muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12516, Karar No: 2023/932, Tarih: 27.02.2023

IV. GEREKÇE

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebeplerinin İncelenmesinde

İlk derece mahkemesinin dosya kapsamına uygun kabulü ve gerekçesine göre sanığın suç tarihinde kardeşi ile oynamakta olan 5 yaşındaki mağdureyi götürdüğü tenha yerde, mağdurenin vücudunu hakimiyet altına aldıktan sonra banka yaslayıp mağdurenin boyuna göre kendi dizlerini kırarak gerçekleştirdiği sürtünme eyleminden sonra zaman zaman etrafını kontrol ettikten sonra eylemlerini sürdürmesi şeklinde gerçekleşen olayda sanığın kül halindeki eylemlerinin kısa süreli, ani, kesintili olmaması nazara alınarak sarkıntılık düzeyini aştığının anlaşılması karşısında, olayın gelişimi ve sanığın eylemlerine uygun değerlendirme ile İlk Derece Mahkemesince belirlenen cezada hukuka ve kanuna aykırı bir yön görülmediği halde istinaf başvurusunun esastan reddi yerine yazılı şekilde suç vasfının tayininde ve temel cezanın belirlenmesinde yanılgıya düşülerek söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi yerine yazılı şekilde düzeltilerek esastan reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebeplerinin İncelenmesinde

Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirildiği, yerinde, yeterli ve kanuni gerekçeye istinaden sanık hakkında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği; mahkemece aynı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle sanık hakkında kurulan hükümde suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman ile sanığın kastı dikkate alınarak belirlenen temel cezada bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçenin (A) bölümünde yer alan nedenlerle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/1009 Esas, 2022/1115 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10709, Karar No: 2022/8387, Tarih: 27.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/10709 E.  ,  2022/8387 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Silahla tehdit suçundan, Posof Asliye Ceza Mahkemesinin 28/10/2020 tarihli ve 2020/26 Esas, 2020/66 sayılı kararı ile 10 ay hapis cezasına, cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un 58. maddesi gereğince ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi ile cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına hükümlü ...'ın, bu cezasını Ardahan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda infazı sırasında, hükümlünün özel infaz usulü talebinin kabulü ile hapis cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 110/1-a maddesi gereğince her hafta cuma günleri saat 19:00'da girmek ve pazar günleri aynı saatte çıkmak suretiyle ceza infaz kurumunda çektirilmesine dair infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin Ardahan İnfaz Hâkimliğinin 29/03/2022 tarihli ve 2022/334 Esas, 2022/344 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair mercii Ardahan Ağır Ceza Mahkemesinin 06/04/2022 tarihli ve 2022/165 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Posof Asliye Ceza Mahkemesinin 28/10/2020 tarihli ve 2020/26 Esas, 2020/66 sayılı kararı ile hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilen adı geçen hükümlünün 10 ay hapis cezasının infazı için ceza infaz kurumuna 25/03/2022 tarihinde alındığı ve cezanın infazına aynı tarihte başlanıldığı, Ardahan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 25/03/2022 tarihli ve 2022/909 CBS ilam dosyası sayılı müddetnameye göre hakederek tahliye tarihinin 19/01/2023 tarihi olarak belirlendiği,

Hükümlünün cezasının hafta sonu infazı yönünde talebi üzerine, Ardahan İnfaz Hâkimliğinin 29/03/2022 tarihli ve 2022/334 Esas, 2022/344 sayılı kararı ile hükümlü hakkında cezasını hafta sonu ceza infaz kurumunda çekmek suretiyle özel infaz rejimi uygulanmasına karar verildiği,

Her ne kadar "Özel infaz usulleri"ni düzenleyen 5275 sayılı Kanun'un 110 maddesinin 9. fıkrasına göre, özel infaz rejiminin; terör suçları ile örgüt kurmak, yönetmek veya örgüte üye olmak suçlarından ya da örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlardan mahkûm olanlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlardan mahkûm olanlar, adlî para cezası infaz sürecinde hapis cezasına çevrilenler ve koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle cezası aynen infaz edilenler hakkında uygulanmayacağı belirtilmiş, ikinci kez mükkerrir olan hükümlüler ile ilgili bir düzenlemeye yer verilmemiş ise de,

5275 sayılı Kanun'un 110/7. maddesi gereğince, özel infaz usulünün gereklerine geçerli bir mazeret olmaksızın uyulmaması hâlinde bu usulün uygulanmasına son verilip, infaza açık ceza infaz kurumunda devam edilmesi gerektiğinin belirtildiği, ancak aynı Kanun'un "Açık ceza infaz kurumları" başlıklı 14/2-a maddesine göre ikinci defa mükerrir olan hükümlüler hakkında verilen cezaların infazının açık ceza infaz kurumunda yerine getirilemeyeceğinin düzenlendiği, bu durumda ikinci kez mükerrir olması nedeniyle cezasının açık ceza infaz kurumunda çekmesi kanuni düzenlemeye göre izin verilmeyen hükümlünün hakkında özel infaz rejimi uygulanmasına karar verilmesi üzerine infaz usulüne uymaması halinde kalan cezasını infazına açık ceza infaz kurumunda devam etmesi gerekeceği, bu haliyle 5275 sayılı Kanun'un 108. maddesine göre hakkında koşullu salıverilemeyeceği belirtilen ve cezasını infaz kurumunda çektirilmesi gereken hükümlü hakkında cezasını hafta sonu ceza infaz kurumunda çekmek suretiyle özel infaz rejimi uygulanmasına karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29/07/2022 gün ve 94660652-105-75-13595-2022-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre açıklanan sebeple yerinde görüldüğünden, Ardahan Ağır Ceza Mahkemesinin 06/04/2022 tarihli ve 2022/165 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27/10/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1674, Karar No: 2020/7892, Tarih: 30.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1674 E.  ,  2020/7892 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15/04/2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/11/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, dava konusu 11872 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... ve bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olayda; tapu kayıt maliki ...’in Yalova Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.07.2016 tarih, 2014/1250 Esas, 2016/942 Karar sayılı ve 09.09.2016 tarihinde kesinleşen kararıyla gaipliğine karar verildiği anlaşılmıştır.

4721 sayılı TMK'nun 35. maddesinde mahkemenin gaipliğe karar vermesi durumunda ölüme bağlı hakların aynen gaibin ölümü ispatlanmış gibi kullanılacağı belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, gaip ...’in mirasçılık belgesi temin edilerek, belirlenen mirasçıları usulüne uygun olarak davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına yönelik hüküm kurulması gerekirken, eksik taraf teşkili ile karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı ... ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 30.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4672, Karar No: 2022/6471, Tarih: 29.06.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/4672 E.  ,  2022/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından davanın kısmen kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı anne tarafından açılan kişisel ilişkinin sınırlandırılması davasının yapılan yargılaması sonucunda, ilk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, boşanma kararı ile velayetleri anneye verilen küçükler ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına, yerine her ayın 1. ve 3. cumartesi günü saat 10.00’dan pazar günü saat 17.00’ye, dini bayramların 2. günü saat 10.00’dan akşam saat 17.00’ye, her yıl eğitim tatillerinin 2. günü saat 10.00’dan 5. günü akşam saat 17.00’ye kadar(3’er gün süreyle), her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00’dan 15. günü akşam saat 17.00’ye kadar(15 gün süreyle) kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Dosya kapsamı ve alınan uzman görüşü raporları değerlendirildiğinde; hem küçüklerin üstün yararı hem de annenin velayet hakkı yönünden, baba ile küçükler arasındaki mevcut kişisel ilişkinin sınırlandırılması doğru ise de; yaz tatilinde baba ile küçükler arasında 15 gün kişisel ilişki kurulması yeterli görülmemiştir. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple, bölge adliye mahkemesinin kişisel ilişkiye dair esastan red kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesinin “hüküm sonucu” bölümünün 1. bendindeki “her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00’dan 15. günü akşam saat 17.00’ye kadar(15 gün süreyle)“ sözcüklerinin hükümden çıkarılmasına ve yerine “ her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00’dan 30.günü akşam saat 17.00’ye kadar” sözcüklerinin yazılmasına, hükmün kişisel ilişki bölümünün bu şekilde DÜZELTİLEREK; diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 29.06.2022 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/5893, Karar No: 2011/7292, Tarih: 16.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5893 E.  ,  2011/7292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ün 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

11.03.2009 tarihli haciz işlemi sırasında düzenlenen tutanakta, borçlunun adresinden taşındığı belirtilmekte olup, bu durum tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle şikayetin süresinde olduğu sonucuna varılmıştır. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili Memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.