muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/217, Karar No: 2019/5355, Tarih: 23.09.2019

Davalı ... vekili: Bu dava da asıl davalı T.C.D.D Genel Müdürlüğü idaresi olduğunu, %25 kusur oranının kabul edilebilir olmadığını , husumetin TCDD tüzel kişiliğine yöneltilmesi gerektiğini, müvekkiline kusur atfedilse dahi Anayasanın 129.maddesi gereğince doğrudan müvekkiline dava açılamayacağından davanın husumet yokluğundan reddi gerektiğini beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlerle, temyiz edenin sıfatına temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalı ... vekilinin tüm, temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı ... temyizine gelince; Dava, 27/06/2011 tarihli iş kazası neticesinde sigortalının vefatı nedeniyle eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının Davalı ... Müdürlüğüne bağlı ... Dizel Depo müdürlüğüne ait depo içerisinde bulunan 5 ton ağırlığındaki krikonun vince bağlanarak kaldırılması işinde çalıştığı sırasında çelik halatın vinç kancasından kurtulması ve krikonun kazalı üzerine düşmesi üzerine hayatını kaybettiği, davalı ...’ın aynı işyerinde emekli sandığına bağlı olarak çalışan müdür olduğu, olayın SGK tarafından iş kazası kabl edildiği, hükme esas alınan kusur raporunda iş kazasının gerçekleşmesinde davalı ... %75, davalı işyeri müdürü ... %3, dava harici çalışanlar ... %1, ... %1 ve müteveffa İşçi ... %20 oranında kusurlu kabul edilmişlerdir.

Somut olayda davalı ...’ın kamu görevlisi olduğu anlaşılmaktadır. Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1. maddesi gereğince iş bu davalı hakkında adli yargı yerinde açılan davada kastı ve kusuru aranmaksızın husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, iş bu davalının hükmedilen tazminatlardan sorumluluğuna hükmedilmesi hatalı olmuştur.

O halde, davalı ... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ilk derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının Davalı ...’a iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ...'ne yükletilmesine,

23/09/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6916, Karar No: 2011/2466, Tarih: 25.04.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/6916 E.  ,  2011/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım, Görevi yaptırmamak için direnme

Hüküm : 1- Silahlı terör örgütüne yardım suçundan; Beraat,

2- Görevi yaptırmamak için direnme suçundan; TCK'nın 265/1-3, 31/3, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet, CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, niteliği itibariyle CMK'nın 231/12. maddesi gereğince itiraza tabi olup temyizi mümkün olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yerine getirilmesine,

2- Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6008 sayılı “Terörle Mücadele Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”un ilgili maddeleriyle 3713 sayılı Kanunda yapılan değişiklik ve CMK'nın 250. maddesine eklenen 4. fıkra hükmü karşısında, görev hususu da gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6825, Karar No: 2015/3969, Tarih: 06.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/6825 E.  ,  2015/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan..... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ......... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Öncelikle davalılardan ..... vekilinin zamanaşımı definde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Zamanaşımı defi davanın esası hakkında her türlü muameleye manidir. Bu sorun halledilmeden davanın esası incelenemez. (11.01.1940 tarihli 15/70 sayılı İçt. Bir. Kararı)

Davalı tarafından ileri sürülen zamanaşımı defi konusunda olumlu olumsuz bir karar verilmeden işin esasının incelenmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun’un 26. maddesi kapsamında üçüncü kişiler aleyhine açılan trafik kazalarından kaynaklanan rücu davaları 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 109’uncu maddesin uyarınca iki ve on yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Zamanaşımı başlangıcı ise; “zarar ve faile ıttıla” tarihidir. Bilindiği üzere zarar ve faile ıttılanın birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup, sadece birinin gerçekleşmesi bir yıllık zamanaşımı süresinin başlaması için yeterli değildir. Zarara ve faile ıttıla, Kurumun yetkili organının ıttıla olduğundan, zararın ıttıla tarihi gelir yönünden onay, masraf ve ödemeler yönünden sarf ve ödeme tarihidir. Faile ıttılanın ise özel bir duyarlılıkla araştırılıp incelenmesi gerekmektedir. Uygulamada, devam eden ceza davasında verilen mahkûmiyet kararının kesinleşmesi ya da Kurum sigorta müfettişi veya....... iş müfettişi raporunun Kurumun yetkili makamlarına intikal tarihi faile ıttıla tarihi olarak kabul edilmektedir.

Somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayı 19.02.2003 tarihinde gerçekleşmiştir. Davalı süresinde ve usulüne uygun zamanaşımı def’inde bulunmuş olup, ceza davasının da bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, zarar ve faile ıttıla tarihleri yöntemince tespit edilmeli, deliller hep birlikte değerlendirilip, zamanaşımı iddiası irdelenerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

2)Davalılardan.... kaza tarihini kapsayan geçerli bir poliçenin bulunmadığını belirtmiştir.

Mahkemece davalı sigorta vekilinin bu savunması üzerinde durularak bu davalı nezdinde kaza tarihini kapsayan geçerli bir poliçenin bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır. Dosya içinde mevcut bir poliçe sureti de yoktur.

O halde; mahkemece öncelikle davalı tarafa ait aracın kaza tarihi itibariyle trafik sigorta poliçesinin varlığı araştırılarak, varsa poliçe suretinin ilgili yerden getirtilmesinden sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

O halde; mahkemece öncelikle davalı tarafa ait aracın kaza tarihi itibariyle trafik sigorta poliçesinin varlığı araştırılarak, varsa poliçe suretinin ilgili yerden getirtilmesinden sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3) Diğer taraftan, 10. madde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa, bu gelirlerin 22. maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26. maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

İşverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Bununla birlikte, işveren ve işveren vekili dışındaki kimselerin 10. maddeyle sorumlu tutulamayacağı gözetilmeksizin hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4) Kabule göre de, 2918 sayılı KTK'nun 98/1, 99/1 inci maddeleriyle............Genel Şartları'nın B-2-b. maddesi uyarınca yazılı şekilde bir başvurunun varlığına karşın gerekli ödemenin yapılmaması halinde, davalı şirketin anılan düzenlemede öngörülen 8 işgünlük yasal sürenin sonunda temerrüde düşeceği, gerekli belgeler ibraz edilmeksizin başvurulması yada hiç müracaatın bulunmaması halinde ise sigorta şirketinin temerrüdü söz konusu olmadığından, faiz başlangıcının icra takibine girişilmişse takip tarihi, dava açılmışsa dava tarihi olarak kabul edilmesi yasal gereği gözetilmeksizin,gelir onay ve sarf tarihinden itibaren faizle sorumluluğu yönünde hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir.

Kuşkusuz hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşabilecek usuli kazanılmış hak durumu gözetilmelidir.

O halde, davacı Kurum ve davalılardan........... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı...'ye iadesine, 06.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6655, Karar No: 2012/669, Tarih: 23.01.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/6655 E.  ,  2012/669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit- senet iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine takibe konu edilen bononun teminat senedi olduğunu, davalıya ait ... Sigorta Ltd. Şti. ile müvekkili arasında 18.06.2003 tarihinde tali acentelik sözleşmesinin düzenlenmesi sırasında, vade tarihi ve lehtar kısmı boş bırakılmak, tanzim tarihi ve bedel kısmı doldurulmak suretiyle bononun keşide edildiğini, bononun tanzim tarihinin, sözleşme tarihi ile aynı olduğunu, davalıya herhangi bir borcunun bulunmadığını ileri sürerek söz konusu senetten dolayı borçlu olmadığının tespitine ve davalıdan %40 oranında tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, senet üzerindeki "teminat senedi" ibaresinin, tek başına bononun, kayıtsız ve şartsız belli bir bedelinin ödenmemesi vaadini içeren niteliğini etkilemeyeceğini, davacının iddialarını yazılı delille ispatla yükümlü olduğunu belirterek davanın reddine ve %40 tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, senedin vade tarihi ile davacıyla davalının temsile yetkili olduğu dava dışı şirket arasındaki Tali Acentelik Sözleşmesinin tarihinin aynı ve senet üzerinde bedelinin "teminat" olarak alındığının yazılı olduğu, senedin ilk düzenlendiği anda "teminattır" ibaresinin yer aldığı sol kısmının kesilerek takibe konulmasının, senedin teminat için verildiği olgusunu gizlemeyi amaçladığı, bu durumun kötü niyetli bir davranış olarak kabulünün gerektiği, yine sözleşmenin 27. maddesi kapsamında, davacı yanca verilmiş bir teminatın bulunduğu yönünde davalı yanca bir savunma ileri sürülmemesinin, söz konusu senedin davacı ile dava dışı şirket arasındaki ticari ilişkinin teminatı olarak düzenlediğini ortaya koyduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile takip konusu senetten dolayı davacının borçlu bulunmadığının tespitine ve %40 oranındaki tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20, Karar No: 2017/1811, Tarih: 14.06.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/20 E.  ,  2017/1811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

4949 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu 2004 sayılı İcra İflâs Kanunu'nun (İİK) 363. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 4949 sayılı Kanun’un 102. maddesiyle İİK’na eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında karar tarihi olan 2015 yılı için 5.800,00 TL'dir.

Sırası itiraza uğrayan alacak tutarının toplamı 2.800,00 TL olup, İcra Mahkemesi'nce şikayetin reddine karar verilmiştir. Bu durumda şikayetçi yönünden 15.10.2015 tarihli karar kesin nitelikte olduğundan şikayetçi vekilinin temyiz istemi İİK'nın değişik 365/son madde hükmü gereğince reddedilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5859, Karar No: 2022/577, Tarih: 25.01.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/5859 E.  ,  2022/577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinmede Ana-Baba Rızasının Aranmaması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kurum tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dilekçesinde, çocuk mahkemesinin bakım tedbiri kararı gereği Bakanlığın koruma ve bakımı altında olan küçüğün evlat edinilmesinde ana baba rızasının aranmamasına karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, evlat edinmede ana baba rızasının aranmamasına karar verilmesi istenen küçüğün kuruma yerleştirilmiş olduğundan TMK'nın 312/1 hükmü gereği rızanın aranmaması kararının ancak evlat edinme işlemleri sırasında verilmesinin mümkün olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiş, bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine, davacı kurum vekilince istinaf isteminin esastan ret kararı temyiz edilmiştir.

Dava, küçüğün gelecekte evlat edindirme hizmetlerinden yararlandırılacağı ileri sürülerek TMK’nın 311. maddesindeki sebepler ile anne ve babanın evlat edinmede rızasının aranmamasına karar verilmesi istemine ilişkindir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 312. maddesinde “Küçük, gelecekte evlât edinilmek amacıyla bir kuruma yerleştirilir, ana ve babadan birinin rızası eksik olursa, evlat edinenin veya evlât edinmede aracılık yapan kurumun istemi üzerine ve kural olarak küçüğün yerleştirilmesinden önce, onun oturduğu yer mahkemesi bu rızanın aranıp aranmamasına karar verir. Diğer hallerde, bu konudaki karar evlât edinme işlemleri sırasında verilir.” hükmü getirilmiştir.

Üzerinde durulması gereken husus; TMK'nın 312. maddesinde çocuğun evlat edinilmesinde eksik olan ana ve/veya babanın rızasının aranmaması için davanın ne zaman açılabileceği ve bu kapsamda madde metninde ifade edilen "kural olarak küçüğün yerleştirilmesinden önce" ibaresinden ne anlaşılması gerektiğidir.

Üzerinde durulması gereken husus; TMK'nın 312. maddesinde çocuğun evlat edinilmesinde eksik olan ana ve/veya babanın rızasının aranmaması için davanın ne zaman açılabileceği ve bu kapsamda madde metninde ifade edilen "kural olarak küçüğün yerleştirilmesinden önce" ibaresinden ne anlaşılması gerektiğidir.

Nitekim bu husus; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.12.2020 tarihli ve 2017/1926 Esas, 2020/1057 Karar sayılı ilamında tartışılmıştır. Dairemizce de benimsenen görüşe göre; "...madde metninde geçen ikinci “yerleştirilme” ifadesinin küçüğün evlât edinecek kişi veya ailenin yanına yerleştirilmesi olarak anlamak gereklidir. Diğer bir deyişle, bu fıkra kapsamında düzenlenen ana ve/veya babanın rızasının aranıp aranmayacağına yönelik karar, aracı kuruma yerleştirilen küçüğün evlât edinecek kişi veya ailenin yanına yerleştirilmesinden önce verilmelidir. Nitekim burada amaç, devletin koruması altına alınmış olan küçüğün, evlât edinilmek üzere aile yanına yerleştirilmesinden önce, rızanın aranıp aranmaması sorununun çözülmüş olması, küçüğün evlât edinme amacıyla yerleşmesinden sonra olumsuz bir karar verilmesi hâlinde doğacak zararların önlenmesidir. Küçük, Tüzük hükümleri gereğince, evlât edinme amacıyla yerleştirilmiş ise, rızanın aranıp aranmaması kararı artık TMK'nın 312/2 maddesi gereğince evlât edinme işlemleri sırasında verilecektir. Zira bu kararın evlât edinme işlemleri başlamadan önce yani kurumdaki evlât edinilecek küçük evlât edinecek kişi veya ailenin yanına yerleştirilmeden önce verilmesi, evlât edinme sürecini hızlandıracak ve bu durum da küçüğün yararına olacaktır (Er, s. 73)."

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 2013 doğumlu küçük ...’nın 19.02.2015 tarihinde aile yanına yerleştirilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Küçüğün kurum yurtlarına yerleştirilmesi evlat edinme davasından önce rıza aranmaması davasının açılmasına engel değil ise de aile yanına yerleştirilmesi evlat edinme davasında önce ayrı bir dava olarak evlat edinmede ana/baba rızasının aranmaması davasına engeldir. İş bu husus 6100 sayılı HMK'nın 114/2. maddesi gereği dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hâkim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmesi gerekir(HMK mad.114/1-h, 115). Somut olayda, küçüğün aile yanına yerleştirilmiş olmasına göre, ana ve baba rızasının aranmaması konusunun evlat edinme davası içinde değerlendirilmesi gerektiğinden, açılan davanın açıklanan gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ret kararı verilmesi doğru değil ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden ve hükmün redde ilişkin bölümü sonucu itibari ile doğru görüldüğünden, 6100 sayılı HMK'nın 370/4. maddesi uyarınca hükmün gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi düzeltilerek ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 25.01.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/19595, Karar No: 2018/7419, Tarih: 06.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/19595 E.  ,  2018/7419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tebligat Kanununun 20. ve 6099 sayılı Kanunla değişik 21. ve özellikle bu Kanunun uygulanmasına dair Yönetmeliğin 30. maddesi uyarınca; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen koşul geçerlilik koşuludur.Davacı-karşı davalı erkeğe, kadının dava dilekçesinin tebliğine dair mazbatada ve ön inceleme, tahkikat duruşma gününün tebliğine dair mazbatalarda tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahipken isim vermekten de imtina etmiştir (Teb. K. m.23/7, m.24/5). Bu hali ile davacı-karşı davalı erkeğe yapılan dava dilekçesi, ön inceleme ve tahkikat duruşma günü tebliğleri usulsüzdür. O halde mahkemece öncelikle dava dilekçesinin usulüne uygun tebliği ile, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması tamamlandıktan sonra, ön inceleme duruşmasına taraflar usulünce davet edilip, ön inceleme aşaması tamamlandıktan sonra taraflara tahkikata geçildiği bildirilip, gösterildiği takdirde delillerinin toplanması ve gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken; açıklanan bu hususlara riayet edilmeksizin hüküm tesisi hukuki dinlenilme hakkının (HMK m. 27) ihlali niteliğinde olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı-karşı davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.06.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2008/968, Karar No: 2008/7931, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/968 E.  ,  2008/7931 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... Güzel sanatlar Eğitim kurumu Adına ... 2-... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki davası hakkında Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 19.11.2007 gün ve 505-686 sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, 1.080.00 YTL alacak için istemde bulunmuş, mahkemece 19.11.2007 gününde davanın kabulüne karar verilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2007 tarihinden itibaren 1.170.00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.170.00 YTL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, 5.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.