muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18070, Karar No: 2017/5711, Tarih: 22.05.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/18070 E.  ,  2017/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Belediye tarafından sökülüp, dere kenarında yığın halinde bırakılmış parke taşlarının çalındığı olayda sanığın eylemi TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu halde hakkında aynı kanunun 141. maddesinden uygulama yapılarak hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “b” bendinin çıkartılması suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8729, Karar No: 2014/23345, Tarih: 10.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8729 E.  ,  2014/23345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Rize 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/124-2014/137

Davacı, Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun, aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1994-2003 yılları arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitiı istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01/01/2001-01/08/2003 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş kararları; Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi halinde, Bağ-Kur’un prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi, yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiğinden, prim tevkifatının yapıldığı tarihi izleyen aybaşından itibaren sigortalı olarak kabulü gerektiği yönündedir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının temel koşulu 2926 sayılı Yasanın 2/1 ve 3/b maddelerinde belirtildiği gibi, tarımsal faaliyette bulunmaktır. Prim tevkifatına dayalı tespit davalarında, salt ziraat odası ve kooperatif kaydı gibi belgelerin bulunması yada ürün tesliminin olması tek başına davanın kabulü için yeterli değildir. Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti için öncelikle bir prim kesintisinin (tevkifat) bulunması gerekir. Yine bu prim kesintisini (tevkifatı) takip eden yıllarda, tarımsal faaliyete ilişkin olarak, hangi tarımsal ürünlerin yetiştirildiği, nereye satıldığı veya teslim edildiği, bu ürünlerden prim kesintisinin yapılıp yapılmadığı gibi hususlar da somutlaştırılarak belirlenmelidir.

Öte yandan ilk prim kesintisini izleyen yıllarda, prim kesintisi (tevkifat) veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilip, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01/08/2003 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 2001-2003 yılları arası ürün tesliminin bulunduğu, 1994 yılında ziraat odası kaydının başladığı, anlaşılmaktadır.

Öte yandan ilk prim kesintisini izleyen yıllarda, prim kesintisi (tevkifat) veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilip, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01/08/2003 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 2001-2003 yılları arası ürün tesliminin bulunduğu, 1994 yılında ziraat odası kaydının başladığı, anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece kayıtlarına göre verilen karar hatalı olmuştur. Yukarıda belirtildiği gibi prim kesintisine dayalı tespit davalarında, ilk prim kesintisinin yapıldığı yılı takip eden yıllarda da, prim kesintisinin veya ürün tesliminin yani tarımsal faaliyetin sürekli olması gerekir. Sürekli prim kesintisi ve ürün tesliminden amaç, bunun her yıl yapılabileceği gibi, prim kesintisi veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında devam ettiği durumlarda da tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilir. Davacı adına 2001-2003 yılları arası yapılan ürün teslimleri tek başına sigortalılığı sağlamamaktadır. Çünkü sigortalılık tescili için öncelikle bir prim kesintisi ve bu kesintiyi takip kesinti veya ürün teslimi gerekmekteder. Dolayısıyla bu hususlar dikkate alınmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, yukarıda belirtilen hususlara uygun ayrıntılı araştırma yapılarak uyuşmazlık konusu olan 01/01/2001-01/08/2003 tarihleri arası dönemde prim kesintisi bulunup bulunmadığını araştırmak eğer varsa şimdiki gibi davanın kabulüne, yoksa davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2494, Karar No: 2018/996, Tarih: 14.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2494 E.  ,  2018/996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, hakkında yakalama kararı çıkartılan sanığın savunmasının alındığı Bursa 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 31.01.2013 günlü, 2013/139 Değişik iş sayılı duruşma tutanağında zabıt katibinin, sanığın istinabe yoluyla beyanının alınması talebine ilişkin Bursa 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 18.07.2012 günlü, 2012/262 Talimat sayılı duruşma tutanağında ise hakim .....ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamında yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7708, Karar No: 2006/10839, Tarih: 11.09.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/7708 E.  ,  2006/10839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki çocuk mallarının korunmasına ilişkin davada ... 1. Sulh Hukuk ile 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, T.M.Y.’nın 352. maddesi uyarınca açılan çocuk mallarının korunmasına ilişkindir.

4787 Sayılı Aile Mahkemeleri Kuruluş Yasasının 4. maddesine göre T.M.Y.’nın 3. kısmı hariç olmak üzere 2. kitabında yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların aile mahkemelerinde görüleceği yasa hükmü karşısında T.M.Y.’nın 2. kitabında yer alan uyuşmazlığın aile mahkemelerinde, aile mahkemesi olmayan yerlerde asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/09/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3341, Karar No: 2019/1734, Tarih: 18.03.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/3341 E.  ,  2019/1734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve Hasret Yakar savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından zorunlu savunman ücretlerine dair yargılama giderinin tahsiline ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15086, Karar No: 2014/4081, Tarih: 28.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/15086 E.  ,  2014/4081 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 08.05.2013

No : 2009/599-2013/287

Davacı : A.. K.. adına Av. M.. B..

Davalılar : 1-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. H.. K..

2-S.. E.. adına Av. Y.. H..

3-C.. E.. 4-B.. E..

Dava hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalılara ait işyerinde 1985 - Temmuz 1998 dönemlerinde (askerlik dönemi hariç) hizmet akdine tabi olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davada, davacının davalı işverenlere ait 9758 ve 1016377 sicil numaralı işyerlerinden bildirimlerinin bulunduğu değerlendirilerek, Mahkemece yapılan yargılamada, davanın kısmen kabulü ile davacının 15.05.1987-20.05.1991 ve 04.10.1992-30.09.1997 tarihleri arasında G..-İ.., S..-C.. E.. adlı işyerinde, 01.10.1997-30.06.1998 tarihleri arasında B.. E.. ve S..S..A.. Hizmetleri Limited Şirketinde sürekli ve kesintisiz olarak asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

1) Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesinde, yönetmelikle belirlenen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları, Kurumca saptanamayan sigortalıların, çalıştıklarını, hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilâm ile kanıtlayabildikleri takdirde, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayılarının göz önünde bulundurulacağı açıklanmış olup, anlaşılacağı üzere çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden bu maddeyle getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. Buna göre; ilgili kişi hakkında işe giriş bildirgesi düzenlenmediği, düzenlenmesine karşın yasal hak düşürücü süre içerisinde Kuruma verilmediği, sigortalılık bildirimini içeren dönemsel sigorta primleri bordrosunun/aylık prim ve hizmet belgesinin hazırlanmadığı veya anılan süre içerisinde Kuruma teslim edilmediği, sigorta priminin Kuruma yatırılmadığı, çalışmanın varlığı yönünde Kurum görevlilerince herhangi bir saptamanın söz konusu olmadığı durumlarda, hizmetin varlığını ileri süren kişilerin hak düşürücü süre içerisinde yargı yoluna başvurması zorunludur. Bununla birlikte önemle vurgulanmalıdır ki, değinilen kuralın tek istisnası, kamu kurum ve kuruluşlarında gerçekleşen hizmete ilişkin olarak, Kuruma aktarılmasa dahi işveren tarafından ödenen ücret/maaş üzerinden sigorta primi kesintisi yapılması olgusudur. Bir başka anlatımla, sözü edilen niteliğe sahip işyerinde çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin de belgelere dayandırılması asıl olduğundan, yukarıda açıklanan durumların hiçbiri gerçekleşmemiş olsa da Kuruma aktarılmamasına karşın işverence ilgiliye ödenen ücret/maaş üzerinden sigorta primi kesintisi yapıldığı takdirde hak düşürücü süreye ilişkin hüküm uygulanamaz. Belirtilmelidir ki, uygulama yapılırken, hizmetin ara vermeksizin kesintisiz gerçekleştiği durumlarda, çalışmanın sona erdiği (işten çıkış yapıldığı) yılın sonuna karşılık gelen 31 Aralık gününden başlayarak beş yıllık sürenin hesaplanması gerekmektedir.

Mahkemece bilgi ve görgüsüne başvurulan tanıkların aydınlatıcı net anlatımları ile tüm dosya içeriğine göre 01.09.1989-20.05.1991 ve 04.10.1992-30.09.1997 tarihleri arası dönemlere ilişkin çalışma iddiası kanıtlandığından, söz konusu talep yönünden davanın kabulü uygun görülmekte ise de, yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; davacının 9758 sicil numaralı işyerinden işe giriş bildiriminin 01.09.1989 tarihinde yapıldığı ve kesintisiz çalışmanın sona erdiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içinde dava açılmadığı görüldüğünden ve 01.09.1989 öncesi dönemin hak düşürücü süreye uğradığı belirgin olduğundan, 01.09.1989 öncesi döneme yönelik talebin hak düşürücü süreden reddi gerekmektedir.

2) Medeni haklardan istifade (hak) ehliyeti bulunan her tüzel kişi taraf ehliyetine de sahiptir. Tüzel kişiliğin son bulması ile artık eski tüzel kişinin taraf ehliyeti de son bulur. Dava devam ederken tüzel kişiliğin son bulması halinde davaya devam edilmesine imkan yoktur. Taraf ehliyeti kamu düzeni ile ilgili olup hakimin bu hususu re'sen göz önünde bulundurması zorunludur.

Somut olayda; Samsun Ticaret Sicil Memurluğu'nun 20.06.2008 tarihli yazısında davacının çalışmalarının geçtiğini iddia ettiği ve aleyhine hüküm tesis olunan B.. E.. S.. S.. Servis Hizmetleri Taahhüt Oto Kiralama Ticaret ve Pazarlama Limited Şirketi'nin 12.12.2003 tarihinde tasfiyeye girdiği ve 28.06.2005 tarihinde kapandığı bildirilmiştir. Tasfiyesini tamamlayan şirketin tüzel kişiliği ve dolayısıyla taraf ehliyeti yoktur.

Bu durumda Mahkemece yapılacak iş; davacıya davalı şirketin ihyası için dava açmak üzere süre vermek, şirket ihya edildikten sonra taraf teşkilini sağlayarak davayı sonuçlandırmaktan ibarettir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 28.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/38480, Karar No: 2017/17105, Tarih: 07.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/38480 E.  ,  2017/17105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz harçları (Mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların davalı tarafça temyizi halinde, hükmedilen miktar üzerinden hesaplanacak nispi karar ve ilam harcının dörtte biri tutarında meblağ, temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır.

Kararı temyiz eden davalı ... Hiz. ve Dan. A.Ş. ( ... San.Tic.A.Ş. ) vekili Avukat ...’ın, 88,95 TL nispi temyiz karar harcı yatırması gerekirken, 31,40 TL maktu tutarda temyiz karar harcı yatırdığı, bakiye nispi temyiz karar harcının ise ödenmediği ve Mahkemece de muhtıra tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, Avukat ...’ın, davalı ... Hiz. ve Dan.A.Ş ( ... San.Tic.A.Ş. ) vekili olmasına rağmen, 29.05.2017 tarih ve 66215 sıra numaralı sayman mutemedi alındısında, sehven davacı vekili olarak yazıldığı da görülmektedir. Anılan sebeple, öncelikle bahsi geçen sayman mutemedi alındısındaki maddi hatanın düzeltilmesi, ardından davalı ... Hiz. ve Dan. A.Ş. ( ... San.Tic.A.Ş. ) vekili Avukat ...’a, bakiye ödenmesi gereken temyiz (nispi) karar harcını, kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlaması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca ihtaratlı muhtıra tebliğ edilerek kanuni süre beklenildikten sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3209, Karar No: 2016/4794, Tarih: 10.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/3209 E.  ,  2016/4794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,

davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, velayeti anneye verilen müşterek çocuklar ile baba arasında “aynı şehirde oturmaları hali" ve “farklı şehirde oturmaları hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Annenin ...’da , babanın ise ...'da oturduğu anlaşılmaktadır. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayırımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ne var ki, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir ( HUMK m. 438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendinin hükümden tamamen çıkarılmasına, yerine 3. bent olarak “velayeti davacı anneye verilen tarafların müşterek çocukları ile davalı baba arasında her ayın 2 ve 4. hafta sonları Cumartesi günü saat 10:00 'dan Pazar günü saat 17:00'a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10:00‘dan 3. günü saat 17:00'a kadar, yarı yıl tatilinin 1. günü saat 10:00'dan 7. günü saat 17:00'a kadar, her yıl 1 Temmuz saat 10:00'dan 31 Temmuz 17:00'a kadar kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2016 (Perş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/9504, Karar No: 2012/11046, Tarih: 18.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/9504 E.  ,  2012/11046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 8. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...’un beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının sanıklardan ... hakkında onama, diğer sanık ... yönünden bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 24.10.2011 tarihli ve 2011/85-6320 sayılı karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının sanık ...'a ilişkin 17.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/738 Esas, 2012/543 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş Dairemizin mahkeme hükmünün bozulmasına ilişkin 01.11.2012 tarihli kararındaki maddi hatanın düzeltilmesi istemini havi Yargıtay C.Başsavcılığının 10.12.2012 tarihli yazısı Dairemize gelmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi