muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5725, Karar No: 2008/3061, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/5725 E.  ,  2008/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davalı(Alacaklı) vekili tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne  karar vermiştir.Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlık 3. kişinin İİK'nun 96 ve onu izleyen maddelerine dayalı istihkak davasıdır.

Dava konusu motor yağları borçluya ait  iş yeri adresinde haczedilmiştir. Bu durumda İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla alacaklı yararınadır.Bu yasal karinenin aksinin davacı üçüncü kişi tarafından  kesin ve güçlü delillerle kanıtlanması gerekir.

Davacı 3.kişi  dava konusu taşınır malları kendi yeri olmadığı için borçlunun işyerine emanet olarak bıraktığını ileri sürmektedir..Dosya içerisinde mevcut belgelerden borçlunun O. Ö.Bakım ve Rot Balans Servisi olarak hizmet vermek üzere Shell firması ile anlaştığı aralarında yapılan sözleşme gereğince madeni yağ satışı da yapacağı,aynı firmanın  benzer bir sözleşmeyi de davacı şirketle yaptığı,  dolayısı ile borçlu ve davacı şirketin aynı özellikte madeni yağı satışa arzettiği anlaşılmaktadır.Bu durumda davacı adına  26.11.2005 tarihli  Shell,Petrol Ofisi Bayii olduğu anlaşılan A.P.Ürünleri Şirketince düzenlenmiş olan fatura kapsamındaki madeni yağın ,aynı nitelikte mal satışı yapan borçlunun değil davacıya ait olduğunu kanıtlayan mülkiyet belgesi olarak kabulü mümkün değildir.

Davacı üçüncü kişinin dava konusu  misli nitelikteki madeni yağların kendisine ait olduğunu ve böylece yasal karine aksini kesin olarak  ispatladığından söz edilemez.

Mahkemece ,bu maddi ve hukuki olgular çerçevesinde  davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı alacaklının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı(Alacaklı)ya  iadesine,26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5843, Karar No: 2021/849, Tarih: 04.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2018/5843 E.  ,  2021/849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 08.02.2017 tarih ve 2014/1103 E- 2017/56 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.09.2018 tarih ve 2017/442 E- 2018/914 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi duruşmalı olarak davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 22.09.2020 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalı MLP Sağlık Hiz. A.Ş., ..., ..., ... vekili Av..., davalı ... vekilleri Av.... Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, MS Sağlık Hizmetleri Ticaret A.Ş.’nin yönetim kurulunun 6 kişiden oluştuğunu, yönetim kurulu üyelerinden dördünün aynı zamanda davalı ...’ın yönetimine hakim ve hakim hissedar Medical Park’ın sahibi olduğu A grubu hisseleri temsilen A grubu hissedar tarafından seçilmiş olan; davalılar ..., ..., ... ve ... olduğunu, diğer 2 yönetim kurulu üyesi olan müvekkilleri ... ve ...’in ise B grubu hisselere sahip hissedarlar tarafından seçildiklerini, MS

Davacılar vekili, MS Sağlık Hizmetleri Ticaret A.Ş.’nin yönetim kurulunun 6 kişiden oluştuğunu, yönetim kurulu üyelerinden dördünün aynı zamanda davalı ...’ın yönetimine hakim ve hakim hissedar Medical Park’ın sahibi olduğu A grubu hisseleri temsilen A grubu hissedar tarafından seçilmiş olan; davalılar ..., ..., ... ve ... olduğunu, diğer 2 yönetim kurulu üyesi olan müvekkilleri ... ve ...’in ise B grubu hisselere sahip hissedarlar tarafından seçildiklerini, MS

Sağlık Hizmetlerinin çoğunluk hissedarlarının kanun ve esas sözleşmenin 8. maddesine aykırı olarak ve MS Sağlık Hizmetleri azınlık hissedarlarının müvekkillerinin olumlu oyu olmaksızın hastane yatırımlarına ilişkin kararlar aldığını, davalı ...’nın kurucu ortağı olduğu F.O.M. Grup Mimarlık İnşaat ve Ticaret A.Ş. ile sözleşme yapılarak fahiş ücretlendirmelerle azınlık hakkı sahibi müvekkillerinin zarara uğratıldığını, zararın uzman bilirkişilerce belirlenmesi ve davalıların şahsi sorumluluğu kapsamında davalılardan tahsil edilerek şirkete ödenmesi gerektiğini, F.O.M. Grup ile yapılan sözleşmenin akabinde MS Sağlık Hizmetleri şirketinin Ankara’da hizmet vermesi planlanan hastane binasının yapımına başlandığını, yapılan ödemeler karşılığında F.O.M. tarafından sözleşme ile taahhüt edilen hizmetlerin taahhüt edildiği şekilde gerçekleşmediği halde MS Sağlık Hizmetleri tarafından F.O.M.’a Sözleşme kapsamındaki tüm ödemelerin eksiksiz olarak yapıldığını, kontrol ve denetleme hizmet tutarlarının fahiş olduğunu, azınlık hakları ve bilgilendirme yükümlülüğü ihlal edilerek ödemeler yapıldığını, yatırımlar yapıldığını, tüzel kişi pay sahibi davalı ... tarafından yönetim kurulu üyesi olarak atanan davalılar ..., ..., ... ve ...’nın 6103 sayılı Kanun’un 25. maddesi uyarınca Ekim 2012 tarihinde istifa etmiş olmaları gerektiği halde, istifa etmemiş olmalarından dolayı şirketin organsız kaldığını ileri sürerek, MS Sağlık Hizmetleri Ticaret A.Ş.’ye kayyım tayinine, bilirkişi marifetiyle belirlenecek dolaylı ve doğrudan zararların dava tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline ve MS Sağlık Hizmetlerine ödenmesine ve esas sözleşmenin 6102 sayılı TTK’ya uyumlu hale getirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin MS Sağlık ile F.O.M. Mimarlık İnşaat ve Ticaret A.Ş. arasında imzalanmış olan sözleşmeden ve buna dayalı olarak bu Şirket’e yapılmış olan ödemeler ve yönetim kurulu üyeliğinden kaynaklanan herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, şirket ana sözleşmesinin 8. maddesinde yeni hastane yatırımları ile ilgili alınacak kararlarda tüm yönetim kurulu üyelerinin olumlu oyu gerektiğini, oysa F.O.M. Mimarlık İnşaat ve Ticaret A.Ş. ile yapılan anlaşmanın yeni hastane yatırımı ile ilgili olarak yapılmış bir sözleşme olmadığını, bu Sözleşmenin, yeni bir hastane yatırımı yapılması kararlaştırıldıktan sonra, bu karar çerçevesinde imzalanmış olan bir sözleşme olduğunu, yapılan sözleşmenin davacılara herhangi bir şekilde dayatılmadığını, sözleşmenin yönetim kurulunun 1. derece (A) grubu imza yetkililerinden müvekkili ... ile 1. derece (B) grubu imza yetkililerinden davacı ... tarafından imzalandığını, sözleşmelerin usul ve yasaya uygun şekilde kurulduğunu, şirketin herhangi bir zararının bulunmadığını, açılan davanın haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince şirketin yapılan sözleşme ve yönetim kurulunun aldığı kararlar nedeniyle zarar gördüğüne ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, şirkete kayyım tayin edilmesine ilişkin şartların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; bu karara karşı davacılar vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından alınan bilirkişi raporu esas alınarak, ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 23,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 04.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11084, Karar No: 2022/14685, Tarih: 26.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/11084 E.  ,  2022/14685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükme yönelik temyiz dilekçesinin ONANMASI yönündeki 18.04.2022 tarih ve 2021/13973 Esas, 2022/6841 Karar sayılı Yargıtay ilamına karşı, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile maddi hatanın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada; mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş verilen kararın davalı idare vekilince temyizi üzerinede söz konusu karar Dairemizce onanmış, onama ilamına karşı davalı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bozma kararına uyulmakla ilk hüküm tamamen ortadan kalktığından yeniden terkin kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi bu defa yapılan incelemede anlaşıldığından davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 18.04.2022 tarihli ve 2021/13973 Esas, 2022/6841 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra;

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı idare vekilinin sair temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Bozma kararına uyulmakla ilk hüküm tamamen ortadan kalktığından yeniden terkin kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Dava konusu Ankara İli, Kalecik İlçesi, Çandır Köyü, 3331 parsel sayılı 1791,23 m² yüzölçümlü taşınmazın tapu kaydının iptali ile TMK'nın 999.maddesi uyarınca YOL olarak TAPUDAN TERKİNİNE,) cümlesinin yazılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2391, Karar No: 2019/4158, Tarih: 08.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/2391 E.  ,  2019/4158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kişisel ilişki yönünden; davalı erkek tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Tarafların 22.09.2016 tarihli ilamla boşandıkları ve ilk derece mahkemesi tarafından ortak çocuk 12.02.2010 doğumlu İsmail Özyurt'un velayetinin davacı anneye verilmesine, baba ile çocuk arasında her ayın 1. ve 3. haftası pazar günleri saat 10:00'dan saat 17:00'ye kadar ve dini bayramların 2. günü saat 10:00'dan saat 17:00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, ilk derece mahkemesi tarafından verilen karar davacı kadın tarafından kişisel ilişki yönünden, davalı erkek tarafından hükmün tamamına yönelik olmak üzere istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; ortak çocuk ile davalı baba arasında, her ayın 1. ve 3. haftası cumartesi günü saat 10:00'dan pazar günü saat 15:00'e kadar, her yıl 1 temmuz günü saat 10:00 'dan 15 temmuz günü saat 15:00’e kadar, dini bayramların 2. günü saat 10:00'dan 3. günü saat 15:00’e kadar, her yıl yarı yıl tatilinin 1. günü saat 10:00'dan 7. günü saat 15:00'e kadar babasının yanında kalması suretiyle kişisel ilişki kurulmasına, tarafların sair istinaf itirazlarının reddine karar verilmiş ve bölge adliye mahkemesi tarafından verilen karar davacı kadın tarafından kişisel ilişki yönünden temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki kurulmasındaki amaç, analık ve babalık duygularının tatmini yanında çocuğun psikolojik ve sosyal gelişiminin sağlanmasıdır. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından biriyle kişisel ilişkisinin sürdürülmesi, onun yüksek yararına değilse, gözetim altında kişisel ilişki kurma imkanı öngörülebilir (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m. 4/3, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 30.1.2012 gün ve 2011/12727-1614 sayılı ilamı).

Yapılan yargılama ve toplanan deliller ile mahkemece aldırılan sosyal inceleme raporlarında, baba çocuk ilişkisini düzenlemeye yardımcı olabilecek bir uzman eşliğinde kısıtlı olmak üzere görüştürülmesinin çocuğun üstün yararına olacağı belirtilmiş, ortak çocuk ile yapılan görüşmelerde, babasının daha önceden kendisini kaçırma girişiminde bulunması sebebiyle tedirgin olduğu, annesinin yanında kalmak istediğini ve babası ile görüşmek istemediğini beyan etmiş ve sosyal inceleme raporlarında yapılan değerlendirmelerde

dosyada uzman refakatinde kişisel ilişki kurulmasının çocuğun yüksek yararına uygun olacağına ilişkin rapor, ortak çocuğun beyanı ve diğer deliller dikkate alınarak çocuğun üstün yararı doğrultusunda uzman refakatinde kısıtlı kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesi gerekirken, ortak çocuk ile baba arasında yazılı şekilde kişisel ilişki kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna 154.30 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.04.2019(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/26638, Karar No: 2013/23178, Tarih: 19.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/26638 E.  ,  2013/23178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. Başbakanlık ... ve Spor Genel Müdürlüğü avukatının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Genel bütçeye dahil olan davalı T.C.Başbakanlık ... ve Spor Genel Müdürlüğü’ nünün Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğuna ilişkin Mahkeme kararı yerinde ise de, yargılama masrafları içerisine harç katılarak Kurum aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının masrafa ilişkin son paragraftaki “ Davacı tarafından bu dava dolayısı ile yapılan 347,40 TL. yargılama giderinin de davalıdan alınarak davacıya verilmesine……” cümlesinin tamamen çıkartılarak, yerine “ Davacı tarafından bu dava dolayısı ile yapılan harçlar hariç 332,10 TL. yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine……” cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.09.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13479, Karar No: 2024/4455, Tarih: 04.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/13479 E.  ,  2024/4455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2022/916 E., 2023/342 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yerel Mahkemece bozma üzerine kurulan hükme ilişkin ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 1.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yerel Mahkemenin 02.05.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, ek kararın hukuki değerinin bulunmadığına ve temyize açık olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/867, Karar No: 2018/4002, Tarih: 24.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/867 E.  ,  2018/4002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.01.2017 gün ve 2016/80 Esas, 2017/11 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci-beşinci-yedinci celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33870, Karar No: 2014/35734, Tarih: 16.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/33870 E.  ,  2014/35734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/332-2014/1000

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosya içerisindeki belgelerden, davacının sendika üyelik kaydı ile toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebinin alt işverene 16.05.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de; bu belge ekinde Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013- 31.12.2014 yürürlük tarihli Toplu İş Sözleşmesinin bir örneğinin de dava dışı alt işverene tebliğ edildiğini gösterir belge bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin geçici 2. maddesi “Toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarih ile iş yerine tebliğ edildiği aya kadar geçen süre için ödenecek farkların tutarı iş bu kararın iş yerine tebliğ tarihinden itibaren iki ay içinde iki eşit taksitte ödenir ” yönünde düzenleme içermektedir. Bu durumda Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013-31.12.2014 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesinin, dava dışı alt işveren olan M. Tıbbi Tek. Mak. ve Sağ. Malz. San. ve Tic. Ltd. Şti. tebliğ edildiği tarihi gösterir evrakın denetlenmesi gerekmektedir.

2-Ayrıca, mahkeme seri nitelikte görülerek karara bağlanan ve temyiz incelemesi yönünden Dairemize gönderilmiş bulunan seri dosya davacılarından bir kısmının hastanenin çeşitli acil servislerinde görev yaptıkları görülmektedir.

Davacı tarafça dosya içerisine ibraz edilen ilgili Yüksek Hakem Kurulu kararı örneğinin incelenmesinde, toplu iş sözleşmesinin 30. maddesinin Bulaşıcı Hastalık ve Risk Primi başlığını taşıdığı ve “Röntgen mahalli olarak tecrit edilen yerlerle, radyum, fizyoterapi, radyoterapi, teknik hizmetler, ameliyathane, doğumhane, laboratuar, şoför, santral, bulaşıcı hastalıklar ve servislerinde çalışanlara fiilen çalışılan günler için 2,00-(iki)TL/Gün bulaşıcı hastalıklar ve risk pirimi verilir." yönünde düzenleme içerdiği anlaşılmaktadır. Dosya içerisine ibraz edilen bu belge örneğinde; 30. madde de yer alan santral kelimesinden sonra el yazısı ile madde metnine acil servis eklemesi yapıldığı ancak eklemeye ilişkin imza ve paraf bulunmadığı tespit edilmiştir. Toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, acil servis ibaresinin bulunup bulunmadığı hususun denetlenmesi açısından Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararının bir örneğinin de ilgili kuruldan temin edilerek dosyalara eklenmesi gerekmektedir.

Yukarıda belirlenen eksikliklere ilişkin belgelerin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.