muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/278, Karar No: 2020/1565, Tarih: 01.07.2020

Ancak;

Sanık ...’nin, daha önce çalıştığı iş yerinden arkadaşı olan maktul ... ile sadakat yükümlülüğünü ihlal nedenine dayalı olarak verilen boşanma kararı kesinleşmediği için sanığın resmi nikahlı eşi olan tanık ... arasındaki ilişkiyi öğrenmesinin oluşturduğu haksız tahrik altında maktulü öldürmesi için uygun zaman ve koşulların gerçekleşmesini beklediği, aradan geçen zamana rağmen bu kararından sebat edip dönmeyerek maktulü öldürdüğü olayda,

1- Maktulden sanık ...’ye yönelen haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, sanık ... hakkında kurulan hükümde 1/4 ile 3/4 arasında indirim oranı öngören TCK'nin 29. maddesinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki, sanık ... yönünden ilk derece mahkemesince haksız tahrik indirimi uygulanmamasına yönelen eleştiride yer alan "sanık ...’nin, maktul ile eşi arasındaki gönül ilişkisini öğrenmesine rağmen eşini affederek ve bu durumu ailesinden gizleyip eşi ile birlikte yaşamaya devam etmesi ve bunun dışında maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz veya davranışın bulunmadığı…" şeklindeki gerekçenin maktulden sanığa yönelen haksız tahrik teşkil eden eylemleri sanık aleyhine ortadan kaldırmayacağının düşünülmemesi,

Usul ve yasaya aykırı olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının bozulması yerine yazılı şekilde, CMK.nin 280/1-a maddesi gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin; haksız tahrike yönelen temyiz itirazları yerinde görülmüş olup, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 06.02.2019 günlü ve 2018/2244 esas, 2019/310 sayılı kararının, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, CMK.nin 304/2. maddesi uyarınca dosyanın Siirt 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/07/2020 gününde oy çokluğu, Üye ...'ın sanık ...'in asli fail ...'ye yardım nedeniyle eyleminin TCK'nin 40. maddesi delaletiyle TCK'nin 81, 39. maddeler kapsamında kalacağından bahisle muhalefeti ve Üye ...'in sanık ...'in müsnet suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği görüşleri ve muhalefetleri ile karar verildi.

KARŞI OY:

Maktul ...’in, sanık ... tarafından tasarlanarak öldürüldüğü olayda; sanık ...’nin ağabeyi ...’in, bu suçun işlenmesine bilerek yardım ettiğine dair yeterli delil bulunmadığı ve beraati gerektiği kanaati ile Dairemiz çoğunluğunun ...’in cezalanlarılmasına dair çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

KARŞI OY:

Maktul ...’in, sanık ... tarafından tasarlanarak öldürüldüğü olayda; sanık ...’nin ağabeyi ...’in, bu suçun işlenmesine bilerek yardım ettiğine dair yeterli delil bulunmadığı ve beraati gerektiği kanaati ile Dairemiz çoğunluğunun ...’in cezalanlarılmasına dair çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Sanık ..., resmi nikahlı evli olan eşi ...’nin evlilik süreci içerisinde maktul ... ile kendisini aldattığını öğrenmesi üzerine eşinden boşanmış, ancak ... ile aynı sosyal çevrede yaşaması, zaman zaman ...’i görmesi ve çevreden bu olayların duyulması üzerine uğradığı ihaneti unutmamış, çevresindekilere de ya kendisini ya da ...’i öldüreceğini söylemiştir.

Dosyada bulunan CD görüntülerine göre; olay günü akşam saatlerinde hava karanlık olduğu sırada maktul bir caddede yürürken sanık ...’in kullandığı araç ...’yi maktulün geçtiği yolda bir yere bırakmış, sanık da daha önceden maktulün geçeceğini bildiği yerde arkasından koşarak yanındaki silahla maktulü vurup öldürmüştür.

CD görüntülerine göre; sanık ...’yi maktulün geçeceği yol üzerine bırakan araç buraya yakın bir mevkiide petrol istasyonuna girmiş, bir süre beklemiş ve sanığı almadan oradan ayrılmıştır.

Sanık ..., kendisinin maktulü öldüreceğinden ve silahı bulunduğundan ağabeyi ...’in haberi olmadığını, kendisinin ağabeyine beni arkadaşlarımın bulunduğu yere bırakırmısın diyerek yardım istediğini, ağabeyinin de kendisini istediği yere aracıyla bırakıp oradan ayrıldığını, önce maktulün işyerine baktığını sonra yolda gördüğü maktulü yanındaki silahla vurarak öldürdüğünü, ağabeyinin bir suçu olmadığını söylemiştir.

Sanık ... savunmasında; kardeşi ...’nin eşinden boşanmasından sonra psikolojisinin bozulduğunu, boşanma nedeninin ...’nin eşinin maktul ile ...’yi aldatması olduğunu bu nedenle maktulün babasına haber göndererek oğlunu bir süre buralardan gönder dediğini, ...’nin boşandıktan sonra annemlerle beraber yaşamaya başladığını, olay günü akşam kendisi bu eve giderken evin girişinde ... ile karşılaştıklarını, vakit olarak iftardan sonraki bir vakit olduğunu ve kardeşinin “arkadaşlarım beni çağırdı, beni onların yanına bırakır mısın” dediğini kabul ederek gitmek istediği Botan parkına götürüp ...’yi dediği yerde bıraktığını, ancak kardeşini bıraktığı yerde kimseleri göremediği için onun nereye gideceğini görmek için parkın etrafında iki tur attığını, ...’nin parka doğru gittiğini görünce oradan petrol istasyonuna gittiğini, petrolün orada biraz yavaşladığını, çarşıya mı yoksa eve mi gideyim diye karar veremediğini, sonradan eve gitmeye karar verip oradan ayrıldığını, eve gidip bir süre sonra ...’yi telefonla arayıp nerede olduğunu sorduğunu, ...’nin sesinin heyecanlı geldiğini ve telaşlı olduğunu ve bana sen eve git, ben İbrahim ağabeyime gideceğim dediğini, kendisinin cinayetten sonradan internet aracılığı ile haberdar olduğunu, ...’nin maktulü öldürmeye gideceğinden haberi olmadığını, haberi olsaydı kesinlikle bu işe engel olacağını savunmuştur.

Dosya kapsamına göre; sanık ... suç tarihi itibariyle 38 yaşında olup, resmi nikahlı eşinin kendisini maktul ile aldatması nedeni ile eşinden boşanmış, kendi ailesi ile beraber yaşamaya başlamış, ancak bu olayın olumsuz etkilerini üzerinden atamamıştır, sanık ... ise 53 yaşında olup evli, çocukları olan müteahhitlik yapan bir kişidir.

Sanık ... olay günü iftardan sonra abisinin kendilerine gelmesi üzerine ondan kendisini araçla arkadaşlarının yanına bırakmasını istediğini, ağabeyinin, maktulü öldürmeye karar verip yanına silah aldığını bilmeden kendisinin talebini yerine getirerek, istediği yere bırakıp oradan araçla ayrıldığını, kendisinin de maktulün dükkanına baktığını, yolda giderken görüp onu öldürdüğünü, bu olaydan ağabeyinin sorumluluğu olmadığını savunmuş, ağabeyi sanık ... de kardeşinin niyetini bilmeden ...’nin talebi ile onu aracıyla istediği yere bıraktığını savunmuştur.

Ceza yargılamasında ana ilke müddei iddiasını ispatlamalıdır. Şüphe varsa bundan sanık yararlanır.

Sanık ...’in kardeşi olan ...’nin niyetini bildiğine veya bilmediğine dair ne lehe ne aleyhe dosyada kanaat oluşturacak maddi hiçbir bir delil yoktur. Sanık ...’in, eşinden boşanan psikolojik sıkıntıyı yaşayan 38 yaşındaki kardeşinin talebini reddetmesi hayatın olağan akışına uygun olmayıp, sanık

...’in de kardeşinin talebini kabul ederek aracıyla onu istediği yerde bırakmıştır. Sanık ...’den bu olaydan haberdar olmadığını ispat etmesini kendisinden beklemek ispat yükümlülüğünü tersine çevirmek olup, hiç bir sanığa bu yükümlülük yüklenemez. (Kardeşinin suç işleyeceğini bilmediğini ispat et denemez.) Aslolan sanığın kendi suçsuzluğunu ispat etmesi olmayıp sanığın suç işlediğinin ispatıdır. Tüm bu değerlendirmeler ve tespitler sonucunda sanık ...’nin abisi ...’in kardeşinin niyetini bilerek ve isteyerek kardeşi ...’nin maktulü öldürmesine, yardım ettiğine dair her türlü şüpheden arınmış hiçbir delil bulunmadığından beraatine karar vermek gerektiği görüşü ile sanığın cezalandırılmasına dair Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY:

Dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre; kardeş olan sanıklardan ...’nin, maktulü tasarlayarak öldürdüğü sabittir. ...’in ise suça yardım eden sıfatıyla katıldığı konusunda sayın çoğunluğun görüşüne katılmakla birlikte, ...’in tasarlama suçundan sorumlu tutulması gerektiği şeklindeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

KARŞI OY:

Dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre; kardeş olan sanıklardan ...’nin, maktulü tasarlayarak öldürdüğü sabittir. ...’in ise suça yardım eden sıfatıyla katıldığı konusunda sayın çoğunluğun görüşüne katılmakla birlikte, ...’in tasarlama suçundan sorumlu tutulması gerektiği şeklindeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Tüm dosya kapsamı, mahkemenin kabulü ve sanık ...’in aksi kanıtlanamayan savunmasına göre, kardeşi ...’nin maktulü öldüreceğini ve bu fiili tasarladığını önceden bilmediği, suçun işleneceğini kısa bir süre önce öğrendiği ve öğrendiği andan itibaren suça yardım etmeye başladığına göre, sanığın ancak bu kusurlu fiilinden sorumlu tutulabileceği, TCK 40/1 maddesindeki bağlılık kuralına göre suça yardım eden veya azmettiren kişilerin ancak kendi kusurlu fiillerine göre cezalandırılabileceğinin hüküm altına alındığı, hiç kimsenin bilmediği bir sebep yüzünden daha ağır bir ceza ile cezalandırılamayacağı, TCK 40 maddenin farklı bir şekilde yorumlanmasının mümkün olmadığı, bu itibarla sanık ...’in TCK 81/1, 39. maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/900, Karar No: 2014/1020, Tarih: 10.12.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2014/900 E.  ,  2014/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9.Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :29/112012

NUMARASI :2012/385 E.2012/391

Taraflar arasındaki “alacak“ davasından dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Ankara 9.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 29.11.2012 gün ve 2012/385 E.-2012/391 K. sayılı kararın bozulmasını kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan çıkan 25.12.2013 gün ve 2013/23-427 Esas-2013/1700 Karar sayılı ilamın, karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalılardan N.. T.., E.. E.. ve SS.G. Konut Kapı Kooperatifi vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla; Hukuk Genel Kurulu'nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1.maddeleri gereğince takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca 52,40 TL. karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10.12.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

Seyit ÇAVDAR

Birinci Başkanvekili

Kabul-Değişik Bozma

Mustafa Lütfi TOMBALOĞLU

6.H.D. Bşk.

Ümran SAYIŞ

9.H.D. Bşk.

Naci BAŞSORGUN

5.H.D. Bşk.

Kabul-Değişik Bozma

Süleyman CANER

10.H.D. Bşk.

Aysel ÖZGÜR

15.H.D. Bşk.

Erol UZUNER

12.H.D. Bşk.

Camal BAŞ

16.H.D. Bşk.

Ali SEZGİN

14.H.D. Bşk.

Rahmi ÜNAL

13.H.D. Bşk.

Seracettin GÖKTAŞ

22.H.D. Bşk.

Ahmet ÖZGAN

11.H.D.Bşk.V.

Kabul-Değişik Bozma

Hamdi Yaver AKTAN

Nihal KOYUNCU

Harun KARA

Kabul-Değişik Bozma

Musa TEKİN

Satılmış ALTINGÖZ

8.H.D.Bşk.V.

Türkan ERTURAN

7.H.D.Bşk.V.

Kabul-Değişik Bozma

Ömer Uğur GENÇCAN

Sadık DEMİRCİOĞLU

Filiz PINARCI

Rıza SARITAŞ

Fatih ARKAN

Timur GÜRSOY

İnci AYTAÇ

Refik Cemal HANEDAN

Faruk GÖK

Eyüp Sabri BAYDAR

Hüsamettin MAKAS

İrfan VURAL

Ali ERYILMAZ

Özcan AVCI

Kabul-Değişik Bozma

Abdullah YAMAN

Kabul-Değişik Bozma

Ayhan DOĞAN

Hüseyin Güngör BABACAN

İrfan DOĞAN

Osman YURDAKUL

Ali AKIN

Yusuf MEMİŞ

Nuri GÜLEÇ

Mustafa YILMAZEL

Süleyman KUL

Halil YILMAZ

Kabul-Değişik Bozma

Ömer Faruk HERDEM

Kabul-Değişik Bozma

Ahmet Hamdi GÜLER

Kabul-Değişik Bozma

İsmail İNCEOĞLU

Hasan KAYA

Kabul-Değişik Bozma

Karşılaştırıldı Y.A.

Yz.İşl.Md.
Yargıtay — Esas No: 2015/3551, Karar No: 2015/5583, Tarih: 09.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/3551 E.  ,  2015/5583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

... ve ... ile Hazine ve .. ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 07.02.2013 gün ve 54/107 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili ile bir kısım davalılar ... ve müşterekleri vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, 284 ada 19 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı binanın davacılar tarafından meydana getirildiğini açıklayarak bu hususun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ..... ile ..... davayı kabul etmiş, diğer davalılar ise davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Muhdesatın tespiti davaları kendine özgü davalardan olup, dava sonucunda oluşacak ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Taşınmaz hakkında derdest olan bir ortaklığın giderilmesi, kamulaştırma işlemi gibi güncel hukuki yararın bulunduğu durumlar hariç bu dava görülemez. Bunun dışındaki durumlarda davacının eda davası açmak yerine muhdesatın tespiti davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı kuşkusuzdur.

Somut olayda; .... Hukuk Mahkemesi'nin 06.05.2011 tarih, 2010/567 Esas- 2011/374 sayılı kararıyla dava konusu 284 ada 19 parsel sayılı taşınmazdaki ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiş, karar Yargıtay 6. Hukuk Dairesi tarafından onanmış ve 20.12.2011 tarihinde kesinleşmiştir. Temyize konu dava ise, ortaklığın giderilmesine ilişkin kararın kesinleşmesinden sonra 28.02.2012 tarihinde açılmıştır. Bu nedenle dava tarihi itibarıyla davacıların güncel bir hukuki yararı bulunmamaktadır. Mahkemece, hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmü temyiz eden davalı Hazine vekili ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden bir kısım davalılar ..... ve müştereklerine iadesine, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/417, Karar No: 2006/5501, Tarih: 30.05.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/417 E.  ,  2006/5501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ As.Huk.(İş) Mahkemesi

Davacı, 31.10.1995 -01.02.1998 tarihleri arası tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı, 31.10.1995 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasaya göre Tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir. İstek mahkemece aynen hüküm altına alınmıştır. Davacı hakkında ürün teslimatından dolayı ilk ... prim tevkifatı 31.10.1995 tarihinde yapılmıştır. 2926 sayılı Yasanın 7. maddesi hükmüne göre bu yasaya göre sigortalı sayılanlar sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç 3 ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadır. Anılan Yasanın 5. maddesi ile 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmünü getirmiştir. Davacı hakkındaki ilk tevkifat 31.10.1995 tarihinde yapıldığından davacının sigortalılık başlangıcının 01.11.1995 olarak tesbiti yerine 31.10.1995 tarihinden başlatılması usul ve yasaya aykırıdır. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.'nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan " 31.10.1995" tarihinin silinerek yerine " 01.11.1995" tarihinin yazılmasına hükmün değiştirilen ve düzeltilen bu şekliyle ONANMASINA, 30.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1817, Karar No: 2014/24213, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1817 E.  ,  2014/24213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321. maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan, kararı temyiz edenin temyiz harcı yatırması gerekmektedir. Davacının, Mahkeme kararını katılma yolu ile temyiz ettiğine dair gerekçeli temyiz dilekçesi vermesine rağmen dosya içinde yapılan inceleme ve sistem üzerinden yapılan araştırmada davacı tarafından maktu temyiz karar harcının ve temyiz yoluna başvurma harcının yatırıldığına dair makbuza rastlanmadığı, harcın yatırılmaması halinde temyiz edene yazılan gerekli harç ve giderleri yatırması için mahkemece çıkarılmış bir muhtıranın bulunamadığı anlaşıldığından;

1-Mahkemece varsa davacı tarafından yatırılmış temyiz harcına dair makbuzun dosyaya eklenmek suretiyle, harcın yatırılmamış olması durumunda 6100 sayılı ...nun 344, 346 ve 366. maddeleri ile, Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 53. maddesi gereğince işlem yapılıp temyiz süresi dolduktan sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'un 433. maddesi gereğince davacıya yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2- Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'un 433. maddesi gereğince davacıya yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16396, Karar No: 2014/5844, Tarih: 26.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16396 E.  ,  2014/5844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 20/02/2012 tarih ve 2011/207-2012/32 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların dava lup, şirketin % 50'sinin davalıya, % 50'sinin ise davacılara ait iken davalının kağıt üzerinde hisseleri davacılara devrederek ortaklıktan çıktığını, ancak fiilen şirkette ortak olarak kaldığını ve davalının hileli işlemleriyle sermayenin tamamının davacılarca ödenmesini sağladığını ve davalının Ssanyong Bayiliği'ni şirket için aldığı, karşılığında şirkete %50 ortak olması gerektiği hususunda davacıları inandırıp ikna ettiğini ve bayilik içinde 325.000,00 TL ödenmesinin gerektiğini söylediğini ve davacıların 325.000,00 TL'yi davalıya elden ödendiğini ve şirketin %50 hissesinin de davalıya devredildiğini, ancak hisse devir bedelinin alınmadığını, davalının elden aldığı 325.000,00 TL'nin 250.000,00 TL'sini aynı gün sermaye ödemesi açıklaması ile, 75.000,00 TL'sinin ise para yatırma adı altında şirketi banka hesabına yatırdığını ve bu şekilde şirketi borçlandırdığını, bu paranın şirket defterlerine de işlenip sermaye ödemesinin yapılmış gösterildiğini, geriye kalan 75.000,00 TL'nin ise davalıya alacaklı olduğundan bahisle 02/12/2008 tarihinde ödendiğini, davalının kendilerine hisse devir bedeli olarak 250.000,00 TL ve elden alarak bankaya yatırılan 325.000,00 TL için borçlu olduğunu ileri sürerek şimdilik hisse satış bedelinin 10.000,00 TL'si ile bayilik için bankadan çekilerek davalıya elden verilen 325.000,00 TL'nın 10.000,00 TL'sinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, zira elden 325.000 TL ödenip karşılığında paranın niçin verildiğine dair belge alınmasının normal olmadığını, tarafların ortak oldukları şirketin tasfiyesi için dava açtıklarını, davacıların da buna karşılık olarak işbu davayı açtıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.