muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27956, Karar No: 2016/955, Tarih: 21.01.2016

Mahkemenin bu hususta takdir hakkının bulunması keyfi davranabileceği anlamına gelmemektedir. Keyfiliği önlemenin en önemli güvencesi "gerekçe"dir. Anayasanın 141/3 ve CMK'nın 34/1. maddeleri gereğince mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olmak zorundadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde; maddi olayda, müşteki sanık A.. K..'in 06 H.. plakalı, müşteki sanık S.. Y..'ın 06 D.. plaka sayılı araçla saat 22:00 sularında seyir ettikleri sırada, sanık S.. un sellektör yapıp, diğer sanığı ısrarlı şekilde takip ettiği, A.. nın " gel gel "diye işaret yaparak A.. İş Merkezi önünde aracını durdurduğu, her ikisinin araçtan indikleri, S..' un elindeki silahı A..' ya doğrultarak " bu işler saçını bu kadar uzatmayla olmaz , adamın ifadesini böyle alırlar" diyerek tehditte bulunduğu, bu sırada S..'un A..'ya, A..'nın da S..' a hakaret ettikleri şeklinde gerçekleşen eylemlerde, müşteki sanık S..'un silahla tehdit suçunu işlediği dosya kapsamından anlaşılmakla,

Ancak, Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı ceza hakkında TCK 231/5 maddesince uygulama yapılırken, sabıkasız olan sanığın, hükmolunan hapis cezalarının iki yıldan az olması ve işlediği kabul edilen silahla tehdit suçuyla ilgili olarak sanığın karşılanması gereken herhangi bir zararın bulunmaması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesinin sübjektif şartı olan; "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, ileride yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu bir kanaate ulaşılması" ile ertelemede; "suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşması" şartının üzerinde durulmalıdır.

Yerel mahkemece, geçmiş hükümlülüğü bulunmayan, suçunu tevil yollu ikrarıyla suçunu kaçamaklı kabul eden ve yargılama sürecine ilişkin olarak herhangi bir olumsuz davranışı da dosyaya yansımayan sanık hakkında TCK 62 maddesi uyarınca "duruşmadaki hali " şeklindeki gerekçeler gösterilerek takdiri indirim hükmü uygulanarak ve sanık hakkında olumlu değerlendirme yapılarak lehine uygulama yapılmış iken, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sübjektif şartı bakımından ise temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınması gereken ve CMK’nun 231. maddesinde yer alan kişilik özelliklerinden ve duruşmadaki tutum ve davranışlarından söz edilmeden "sanığın bir daha suç işlemeyeceği hususunda geçmişteki hali ve suç işleme eğiliminden söz edilerek, (sanıkla ilgili Ankara 12 Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/7261 Esas 2009/567 Karar sayılı 5941 sayılı Çek Kanununa aykırılık suçunun suç olmaktan çıkarılarak idari para cezasına dönüştürüldüğü) yeniden suç işlemeyeceğine yönelik kanaat oluşturduğu konusunda, dosya kapsamıyla uyumlu ve denetime elverişli bir biçimde açıklanmada bulunulmadığı, ayrıca mevcut gerekçeler arasında çelişkiye neden olduğu,

Diğer taraftan, sanığın kişiliğindeki hangi olumsuzluk ve duruşmadaki hangi tutum ve davranışlarından ötürü yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaate varıldığına ilişkin, somut tespitler yapılmadan, sanık hakkında, subjektif şartın gerçekleşmediği konusunda kanuni, yeterli gerekçe gösterilmeden CMK'nın 231/5 maddesinde yazılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin karar verildiği kabul edilmelidir.

Bunun dışında, sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK 51/1 maddesince ertelenmesine yer olmadığına yönelik; " sanığın geçmişteki hali, suç işleme eğilimleri, bir daha suç işlemekten çekineceği hakkında mahkemeye kanaat hasıl olmaması birlikte değerlendirilerek ve takdiren verilen cezanın ertelenmesine ” şeklinde gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olmadığı gibi dosya kapsamı ile örtüşmediği, sanık S.. Y..'ın Ertelemeye engel nitelikte herhangi bir sabıkasının bulunmadığı ve işlediği suç nedeniyle pişman olup olmadığına yönelik olduğu bir kanaate varılmadan ve sanık hakkındaki olumsuz kanaatin ne şekilde oluştuğu karar yerinde tartışılıp açıklanmadan TCK 51/1 maddesince erteleme hükmünün uygulanmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmesi hukuka aykırı nitelikte olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18/06/2015 gün ve 2013/2.. Esas, 2015/3.. Karar sayılı karar sayılı onanma kararının kaldırılarak yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün bozulması istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir

Sonuç ve istem: Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamına göre;

1- İtirazımızın KABULÜNE,

2- Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18/06/2015 gün ve 2013/24621 Esas, 2015/31673 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Ankara 9.Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2013 tarih ve 2011/413 Esas 2011/433 Karar sayılı ilamının yukarıda ayrıntılı şekilde açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA,

4-İtirazımız kabul edilmediği takdirde, dosyanın incelenmek üzere, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi,

İtirazen arz ve talep olunur.." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, tehdit suçundan sanık S.. Y.. hakkında verilen mahkumiyet kararının onanmasına dair, Dairemizin 18.06.2015 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce verilen 18.06.2015 gün ve 2013/24621 esas, 2015/31673 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.07.2011 gün ve 2011/413 esas, 2011/433 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Dairemizce verilen 18.06.2015 gün ve 2013/24621 esas, 2015/31673 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.07.2011 gün ve 2011/413 esas, 2011/433 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık S.. Y..'ın aşamalA.. “müşteki sanık A.. K..'in kırmızı ışıkta geçerek kendisini tehlikeye attığını, ayrıca araçtan indikten sonra, bağajdan sağ eline bıçak alarak üzerine doğru yürüdüğünü ve kendisine sinkaflı sözlerle hakarette bulunduğunu” ileri sürmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı ceza hakkında CMK'nın 231/5 maddesince uygulama yapılırken, sabıkasız olan sanığın, hükmolunan hapis cezasının iki yıldan az olması ve tehdit suçundan karşılanması gereken herhangi bir zararın bulunmaması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesinin sübjektif şartı olan; "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, ileride yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda" ve TCK'nın 51. maddesinde düzenlenen erteleme bakımından ise "suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işleyip işlemeyeceği” konusunda kanaatin değerlendirilmesi gerekirken, duruşmadaki hali olumlu değerlendirilerek TCK'nın 62. maddesi ile cezasında indirim yapılan sanık hakkında, yeterli gerekçe gösterilmeden TCK'nın 51 ve CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık S.. Y.. müdafinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden itiraz yazısına uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1648, Karar No: 2018/2499, Tarih: 26.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/1648 E.  ,  2018/2499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü şeklinde karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi uyarınca; "Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Aynı Kanunun 294-301 maddelerinde ise mahkeme kararlarının nasıl olması gerektiği belirlenmiştir. Bu düzenlemelere göre Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Yine aynı Kanunun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükümleri öngörülmüş olup, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Davacı, Kurum sigortalısı kazalının 02.02.2010 günü geçirmiş olduğu iş kazası sonucu vefat etmesi nedeniyle sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerli gelirler, geçici iş göremezlik ödeneği ile tedavi masrafının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece karar gerekçesinde işvereni 8/8 kusurlu bulan kusur raporunun hükme esas alındığının belirtilmesine rağmen işveren şirketi %75 kusurlu kabul eden kusur raporuna göre karar verilmiş olması çelişki oluşturulmuştur.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular üzerinde durulmadan çelişkili şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, sair temyiz nedenleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.03.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2576, Karar No: 2019/630, Tarih: 21.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/2576 E.  ,  2019/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, sıra cetvelinde kendisine birinci sırada pay ayrılan davalının, gerçek bir alacağı bulunmadığını, takibinin dayanağı olan senedin muvazaalı olduğunu, ayrıca müvekkilinin haczinin daha önce olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaliyle müvekkiline birinci sırada pay ayrılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile takip borçlusu arasında akrabalık ilişkisi bulunduğunu, muvazaalı senet düzenleyerek takibe koyduklarını, müvekkilinin alacağını tahsil etmesini engellemek amacıyla söz konusu davanın açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalı tarafın, takip ve haciz tarihinin davacıdan önce olduğu, somut olayda hacze iştirek koşullarının oluşmadığı, muvazaa iddiasının yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10609, Karar No: 2012/13331, Tarih: 20.11.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/10609 E.  ,  2012/13331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya aidiyetin tespiti ile tazminat istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan muhakeme sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne dair verilen 19.04.2012 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... mirasçıları vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 20.11.2012 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... mirasçıları vekili Av. ... Kınış geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, davalının paydaşı bulunduğu 456 parsel sayılı taşınmazın 350 m2 kısmını 15.10.1991 tarihli harici senetle 30.000 TL bedelle satın alarak, bu kısma ev yaptığını, evin değerinin zeminin değerinden fazla olduğunu, davalının 2007 yılına kadar bir itirazı bulunmadığını ileri sürerek, 456 parsel sayılı taşınmazın 350 m2 bölümünün tapu kaydının iptali ile adına tescilini veya taşınmazdaki evin davacıya ait olduğunun tespitini ve senetle ödenen 30.000 TL ile evin dava tarihindeki rayiç değerinin toplamının faiziyle birlikte davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı, harici satış konusunda bilgisi bulunmadığını, satış senedindeki mühür ve imzanın kendisine ait olmadığını, davacının zor kullanarak taşınmazına ev yaptığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil istemi hüküm altına alınmış davalının hükmü temyizi üzerine karar Dairemizin 18.10.2011 günlü ve 2011/7403-12254 sayılı kararı ile usulüne uygun biçimde taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilerek davanın karara bağlandığı gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava tapu iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde tazminat istemlerine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi için, malzeme sahibinin iyiniyetli ve yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olması yanında, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesi gerekir. Ayrıca, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut olayda davacı, davalı ... ile 15.10.1991 günü düzenlenen harici satış senedine dayanmıştır. Anılan satış sözleşmesinde, 26.800 m2 yüzölçümünde ve tarla niteliğindeki 456 parsel sayılı taşınmazın 350/26800

payını davacının satın alıp bedelini ödediği görülmektedir. Hükme esas alınan 31.03.2011 günlü inşaat bilirkişi raporunda malzeme sahibi davacının yaptığı bina değerinin zemin değerinden fazla olduğu belirtilmiştir. Malzeme sahibinin satış sözleşmesine dayanarak bina yaptığından iyiniyetli olduğu mahkemenin kabulündedir. Ancak, dava konusu taşınmazın yapının üzerinde bulunduğu bölümünün ifrazı olanağı bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır. Bu nedenle, taşınmazın ifrazının olanaklı olup olmadığı 5578 sayılı yasa ile değişik 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile 3194 sayılı İmar Kanunu hükümleri uyarınca belirlenmelidir. Yapılacak bu araştırma sonucu ifrazı olanaklı ise şimdiki gibi davanın kabulüne, ifrazın mümkün olmaması halinde tescil talebinin reddi ile davacının ikinci kademedeki istemi hakkında bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 900 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18010, Karar No: 2013/3243, Tarih: 27.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/18010 E.  ,  2013/3243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- Dolandırıcılık suçundan açılan davanın zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılması.

2- 765 sayılı Kanunun 342/1, 59/2 ( 9'ar kez ) 80 ( 5kez ) CMUK.nun 326/son mad uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hp

Emanette kayıtlı para ve eşyalar ile yedieminde bulunan araçlar hakkında mahkemece bir karar verilmemiş ise de bu hususta her zaman karar verilmesi mümkün olup temyiz incelemesine konu olabilecek hüküm bulunmadığından katılan vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİ ile sanığın temyiz itirazlarına göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekili ile sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Akün Gıda Mad. San. ve Tic A.Ş.de pazarlama ve satış elemanı olarak çalışıp şirketi adına yaptığı satışlarda müşterilerden almış olduğu gerçek çekleri, şirketin haberi olmadan ve yetkisi bulunmadığı halde şirket kaşesini vurarak ciro edip çek bedellerini bankalardan tahsil ederek şahsi işlerinde kullandığından bahisle açılan davada, suçtan zarar görenin Akün Gıda Mad. San. ve Tic A.Ş. olup 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi” hükmü de dikkate alındığında somut olayda, eylemlerinin zincirleme suretiyle işlenen resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı ve bu nedenle 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 43 ve 62. maddelerinin lehe olduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından resmi belgede sahtecilik suçu yönünden, hükümdeki 765 sayılı TCK.nuna ilişkin uygulamalar çıkartılarak yerine "5237 sayılı TCK'nun 204/1 maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 43. maddesi uyarınca tayin olunan cezanın 1/4oranında arttırılarak 2 yıl 6 ay hapis, aynı Yasanın 62. maddesi ile hapis cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 1ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında verilen önceki kararın sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle verilen cezanın netice itibari ile CMUK. 326 -son maddesi gereğince kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilerek sonuç cezanın 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK, dolandırıcılık suçu yönünden ise zamanaşımı süresinin dolduğundan kamu davasının düşürülmesi ilişkin hükmün de doğrudan ONANMASINA, 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.