muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29127, Karar No: 2016/10593, Tarih: 27.04.2016

B)Davalı ..., davacının üç ayrı şehirdeki birbirinden tamamen farklı kişilere ait ve farklı yapılardaki avukatlık ofislerine aynı esnada ve tam zamanlı hizmet vermiş olmasının mümkün olmadığını, davalılar arasında davacının iddia ettiği gibi organik bağ olmadığını ve bu iddiasının yersiz olduğunu, müvekkil şirketin ... 'ye lojistik destek sağladığını ve davacının işe iade talebinin samimi olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Ortağı, davacının... ile yapılmış bir iş akdi ve bu şirket bünyesinde bir çalışmasının bulunmadığını, davalı ... 'nın ücret dahilinde belirli iletişim olanaklarını müvekkil şirkete sağladığını, davacının iddia ettiği gibi yasaları dolanarak elde edilemeye çalışılan hukuka aykırı bir sonuca ihtiyaç olmadığını, davacının 16/01/2013-29/08/2013 tarihleri arasında müvekkil şirkette çalıştığını ancak kendisinden beklenen işin ve mesleğin gerektirdiği yeterliliği gösteremediğini, davacının müvekkil büro bünyesinde mesleki formasyon ve deneyimi ile gösterdiği performansa uygun bir pozisyon kalmadığını ve davacının iş akdi feshedilirken kıdem ve ihbar tazminatının eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkil şirketin davacı niteliklerinde bir avukatı istihdam ederek müşterilerine sunabileceği bir hizmeti bulunmadığı için davacıyla herhangi bir ilişki olmasının söz konusu olmadığını, müvekkil şirketin danışmanlık hizmetlerini daha tecrübeli ve deneyime sahip ortakları sayesinde sunabildiğini, davacının kanunun etrafından dolandırıldığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının müvekkil şirkete karşı işe iade talep edebilmesinin olanaksız olduğunu bilmesine rağmen huzurdaki davayı müvekkile yöneltmesinin iyi niyetten uzak olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ..., davacının iddialarının asılsız olduğunu, diğer davalı .....'nin hiçbir surette vekalet hizmeti vermediğini, ....'nin faaliyeti, esas sözleşmesinde yazılı olanlarla sınırlı olduğunu ve bunlar arasında vekalet hizmet bulunmadığını, davacının iş güvencesi kapsamında olmadığını ve iş akdinin feshinde geçerli nedene dayanılmasına ya da savunma alınmasına gerek olmadığını, davacının kısmi süreli iş akdi 29/08/2014 tarihli fesih bildirimi ile sona erdirildiğini, fesih ihbarnamesinde geçerli fesih nedeninin yer aldığını, davacının işe iade talebinin samimi olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının ... Ofisinde diğer 3 davalının görev verdiği tüm işlerde çalışmak üzere istihdam edildiği, davacının avukat olduğu, dolayısıyla bir şirkette istihdamının söz konusu olmayacağı düşünülse de; ... 'nın ortaklarının yaptığı iş itibariyle davacının; ... üzerinden sigortalılığı devam ederek, diğer davalıların işlerini yürütmesinin mümkün olacağı, fesih sebebine göre de feshin geçerli nedene dayandığının ispat edilemediği gerekçesiyle davacının davalılardan ... şirketindeki işine iadesine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

D)Temyiz:

Karar süresi içinde taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların tüm davacının aşağıdaki bendin dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Mahkemece, davalıların mali haklardan sorumlu tutulması gerektiği yerinde olmakla birlikte resen gözetilmesi gereken harç ve yargılama giderlerinden sorumluluğun davalılardan ... şirketine ait olduğu şeklinde hüküm kurulmasının hiç bir yasal dayanağı olmadığından bu husus hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F)Sonuç:

Hüküm fıkrasının 4 numaralı bendindeki "davalı ..... " sözcüğünün çıkarılarak yerine "davalılardan müşterek-müteselsilen" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 27.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2006/4992, Karar No: 2006/6816, Tarih: 22.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/4992 E.  ,  2006/6816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...vek.Av. ... ile davalı ... Tem.Pet.Ür.İnş.Ltd.Şti.İflas İdaresi vek.Av.A. ... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 30.03.2005 gün ve 299-167 sayılı hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dava iflas idaresince kabul edilmeyen ve iflas öncesinde işlemiş gecikme zammı ve faiz alacaklarının masaya kaydı istemine ilişkindir. Mahkemece süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararı davacı ... AŞ. vekili Av. M. ... ’ye 29.03.2006 günü tebliğ edilmiş olup, İcra ve İflas Kanunu’nun 164/I ve 364/III ncü maddelerinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra, 13.04.2006 tarihinde davacı şirket vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı yanın temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2012/9020, Karar No: 2012/26977, Tarih: 12.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/9020 E.  ,  2012/26977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kasıtlı suçtan hapis cezasının kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının infazda gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine hükümler içeren 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 450 TL den fazla olamayacağı gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanunun 13/1. madde uyarınca gün adli para cezası belirlenerek fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün 3. fıkrasındaki ''30 gün karşılığı adli para cezası'' ibaresinin "450 TL adli para cezası" ibarsiyle değiştirilmesi ve hükmedilen gün para cezasının TCK.nun 52/2 madde ve fıkrası uyarınca adli para cezasına çevrildiği bölümün hükümden çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3098, Karar No: 2017/2371, Tarih: 24.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3098 E.  ,  2017/2371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/09/2015 tarih ve 2015/299-2015/295 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı şirketteki ortaklık payının şirket muhasebecisi ve vekili olan davalı ... tarafından diğer davalıya devredildiğini, müvekkiline ödeme yapılmadığını, davalı ...'ın vekalet görevini kötüye kullandığını, müvekkilini zarara uğrattığını, müvekkilinin ortaklık payını alamamasına neden olduğunu, diğer davalı ...'nun sebepsiz zenginleştiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkilinin dava dışı şirketteki 7000 hisseli ortaklık payının devir tarihi itibariyle değerinin tespit edilmesini 7000 hissenin davalı ...'na devrinden doğan ortaklık payı devir alacağının şimdilik 10.000,00 TL'sinin devir tarihi olan 25/04/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/290 Esas sayılı dava dosyasının taraflarının ve dava konusunun aynı olduğu, her iki dava arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu gerekçesiyle dava dosyasının, 2015/290 esas sayılı dava dosyasıyla birleştirilmesine ve yargılamanın ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/290 Esas sayılı dava dosyası üzerinden yürütülmesine karar verilmiştir.

Davalı vekili birleştirme kararını temyiz etmiştir.

Mahkemece birleştirme kararının ancak hükümle birlikte temyizi kabil olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, 08/09/2015 tarihli ek mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan 08/09/2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7196, Karar No: 2012/13002, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/7196 E.  ,  2012/13002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan 17.094 TL karşılığında 22.200 kg. ayçiçeği yağı aldığını, satın alınan yağın yüksek asitli çıkması nedeniyle 21.820 kg. yağın değiştirilmek üzere davalıya iade edildiğini, ancak davalının yağ değişimini yapmadığını, çekilen ihtarların sonuçsuz kaldığını belirterek 21.820 kg. değiştirilmeyen yağ bedeli için müvekkilince ödenen 15.846,60 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sunduğu “tutanak” başlıklı belgede 21.820 kg rafine ayçiçeği yağının değiştirilmek üzere işletme stoklarına alındığını, bu belgenin düzenlenmesini mütakip 22.01.2008 tarihli irsaliyeli fatura ile davacıya 22.200 kg yağ teslim edildiğini, 22.01.2008 tarihli irsaliyeli fatura ile satın ve teslim alınan bir malın 15.16.17. Ocak 2008 tarihinde değiştirilmek üzere iadesinin fiilen ve hukuken imkansız olduğunu, davacının bir alacağı bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, karşı davasında taraflar arasındaki 13.01.2008 tarihli protokolde davacının mini tadelle üreterek müvekkiline teslim etmesinin öngörüldüğünü, davacının 58.311 kg.'lik kısmı imal edip teslim etmeyerek protokol hükümlerine aykırı davrandığını bu nedenle müvekkilinin zarara uğradığını belirterek gerek bu zararın gerekse fazladan verilen yağ bedelinden kaynaklanan alacakların karşılığı 15.000 TL'nin davacı-karşı davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalının davacıya sattığı 22.200 kg yağın yüksek asitli çıkması nedeniyle 21.820 kg. yağın değişimi için davalıya iade edildiği, ancak davalının değişimi gerçekleştirmediği, değiştirilmeyen yağ tutarının 15.846,60 TL'ye tekabül ettiği gerekçeleriyle davacının davasının kabulüne, davalı karşı davacının, karşı dava ile ilgili olarak ticari defterlerini ibraz etmediği, karşı davanın ispat edilemediği gerekçeleriyle karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın tarafları tacirdir. Davalı-karşı davacı ... San. A.Ş.'nin merkezi ...'da olup delil olarak ticari defterlerine dayanmıştır. Nitekim mahkemece de davalı-karşı davacı ... San. A.Ş.'nin ticari defterlerinin, davacı-karşı davalı ... Gıda A.Ş'nin ticari defterlerinin bulunduğu İstanbul'da tayin edilen bilirkişiye tevdi edilerek rapor alınması yönünde ara kararı oluşturulmuş, bilirkişi davacı-karşı davalının ticari defterlerini incelemiş, davalı-karşı davacının ticari defterlerinin fotokopisi gönderildiğinden bahisle davalı-karşı davacı defterleri hakkında bir rapor oluşturmamıştır.

Hal böyle olunca; mahkemece yapılması gereken iş, tarafların tacir olduğu da gözetilerek davalı-karşı davacının ticari defter ve kayıtları üzerinde mahkemenin de bulunduğu ... ilinde, davacı-karşı davalının ticari defterleri için de İstanbul ilinde rapor alınıp, raporlar arasında farklılık bulunması halinde konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden telif edici mahiyette bir rapor alınıp tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7063, Karar No: 2011/5406, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7063 E.  ,  2011/5406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.