muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9875, Karar No: 2011/11510, Tarih: 25.10.2011

Davada dayanılan ve hükme esas alınan sözleşmenin noter tarafından tescilinden itibaren beş iş günü içinde başlamak üzere ve iki yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 6. maddesine göre tesisi boşaltma tarihi 31.12.2005’tir. Sözleşmenin 5. maddesi gereğince süre uzatımına gidildiği takdirde işletme süresi 31.12.2007 olarak belirlenir ve bu süre sonunda yeniden ihale yapılır. Sözleşmenin özel 14. maddesi hükmüne göre, işletmeci tesisler ve çevresinde çıkabilecek yangınlara karşı her türlü tedbirleri almak ve çıkabilecek yangınlarda söndürme çalışmalarına katılmak, il yangın kriz komitesinin ve bağlı bulunduğu mülki idare amirlerince alınan kararlara uymak zorundadır. Bu tedbirler tesisin kapalı olduğu saatlerde bekçi marifeti ile devam ettirilir. Meydana gelen zararlar işletmeciden tahsil edilir. Sözleşmenin 19. maddesine göre, işletmeci orman yangınlarının çıkmasına engel olacak her türlü tedbiri almak zorundadır. İşletmecinin kusuru, ihmali ve tedbirsizliğinden dolayı meydana gelebilecek olan yangınlardan tamamen işletmeci sorumludur. Sözleşmenin 24. maddesine göre, işletmeci tesiste kullanıma hazır halde yeteri kadar sağlık çantası ve yangın söndürme cihazı bulundurmak zorundadır. Tesisin yanması halinde tesislerin yeniden bakımı ve onarımı işletmeci tarafından yapılacaktır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Dava konusu kiralanan kır gazinosu, davalının tasarruf ve kullanımında iken 20.01.2007 tarihinde gece saatlerinde meydana gelen yangın sonucu tamamen yanmıştır. Olaya müdahale eden itfaiye ekipleri 22.01.2007 tarihinde İlçe Jandarma Komutanlığı’na yazdıkları yazıda yangının kundaklama olabileceğini belirtmişlerdir. C.Savcılığı da bu olasılık üzerinde durarak 03.03.2008 gün ve 2007 / 353 sayılı kararı ile daimi arama kararı vermiştir. Yangın sonrasında davalı tarafından Kozan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2007 / 11 D.İş dosyası ile yaptırılan tespitte bilirkişiler yangının kundaklama sonucu çıktığına, zarar miktarının da 35.591.04 TL olduğuna ilişkin rapor düzenlenmişlerdir. Davacının Kozan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2007 / 26 D.İş sayılı dosyasında yaptırılan tespitte ise yangının çıkış sebebinin kundaklama olduğu yinelenirken bu kez hasar bedeli 107.080.50 TL olarak belirlenmiştir. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarında hasar bedelinin 51.120.44 TL olduğu belirtilirken, itfaiye bilirkişisi 26.10.2009 tarihli talimatla alınan raporunda, kış mevsiminde gece vakti çıkan yangının ısınmak için yakılan ocak ya da şömineden çıkan alev ya da kıvılcımlardan kaynaklanmış olabileceğini, yangının kasıtlı çıkarıldığına ilişkin bir izin bulunmadığını, davalının tedbirsiz ve dikkatsiz davranarak yangının meydana gelmesinde % 50 oranında kusurlu olduğunu beyan etmiştir. Mahkemece yargılamada alınan son bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de, her iki taraf da alınan raporlara itiraz etmişlerdir

. Mahkemece yargılamada alınan son bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de, her iki taraf da alınan raporlara itiraz etmişlerdir. Diğer yandan dosyada bulunan üç bilirkişi raporu, gerek yangının çıkış nedeni, gerek oluşan hasar bedeli yönünden birbirinden farklı ve çelişkilidir. Mahkemece bu çelişkilerin giderilmesi yoluna gidilmemiştir. Yapılan inceleme ve alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir. Bu durumda mahkemece dava konusu olaya ilişkin davalının kusurunun ve taşınmazın sözleşmede belirtilen özellikleri ve niteliği de gözönünden bulundurularak uğranılan hasarın tespiti yönünden konusunun uzmanı bilirkişi heyetinden önceki raporlardaki çelişkileri de giderecek şekilde yeni bir rapor alınıp sonucuna göre davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 825 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, keza Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 825 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5805, Karar No: 2011/6852, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5805 E.  ,  2011/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1755, Karar No: 2012/7882, Tarih: 16.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/1755 E.  ,  2012/7882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar yasa hükümlerine uygun değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bilirkişi kurullarınca böyle bir inceleme yapılmadan; dava konusu taşınmaza daha uzak bölgeden ve özellikleri itibariyle benzer olmayan taşınmaz satışları emsal alınmak suretiyle bedel tesbit edilmiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak ve dava konusu taşınmaz ile somut emsallerin arsa m² Vergi Rayiç Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m² değerleri de getirtilerek değerlendirilmek suretiyle değer biçilmesi gerektiği düşünülmeden bedel tesbiti,

2-Dava konusu taşınmaza yol olarak el atıldığından, el atılan bölümün yol olarak tapudan terkini yerine, idare adına tapuya tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13495, Karar No: 2024/6237, Tarih: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13495 E.  ,  2024/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

EK KARAR TARİHİ : 01.02.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/470 E., 2020/1111 K.

SUÇLAR : Hırsızlık,konut dokunulmazlığının ihlâli,mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.02.2022 tarihli ve 2019/470 Esas, 2020/1111 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 01.02.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13295, Karar No: 2023/13425, Tarih: 26.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/13295 E.  ,  2023/13425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2159 E., 2023/2002 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/213 E., 2023/67 K.

Taraflar arasındaki iş kazası tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: Müvekkilinin davalıya ait zeytin ağaçlarının bulunduğu ... mahallesinde zeytin toplama işinde yevmiye usulü işçi olarak çalışmakta iken 20.11.2019 tarihinde iş kazası geçirdiğini, iş kazası sonucu müvekkilinde kalıcı hasar meydana geldiğini omuriliğine 6 platin takıldığını, tedaviler aşamasında bağsur olduğunu, hiç bir şekilde kendi ihtiyaçlarını karşılayamadığını, sinirlerinin zedelenmesi nedeniyle yürüyemediğini, iş kazasının gerçekleşmesinde tüm kusurun davalıya ait olduğunu, zeytin toplama aşamasında kullanılan tüm aletlerin kontrolünün yapılmasının işverenin sorumluluğunda olduğunu ve müvekkilinin maddi ve manevi tüm zararından davalının sorumlu olduğunu, kuruma iş kazası için başvuruda bulunduklarını ancak iş kazası olarak kabul edilmediğini, bunun kabuk edilebilir olmadığını, Atatürk Devlet Hastanesinin 20.11.2019 tarihli epikriz raporunda ve diğer tüm raporlarda müvekkilinin ''ağaçtan düşme'' sonucu acil servise götürüldüğünün belli olduğunu, ... 8. İş Mahkemesinin 2021/61 Esas sayılı dosyasının tüm ekleriyle celbini istediklerini, müvekkili için geçici iş göremezlik, sürekli iş göremezlik geliri bağlanması, tüm zararların davalı işverenden talep edilmesi adına dava konusu kazanın iş kazası tespitinin çok önemli olduğunu belirterek dava konusu olayın iş kazası olarak tespitini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle: Müvekkilinin ... İnşaat ile Işıkaym Otomotiv Akaryakıt İnşaat Taahhüt Emlak Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi isimli şirketlerin sahibi olduğunu, otomobil ticareti, bina inşaatı ve güneş enerjisi sistemleri üzerine faaliyet gösterdiğini, müvekkile ait iş yerinde Mehmet Işık, ... ve Yusuf Akbıyık'ın çalıştıklarını, ... İli, Kepez İlçesi, ... Mahallesinde bulunan kendisine ve eşine ait 6 adet taşınmazı 01.06.2017 tarihinde 5 yıllığına Hulki Yürekli'ye kiraladığını, müvekkilinin zeytin toplama işiyle ilgilenmediğini, davacı ile arasında herhangi bir iş sözleşmesi ve iş ilişkisi bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle: Davacının müvekkili kuruma iş kazası başvurusu sonucu kurum denetmeni tarafından 24.12.2021 tarihli rapor düzenlendiğini, bu rapora göre davacının tarım işlerinde süreksiz olarak çalıştığını, yaptığı işin 5510 sayılı Kanun'un 6. Maddesi kapsamında olması nedeniyle sigortalı kapsamında sayılmadığının tespit edildiğini, davacının aynı Kanun'un ek-5 maddesi kapsamında sigortalılığının bulunmaması nedeniyle yaşadığı olayın iş kazası sayılamayacağının belirtildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından; davacının tarım işlerinde süreksiz olarak çalıştığı, kişinin yaptığı işin 5510 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi kapsamında olması nedeniyle sigortalı sayılmadığı, kişinin aynı kanunun ek-5 inci maddesi kapsamında sigortalılığın bulunmaması nedeniyle yaşadığı kaza olayının iş kazası kapsamında olmadığı, kanaati ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dosya kapsamında toplanan tüm delil durumu dikkate alındığında olayın iş kazası olduğunun açık olduğunu, müvekkilinin davalının gerekli dikkat ve özeni göstermediği için iş kazası geçirdiğini, davalının yevmiye usulü çalıştırdıkları kişilerin sigortalarını yapmayarak hem de işçileri iş kazası geçirdiklerinde otomotiv şirketini paravan göstererek adeta sorumluluktan kurtulmak istediğini, kaza sebebiyle müvekkilinin manevi olarak da zarar gördüğünü, davalının müvekkilini sigortasız bir şekilde çalıştırdığını ve SGK'da herhangi bir kayıt bulunmadığı için de müvekkilinin iş yerinde çalıştığını inkar ettiğini, bu nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yevmiyeli işçi olarak zeytin toplama işinde çalışırken kaza geçirmiştir. Ortada hizmet akdinin unsurları bağlı olarak 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi koşulları oluşmamıştır gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13 üncü maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme