muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5219, Karar No: 2011/6876, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5219 E.  ,  2011/6876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'nun beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının onama/bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatleri yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün kısmen isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8029, Karar No: 2015/6394, Tarih: 14.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/8029 E.  ,  2015/6394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacılar vekillerinin adli yardım talebi HMK’nın 336/2. maddesinde belirtilen koşullara uygun bulunmadığından adli yardım taleplerinin REDDİNE,

2- Temyiz harç ve giderlerinin ikmali yönünden HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca temyiz edenlere yöntemince süre verilerek sonucuna göre işlem yapılması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4364, Karar No: 2013/17028, Tarih: 30.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/4364 E.  ,  2013/17028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.11.2011 tarih ve 2011/36-2011/397 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin “DEGUSSA” ibareli marka başvurusuna, müvekkilinin “degussa ve “degussa. CREATING ESSENTIALS” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın TPE YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkiline ait markalar ile davalı markalarının benzer olduğunu, müvekkiline ait markaların tanınmış markalar olduklarını, aynı adı taşıyan alan adı ve ticaret unvanlarının bulunduğunu, markaların tüketiciler nezdinde çağrışım yaratabileceğini ve davalının markanın tanınmışlığından haksız yarar sağlayabileceğini, davalının marka başvurusunda kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK kararının iptalini, marka tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, iptali istenen YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili markası ile davacı markasının kapsadıkları sınıfların farklı olduğunu, davacının “degussa” markasının Türkiye'de tanınan bir marka olmadığını ve halk tarafından karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili markası ile davacı markasının kapsadıkları sınıfların farklı olduğunu, davacının “degussa” markasının Türkiye'de tanınan bir marka olmadığını ve halk tarafından karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, tescil olunmak istenen hizmetlerin türüne göre ortalama tüketici kitlesinin bilinçli tüketici grubu olduğu, her iki taraf markasında da ayırt edici unsur olan “DEGUSSA” ibaresinin bilinen bir anlamının bulunmadığı, davacının önceden tescilli “DEGUSSA” ibareli markasını taşıyan malları gören bilen veya tecrübe eden bilinç düzeyi yüksek ortalama tüketici kitlesinin, bu malların elde edilmesi veya işlenmesinde kullanılan hizmetler yönünden, aynı ibareyi gördüklerinde markalar arasında bağlantı kurma ve başvuru markasını, davacının markalarıyla karıştırma ihtimalinin yüksek olduğu kanaatine varıldığından bu hizmetler yönünden başvuruya yönelik itirazın reddine dair YİDK kararının iptalinin gerektiği, davacı markasının Türkiye içinde yoğun tanıtım ve kuvvetli reklam sonucu aynı sektörel çevredeki insanlar tarafından tanınmış marka haline getirildiğine ilişkin hiçbir delil sunulmadığı gibi davacı tarafın 1972 yılında tescilli bir markalarını geri çekerek hükümsüz kıldıklarının anlaşıldığı, davacı markasının tanınmışlığından söz edilemeyeceği, tanınmışlığın ileri sürüldüğü kimya sektörü ile tescil kapsamında kalan farklı tür 14, 35 ve 40. sınıftaki mal ve hizmetlerle alakasının da olmadığı, tamamen farklı sektörler oldukları, dolayısıyla KHK'nın 8/4. maddesi uyarınca farklı mal ve hizmetler yönünden koruma sağlanamayacağı kanaatine varıldığı, sadece ibarenin orjinal olmasının farklı mallar yönünden koruma sağlanmasını haklı göstermeyeceği ve markanın kötüniyetle tescil ettirilmiş olduğu anlamına da gelmeyeceği, ayrıca davalı markasının tescil kapsamında kalan ve davacı markalarının tescil kapsamında bulunmayan mal ve hizmetleri yönünden ticaret unvanının fiilen kullanıldığını gösteren herhangi bir delil sunulmadığından, davacı tarafın KHK 8/5. maddesinin sağladığı imkandan yararlanamayacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK'nın 2010-M-4658 sayılı kararının mal ve hizmet listesinin 35.06’daki “müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, kataloglar ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)” ve “40.01. sıvı, kimyasal madde, gaz, hava işleme hizmetleri. 02. fotografik ve sinematografik ürünlerin işlenmesi hizmetleri (Banyo, baskı ve foto gravür hizmetleri dahil) 03. Adi metallerin işleme hizmetleri, Değerli metallerin işlenmesi hizmetleri. 12. kağıdın işlenmesi. 40.20. plastik işleme hizmetleri" alt grup hizmetler yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, YİDK karar iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkin olup davacı taraf davalı şirketin tescil isteminin kötüniyetli olduğunu ileri sürmüştür. Dosya içeriğinden davacı markasının menşei ülke olan Almanya ve WIPO'ya üye bir kısım ülkelerde tescilli olduğu anlaşılmakta olup hükme dayanak yapılan raporda da davalının tescil isteminin kötüniyetli olduğuna işaret olunmuştur. Davacı firma ile aynı alanda da faaliyet gösterdiği anlaşılan davalının, davacının markasından haberdar olmadığını savunması hayatın olağan koşulları ile bağdaşır bir tutum değildir. Bu itibarla, mahkemece, davanın tüm mal ve hizmet sınıfları bakımından kabulü gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1839, Karar No: 2023/5175, Tarih: 02.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1839 E.  ,  2023/5175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/455 E., 2022/1306 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muş 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2020/392 E., 2022/42 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin karşı davasının reddine, kadının asıl davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin istinaf taleplerinin esastan reddine, kadının istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; kadının evlilik süresince erkekten şiddet gördüğünü, şiddet görme sebebinin erkeğin sürekli sosyal paylaşım sitelerinde başka kadınlarla konuşması ve bu kadınlara kendini bekar olarak tanıtması olduğunu, bu şekilde erkeğin kadını aldattığını, bu konuşmalardan birini de Alev isimli kadın ile yaptığını, kadın neden Alev isimli kadınla konuştuğunu sorduğunda telefonuna dokunmaması gerektiğini söyleyerek kadını darp ettiğini, kadının boynunun kemerle sıktığından kadının nefessiz kaldığını, hastaneye kaldırıldığını ve burada çocuğunu düşürdüğünü öğrendiğini, bu olaya ilişkin açılan ceza davasının hala devam ettiğini, erkeğin fiziksel ve psikolojik baskıları nedeni ile kadının babasının evine döndüğünü, iki yıldır ayrı yaşadıklarını, erkeğin bu süre içinde arayıp sormadığını, evlendikten sonra erkeğin başka bir kadından olan çocuğunu öğrendiğinde kadının sorun yaratmadığını belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, tedbir nafakasına, 2.000,00 TL yoksulluk nafakasına, 250.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; kadının iddialarının asılsız olduğunu, kadının sürekli asılsız şikayetlerde bulunduğunu, açılan ceza davasında erkeğin beraatine karar verildiğini, kadının asabi ve geçimsiz olduğunu, evde sürekli huzursuzluk çıkardığını, sürekli baskı uyguladığını, sözlü saldırlarda bulunduğunu, erkeğe saygısız davrandığını, kadının habersiz ve sebepsiz evi terk ettiğini belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile maddî manevî tazminat ve ziynet alacağı taleplerinin saklı tutularak 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin kadının kök ailesiyle görüşmesine izin vermediği, elinden telefonunu aldığı,kadına hakaret ettiği, her ne kadar darp raporu bulunmadığından ceza dosyasından beraat kararı çıkmış ise de tanık beyanlarına göre kadının boynunda halka şeklinde izler bulunduğu, bu kusurlara göre erkeğin tam kusurlu olduğu, kadının kusurunun ispatlanamadığı, tarafların evli kaldıkları süre gözetilerek kadın yararına toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerektiği gerekçesi ile karşı davanın reddine, asıl davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına 10.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. ... kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının talebi olmamasına rağmen toplu halde nafakaya hükmedildiğini, talepleri gibi yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerektiğini, hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarlarının düşük olduğunu belirterek yoksulluk nafakasının toptan olacak şekilde hükmedilmesi ve hükmedilen maddî ve manevî tazminatın miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının tam kusurlu olduğunu, asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulü gerektiğini, erkeğin kusurunun bulunmadığını, fiziksel şiddet nedeniyle açılan ceza davasından erkeğin beraat ettiğini ve Mahkemece bu kararın değerlendirilmediğini, kadının davasını ispatlayamadığını, hükmedilen nafaka ve tazminatların kaldırılması gerektiğini belirterek karşı davanın reddi, asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç