muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13276, Karar No: 2024/3889, Tarih: 07.05.2024

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B. Kabule göre de; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 24.02.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2015/710 Esas, 2016/416 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1832, Karar No: 2014/4036, Tarih: 17.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/1832 E.  ,  2014/4036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2013/266-2013/944

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu belediye aleyhine genel haciz yolu ile takip başlatıldığı, kesinleşen takipte alacaklı vekilinin talebi üzerine borçlu belediyenin Vakıflar Bankası Avcılar Şubesi’ndeki hesaplarının haczi için müzekkere yazıldığı, bu işlem sonrasında borçlu vekilinin talebi üzerine kamuya tahsisli hesaplar üzerinde herhangi bir işlem yapılmaması yönünde bankaya yeniden müzekkere yazıldığı, icra müdürlüğünün bu kararına karşı alacaklı vekilinin mahkemeye şikayet yoluna başvurulduğu, mahkemece şikayetin kabulü ile borçlu belediyenin Vakıfbank Avcılar Şubesi’ndeki hesapları üzerine borcu karşılayacak miktarda haciz konulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Öte yandan bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararlarında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Hesabın tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır.

Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır.

Borçlu belediyece, haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

İncelenen dosya kapsamından borçlu belediyenin aynı banka şubesinde birden fazla hesabının bulunduğu, mahkemece banka şubesinden tüm hesaplara ilişkin kayıtlar celp edilmeden hesaplardan sadece 00158 … 5084 nolu hesap ile ilgili kayıtlar getirtilerek havuz hesabı oluştuğundan bahisle alacaklı tarafından yapılan şikayetin kabulüne karar verildiği görülmüştür.

Bu durumda, mahkemece, şikayetin niteliği dikkate alınarak öncelikle borçlu belediyenin aynı banka şubesindeki tüm hesaplarına ilişkin kayıtlar ve hesap ekstreleri banka şubesinden getirtildikten sonra bu hesaplara yatan paraların nitelikleri incelenip, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra her bir hesap kendi içinde müstakil olarak değerlendirilerek, hesaplardaki paraların haczinin kabil olup olmadığı yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13775, Karar No: 2007/16125, Tarih: 05.11.2007

3. Hukuk Dairesi 2007/13775 E., 2007/16125 K.

**3. Hukuk Dairesi 2007/13775 E., 2007/16125 K.**

**- BAŞKASININ ARAZİSİNE FİDAN DİKME

- SEBEPSİZ ZENGİNLEŞME**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 684 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 729 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 61 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde 5.010.000.000 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 3.477.00 YTL tahsili cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde Hazine'ye ait 1122 parsele zeytin ağacı diktiğini, taşınmazın açık artırma ile davalıya satıldığını, bu nedenle ağaçların değeri kadar davalının sebepsiz zenginleştiğini belirterek ağaçların değeri toplam 5.010.000.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, Hazine'den ihale ile satın aldığı yerin bedelini ağaçlar dikkate alınarak ödediğini, husumetin Hazine'ye yöneltilmesi gerektiğini bildirerek, yersiz olan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle 3.477.00 YTL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı 14.12.2004 tarihinde açık artırma ile 1122 parsel sayılı zeytinlik vasfındaki taşınmazı dava dışı Hazine'den satın almıştır.

MK'nın 729. maddede düzenlenen başkasının taşınmaza fidan dikenin talep hakkı kişisel hak niteliğindedir. O nedenle taşınmazın önceki malikine karşı ileri sürülebilir ve kural olarak sebepsiz zenginleşme koşulları oluşmadığı, diğer anlatımla zenginleşmediği takdirde, taşınmazı alan malike karşı talepte bulunulamaz (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.1962 gün ve 4/140-94 sayılı kararı). TMK'nın 684. maddesine göre, bir şeye malik olan kimse o şeyin bütün bütünleyici parçalarına da malik olur. Kaldı ki davalı, şartnamede zeytinlik vasfında olan gayrimenkulu açık artırma ile bedelini ödeyerek satın aldığına göre sebepsiz zenginleşen, önceki malik Hazine'dir. Ne var ki, satış şartnamesinde Hazine ağaçlarının başkasına ait olduğu şartını koyduğu takdirde yeni malike karşı Borçlar Kanunu'nun 61 ve devamı hükümlerine dayanılarak talepte bulunma imkanı mevcuttur. Mahkemece bu yönde bir araştırma yapılarak sonuca göre hüküm kurmak gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA) ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11160, Karar No: 2014/1785, Tarih: 17.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11160 E.  ,  2014/1785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/344493

MAHKEMESİ : Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25.07.2013

NUMARASI : 2010/245 Esas, 2013/147 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, hırsızlık ve tehdit

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 13.08.2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, bu hususun mahallinde araştırılıp kesin olarak belirlenmesinden sonra 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1442, Karar No: 2021/7985, Tarih: 15.06.2021

**7. Ceza Dairesi         2019/1442 E.  ,  2021/7985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin temyizinin vekalet ücreti ile sınırlı olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum lehine maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

Hükmün dilekçe yazım ücretine ilişkin fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine ''Katılan kurum kendisini vekil ile temsil ettiğinden karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T göre belirlenen 1.500,00 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine," ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25580, Karar No: 2012/24871, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25580 E.  ,  2012/24871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının fesih sonrası yine Sağlık Bakanlığına bağlı alt işverenler yanında çalışmasını sürdürüp sürdürmediğinin belirlenmesine yönelik olarak davacıya ait güncel hizmet döküm cetveli, hizmet cetvelinde fesihten sonra çalışması görünüyorsa ilgili işverenlere ait Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları ve bu şirketlerin alt işveren olarak Sağlık Bakanlığından iş alması söz konusu ise ilgili sözleşme metinlerinin getirtilmesi amacıyla dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6722, Karar No: 2015/1956, Tarih: 15.04.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6722 E.  ,  2015/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici davalı iş sahibidir. 24.03.2011 tarihli sözleşme ile davacı yüklenici, davalı iş sahibine ait binada sözleşme ekinde özellikleri belirtilen 1 adet asansörün temin ve montajını üstlenmiştir. Sözleşmenin 13. maddesinde, sözleşme kapsamındaki işle ilgili tüm ruhsat izin ve diğer resmi onayların yüklenici tarafından temin edileceği, yapılması gereken resmi ödemelerin iş sahibince karşılanacağı kararlaştırılmıştır. Yüklenici tarafından bu yükümlülük yerine getirilmemiştir. İş sahibinin ruhsat ve izin için yapması gereken ödemelerin kendisinden talep edilmesine rağmen ödemediği de ispatlanmamıştır.

Davacı yüklenici tarafından işin bitirildiği belirtilerek 15.12.2011 tarihli geçici teslim tutanağı ile eser teslim edilmiştir. Geçici teslim tutanağının alt kısmında, teslim edilen asansörün butonları yanlış olup değişeceği, kata indirme sisteminin bozuk olup değişeceği, asansörün düzenli çalışmadığı eksiklerin yapılacağı, anten sistemi montajı yapılacağı, eksiklikler giderildiği takdirde geçerlidir yazılarak taraf yetkililerince imzalanmıştır. Yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda keşif tarihi itibariyle bu eksikliklerin giderilmiş olup asansörün çalışır vaziyette olduğu tespit edilmiştir. Davacı bu eksikleri kendisinin giderdiğini ileri sürmekte, buna karşı davalı aşamalardaki savunmaları ve 27.01.2014 havale tarihli beyan dilekçesinde eksiklerin davacı tarafından tamamlanmadığı kendilerince giderildiğini savunmaktadır. Her iki taraf da tutanakta saptanan eksiklerin kendileri tarafından giderildiğine dair herhangi bir delil ibraz etmemişlerdir.

Eser sözleşmesinde yüklenicinin iş bedelinin tamamına hak kazanabilmesi için sözleşme ve ekleri ile fen ve tekniğine uygun olarak eseri tamamlayarak iş sahibine teslim ettiğini ispat etmesi gerekir. Sözleşme feshedilmediği ve eksik teslim kanıtlanamayan hallerde kural olarak bitmiş olan işin yüklenici tarafından yapılıp teslim edildiğinin kabulü gerekir. Buna göre teslimden sonra eksik işlerin varlığı ve kendisi tarafından tamamlandığını ispat yükü iş sahibine aittir. Ancak teslimin eksik yapıldığının delil tespiti, tutanak gibi yasal delillerle ispatlanması halinde kanıtlanan eksiklerin giderildiğini ispat yükü yükleniciye geçecektir. (Yargıtay 15.HD. 10.02.2014 gün 2013/626 Esas, 2014/801 Karar sayılı ilâmı).

Somut olayda 15.12.2011 tarihli tarafların imzasını taşıyan geçici teslim tutanağında belirtilen eksiklerin mahkemece yapılan keşif sırasında giderilip, asansörün çalıştığı saptanmış ise de, davalı iş sahibi eksiklerin yüklenici tarafından tamamlanmayıp kendisi tarafından giderildiğini savunmuş, davacı yüklenici tutanakta belirlenen eksiklerin teslimden sonra kendisinin giderdiğini yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Bu halde yer değiştiren ispat yükü karşılığında eksiklerin iş sahibince giderildiğinin kabulü zorunludur.

Bu durumda mahkemece hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla, sözleşme götürü bedelli olduğundan geçici teslim tutanağında belirlenen eksik ve kusurlar ile, yüklenicinin ruhsat ve diğer izinler ile resmi onayların alınması yükümlülüğünü yerine getirmediği gözönünde tutularak (ruhsat ve izin için yapılması gerekli masraflar hariç) gerçekleştirilen imalâtın sözleşmeye göre işin tamamına göre fiziki gerçekleşme oranını tespit ve bu oranın götürü bedele uygulanmak suretiyle hak edilen iş bedeli hesaplattırılıp bundan kanıtlanan ve ihtilaf konusu olmayan ödemeler mahsup edildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Alacak miktarı likit olmayıp belirlenmesi yargılama yapılması ve bilirkişiden rapor alınmasını gerektirdiğinden koşulları oluşmayan icra inkâr tazminat istemi de reddedilmelidir.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 15.04.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-