muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/15945, Karar No: 2022/10376, Tarih: 17.10.2022

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç

tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 04.06.2015 tarihli çağrı yazısının, sanığın MERNİS adresine usulsüz olarak doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilerek yasal sürede Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmadığından dosyasının kapatılmasına karar verildiği anlaşıldığından, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

4- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

5- 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16491, Karar No: 2015/40724, Tarih: 14.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/16491 E.  ,  2015/40724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağmaya teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

TC. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ...Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3050, Karar No: 2017/4910, Tarih: 19.10.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/3050 E.  ,  2017/4910 K.**

**"İçtihat Metni"**

DURUŞMALI - TUTUKLU

Mahkeme :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi, sanık müdafilerinin isteği üzerine duruşmalı olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

... Adli Emaneti'nin 2015/1158 sırasında kayıtlı sanıktan elde edilen ve delil niteliğinde olan hikaye kitabının delil olarak dosyada saklanması gerektiği gözetilmeden, karar kesinleştiğinde iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafilerinin temyiz itirazları ile sanık müdafiinin duruşmadaki savunması bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 8 numaralı bendinin 8. paragrafının hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Sanıktan ele geçirilen hikaye kitabının delil olarak dosyada saklanmasına,” ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ile tutuklama tarihine göre sanık hakkındaki salıverilme isteğinin reddine, 19.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

19.10.2017 tarihinde saat: 13.15'de verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı...’un katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...’ın yokluğunda 19.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4960, Karar No: 2016/4274, Tarih: 07.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/4960 E.  ,  2016/4274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava köy boşluğuna elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 16.01.2016 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.02.2016 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 14. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/134, Karar No: 2017/10556, Tarih: 05.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/134 E.  ,  2017/10556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/996, Karar No: 2020/14469, Tarih: 29.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/996 E.  ,  2020/14469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz koruma veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

13.06.2019 tarihinde yüze karşı verilen hükmün CMUK.nın 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 08.07.2019 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi ve 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince sanığın temyiz isteminin REDDİNE, 29.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2900, Karar No: 2010/2557, Tarih: 08.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2900 E.  ,  2010/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.11.2007 tarih ve 2006/153 - 2008/569 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile katılma yoluya davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde sigortalı işyerinde 04.01.2004 tarihinde hırsızlık meydana geldiğini, yaklaşık 20.500,00 YTL değerindeki malının çalındığını, davalıya 05.01.2004 tarihinde ihbarda bulunulmasına rağmen ödeme yapılmadığını, müvekkilinin zararının sigorta kapsamında olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 2.000,00 YTL’nin temerrüt tarihi olan 13.01.2004 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini, ıslahla toplam 20.000,00 YTL’nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan incelemelere göre davacıya ait işyerinin gayri faal bulunduğunu, işyerindeki yazar kasadaki kanuni değişikliklerin yapılmadığını, işyerinde meydana gelen hırsızlık olayından çok kısa bir süre önce işyerinin faaliyetlerinde artış olduğunu, davacının fatura karşılığı aldığını iddia ettiği malların sevk irsaliyeleri, ambar sevk fişleri ve ambar tesellüm belgelerini ibraz etmediğini, çalındığı iddia edilen malların sigortalı işyerine hiç girmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının işyerindeki hırsızlık nedeniyle davalıdan talep edebileceği tutarın 18.855,00 YTL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.000,00 YTL’nin 19.03.2004, 16.855,00 YTL’nin 03.01.2006 tarihinden itibaren değişen oranlardaki reeskont faizi ile beraber davacıdan alınıp davalıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki ihtilaf hasar miktarında toplanmıştır. Mahkemece görevlendirilen bilirkişi kurulu 06.09.2007 tarihli raporunda, davacının incelenen defter ve kayıtlarına göre işletmenin 2003 yılında 1.307.279.076 TL zarar beyan ettiği, hırsızlık tarihine kadar 50,00 YTL’lik satış gözüktüğü, yine işletme defterine kayıt edilmiş olduğu şekli ile 31.12.2003 tarihi itibariyle dönem sonu stoğunun 24.780,00 TL olduğu, davacının zararının 18.855,00 YTL olduğu, işletme defteri ve ticari kayıtlarının tetkikinden anlaşılan ve neredeyse 2003 yılında hiç satış yapılmayan işletmeye, hırsızlık tarihinden çok kısa bir süre öncesinde 20.000,00 YTL’lik emtia girişinin olmasının dikkat çekici bulunduğu bildirilmiştir. 16.02.2004 tarihli expertiz raporuna göre ise işyerinin gayrı faal olduğu, yazar kasa KDV oranlarının dahi değiştirilmediği, %17 olarak kaldığı, 2002 yılında hiçbir hareket olmadığı, 2003 yılında da aynı durumun devam ettiği, 2003 yılı Aralık ayı ortalarında hırsızlık tarihinden yaklaşık 15-20 gün önce bir kısmı açık bir kısmı kapalı kesilmiş faturalarla mal alımı olduğu, alış faturalarını tanzim eden firmaların araştırılmasında fatura sahibi ... Tekstil isimli firmaya telefon ile ulaşılmaya çalışıldığı ulaşılamayınca adresine gidildiğinde Maz Tekstil isimli bir firmanın mevcut olduğu, Kıymet Deri isimli firma yetkilisi ile telefonla yapılan görüşmede davacı tarafından mal alımı yapıldığı, malların ambar fişi ile müşteriye gönderildiği ifade edilmesine karşın ambar fişlerinin davacı tarafça ibraz edilmediği, ...Deri Tekstil isimli firma ile irtibat kurulamadığı, ... Tekstil isimli firma yetkilisi ile yapılan görüşmede ise davacıya mal satışı yapıldığı, parasının peşin ödendiği, malın davacı tarafça kendi imkanları ile götürüldüğünün beyan edildiği bildirilmiştir.

Bu durumda, rizikonun gerçekleştiği tarihte iddia olunan miktarda malın işyerinde bulunduğunu ispat külfetinin TMK’nun 6 ncı maddesi gereğince davacıda olduğu da gözetilerek iddia edilen miktarda malın işyerinde bulunmasının mümkün olup olmadığının tesbiti, delil olarak ibraz edilen firmalara ait faturalarda gönderilmek suretiyle bu faturalara ait KDV beyannamelerinin verilip verilmediği, Mükellef Hizmetleri KDV Grup Müdürlüğü’nce bu firmalarla ilgili olarak herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığının araştırılması ve davacının delil olarak ibraz ettiği mal alım faturalarının gerçek alımları yansıtıp yansıtmadığı üzerinde yeterince durularak oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken, anılan hususlar nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Kabul şekli itibariyle de faiz başlangıcının ıslah edilen miktar için de temerrüt tarihi olan 19.03.2004 tarihi esas alınarak hüküm tesis edilmesi gerekirken, ıslah edilen miktar yönünden faiz başlangıcının ıslah tarihi olarak esas alınması doğru olmamış kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 08.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11432, Karar No: 2019/8664, Tarih: 15.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/11432 E.  ,  2019/8664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde kaynakçı olarak çalıştığını ve emekli olarak işten ayrıldığını, izinlerinin kullandırılmadığını, fazla çalışma va ulusal bayram genel tatil çalışmalarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile izin ücreti alacağın ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı ve davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer döneminde işçilerin iş sözleşmelerinin ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektiren işler mevsimlik iş olarak değerlendirilebilir.4857 sayılı İş Kanunu'nun 53/3 maddesi uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanmaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi, 4857 sayılı Kanun'un yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, 53/3. maddede ki kural, nispi emredici kural olup, işçi lehine bireysel iş sözleşmesi ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir ve mevsimlik işçiler için yıllık izin hakkı tanınabilir.Mevsimlik çalışmalarda, kural olarak işçinin yıllık ücretli izin hakkı bulunmamakta ise de, iş yerinde geçen çalışmaların yılda onbir ayın üstünde gerçekleştiği takdirde işçinin dinlenme hakkının varlığının kabulü gerekmektedir. 4857 sayılı Kanun'un 53. maddesinde mevsimlik işlerde yıllık izin hakkının doğmayacağı belirtilmiş ise de, yılın ne kadar bölümünde çalışılma halinde işin mevsimlik iş sayılacağı yönünde bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Şu halde, yılın tamamına yakın bir bölümünde çalışılma halinde Anayasal temeli olan dinlenme hakkının tanınmasının gerekeceği açıktır.Somut olayda, davacı kesintisiz çalıştığını iddia etmektedir. Davalı ise yapılan işin mevsimlik olduğunu ve davacının izin alacağı bulunmadığını savunmaktadır. Dosya kapsamına göre bilirkişi heyeti ile yerinde inceleme yapılarak tuğla ve kiremit fabrikası işyerinde yapılan işin mevsimlik olup olmadığına ilişkin yapılan araştırma sonucu düzenlenen raporda; fabrikanın 12 ay açık olmadığı; 11 ay genel olarak çalıştığı, yönetim kadrosu ve kadrolu işçilerin 12 ay çalıştığı, tuğla kiremit üretilen fırın kurutma, bant, nakil, traktör, istif gibi bölümlere ise ihtiyacın mevsim koşullarına göre değiştiği; bu bölümlerde 12 ay boyunca çalışma olmayıp 11 ay veya daha az çalışma yapıldığının belirlendiği anlaşılmaktadır. İş müfettişleri tarafından sunulan rapor ve tutanakta yalnızca fabrika bacasından alınan ısı ile kurutma yapıldığı, havanın çok soğuk olması durumunda ancak eldeki kuru malları işleyecek işçilerin çalıştığı, diğer işçilerin izne ayrıldığı, hava şartlarının etkilediği, suni kurutmanın olmadığı belirtilmiştir

. İş müfettişleri tarafından sunulan rapor ve tutanakta yalnızca fabrika bacasından alınan ısı ile kurutma yapıldığı, havanın çok soğuk olması durumunda ancak eldeki kuru malları işleyecek işçilerin çalıştığı, diğer işçilerin izne ayrıldığı, hava şartlarının etkilediği, suni kurutmanın olmadığı belirtilmiştir. Davalı işyerinin tuğla kiremit fabrikası olduğu, davalının mevsimlik çalıştıklarına ilişkin iddiası, yapılan işin niteliği, davacının hizmet cetveli ve belli dönemlerde çalışma yapıldığına ilişkin iş müfettiş raporu, yerinde inceleme yapılarak hazırlanan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalı işyerinde mevsimlik çalışma yapıldığı açıktır.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kesintisiz çalıştığı esas alınarak kıdem tazminatı ve tüm çalışma süresi üzerinden 220 gün izin alacağı hesaplanmış ise de yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yapılan hesaplama isabetli olmamıştır. Davacının hizmet cetveline göre çalışma süreleri toplanarak kıdem tazminatına esas hizmet süresi belirlenmelidir. Davacının kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücret alacağı bu süreler dikkate alınarak yeniden hesaplanmalıdır. Ayrıca davacının hizmet cetveline göre çalışmalarının 11 ayı aşmadığı, ancak 2010 yılında 338 gün çalışma yaptığı dikkate alındığında, sadece bu yıl açısından yıllık ücretli izin hakkının bulunduğu kabul edilerek, belirlenecek yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup kararın anılan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.