ve kendisi tarafından yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davacının iddialarının ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davacının iddialarının ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ... tarafından yapılan masrafların kiracı sıfatı bulunan ... ve ...'dan istenemeyeceği, davacı tarafın binanın ayıplı olduğunu iddia ettiği ancak öğrenci yurdunun açılmasının resmi makamlarca uygun görüldüğü, bu nedenle işletme ayıplı olmadığından devreden ... ve ...'dan devir bedelinin de istenemeyeceği, davacı tarafın davalı mal sahibi ...'e ödemiş olduğu kira bedelini talep ettiği, ancak davacının kira ödediği süre sarfında binayı işgal ettiği, ödemiş olduğu bu para karşılığında binadan yararlandığı, bu şekilde karşılıklı edimlerin gerçekleşmiş olduğu, bu kira parasının geri alınması halinde davacının hem işgal etmiş olacağı, hem de parayı geri almış olması nedeni ile sebepsiz zenginleşmiş olacağı, bu nedenle ödenen kira parasının geri alınması talebinin yerinde olmadığı, binayı yıldırımdan ve yangından koruyan imalatların bina için zorunlu masraflardan olup, faturalar ... adına düzenlendiğinden bu zorunlu masraf tutarının mal sahibi davalı ...'den alınması gerektiği, 20.12.2007 tarihli devir sözleşmesiyle davalı ...'ın bina maliki ...'in de rızasıyla binadaki tüm demirbaşları dava dışı 3. kişilere devrettiği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 763. maddesinde, bir taşınırın zilyetliğini iyiniyetle ve malik olmak üzere devralan kimsenin, devredenin mülkiyeti devir yetkisi olmasa bile zilyetlik hükümlerine göre kazanmanın korunduğu hallerde o şeyin maliki olacağı düzenlendiği, davacıların dava konusu bina için aldıklarını ileri sürdükleri mobilya ve mefruşatları kötü niyetli oldukları ileri sürülmeyen dava dışı 3. kişilerden geri almaları mümkün olmadığından bunların bedellerini hukuki ilişkide bulundukları davalılardan talep edebilecekleri, daha önce kurulan hükümde mobilya ve mefruşata ilişkin kısım dışında tüm temyiz itirazları reddedildiğinden diğer taleplerin yeniden inceleme konusu yapılmadığı gerekçesiyle, 42.950 TL mobilya ve mefruşat bedeli 20.000 TL'sinin dava tarihinden itibaren 22.950 TL'sinin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ile ... mirasçılarından müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalı ... mirasçıları vekili temyiz etmiştir.