muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/20616, Karar No: 2021/703, Tarih: 20.01.2021

Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/02/2020 tarihli kararıyla, sanığın idrar örneğinde uyuşturucu maddeye rastlanmadığı gibi sanık üzerinde uyuşturucu madde bulunduğuna dair tutanak bulunmadığından Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının ertelenmesi kararının usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle kamu davasının durmasına dair karar verilmiş ise de,

Beyşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında verilen kamu davasının ertelenmesi kararının 23/11/2015 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği ve şüphelinin bu karara her hangi bir itirazı olmadığı gibi denetim programını tebliğ almasıyla denetimli serbestliğin başladığı, denetim süresinde yükümlülüklerini yerine getirmesi nedeniyle 23/12/2016 tarihinde denetimli serbestlik dosyasının infazen kapatıldığı, erteleme süresi içerisinde 11/12/2019 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla;

Şüphelinin, kamu davasının açılmasının ertelenmesine esas 27/08/2015 tarihli eylemi nedeniyle idrar örneğinin olaydan uzunca bir sure sonra 14/10/2015 tarihinde alınması, dosya içerisinde bulunan ekspertiz raporu ile olay tarihinde sanığın oturduğu yerde ele geçirilen kağıt parçası ve alüminyum folyo parçaları üzerinde eroin maddesi kalıntılarının bulunduğunun tespit edilmesi, olayın diğer şüphelileri ... ve ...’nun olayın hemen sonrasında alınan beyanlarında ...’ın eroin maddesi kullandığına ilişkin beyanları karşısında, mahkemece kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, durma kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; mahkemece kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, durma kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/02/2020 tarihli ve 2020/49 esas, 2020/83 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının ( a ) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine,

20/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7644, Karar No: 2014/11648, Tarih: 12.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7644 E.  ,  2014/11648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi ile... 10. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının çocuğu... 'un nüfus kaydında anne ve baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Aile Mahkemesi ise, anne ve baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda davacılar, çocukları olan... 'un gerçekte... ve ... 'den olduğu halde dedesi ve büyükannesi ... ve ... 'den olma şeklinde kaydedildiği iddiasıyla nüfus kaydının düzeltilmesini talep etmiştir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. Maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15422, Karar No: 2016/1631, Tarih: 11.02.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/15422 E.  ,  2016/1631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık............. temyizine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesi uygulanmamış ise de, bu hususun infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Atılı suçun niteliğine göre, suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4802, Karar No: 2011/5091, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4802 E.  ,  2011/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 5. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş; hüküm, yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle, dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1831, Karar No: 2012/3368, Tarih: 04.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1831 E.  ,  2012/3368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ... Vergi Dairesi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müvekkilinin müflis ... Tekstil Ltd. Şti.'den 202.231,16 TL alacaklı olduğunu, düzenlenen 21.09.2011 tarihli sıra cetvelinde şikayet edilen Vergi Dairesi Müdürlükleri alacaklarının imtiyazlı alacak olmadığı halde 3. sırada yer aldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, istemin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, vergi daireleri alacaklarının müflis şirketin 2007-2008-2009-2010 vergilendirme dönemlerine ait muhtelif vergi türlerinden kaynaklı olduğu, İİK’nun 206 ve 207. maddelerinde, mükellefin faaliyetlerinden doğan vergi alacağının imtiyazlı alacak olarak sayılmadığı, yine 6183 sayılı kanununda vergi alacaklarına ilişkin ayrık bir düzenleme bulunmadığı, bu nedenle de şikayet olunanlar şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... Vergi Dairesi vekili temyiz etmiştir.

İstem, iflas sıra cetvelinin iptaline ilişkindir.

İİK’nun 206. maddesi, üçüncü sırada “özel kanunlarında imtiyazlı olduğu belirtilen alacaklar” hükmünü, 5479 sayılı yasa ile değişik 6183 sayılı Yasanın 21/3. maddesi ise, “borçlunun iflası, mirasın reddi ve terekenin resmi tasfiyeye tabi tutulması hallerinde amme alacakları imtiyazlı alacak olarak 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 206. maddesinin üçüncü sırasında, bu sıranın önceliğini alan alacaklar da dahil olmak üzere tüm imtiyazlı alacaklar ile birlikte işleme tabi tutulur” hükmünü içermektedir.

Bu durumda, mahkemece, şikayet olunan vergi daireleri alacaklarının yukarıda anılan yasa maddelerine göre imtiyazlı ve 3. sırada bulunan alacaklardan olduğu nazara alınarak istemin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenle, şikayet olunan Kozanlı Vergi Dairesi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın şikayet olunan yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12373, Karar No: 2021/17430, Tarih: 25.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12373 E.  ,  2021/17430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03/06/2013 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının, 08/12/2015 tarihinde kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 05/07/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan 116/1, 119/1-c, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, 1 ay 2 günlük durma süresi de gözetilerek, suçun işlendiği 19.02.2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 25/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6032, Karar No: 2014/1198, Tarih: 20.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/6032 E.  ,  2014/1198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 19. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :11.04.2013

Numarası :2011/342-2013/93

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı M.. Ö.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yüklenici tarafından açılan asıl ve birleşen Üsküdar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/133 Esas sayılı dosyaları eser sözleşmesine dayalı iş bedelinin tahsili, iş sahibi tarafından açılan birleşen dava ise; ödünç sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkemece HMK 94/2. maddesi gereğince kesin süre şartları yerine getirilmediğinden davanın reddine dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemece asıl ve birleşen davaların yargılaması yapılarak 16.11.2009 tarihli kararı ile her 3 davanın reddine karar verilmiş, kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.07.2011 gün, 2010/3587 Esas, 2011/4681 Karar sayılı bozma ilâmının 2. bendi ile birleşen Üsküdar 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/46 Esas sayılı dosyası yönünden bozma kararı verilmiştir.

Bu dosyanın davacısı asıl davada davalı olan işsahibi M.Z..Ö.., davalısı ise yüklenici Z.. Ç..'tır. Anılan dosyadaki 07.03.2005 tarihli sözleşmeye dayanarak alacak talebinde bulunan M.Z..Ö..'dır. Asıl dosya davalısı yüklenici Zekeriya ise bu sözleşmedeki imzasını inkâr etmiş ve sözleşmenin aslının ibraz edilmesini istemiştir. Dairemiz bozma ilâmında bu hususları incelemek suretiyle sözleşme aslının ibrazı, imza incelemesi sonucu davanın sonuçlandırılması gereği vurgulanmıştır. Mahkemece 02.02.2012 tarihli celsede bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiş, 19.02.2013 tarihli celsede de asıl dosya davacısı Z..Ç..'ın vekili Avukat B.. K..Ö..'in yetki belgesi ile yetkilendirdiği Avukat A..S.. K..e imza incelemesi yaptırılabilmesi için gerekli bilirkişi ücretinin yatırılması için 2 haftalık kesin süre verilmiş, yerine getirilmemesi üzerine de davanın delil avansı yatırılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki 2007/46 Esas sayılı dosyada 07.03.2005 tarihli sözleşmeye dayanan davacı M.Z..sözleşmenin aslını 27.03.2012 tarihli celsede mahkemeye sunmuş ve belgenin aslının kasaya alınmasına karar verilmiştir.

Bu durumda birleşen 2007/46 Esas sayılı dosyasının davacısı M.Z....olduğu ve anılan sözleşmeye bu davacı dayandığı verilen sürede sözleşme aslı da sunulduğundan imza incelemesi ile ilgili masrafların M.Zülfikar'a yatırtılarak inceleme yapıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken, ispat yükü kendisine düşmeyen o dosyanın davalısı Z.. Ç...'a verilen kesin sürede bilirkişi ücreti yatırılmadığından davanın usulden reddi doğru olmamıştır.

Bu durumda birleşen 2007/46 Esas sayılı dosyasının davacısı M.Z....olduğu ve anılan sözleşmeye bu davacı dayandığı verilen sürede sözleşme aslı da sunulduğundan imza incelemesi ile ilgili masrafların M.Zülfikar'a yatırtılarak inceleme yapıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken, ispat yükü kendisine düşmeyen o dosyanın davalısı Z.. Ç...'a verilen kesin sürede bilirkişi ücreti yatırılmadığından davanın usulden reddi doğru olmamıştır.

Kabul şekline göre de delil avansının yatırılmaması halinde HMK'nın 324/2. maddesi gereğince o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılacağından ispatlanamayan davanın reddi yerine usulden red kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Öte yandan; mahkeme kararının karar başlığında davaların tarafları yanlış gösterilmiştir. Asıl ve iki birleşen davanın tarafları birbirine karıştırılmış ve anlaşılamamaktadır. Yine asıl ve birleşen 2007/133 Esas sayılı dosyalarda verilen kararlar kesinleşmiş ise de, bunların karar ve hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmemiş olması da yanlış olmuştur.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.