muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1844, Karar No: 2022/3843, Tarih: 20.04.2022

Kural olarak, bütün alacaklar temlik edilebilir. Böylece hâlen iktisap edilmiş (kazanılmış) bir alacak kadar ileride iktisap olunacak bir alacak da; keza muaccel bir alacak kadar bir vadeye veya şarta bağlanmış olan alacaklar da temlik olunabilir. Alacağın hukukî muameleden, haksız fiilden, sebepsiz zenginleşmeden veya doğrudan doğruya kanundan doğmuş olmasının da bir önemi yoktur (Hukuk Genel Kurulunun 2/.03/2019 tarihli ve 2017/11-2630 E., 2019/328 K. sayılı kararı).

Alacağın iradî devrinde (sözleşmeye dayanan devir); bu devrin geçerli olabilmesi için sözleşmenin taraflarının fiil ve tasarruf ehliyetinin bulunması, geçerli bir sözleşmenin olması, alacaklı ile üçüncü kişi arasında TBK’nın 184. maddesi gereğince yazılı devir sözleşmesinin yapılması, devredilen alacak hakkının mevcut olması ve devir engeli bulunmaması koşullarının gerçekleşmiş olması gereklidir.

Diğer taraftan kamulaştırma bedelinin artırılması davası ile kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline dair davalar üzerinde de ayrı ayrı durulmasında fayda bulunmaktadır.

Kamulaştırma, Devlet ve kamu tüzel kişileri tarafından kamu yararı için gerekli, özel kişilere ait taşınmaz malların ve kaynakların kanunla gösterilen esas ve usullere göre yetkili organlarca verilen karar uyarınca ve parası peşin ödenerek zorla mülkiyetinin alınması veya irtifak kurulmasıdır.

Devlet, yararına olan kamulaştırma hak ve yetkisini, kamu idareleri eliyle gerçekleştirir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 46. maddesinin birinci fıkrasında da; “Devlet ve kamu tüzelkişileri; kamu yararının gerektirdiği hallerde, gerçek karşılıklarını peşin ödemek şartıyla, özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların tamamını veya bir kısmını, kanunla gösterilen esas ve usullere göre, kamulaştırmaya ve bunlar üzerinde idarî irtifaklar kurmaya yetkilidir.” denilmiştir.

Kamulaştırma, mülkiyet hakkının idarenin tek taraflı tasarrufu ile malikin rızası olmaksızın kısıtlandığı veya sona erdirildiği istisnai hâllerden biridir.

Bu noktada, kamulaştırma değerinin artırılması davası, kamulaştırılan taşınmazın, idarece takdir olunan değerinin yerinde bulunmaması halinde açılan bir dava türü olduğu; kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının ise, bir kamu kurumunun taşınmazına hiçbir kamulaştırma işlemi yapılmadan el atılan mülk sahibinin, el atan kamu tüzel kişiliğine karşı, fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının devrine karşılık taşınmaz bedelinin tahsili istemiyle açılan bir dava türü olduğu, şeklinde açıklanabilir.

Değinilen bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Taraflar arasında uyuşmazlık bulunmayan ve davalının temlik eden, davacının ise temlik alan olduğu, 15/04/2005 tarihli temlik sözleşmesinde, "...gayrimenkulle ilgili açılmış veya açılacak olan kamulaştırma bedelinin artırılması ile ilgili talep ve dava haklarımı ... devir ve temlik ettiğimi..." ifadelerinin yer aldığı; temlik sözleşmesinde de açıkça ifade edildiği üzere, davalı tarafça temlik edilen dava hakkının kamulaştırma bedelinin artırılması davasına dair olduğu; dosya arasında bir örneği bulunan ve 16/05/2014 tarihinde kesinleşen İstanbul 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/389 Esas- 2013/278 Karar sayılı kararın gerekçesinde, dava dışı ... tarafından dava konusu taşınmaza kamulaştırmasız el atıldığı ifade edildiği, buna göre, açılan davanın haksız fiilden kaynaklı dava olduğu ve davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca ilk derece mahkemesince; davanın, kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı haksız fiil tazminatı niteliğinde olduğu; tarafların irade açıklamasının ise kamulaştırma bedelinin artırılması davasına ilişkin olması karşısında, davacının kamulaştırmasız el atma davasından kaynaklı tazminat hakkının kendisine temlik edildiğini ispatlayamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, uyuşmazlığın sözleşmeye bağlılık ve bu kapsamda tarafları bağlayan sözleşme hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerektiği hususu ihlal edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 20/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22213, Karar No: 2014/5529, Tarih: 12.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/22213 E.  ,  2014/5529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.06.2013

NUMARASI :Esas no:2011/228 Karar no:2013/421

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; velayet, kişisel ilişki ve iştirak nafakası yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kusur belirlemesi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Mahkemece, müşterek çocuk Yağmur'un velayeti davalı-davacı anneye bırakılmış müşterek çocukla baba arasında “aynı şehirde oturmaları hali” ve “farklı şehirde oturmaları hali” için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Annenin, velayetine bırakılan çocukla birlikte İstanbul'da, baba'nın ise İzmir'de oturduğu anlaşılmaktadır. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayırıma" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli , çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Sevgi'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının İzzet'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.12.03.2014(Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı-davalının İstanbul'da bir işyerinde aylık 900 TL. ücretle çalıştığı, başkaca bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece velayeti anneye verilen müşterek çocuk için aylık 300 TL iştirak nafakasına hükmedilmiştir. Davacı-davalının gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumuna göre takdir edilen iştirak nafakası fazla olup davacı-davalıyı ekonomik yönden zora sokacak miktardadır. Bu husus gözetilerek hakkaniyete uygun iştirak nafakasına hükmedilmek üzere kararın bu yönden de bozulması gerektiği kanısında olduğumuzdan çoğunluğun iştirak nafakasının miktarına ilişkin onama kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/1912, Karar No: 2010/1669, Tarih: 09.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1912 E.  ,  2010/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Tescil davasında uyuşmazlık konusu taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastro çalışmaları yapılmış fakat henüz kesinleşmemiş olduğuna göre 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi hükmü gereğince, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 09.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4786, Karar No: 2015/7696, Tarih: 10.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/4786 E.  ,  2015/7696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/04/2014 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava davalı tarafa 2828 sayılı Kanun nedeniyle yapılan ödemelerin yerinde olmaması nedeniyle ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline ilişkindir. Karar her iki tarafçada temyiz edilmiştir.

Yerel Mahkemece davalı ...'ın davacı idareye özürlü ...'a bakım için aylık bağlanması için başvuruda aile gelirleri ile ilgili yanıltıcı beyanda bulunarak yersiz ödeme yapılmasına sebebiyet verdiği için davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından ... Müdürlüğünün konuya ilişkin 08/12/2011 tarihli yazısında müracaatta bulunan ...'ın maaşını bildirmekle birlikte döner sermaye miktarını gelire eklenmesi ile birlikte hizmetin başladığı tarihten bu yana aileninin kişi başına düşen gelirinin asgari ücretin 2/3'ün üzerinde olduğu anlaşıldığından geriye yönelik olarak işlemin iptal edildiği anlaşılmıştır.

Savaş Aydan'ın Sağlık Bakanlığında memur olarak çalıştığı döner sermayeden yararlandığı sabit olmakla birlikte bu ödemelerin düzensiz olduğu bu haliyle ailede kişi başına düşen gelirinde düzensiz olduğu sabittir.

Davalı ... devletten aldığı bu sosyal hizmeti özürlü çocuklarına bakmak suretiyle iyiniyetle tüketmiştir. TBK'nun 79. maddesinde “sebepsiz zenginleşen, zenginleşmenin geri istenmesi sırasında elinden çıkmış olduğunu ispat ettiği kısmın dışında kalanı geri vermekle yükümlüdür” hükmünü getirmiştir. Yine dosya kapsamında davalı ... özürlü çocukları için 261 TL'den başlayan ve 3 yıl içinde 325 TL'ye ulaşan ödemeler almışlardır. Böylesine küçük rakamların iyiniyetli olarak özürlünün ihtiyaçları için tüketildiğinin de kabulü gerekir.

Bu nedenle davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Mahkeme kararının yukarıda anlatılan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/06/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğum için sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 10/06/2015
Yargıtay — Esas No: 2008/63, Karar No: 2008/108, Tarih: 13.05.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/8-63 E., 2008/108 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/8-63 E., 2008/108 K.**

**- HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI

- SİLAHLA ATEŞ ETME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık R.... T..... hakkında 23.12.2004 tarihinde B.... D...... S........... ve A.... S...........’nun oturdukları eve tabancayla ateş etmek suretiyle korku ve panik yaratacak şekilde ateş etmek ve başka suçları işlediğinden bahisle açılan kamu davası sonunda; Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesince 15.11.2005 gün ve 47-925 sayı ile;

“Sanığın korku ve kaygı yaratabilecek biçimde tabanca ile ateş etmek suçundan eylemine uyan ve lehine olan 5237 sayılı Yasanın 170/1-c ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, kişiliğine ve suçun işleniş biçimine göre 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi gereğince hapis cezasının günlüğü takdiren 20 YTL’den 3.000 YTL adli para cezasına çevrilmesine, zoralıma ve yargılama giderine…

…” hükmedilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesince 02.10.2007 gün ve 7516-6497 sayı ile;

“1-…

….

2- Sanık hakkında korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrası uyarınca verilen sonuç adli para cezasının hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrildiği ve taksitlendirme olanağı bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamadeki 5237 sayılı TCK.nun 52/4. madde ve fıkrası hususunda olumlu olumsuz bir karar verilmemesi yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık R.... T..... müdafiinin korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan kurulan hükme ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle bu hükmün oyçokluğuyla (onanmasına),3-…

……” karar verilmiştir.

Onama kararına muhalif kalan Daire üyeleri A.C. Ö.... ve N. D.......;

“5237 sayılı TCK.nun 50/5. madde ve fıkrasında "uygulamada asıl mahkumiyet bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir" hükmü ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 106. maddesinde yer alan düzenlemeler karşısında, hapis cezasından çevrilen para cezasının takside bağlanması olanağı bulunduğundan, sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanması isteminin sanığa korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde ateş etme suçundan verilen cezayı da kapsadığı gözetilerek bu konuda olumlu yada olumsuz bir karar verilmesi gerekliliği nedeniyle çoğunluğun bu suçtan kurulan hükmün onanmasına ilişkin kararına katılmıyoruz.”

” biçiminde karşıoy kullanmışlardır.

Bu karara karşı; Yargıtay C.Başsavcılığı’nca 14.03.2008 gün ve 5364 sayı ile;

” biçiminde karşıoy kullanmışlardır.

Bu karara karşı; Yargıtay C.Başsavcılığı’nca 14.03.2008 gün ve 5364 sayı ile;

“……5237 sayılı Yasanın 50/6. madde ve fıkrasında, adli para cezasının gereğinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde, kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verilebileceğinin öngörülmesi, aynı Yasanın 52. maddesi ile 5275 sayılı Yasanın 106 ve 109. maddelerinde kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen adli para cezasının taksitlendirilmesinin engellenmesine ilişkin istisnai bir hükme yer verilmemesi ve Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün 50, 51 ve 56. maddelerinin de taksitlendirmeyi olanaklı kılan şekilde düzenlenmesi karşısında; asıl mahkumiyet olması nedeniyle, hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen adli para cezası da taksitlendirilebilecektir.

Zira, 5237 sayılı Yasanın 52/4. madde ve fıkrasının son cümlesinin “

“Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği belirtilir”

” hükmünü, taksitlendirmenin münhasıran doğrudan verilen adli para cezasına ait olduğu şeklinde kabul de mümkün değildir.

Buna göre; sanık müdafilerinin lehe olan hükümlerin uygulanması isteğinin 5237 sayılı TCK.nun 52/4. madde ve fıkrasını da kapsadığı gözetilmeyerek, mahkemece bu konuda bir karar verilmemesi yasaya aykırıdır.”

” açıklaması ile; Özel Dairenin 2.10.2007 tarih ve 2006/7516 esas, 2007/6497 karar sayılı onama kararının kaldırılarak, Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2005 tarih ve 2005/47 esas, 2005/925 karar sayılı hükmünün BOZULMASINA karar verilmesi”

” istemiyle itiraz yoluna başvurulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme, sanık hakkında korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmek suçundan verilen hükme hasren yapılmıştır.

Sanık R.... T.....’ın 23.12.2004 tarihinde B.... D...... S........... ve A.... S...........’nun birlikte oturdukları eve doğru tabancayla ateş ettiği iddiasıyla hakkında açılan kamu davası sonucunda korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan 5237 sayılı TCY’nın 170/1-c, 52 ve 62. maddeleri uyarınca sonuç olarak 3000 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen somut olayda Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlıklar;

1- 5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adlî para cezasının taksitlendirilmesinin olanaklı olup olmadığına,

2- “

“Lehe olan hükümlerin uygulanması”

” talebinin taksitlendirmeyi kapsayıp kapsamadığına, ilişkindir.

Suçun sübutu ve nitelendirilmesinde bir uyuşmazlık söz konusu olmadığı gibi, bu kabulde dosya içeriği itibariyle de herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

1- 5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adlî para cezasının taksitlendirilmesinin olanaklı olup olmadığına,

2- “

“Lehe olan hükümlerin uygulanması”

” talebinin taksitlendirmeyi kapsayıp kapsamadığına, ilişkindir.

Suçun sübutu ve nitelendirilmesinde bir uyuşmazlık söz konusu olmadığı gibi, bu kabulde dosya içeriği itibariyle de herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

1- 5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adlî para cezasının taksitlendirilmesinin olanaklı olup olmadığına ilişkin yapılan değerlendirme:

Kısa süreli hapis cezalarının, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre adlî para cezasına çevrilebileceği 5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesinde öngörülmüş, aynı maddenin 5. fıkrasında da uygulamada asıl mahkûmiyetin, “

“bu madde hükümlerine göre çevrilen adlî para cezası veya tedbir”

” olduğu belirtilmiştir.

Adli para cezasının taksitlendirilmesi ise 5237 sayılı TCY’nın 52/4. madde ve fıkrasında, “

“Hâkim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenme¬

¬mesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.”

” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCY’nın 52/1. maddesi uyarınca doğrudan hükmedilen adli para cezasının aynı maddenin 4. fıkrası hükmüne göre taksitlendirilebileceği hususunda bir duraksama bulunmamaktadır. Sorun, kısa süreli hapis cezasının bir seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevrilmesi halinde de taksitlendirmenin olanaklı olup, olmadığına ilişkindir.

5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi uyarınca bir seçenek yaptırım olarak öngörülen kısa süreli hapis cezasının çevrilmesi sonucu elde edilen adli para cezası ile aynı yasanın 52/1. maddesi uyarınca gün hesabıyla doğrudan hükmedilen adli para cezasının infazı kısmen farklı kurallara bağlanmıştır.

Bununla birlikte; 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirleri İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 6.fıkrasındaki; “

“Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, bir aylık süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine izin verilir. İlk taksidin süresinde ödenmemesi hâlinde, verilen ikinci takside ilişkin izin hükümsüz kalır.”

” şeklindeki anlatım dolaylı olarak 5237 sayılı TCY’nın 52/4. maddesindeki taksitlendirme yetkisine işaret etmektedir.

“Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, bir aylık süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine izin verilir. İlk taksidin süresinde ödenmemesi hâlinde, verilen ikinci takside ilişkin izin hükümsüz kalır.”

” şeklindeki anlatım dolaylı olarak 5237 sayılı TCY’nın 52/4. maddesindeki taksitlendirme yetkisine işaret etmektedir.

5237 sayılı TCY’nın 50/1-a maddesi gereğince hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi sonucu hükmedilen adli para cezasının ne şekilde infaz edileceği ise 5275 sayılı CGTİHY’nın 109. maddesindeki, “

“Kısa süreli hapis cezası yerine Türk Ceza Kanununun 50 nci maddesine göre hükmedilen seçenekli yaptırımların infazında uygulanacak rejim, tüzükte gösterilir.”

” biçimindeki hükmün yollamasıyla “

“Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük”

”ün 51. maddesinin 1. fıkrasında 7 bent halinde gösterilmiştir. Maddenin ( c ) bendindeki; “

“Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, otuz günlük süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine imkân sağlanır. İlk taksitin süresinde ödenmemesi hâlinde, durum mahkemeye bildirilir. Cumhuriyet savcısının talebi üzerine mahkemece, kısa süreli hapis cezasının kısmen infazına karar verilir ve bu karar derhâl infaz edilir”

” ve ( d ) bendindeki; “

“ Hükümde adlî para cezası takside bağlanmış ise kararda belirtilen süreye göre infaz edilir. Otuz gün içinde ilk taksitin ödenmemiş olması hâlinde, durum mahkemeye bildirilir, kararda yer almamış olsa bile Cumhuriyet savcısının talebi üzerine hükmü veren mahkemece kısa süreli hapis cezasının tamamen infazına, sonraki bir taksitin ödenmemiş olması hâlinde ise kısmen infazına karar verilir ve bu karar derhâl infaz edilir”

” biçimindeki düzenlemede taksitlendirmeden açıkça söz edilmektedir.

5237 sayılı TCY ve 5275 sayılı CGTİHY’da taksitlendirmeye engel bir hüküm bulunmaması ve anılan Tüzükte, taksitlendirme halinde bu adli para cezasının nasıl infaz edileceğinin açıkça düzenlenmiş olması hususları birlikte değerlendirildiğinde; TCY’nın 50/1 (a) madde, fıkra ve bendi uyarınca kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adlî para cezasının taksitlendirilmesinin yasal olarak olanaklı olduğu sonucuna ulaşılmakta olup infazdaki kısmi farklılıklardan hareketle kısa süreli hapis cezası yerine hükmedilen adlî para cezasının taksitlendirilemeyeceği sonucuna ulaşılmasında isabet bulunmamaktadır.

2-Sanık müdafiinin “

“lehe olan hükümlerin uygulanması”

” talebinin taksitlendirmeyi kapsayıp kapsamadığına ilişkin yapılan değerlendirme:

Sanık müdafii mahkemeye hitaben verdiği savunma dilekçesinin son cümlesinde “

“lehe olan kanun maddelerinin uygulanmasını”