muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12882, Karar No: 2024/14862, Tarih: 19.11.2024

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı Kanun'un 2 ve 5 inci maddeleri, Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 4, 11, 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Eşitlik ilkesi en temel anlamda, 2709 sayılı T.C. Anayasası'nın "Kanun önünde eşitlik" kenar başlıklı 10 uncu ve “Ücrette Adalet Sağlanması” kenar başlıklı 55 inci maddelerinde ifade edilmiştir. Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Antlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır. İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde de doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

3. Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup iş hukuku bakımından bu ilke, işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Böylece işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tâbi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşullarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

4. 4857 sayılı Kanun sistematiğinde eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın "Eşit davranma ilkesi" başlığını taşıyan 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. İşverence, nesnel nedenlerin varlığı hâlinde işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi eşit işlem borcuna aykırılık oluşturmaz.

4. 4857 sayılı Kanun sistematiğinde eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın "Eşit davranma ilkesi" başlığını taşıyan 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. İşverence, nesnel nedenlerin varlığı hâlinde işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi eşit işlem borcuna aykırılık oluşturmaz.

5. Mutlak ayrım yasakları olarak nitelenebilecek hâller 5 inci maddenin ilk fıkrasında sayılmıştır. İlgili hükümde dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı öngörülmektedir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Fıkrada sayılan hâller sınırlı olmayıp bu hâllere benzer nedenlerle de işveren ayrım yasağını ihlal edemez. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi, siyasi sebepler ve dünya görüşü gibi sebepler benzeri sebepler kapsamında değerlendirilebilir.

6. Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmi süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği adı geçen hükümde açıklanmıştır.

7. Maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverence ücret ödeme borcunun ifası sırasında cinsiyet sebebiyle ayrım yapılamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, prim vb. ödemleri de kapsadığı açıktır.

8. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı Kanun'un 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir tazminattan başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme hükümleri geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

8. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı Kanun'un 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir tazminattan başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme hükümleri geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

9. Yerleşik hâle gelen içtihatlar uyarınca 4857 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinde düzenlenen ayrımcılık tazminatı koşullarının oluşması için öncelikle işverence yapılan farklı muamelenin ırk, dil, siyasi düşünce, inanç gibi sebeplere dayalı olması gerekmekte olup ilgili maddenin dar yorumlanması gerekir (Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 12.11.2018 tarihli ve 2015/26907 Esas, 2018/20333 Karar; 24.03.2020 tarihli ve 2019/8029 Esas, 2020/4421 Karar; 14.01.2021 tarihli ve 2018/7135 Esas, 2021/920 Karar sayılı ilâmları; Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 03.07.2019 tarih 2017/23268 Esas ve 2019/14998 Karar sayılı ilâmı). Bu sebeple işverenin mutlak ayrım yasakları dışında eşit davranma borcuna aykırı davranışında, borca aykırılık sebebiyle mahrum kalınan haklar talep edilebilir ise de sadece mutlak ayrım yasaklarının ihlali hâlinde ayrıca ayrımcılık tazminatına hükmedilebilir.

10. Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde somut uyuşmazlık değerlendirildiğinde; Mahkemece, taraflar arasında muvazaa olgusunun kesinleştiği böylece davacının asıl iş kapsamında çalıştığının kabulü gerektiği, dinlenen tanık anlatımlarına göre de aile günü denilen pikniğe alt işveren işçileri ile ailelerinin katılamadığı, yılbaşı yemeğine alt işveren işçilerinin çağırılmadığı, işyerinde üretimi yapılan ve çalışan işçilere dağıtılan sigaraların türü ve miktarının asıl işveren işçileri ile alt işveren işçilerinde farklılık gösterdiği, böylece davalı tarafça aynı işte çalışan kendi işçilerine ücret ve sosyal haklar yönünden daha olumlu ve yüksek miktarlar ödenmesine rağmen muvazaalı olarak çalıştırılan alt işveren işçilerine ödenmediğinin ispat edildiği gerekçesiyle davacının ayrımcılık tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizin yerleşik uygulamasına göre ayrımcılık tazminatına hükmedilebilmesi için 4857 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinde belirtilen mutlak ayrımcılık nedenlerinden (örneğin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce v.b.) birinin gerçekleşmesi gerekir. Bir diğer ifade ile, işverenin 4857 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinde öngörülen eşit işlem borcuna aykırılık teşkil eden her davranışı ayrımcılık tazminatına haz kazandırmaz. Somut olayda davacı tarafça mutlak ayrımcılık nedenlerinden birinin varlığı ileri sürülmediği gibi dosya kapsamında bu yönde bir delil de bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle ayrımcılık tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12261, Karar No: 2010/4486, Tarih: 26.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12261 E.  ,  2010/4486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.04.2008 tarih ve 2003/763-2008/78 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, Türkiye’deki telif hakları dava dışı IDG Yayıncılık AŞ’ne ait olan kitabın müvekkillerince çevirisini yapıldığını ve “Acemiler için internet” ismiyle 1997 yılında yayımlandığını, davalıların ise müvekillerinden izin almaksızın kendilerince yapılan tercüme aynen kullanılarak 1999 yılında “Amatörler için internet” ismiyle yayınlayarak işleme eser üzerindeki müvekkillerini haklarını ihlal ettiklerini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı olarak FSEK 68. maddesi uyarınca 16.200,00 TL telif ücreti tazminatı ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan yayıncı şirket vekili, davanın bir yıllık zamanaşımı süresinde açılmadığını, kitabın tercümesini diğer davalı yaptığı için müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini ve tazminat taleplerinin fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davanın uzamış zamanaşımı süresine tabi olması nedeniyle zamanaşımı definin yerinde olmadığı, yabancı dilde hazırlanan kitabın tercümesini yapan davacıların işleme eser üzerinde mali haklarının bulunduğu ve davacıların tercümesinin izinsiz olarak davalılarca kullanıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6.458,40 TL maddi tazminat ile 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve FSEK’nun madde hükmü uyarınca taraflar arasında farazi sözleşme ilişkisi bulunması nedeniyle davanın 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunmasına, işleme eser sahibi davacıların yabancı firmadan yayın haklarını devir almadan da bu davayı açmalarının mümkün bulunmasına göre, davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılardan Dünya Yayıncılık A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 525,92 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı şirketten alınmasına, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8893, Karar No: 2014/12008, Tarih: 24.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/8893 E.  ,  2014/12008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/848-2014/53

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Bursa 8. İcra Müdürlüğü'nün 2009/9443 Esas sayılı dosya aslı ile Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2012/922 E., 2013/242 K. sayılı dosya aslının,

2-Bursa 12. İcra Müdürlüğü'nün 2013/3454 Esas sayılı dosyasında borçlu E.. U.. adına çıkartılan icra emri tebligat parçası aslının; taraflarla olan ilgisi belirlendikten sonra birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16482, Karar No: 2025/2547, Tarih: 27.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/16482 E.  ,  2025/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/185 E., 2014/276 K.

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde;sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın İngiltere de yayınlanan bir dergide taşınmaz satışı ilanı vermesi üzerine İngiliz vatandaşı olan katılanın Türkiye ye gelerek sanık ile görüştüğü ve taşınmazı beğenmesi üzerine aralarında akdedilen 16.11.2005 tarihli adi satış sözleşmesi neticesi katılana yabancılara satış hususunda izin alınması gerektiğinden bu villanın tapusunu veremediği, katılanın sanığa müteaddid defalarda toplamda 65,000 ingiliz poundu ödediği, inşaatın eksiklikleri tamamlandığında villanın katılana 2006 yılı Eylül ayında teslim edildiği, katılanın villanın tapusunu talep etmesi üzerine sanık ile katılanın Manavgat 6. Noterliğinin 18.09.2008 tarihli 08731 yevmiye numaralı Kooperatif Hisse Devir Sözleşmesi ile hak ve hisse devir işlemi yapıldığı somut olayda, Noterlik bir kamu hizmeti olmasına rağmen, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen kamu kurumu niteliğinde olmadığı, somut olayda sanığın eyleminin uzlaştırma kapsamında kalan ve 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçuna temas ettiği belirlenerek ve suç tarihinin suça konu kooperatif hisse devir sözleşmesinin düzenlendiği tarih olan 18.09.2008 tarihi olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "dolandırıcılık" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 18.09.2008 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

27.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6219, Karar No: 2014/9706, Tarih: 22.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/6219 E.  ,  2014/9706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/350-2013/455

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kredi kartı üyelik sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarını tahsil için giriştikleri icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davalının ikametgahının bulunduğu İzmir Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğunu, müvekkilinin 2003 yıllında 400 milyona kefil olduğunu, 11.04.2007 tarihindeki limit artırım miktarı 15.000,00 TL'nin banka tarafından yazıldığını, müvekkilinin bankaya böyle bir borcu bulunmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davalının kefil olduğu, kredinin tüketici kredisi olması ve davacı bankanın tüketici kredisinin ödenmemesi durumunda öncelikle asıl borçluya başvurması yani ona karşı icra takibi başlatması ve bu takibin semeresiz kalması durumunda kefil olan davalıya başvurması mümkün iken, asıl borçlu ile birlikte aynı icra dosyasında kefil olan davalıya da başvurmasının 4077 Sayılı Yasanın 10. maddesinin emredici hükmüne aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yapmış olduğu icra takibinde borcun sebebini “kredi kartı üyelik sözleşmesi, bankacılık hizmetleri sözleşmesi... vs.” olarak belirtmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, 2003 yılı içinde borca kefil olduğunu, daha sonra banka tarafından 11.04.2007 tarihinde limit artırımı yazılıp işleme konulduğunu, limit artırımı ile ilgili kısımların müvekkilince doldurulmadığını, bu yönden yazı ve imza araştırması yapılarak Adli Tıp'dan rapor alınması gerektiğini belirtmiştir.

26.01.2012 tarihli hesap bilirkişi raporunda davalının kabulünde olan kefalet limitine, ilişkin kısım ile ayrıca davalının kabul etmediği limit artırımına ilişkin kısımdan takip tarihi itibarıyla ödenmeyen borç miktarları hesaplanarak gösterilmiştir.

Bu durumda mahkemece davalının cevabındaki kabulünde olan kısım üzerinde durulup varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4393, Karar No: 2023/5920, Tarih: 07.11.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/4393 E.  ,  2023/5920 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1360 E., 2022/174 K.

...

...

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/38 E., 2021/112 K.

BİRLEŞEN DAVA DOSYASI :

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/53 E., 2021/29 K.

...

BİRLEŞEN DAVA DOSYASI :

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/62 E., 2021/94 K.

...

...

BİRLEŞEN DAVA DOSYASI

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/65 E., 2020/82 K.

...

...

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı ... vekili ve davacı / davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurularınn ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. ... ili Merkez ilçesi ... (...) Köyü çalışma alanında 3402 ... Kadastro Kanunu'nun (3402 ... Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca 2019 yılında yapılan uygulama kadastrosu sırasında, tapuda ... adına kayıtlı bulunan eski 109 ada 3 parsel ... 3.498,58 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 6390 ada 3 parsel numarasıyla 2.352,31 metrekare yüzölçümlü olarak; tapuda ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 109 ada 4 parsel ... 5.753,85 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 6390 ada 8 parsel numarasıyla ve 7.646,07 metrekare yüzölçümlü olarak ve tapuda ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 109 ada 13 parsel ... 5.537,44 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 6390 ada 4 parsel numarasıyla ve 6.746,20 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

2. Davacı ... dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait ... ili Merkez ilçesi ... (...) Köyü... ada 3 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ve eksikliğin davalılara ait... ada 4 parsel ... taşınmazdan kaynaklandığını ileri sürerek, hatanın düzeltilmesini istemiştir.

3. İtirazı kadastro komisyonu tarafından red edilen birleşen dosya davacısı ve davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında davalı ...' a ait olan ... ili Merkez ilçesi ... (...) Köyü... ada 3 parsel ... taşınmazın yüzölçümündeki artışın, taşınmazın kuzeyinde bulunan tescil harici dereden kazanıldığını öne sürerek, hukuka aykırı miktar fazlası tescilin iptali ile Hazine adına tesciline, sınırlandırma, güncelleme, yüzölçümü hatalarının giderilmesine ve düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

4. Birleşen dosya davacısı Hazine vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında dava ... ve müştereklerine ait olan ... ili Merkez ilçesi ... (...) Köyü... ada 8 parsel ... taşınmazın yüzölçümündeki artışın, taşınmazın kuzeyinde bulunan tescil harici dereden kazanıldığını öne sürerek hukuka aykırı miktar fazlası tescilin iptali ile Hazine adına tesciline, sınırlandırma, güncelleme, yüzölçümü hatalarının giderilmesine ve düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

5. Birleşen dosya davacısı Hazine vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında davalı ... ve müştereklerine ait olan ... ili Merkez ilçesi ... (...) Köyü... ada 4 parsel ... taşınmazın yüzölçümündeki artışın, taşınmazın kuzeyinde bulunan tescil harici dereden kazanıldığını öne sürerek hukuka aykırı miktar fazlası tescilin iptali ile Hazine adına tesciline, sınırlandırma, güncelleme, yüzölçümü hatalarının giderilmesine ve düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiş; yargılama sırasında davacı ... tarafından açılan davaların, aralarında irtibat bulunduğu gerekçesiyle eldeki dava ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

II. CEVAP

1. Birleşen dosya davalısı ... cevabında; kendisinin hatasının bulunmadığını savunmuştur.

2. Birleşen dosya davalısı ... cevap dilekçesinde; taşınmazın yüzölçümünün azalmasıyla kendisinin ilgisini bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, 6390 ada 3 ve 8 parselin kuzey yönünde bulunan dere ile olan sınırının paftasına göre yönetmeliğe uygun geçerli alındığı, taşınmazların doğal engeller yüzünden dereye doğru genişlemesinin mümkün olmadığı, 6390 ada 3, 4 ve 8 parsellerin tesis kadastrosu sırasında nokta konum doğruluğu dışında ölçü hatasının bulunduğu, bu hatanın da tesis kadastro kadastro paftası, tesise ait hava fotoğrafları ve bilirkişi beyanlarına göre doğru şekilde giderilerek uygulama kadastrosunun yönetmelik hükümlerine uygun yapıldığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı reddine, 6380 ada 8 ve... ada 4 parsellerin, uygulama kadastro tespiti gibi, 6390 ada 3 parselin ise uygulama kadastrosu komisyon tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davacı ... vekili ve davacı - birleşen dosya davalısı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı ... vekili istinaf dilekçesinde; birleşen dava dosyaları yönünden yönünden, İlk Derece Mahkemesince yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olmadığı gibi, uygulama kadastrosunun da yönetmelik hükümlerine uygun yapılmadığını ve ziraat bilirkişinden taşınmazın niteliği hakkında ek rapor alınmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.