muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23923, Karar No: 2018/19396, Tarih: 25.10.2018

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında ihtilaflıdır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla ... ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin ... gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla ... ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla ... yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla ... yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği ... saatleri sebebiyle fazla ... ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti bakımından, Mahkeme gerekçesinde “üst düzey yönetici olması itibari ile ... saatlerinin esnekliği de nazara alınarak, talep konusu fazla mesai alacağının 1/2 hakkaniyet indirimi yapılmak sureti ile” şeklindeki açıklama ile davacının fazla mesai ücreti talebi kabul edilmiştir.

Mahkeme gerekçesinde davacının üst düzey yönetici olduğunun kabul edilmesi, hesaplanan fazla mesai ücreti alacağına bu nedenle %50 indirim yapıldığının belirtilmesi, ayrıca, dosya kapsamından davacının üst düzey yönetici olduğunun, aylık ücretinin işi ile uyum halinde yüksek olduğunun, mesaisini kendisinin belirlediğinin anlaşılması karşısında fazla mesai ücreti talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5349, Karar No: 2013/6693, Tarih: 25.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5349 E.  ,  2013/6693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının işçinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, ödenmeyen ücret alacakları ve işçilik alacakları bulunduğunu belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, alacakları bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği, işçilik alacakları olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, kısa kararda ise davanın kısmen kabulüne şeklinde hüküm kurulmuş, temerrüt tarihinde yıl olarak kısa karar ile gerekçeli kararda farklı tarihlere yer verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından vekalet ücreti konusunda, davalı vekili tarafından ise cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı HMK.’un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK.’un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK.’un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK.’un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK.’un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen kısa kararda davanın kısmen kabulüne karar verilirken, kıdem tazminatı dışındaki tazminat ve alacaklara temerrüt tarihi 29.06.2009 tarihinden faiz uygulanmış, gerekçeli kararda ise davanın kabulüne, kıdem tazminatı dışındaki tazminat ve alacaklara 29.06.2010 tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiştir. Böylece kısa karar-gerekçeli karar çelişkisi yaratılmış ve belirtilen HMK.’un 297,298 ve 321. Maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın salt bu nedenle sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı salt sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1747, Karar No: 2024/3761, Tarih: 19.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1747 E.  ,  2024/3761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/118 E., 2015/381 K.

SUÇ : Sigorta bedelini almak amacıyla dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR: Düzeltilerek onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 12.12.2023 tarihli ve 2021/29059 Esas, 2023/9948 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 15-2016/70294 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 15-2016/70294 sayılı itiraz isteminin;

"Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulurken Yerel Mahkemece 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (k) bendi uyarınca temel cezanın 3 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası olarak belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 4 gün adli para cezası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adli para cezasının bir gün karşılığı 20 TL olmak üzere hesaplanan 80,00 TL adli para cezasının aynı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yer alan "...Adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz" hükmü gereğince 2.048,00 TL'ye çıkarıldığı ve sanıkların neticeten 2 yıl 6 ay hapis ve 2.048,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına karar verildiği ve yalnız sanıklar tarafından temyiz edilen hükümlerde 4 gün ve 80,00 TL olarak belirlenen temel adli para cezalarının Özel Dairece 85 gün ve 1.700,00 TL olarak belirlenmesi suretiyle hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verildiği olayda;

Yerel Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (k) bendi uyarınca hapis cezasının yanında verilmesi gereken adli para cezasının suçtan elde edilen menfaatin iki katı olan 2.048,00 TL'den az olamayacağı dikkate alınıp, aynı Kanun'un 52 nci maddesi hükmü gözetilerek suçtan elde edilen menfaat miktarının iki katından az olmayacak bir miktara denk gelecek şekilde temel adli para cezalarının gün olarak belirlenip artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılmasından sonra tespit edilen gün birim sayısının temel ceza belirlenirken düşünülen günlüğü 20 ilâ 100,00 TL arasındaki miktar ile çarpılması suretiyle sonuç adli para cezalarına hükmedilmesi ve bu şekilde temel adli para cezalarının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın hükümlerde ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken, 4 gün olarak verilen gün adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL belirlenerek 80,00 TL adli para cezalarına hükmedilmesinden sonra sözü edilen düzenlemelere aykırı olacak ve adli para cezalarının infazında tereddüt oluşturacak şekilde adli para cezaları miktarının doğrudan 2.048,00 TL'ye çıkarılmasının isabetsiz olduğunun kabulü gerekmektedir.

Yerel Mahkemece hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi hâlinde 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Cumhuriyet savcısı tarafından verilecek karar ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca adli para cezalarının hapis cezasına çevrilerek hükümlerin infazının yapılacağı göz önüne alındığında Kanun'un öngörmediği bir şekilde infaz sırasında sanık aleyhine sonuç doğmasına sebebiyet verebileceği, söz konusu bu hukuka aykırılığın Özel Dairece eleştiri konusu yapılamayacağı, suç ve hüküm tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 322 nci maddesinde sınırlı olarak sayılan Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller arasında bulunmadığı ve bu hâller dışında düzeltilerek onama yoluna giderilmesinin de mümkün olmadığı anlaşıldığından, belirlenen hukuka aykırılığın bozma nedeni yapılması ve aleyhe yönelen temyiz bulunmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulması gerektiği kabul edilmelidir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile düzeltilen husus dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, adli para cezasının 4 gün olarak alınıp sonuç cezanın 80,00 TL olarak belirlenmesinden sonra, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, gün adli para cezası belirtilmeden 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca suçtan elde edilen menfaat olan 1.024,00 TL üzerinden hesaplama yapılarak sonuç adli para cezasının 2.048,00 TL olarak belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 12.12.2023 tarihli ve 2021/29059 Esas, 2023/9948 Karar sayılı düzeltilerek onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli ve 2015/118 Esas, 2015/381 Karar sayılı kararında dolandırıcılık suçuna yönelik sanııkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe yönelen temyiz bulunmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14940, Karar No: 2013/3240, Tarih: 07.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14940 E.  ,  2013/3240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, nüfus kaydında anne adının düzeltilmesi, olmadığı takdirde mevcut kayıtlarla evlenme engeli bulunduğundan ...-... evliliğinin iptaline karar verilmesi istenilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Mahkeme kararı mirasçı ...'a Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, adreste bulunmama nedeni belirlenmemiş ve beyan sahibinin imzası da alınmadığından; davalı ... adına çıkarılan tebligat kızı ... imzasına tebliğ edilmiş ise de, aynı konutta oturduğuna dair açıklamayı içermediğinden geçersizdir. Mahkeme kararının yöntemince tebliği ile temyiz sürelerinin beklenmesinden,

2-Mahkeme kararını temyiz eden davalı ... idaresine ait dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren belge ya da bilgi dosyada bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ise kayıt tarihinin belirlenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15602, Karar No: 2013/9429, Tarih: 07.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15602 E.  ,  2013/9429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahallinde ve biçerdöver üzerinde yapılan uzman 3 kişilik bilirkişi heyetine göre, yanan yerin orman olması, sanığın, yangının biçerdöverin ön tekerleğinden başlayan alevden kaynaklandığına dair ikrarı ve bu ikrarı doğrulayan tanık beyanları, ziraat bilirkişisinin raporuna göre biçerdöverin uzman kişilerce yapılması gereken sanayi bakımının yapılmamış ve ekonomik ömrünü doldurmuş olması, zorunlu bakım ve tamiratının yapılmamış, değiştirilmesi gereken parçalarının değiştirilmemiş olması sonucu yangının doğrudan biçerdöverin bakımsızlığı sonucu oluşan sürtünme ısısından ve sanığın ihmal ve kusurundan kaynaklandığının tespiti karşısında tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1) İddianame tarihi itibariyle şahsi haklara hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2) 5237 sayılı TCK'nin 51/3. maddesine aykırı olarak deneme süresinin 1 yıldan az olamayacağı gözetilmeden 10 ay olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bozma üzerine verilen hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ağaçlandırma giderine ilişkin 9. fıkrasının hükümden çıkarılması ile hapis cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen deneme süresinin aleyhe temyiz olmadığı da gözetilerek 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15753, Karar No: 2015/21929, Tarih: 24.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15753 E.  ,  2015/21929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafinin yüzüne karşı 25.03.2014 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 02.04.2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürülükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/793, Karar No: 2016/3869, Tarih: 18.04.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/793 E.  ,  2016/3869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat (Asıl karar) vekalet ücreti talebinin reddi (Ek karar)

İlk derece mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle vekalet ücreti talebinin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 18.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19512, Karar No: 2012/2381, Tarih: 24.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/19512 E.  ,  2012/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret eylemlerinden verilen beraat hükümleri temyiz edilmediğinden inceleme dışı bırakılmıştır.

1- Sanık ... hakkında yaralama eyleminden kurulan hükmün incelenmesinde;

Tayin edilen cezanın tür ve miktarına göre, hükmün 14.07.2004 ... ve 5219 Sayılı Kanunun 3/b maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK'nun 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

a- Sanığın sopa ile vurarak sanık ...'ın ayağının kırılmasına neden olduğu kabul edilmesine rağmen TCK 6/1-f maddesine göre sopanın silah sayılacağı ve sanığın cezasında TCK'nun 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562.maddesinin 1.fıkrası uyarınca, CMK.nın 231/5, 14. madde ve fıkralarında öngörülen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ile soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin ve üst C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.