muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5060, Karar No: 2014/41618, Tarih: 25.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/5060 E.  ,  2014/41618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2010/281-2013/464

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat F. S. Y. ile davalı G. Özel Sağlık Hiz. A.Ş. vekili avukat F. Ö. T.'un gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacılardan Ç.. B..'ın gebelik sürecini davalı Özel G.Hastanesinde, davalı doktor A.. G..'nün kontrolünde geçirdiğini ve müşterek çocukları küçük Beren'in 19.08.2009 tarihinde davalı doktor tarafından dünyaya getirildiğini, doktor tarafından normal doğuma karar verildiğini, davacı Ç.'in normal doğum yapması için doğumhanede uzun süre bekletildiğini, en son sezeryan ile küçük Beren'in anne karnından alınarak derhal T. Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne sevk edildiğini, bebeğin 28 gün boyunca yoğun bakım ünitesinde kaldığını, küçük Beren'in davalı doktorun özensizliği, hastane koşullarının kötü ve donanımın eksik olması nedeni ile doğum sırasında oksijensiz kaldığını, bedenen ve ruhen özürlü olarak doğduğunu, başkalarının desteğine ve bakımına muhtaç hale geldiğini, hastane sürecinde sıkıntı yaşadıklarını ve çocuklarının hayatı boyunca özürlü olarak yaşayacak olması nedeni ile de manevi yönden büyük bir çöküntü içine girdiklerini, birçok harcama yapmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile küçük Beren için 30.000,00-TL maddi, 20.000,00-TL manevi tazminat ile anne ve baba için 10.000,00-'er TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile Birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davacıların iddialarının tıbbi bir tespite dayanmadığını, hekimin normal doğuma karar vermesinin tıp kurallarına uygun olduğunu, normal doğum esnasında anne ve bebeğin hayati tehlikesinin bulunması nedeni ile sezaryene geçildiğini, davalı doktorun yaptığı tıbbi girişimlerin, tıp gereklerine uygun ve tamamen doğru yöntemler olduğunu,hastane koşullarının ise yeterli olduğunu savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş;hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş;hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacılar,davalı doktorun özen yükümlülüğüne aykırı davranması, hastane koşullarının kötü ve donanımın yetersiz olması nedeni ile küçük Beren'in doğum esnasında oksijensiz kalarak özürlü doğduğundan bahisle uğradıkları maddi ve manevi zararın tazmini istemi ile eldeki davayı açmışlardır.Dava bu hali ile doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76. md.; 6100 sayılı HMK. 33. md.). Dava, davalı doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (B.K. 386, 390 md). Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır (B.K. 390/II). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur (B.K. 321/1 md). O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafif de olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir (Bkz. Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Ank.1982, Sh.236 vd). Gerçektende mesleki bir işgören doktor olan vekilden, ona Güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece, İstanbul Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'ndan 03.04.2013 tarihli rapor alınmıştır. Adli Tıp Kurumu raporunda sonuç olarak; mevcut tıbbi belgelere göre normal doğum kararının doğru olduğu, saat 10 ve 12'de çekilen NST'lere göre bebeğin çocuk kalp sesinin düştüğünü gösteren bulguların olmadığı, çocuk kalp sesinin düşmesi üzerine sezaryene alınmasının doğru olduğu, ameliyata alınmasında bir gecikmenin olmadığı, doğum eyleminde gebenin uygun takip edildiği ve Dr. A.G.'ye kusur atfedilemeyeceği mütalaa olunmuştur. Mahkemece, ATK raporu hükme esas alınarak bebeğin doğumu için önce normal doğum kararı verildiği halde sonradan gelişen durum üzerine sezaryen kararı verilerek davacı Ç.. B..'ın ameliyata alınmasında davalı doktorun herhangi bir kusurunun bulunmadığı, küçük Beren'de zor doğum ve doğum sırasında oksijensiz kalması nedeni ile bir takım özürlerin meydana geldiği, bebeğin kalp atışlarının yavaşlaması üzerine annenin acilen sezaryene alınmasına ilişkin doktor kararının tıp kurallarına uygun olması nedeni ile diğer davalı şirketin hizmet kusurundan da söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa ki, Adli Tıp Kurumu raporunda davacı Çiğdem'in normal doğum için doğumhaneye alınmasından sezeryan ameliyatına kadar geçen sürecin hastadaki bulgular da dikkate alınarak olağan olup olmadığı, bebek hareketlerinin azlığı şikayeti ile gelen davacının normal doğuma alınmasının tıp kurallarına uygun olup olmadığı, davalı tanıklarının beyanlarına göre normal doğum için bebeğin başının doğum kanalına girmediği farkedilmesine rağmen bir süre daha bekletilmesinin mutad olup olmadığı, davacının sezeryana alınması koşullarının hangi aşamada oluştuğu, davacı doktorun bu noktada bir gecikmesinin bulunup bulunmadığı, yine davalı tanıklarının beyanlarından anlaşıldığına göre davalı doktorun hem poliklinik hastalarına bakıp hem de doğumhane ile ilgilenmesi durumunda hastalarına ve eldeki davada davacıya yeterli ve özenli bir takip ve tedavide bulunup bulunamayacağı, sezeryandan sonra 2 apgarla morarmış ve hareketsiz doğan bebek için gerekli muayene ve tedavinin uzmanlarınca yapılıp yapılmadığı, davalı hastane koşullarının bu şekilde doğan bebekler için yeterli olup olmadığı, bebeğin başka hastaneye sevkinin usulüne uygun ve zamanında yapılıp yapılmadığı, sevk aşamasında bir gecikme var ise bu durumun bebekteki hasarın artmasına yol açıp açmadığı hususlarında yeterli irdeleme yapılmadığı gibi, ATK raporu ayrıntılı bilgi vermekten uzaktır ve soyut ifadeler içermektedir. Hâl böyle olunca bu rapora itibar edilerek

hüküm kurulamaz. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek uzmanlardan oluşacak bir bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar vermekten ibarettir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan 24,30 TL. harcının istek halinde davacılara iadesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29734, Karar No: 2013/21125, Tarih: 06.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/29734 E.  ,  2013/21125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

l)Tefhim olunarak hükmün esasını teşkil eden kısa kararda sanık hakkında CMK.nun 231. maddesinin uygulanmamasına karar verildiği halde, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde sanık hakkında CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği belirtilerek hükmün karıştırılması,

2)Sanık hakkında 1 yıl 8 ay hapis cezası ile birlikte 80 TL adli para cezası tayin edildiği, anılan hapis cezasının kısa süreli olmadığı gözetilmeden 5237 sayılı 53/4.maddesine aykırı davranılarak anılan maddenin 1. fıkrasında belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

3)Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1.maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine, tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken dilekçe yazım ücretine hükmedilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24567, Karar No: 2022/2529, Tarih: 21.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/24567 E.  ,  2022/2529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 17.06.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13195, Karar No: 2019/18470, Tarih: 02.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/13195 E.  ,  2019/18470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 05.03.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 30.07.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gece vakti sayılan 00.30 sıralarında temyiz dışı suça sürüklenen çocuk...ile birlikte müştekinin evinin dışına açık alana bıraktığı ahşaptan yapılma, üç tekerlekli ve hurda toplamak için kullandığı el arabasını çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 141/1, 143/1, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, 05.04.2012 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4062, Karar No: 2008/6470, Tarih: 26.05.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/4062 E.  ,  2008/6470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : URLA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/12/2007

-KARAR-

Dava,tescil isteğine ilişkindir.Mahkemece,davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; özellikle Tapu Sicil Müdürlüğünün yazısı ile aynı yer için dava dışı kişinin açmış olduğu tescil davasında elde edilen bilirkişi raporundan çekişme konusu yerin kadastrosunun yapılarak geometrik durumunun belirlendiği ve sicile de 13 nolu parsel olarak yansıtılmakla beraber malik hanesinin açık bırakıldığının bildirildiği görülmektedir.Bilindiği üzere,geometrik durumu belirlenerek parsel numarası verilen ve malik hanesi açık bırakılan taşınmazların 3402 Sayılı Yasanın 30.madde hükmü uyarınca gerçek maliklerinin ve hak sahiplerinin mahkemece re'sen yapılacak araştırma ile belirleneceği tartışmasızdır.O halde,çekişme konusu taşınmazın kayden malik hanesinin açık olduğu gözetilmek suretiyle yukarıda değinildiği üzere gerçek hak sahibinin araştırılarak sicil kaydını oluşturma görevinin aynı yasanın 10.madde delaletiyle 25. madde hükmü uyarınca kadastro mahkemesine ait olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca,davanın görev nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere işin esası bakımından hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,26.5.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1223, Karar No: 2012/30824, Tarih: 15.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1223 E.  ,  2012/30824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahke- menin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, suçun oluşumu- na ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, yasal ve yeterli olarak gösterilen gerek- çeye göre sanığın bir sebebe dayanmayan yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların toplanması kurumuna yer verilmediği gözetilmeden, sanığa hapisten çevrilerek verilen adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının içtima ettirilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, “Sanığa verilen aynı neviden para cezalarının toplanarak neticeten 8000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin karardan çıkarılarak yerine “sanığın sonuç olarak 7.000 TL adli para cezası ve 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün (DÜZELTİLEREK ONAN- MASINA), 15.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15390, Karar No: 2016/4125, Tarih: 06.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15390 E.  ,  2016/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : 1- TCK'nın 152/1-a, 53. maddelerine göre 1 yıl hapis

2- TCK'nın 170/1-a, 53. maddelerine göre 6 ay hapis

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın alkollü olması nedeniyle çöp konteynırının yanına gidip bir şey attığı, akabinde çöp konteynırının alev aldığı, bir müddet sonra polislerin olay yerine gelerek yakaladıkları sanığın kelepçe takılıp karakola götürülürken ... Emniyet Müdürlüğüne ait motosiklete kasten tekme atarak yere düşürmesi nedeniyle motosikletin arka sandık ve tepe lambasının kırıldığı, böylece sanığın polis motosikletine kasıtlı olarak tekme atarak kamu malına zarar verme suçunu, yine kamu malı niteliğinde olan çöp konteynırında yangın çıkartarak genel güvenliği kasten tehlikeye soktuğu iddia edilen olayda;

1- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı çerçevesinde uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Kasten yangın çıkarma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçunun oluşabilmesi için kişilerin hayatı, sağlığı veya malvarlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda yangın çıkarmanın gerektiği nazara alınarak, sanığa yüklenen eylemde bu somut tehlikelerin ne şekilde gerçekleştiği karar yerinde tartışılıp gösterilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19397, Karar No: 2017/11737, Tarih: 18.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/19397 E.  ,  2017/11737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan tavzih isteminin reddine ilişkin verilen 09.02.2016 tarihli ek karar, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacı vekili, 30.10.2015 tarihli tavzih dilekçesinde; dava tarihi 01.10.2009 olmasına rağmen, mahkemenin 05.09.2014 tarihli kararında dava tarihinin 03.06.2013 olarak yazıldığını, bu durumun hatalı olduğunu belirterek mahkeme kararındaki dava tarihi kısmının 01.10.2009 olarak düzeltilmesini ve mahkeme kararının tavzihini talep etmiştir.Mahkemece, tavzihi istenilen mahkeme asıl kararının kesinleşmiş olduğu, tavzih ile kararın düzeltilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin tavzih isteminin reddine karar verilmiş; ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; hükmün tavzihini düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305. maddesi gereğince, hükmün tavzihi için, mahkeme hükmünde açık olmayan ya da birbiriyle çelişkili olan hüküm kısımlarının bulunması gerektiği; davacı vekilinin tavzih talebinin ise, mahkeme kararının başlık kısmında dava tarihinin yanlış yazımına ilişkin hatanın düzeltilmesi istemini içerdiği; mahkemenin davaya ilişkin olarak verdiği 05.09.2014 tarihli kararın hüküm fıkrasında, açık olmayan ya da birbiriyle çelişen kısımlar bulunmayıp

sadece mahkeme karar başlığında, dava tarihinin hatalı biçimde 03.06.2013 olarak yazıldığı; mahkeme kararının hüküm fıkrasının açık ve net olması itibariyle, hükmün tavzihi şartları oluşmadığından, davacı vekilinin tavzih talebinin reddine ilişkin mahkeme ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu; dosya kapsamına göre davanın ilk açıldığı tarihin 01.10.2009 olduğu da gözetildiğinde, mahkemenin 05.09.2014 tarihli kararının başlık kısmında dava tarihinin 03.06.2013 olarak yazılmasının, basit yazım hatası mahiyetinde olduğu; bu yazım hatasının, 6100 sayılı HMK'nun 304. maddesine göre mahkemece her zaman düzeltilmesinin mümkün olduğu gözetilerek; davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan 09.02.2016 tarihli mahkeme ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ve 09.02.2016 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 6,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 18/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3791, Karar No: 2025/4715, Tarih: 21.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/3791 E.  ,  2025/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/389 E., 2024/46 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri, katılanlar vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine mahkemece sanıklar hakkında verilen hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMK'nın 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafilerinin yaptığı duruşmalı inceleme taleplerinin; 7079 sayılı Kanun’un 94.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 299/1. gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1. maddelerine göre 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında beraat, sanıklar ... ..., ..., ..., ... hakkında 765 sayılı TCK'nın 228/1, 102/4, 104/2. maddeleri ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince değişen suç vasfına göre görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin verilen verilen kararların, sanık ... müdafii, katılanlar ... ve ... vekili, katılanlar ..., ... ve ... vekili, katılanlar ..., ..., ... ve ... ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.10.2022 tarihli ilâmı ile hükümlerin bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyulması yönünde karar verilmiş ve sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1. maddelerine göre 17 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanıklar müdafileri ile katılanlar vekilinin temyiz istemleri hakkında hükümlerin onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ