muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5924, Karar No: 2020/1721, Tarih: 01.06.2020

I)Davacı Çocukların Maddi ve Manevi, Davacılar Anne, Baba ve Kardeşlerin Manevi Tazminat İstemlerine Ilişkin Hükümler Yönünden Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.Davacıların dava dilekçeleri ve ıslah ile eş için 186.791,82 TL maddi, 100.000,00 TL manevi, çocuk Uğur için 14.119,13 TL maddi, 40.000,00 TL manevi, çocuk ... için 27.662,07 TL maddi, 40.000,00 TL manevi, anne ve baba için 30.000,00’er TL manevi, kardeşler için 20.000,00'er TL manevi tazminat talebinde bulundukları, ilk derece mahkemesince, maddi tazminat istemlerinin kabulüne, eş lehine 40.000,00 TL, çocuklar lehine 30.000,00’er TL, anne ve baba lehine 20.000,00’er TL, kardeşler lehine 10.000,00‘er TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, tarafların bu karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmaları üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi'nce verilen 26/06/2019 tarihli kararda istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, bu karara karşı davacılar ile davalı ... İnş. Tic. ve San. A.Ş. tarafından temyiz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.Bölge Adliye Mahkemesince 01/01/2019 tarihinden sonra verilen kararlar için kesinlik sınırı 58.800,00 TL'dir.Davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Dosya kapsamından, davacı çocukların maddi ve manevi, davacılar anne, baba ve kardeşlerin manevi tazminat istemlerine ilişkin hükümlerin temyiz eden her iki taraf yönünden Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'nin karar tarihi itibariyle ayrı ayrı 58.800,00 TL’lik temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.O halde, davacı çocukların maddi ve manevi, davacılar anne, baba ve kardeşlerin manevi tazminat istemleri hakkındaki hükümlerin temyizi mümkün olmadığından, temyiz eden tarafların açıklanan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının 6100 sayılı H.M.K.'nun 362/1-a ve (2) maddeleri uyarınca ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

II) Davacı Eşin Maddi ve Manevi Tazminat İstemi Hakkındaki Hükümler Yönünden

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalı ... İnş. Tic. ve San. A.Ş.‘nin tüm, davacı eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

II) Davacı Eşin Maddi ve Manevi Tazminat İstemi Hakkındaki Hükümler Yönünden

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalı ... İnş. Tic. ve San. A.Ş.‘nin tüm, davacı eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından iş kazasının meydana gelişinde davacılar murisinin %10, Davalı ... şirketi ile dava dışı ... şirketinden oluşan adi ortaklığın %20, Davalılar ... ve ... şirketlerinin birlikte %70 oranında kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.Gerek mülga BK’nun 47. ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370) Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı eş yararına hükmedilen 40.000,00 TL manevi tazminat azdır.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı eşin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kaldırılmalı, ilk derece mahkemesi hükmü bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... İnşaat Ticaret Ve Sanayi A.Ş.'ye yükletilmesine 01/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4400, Karar No: 2024/8737, Tarih: 08.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/4400 E.  ,  2024/8737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/275 E., 2024/273 K.

SUÇ : 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî düzeltilerek onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 318 inci maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Banka vekilinin temyiz sebepleri; banka zararının tam olarak giderilmemesine rağmen mahkemece yeterince aratştırma yapılmamasına, sanıklar hakkında eksik ceza tayin edilmesi ve re'sen gözetilecek nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2.Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri; mahkemece azmettirici olduğuna kanaat getirilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, mudilerin kullandığı kredilerin banka tarafından mudi hesaplarına yatırıldığına ve sözleşmede bulunan imzaların da mudilere ait olduğuna, mudilerin kredileri ödemekte zorlanınca kendisi ve diğer sanığı suçladıklarına ve re'sen nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

3.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri; duruşmalı inceleme yapılarak usul ve yasaya aykırı olarak verilen mahkûmiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık ...'ın 15.12.2005-20.09.2006 tarihleri arasında T.C. Ziraat Bankası Erzurum/..... şubesinde müdür olarak görev yaptığı, İzmir, Eskişehir ve Erzurum illerinde ikâmet eden mudiler ..., ..., ..., ... ve ...'ın bilgi ve iradeleri dışında bu mağdurlar adına sahte bireysel kredi evrakları düzenlemek suretiyle mağdurlara bireysel kredi kullandırılmış gibi göstererek, çıkarttığı kredileri zimmetine geçirmek suretiyle katılan bankayı toplam 36.800,00 TL zarara uğrattığı; sanık ...'in ise, daha önceden tanıdığı sanık ...'ın usulsüz şekilde kredi çıkartabilmesini kolaylaştırmak amacıyla mudilerden ...., ..., ... ve ... ile iletişim kurarak bu kişilere, Ziraat Bankasında tanıdığı olduğundan bahisle kolay kredi kullandırabileceği yönünde ikna ettikten sonra, bu mudilerden elde ettiği belgeleri değiştirerek ve diğer sanık ...'a vererek Ziraat Bankasından usulsüz kredi çekilmesine iştirak ettiği anlaşılmıştır.

Sanık ...; suçlamayı kabul etmediğini, İzmir'den gittikten sonra diğer sanık ... ile hiç görüşmediğini, ...'a hiçbir şekilde yardımcı olmadığını, hiçbir evrakı tanzim etmediğini, hiçbir evrakta imzasının olmadığını, sanık ...'i kendisinin şikâyet ettiğini, teyzesi olan ... adına kredi kullandırıldığını bundan dolayı şikâyette bulunduğunu, aynı davadan dolayı İzmir ilinde yargılandığını ve beraat ettiğini savunmuştur.

Sanık ...; suç tarihinde Erzurum ili .... ilçesi Ziraat Bankasında müdür olarak görev yaptığını, Bankacılıkta özellikle yönetici pozisyonunda bulunan kişilerin başarılı sayılabilmeleri için belli bir miktarın üzerinde vatandaşlara kredi kullandırılmasının gerektiğini, bu kapsamda Hınıs ilçesi küçük ve az kredi kullanılan bir yer olduğu için ilçede çevresinde tanıdığı insanlara kredi kullanabilecekleri yönünde tavsiye ve telkinlerde bulunduğunu, iddianamede adı geçen mağdurların da bankada kendi rıza ve iradeleri dahilinde kredi sözleşmeleri imzalayarak ve kredi için gereken belgeleri getirmek suretiyle usulüne uygun bir şekilde kredi kullandıklarını ancak; daha sonra bu kredileri ödemede güçlük çektikleri için kendilerine zorla kredi kullandırdıkları yönünde şikâyet ettiklerini, diğer sanık ...'i Karabağlar'da görevliyken tanıdığını, İsmail'in sonraki görev yerine de gelerek önerdiği kişilerin kredi talebinde bulunduklarını, inceleme yaparak gerekli evraklarını tanzim ederek kredi verdiğini, daha sonra verdiği belgelerin sahte olduğunun ortaya çıktığını, evrakların sahte olarak verildiği konusunda herhangi bir kastının bulunmadığını, aynı birimde çalışan diğer görevlilerin de onay vermesi hâlinde ancak kredi alma işleminin gerçekleştiğini savunmuştur.

Sanık ...'ın T.C. Ziraat Bankası Erzurum ili .... ilçesi şubesinde müdür olarak (öncesinde İzmir ili .... şubesinde çalıştı) 15.12.2005 tarihinde göreve başladığı ve 20.09.2006 tarihinde ilişiğinin kesildiği anlaşılmıştır.

Dosyamız arasında 05.01.2007 havale tarihli sanıklar hakkında zimmet ve özel belgede sahtecilik suçlarından suç duyurusu bulunmaktadır.

29.09.2006-74 tarihli ve sayı numaralı soruşturma raporu bulunmaktadır.

Mudiler ... ve ... hakkında düzenlenen bireysel kredi sözleşmelerindeki imzaların aldatıcı nitelikte bulunmadığı, bu eylemler yönünden suçun basit zimmet niteliğinde kaldığı, sanık ...’ın mudi ... ve sanıkların mudiler ... ...’yı kandırarak önceden boş kredi sözleşmelerine aldığı imzalı evrakı kullanmak suretiyle, bu mudiler adına kredi çekilmesini sağlayarak mudiler yerine tediye fişine imza atmak suretiyle nitelikli zimmet suçunu işledikleri, sahte imzaların ilk bakışta sahteliği anlaşılmayıp, iğfal kabiliyetinin bulunduğu, bu fiiller bakımından sanıkların eyleminin olayda zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranış olduğu ve nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir.

A. Sanık ... Yönünden

A. Sanık ... Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ile katılan banka vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık ... Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan banka vekili, sanık ... ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

1.Sanık hakkında kazanılmış hakkı nedeniyle cezanın 7 yıl 6 ay hapis ve 125.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine 7 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına karar verilmesi

2.Kazanılmış hakka ilişkin uygulama maddesinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ( 5271 sayılı Kanun) 307/son maddesi olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine aykırı davranılması hususu isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR

A. Sanık ... Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle katılan banka vekili ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan banka vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık ... Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde (1 ve 2) numaralı pragraflarda açıklanan nedenlerle katılan banka vekili ve sanık ... ile müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümde, kazanılmış hakkın uygulanmasına ilişkin fıkrada yer alan "7 YIL 6 AY HAPİS VE 100 TL" ifadesinin "7 YIL 6 AY HAPİS VE 125.000,00 TL" olarak yine aynı fıkrada yer alan "5271 sayılı CMK.'nın 307/son" ifadesinin "1412 sayılı Kanun’un 326/son" olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1711, Karar No: 2013/1738, Tarih: 07.03.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/1711 E.  ,  2013/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, 2010 yılında yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları sırasında 2 katlı evinin bulunduğu alanın 2/B uygulaması yapılarak adına yazılmadığını öne sürerek, evinin adına yazılması istemli dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile eklenen Ek 4. maddesi gereğince yapılan çalışmada tutanağı düzenlenmeyen yol boşluğu olarak bırakılan taşınmazdaki zilyetliğin Ek-4. maddesi gereğince tutanağın beyanlar hanesinde gösterilmesine ilişkindir. Bu nitelikteki davalarda husumetin taşınmazın maliki olan Hazineye yöneltilmesi zorunlu olduğu halde dava dilekçesindeki anlatım ve istemden, asıl dava edilmek istenenin Kadastro Müdürlüğü değil, Hazine olduğu anlaşılmaktadır. Davacının, Hazine yerine Kadastro Müdürlüğünü hasım göstermesi şeklindeki yanılgısı, temsilcide hata niteliğindedir. Temsilcide hata halinde, davanın husumet nedeniyle reddedilmeyip doğru hasma dava dilekçesi tebliğ edilerek taraf teşkilinin sağlanabileceği, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarındandır. Nitekim, 6100 sayılı HMK'nın, "Tarafta İradi Değişiklik" başlığını taşıyan 124. maddesi ile de temsilcide yanılgı hali madde kapsamına alınmıştır. Hal böyle olunca, davanın tesbit maliki Hazine'ye yönlendirilmesi için davacı yana olanak verilmesi, yasal hasım durumunda bulunan Hazine davaya dahil edilerek dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edilmesi, bu şekilde taraf teşkilinin sağlanması gerekir. Öte yandan çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölüm hakkında kullanım kadastrosu sırasında tutanak düzenlenmemiş olduğuna ve tapu kaydı bulunmadığına göre zilyetlik konusunda tapuya şerh verilmesi mümkün değildir. Ancak, "çoğun içinde az da vardır" kuralı dikkate alındığında davacının talebi "bu bölümde mevcut zilyetliğinin tespitini istediği" şeklinde yorumlanarak, bu hususu istemekte hukuki yararı bulunduğunun dikkate alınması gerekir. Hal böyle olunca, çekişmeli taşınmazın başında mahalli bilirkişiler ve zilyetlik tanıklarının katılımı ile yöntemince keşif yapılmalı, davacının fiili kullanımının olup olmadığı belirlenmeli, tespiti halinde bu durumun tespitine dair karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar değerlendirilmeksizin yazılı karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde hükmü temyiz eden davacıya iadesine, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21813, Karar No: 2017/13234, Tarih: 30.10.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/21813 E.  ,  2017/13234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığı, borçlu icra mahkemesine başvurarak; sair şikayet ve itirazı ile birlikte imza itirazında bulunduğu mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne,takibin durmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

İtiraza konu imza üzerinde yapılan incelemeye ilişkin olarak ... Dairesi Başkanlığı tarafından düzenlenen 25/01/2016 tarihli raporda; inceleme konusu senetteki imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığı hususunda müspet ya da menfi bir kanaat bildirmenin mümkün olmadığının belirtildiği, alacaklı vekilinin 06/04/2016 havale tarihli bilirkişi raporuna beyan dilekçesinde ve son celsede, yeniden bilirkişi incelemesi yapılması talebini ileri sürerek rapora itiraz ettiği görülmüştür.

Mahkemece hükme esas alınan raporda, imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığı hususunda net bir görüş bildirilmemiş, ispat külfeti kendisinde olan alacaklı ise yeni bir bilirkişi incelemesi yapılmasını talep etmiştir.

Bu durumda, mahkemece, ispat yükünün alacaklıda olduğu kuralı gözetilerek, uzman bilirkişilerden oluşturulacak bir kuruldan yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, alacaklı vekilinin yeniden bilirkişi incelemesi yapılması yolundaki talebi reddedilerek, kesin kanaat içermeyen mevcut rapor hükme esas alınarak, borçlunun imzaya itirazının kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/10/2017gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3879, Karar No: 2021/5401, Tarih: 18.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/3879 E.  ,  2021/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...(Kapatılan) 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6944, Karar No: 2010/14658, Tarih: 28.10.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/6944 E.  ,  2010/14658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili, davacının Mayıs 1986- Ekim 1986 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı, geçici köy korucusu olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının 01.05.1986-31.10.1986 tarihleri arasında geçici köy koruyucusu olarak görev yaptığının tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan.....vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve........ tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekilinin, sigortalılık sürelerinin saptanması istemini içeren davasını 506 sayılı Kanun hükümlerine dayandırdığı, davacı vekilinin 11.02.2009 tarihli celsede ise “Mayıs 1986 ile Ekim 1986 tarihleri arasında görev yaptığının tespitini istiyoruz” şeklinde beyanda bulunduğu, mahkemece yapılan yargılama sonucunda kurulan hükümde davacının “ Geçici Köy Korucusu olarak 01.05.1986 ile 31.10.1986 tarihleri arasında görev yapmış olduğunun tespitine” karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın niteliğinin gereği olarak, öncelikle geçici köy korucularının hukuki statülerinin belinlenmesinde yarar bulunmaktadır. Yasama organı, ülkemizde terör eylemlerinin yoğunluk kazanması üzerine özellikle güvenlik güçlerinden ve jandarma karakollarından uzak yerleşim birimlerinde yaşamını sürdüren bireylerin mal ve can güvenliğinin korunmasında güvenlik güçlerine destek ve yardımcı olmak ve anında müdahaleyi gerçekleştirmek amacıyla 26.03.1985 gün ve 3175 sayılı Kanunu kabul ederek 442 sayılı Köy Kanununun 74’üncü maddesine iki fıkra eklemiştir. Buna göre eklenen ilk fıkra (ki maddenin yeni şekline göre teselsül nedeniyle ikinci fıkraya karşılık gelmektedir), “Bakanlar Kurulunca tespit edilecek illerde; olağanüstü hal ilanını gerektiren sebeplere ve şiddet hareketlerine ait ciddi belirtilerin köyde veya çevrede ortaya çıkması veya her ne sebeple olursa olsun köylünün canına ve malına tecavüz hareketlerinin artması hallerinde de, valinin teklifi ve İçişleri Bakanlığının onayı ile yeteri kadar Geçici Köy Korucusu görevlendirilebilir. Bu şekilde görevlendirilen geçici köy korucularına görevleri süresince ödenecek ücret ile hizmetin bitiminde verilecek tazminat miktarı ile giyim bedelleri İçişleri