muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15583, Karar No: 2018/9443, Tarih: 26.04.2018

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, "iş sözleşmesinin davalının ... şubesinin işletilmesi için 10/04/2012 tarihinde imza edilen acentelik sözleşmesi uyarınca karşılıklı anlaşma ile sonlandırıldığının iddia edildiği, davalı tarafça; Davacının, iş sözleşmesinin acentelik sözleşmesinin güven ve sadakat yükümlülüklerine uymadığı gerekçesiyle feshedildiğinin savunulduğu, davacının, acentelik sözleşmesi öncesi süren iş sözleşmesi ilişkisine dayanarak talepte bulunduğu, davalı tarafça acentelik sözleşmesinin devamı ve feshi konusunda savunma yapılmadığı, acentelik sözleşmesinin hukuki sonuçlarına istinaden yapılan savunmanın bu davaya etkisinin olmadığı, iş sözleşmesinin sona ermesine sebep olan 10/04/2012 tarihli acentelik sözleşmesinin imza edilmesi dönemine ilişkin olarak davacının kıdem tazminatına hak kazanmayacak noktasında delil sunulmadığı, karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesinin sonlandırıldığı ve ertesi gün davalının acentesi olarak davacının iş yapmaya başlaması birlikte değerlendirildiğinde ve ihbar önelinin amacıda düşünüldüğünde ihbar tazminatına hak kazanılamayacağı, davacının fazla mesai yaptığı, bayram-genel tatil günlerinde çalıştığı, karşılığının ödendiğinin işverence kanıtlanamadığı, bir işçinin günlük çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırı bulunduğundan, hastalık, mazeret, izin gibi çalışılmayan günlerin olmasının kaçınılmaz bulunduğu bilinmekle takdiren 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılmış, sunulan yıllık izin kullanım çizelgesinden 32 günlük yıllık iznin kullanılmadığı, karşılığının ödendiğinin işverence kanıtlanamadığı kanaatine varıldığı" gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının iş akdi çalıştığı şubenin acente sıfatıyla kendisine devredilmesi üzerine sona ermiştir. Davacı, çalıştığı işyerini kendisi bağımsız işveren olarak devralmıştır. Davacı işçilik sıfatının sona eriş şekli itibariyla kıdem ve ihbar tazminatı alamaz. Mahkemece davacının hizmet akdinin bu şekilde sona erdiğinin kabulüne rağmen yerinde olmayan gerekçe ile kıdem tazminatının kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5435, Karar No: 2012/12666, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/5435 E.  ,  2012/12666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, istirdat istemine ilişkindir.

Davalı vekili, takibe konu alacağın dava dışı ... Varlık Yönetimi A.Ş.'ye devir ve temlik edildiğini, ödemenin temlik işleminden sonra yapıldığını müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; takip konusu alacağın dava dışı ... Varlık Yönetimi A.Ş.'ne devir ve temlik edildiği, davacının ödemeyi ... Varlık Yönetimi A.Ş.'ne yaptığı, ödemenin davalı bankaya yapılmadığına göre, davacının bankadan istirdat talebinde bulunamayacağı, davanın menfi tespit davası da olmadığı gerekçeleriyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1940, Karar No: 2013/2574, Tarih: 19.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1940 E.  ,  2013/2574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin ........2012 gün ve 2012/6240 Esas, 2012/7759 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikâyetçi vekili, borçluya ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde birinci sıraya alınan şikâyet olunanın yeterli satış avansını yatırmadığından usulüne uygun bir satış talebinde bulunmuş sayılamayacağını, bu itibarla da hacizlerinin düştüğünü ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan vekili, şikâyetin reddini savunmuştur.

Mahkemece şikâyet olunan alacaklı tarafından süresi içerisinde satış talebinde bulunularak, cüz'i de olsa satış avansının yatırıldığı, bunun geçerli bir satış talebi olduğu ve haczin de düşmediği gerekçesiyle şikâyetin reddine dair verilen karar, şikâyetçi vekilinin temyiz itirazı üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, şikâyetçi vekili kararın düzeltilmesini talep etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ... Mahkemesi kararında belirtilip ... ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8417, Karar No: 2013/13970, Tarih: 25.12.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/8417 E.  ,  2013/13970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Karaman 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 20.01.2011 gün ve 2010/567 Esas, 2011/53 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde TCK.nın 105/1-2. maddesi gereğince verilen 140 gün adli para cezasında, aynı Kanunun 62. maddesiyle indirildiğinde sonuç adli para cezasının 116 gün yerine, 117 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan TCK.nın 62. maddesinin uygulanması sonucu "117 gün adli para cezası ve 117 gün adli para cezasının TCK.nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL üzerinden paraya çevrilmek suretiyle sanığın 2340 TL adli para cezası ile cezalandırılması" ibaresi hüküm fıkrasından çıkartılıp, yerine "116 gün adli para cezası ve 116 gün adli para cezasının TCK.nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL üzerinden paraya çevrilmek suretiyle sanığın 2320 TL adli para cezası ile cezalandırılması" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1203, Karar No: 2017/18566, Tarih: 13.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/1203 E.  ,  2017/18566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz sulu arazi niteliğinde olduğundan kapitalizasyon faizinin %4 oranında uygulanması gerekirken bu oranın %5 kabulü suretiyle eksik bedel tespiti,

2-Harca ilişkin hüküm kurulmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17645, Karar No: 2022/247, Tarih: 11.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/17645 E.  ,  2022/247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.05.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıkların, kentsel dönüşüm sebebiyle yıkılması gereken evin, istiflenmiş çatı tahtalarını evin yanından çalmaları şeklindeki eylemlerinin, öncelikle tahtaların koyulduğu yerin evin eklentisi olup olmadığı, ayrıca kentsel dönüşüm nedeniyle sökülen çatı tahtalarının evin yanına bırakılması o dönemde o yörede herkes tarafından yapılan uygulama olup olmamasının araştırılarak, yapılacak araştırma sonucuna göre, tahtaların çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde bulunduğunun tespiti halinde, sanıklar hakkında TCK’nın 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması, eklenti dahilinde değil ise âdet gereği açıkta bulunan eşyalardan olduğunun tespiti halinde,sanıklar hakkında TCK’nın 142/1-e. maddesi ile uygulama yapılması, binanın eklentisi dahilinde olmadığı, âdet gereği açıkta bulunan eşyalardan olmadığı, çalınan yerin açık alan olması halinde ise TCK'nun 141/1. maddesine uyacağı gözetilmeden, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2-Müşteki, tanık beyanlarına göre suçun saat 18:00’da işlendiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde gece vaktinin saat 17:38'de başladığının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

3-Sanıklar tarafından çalınan müştekiye ait hurda tahtaların suç tarihindeki değerine ilişkin dosya kapsamında bir tespitin bulunmadığının anlaşılması karşısında; suça konu tahtaların değerinin müştekiden sorularak ya da bilirkişi marifetiyle tespit edilerek sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 11.01.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11311, Karar No: 2008/11153, Tarih: 19.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/11311 E.  ,  2008/11153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ASKİ Gen.Mdl.vek.Av.... Ağca ile davalı ... vek.Av.... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.04.2008 gün ve 424-107 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü davalı vekiline 19.08.2008 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi HUMK.nun 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 15.09.2008 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da bu yolda bir karar verilebileceğinden süresinden sonra yapılan temyiz istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın iadesine, 19.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4624, Karar No: 2022/9139, Tarih: 15.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4624 E.  ,  2022/9139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde, 01.07.1996 ile 12.06.2006 tarih aralığında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiş olup; davacı ile davalılardan Kurum ve ... Konf. Tek. San. Tic. A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 21. Hukuk Dairesince, “….. davacı tarafından gösterilen tanıklar 2005-2006 yıllarında geçici olarak ara verdiklerini belirttikleri dolayısıyla 2005'ten sonrasına yönelik talebin reddine karar verilmesi yerinde ise de, öncesine yönelik talebin kesintisiz olup olmadığı net bir şekilde belirlenmeden sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Yapılacak ...; dosyadaki dönem bordrolarından uyuşmazlık konusu dönemi kapsayacak biçimde bordro tanıklarını resen tespit edip dinlemek, gerekirse Kurum, vergi idaresi, belediye ve emniyet müdürlüğü gibi kamu kurumları aracılağıyla tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlarının beyanlarına başvurmak ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir…..” şeklinde, bozulmuş olup; uyulan bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabul kısmen reddine dair hüküm tesis edilmiştir.

Hükmün, davalılardan...Konfeksiyon Tekstil San. ve Tic. A.Ş. ve Kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 01/07/1996-12/06/2006 tarihleri arası davalı işverenler nezdinde geçen ve Kuruma eksik bildirilen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararları üzerine, yazılı şekilde istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme sonucu varılmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2022/10720, Karar No: 2023/1786, Tarih: 13.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10720 E.  ,  2023/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/310 E., 2022/1779 K.

DAVACI-DAVALI : ... vekili Av. ...

DAVALI-DAVACI : ... vekilleri Av. ... vd.

DAVA TARİHİ : 02.01.2019

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/2 E., 2020/251 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ziynet alacağı davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların davalı erkeğin annesi ile beraber yaşadıklarını, davalı erkeğin annesinin sürekli müvekkiline hakaret ettiğini ve evden kovduğunu, davalı erkeğin de annesinin müdahalesine sessiz kaldığını, şiddet uyguladığını, psikolojik baskı yaptığını, 26.12.2018 tarihinde davalı erkeğin müvekkiline şiddet uygulayıp evden kovduğunu, telefonunu aldığını, bu olay nedeni ile müvekkilinin ailesinin evine gittiğini, davalı erkeğin müvekkilinin ailesinin evine gelip kardeşini darp ettiğini, davacı kadın ve ailesini tehdit ettiğini, çocuğu alıp geri vermediğini, evin kilidini değiştirdiğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı anneye verilmesine, ortak çocuk için 500,00 TL iştirak nafakasının, davacı kadın için aylık 250,00 TL yardım nafakasının, 30.000,00 TL manevî tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, ziynet eşyalarının aynen olmadığı takdirde bedelinin ve çeyiz eşyalarının davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek vekili süresinde verdiği cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında 26.12.2018 tarihine kadar sorun olmadığını, 26.12.2018 tarihinde müvekkilinin davacı kadını şahsi temizliği hususunda uyarması üzerine tarafların tartıştıklarını ancak bahsedildiği gibi şiddet olaylarının olmadığını, davacı kadının ertesi gün eve gelip eşyalarını toplayıp evi terk ettiğini, davacı kadının çocuğa da gerekli özeni göstermediğini, çocuğun bakımını yapmadığını, davacı kadının şahsi temizliğinin yanı sıra evin temizliği ile de ilgilenmediğini, ortada bir sebep yokken evi terk ettiğini iddia ederek asıl davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davalı karşı davacı erkeğe verilmesine, çocuk için 750,00 TL tedbir-iştirak nafakasının, 20.000,00 TL manevî tazminatın davacı karşı davalı kadından alınarak davalı karşı davacı erkeğe verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı karşı davalı kadının yaşam alanının temizliği ile kişisel temizliğine ve ortak çocuğun temizliğine yeterince dikkat etmediği ve özen göstermediği, davalı karşı davacı erkeğin ayrılıkla sonuçlanan 26.12.2018 tarihli olayda eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşinin evden ayrıldığı 27.12.2018 günü eşinin babasının evine giderek ortak çocuğu istediği ancak eşini istemediğini söylediği, eşi ve ailesini tehdit ettiği, eşinin erkek kardeşine saldırmaya çalıştığı, boşanmaya sebep olan bu olaylarda davacı karşı davalı kadının hafif, davalı karşı davacı erkeğin ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile her iki davanın kabulü ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile tarafların boşanmalarına, alınan sosyal inceleme raporları, annenin çocuğa karşı olumsuz tutum ve davranışta bulunduğuna dair delil bulunmadığı, çocuğun yaşı itibari ile anneye bağımlı olup anne bakım ve ilgisine muhtaç olduğu gerekçesi ile ortak çocuğun velâyetinin davacı karşı davalı anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocuğun bakım ve giderlerine babanın katılmakla yükümlü olduğu gerekçesi ile çocuk yararına dava tarihinden karar tarihine kadar 300,00 TL olarak hükmedilen tedbir nafakasının karar tarihi itibari ile 400,00 TL`ye çıkarılmasına, karar kesinleştikten sonra iştirak nafakası olarak devamı ile davalı karşı davacıdan alınarak davacı karşı davalı kadına verilmesine, davacı karşı davalı kadının da çalışması nedeni ile tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, kusur durumu ve boşanmaya sebep olan olayların davacı karşı davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması nedeni ile 20.000,00 TL manevî tazminatın davalı karşı davacı erkekten alınarak davacı karşı davalı kadına verilmesine, davalı karşı davacı erkeğin manevî tazminat talebinin reddine, ziynet alacağı davasının kısmen kabulüne, çeyiz eşyası alacağı davasının da açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı karşı davacı erkek vekili, mahkemece belirlenen kusur belirlemesinin ve davacı karşı davalı kadın yararına manevî tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu, davacı karşı davalı kadının temizliğine dikkat etmediği ispat edilmişken çocuğun velâyetinin kadına verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, kişisel ilişkinin daha geniş kapsamlı düzenlenmesi gerektiğini, nafaka miktarının çok yüksek olduğunu, kadının davasını ispat edemediğini, ziynet eşyalarının kabulünün hatalı olduğunu belirterek kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, kişisel ilişki, aleyhine hükmedilen manevî tazminat, nafakalar, ziynet alacağı davasının kabulü yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç