muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12196, Karar No: 2015/23056, Tarih: 03.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12196 E.  ,  2015/23056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Rize 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/01/2015

NUMARASI : 2014/270-2015/6

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de, dosyada davetiye gideri bulunmadığından, duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin emyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının ayrı ayrı Hazineye irad kaydedilmesine, 03/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2977, Karar No: 2012/9602, Tarih: 20.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2977 E.  ,  2012/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili ile davacı 3.kişi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün 2009/371 sayılı takip dosyasından 11.8.2011 tarihinde müvekkili şirkete ait ... Otel isimli işyerinde haczedilen asansörün müvekkiline ait olduğunu, borçlu şirket ile aralarında hiçbir hukuki ve organik bağ bulunmadığını, borçlu ile dava dışı ... Belediyesi arasında düzenlenmiş olan yap-işlet-devret sözleşmesinin 15.7.2011 günlü Belediye Meclisi kararı ile feshedildiğini ve bu fesih ile her türlü malın belediyeye geçtiğini müvekkilinin bu fesihten sonra belediye ile yeni bir yap-işlet-devret sözleşmesi imzalayarak tesisi işletmeye başladığını, borçlu şirketin borçlarından sorumlu tutulamayacaklarını ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haczin ödeme emri tebliğ edilen "... Otel" adlı işyerinde yapıldığını, dava konusu menkullerin daha önceden de aynı yerde haczedilerek borçlu temsilcilerine yediemin olarak bırakıldığını, söz konusu otelin bir kısmı Hazine taşınmazı üzerinde olduğundan kaymakamlıkça belediyeye idarenin izni olmadan otelin açılamayacağına dair 14.7.2011 tarihli yazı yazıldığını, bu yazıdan bir gün sonra davacı ile bedeliye arasında devir sözleşmesi imzalandığını, İİK'nun 44 ve BK'nun 179.maddeleri uyarınca devrin alacaklıların haklarını etkilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava konusu mahcuzun haczin yapıldığı otelin bütünleyici parçası olduğu, borçlu ile yapılan sözleşmenin feshinden sonra davacı ile imzalanan yeni sözleşme ile mahcuzun mülkiyetinin Belediyeden geçtiği gerekçesiyle davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili ile davacı 3.kişi vekilince temyiz edilmiştir.

1-Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayanan istihkak davasına ilişkindir.

Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava konusu mahcuzun haczin yapıldığı otelin bütünleyici parçası olduğu, borçlu ile yapılan sözleşmenin feshinden sonra davacı ile imzalanan yeni sözleşme ile mahcuzun mülkiyetinin Belediyeden geçtiği gerekçesiyle davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili ile davacı 3.kişi vekilince temyiz edilmiştir.

1-Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayanan istihkak davasına ilişkindir.

Haciz 11.8.2011 tarihinde borçluya ödeme emri tebliğ edilen ve daha önce de borçlu huzuru ile haciz yapılan adreste yapılmıştır. Davacı, borçlunun belediye ile imzalamış olduğu sözleşmenin feshinden sonra dava dışı belediye ile yeni bir sözleşme (yap-işlet-devret) imzalayarak haciz adresinde faaliyete başladığını, dava konusu mahcuz asansörün de bu sözleşme kapsamında otelin demirbaşı olarak kendi mülkiyetine geçtiğini ileri sürmüş, mahkemece de bu beyan doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki, haciz adresinde daha önce borçlu şirketin faaliyet gösterdiği dosya kapsamı ile sabittir. Zaten bu husus davacı 3.kişinin de kabulündedir. Borçlu ile belediye arasında 1.10.2007 tarihinde imzalandığı anlaşılan sözleşmenin borçlunun 7.7.2011 tarihli dilekçesi ile feshedilmesi üzerine ... Belediye Meclisinin 15.7.2011 günlü kararı ile otelin işletmesi davacıya verilmiş, daha sonra Belediye Meclisinin 11.8.2011 günlü kararı ile devrin belediye açısından sakıncalar doğuracağı belirtilerek önceki devir kararı iptal edilmiştir. Ancak borçlu bu kez 7.10.2011 tarihli dilekçesi ile hakkında girişilen takipler ve uygulanan haciz işlemleri nedeniyle işletmeyi kapatmak istediğini belirterek sözleşmeden doğan devir hakkının kendisine verilmesini istemiş, belediye meclisi de aynı günlü kararı ile devir hakkının (borçluya) verilmesine karar vermiştir. Tüm bu deliller hep birlikte değerlendirildiğinde davacı 3.kişi ile borçlu arasındaki ilişki ticari işletme devri niteliğinde bulunduğundan İİK'nun 44 ve BK'nun 179.maddelerinin uygulanması gerektiği açıkça ortadadır. Anılan madde de öngörülen koşulların yerine getirildiği iddia ve ispat edilememiştir. Kaldı ki, duruşma davetiyesininde haciz adresinde borçlu yetkilisine tebliğ edildiği, davacı ile borçlu şirketler arasında muvazaalı bir ilişki bulunduğu da anlaşılmaktadır. Bu durumda devir alacaklının haklarını etkilemeyeceği gibi devralan davacı da BK'nun 179.maddesi

uyarınca işletmenin borçlarından sorumlu bulunduğundan davanın reddi gerekirken yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

uyarınca işletmenin borçlarından sorumlu bulunduğundan davanın reddi gerekirken yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklı ve davacı 3.kişiye geri verilmesine 20.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13841, Karar No: 2012/12497, Tarih: 05.12.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/13841 E.  ,  2012/12497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2012 gün ve 2012/955 E. 2012/962 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8012, Karar No: 2020/1321, Tarih: 03.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/8012 E.  ,  2020/1321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... İlçesi, ... Mahallesi, 120 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun bilirkişi raporundaki maddi hata yönünden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1663, Karar No: 2013/5560, Tarih: 08.10.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1663 E.  ,  2013/5560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan açılan davada TCK'nun 32/1, CMK'nun 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, TCK'nun 57/1. maddesi gereğince yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Gözlem İhtisas Dairesinin 27.05.2011 tarih ve 448 sayılı raporuna göre, hezeyanlı bozukluk denilen akıl hastalığı tespit edilen sanığın ceza ehliyetinin olmadığına ilişkin raporu ve bu raporla uyumlu Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 4. İhtisas Kurulu'nun 29.01.2012 tarih ve 1399-68 karar sayılı raporuna göre, cezai sorumluluğuna müessir, şuur ve hareket serbestisini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede psikotik eksitatif bir tablo içinde olduğu saptanan, mezkur suçu işlediği sırada fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldıracak derecedeki bu akıl hastalığının etkisi altında olduğu anlaşılan sanık hakkında, TCK'nun 32/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve sanığın aynı Kanunun 57/1. maddesi uyarınca yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına dair verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, müdahil vekilinin, sanığın ceza ehliyetinin bulunduğuna ve cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 08/10/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4168, Karar No: 2011/7589, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4168 E.  ,  2011/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 18.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9250, Karar No: 2013/9417, Tarih: 26.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/9250 E.  ,  2013/9417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenilmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.