muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1285, Karar No: 2019/8003, Tarih: 09.12.2019

2- Somut olaya uygulanacak mülga 556 sayılı KHK'nın 9/1.e maddesi uyarınca, tescilli marka sahibinin markanın ayırt edici unsurunu alan adı olarak kullanması onun meşru ve doğal bir hakkı olup, davalının kendisine ait internet sitesinde markasını tescil olduğundan farklı kullanması halinde, sadece bu kullanımının somut olayın özelliğine göre marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil edip etmeyeceği tartışılmalı, haksız rekabet teşkil edecek kullanımların tespiti halinde ise sadece bu kullanımların men'ine ve önlenmesine karar verilmelidir. Davalının "www.fossil.com.tr" adresinde kendisinin Türkiye dışında şubelerinin olduğu, imaj ve intibaını uyandıran kullanımlarının, bu kapsamda değerlendirilmesi gerekirken marka hakkının doğal sonucu olan alan adının terkinine karar verilmesi de doğru olmamış ve bu nedenle hükmün davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bir an için davalı adına tescilli 2001/16567 sayılı markanın başvuru tarihinde, davacı markasının tanınmışlığı kabul edilse dahi, Dairemizin emsal 09.05.2019 tarihli 2018/1782 E.- 2019/3612 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi tek başına tanınmış markaya konu ibarenin aynısının ya da benzerinin başkalarınca marka başvurusuna konu edilmesi kötü niyetli başvuru olarak kabul edilemeyeceği gibi davalı tarafın tescilli markasını tescil ettirdiğinden farklı şekilde kullanması veya markanın dünyanın çeşitli ülkelerinde tescilli olması da markanın kötü niyetli olarak tescil ettirildiği anlamına gelmeyecektir. Bu noktada tanınmış marka korumasıyla, kötü niyete karşı marka tescili korumasının ayrı kurumlar olduğu da vurgulanmalıdır. Şu halde, somut olayda davacı tarafça markanın yanıltıcı olarak kullanıldığı nedeniyle iptal davası da açılmadığına göre, sadece kötüniyet iddiasıyla açılmış olan davada, davalının dava tarihine yakın tarihlerde internet sitesinde "FOSSİL TURKEY" şeklindeki kullanımlarının ve gerçekte olmadığı halde ABD'de dükkanlarının olduğu iddialarının da 20.08.2001 tarihinde başvuru konusu yapılan davalı markasının kötü niyetle tescil ettirildiğine emare teşkil etmeyeceği düşünülmeksizin davalı marka tescilinin kötü niyetli olarak değerlendirilmesi de doğru görülmemiş ve bu nedenle hükmün davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

4- Bölge Adliye Mahkemesince, davalı adına tescilli 2014/5894 sayılı markanın da önceki markanın devamı olması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

4- Bölge Adliye Mahkemesince, davalı adına tescilli 2014/5894 sayılı markanın da önceki markanın devamı olması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Dairemizin 19.09.2008 tarihli 2007/5747 E.- 2008/10251 K. sayılı “ECE LADY/ECE TOFF” kararında da ifade edildiği üzere, bir marka sahibinin önceden adına tescil olan ve kullanmakta olduğu markasını ayırt edici işareti değiştirilmeksizin ve başkaları adına tescilli markalara yanaşılmaması kaydıyla aynı mal ve hizmetler yönünden yeni bir marka başvurusunda bulunmak istemesi kazanılmış haklar ilkesinin gereği olup, davalının 2001/16567 sayılı markasının hala 18. sınıfta bir kısım mallar ile 35. sınıftaki genel perakendecilik hizmetleri yönünden tescilli olduğu dikkate alındığında, 2014/5894 sayılı markaya konu aynı ayırt edici işaretin, aynı mal ve hizmetler yönünden tescil ettirilmesi hukuka uygundur. Ancak Mahkemece, 2014/5894 sayılı markanın tescil kapsamında bulunan mal ve hizmetlerden hangilerinin müktesep hakkın kapsamında kaldığı, hangilerinin ise bu markanın başvuru tarihi itibariyle davacının tanınmış markasına yanaşma niteliğinde olduğu denetime elverişli bilirkişi raporu vasıtasıyla tespit edilip, KHK'nın 8/1 maddesi uyarınca sadece yanaşma niteliğinde olan emtia ve hizmetler ile KHK'nın 8/4. maddesi uyarınca risk doğuran mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlük kararı verilmesi gerekirken tüm mal ve hizmetler yönünden markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi dahi hatalı olmuş ve bu nedenle hükmün davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

5- Kabule göre de, davalı adına tescilli 2001/16567 sayılı markanın hükümsüzlüğü talebi yönünden, dosyada mevcut delillere göre 20.08.2001 marka başvuru tarihi itibariyle davalının Türkiye'de yaptığı tanıtım ve reklam faaliyetleri sonucu markasının saat piyasasında tanınmış hale geldiğini ispat etmesi gerekirken, bu yöndeki somut delillerden bahsedilmeksizin, eldeki dava tarihi itibariyle mevcut olan koşullar dikkate alınarak tanınmışlık tespitinde bulunulması da yerinde görülmemiş, tüm bu nedenlerle kararın mümeyyiz davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2), (3), (4) ve (5) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının anılan taraf yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, 556 sayılı KHK'nın 42/a-b maddelerine dayalı olarak marka hükümsüzlüğü istemine ve haksız rekabet hükümleri çerçevesinde davalı adına tahsisli alan adının iptaline ilişkindir.

KARŞIOY

Dava, 556 sayılı KHK'nın 42/a-b maddelerine dayalı olarak marka hükümsüzlüğü istemine ve haksız rekabet hükümleri çerçevesinde davalı adına tahsisli alan adının iptaline ilişkindir.

Dosya kapsamı uyarınca, davacı yabancı şirketin 1984 yılından günümüze değin sürekli faaliyette bulunduğu, özellikle saat, gözlük, deri eşya ve buna benzer sair aksesuarlar alanında dünyaca meşhur bir unvanın ve pek çok ülkede tescilli tanınmış markaların sahibi olduğu, davacı markalarının 1991 yılından bu yana Türkiye'de de tescilli ve tanınmış olduğu anlaşılmaktadır. Davalının dava konusu markaları kapsamındaki ürünlerin, davacının markasının tescilli olduğu sınıf mallarla benzer nitelikte olduğu da açık olup davalı yanın markalarının tescili başvurusunda bulunduğu sırada bu durumu bilmediğini ileri sürmesi mümkün değildir. İyiniyet iddiasında bulunamayacak durumda olan kişinin ayrıca kötüniyetinin ispatına gerek bulunmadığı gibi kötüniyet kavramının sınai haklar hukuku bakımından da medeni hukuk cari olduğu kuşkusuzdur. Şu halde, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümsüzlük kararının yerinde olduğu düşüncesindeyim. Öte yandan, davalının davacının unvanını ve markasını taşıyan alan adı almasının da dürüst rekabet hükümlerine uygun düşmediği gibi bu alan adını taşıyan internet sitesinde davalının davacı ile ilişkilendirebilecek nitelikte tanımlarda bulunmasının da TTK'nın 57. maddesi çerçevesinde haksız rekabet teşkil ettiği kanısında olduğumdan, Bölge Adliye Mahkemesince haksız rekabete yönelik kurulan hükmün de isabetli olduğunu düşünmekteyim. Daire çoğunluğunun her biri kötüniyetin yansıması nitelikteki maddi olguları yazılı gerekçe ile bu nitelikte kabul etmemesine, davalıya ait markanın kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğünün talep edilmiş olmasına rağmen kötüniyetli marka tescili iddiasına dayalı bir dava olmadığından bahisle marka tesciline sessiz kaldığı yönündeki kabullere dayalı aksi yöndeki görüşlerine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/10633, Karar No: 2013/21870, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/10633 E.  ,  2013/21870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 19.04.2002 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 41,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının eş ve çocuklarının manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Davacıların eşi ve babası olan sigortalının iş kazası sonucu % 41,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda sigortalının % 20 davalı işverenin % 80 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara uğrayan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak cismani zarar kavramına (B.K.46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu öğretide ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana. baba. karı. Koca,evlat gibi) yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü bozulmuşsa onlarında manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Bu durumda olanların zararları ile haksız eylem arasında uygun illiyet bağı mevcut olduğundan yansıma yoluyla değil, doğrudan zarara uğrama söz konusudur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.4.1995 gün ve 1995/ 11-122,1995/430 23.9.1987 gün ve E.1987/9-183 K.1987/655 sayılı kararları da aynı esaslara dayanmaktadır. Nitekim yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 56/2 maddesi ile de bu konuda düzenleme yapılarak “Ağır bedensel zarar görenin yakınlarına da manevi tazminat verilebileceği” hükme bağlanmıştır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. Maddesi göz önüne alındığında, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün ağır zedelenmesi durumunda, hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak, ağır bedensel zarar görenin yakınlarına, uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görenlere verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı, kazalının sürekli iş göremezlik oranı, yaşı, olay tarihi, manevi tazminat isteyen yakının kazalı ile olan saygı ve bağlılığının, duygu birliğinin derecesi, biri birlerine gösterdikleri koruma, sevgi, düşkünlük, gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş ... yararına hüküm altına alınan 15.000,00-TL ile davacı çocuklardan her biri yararına hüküm altına alınan 7.500,00’er TL manevi tazminatın fazla olduğu açıkça belli olmaktadır.

Öte yandan iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının yakınlarının açtığı tazminat davalarında, hüküm altına alınan tazminatlara uygulanacak faizin zararın meydana geldiği olay tarihinden itibaren yürütüleceği, haksız eylem sonucu sigortalının ağır bedensel zarara uğramasıyla birlikte zarar veren bakımından temerrüte düşüldüğünün kabulünün gerektiği dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarındandır. Davacılar da dava dilekçesinde açıkça hüküm altına alınacak tazminatlara olay tarihinden itibaren faiz işletilmesi isteminde bulunmuştur. Hal böyle olunca da davanın niteliğine göre, hüküm altına alınan tazminatlara uygulanacak faizin olay tarihi olan 19.04.2002 yerine dava tarihi olan 29.07.2011 tarihinden başlatılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatların takdirinde ve faizin başlangıcında yanılgıya düşülerek ve özellikle manevi tazminatların fazla takdiri ve olay tarihi yerine dava tarihinden itibaren faiz başlatılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11776, Karar No: 2010/11398, Tarih: 04.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/11776 E.  ,  2010/11398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Dayanıklı Tüketim Malları Paz. AŞ aleyhine 17/12/2007 gününde verilen dilekçe ile ayıplı malın yol açtığı yangın nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacılar, davalının ürettiği televizyonu satın aldıklarını, 27.02.2006 günü yetkili servis tarafından kurulan televizyonu 02.07.2007 günü işten gelen davacılardan Dilek Daltaban’ın açtığını, bir süre sonra duman kokusu fark ettiğini ve televizyonun alevler içinde yandığını gördüğünü, itfaiye gelinceye kadar yayılan yangında ev ve çeyiz eşyası ile manevi değeri olan CD ve fotoğrafların yandığını, olaydan psikolojik olarak etkilendiklerini belirterek, gizli ayıplı olduğunu iddia ettikleri televizyonun yanması nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalı ise, yangının televizyondan çıktığının saptanamadığını, nedensellik bağı bulunduğunu davacıların kanıtlaması gerektiğini ileri sürerek, istemin reddedilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, zarar ile televizyonun ayıplı üretildiği ve yangının bundan çıktığına ilişkin nedensellik bağının davacı tarafından kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyada bulunan ve olay sonrasında yapılan tespit üzerine alınan elektrik mühendisince düzenlenen bilirkişi raporunda “…yangının televizyonda meydana gelen şase sonucu çıktığı kanaatine…” varıldığı belirtilmiş; itfaiye tarafından düzenlenen yangın raporunda da “…yangını Vestel marka televizyon çalışırken her nasılsa şase yapması sonucu çıkan kıvılcımların önce içinde bulunan kabloları tutuşturup daha sonra etrafa sırayet etmesinden çıktığı…” belirtilmiştir. Dinlenen davacı tanıkları ise; yangının televizyonun arkasından başlayıp perdeleri tutuşturduğunu ve salonun tamamının ateş içerisinde kaldığını gördüklerini bildirmişlerdir. İtfaiye yangın raporu, tespit sonucu alınan elektrik mühendisi bilirkişisinin raporu ve tanık anlatımlarına göre yangının ayıplı üretilmiş televizyondaki şaseden kaynaklandığı sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacıların uğradığı zararın kapsamı belirlenip davalının sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA 04/11/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacıların uğradığı zararın kapsamı belirlenip davalının sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA 04/11/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 04/11/2010
Yargıtay — Esas No: 2007/19292, Karar No: 2007/17395, Tarih: 12.12.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/19292 E.  ,  2007/17395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir l. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :12.12.2002
Yargıtay — Esas No: 2022/515, Karar No: 2022/5926, Tarih: 28.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/515 E.  ,  2022/5926 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 160, 62, 52/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 375,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2021 tarihli ve 2021/9 esas, 2021/141 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 02/11/2021 gün ve 8529-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/12/2021 gün ve 2021/135159 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 160 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 25 gün karşılığı adlî para cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanunun 251. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak, bu suretle belirlenecek 18 gün karşılığı adlî para cezasının 5237 sayılı Kanunun 52/1. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden 360,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesi ve sonuç cezanın buna göre belirlenmesi gerekirken, önce adlî para cezasına hükmolunup sonrasında 5271 sayılı Kanunun 251. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık ... hakkında kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan cezalandırılması istemiyle açılan davada, basit yargılama usulünün uygulanması sonucu hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 160 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 25 gün karşılığı adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılması sonucu belirlenecek olan 18 gün karşılığı adli para cezasının 5237 sayılı TCK’nın 52/1-2. maddeleri uyarınca günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplanması suretiyle sanığın 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında önce 25 gün karşılığı olarak 500,00 TL adli para cezasına hükmolunup sonrasında 5271 sayılı CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 375,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (SAMSUN) 6. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 05/02/2021 tarihli ve 2021/9 Esas, 2021/141 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 160 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 25 gün karşılığı adli para cezasının, 5271 sayılı CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilerek sanığın 18 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, devamında 5237 sayılı TCK’nın 52/1-2. maddeleri uyarınca günlüğü takdire göre 20,00 TL’den hesaplanarak sanığın 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 28/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1678, Karar No: 2017/11460, Tarih: 21.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/1678 E.  ,  2017/11460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21840, Karar No: 2022/17974, Tarih: 28.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/21840 E.  ,  2022/17974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili Avukat ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra UYAP sistemi üzerinden sunmuş olduğu dilekçesi ile davacı taraf ile sulh olduklarını bildirdiğinden sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 13. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 28/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.