muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13650, Karar No: 2024/9141, Tarih: 28.11.2024

"Cumhuriyet savcısının sanık aleyhine istinafı üzerine ve sanığın istinafı üzerine; il genelinde yapılan çalışmalar kapsamında 28.10.2015 tarihinde yapılan fiziki takip esnasında, sanığın, yanına gelen ve hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan ayrıca soruşturma yapılan ... ... isimli şahısla buluşup bir süre birlikte yürüdükten sonra ... ...'e verdiği paraya karşılık aldığı beyaz bir nesne ile ayrılmasını müteakip, Feritpaşa Mahallesi, Ulaşbaba Caddesi üzerinde durdurulması üzerine uyuşturucu maddeyi görevlilere rızası ile teslim ettiği, 09.12.2015 tarihinde yapılan fiziki takip esnasında, dava dışı ... ... isimli şahsın, hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan ayrıca soruşturma yapılan ... ... isimli şahıstan uyuşturucu madde satın almasından sonra sanığın da uyuşturucu madde satın almak üzere ... ...'ye 50 TL para verdiğinin görülmesi üzerine, sanık uyuşturucu maddeyi alamadan olay yerindeki şahısların yakalandıkları, sanığın üst aramasında suç unsuruna rastlanılmadığı, ancak usulünce alınan idrar örneğinde opiyatın pozitif olarak tespit edildiği, ayrıca sanığın yakalandığı yerin ise ... Seymen İlkokulu'na 192 metre uzaklıkta olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır. Sanık hakkında 28.10.2015 ve 09.12.2015 tarihlerinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 10.03.2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilerek 17.03.2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın, denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi üzerine erteleme kararı kaldırılarak 18.05.2017 tarihinde kamu davasının açıldığı, Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.05.2018 tarih ve 2017/662 Esas, 2018/896 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı suçtan Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 62, 53, 58 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verildiği, kararın sanık ve sanık aleyhine Cumhuriyet savcısı tarafından süresinde istinaf edildiği anlaşılmakta ise de, sanığın dosyadaki delillere göre atılı suçu işlediği sabit görülerek mahkumiyetine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş, ancak, adli sicil ve UYAP kayıtlarının tetkikinden; 26.03.2013 tarihinde işlediği atılı suçtan dolayı Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.02.2014 tarih ve 2013/345 Esas, 2014/106 Karar sayılı kararı ile hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği ve bu yükümlülüğe uymadığı için Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2015 tarih ve 2014/791 Esas, 2015/122 Karar sayılı ve 11.03.2015 tarihinde kesinleşen ilamı ile Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılan sanığın, bu kez de bir suç işleme kararının icrası kapsamında 28.10.2015 ve 09.12

. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2015 tarih ve 2014/791 Esas, 2015/122 Karar sayılı ve 11.03.2015 tarihinde kesinleşen ilamı ile Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılan sanığın, bu kez de bir suç işleme kararının icrası kapsamında 28.10.2015 ve 09.12.2015 tarihlerinde kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi yönünden Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf kanun yolu başvurusunun da bu nedenle yerinde olduğu görülmekle sanığın cezalandırılmasına"şeklinde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında 28.10.2015 ve 09.12.2015 tarihli eylemler nedeniyle, 10.03.2016 tarihinde karar verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa, Afyonkarahisar E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda, 17.03.2016 tarihinde tebliğ edildiği, tebligat metninin "kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararını teslim aldım" şeklinde olduğu, kararın başka bir suçtan hükümlü bulunan sanığa cezaevinde tebliğ edilmesinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 35 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince "ilgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar kendisine okunup anlatılır" düzenlemesi karşısında, kararın sanığa okunup anlatılmadığı, bu nedenle tebligatın 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca yöntemince yapılmadığı, bu husus gözetilmeksizin yapılan tebligatın usulsüz yapıldığı anlaşılmakla; 10.03.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün açıklanan nedenle, başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 19.02.2021 tarihli ve 2020/41 Esas, 2021/141 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîre Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15669, Karar No: 2020/11490, Tarih: 02.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15669 E.  ,  2020/11490 K.**

**"İçtihat Metni"**

İşyeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 119/1-c, 31/2 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 19/11/2019 tarihli ve 2019/221 esas, 2019/710 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına ilişkin mercii Bursa Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 17/12/2019 tarihli ve 2019/151 değişik işsayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30/03/2020 gün ve 2001-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2020 gün ve 2020/42622 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Bursa 1. Çocuk Mahkemesince verilen kararın adı geçen suça sürüklenen çocuk ile birlikte aynı suçtan mahkûm edilen diğer suça sürüklenen çocuk Hasret Maden tarafından istinaf edilmesi üzerine, dosya aslının Bursa Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiğinin anlaşılması karşısında, onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre somut olayda, Bursa 1. Çocuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda suça sürüklenen çocuk ... ile dosyada diğer suça sürüklenen çocuk Hasret Maden haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yalnızca Hasret Maden müdafii tarafından itiraz edildiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin herhangi bir itiraz talebi bulunmadığı halde, Bursa Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince hem suça sürüklenen çocuk Hasret Maden hem suça sürüklenen çocuk ... haklarında esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesindeisabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 19/11/2019 tarihli ve 2019/221 Esas - 2019/710 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında ve diğer suça sürüklenen çocuk Hasret Maden hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı yalnızca suça sürüklenen çocuk Hasret Maden müdafii tarafından itiraz edildiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin anılan karara yönelik itiraz taleplerinin bulunmadığı halde, Bursa Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince hem suça sürüklenen çocuk Hasret Maden hakkında hem de suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik itiraz incelemesi yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (BURSA) Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 17/12/2019 tarihli ve 2019/151 D. İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4.fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 02/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10537, Karar No: 2016/4901, Tarih: 02.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10537 E.  ,  2016/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/06/2015

NUMARASI : 2014/355-2015/529

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/06/2015 tarih ve 2014/355-2015/529 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilleri ile davalılar arasında anlaşma gereği davalıların işlettikleri çayevini müvekkillerine 20.000,00 TL karşılığı devrettiklerini, çayocağı yerinin kiracısı durumunda bulunan davalıların taşınmaz sahibinin bilgisi ve rızası olduğunu beyan ile müvekkillerini yanıltarak bu devir işlemini yaptığını ve çayevi içindeki ocak, masa, sandalye vb eşyalar ile birlikte kullanıma hazır ve ayıpsız bir işyeri devri iddiası ile iş bu anlaşmayı yaptıklarını, devir almalarından 30 gün sonra yer sahibinin müvekkillerine ihtarname çekerek taşınmazı boşaltmalarını istediklerini ve müvekkillerinin yeri boşaltmak zorunda kaldıklarını, davalıların akde fesat karıştırdıkları gibi devir yasağını bile bile hile ve desise ile müvekkillerini aldatarak işyeri devri yapılıp sözde malzeme ve hava parası olarak müvekkilerinden 20.000,00 TL aldığını ileri sürerek, 20.000,00 TL hak ve alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsımanı göre, bina malikinin bu devre muvafakat etmediği, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin ifa olanağı kalmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, taraflar arasındaki sözleşmenin feshine, 20.000,00 TL 'nin 03/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan olarak davacılara verilmesine, bedel ödendiği takdirde malzelmelerin davalılara iadesine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

./..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.021,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11914, Karar No: 2020/963, Tarih: 22.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/11914 E.  ,  2020/963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Eğitim Organizasyon ve Sosyal Hiz. Ltd. Şti. İle İdeal Bilgi Yönetimi Sosyal Sağlık Hiz. Eğitim Tercüme Organizasyon San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalılardan T.C.İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne ait Darülaceze Müdürlüğü bünyesinde çeşitli firmalar adı altında ve diğer davalılar ile bunların oluşturduğu Adi İş Ortaklığı altında sağlık personeli kadrosunda 28.10.2000 tarihinden itibaren kesintisiz ve sürekli olarak 03.07.2012 tarihine kadar hemşire olarak görev yaptığını, çalıştığı dönemlerin çoğunda bayram mesailerini ve yıllık izin ücret alacaklarını almadığını, yaşadığı bir çok sıkıntı nedeni ile memur kadrosu çıkması sonrası 03.07.2012 tarihinde sosyal haklarının ödenmesi talebini içerir dilekçesi ile gerek asıl işverene ve gerekse diğer davalılara bildirimde bulunarak işinden ayrılmak zorunda kaldığını, davacının hemşire olarak 11 yıl 8 ay 6 gün çalıştığını, son brüt ücretinin 2.216,25 TL olduğunu, bu ücreti yanında 22 gün için günlüğü 9,00 TL yol ücreti, yemek ve servis hizmeti gibi sürekli sağlanan sosyal yardımlardan yararlandığını, davacının 2007 Kurban Bayramı’ndan 57 saatlik fazla çalışma ücretinin davalı yanca ödenmediğini, davacının 2008 yılından 20 gün, 2009 yılından 20 gün, 2011 yılından 7 gün, 2012 yılından 10 gün olmak üzere kullanmadığı izin olduğunu, davacının Kadıköy İş Kurumu’na da başvurduğunu iddia ederek; yıllık izin ücret alacağı, genel tatil ücret alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, 4857 Sayılı Yasa gereği talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Belediye çalışanı olmadığını, özel hukuk kişisi firmaların çalışanı olduğunu, bu nedenle kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, Belediye ile yüklenici arasında bir eser sözleşmesi olması halinde müvekkili Belediyeye husumet yöneltilemeyeceğini, Belediye’nin ihale makamı olduğunu, Belediye’nin ihaleyle iş verdiği firmalarla birlikte sorumlu olduğunu gösteren bir sözleşme ve benzeri belge bulunmadığını, ihale yoluyla yaptırılan hizmetlerde işçilerin işe alınması, çıkarılması, haklarının belirlenmesi hususlarında Belediye’nin herhangi bir belirleyiciliği olmadığını, Yargıtay kararlarına göre asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için işin gereklilik arzetmesi ve anahtar teslim verilmemiş olması gerektiğini, davacının Belediye’nin değil diğer firmaların işçisi olması nedeniyle iş akdi kapsamında hak ve alacaklarının diğer firmalarca belirlenebileceğini, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı/Şirketler vekili, davacı ile müvekkili Adi Ortaklığın 01.04.2012 tarihinde belirli süreli iş sözleşmesi imzaladıklarını, davacının kendi dönemlerine rastlayan işçilikten kaynaklı tüm hak ve alacaklarının kendisine ödendiğini, savunarak haksız taleplerinin reddini talep etmiştir. Davalı vekili, cevap dilekçesi ile açmış olduğu karşı davada; davacının müvekkili şirket ortaklığında istihdam edildiği dönemde Sağlık Bakanlığı’na ataması yapıldığı gerekçesiyle 03.07.2012 tarihinde istifa ettiğini beyan ettiğini, davacı/karşı davalının çalıştığı süre dikkate alındığında işverene 8 haftalık ihbar öneli borcu olduğunu, ihbar tazminatı talebine havi karşı davanın kabulünü talep ve dava etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı şirketler vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı şirketler vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı şirketler vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı şirketler vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçi dava dilekçesinde 2011 yılında 13 gün, 2012 yılında 10 gün izin kullandığını, 2011 yılından 7 gün, 2012 yılından 10 gün kullanılmayan izni bulunduğunu ayrıca 2008 ve 2009 yıllarında da izin kullanmadığını bu yıllardan da 40 gün kullanılmayan izni bulunduğunu iddia ederek alacak talebinde bulunmuştur. Davalı alt işverenler ... ve İdeal firmaları dosyaya davacının 2011 yılında 20 gün, 2012 yılında 20 gün ücretli izin kullandığına dair imzalı izin belgesi sunmuştur. Mahkemece bu belgeler dikkate alınmamıştır. Davacının 2008 ve 2009 yıllarında hak edilen 40 gün ücretli izin hakkının kullandırıldığına ilişkin ise belge ibraz edilememiştir. Bu durumda davacı işçinin kullanılmayan ücretli izin hakkının talepte gözetilerek 40 gün olarak belirlenip sonuca gidilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kullanılmayan ücretli izin süresinin 47 gün olarak tesbiti hatalıdır.

İş Kanununun 2/6 maddesi uyarınca asıl işverenin sorumluluğu alt işverenin sorumluluğu ile sınırlı olduğundan bozma sonrasında yeni kurulacak hükümde bu hususta gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 22/01/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/46443, Karar No: 2018/4731, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46443 E.  ,  2018/4731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkındaki Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesine uygun şekilde ek ödeme haklarını kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi ile davacının çalıştığı süre içerisinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.