muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8497, Karar No: 2015/23733, Tarih: 01.07.2015

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Daha sonra gerçekleşen fesihten dolayı ise asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, ihbar tazminatı ve yıllık izin dışında iki yılla sınırlı olmak üzere o dönemde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu, son alt işveren ise tüm dönemden ve fesih haksız ise kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ile hem devredilen hem de kendi döneminde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu kabul edilmelidir.

Dosya içeriğindeki hizmet döküm cetvelinden davacının 31.05.2011 tarihinde son alt işveren sandığı davalı ... den çıkışı verildikten sonra 01.06.2011-06/08/2011 tarihleri arasında başka bir işverenlikten çalışması görünmektedir. Davacı iş sözleşmesinin ihale bitimi tarihinde değil, daha sonra 06.08.2011 tarihinde feshedildiğini belirtmektedir. Davalı..... şirketi vekilinin 31.05.2011 tarihinde ihale sürelerinin bittiğini ve davacının ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam ettiğini savunmuştur. Bu savunma üzerinde durulmamış, feshin hangi son alt işveren nezdinde gerçekleştiği ve haklı nedene dayanıp dayanmadığı araştırılmamıştır.

Öncelikle 31.05.2011 tarihinde ihale sözleşmesi sona ermiş ve davacı yeni ihale alan alt işveren nezdinde çalışmış ise ve bundan sonra yeni alt işveren tarafından iş sözleşmesi sona ermiş ise davalı Beltur şirketi ihale bitim (devir tarihindeki) sürede kendi döneminde gerçekleşen işçilik alacaklarından,, kıdem tazminatından ise daha sonra gerçekleşen feshin kıdem tazminatının ödenmesini gerektirmesi durumunda ihale bitim tarihindeki ücret ve süre üzerinden kıdem tazminatında sorumlu olacak, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izinden ise sorumlu olmayacaktır.

Davalı asıl işveren... ise 06.08.2011 tarihinde fesih gerçekleştiğinden, her hâlükârda feshe bağlı olmayan işçilik alacakları yanında feshin haklı olup olmamasının etkisi olmadığından feshe bağlı yıllık ücretli izin alacağından asıl işveren olarak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2.. maddesi uyarınca sorumlu olacaktır. Kıdem ve ihbar tazminatından ise 06.08.2011 tarihinde gerçekleşen feshin haksız olması halinde sorumluluğu gerekecektir.

Mahkemece feshin hangi alt işveren nezdinde ve haklı nedene dayanıp dayanmadığı ve buna göre davalılar alt ve asıl işverenlerin yukarda belirtilen ilkelere göre sorumluluğu araştırılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/894, Karar No: 2014/5761, Tarih: 14.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/894 E.  ,  2014/5761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteği ....'ın davaların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini belirterek davacı anne ve baba için 15.000,00'er TL maddi, 20.000,00'er TL manevi tazminat ve davacı üç kardeş için 10.000,00'er TL manevi tazminat, 1.300,00 TL tedavi gideri ve 1.000,00 TL cenaze gideri talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre,davanın kısmen kabulü ile davacı anne için 5.437,76 TL maddi, 12.000,00 TL manevi, davacı baba için 5.773,01 TL maddi, 12.000,00 TL manevi, davacı kardeşler için 5.000,00'er TL manevi tazminata karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul

ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2.533,00 kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 14.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16320, Karar No: 2010/18943, Tarih: 10.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/16320 E.  ,  2010/18943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Alacak

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.10.11.2010 (Çrş.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Davada uyuşmazlık tarafların Türk Medeni Kanununun 166/3.maddesi gereğince anlaşmalı olarak boşanmalarında; hakim tarafından tasdik edilen boşanma protokolünün 2.maddesinin davalı ... aleyhine "davacı ve ortak çocuğun yaşam standardına uygun bir evin davalı koca tarafından satın alınması ve davacı adına tapuya tescil ettirme borcunun yerine getirilmemesi nedeniyle ikame alacak hakkı doğurup doğurmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davaya konu protokolün 2.maddesi aynen şöyledir; davacı eş ...davalı eş ...'den maddi-manevi tazminat talebi bulunmamaktadır. Davacı eşin ev kira bedeli ve tüm aidatı, davalı eş tarafından davacı ve çocuğunun yaşam standardına uygun bir ev alınıncaya kadar, ödenmeye devam edilecektir. Ayrıca nafaka talebi bulunmamaktadır."

Anlaşmalı boşanmadaki boşanmanın mali sonuçları konusundaki hükümler geçerliliği hakim tasdikine bağlanmış sui generis (kendine özgü) bir sulh anlaşmasıdır. Anlaşmanın bazı hükümlerinin doğrudan icraen infaza olanaklı olduğu gibi, bazı borçların niteliği gereği sonucun sağlanması için yeniden dava konusu yapılması söz konusu olabilir. Protokol 2.maddedeki ev sağlama borcu, kanımca "sebebi gösterilmeyen bir borç tanıma" (borç ikrarı ve vaadi) niteliğindedir. Borçlar Kanununun 17.maddesi gereğince, sebebi gösterilmemiş olsa bile borç ikrarı geçerlidir. Diğer yandan bir sözleşmenin kurulması için tarafların sözleşmenin esaslı noktalarında uyuşmuş olmaları yeterlidir. Sözleşmenin ikinci derecedeki hususları susularak geçiştirilmiş veya uyuşulamadığı takdirde; bunlar sözleşmenin kurulmuş sayılmasını engellemez; hakim işin niteliğine bakarak bunları belirler (BK.md.2/2,3).

Bu açıklamalar gözönünde alındığında; davalı kocanın davacı eş ve çocuğu için onların yaşam standardına uygun bir ev sağlama ve onlara tahsis etme borcu altına girdiği anlaşılmaktadır. Bu ev sağlanıncaya kadar, davalı koca davacı kadının oturduğu evin kira ve aidatını ödemeye devam edecektir. Sözleşme, taraflarını ve sözleşmenin esaslı noktası olarak konutu sağlama ve tahsis etme borcu olarak konuyu içerdiği için sebebi gösterilmeyen borç tanıması olarak geçerlidir. Sözleşmede susularak geçiştirilmiş ikinci derecedeki hususların yorum veya tamamlama yöntemiyle giderilmesi olanaklıdır. Bu nedenle sözleşmede boşluk bulunduğu için, evin ne zaman, kimin adına alınıp tescil edileceği, bedeli gibi boşlukların yorum veya tamamlama yöntemiyle doldurulması gerekir. Bunlardan evin niteliği ve bedeli konusu boşanma tarihinde eş ve çocuğun yaşam standardına göre yorumlanıp tamamlanacaktır. Evin alınma zamanı ve kimin adına tescil edileceği konusunda boşluk vardır. Sözleşmedeki boşluklar varsa yedek hukuk kuralına, yoksa tarafların varsayımsal ortak iradelerine göre hakim tarafından tamamlanmalıdır. Yedek hukuk kuralı yoktur. Bu nedenle tamamlamanın varsayımsal ortak iradeye göre yapılması gereklidir. Varsayımsal ortak iradenin belirlenmesi için işin niteliğine yani sözleşmenin bütününe baktığımızda; kadının maddi ve manevi tazminat ve her türlü nafakadan vazgeçmesi karşılığında kocanın ev sağlama borcu altına girdiği; ev sağlama borcunun kira ve aidat borcunun ödenmemesi ve makul bir sürenin geçmesiyle istenebilir hale geldiği görülmektedir. Tarafların varsayımsal ortak iradeleri ve Borçlar Kanununun 2/3.maddesindeki işin niteliği budur. Böylece sözleşme hakim tarafından tamamlandığında; davalı kocanın boşanma zamanındaki davacı kadının oturduğu konut standardında bir konutu satın alıp, davacı ve çocuğunun kullanımına sunma ve davacı adına tescil ettirme borcu altına girdiği kabul edilmelidir. Davacı kiralık olarak oturduğu konuttan kocanın kira ve aidatları ödememesi sonucu icraen tahliye edilmiş; davacı bunun üzerine davalıya 10.01.2008 tarihli temerrüt ihtarını tebliğ ettirmiştir. Davalının belirlenen borcunda temerrütü gerçekleşmiştir. Ayrıca davalının borcunun ifasında "sözleşmenin kuruluşundaki objektif imkansızlık durumu (md.20); kanuna ve ahlaka aykırılık (BK.md.19/2) durumu da söz konusu değildir. Protokol hükmü, açıklandığı gibi sonucu elde etmek için yeniden davayı gerekli kıldığı ve ikame alacak istemi nedeniyle ilam hükmünde olmayıp; doğrudan icraya konulabilecek nitelikte değildir. Aynı nedenle kesin hüküm itirazı da yerinde değildir. Diğer yandan temerrüt tarihine göre, Borçlar Kanunun 125.maddesindeki 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde dava açıldığından; davalının zamanaşımı savunması da geçerli değildir

.md.19/2) durumu da söz konusu değildir. Protokol hükmü, açıklandığı gibi sonucu elde etmek için yeniden davayı gerekli kıldığı ve ikame alacak istemi nedeniyle ilam hükmünde olmayıp; doğrudan icraya konulabilecek nitelikte değildir. Aynı nedenle kesin hüküm itirazı da yerinde değildir. Diğer yandan temerrüt tarihine göre, Borçlar Kanunun 125.maddesindeki 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde dava açıldığından; davalının zamanaşımı savunması da geçerli değildir. O halde, mahkemece yapılacak iş; satın alınan ve tescil konusu olabilecek mevcut bir ev olmadığından, ikame olarak bir miktar paraya alacak olarak hükmedilmesi gerektiği gözetilerek; taraflara sözleşmenin ikinci derecedeki yorumlamaya muhtaç, davacı ve çocuğunun boşanma zamanındaki yaşam standardına uygun evin nitelik ve özellikleri konusunda çekişme olduğu takdirde; buna ilişkin delillerin değerlendirilmesi, bu nitelik ve özellikteki evin temerrüt tarihi olan 10.01.2008 tarihi itibariyle bedeli konusunda uzman bilirkişi incelemesi yaptırılması suretiyle bedelin belirlenmesi ve taleple sınırlı olarak karar vermekten ibarettir. Mahkemece boşanma protokolü hükmünün yanlış değerlendirilmesi sonucu davanın reddine karar verilmiş olmasının isabetsiz olduğu; hükmün bu nedenle bozulması gerektiği düşüncesiyle değerli çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/8879, Karar No: 2014/12069, Tarih: 18.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/8879 E.  ,  2014/12069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ...1. Asliye Ticaret Mahkemesi ve ... 4.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince,davanın kredi kartını veren banka tarfından açıldığı ve asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, asliye ticaret mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu ve anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7264, Karar No: 2022/12860, Tarih: 24.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/7264 E.  ,  2022/12860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ..., dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 30/09/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 24/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6266, Karar No: 2013/10803, Tarih: 22.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6266 E.  ,  2013/10803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4, 63.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin cezanın fazla olduğuna katılan vekilinin zararın giderilmediğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli 3 yıl 4 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan kanun maddesinin TCK'nın 50/1-a olarak eksik gösterilmesi, bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 50/4-1(a), 52/2. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün adli para cezasına çevirme konulu 5. paragrafın karardan çıkartılarak yerine “Sanığın sabıkasız oluşu ve kişiliği gözetilerek TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20-TL hesabıyla 24.300-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/657, Karar No: 2011/14775, Tarih: 03.10.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/657 E.  ,  2011/14775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 14. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :4.10.2010
Yargıtay — Esas No: 2014/13094, Karar No: 2014/13032, Tarih: 22.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/13094 E.  ,  2014/13032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 09/01/2014

NUMARASI : 2013/670-2014/13

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalıavukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.190,93 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 17.2.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.190,95 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 17.2.2014 tarih ve 2013/670esas 2014/13 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalılar arasında düzenlenen 05.04.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 17.2.2014 tarih ve 2013/670 esas 2014/3 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30241, Karar No: 2014/3769, Tarih: 13.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2012/30241 E.  ,  2014/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın öncelikle muhatabın bilinen en son adresinde tebliğe çıkarılması ancak 6099 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılması gerekirken, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın 07.07.2008 tarihinde talimat ile Kadınhanı Asliye Ceza Mahkemesi'nde ifadesinin alınması sırasında bildirmesi nedeniyle bilinen son adresi olan “Hıdırağa mah. Hacıhamam sok....Tekirdağ” adresine tebliğ edilmemesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iadesinden sonra anılan adrese çıkarılan tebligatın “muhatabın tanınmaması” nedeniyle bila tebliğ iade edilmesinden sonra aynı adrese bu kez 26.09.2012 tarihinde Tebligat Kanunun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı, ancak bu tarihte Tebligat Kanunun 21. maddesinin yürürlükte olduğu anlaşılmakla, 35. maddeye göre yapılan tebliğ işlemi geçersiz olup sanık ... müdafiinin öğrenme üzerine 12.04.2013 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Konut dokunulmazlığını bozma suçunu birden fazla kişi ile işleyen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.