muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/36842, Karar No: 2017/12773, Tarih: 19.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/36842 E.  ,  2017/12773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davacı, davalı ...Ş. ye 22.02.2014 tarihinde alış veriş yapmak amacıyla gittiğini, alış veriş yaparken çantasını alışveriş sepetine koyduğunu reyonları bakarken çantasının çalındığını, çantanın çalındığının güvenlik kameraları incelendiğinden tespit edildiğini ancak çalan kişinin kimliğinin saptanamadığını, çanta içerisinde 12.580 USD (27.322,00 TL) değerinde özel tasarım ziynet eşyası, cep telefonu, 500,00 TL nakit para, ve bir kısım özel eşyalarının olduğunu, çalınan eşyaların bulunamadığını, davalının güvenli bir şekilde alışveriş yapmasını ve gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamayarak hırsızlık olayının gerçekleşmesinde kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı kalmak kaydıyla maddi zararları karşılığı toplam 28.512,00 TL ile 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, alışveriş yapmak için davalı şirkete ait iş yerine gittiğinde alışveriş sepetine bıraktığı çantasının çalınması sonucu davalı tarafından iş yerinde gerekli güvenlik önlemlerinin alınmaması nedeniyle hırsızlık olayının gerçekleşmesinde kusurlu olduğunu ileri sürerek maddi ve manevi zararlarının tazmini amacıyla eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, çantasını korumak için gereken dikkat ve özeni göstermediği ve bu nedenle oluşan zararın tazmininden davalının sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacının alışveriş yapmak amacıyla davalıya ait alış veriş merkezine gittiği, alışveriş sırasında alışveriş sepetine çantasını bıraktığı, alışveriş yaparken çantasının kimliği belirlenemeyen kişi tarafından çalındığı mahkemenin de kabulündedir. Her ne kadar davacı gerekli önlemleri almadan çantasını alışveriş sepetine bırakarak alışverişe dalmakla kusurlu ise de, sıradan bir iş yeri olmayan davalının alış veriş için mağazasına gelen müşterilerinin mal güvenliğini, özellikle muhafazasına terk edilen çanta ve içerisindeki eşyalarını asgari özen ölçüsünde korumak ve kollamak yükümlülüğü bulunmaktadır. Hal böyle olunca tarafların meydana gelen olayda kusurları saptanmalı kusur oranında indirim yapılmak suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemenin bu yönü göz ardı ederek kusurun tamamını davacıya yüklemek suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/41038, Karar No: 2014/33067, Tarih: 13.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/41038 E.  ,  2014/33067 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/41038

Karar No : 2014/33067

Tebliğname No : KYB - 2013/367956

Hakaret suçundan sanıklar M.. T.. ve Halil Doğramacı'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-4 ve 62. maddeleri gereğince ayrı ayrı 1.850 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, anılan Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına dair, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2007 tarihli ve 2007/137 esas, 2007/241 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.11.2013 gün ve 367956 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılma kararı verilebilmesi için hapis cezasına mahkûmiyetin zorunlu olduğu gözetilmeden karar verilmesinde,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8. maddesi uyarınca adlî para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği hâlde, sanığın eylemi sebebiyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesi gereğince 90 gün adlî para cezasının günlüğü 20 Türk lirası üzerinden belirlenen 1.800 Türk lirası adlî para cezası üzerinden artırım ve indirim maddelerinin uygulanarak, sanıklar aleyhine fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret suçundan sanıklar M.. T.. ve Halil Doğramacı hakkında yapılan yargılama sonucunda, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2007 tarihli kararıyla, seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edilerek, 1.850 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verildiği, sanıklar tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşen bu kararın infazı aşamasında, o yer Cumhuriyet Başsavcılığınca kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

a- Gün üzerinden belirlenen adli para cezasının hesaplanması sırasında, TCK'nın 61/8. maddesindeki usule riayet edilmeyerek fazla ceza verilmesi,

b- Sanıklar hakkında seçenek yaptırım olarak adli para cezasına hükmolunmasına karşın, TCK’nın 53. maddesindeki hak yoksunluğunun uygulanmasına dair, hukuka aykırılıklara ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Fazla ceza verilmesi hususunun değerlendirilmesi;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin 8. fıkrasında, “ Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükmüne yer verilmiştir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Fazla ceza verilmesi hususunun değerlendirilmesi;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin 8. fıkrasında, “ Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu düzenlemeye göre adli para cezasının belirlenmesinde öncelikle gün üzerinden tespit yapılması, bu miktar üzerinden TCK'nın 61. maddesindeki sıralamaya göre artırım ve indirimlerin yapılması ve son olarak TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı belirlenen miktarın, gün üzerinden belirlenen rakamla çarpılması sonucu para cezasının hesaplanması gerekmektedir.

İncelenen dosyada; mahkemece TCK'nın 61/8. maddesindeki usule riayet edilmeksizin para cezasının belirlenmesi nedeniyle sanıklar hakkında fazla ceza verildiği görülmektedir.

2- Hak yoksunlukları hususunun değerlendirilmesi,

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında, kişi hakkında kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak, beş bend halinde yer verilen hak yoksunluklarının uygulanacağı düzenlenmiş ve devam eden fıkralarında, “2) Kişi, işlemiş bulunduğu suç dolayısıyla mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar bu hakları kullanamaz. (3) Mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz. Mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen hükümlü hakkında birinci fıkranın (e) bendinde söz konusu edilen hak yoksunluğunun uygulanmamasına karar verilebilir. (4) Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz. ” hükümlerine yer verilmiştir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelere göre, TCK’nın 53. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilebilmesi için kişi hakkında verilen sonuç cezanın hürriyeti bağlayıcı ceza olması gerekmektedir.

İncelenen dosyada; sanıklar hakkında adli para cezasına hükmolunmasına karşın, TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen hak yoksunluklarının uygulanması hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan sanıklar M.. T.. ve Halil Doğramacı hakkında, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18/10/2007 tarih ve 2007/137 esas, 2007/241 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılıklar aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanıklara daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle,

- TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, sanıkların 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

2-Karardaki hukuka aykırılıklar aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanıklara daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle,

- TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, sanıkların 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

- TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında arttırılarak, sanıkların 105 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

- TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanıkların 87 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

- TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanıkların 1.740 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMALARINA,

3-Sonuç cezanın niteliğine göre, hüküm fıkrasında yer alan TCK’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hükümden ÇIKARILMASINA,

4-İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17136, Karar No: 2016/13679, Tarih: 30.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/17136 E.  ,  2016/13679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın davalılar ... ve ... yönünden zamanaşımından reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıların murisi .... Ulusal'ın davaya konu adreste BA197226-4 nolu İSKİ abonesi olduğunu, bu aboneliğin kullanımı nedeniyle 18.02.2013 tarihi itibariyle tahakkuk eden 39,80 TL tahakkuksuz, 4,72 TL açma kapama, 4.240,05 TL su bedeli ve 33.968,65 TL gecikme zammı toplamı olan 38.253,22 TL alacakları olduğunu ileri sürerek 38.253,22 TL dava tarihinden itibaren aylık %1,95 ve değişen oranlarda gecikme cezası ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan .... ve ....; dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, kendilerinin murisin ölümünden önce veya sonra davaya konu adresle hiçbir ilgileri bulunmadığını, abonelik sözleşmesinin ölüm ile sona erdiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Diğer daval.... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacı ile muris .... arasında abonelik sözleşmesi düzenlendiği ve abonenin 1986 yılında vefat ettiği, talep edilen borcun 1994 yılına ait olduğu, .... Belediye Başkanlığınca verilen cevabi yazıya göre adreste kahvehane olarak faaliyet gösteren işyeri için dava dışı ....adına 04.07.1995 tarihli yine dava dışı T.... adına 26.12.1997 tarihli işletme ruhsatı düzenlendiği, bu şekilde talep edilen borcun murisin 1986 yılında ölümünden sonraki döneme ait olduğundan mirasçılardan talep etmenin haklı kabul edilemeyeceği gibi sözleşmeye dayalı alacak için TBK uyarınca 10 yıllık zamanaşımı süresinin bulunduğu ve borcun doğduğu tarihe göre davalı ... .... ve ........in zamanaşımı itirazının yerinde olduğu gerekçeleri ile davalı ... ve ....'in zamanaşımından olmak üzere davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm; davalılardan .... ve....ile davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) 6100 sayılı HMK'nın 297.maddesinde; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi emredici kural olarak getirilmiştir. İlamların hüküm bölümünün infazı kabil olması zorunlu olup yorum, tahmin, takdir yoluyla infaz kabiliyeti olmayan ilam hükmünün infazı sağlanamaz.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesi ile alacağını davalı ... ...., .... ve ....’dan talep etmiş, yerel mahkeme ise ‘’Davalı ... .... ve ....'in zamanaşımından olmak üzere davacının davasının reddine’’ şeklinde hüküm kurmuş, davalılardan .... hakkında açık ve anlaşılabilir bir hüküm kurmamıştır.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesi ile alacağını davalı ... ...., .... ve ....’dan talep etmiş, yerel mahkeme ise ‘’Davalı ... .... ve ....'in zamanaşımından olmak üzere davacının davasının reddine’’ şeklinde hüküm kurmuş, davalılardan .... hakkında açık ve anlaşılabilir bir hüküm kurmamıştır.

O halde mahkemece; her bir davalı yönünden ayrı ayrı infazı kabil, açık ve anlaşılır bir hüküm kurulması gerekirken yukarıda belirtilen kanun hükmüne aykırı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10809, Karar No: 2018/8604, Tarih: 30.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10809 E.  ,  2018/8604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 08.11.2013 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerden oluşan Kurum zararının 5510 sayılı Kanunun 21 ve 23. maddeleri uyarınca rücuan tahsiline karar verilmesini istemiş, Mahkemece, 5510 sayılı kanunun 23.maddesi gereğince oluşan kurum zararının davalıdan tahsili yönünde karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 7. maddesinin 1. fıkrasında, sigorta hak ve yükümlülüklerinin 4/1-(a) maddesi kapsamında sigortalı sayılanlar için çalışmaya başladıkları tarihten itibaren başlayacağı belirtildikten sonra 8. maddenin 1. fıkrasında, işverenlerin, 4/1-(a) maddesi kapsamında sigortalı sayılan kişileri, 7/1. maddede belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirmekle yükümlü oldukları, ancak işveren tarafından sigortalı işe giriş bildirgesinin; inşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için en geç çalışmaya başlatıldığı gün, Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde ise ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren 1 ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu 1 aylık sürenin dolduğu tarihe kadar Kuruma verilmesi durumunda, sigortalılık başlangıcından önce bildirilmiş sayılacağı açıklanmıştır.

Kanunun 23. maddesinde ise sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi durumunda, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca saptandığı tarihten önce gerçekleşen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödeneklerinin Kurumca ödeneceği, belirtilen bu hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri miktarının, 21. maddenin 1. fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirileceği hüküm altına alınmıştır.

Davalı işverenin 5510 sayılı Kanunun 23. maddesine göre sorumluluğu; kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse,işverenin Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir ve yapılan masraflar miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tutarından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. (6098 Sayılı TBK 50. ve 51) maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi yanında 23. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak inceleme sonucunda belirlenecek kusur durumu da dikkate alınarak, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. (6098 sayılı TBK 50. ve 51) maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece yapılacak iş, işverene ait işyerinin hangi tarih itibarıyla 5510 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiği belirlenmeli, işverence sigortalı hakkında verilen işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihi belirlenmeli, sigortalının işverene ait işyerinde işe başladığı tarih açık ve net biçimde saptanmalı ve özellikle sigortalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettiği tarih ile iş kazası aynı tarihe rastlıyor ise, işe giriş bildirgesinin daha önce verildiğinin ispat yükünün işverene ait olacağı gözetilmeli, bütün bu olgular hep birlikte değerlendirilerek, 23. madde koşullarının oluştuğu sonucuna varılacak olursa, 6098 sayılı TBK 50. ve 51 maddeleri uyarınca hakkaniyet indirimi yapılarak işverenin sorumluluğuna karar verilmeli, 6098 sayılı TBK 50. ve 51 madde hükümlerinin tatbiki için ise Mahkemece, tarafların kusur durumlarının belirlenmesi için konusunda uzman bilirkişiden ayrıntılı, açık ve denetime elverişli kusur raporu alınmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14328, Karar No: 2013/8003, Tarih: 08.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/14328 E.  ,  2013/8003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat gelmediğinden bahisle talebinin reddedilmesine karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan subjektif şartlardan olduğu dikkate alındığında sanık hakkında; 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın celp edilen nüfus kaydında baba adının ... olduğu, dosya içerisinde mevcut olup 04.05.2007 tarihli adli sicil kaydında sanığın baba adının ... olarak yer aldığı ve bu kayıtta tekerrüre esas ilamların bulunduğu, yine dosya içerisinde mevcut olup elektronik olarak T.C. ... Bakanlığı Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğünden 26/04/2007 tarihinde alınan adli sicil kaydında ise sanığın baba adının ... olup bu kayda göre sanığın sabıkasının bulunmadığının anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki sanık hakkında TCK'nın 58 maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki eleştiri düşüncesi benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki

velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki

velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanık hakkında ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.