muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/21484, Karar No: 2010/21408, Tarih: 23.12.2010

Taraflar arasındaki sözleşme 6570 Sayılı Yasanın 11. maddesi uyarınca, aktin feshedildiği kiralayana bildirilmediğinden kendiliğinden 1 yıl uzamıştır. Sözleşmenin özel şartlarında yer alan yukarıdaki hükümler yasanın bu hükmünü geçersiz hale getirmek ve tahliyeyi sağlamak amacıyla konulmuş cezai şartlar olup, kamu düzeni ve kiracıyı korumak amacıyla getirilen yasal düzenlemeye aykırı bu hükümler geçersizdir.

Bu nedenle sözleşmenin sona erdiğinin kabulü ile sözleşmedeki şart uyarınca yüksek kira ve cezai şarta hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de, dava konusu alacağın varlığının ve miktarının tespiti yargılamayı gerektirdiğinden inkar tazminatına hükmedilmesi doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5390, Karar No: 2012/5272, Tarih: 10.07.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/5390 E.  ,  2012/5272 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 07.12.1994 tarihli Gaziantep Merkez Alleben Göleti İnşaatı yapım işinde davalının hatalı poz uygulamasından kaynaklanan alacak ile ilgili olup, davalının davacı hakedişlerinden kestiği miktarın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yapılan imalâta hangi poz numarasının uygulanacağına ilişkin ihtilâf daha önce açılan davada halledilmiş olmakla davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici bu konuda açılan ilk davada fazla haklarını saklı tutarak talepte bulunmuş ve mahkemesince verilen karar hüküm altına alınan miktar gözetilerek o miktar için onanmıştır. İlk davada alınan bilirkişi raporuna dayanılarak verilen karar önceki davadaki miktar bakımından bağlayıcı olup saklı tutulan haklar bakımından alacağın miktarı hakkında yeniden inceleme yapılması gereklidir. HGK’nın 03.10.2007 tarih 2007/15-614 E.2007/696 K. sayılı kararı da bu yöndedir. Esasen yukarıda da açıklandığı gibi önceki karar ilk davanın miktarı esas alınarak onanmış, fazla haklar bakımından dava açıldığı takdirde bu miktarın yeniden denetleneceğine Yargıtay ilâmında değinilmiştir. Bu nedenle eldeki dava için yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak fazla kesintinin miktarı saptanıp oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davalı yararına BOZULMASINA, 10.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12, Karar No: 2012/497, Tarih: 07.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/12 E.  ,  2012/497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme suçuna yardım

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 39/1, 29/1, 62/1. Maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında Kasten İnsan Öldürmeye Yardım Etme suçundan kurulan ve re'sen temyize tabi olmayan hükme yönelik temyiz başvurusu bulunmadığı, katılanlar vekilinin 28.02.2011 tarihli dilekçesinin hükmün onanması istemini içerdiği anlaşılmakla, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 07.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3893, Karar No: 2022/8825, Tarih: 08.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3893 E.  ,  2022/8825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 05.07.2018 tarih ve 2016/488 E. - 2018/370 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalılar ... ve şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kısmen kabulüne-esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.11.2020 tarih ve 2018/2331 E. - 2020/1226 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... ve şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin de içinde bulunduğu Yimpaş Grubu ve yöneticileri tarafından Avrupa'da doksanlı yıllardan itibaren "yatırılan paraların istendiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranlarda faiz verileceği" garantisi ile para toplanıldığını, müvekkilinde de bu vaatle şirketin yöneticisi ... tarafından "... İştirak Taahhütnamesi" adlı belge karşılığında 25.000,00 DM tahsil edilerek karşılığında hisse senetlerinin teslim edildiğini, müvekkilinden tahsil edilen para karşılığında verilen belgelerde şirketin ticaret unvanının hiçbir şekilde yazılmadığını, müvekkiline verilen belgeler üzerinde şirketin ne ticari ikametgahının ne kaşesinin ne de şirket sorumlularının kim olduklarının belirtildiğini, bu durumun şirket sorumlularını gizlemek amacıyla yapıldığını, başta davalı ... olmak üzere Yimpaş Grubu şirketleri yöneticilerinin şirket defterlerini gereği gibi tutmadıkları ve izinsiz halka arz faaliyetinde bulundukları gerekçesiyle yargılanarak hapis ve para cezasına çarptırıldığını, yönetim kurulu üyeleri hakkında verilen cezaların kesinleştiğini, yönetim kurulu başkanı sıfatıyla davalı ...'ın müvekkilinin doğan zararından ayrıca sorumlu olduğunu, müvekkili tarafından davalı şirkete yapılan yatırım karşılığında müvekkiline hiçbir ödeme yapılmadığını, bu durumun şirketin ana sözleşmesinin 4/a maddesine de aykırı olduğunu, devrolunan şirket hisselerine yönetim kurulu tarafından ana sözleşmeye aykırı olarak onay verilmediğini, Yimpaş GMBH ve Yimpaş AG hisselerinin Türkiye'de kurulu Yimpaş Grubu hisse senetleri ile değiştirildiğini, davalı şirketin ticari defterlerindeki kayıtlarına göre tasarruf sahiplerine ellerinde bulunan Yimpaş GmbH ve Yimpaş AG hisseleri için para verildiğini, ancak gerçekte tasarruf sahiplerine para verilmediğini, Türkiye'de kurulu bulunan Yimpaş Grubu şirketlere ortak yapıldığını, davalı ... AŞ'nin toplantı nisabına uymaksızın ve mevcut sermeye ödemesi yapılmaksızın sermaye artırım kararları aldığını, davalı şirketin mal varlığının kasten azaltıldığını ileri sürerek davalı şirketçe ilgili belgeler ile SPK, TTK ve BankK ve diğer kanun hükümleri uyarınca hisse senedi yapılamayacağının tespitine, müvekkili ile davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine, TTK,SPK, BankK ve diğer mevzuata aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğüne, müvekkilinden tahsil edilen 12.782,29 Avro (25.000 DM) karşılığı 41.971,92 TL'nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla tahsil tarihinden itibaren işleyecek en yüksek avans faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının halen müvekkili Yimpaş Holding AŞ'nin ortaklar pay defterinde kayıtlı ortak olup, başlangıçta 75 adet hisseye sahipken bu hisselerden 10 adedini devretmiş olması sebebiyle halen her birinin nominal bedeli 1,00 TL olan 65 adet hissesinin bulunduğunu, mücerret kâr payının ödenmemiş olmasının ortağa şirketten ayrılma ve sermayeyi geri alma hakkını vermeyeceğini, müvekkili şirketin 21.04.1996 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısında alınan kararla şirket sermayesinin 500 milyar liradan 1 trilyon liraya çıkarılmasına, genel kurul tarafından verilen yetkiye istinaden yönetim kurulunun 06.05.1996 tarihli toplantısında alınan karar ile artan sermaye paylarından her birinin 333 DM ya da muadili başka bir döviz veya TL karşılığı satılmasına, bu satıştan dolayı sağlanacak sermaye payının hisse senetleri ihraç primleri hesabına kaydedilmesine karar verildiğini, dolayısıyla davacıdan haksız bir şekilde para alındığı, ortaklığının geçerli olmadığı haksız fiile maruz kaldıkları iddialarının yerinde olmadığını, davacının sahip olduğu hisseleri şirketin önceki ortağı olan şahıstan devralmak suretiyle devraldığını, hisse devir bedelinin devreden ile devralan arasında serbestçe belirlendiğini ve devreden kişiye ödendiğini, müvekkili şirketin sadece devir işlemine onay vererek bu hususu pay defterine kaydetmekle yükümlü olduğunu, davacının iddiasının aksine müvekkili şirketçe ortak olunurken istenildiği zaman paranın iade edileceğine ve yüksek faiz kazanılacağına dair hiç kimseye herhangi bir vaadde bulunulmadığını, davacının ortak olduğu tarihte yürürlükte bulunan TTK'nın 405/2. maddesi gereği anonim şirket ortağı olan davacının sermaye olarak şirkete verdikleri şeyi geri isteyemeyeceklerini, ancak tasfiye payına ilişkin haklarının saklı olduğunu, müvekkili şirketin de tasfiye halinde olmayıp ticari faaliyetine devam ettiğini, davacının iradesinin fesada uğratıldığı iddiasıyla açmış olduğu bu davada 1 yıllık hak düşürücü süre dolduğu gibi BK'nın 125. maddesinde öngörülen 5 yıllık zamanaşımının, hatta BK'nın 146. maddesindeki 10 yıllık genel zamanaşımı süresinin de da sona erdiğini, 6762 sayılı TTK'nın 416. Ve 417. maddelerine göre anonim şirket ortaklığı pay defterine kayıtla hüküm ifade ettiğini ve pay defterinde kayıtlı olan kişinin ortak sıfatını haiz olduğunun belirtildiğini, bu durumda davacının işbu davada ortaklık sözleşmesinin geçersizliğinin tespiti hususundaki taleplerinin de bir konusunun da bulunmadığını, müvekkili şirketin yönetim kurulu başkanı olan ...'ın davacı ile hiçbir ilişkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının davalı şirketten 25.000 DM yatırarak hisse senedi satın aldığını, kâr payı ödeneceği ve istenildiği zaman yatırılan paranın iade edileceği vaadi ile parayı yatırdığını ancak parasını alamadığından bahisle 25.000 DM (12.782,29 euro)'nin tahsilini talep ettiği, davalının ise davacının şirket ortağı olduğunu, TTK'nın 405. maddesine göre anonim şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, şirketin tasfiye halinde olmadığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu savunduğu, mahkemece yapılan yargılama neticesinde her ne kadar bilirkişi incelemesi yapılmış ise de ; davalıları aynı, konusu ve niteliği aynı olan benzer dosyalarda Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin onama ilamları birlikte değerlendirildiğinde; davacı ile davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığı, somut olayda para toplama amacının güdüldüğü, davalıların bu durumu bilip birlikte hareket ettikleri, davacının zararında davalı şirket ve şirket yöneticisinin de haksız fiil hükümleri uyarınca müştereken ve müteselsilen sorumluluklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacı ile davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, bu nedenle 12.782,29 Avro karşılığı olan 41.971,92 TL'nin dava tarihi olan 21/07/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekili ile davalılar Yimpaş Holding A.Ş vekili ile ... vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf sebeplerinin kısmen kabulüne, sair istinaf sebeplerinin reddine, Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) 05/07/2018 tarih 2016/488 Esas 2018/370 karar sayılı kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, davacının davalı şirket ortağı olmadığının tespitine, 12.782,29 Avro karşılığı olan 41.971,92 TL alacağın dava tarihi 24/06/2016 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine; davalılar Yimpaş Holding A.Ş vekili ile ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar Yimpaş Holding A.Ş vekili ile ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

(1) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti, hukuka aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğü ve davalılar tarafından tahsil edilen paranın istirdatı istemine ilişkindir.

Kararı davalılar Yimpaş Holding A.Ş vekili ile ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

(1) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti, hukuka aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğü ve davalılar tarafından tahsil edilen paranın istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 22/04/2022 tarihli ve 2021/7 Esas, 2022/2 Karar sayılı kararı ile, neticeten mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihinin esas alınması gerektiğine karar verilmiştir. İçtihadı Birleştirme Kararları konularıyla sınırlı, gerekçeleri ile açıklayıcı, aydınlatıcı, yol gösterici, sonuçlarıyla bağlayıcı soyut kararlardır. Bu itibarla, off shore alacakların tahsiline ilişkin davalar bakımından verilen işbu içtihadı birleştirme kararının gerekçesi, somut uyuşmazlık bakımından da açıklayıcı ve yol gösterici mahiyette olup, zamanaşımı hususunun bu bakış açısı ile değerlendirilmesi elzemdir.

Bir hakkın belli bir süre içinde ileri sürülememesi sebebiyle dava yoluyla elde  edilebilme imkanının kalmaması veya kanunda öngörülen sürenin geçmesi sonucu bir hakkın  kullanılmasının mümkün olmaması zamanaşımı kurumunu ifade etmektedir (Türk Hukuk  Kurumu: Türk Hukuk Lügatı C. I, Ankara 2021, s. 1244). Zamanaşımı, borçluya borcunu ödememe imkanını veren, ayrıca alacaklıyı alacağını zamanında istemeye teşvik eden bir kurumdur. Başka bir deyişle zamanaşımı kurumu, hukuki güvenlik ilkesinin bir sonucu olarak alacaklıyı, alacağını zamanında ileri sürmeye zorlamaktadır. Zira alacaklının alacağını  kanunda öngörülen süre içerisinde ileri sürmeyip hareketsiz kalması, alacağın tahsili için ciddi bir iradeye sahip olunmadığı hususunda borçluda bir güven uyandırır.

Zamanaşımı bir maddi hukuk kurumu olmadığından borcu sona erdiren değil; var olan  bir hakkın talep edilmesini engelleyen bir savunma aracıdır. Bu niteliği itibari ile de zamanaşımı alacağın varlığını değil, talep edilebilirliğini ortadan kaldırır. Başka bir deyişle kanunun öngördüğü zamanaşımı süresinin dolması, hakkın varlığını sona erdirmemekte fakat  dava yoluyla hakkın ileri sürülmesi durumunda borçlunun bir karşı hakka (defi hakkına)  dayanarak ileri sürülen hakkı sürekli olarak engellemesi söz konusu olmaktadır. Borçlu,  zamanaşımı defini ileri sürerek alacak hakkının zamanaşımına uğradığı için edimi ifa etmek  zorunda olmadığım ifade etmektedir. Bununla birlikte eğer davalı zamanaşımı defini ileri sürmezse; hakim bu durumu re’sen nazara alamayacak ve şartlar mevcutsa alacağa hükmedebilecektir. Ancak zamanaşımı defini ileri süren tarafın bu hakkını dürüstlük kuralına  aykırı olacak şekilde kullanmaması gerekir. Aksi halde hakkın kötüye kullanılması söz konusu olur. Başka bir deyişle borçlunun zamanaşımı defini ileri sürmesi dürüstlük kuralına aykırı olmadığı sürece hakkın kötüye kullanılması yasağı gündeme gelmez (Akyol, Şener: Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı, İstanbul 2006, s. 65).

Zamanaşımı süreleri genel olarak yalnızca alacak hakları için öngörülmüş olup bu haklarının zamanaşımı sürelerine tabi tutulmasının çeşitli nedenleri bulunmaktadır. Özellikle  uzun yıllar boyunca talep edilmemiş olan alacak hakkının ya elde edilmiş ya da ifa dışındaki bir nedenle sona ermiş olması; uzun yıllar boyu ifanın kanıtı olan belgeleri saklamasının borçludan beklenemeyecek olması; ifa talebiyle karşılaşan borçlunun borcunu ifa etmiş olsa  bile ifayı ispat etmesinin neredeyse olanaksız olması ve bu durumda borçlunun hukuken  korunmasının gerekmesi; hukuk düzeninin istikrar kazanmış durum ve ilişkilere dokunmak  istememesi; hukuki güvenlik ilkesi ve geçmişte kalan olaylardan dolayı uyuşmazlığın  sürdürülmesinde kamu yararı bulunmaması bu nedenler arasında yer almaktadır (Erdem,  Mehmet: Özel Hukukta Zamanaşımı, İstanbul 2010. s. 16.)

818 sayılı BK, l l.01.2011 tarihinde kabul edilen 6098 sayılı TBK’nın 647. maddesi  ile yürürlükten kaldırılmış; 6098 sayılı TBK ise 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5/1. maddesi; “Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan  hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri, eski kanım hükümlerine tabi olmaya devam  eder. Ancak, bu sürelerin henüz dolmamış kısmı, Türk Borçlar Kanununda öngörülen süreden uzun ise, yürürlüğünden haşlayarak Türk Borçlar Kanununda öngörülen sürenin geçmesiyle, hak düşürücü süre veya zamanaşımı süresi dolmuş olur” hükmünü haizdir. Buna göre, 818 sayılı BK hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.  Haksız fiilden doğan tazminat davasının tabi olduğu zamanaşımı süreleri ve  başlangıçları 818 sayılı BK’nın 60. maddesinde genel zamanaşımı hükümlerinden ayrı olarak  düzenlenmiştir. Zamanaşımı sürelerinin ve başlangıçlarının düzenlendiği 818 sayılı BK’nın  60. maddesinin ilk iki fıkrası;

“Zarar ve ziyan yahut manevi zarar namiyle nakdi bir meblağ tediyesine müteallik dava, mutazam olan tarafın zarara ve failine ıttıla tarihinden itibaren bir sene ve her halde zararı müstelzim fiilin vukuundan itibaren on sene mürurundan sonra istima olunmaz.

Şu kadar ki zarar ve ziyan davası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsi davaya da o müruru  zaman tatbik olunur. “şeklinde düzenleme içermektedir.

Görüldüğü üzere 818 sayılı BK’nın 60. maddesinde haksız fiillerle ilgili olarak üç farklı zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Bunlardan ilki zarar görenin zararı ve faili (sorumlu kişiyi) öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık zamanaşımı süresidir. Bir yıllık sürenin işlemeye başlaması açısından “öğrenme” ölçütü esas alınmış; bu ölçüt hem  zarar hem de fail açısından aranmıştır. Bu nedenle bir yıllık zamanaşımı süresi, bu iki  husustan hangisi daha sonra öğrenilmişse o hususun öğrenilme tarihinden itibaren işlemeye başlar. Başka bir deyişle bu iki hususun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup sadece birinin öğrenilmesi zamanaşımı süresinin işlemeye başlaması için yeterli olmamaktadır. Bir yıllık zamanaşımı sürenin başlangıcı öğrenme gibi sübjektif bir ölçüte bağlı olduğundan, bu süre  öğreti ve uygulamada “nispi zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır.

Öte yandan bir yıllık sürenin başlaması bakımından zararın öğrenilmiş sayılması için zararın varlığını, niteliğini ve temel unsurlarını belirleyecek bilgilerin dava açacak derecede öğrenilmiş olması yeterlidir.

Öte yandan bir yıllık sürenin başlaması bakımından zararın öğrenilmiş sayılması için zararın varlığını, niteliğini ve temel unsurlarını belirleyecek bilgilerin dava açacak derecede öğrenilmiş olması yeterlidir.

818 sayılı BK’nın 60. maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden ikincisi ise bir  yıllık nispi zamanaşımı süresini, herhalde zarar verici fiilin gerçekleştiği (vuku bulduğu)  tarihten itibaren on yıl ile sınırlandıran on yıllık zamanaşımı süresidir. On yıllık zamanaşımı  süresinin başlangıcı objektif nitelikte olan zarar verici fiilin gerçekleştiği tarihtir. Bununla  birlikte eğer zarar verici fiil süregelen bir nitelik taşıyorsa on yıllık zamanaşımı süresinin de  fiilin tamamlandığı tarihten itibaren işlemeye başlaması gerekir. On yıllık zamanaşımı sürenin  başlangıcı haksız fiilin gerçekleştiği (veya tamamlandığı) tarih gibi objektif bir ölçüte bağlı  olduğundan, bu süre öğreti ve uygulamada “mutlak zamanaşımı süresi” olarak adlandırılmaktadır. On yıl içinde zarar ve sorumlu kişi öğrenilemediği için bir yıllık zamanaşımı süresi işlemeye başlamamış olsa dahi, haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren  on yıl geçmişse tazminat davası açma hakkı zamanaşımına uğrar . Buna karşılık on yıllık süre içinde zararın ve failin öğrenilmesinden itibaren bir yıllık süre dolmuşsa artık azami nitelikteki on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin bir önemi kalmaz, bir yıllık süre dolduğunda zamanaşımı gerçekleşmiş olur (Havutçu, Ayşe: Haksız Fiil Sorumluluğunda Zamanaşımı Sürelerinin Başlangıcı, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, C.12, s. 58.)

Görüldüğü üzere bir yıllık zamanaşımı süresi ile on yıllık zamanaşımı süresi arasındaki en önemli fark; sürelerin başlama anlarıdır. Bir yıllık zamanaşımı süresi zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlarken, on yıllık zamanaşımı süresi zararın ve  failin öğrenilip öğrenilmediğine bakılmaksızın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işlemeye başlamaktadır. Zararın sonradan meydana gelmesi de sürenin işlemeye başladığı anı  değiştirmemektedir.