muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/46443, Karar No: 2018/4731, Tarih: 22.02.2018

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21285, Karar No: 2015/25393, Tarih: 15.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/21285 E.  ,  2015/25393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere, bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin 1995 yılından 2010 yılı Ekim ayına kadar davalı ...'de temizlik işçisi olarak çalıştığını, çalışmasının son 5 yılının ilk 3 yılında 08.00-17.00 saatleri arasında, cumartesi günleri ise 08.00-13.00 saatleri arasında çalıştığını, Mayıs ayında ....'ün...'ya gelişi etkinlikleri nedeni ile 1 ay süre ile ilk 2 hafta cumartesi ve pazar günleri 08.00-17.00 saatleri arasında; son 2 hafta ise 08.00-19.00 arasında çalıştığını, son iki yılda ise 20.00-05.00 saatleri arasında çalıştığını, bu dönemde 3 aylık süre ile hem gece hem gündüz vardiyasında sabah saat 05.00'da biten gece vardiyasından sonra 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai, gece çalışma ve hafta tatili çalışma ücretlerinin ödenmediğini, dini bayramlarda arife günü sabaha kadar çalıştığını ve karşılığında bir gün izin kullandığını, dini bayram çalışma ücretlerinin ödenmediğini, milli bayramlarda aynı şekilde çalıştığını, milli bayram çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek; fazla çalışma, gece çalışma, hafta tatili, dini bayram ve milli bayram çalışma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, temizlik işlerinde nöbetçi çizelgesi tutulduğunu, davacının bunun dışında çalışmasının olduğuna dair iddiaları kabul etmediklerini, gündüz vardiyası çalışma saatleri 08.00-16.00 arasında olduğunu, kutlama programının 1 hafta sürmesi nedeni ile davacının bu yöndeki iddialarının gerçek dışı olduğunu, zamanaşımı savunmasında bulunduklarını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, temizlik işlerinde nöbetçi çizelgesi tutulduğunu, davacının bunun dışında çalışmasının olduğuna dair iddiaları kabul etmediklerini, gündüz vardiyası çalışma saatleri 08.00-16.00 arasında olduğunu, kutlama programının 1 hafta sürmesi nedeni ile davacının bu yöndeki iddialarının gerçek dışı olduğunu, zamanaşımı savunmasında bulunduklarını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, “... yapılıp bitirilen açık yargılama sonucunda tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde; Davacının 08.11.1999 tarihinde davalı ... Belediyesi'nde çalışmaya başladığı, 03.11.2011 tarihinde bu işyerindeki çalışmasının sona erdiği, mahkememizce de benimsenen bilirkişi .....'in düzenlemiş olduğu 20/05/2014 tarihli raporda, davacının alacak hesabının davalı belediyece ibraz edilen imza cetvelleri ve tanık beyanlarına göre yapılmış olduğu, yapılan hesaplamalar sonucu düzenlenen raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşıldığından rapora itibar edilmiş, Yargıtay içtihatları da dikkate alınarak, rapor düzenlenirken tanık beyanlarına da itibar edilmiş olması ve davacının tatil günleri de dahil sürekli fazla mesaiyi gerektirir şekilde çalışmasının insan yapısına ve hayatın olağan akışına aykırı olması, işçinin sosyal ve alevi yaşam gereği günlük ve saatlik izin kullanmış olması, hastalık, istirahat vb. nedenlerle çalışamayacağı günler de olabileceği, nedeniyle hesaplanan alacak miktarlarından hakkaniyet indirimi yapılmış ve davacının brüt 9.958,23 TL fazla mesai ücreti alacağı, 5.559,15 TL ulusal bayram çalışma ücreti alacağı, 6.211,90 TL gece çalışma ücreti alacağı olduğu, hafta tatili ücreti alacağı olmadığı” gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece iki ayrı bilirkişiden rapor alınmıştır. İlk bilirkişi çalışma çizelgelerini ve aynı zaman tanık anlatımlarını, Atatürk'ü Anma ve ... Turizm Festivali kapsamında yapılan yazışmaları, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalışmaya ilişkin belediye yazışmalarını dikkate alarak hesaplama yapmıştır. İkinci bilirkişi raporu ise dosya içinde çizelgelerin bulunmadığı gerekçesi ile tanık anlatımlarına göre üstelik dava dilekçesinde belirtilmeyen Salı Pazarı çalışmaları da dikkate alınarak hazırlanmıştır. Hükme esas alınan ... tarafından hazırlanan rapor bu hali ile tamamen tanık anlatımları ekseninde hazırlandığından mahkemece çizelgelerin de dikkate alındığına ilişkin kabulü yerinde değildir. Dosya içinde çizelgelerin bulunmadığı görülmektedir. Davacının da isminin yeraldığı çizelgeler aynı gün temyiz incelemesi yapılan Dairenin 2014/21284 esas sırasında kayıtlı ... isimli işçinin dava dosyası içinde bulunmaktadır. Bu itibarla bu çizelgeler dosya içine alınarak bu çizelgelere göre emsaller de dikkate alınarak fazla mesai, milli bayram ve genel tatil ücreti ile gece çalışma ücreti hesaplanmalı ve davalı yararına oluşan kazanılmış haklar ihlal edilmeden alacaklar hüküm altına alınmalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2677, Karar No: 2012/7509, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2677 E.  ,  2012/7509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nün yapılan yargılaması sonunda; davanın CMK.nın 223/7. maddesi uyarınca reddine dair Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2006 gün ve 2001/244 Esas, 2006/231 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.1995 tarihli Kararı ile mahkûmiyetine karar verilen ...ve Yıldız oğlu, 1978 doğumlu ...'nün babası ...'nün Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesine verdiği 06.07.1999 tarihli dilekçesinde, oğlunun haksız yere cezaevine konulduğunu, esas suçlunun ... oğlu ... olduğunu bu şahıs hakkında Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunduğunu belirtmesi, aynı mahkemede naip hakim tarafından alınan 17.09.1999 tarihli ifadesinde de gerçek suçlunun mağdur ... ile birlikte yaşayan ... oğlu.... olduğunu, annesinin adının ... olup 8-10 yıl kadar önce öldüğünü beyan etmesi, ...'nün 12.09.2000 tarihli dilekçesinde, olayda kendi oğlu olan ... oğlu ...'nün suçlu olduğunu, ...oğlu ...'nün olayla hiçbir ilgisi olmadığını belirtmesi, ...ve Yıldız oğlu 1978 doğumlu ...'nün Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinde naip hakim tarafından alınan 21.10.1999 tarihli beyanında, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.1995 tarihli ilamında kendisinin kimlik bilgilerinin yer aldığını, ancak mağdure... ile hiç bir araya gelmediğini, mağdurenin ... ve .... oğlu ... ile karı koca hayatı yaşadığını, kendisinin daha önce Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesine gelerek duruşmada bulunmadığını, 21.04.1995 ve 04.07.1995 tarihli celselere katılmadığını ... oğlu ...'nün kendisinin kimlik bilgilerini bildirmiş olduğunu, bu celselerdeki ifadeler ile de bir ilgisinin olmadığını ifade ederek kendisine ait fotoğrafları mahkemeye ibraz etmesi; sanık ... ve ... oğlu ...'nün Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinde alınan 19.01.2004 tarihli celsedeki savunmasında, babasının adının ... olduğunu ancak nüfusta ...olarak gözüktüğünü, annesinin adının ... olup nüfusta Yıldız olarak kayıtlı olduğunu, doğum tarihinin 1978 olduğunu, kendisinin nüfus cüzdanı

olmadığını, mağdure... ile 8 sene kadar önce gayri resmî olarak evlendiklerini, üç çocukları olduğunu, askerliği sırasında... ile olan evliliği nedeniyle tutuklandığını, kendisinin tanıdığı başka ... olmadığını ifade etmesi karşısında; mağdure... Gezen(...), müşteki İbrahim Gezen, ... ..., ...... ve ...oğlu ...'nün adresleri yeniden araştırılıp tespit edilip tanık olarak dinlenerek, ...oğlu ... tarafından dosyaya ibraz edilen ve bu kişiye ait olan fotoğraflar kendilerine gösterilerek, gerekirse sanık ile yüzleştirilerek ve Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 1995/48 Esas, 1995/358 Karar sayılı dosyasının hazırlık soruşturması sırasında düzenlenen 07.02.1995 tarihli olay ve yakalama tutanağında bulunan ... oğlu ...'nün parmak izi ile ...oğlu ...'nün parmak izinin karşılaştırması yaptırılarak sonucuna göre, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2001 gün ve 2001/84 Esas, 2001/65 sayılı Kararı ile beraatine karar verilen sanık ile dosyamızda yargılanan sanığın aynı kişiler olup olmadığı tespit edilip sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3164, Karar No: 2015/4246, Tarih: 17.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3164 E.  ,  2015/4246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, katılanlara ve şikayetçi ...'ya yönelik dolandırıcılık eyleminden dolayı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk ...'le fikir ve eylem birliği içerisinde katılanları ve şikayetçiyi bir otelde işe yerleştireceklerini beyan ederek farklı miktarlarda para aldıkları ve işe sokmadıkları gibi aldıkları paraları da vermeyerek dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia olunduğu olayda;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında katılanlar ...,..., ... ve şikayetçi ...'ya yönelik, sanık ... hakkında katılan ... ve şikayetçi ...'ya yönelik dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Oluşa, kısmi ikrar içeren sanıkların savunmalarına, katılanların ve şikayetçilerin aşamalardaki beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; katılanlara ve şikayetçiye yönelik eylemi nedeniyle dolandırıcılık suçundan hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk ...'le birlikte katılanlardan ve şikayetçiden kendilerini bir otelde işe yerleştireceklerinden bahisle hileli ve aldatıcı hareketlerle farklı miktarlarda para alan sanıkların eylemlerinin, dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

a-TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında aynı maddenin birinci fıkrasında gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,

b-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılması ve hüküm fıkralarından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''50 gün'', “41 gün” ve ''820 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla ''5 gün'', “4 gün” ve '' 80 TL'' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ...'in, katılan ... ile katılan ...'ye yönelik dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

a-Katılanların kolluktaki ve mahkemedeki beyanlarında, sanık hakkında açık bir şikayetlerinin olmadığı, sanığın ismini beyan etmedikleri ve sanığa eylem atfetmediklerinin anlaşılması karşısında, katılanlara sanığın kendilerine yönelik eylemlerinin neler olduğu sorulup ve sanığın, katılan ... ile katılan ...'ye yönelik hileli ve aldatıcı hareketlerinin ne olduğu tespit edilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

b-TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı maddenin birinci fıkrasında gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

c-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair hususları incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/197, Karar No: 2014/2061, Tarih: 07.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/197 E.  ,  2014/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.12.2011 gün ve 2011/369-2011/227 sayılı kararı onayan Daire’nin 16.09.2013 gün ve 2012/17484-2013/15781 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden ...'in, diğer müvekkili şirkete ait hisselerinden 3.500 TL'sini 11.05.2004 tarihinde davalıdan devraldığını, sözleşmede davalının devir tarihine kadar olan vergi harç ve benzerinden sorumlu olduğunu kabul ettiğini, devir sonrasında müvekkili şirketin devirden önceye dayalı vergi borcunun çıktığını ve bunun ödendiğini, davalının ödenen miktardan hissesi oranında sorumlu bulunduğunu ileri sürerek 13.958 TL alacağın 10.08.2006 ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirketin kendi borcunu ödediğini ve davacı şirketin davaya dayanak yapılan sözleşmenin tarafı olmadığını, diğer davalı ...'in de ödemeyi yapan kişi olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin vergi borcunu yine davacı şirketin kendisinin ödediği, şirket ortağı davacının hissesini devreden eski ortak davalıdan rücuen talep edebileceği kendi ödediği bir kamu borcunun söz konusu olmadığı, kaldı ki davacı ortak tarafından ödeme yapılmış olsaydı dahi davalıya ortak olduğu dönemdeki kamu borcunu hissesi oranında rücu edebilmesinin ancak şirketten tahsil imkanının kalmadığının ispatlanmasına bağlı olacağı gerekçesiyle davacı ... yönünden davanın aktif husumet yokluğundan diğer davacı yönünden de esastan reddine dair verilen kararın davacılar vekillince temyizi üzerine karar dairemizce onanmıştır.

Davacılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 07.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.