muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16463, Karar No: 2014/1895, Tarih: 11.02.2014

Bunun yanı sıra, 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702. maddesinin son fıkrası gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan herhangi birisi tek başına tapuda murisin kimlik bilgilerinin düzeltilmesini isteyebilir. Ayrıca, bir başka davada verilen yetkiye dayanarak ta bu tür davalar açılabilir.

Gerçekten de; 6100 sayılı HMK'nun 51. maddesinde (1086 sayılı HUMK' nun 38. maddesi) “dava ehliyeti” dava şartı olarak benimsenmiştir. Öte yandan 03.03.1993 tarih, 773/82 sayılı Hukuk Genel Kurulu kararında da; dava şartlarının davanın açıldığı tarihten, hükmün kurulduğu tarihe kadar varlığını devam ettirmesinin temel kural olduğu açıkça vurgulanmıştır.Bu yasal düzenlemeler ve yargısal uygulamalar karşısında şüphesiz hakim, davanın başında dava şartlarının mevcut olup olmadığını kendiliğinden (re'sen ) araştırmak zorundadır. Ne var ki; dava açılırken bulunmayan dava şartının yargılama sırasında tamamlanması halinde dava ekonomisi yönünden davanın esasına girilerek sonuçlandırılması gerekeceği de gerek doktrinde gerekse Yargıtayın istikrar kazanmış içtihatlarıyla kabul edilmiştir. Başka bir deyişle, yargılama sırasında dava şartı noksanlığının ortadan kalkması halinde 6100 sayılı HMK'nun 30. maddesindeki usul ekonomisine ilişkin düzenleme karşısında davanın reddedilemeyeceği kuşkusuzdur.

Somut olayda; Denizli 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/1746 esas sayılı ortaklığın giderilmesi davasında 11.02.2013 tarihinde tapu kaydında düzeltim davası açmak üzere davacılara yetki verildiği ve yetki verildiğine ilişkin belgenin sunulduğu açıktır.

Hal böyle olunca, dava şartı eksikliği yargılama sırasında sunulan yetki belgesiyle giderildiğinden, HMK'nin 30. maddesi de gözetilerek yargılamaya devam edilip işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Okundu

13.02.2014 A.R.T.
Yargıtay — Esas No: 2006/4559, Karar No: 2006/8020, Tarih: 19.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4559 E.  ,  2006/8020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı ölü ... mirasçısı ... Yazı tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 574 parsel sayılı 27950 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydı, irsen intikal, taksim, satınalma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar ölü ... ... ve ... adlarına tesbit edilmiştir. Kadastro tutanağına karşı süresi içinde davacı ...'nın vergi kaydı, irsen intikal ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı itirazı üzerdine tutanak kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin davalı ... ve müşterekleri adına tapuya tesçiline karar verilmiş, hüküm davacı ölü ... mirasçısı ... Yazı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına,kadastro tesbitinin 5602 sayılı yasanın yürürlüğü zamanında yapılıp söz konusu yasanın 9.3.1954 tarih ve 6335 sayılı yasa ile değişik 13. maddesinde 10 yıllık zilyetlik süresinin iktisap için yeterli görülmesine, davacı ... ile 22.12.1936 tarihli senette satıcı olarak görülen ...'nin ortak miras bırakanları anneleri ... ve babaları ...'ın ölüm tarihlerine nazaran terekelerinin iştirak halinde mülkiyet hükümlerine tabi olmakla ...'nin tek başına yapmış olduğu satışın geçerliği yoksa da davacı ile davalılar arasında mirasçılık ilişkisinin olmamasına, senet tarihinden tesbitin yapıldığı tarihe kadar 5602 sayılı yasanın 13. maddesinde değişiklikten önce öngörülen 10 yıllık sürenin geçip bu süre zarfında davalıların taşınmazda zilyet olduklarının bilirkişi ve tanıklarca haber veğrilmesine Medeni Yasanın eski 639 ve yeni 713 maddesinde "iyiniyet" ilkesine yer verilmemesine ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı ... mirasçısı ... Yazı'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 10.20.YTL fazla alınan onama harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 19.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13197, Karar No: 2007/11696, Tarih: 03.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/13197 E.  ,  2007/11696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki çocuk mallarının korunmasına ilişkin davada Gölhisar Sulh Hukuk ile Asliye (Aile) Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, T.M.Y.’nın 352. maddesi uyarınca açılan çocuk mallarının korunmasına ilişkindir.

4787 Sayılı Aile Mahkemeleri Kuruluş Yasasının 4. maddesine göre T.M.Y.’nın 3. kısmı hariç olmak üzere 2. kitabında yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların aile mahkemelerinde görüleceği yasa hükmü karşısında T.M.Y.’nın 2. kitabında yer alan uyuşmazlığın aile mahkemelerinde, aile mahkemesi olmayan yerlerde asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Gölhisar Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14963, Karar No: 2014/17828, Tarih: 18.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/14963 E.  ,  2014/17828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 40. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2011/10-2012/73

Taraflar arasında görülen davada İstanbul(Kapatılan) 40. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/03/2012 tarih ve 2011/10-2012/73 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.. A.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Ş.. Ş.., S. A.. ve H.. K..'nun müvekkilinin BTM cihazlarına sahte 50,00 TL ve l0,00 TL’lik banknot yatırdıklarını, yatırılan tutarların bankanın çeşitli şube ve ATM'leri ile diğer banka ATM'lerinden nakit olarak çekildiğini, akkartlar ile nakit alışveriş yapıldığını, davalı V.. A.. ile Z.. Ş.. adlı şahıslara havale yapıldığını, bu şekilde sahte banknotları gerçekleri ile değiştirmek suretiyle müvekkilini toplam 16.240,00 TL zarara uğrattıklarını belirterek 16.240,00 TL'nin T.C. Merkez Bankası'nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranı olan % 30 faizi ile faizin %5 oranında BSMV'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ş.. Ş.., banka hesabına bağlı bankamatik kartını kaybettiğini, hesabında para olmadığı için bu durumu önemsemediğini, dava konusu işlemleri gerçekleştirmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalılar H.. K.. ve S.. A.. vekili, müvekkillerinin hırsızlık sonucu bankamatik kartlarının çalındığını, hesapta para olmadığı için kartların aranmadığını, dava konusu işlemleri müvekkillerinin gerçekleştirmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Davalılar H.. K.. ve S.. A.. vekili, müvekkillerinin hırsızlık sonucu bankamatik kartlarının çalındığını, hesapta para olmadığı için kartların aranmadığını, dava konusu işlemleri müvekkillerinin gerçekleştirmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve toplanan delillere göre, davalılar Z.. Ş.. ve V.. A..'un diğer davalılar tarafından hesaplarına para gönderilmesi haricinde söz konusu hesaplara BTM’ler aracılığı ile sahte para yatırılması yönündeki usulsüz işlemlere direkt olarak katılmadıkları, diğer davalılar ile eylem birliği içerisinde olduklarına dair delil ibraz edilmediği, davalı Ş.. Ş.., S.. A.. ve H.. K..'nun kartlarının kaybedildiği yada çalındığı iddia edilmiş ise de, kartların çalındığı yönünde herhangi bir delil sunulmadığı gibi hırsızlık ile ilgili herhangi bir tutanak, bankaya bildirim vs. ilişkin somut belge bulunmadığı, kart hamilinin kartını dikkat ve özenle korumak zorunda olduğunu, kartlar kayıp bile olsa davalıların özen borcunu yerine getirmemeleri sebebiyle ayrıca kusurlu oldukları, kartın, karta ait şifre olmaksızın ATM’lerde kullanılmasının mümkün olmadığı, davalıların para yatırma ve çekme fiilini bizzat işlememiş bulunsalar dahi ağır ihmaller ile bu fiilin işlenmesine katkıda bulundukları, davalıların ortak eylemlerinin söz konusu olmadığı, her bir davalının eyleminin ayrı olup, müşterek ve müteselsil sorumluluğu gerektirecek bir işlemin bulunmadığı gerekçesiyle davalılar V.. A.. ve Z.. Ş.. hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılara karşı açılan davanın kabulü ile, 4.500,00 TL'nin davalı Ş.. Ş..’den, 9.020,00 TL'nin davalı S.. A..’tan, 2.720,00 TL'nin davalı H.. K..’ndan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı S.. A.. temyiz etmiştir.

Kararı, davalı S.. A.. temyiz etmiştir.

Dava, davacı bankanın BTM cihazlarına sahte banknot yatırılarak başka ATM'lerden nakit olarak para çekilmesi ve alışveriş yapılması suretiyle meydana geldiği iddia edilen zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece mümeyyiz davalının da içinde bulunduğu bir kısım davalıların banka kartlarının çalındığı ya da kaybolduğu yönündeki iddialarının soyut iddia niteliğinde kaldığı ve bu yöndeki savunmalara değer verilmeyeceği, fiili bizzat işlememiş bulunsalar dahi ağır ihmallerinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/84 E. sayılı dosyası kapsamında yer alan ve işbu dosya kapsamına da sunulan bir kısım belgelerin incelenmesinde, dava konusu olay sebebiyle mümeyyiz davalı S.. A.. ve diğer bir kısım sanıkların temin ettikleri sahte paraları, sahte parayı ayırt edemeyen BTM cihazlarına yatırarak daha sonra bankadan aldıkları banka kartı hesaplarından gerçek paraları alarak bankayı dolandırdıkları ve piyasaya sahte para sürdükleri iddiasıyla dava açıldığı, yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır. Ceza yargılamasındaki nitelendirmeye göre bu davada suçun vasıf ve mahiyeti itibariyle yapılan yargılama sonucu verilecek olan kararın ve maddi vaka tespitinin eldeki davayı da etkileyeceği anlaşılmakla, ceza davasının sonucu beklenilmeksizin yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan, ceza mahkemesince yapılacak yargılama sonunda mümeyyiz davalının beraatine karar verilmesi halinde, ceza mahkemesi kararı ve gerekçeleri de dikkate alınarak, davalının somut olayda kusurlu olup olmadığı, özen borcuna uygun hareket edip etmediği değerlendirilerek, kusurlu olduğu sonucuna varılması halinde, davacı bankanın sahte paraları tanımayan BTM cihazı kullanmasının da müterafık kusur teşkil edip etmeyeceği tartışılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün mümeyyiz davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/470, Karar No: 2013/786, Tarih: 11.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/470 E.  ,  2013/786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ.

Kadastro sırasında Okçu Köyü çalışma alanında bulunan 279 ada 4 parsel sayılı 40.100 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. Davacılar tapu kaydına dayanarak 279 ada 4 parsel ile birlikte temyize konu olmayan 279 ada 5 ve 6 parsel ile 280 ada 41 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile adlarına tescili için dava açmışlardır. Kadastro Mahkemesinin 26.11.1992 tarih, 1992/76 Esas, 1992/56 Karar sayılı ilamı ile feragat nedeniyle çekişmeli taşınmazın tespit gibi ... kızı ... adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm; temyiz edilmeksizin 08.02.1993 tarihinde kesinleşmiştir. ..., adına tescil kararı verilen 279 ada 4 parsel sayılı taşınmazda soy isminin Dere olmasına rağmen hüküm fıkrasında Beren yazıldığı iddiasıyla tavzih talebinde bulunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonunda tavzih talebinin kabulüne, 26.11.1992 tarih, 1992/76 Esas, 1992/56 sayılı kararın hüküm fıkrasında adı geçen ... kızı...’in isminin ... kızı ... olarak tashihine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere ve karardaki soy ismin yanlışlığının maddi hatadan kaynaklandığı maddi hatanın düzeltilmesi her zaman mümkün bulunduğuna göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/968, Karar No: 2022/3672, Tarih: 18.04.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/968 E.  ,  2022/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, hükmedilen tazminatların miktarı ile müşterek çocuk için hükmedilen nafakaların miktarı yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, velâyet, kişisel ilişki, müşterek çocuk için hükmedilen nafakaların miktarı, hükmedilen ve reddedilen tazminatlar, kadın için hükmedilen tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveyniyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun üstün yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Çocuk ile babası arasında yeterli kişisel ilişki kurulamadığı taktirde güven duygusunun oluşamayacağı açıktır.

Somut olayda, müşterek çocuk ile baba arasında sadece hafta sonu ve dini bayramlarda kişisel ilişki kurulmuş olup müşterek çocuk ile baba arasındaçocuğun üstün yararı yanında babalık duygularını tatmin eder şekilde kişisel ilişki kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usuy ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yökarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın ...'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 397.80 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...'a geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 18.04.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/5664, Karar No: 2022/14004, Tarih: 13.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5664 E.  ,  2022/14004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda verilen kararın Tavzihi talebinin reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Talep, kesinleşmiş mahkeme kararının tavzihi istemine ilişkindir.

Mahkemece tavzih talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun 45. maddesi ile genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tescil olunacağı düzenlendiğinden, dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, davacı idare adına tesciline karar verildiği anlaşıldığından, hükmün talep doğrultusunda tavzih edilmesi gerekirken, tavzih talebinin reddine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

24.12.2019 tarihli ek kararın 1. bendinin tümüyle çıkartılmasına yerine (Tavzih talebinin kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4 nolu bendindeki (davacı idare) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (kullanım hakkı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na ait olmak üzere Hazine) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6629, Karar No: 2012/8810, Tarih: 06.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6629 E.  ,  2012/8810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 8. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının sanık ... Açık yönünden onama, diğer sanık ... hakkında bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 18.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının sanık ...'a ilişkin 31.01.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0199 Esas, 2012/853 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 18.11.2011 tarih ve 2011/4133 Esas, 2011/7585 sayılı kararının sanık ... yönünden kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden ve şikayete dayanak yapılan ... 4. İcra Müdürlüğünün 2009/28025 Esas sayılı takip dosyasında ödeme emrinin borçlu şirkete tebliği tarihinin dosya içerisinde bulunan onaysız örneğinden okunamaması nedeniyle tebligat tarihi ve buna uygun olarak da geçerli bir şikayetin bulunup bulunmadığı denetlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.