muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14893, Karar No: 2024/2765, Tarih: 24.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/14893 E.  ,  2024/2765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2371 E., 2022/2573 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/196 Esas, 2022/81 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81,35/2,62,53. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi gereğince 5 yıl 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/2371 Esas, 2022/2573 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği, haksız tahrik ve lehe hükümlerin uygulanmasına vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ...'in piknik alanında bulunan bir kısım inceleme dışı mağdur sanıklar ile tartışması üzerine evinden av tüfeğini alarak piknik alanına geri döndüğünde daha önceden tanıdığı katılan ...'yi gördüğü ve kendisini dövdüklerini katılana anlatmaya başladığı ancak katılanın kayıtsız kalıp arabasına doğru yönelmesine sinirlenen sanığın elindeki tüfekle katılanın ayağına doğru hedef gözeterek yakın mesafeden bir el ateş ettiği, atış sonucu katılanın hayati tehlike geçirdiği, vücudunda ağır (6) derecede kırık oluştuğu ve diz altındaki amputasyon nedeniyle organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde katılanın yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, katılandan sanığa yönelen haksız söz ve davranış bulunmadığından haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, sonuç ceza miktarı itibariyle lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve seçenek yaptırımlara çevirmeye ilişkin hükümlerin uygulanmasının yasal olarak mümkün olmadığı, diğer lehe hüküm olan takdiri indirim hükümlerinin Mahkemece uygulandığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Dosya içeriğine göre; taraflar arasında öldürmeyi gerektirecek derecede husumet bulunmadığı, sanığın katılana yaşadığı darp olayını anlatırken katılanın dinlememesi üzerine sinirlenerek katılanın tereddütsüz şekilde ayaklarını hedef alarak 1 el ateş ettiği ve tekrar ateş etme olanağı bulunduğu halde eylemine kendiliğinden son verdiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın öldürme kastı ile hareket ettiğinin şüpheli kaldığı, bu nedenle kastının yaralamaya yönelik olduğu, kabul edilerek sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/2371 Esas, 2022/2573 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a. maddesi uyarınca Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7503, Karar No: 2013/5751, Tarih: 27.05.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/7503 E.  ,  2013/5751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 27/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9929, Karar No: 2014/1930, Tarih: 03.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/9929 E.  ,  2014/1930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLOPİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/05/2013

NUMARASI : 2011/1-2013/1

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında B.Mahallesi çalışma alanında bulunan ... ada 23 ve 26 parsel sayılı ... ve 740 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı H.. Ş.. tarafından davalılar Hazine ve S.. B.. aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan tescil davası, davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde, çekişmeli parsel tutanakları ile aktarılan dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda verilen kısa kararda çekişmeli ... ada 26 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (J) harfi ile gösterilen 186.19 metrekare yüzölçümündeki bölümünün davalı Hazine adına tesciline, kalan bölümünün ise davacı adına tesciline; gerekçeli kararda ise çekişmeli ... ada 26 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (J) harfi ile gösterilen 186,19 metrekare yüzölçümündeki bölümün davalı Hazine adına tesciline, kalan bölüm ile 260 ada 23 parsel sayılı taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, 20.5.2013 tarihli kısa kararında davacının davası kısmen kabul edilerek, çekişmeli ... ada 26 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü davacı adına bir bölümü davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; ... ada 26 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü davalı Hazine adına tesciline karar verildikten sonra bu taşınmazın bir bölümü ile, ... ada 23 parsel sayılı taşınmazın tamamı davacı adına tesciline karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. HMK'nın 298/2. maddesi gereğince kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Kararların farklı ve çelişkili olması mahkemelere olan güven ilkesini zedeler. O halde, önceki kararla bağlı kalınmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle yeniden bir hüküm kurulması gerekli olup, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11782, Karar No: 2016/8252, Tarih: 04.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/11782 E.  ,  2016/8252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı. ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Genel bütçeye dahil olan ve bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanunu’ nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı . ...’ na harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının 2 ve 5 numaralı bentlerinin çıkartılarak, yerlerine;

“ 2- Davalı. ... 492 sayılı Harçlar Kanunu’ nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan harca hükmedilmesine yer olmadığına,

5- Davacının yatırdığı başvuru harcı, peşin harç ve ıslah harcının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,“ bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1624, Karar No: 2010/13662, Tarih: 14.10.2010

**10. Hukuk Dairesi         2010/1624 E.  ,  2010/13662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili ile davalı ...... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Alparslan Koçak tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş görme, ücret ve bağımlılık öğelerinden oluşan hizmet (iş) sözleşmesinin türlerini belirlemede iş süresi (çalışma süresi) önem taşır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’ncü maddesine göre; “işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda (iş) sözleşmesi kısmi süreli iş sözleşmesi” olarak tanımlanmaktadır.

İş (çalışma) süresi, işçinin kendisini işverenin emrine amade tutmak zorunda olduğu süredir. Gerek 1475 sayılı İş Kanunu’nun 61’inci maddesi gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63’üncü maddesine uyarınca; “Genel bakımdan iş (çalışma) süresi haftada en çok 45 saattir.” Bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır.

1475 sayılı Kanun’un 62 ve 4857 sayılı Kanun’un 66’ncı maddesine göre; işçinin işinde ve her an iş görmeye hazır bir halde bulunmakla beraber çalıştırılmaksızın ve çıkacak işi bekleyerek boş geçirdiği süreler ile işçinin işveren tarafından başka bir yere gönderilmesi veya işveren evinde veya bürosunda yahut işverenle ilgili herhangi bir yerde meşgul edilmesi suretiyle asıl işini yapmaksızın geçirdiği süreler de iş süresinden sayılır. 1475 sayılı Kanun’un 41 ve 4857 sayılı Kanun’un 46’ncı maddelerine göre; haftanın tatilden önceki altı iş gününde (tatil gününden önce 63’ncü maddeye göre belirlenen iş günlerinde) çalışanlara hafta tatili verilir ve bu sürede de işçi çalışmış sayılır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 12.02.2003 gün ve 2003/21-143 Esas, 2003/159 sayılı kararı)

Somut olayda; 1987 – 1993 ve 2004 – 2007 yılları arası öğretim dönemlerinde...usta öğretici olarak çalışan davacının, söz konusu çalışmasının resmi tatil günleri dışında her gün yedi saat (haftanın çalışılan günlerine bölündüğünde yaklaşık 45 saat) üzerinden gerçekleştiğinin, özellikle puantaj cetvelleri ve ek ders ücret bordroları olmak üzere tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, davacının çalışmasının normal haftalık çalışma süresi kadar olduğunun kabulü ile, davacının davalı Kuruma yapılan bildirilmeyen çalışmalarının tespitine yönelik mahkeme kararı usul ve yasaya uygun olup, onanması gerekir.

SONUÇ: Davalı Kurum vekili ile davalı...... adına Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının ONANMASINA, 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17374, Karar No: 2015/30050, Tarih: 03.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/17374 E.  ,  2015/30050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2014

NUMARASI : 2013/764-2014/189

DAVA : Davacı, ek ödeme ve denge tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kurumun özelleştirme kapsamına alınması üzerine, 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun ek 29 ve 4046 sayılı Kanun'un 22. maddeleri uyarınca 18.03.2010 tarihinde kurumla ilişkisinin kesilerek Sivas Cumhuriyet Üniversitesinde görevlendirilmiş olduğunu, davalı şirketin müvekkilini çalıştırırken kanuni düzenlemelerde yer verilen ek ödemeyi vermediğini, davalının maaş nakil ilmuhaberinde de bu hakkını göstermemiş olduğunu belirterek 21.03.2006'dan 18.03.2010 tarihleri arasında hak etmiş olupta kendisine ödenmeyen ek ödeme ve denge tazminatları alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davanın kanuni koşullarının oluşmadığını, davacının kurumları ile ilişiğinin kalmadığından davayı şu anda çalışmış olduğu kuruma yöneltmesi gerektiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden davanın kabulüne karar verildiği görülmüştür. Ancak, davacının maaşına esas olmak üzere bildirilen net ücrete 2010 yılı tekniker ünvanları için belirlenen ek ödeme oranlarının eklenmesi gerektiğinin tespiti şeklinde hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; hüküm fıkrasının belirsizlik içerdiği anlaşılmıştır. Hüküm fıkrasında, davacının 2010 yılı Mart maaşına esas olmak üzere; yeni maaş nakil il muhaberine eklenmesi gereken 368,03 TL'lik ek ödeme miktarının açık olarak belirtilmemesi hatalı olmuştur. Bu durum bozma sebebi ise de, yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasında 1. bendinin çıkarılarak; yerine “Davacının maaşına esas olmak üzere bildirilen net ücrete 2010 yılı tekniker ünvanları için belirlenen ek ödeme oranlarının eklenmesi gerektiğinin tespiti ile,

Yeni maaş nakil ilmuhaberinin, net ücrete 368,03 TL ek ödemenin eklenerek yeniden düzenlenmesi gerektiğinin tespitine,

SONUÇ: Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasında 1. bendinin çıkarılarak; yerine “Davacının maaşına esas olmak üzere bildirilen net ücrete 2010 yılı tekniker ünvanları için belirlenen ek ödeme oranlarının eklenmesi gerektiğinin tespiti ile,

Yeni maaş nakil ilmuhaberinin, net ücrete 368,03 TL ek ödemenin eklenerek yeniden düzenlenmesi gerektiğinin tespitine,

9.183,96 TL ek ödemeler tutarının ıslah ile arttırılan kısımları için ıslah tarihinden, kalan miktarlar için ise dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” fıkrasının yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33854, Karar No: 2014/35718, Tarih: 16.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/33854 E.  ,  2014/35718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/348-2014/1012

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosya içerisindeki belgelerden, davacının sendika üyelik kaydı ile toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebinin alt işverene 16.05.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de; bu belge ekinde Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013- 31.12.2014 yürürlük tarihli Toplu İş Sözleşmesinin bir örneğinin de dava dışı alt işverene tebliğ edildiğini gösterir belge bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin geçici 2. maddesi “Toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarih ile iş yerine tebliğ edildiği aya kadar geçen süre için ödenecek farkların tutarı iş bu kararın iş yerine tebliğ tarihinden itibaren iki ay içinde iki eşit taksitte ödenir ” yönünde düzenleme içermektedir. Bu durumda Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013-31.12.2014 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesinin, dava dışı alt işveren olan M.Tıbbi Tek. Mak. ve Sağ. Malz. San. ve Tic. Ltd. Şti. tebliğ edildiği tarihi gösterir evrakın denetlenmesi gerekmektedir.

2-Ayrıca, mahkeme seri nitelikte görülerek karara bağlanan ve temyiz incelemesi yönünden Dairemize gönderilmiş bulunan seri dosya davacılarından bir kısmının hastanenin çeşitli acil servislerinde görev yaptıkları görülmektedir.

Davacı tarafça dosya içerisine ibraz edilen ilgili Yüksek Hakem Kurulu kararı örneğinin incelenmesinde, toplu iş sözleşmesinin 30. maddesinin Bulaşıcı Hastalık ve Risk Primi başlığını taşıdığı ve “Röntgen mahalli olarak tecrit edilen yerlerle, radyum, fizyoterapi, radyoterapi, teknik hizmetler, ameliyathane, doğumhane, laboratuar, şoför, santral, bulaşıcı hastalıklar ve servislerinde çalışanlara fiilen çalışılan günler için 2,00-(iki)TL/Gün bulaşıcı hastalıklar ve risk pirimi verilir." yönünde düzenleme içerdiği anlaşılmaktadır. Dosya içerisine ibraz edilen bu belge örneğinde; 30. madde de yer alan santral kelimesinden sonra el yazısı ile madde metnine acil servis eklemesi yapıldığı ancak eklemeye ilişkin imza ve paraf bulunmadığı tespit edilmiştir. Toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, acil servis ibaresinin bulunup bulunmadığı hususun denetlenmesi açısından Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararının bir örneğinin de ilgili kuruldan temin edilerek dosyalara eklenmesi gerekmektedir.

Yukarıda belirlenen eksikliklere ilişkin belgelerin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21281, Karar No: 2013/22514, Tarih: 03.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21281 E.  ,  2013/22514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar ...,...haklarında; 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında; Beraat

Temyiz edenler : Sanıklar...... müdafii, Katılanlar vekili

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar...ve ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, sanıklar hakkında hükmolunan ceza miktarına göre katılan vekili ile sanık müdafinin temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması yönündeki istemi, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesi gereğince reddedilip, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ...,... ... haklarındaki hükümlerin temyizen incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafii ile katılanlar vekilinin kusura ilişkin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Katılanlar lehine tayin olunan vekalet ücretinin sanıklardan ne şekilde tahsil edileceğinin kararda gösterilmemesi,

Taksirli suçlarda iştirak mümkün olmadığı halde, yargılama giderinin sanıklardan “sebebiyet verdikleri oranda” tahsili yerine, “yargılama giderinin ¼ ünün sanıklardan ...'dan geriye kalanının mahkumiyet kararı verilen sanıklardan eşit olarak” alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün vekalet ücreti tayinine ilişkin paragrafına “ mahkumiyet kararı verilen “ ibaresinden sonra gelmek üzere "eşit olarak" ibaresinin yazılmasına ve yargılama giderlerinin tahsili ile ilgili olan paragrafındaki "yargılama giderinin ¼ ünün sanıklardan ...'dan geriye kalanının mahkumiyet kararı verilen sanıklardan eşit olarak" ibaresinin çıkarılarak, yerine "sebebiyet verdikleri oranda" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık ... hakkındaki hükmün incelenmesinde gelince;

Suça konu boruları vinçten çözmek dışında vinç operatörüne vincin kaldırılması ve indirilmesi suretiyle işaret verme yetkisi olduğu anlaşılan sanığın, vincin çalışma alanını gözetleyerek güvenli olup olmadığını kontrol etme yükümlülüğü de bulunduğu, ancak bulunduğu yer itibariyle gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek vincin çalışma alanına girişleri engelleyememesi nedeniyle tali kusurlu olduğu gözetilmeyerek mahkumiyet yerine beraatine karar verilmesi,

Suça konu boruları vinçten çözmek dışında vinç operatörüne vincin kaldırılması ve indirilmesi suretiyle işaret verme yetkisi olduğu anlaşılan sanığın, vincin çalışma alanını gözetleyerek güvenli olup olmadığını kontrol etme yükümlülüğü de bulunduğu, ancak bulunduğu yer itibariyle gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek vincin çalışma alanına girişleri engelleyememesi nedeniyle tali kusurlu olduğu gözetilmeyerek mahkumiyet yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.