muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27600, Karar No: 2014/7836, Tarih: 10.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/27600 E.  ,  2014/7836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 10/09/2013

Numarası : 2012/371-2013/691

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 1986 yılından itibaren davalı D.. B.. bünyesinde çalışmaya başladığını, 6111 sayılı Yasa kapsamında Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne atamasının yapıldığını ve orada kısa bir süre çalıştıktan sonra emekli olduğunu bildirerek davalı belediyede çalıştığı süre zarfında hak ettiği yıllık izinlerinin bazı yıllarda eksik kullandırıldığını, bazı yıllarda ise hiç kullandırılmadığını iddia ederek yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı cevabında davacının 6111 sayılı Yasanın 166.maddesi uyarınca 16.10.2011 tarihinde Düzce Gençlik ve İl Müdürlüğüne ataması yapılarak 3.11.2011 tarihinde anılan yere gönderildiğini, çalışma hayatı boyunca davacının 2007 yılı izni dışında tüm izinlerini kullandığını, husumetin kendilerine düşmediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının 17.6.1986-19.10.2011 tarihleri arasında davalı belediyede çalıştığı, 20.11.2011 tarihinden itibaren ise Düzce Gençlik ve İl Müdürlüğünde çalışmaya devam ettiği, bu haliyle davacının 17.6.1986-19.10.2011 tarihleri arasındaki kullandırılmayan yıllık izin ücretinden davalı belediyenin sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlerden devreden kurum olan davalının sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı iş Kanununun 59.maddesinde iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerinin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin ücretinin iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar. Yasada sözleşmenin fesih anı yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi bir başka anlatımla izin ücretine hak kazanma zamanı olarak kabul edilmiştir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur.

6111 sayılı Kanununun "Mahalli İdarelerin İhtiyaç Fazlası İşçilerine İlişkin Hükümler" başlığı altındaki 166 maddesinin 6.bendinin son cümlesinde " devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır." biçimindeki düzenleme gözetildiğinde devir tarihinden önce doğmuş alacaklardan devralan kurum sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasa uyarınca Düzce Gençlik ve Spor il Müdürlüğüne 16.10.2011 tarihinde atanmış ilgili idarede 20.11.2011 tarihinde göreve başlamış ve 14.2.2012 tarihinde anılan kurumdan emekli olmuştur. Bu haliyle yıllık ücretli izin hakkı fesihle izin ücretine dönüştüğünden devir tarihinden sonra emeklilikle alacak hakkı doğmuş olup 6111 sayılı Kanunun 166.maddesinin 6.bendi uyarınca devreden kurum olan davalı belediye başkanlığı sorumlu olmayıp devralan kurum sorumludur.

Hal böyle olunca davanın reddi gerekir. Bu yön gözetilmeksizin verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ;Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 10.4.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11875, Karar No: 2018/5590, Tarih: 16.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11875 E.  ,  2018/5590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 50/3, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yeterli delil olmadan cezalandırılmasına karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suç tarihinde 41 yaşında olan sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 50/3. maddesi atfına yer verilmesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (4) numaralı fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak hükmolunan 5 ay hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 16/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27237, Karar No: 2015/1519, Tarih: 29.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27237 E.  ,  2015/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyduktan sonra yaptığı yargılama sonucu davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan Yasada, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9-10.maddeleridir.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın

10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

İşveren vekili ise, 506 sayılı Yasanın 4. maddesinde, “İşveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimseler, "İşveren vekili" dir.” şeklinde tanımlanmıştır. Maddenin devamındaki "bu kanunda geçen işveren deyimi işveren vekilini de kapsar" şeklinde getirilen hüküm, işveren vekilinin yükümlülüklerini göstermek amacına yöneliktir. Zira, kanunda işverenin görevleri ilgili maddelerde sayılmıştır. İşveren vekili de o görevleri aynen işveren gibi yerine getirecektir. Getirmediği takdirde işverene uygulanan yaptırımlar kendisi için de geçerli olacaktır. Örneğin, İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 9. maddesinde, "işveren çalıştırdığı sigortalıları... en geç bir ay içinde kurum'a bildirmeye mecburdur" hükmü yer almıştır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında dava konusu somut olayda; Mahkemece bozma hükmünün gereği yapılmadan, davalılar ... ve ...'ın işveren vekili olup olmadıkları hususunda herhangi bir irdeleme yapılmamış olması, isabetsiz olup, davalılar ... ve ...'ın işveren vekili olup olmadıkları yöntemince araştırılmalı, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalılardan ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6048, Karar No: 2010/11699, Tarih: 21.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6048 E.  ,  2010/11699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16117, Karar No: 2014/1748, Tarih: 10.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16117 E.  ,  2014/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2011/825-2012/1245

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.06.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.10.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar A.. K.. vd. vekili ve davalı S.. G.. tarafından istenilmekle dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava K.ile K. ilçesi, Ş. mahallesi, İ... ada .. parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın giderilmesine ilişkindir.

Bir kısım davalılar taksimin mümkün olduğunu; satışı istemediklerini davalı A.. K.. ve diğer vekilleri ise paydaşlar arasında fiili taksimin yapıldığını, aynen taksimin mümkün olduğunu savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar A.. K.. vekilli ile davalı S. G. temyiz etmişlerdir.

1-Mahkeme kararı hükmü temyiz eden davalı S. G.e usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olup, 8 günlük yasal süre geçirildikten sonra temyiz isteminde bulunulmuştur.

HUMK'nın 432/4. maddesi ve 01.06.1990 tarihli ve 3/4 Yargıtay içtihadi birleştirme kararı gereğince süresi geçirilen temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-A.. K.. vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazın tapu kaydında 25/64 pay sahibi H. H. K. olduğu halde; hükme esas alınan mirasçılık belgesi H. H. K.ya aittir. Bu çelişkinin nereden kaynaklandığı araştırılarak gerekirse dava açmak üzere ilgiliye süre verilmesi ve tapu kayıtlarında paydaş görünen H. H. K. ile murisin aynı kişi olduğuna dair düzeltme yapıldıktan sonra taraf teşkilinin sağlanarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı S. G.'in süresinde olmayan temyiz isteminin REDDİNE, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6357, Karar No: 2018/4417, Tarih: 07.06.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/6357 E.  ,  2018/4417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f, 168/2, 62, 52/2-4, 53, 63 ve 204/1,62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılandan satın aldığı büyükbaş hayvan karşılığında 15/11/2005 keşide tarihli 20.000 TL bedelli sahte çeki vermek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

15/11/2005 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2- Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nde talimatla alınan 07/03/2013 tarihli savunmasında, söz konusu çeki ... isimli şahıstan aldığına ve önceden doğmuş olan borcuna karşılık katılana verdiğine dair savunması, sanık ve katılanı tanıştıran tanık ...'ün sanığın katılana borcuna karşılık suça konu çeki verdiğine dair beyanı karşısında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 tarih ve 6/8-69 E. K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı hususu da göz önünde bulundurularak, gerçeğin kuşkuya yer verilmeyecek şekilde açığa çıkarılabilmesi amacıyla, katılanın beyanı alınarak sanık tarafından suça konu çekin alış veriş sırasında mı yoksa önceki borcuna karşılık olarak mı verildiğinin sorulması, yargılama sırasında öldüğü belirlenen ...'nın resmi kurumlardan yazı ve imza örnekleri temin edilerek, çekteki yazı ve imzaların ...'nın eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, çekte lehdar ve birinci ciranta olan ... Matbaacılık Ltd. Şti. yetkililerinin tanık sıfatıyla beyanına başvurularak ... ile ticari ilişkilerinin olup olmadığı hususunun sorulması, yazı ve imza örnekleri alınarak çekteki yazı ve imzaların şirket yetkililerin eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5622, Karar No: 2024/6111, Tarih: 30.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5622 E.  ,  2024/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/326 E., 2024/446 K.

KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/479 E., 2023/595 K.

Taraflar arasındaki iş kazası tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurunun kabulü ile kararın kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 13.08.2017 tarihinde çalışmaya başladığını, çalışmakta iken 22.08.2017 tarihinde Halkapınar Metro Kantininde ayağının kayması sonucunda iş kazası geçirdiğini beyanla, müvekkilinin 22.08.2017 tarihinde iş kazası geçirdiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

1. Davalı ... vekili, davacının müvekkiline ait kooperatif nezdinde iş kazası meydana gelmesi durumunun söz konusu olmadığını, davacı tarafça bu hususta hiçbir beyan ya da başvuruda dahi bulunulmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla, davacının iş kazası geçirdiği düşünülecek olsa dahi davacının bu hususta gerek davalı kooperatif yönetimine gerekse de SGK'ya hiçbir başvuruda bulunmaması, müvekkili kooperatif nezdinde aralıksız çalışmaya devam etmesi, kaza geçirdiğini iddia ettiği dönem çalışması için 25.12.2017 tarihinde kendi rızası ile şahsi gerekçelerle istifa dilekçesi vermesi ve müvekkilini ibra etmesi sebepleriyle iddia edildiği gibi bir iş kazasının meydana gelmiş olamayacağını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı SGK Başkanlığı vekili, iş kazası geçirdiğini iddia eden davacının iş kazası geçirip geçirmediğinin öncelikle denetmen ya da müfettiş tarafından tahkik edilmesi ve bu denetim ve inceleme raporundan sonra olayın iş kazası olmadığı yönünde kanaate varılması durumunda davacının uğradığı kazanın iş kazası olduğu yönünde tespit için dava açılması gerektiğini, müvekkili Kurum tarafından yapılacak tahkikat sonucunda düzenlenecek rapora göre davanın konusu da kalamayacağından tahkikat sonucunda tutulacak raporun beklenmesi gerektiğini, davacının Kuruma müracaat etmeden dava açtığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamı, İzmir 16. İş Mahkemesinin 2020/233 E.-2022/121 K. sayılı kesinleşen dosyası ve iş bu dosyada dinlenen tanıklardan ... ve ...’ın birbirini doğrulayan ve tamamlayan objektif anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; olayın olduğu 22.08.2017 tarihinde davacının 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi kapsamında çalıştığı açıkça belirgin olup, 22.08.2017 tarihinde davalı işyerinde çalışırken ayağının kayması sonucu davacının bedence arızaya uğramasına neden olan olayın 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi uyarınca bir iş kazası olduğu kanaatine varılmakla davanın kabulü ile davalı iş yerinde 22.08.2017 tarihinde meydana gelen ve davacının yaralandığı olayın iş kazası olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; iş kazası ve meslek hastalığı bildirgesinin şekli ve içeriği, verilme usulü ile iş kazasının uygulanmasına ilişkin usul ve esasların, Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlendiğini, Kurum tarafından davacının iş kazası geçirdiğine yönelik kanaate varılmadığını, Kurum işleminin yerinde olduğunu beyanla, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç