muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8899, Karar No: 2011/5467, Tarih: 10.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4665, Karar No: 2016/22121, Tarih: 24.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/4665 E.  ,  2016/22121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe konu çeklerin ön ve arka yüzlerinin onaylı ve okunaklı suretlerinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23719, Karar No: 2013/21199, Tarih: 04.07.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/23719 E.  ,  2013/21199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 5. maddesinde bina kavramının "kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma, eğlenme ve dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılardır" biçiminde tanımlanması ve öte yandan 15.06.2009, 16.06.2009 tarihli tarihli Yapı Tatil Tutanağı, 17.06.2009 tarihli Kolluk Tutanağı ve fotoğraflar ile bilirkişi raporuna göre, tutanak tarihinde tespit edilen " halı sahanın etrafını çeviren demir bariyer, branda ve filelerin sökülmesi, halının bir kısmının yerinden kaldırılması, halı saha etrafına yeni demir direkler ve bariyer borular ile çatısının kapatılması, yeni takılan boruların bir kısmının halı sahanın ortasına konulması'' şeklinde anlatılan imalatın "bina" niteliğinde olmadığının anlaşılması karşısında, yüklenen suçun oluşmayacağı gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2209, Karar No: 2023/1816, Tarih: 13.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2209 E.  ,  2023/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların ... 2. Aile Mahkemesi'nin 2019/316 Esas, 2019/591 Karar sayılı dosyası ile boşandıklarını, 2018 doğumlu ... isimli çocuklarının olduğunu, tarafların boşanma kararı ile ortak çocuğun velâyetinin annesine verildiğini, davacı erkeğin boşanma aşamasında sürecin uzamaması, tarafların ve ortak çocuğun yıpranmaması için boşanma protokolünde yer alan, ortak çocuk ile kişisel ilişki hususundaki anlaşmayı kabul ettiğini, mahkemenin kişisel ilişkiye dair kararının kısa süreli olduğunu, kesinleşen boşanma kararına rağmen davalı tarafın kısa olan görüş günlerini daha da kısaltacak şekilde davranmaya başladığını, boşanma sürecinde 1,5 yaşında olan ortak çocuğun şu anda 4 yaşında olduğunu, kişisel ihtiyaçlarının farkında olduğunu, kişisel ihtiyaçlarını kendisinin karşılayabildiğini, karşılayamadığında ise yardım isteyebildiğini, kısıtlı zaman içerisinde yeterli aktivite yapamadıklarını, görüş günleri dışında davacının çocuk ile görüşme talebinin davalı tarafından reddedildiğini ileri sürerek ortak çocuk ile yatılı olacak şekilde her ayın 2 nci ve 4 üncü Cuma günü saat 18.00'den takip eden Pazar günü saat 18.00'e kadar, dini bayramların 2 nci günü saat 10.00'dan 3 üncü günü saat 18.00'e kadar, resmi bayramlarda saat 10.00'dan saat 14.00'e kadar refakatsiz şekilde, her yıl yaz dönemi Temmuz ayında 1 ay süre ile yatılı olarak, çocuğun doğum günlerinde saat 18.00'den saat 21.00'e kadar kişisel ilişki tesis edilmesine, çocuğun okul ve kreş sürecinde yapılan özel etkinlik, bayram, gösteri gibi törenlerin davacı babaya bildirilmesi ve katılımının sağlanması şeklinde çocuk ve baba arasında kişisel ilişki tesisinin artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın kendi hür iradesi ile boşanma protokolünü kabul edip imzaladığını, davacı tarafın daha önce de aynı konu ile dava açtığın ve feragat ettiğini, davacı tarafın niyetinin hak aramak değil, davalıyı korkutmak ve yıpratmak olduğunu, davalının sürekli olarak çocuk ile görüşme bahanesi ile çeşitli iletişim kanalları vasıtası ile ve kamuya açık alanda kadına yönelik hakarete varan ithamlarda bulunduğunu, bu baskılar nedeniyle davacı aleyhinde 3 ay süreli uzaklaştırma kararı verildiğini, davalı annenin kişisel ilişki konusunda davacıya zorluk çıkarmadığını, çocuğun yaşı itibariyle hala anne bakımına muhtaç olduğunu, çocuğun anneden ayrı yatılı olarak ayrılmasının çocukta ayrılık anksiyetesine neden olabileceğini, davacı tarafın çalışma saatleri dolayısıyla da çocuğa evinde yeterince vakit ayıramayacağını, çocuğun davacı ve davacının ailesi ile kalmasının çocuğun sağlığı ve gelişimi açısından da riskli olduğunu, davacı ve ailesinin sigara ve alkol kullandıklarını, çocuğun belirlenen görüş günleri sonrasında evde içine kapandığını, davacının görüş günlerini aksattığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; sosyal inceleme raporuyla davacı babanın ortak çocuğa karşı duygusal yatırımlarının olduğu ve devam etme eğilimi gösterdiği, davacı ile ortak çocuğun yatılı şahsi ilişki kurmasında ortak çocuğun fiziksel, zihinsel ve psikososyal gelişimini olumsuz etkileyebilecek önemli bir bulguya rastlanmadığının tespit edildiği, uzman raporunun yanı sıra dinlenen tanık beyanları da dikkate alınarak davacı baba ile tarafların ortak çocuğu ...'ın anlaşmalı boşanma davasına konu protokolde belirlenen şekilde kısa süreli, yatısız ve anne refakatindeki kişisel ilişkisinin artık çocuğun üstün yararına hizmet etmediği değerlendirilerek tarafların ortak çocuğu ... ... ile babası ... arasında her ayın 1 inci ve 3 üncü Cumartesi günü saat 12.00’den takip eden Pazar günü 18.00’e kadar, dini bayramların 2 nci günü saat 12.00’den üçüncü günü 18.00’e kadar baba ile kalacak şekilde kişisel ilişki tesisine, her yıl somestr tatilinin ilk Pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden Pazar günü 18.00'e kadar, yaz tatillerinde de 01 Temmuz saat 10.00’dan 31 Temmuz saat 18.00’e kadar baba ile kalacak şeklinde kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; davacının amacının çocukla olan kişisel ilişkiyi artırmak değil davalıyı yıpratmak olduğunu, davacının ortak çocukla görüş günlerini bahane ederek davalı kadına hakaret ettiğini, bu sebeple 3 ay süre ile uzaklaştırma kararı alındığını, davacının çalışma saatleri nedeniyle ortak çocuğuna zaman ayıramayacağını, yaşı küçük olan ortak çocuğun 1 ay süre ile baba yanında yatılı kalmasının fiziksel ve fikirsel gelişimine olumsuz yönde etki edeceği, bu süreçte ortak çocuğun kreşteki aktivitelerden uzak kalacağını, davacının ve davacının ailesinin sigara ve alkol kullanması nedeniyle çocuğa kötü örnek olacağını, davacının dava dilekçesindeki taleplerini aşacak şekilde sömestr tatillerine ilişkin olarak da kişisel ilişki tesis edildiğini ileri sürerek erkeğin kabul edilen davası, talep aşılmak suretiyle hüküm tesisi, aleyhine hükmedilen yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların anlaşmalı olarak boşandıkları, boşanma kararı ile gündüzlü şekilde kurulan kişisel ilişki süresinin babalık duygularının tatmini açısından yetersiz olduğu, çocuğun üstün menfaatleri gözetilerek, baba ve çocuğun anayasal hakkı olan birbirlerini tanıma, iyi ilişki kurma ve manevî bağlarının olumlu bir şekilde devamını sağlayacak ana-babalık duygusunu da tatmine yeterli ve bu esasları içerecek şekilde uygun ve yeni bir düzenleme yapılması gerektiği, inceleme tarihine kadar geçen sürede çocuğun büyüyen yaşı, bedeni, fikri ve ahlaki gelişimi, yüksek yararı, anayasal hak olan baba ile çocuğun birbirlerini tanımak, iyi ilişki kurmak ve manevî bağlarının devamını sağlamak ve babalık duygularının tatmini açılarından yeniden düzenlenen kişisel ilişkinin şekli ve süresinin yeterli ve doyurucu nitelikte olduğu gözetilerek İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararın usul ve kanuna uygun olduğundan bahisle davalı kadının davanın kabulüne yönelik istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını aynen tekrarla erkeğin kabul edilen davası, talep aşılmak suretiyle karar verilmesi, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını aynen tekrarla erkeğin kabul edilen davası, talep aşılmak suretiyle karar verilmesi, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı baba tarafından müşterek çocukla kurulan kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebiyle açılan davada baba ile ortak çocuk arasında yeniden kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı, kişisel ilişki düzenlemesi davalarında talep dışında karar verilip verilemeyeceği, aleyhine hüküm kurulan tarafa yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin yükletilip yükletilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 323 üncü maddesi, 324 üncü maddesi; Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nn 3 üncü maddesi; Çocuk Hakları'nın kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 1 inci maddesi; 5395 sayılı Çocuk koruma Kanunu'nun 4 üncü maddesi'nin (b) bend; 6100 sayılı Kanun'un 323 üncü maddesi, 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ile 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14420, Karar No: 2015/15667, Tarih: 17.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/14420 E.  ,  2015/15667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1-Dava konusu 152 ada 5 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanak aslı dosyada bulunmamaktadır. Kadastro davalarında tutanak aslının dosyada bulunması zorunludur. Bu nedenle, tutanak aslının bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulması, aynı parsel hakkında başka bir dava var ise ilgili dava dosyasının da getirtilerek dosyaya konulması,

2- Dava konusu taşınmaza komşu olan taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri, varsa dayanağı kayıt ve belgeler ile tapu kayıt örneklerinin,

3- Davalı adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle başkaca taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediğinin Mahkemeler Yazı İşleri, Kadastro ve Tapu Müdürlüğü'nden ayrı ayrı sorulup alınacak cevabi yazıların dosyaya konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11149, Karar No: 2015/3629, Tarih: 26.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11149 E.  ,  2015/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müddafiinin kusura ve bilirkişi raporuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-... Devlet Hastanesinde görevli adli tıp uzmanı tarafından düzenlenen 29/03/2013 tarihli raporda, katılan ...'in ayağındaki pençe parmak deformitesine neden olan yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin kaybına veya zaafına neden olduğu belirtilmiş ise de, bu tespitin TCK.nun 89/2-a. maddesindeki duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması mı, yoksa TCK.nun 89/3-b. maddesinde düzenlenen duyulardan veya organlardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde mi olduğu konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınması ve sonucuna göre de sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri sureti ile bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve anılan raporun işlev yitirilmesine ilişkin olduğunun kabulü ile sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında hükmolunan 480 gün adli para cezasından TCK. nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada, 400 gün yerine hesap hatası sonucu 420 gün adli para cezasına hükmedilmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.