muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9489, Karar No: 2014/17417, Tarih: 17.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9489 E.  ,  2014/17417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2011/426-2013/24

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz büyük yüz ölçümlü ve ilçe merkezi hudutlarında olmasına karşın, emsal taşınmazların klavuz beldesinde olan ve küçük yüzölçümlü emsal taşınmaz olması nedeniyle bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak taşınmaz ve emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulup taşınmazın emsal taşınmazlara üstünlük oranları da tartışılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4357, Karar No: 2022/525, Tarih: 20.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/4357 E.  ,  2022/525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce 2018/145 E. - 2019/85 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/145 Esas, 2019/85 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; Mahallinde yapılan keşif sonucu Bursa İli, Yıldırım İlçesi, Mollaarap Mahallesi 600 ada 2 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazda yol olarak el atılan kısımların terkinine, imar planında kamusal alanda kalan kısımların ise davalı idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde el atılan kısımların tümünde davacının hissesine isabet eden yüzölçümünün karşılığı yeni hisse oranları hesaplanmak suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendinden (davacılar murisi adına kayıtlı 196000/873000 payın tapu kaydının iptali ile 111329/873000 payın davalı ... Belediyesi adına tesciline, 84671/873000 payın davacılar murisi uhdesinde bırakılmasına,) kısmının çıkarılmasına, yerine (20/11/2018 tarihli fen bilirkişi raporunda A ve B harfi ile gösterilen kısımlarda muris payının iptali ile yol olarak terkinine, aynı fen bilirkişi raporunda C, D, E, F harfleri ile gösterilen kısımlarda muris payının iptali ile davalı idare adına tesciline) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12974, Karar No: 2024/15280, Tarih: 21.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/12974 E.  ,  2024/15280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.03.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/2658 E., 2021/2245 K.

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 07.03.2022 tarihli ve 2019/2658 Esas, 2021/2245 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 07.03.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gölbaşı(Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18914, Karar No: 2017/1921, Tarih: 13.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/18914 E.  ,  2017/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yine, nispi harca tabi davalarda, kararı temyiz eden her bir davalının ayrı ayrı temyiz başvuru harcı ile birlikte karar ve ilam harcının 1/4'nü (nispi temyiz karar ve ilam harcı) peşin olarak yatırması gerekir. Dosya kapsamından kararı temyiz eden davalıların her ikisinin de temyiz başvuru harcı ve nispi temyiz harcının 1.229,58'er TL'lik kısmını yatırarak hükmü temyiz ettiği, dosya içinde yapılan inceleme ve sistem üzerinden yapılan araştırmada nisbi temyiz harcının kalan kısmının da yatırıldığına dair makbuzlarla h

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Davalı ... İşl. AŞ. tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin davacı tarafa ve davalı ... vekiline yöntemince tebliğ edilerek tebligat parçaları eklendikten sonra gönderilmesi,

2-Mahkemece varsa yatırılmış temyiz harçlarına dair makbuzun dosyaya eklenmek suretiyle, harçların yatırılmamış olması durumunda 6100 sayılı HMK.nun 344, 346 ve 366. maddeleri gereğince işlem yapılıp temyiz süresi dolduktan sonra gönderilmesi için,

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Davalı ... İşl. AŞ. tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin davacı tarafa ve davalı ... vekiline yöntemince tebliğ edilerek tebligat parçaları eklendikten sonra gönderilmesi,

2-Mahkemece varsa yatırılmış temyiz harçlarına dair makbuzun dosyaya eklenmek suretiyle, harçların yatırılmamış olması durumunda 6100 sayılı HMK.nun 344, 346 ve 366. maddeleri gereğince işlem yapılıp temyiz süresi dolduktan sonra gönderilmesi için,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, duruşma talebinin noksan giderildikten sonra değerlendirilmesine, 13/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26461, Karar No: 2020/585, Tarih: 14.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2017/26461 E.  ,  2020/585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin sübuta, lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde ise,

a) Olay tutanağı ve görgü tanıklarının beyanlarına göre, aynı işyerinde çalışan sanık ve müştekinin iş meseleleri nedeniyle aralarının açık olduğu ve bilinmeyen bir nedenden dolayı olay günü tartıştıkları, müştekinin telefonda sanığa küfür ettiği ve teras katta ise belinden çıkardığı bir cisim ile sanığın üzerine yürüdüğü, sanığın bunun üzerine belinden çıkardığı silah ile yere doğru ateş ettiği, müştekinin elindeki cisim ile sanığın üzerine gelmeye devam etmesi üzerine ise ayağına doğru ateş ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında koşulları oluştuğu halde haksız tahrik hükümleri uygulanmayarak fazla ceza tayini,

b) Sanık hakkında TCK'nın 86/3-e maddesine göre belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından TCK'nın 87/3. maddesine göre 1/2 oranında artırım yapılırken, 1 yıl 15 ay yerine, 2 yıl 3 ay hapis cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/130, Karar No: 2020/3837, Tarih: 05.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/130 E.  ,  2020/3837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 23.05.2018 tarih ve 2017/188 E. - 2018/226 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine , istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 19/09/2019 tarih ve 2018/1406 E- 2019/891 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalı Bakanlık ile 17.03.2011 tarihinde İngilizce-1 Açık Öğretim Okulları Ders Notu ve İngilizce-2 Açık Öğretim Okulları Ders Notu isimli eserlerin yazımı konusunda sözleşme yaptığını, anılan eserleri sözleşme gereği 21.03.2012 tarihinde davalı Bakanlığa teslim ettiğini, sözleşme gereği kendisine Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Ödenecek Telif ve İşlenme Ücretleri Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre ödeme yapılması gerektiğini, fakat davalının Sayıştay ile anlaşmazlık yaşadığından bahisle kendisine herhangi bir ödeme yapmadığını, buna karşın anılan eserlerin 2012 yılından bu yana beş yıla yakın bir süredir basılıp, çoğaltılıp, öğretim kurumlarında okutulduğunu ileri sürerek, 13.000,00 TL telif ücretinin 2012 yılından itibaren tahakkuk edecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 26.04.2018 günlü ıslah dilekçesiyle talebini 83.142,47 TL 'ye yükseltmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, davaya bakma görevinin idari yargıya ait olduğunu, davacının Talim Terbiye Kurulu Başkanlığı'nda görevlendirme ile öğretmen olarak çalışmaktayken 2011-2012 yılları arasında yazım işinde görev aldığını, İngilizce-1 ve İngilizce-2 adlı Açık Öğretim Lisesi Ders Notu yazması için 2011 yılında görevin davacıya tevdii edildiğini, anılan notların 2012 yılında yazılıp Kuruma teslim edildiğini, ücretlerin Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Ödenecek Telif ve İşlenme Ücretleri Hakkında Yönetmelik çerçevesinde ödendiğini, ancak Sayıştay uzmanlarının konu ile ilgili uyarıları üzerine ödemelerin bekletilmesi kararı alındığını, bu süreçte kitapların basılıp dağıtıldığını, önceki ödemeler için kamu zararı çıkarıldığını, Sayıştay denetçilerinin uyarı ve ikazlarından sonra artık ek ders ücreti karşılığı öğretmen görevlendirilmesi suretiyle kitap yazdırıldığını, bu nedenle hatalı olduğu bildirilen uygulama nedeniyle yönetmelikler düzeltilinceye kadar ödemenin davacıya yapılamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı arasında 17.03.2011 tarihinde hizmet alım sözleşmesi imzalandığı, sözleşme gereği davacının Açık Öğretim Okulları Ders Notu isimli İngilizce-1 ve İngilizce-2 isimli eserleri vücuda getirip Kuruma teslim borcu altına girdiği, davalının da davacıya Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Ödenecek Telif ve İşlenme Ücretleri Hakkında Yönetmelik çerçevesinde telif öcreti ödemeyi borçlandığı, ödemenin hizmetin verildiği ayı takip eden ay içerisinde davacının hesabına aktarılmak suretiyle gerçekleştirileceğinin hüküm altına alındığı, bu haliyle taraflar arasında özel hukuk hükümlerine tabi bir sözleşme ilişkisinin kurulduğu, davacının sözleşme gereği meydana getirdiği İngilizce-1 ve İngilizce-2 isimli eserleri davalı Kuruma 21.03.2012 tarihinde teslim ettiği, davalı Kurum tarafından teslim olunan eserlerin kabul olunduğu, buna karşın davacıya şu ana kadar herhangi bir telif bedeli ödenmediği, uyuşmazlığın da bu noktada çıktığı, nitelik olarak kamu kurumlarının da özel hukuka tabi sözleşme yapabilme yetkisinin olduğu, esasen sözleşme gereği oluşturulan eserlerin uzun yıllardan bu yana çoğaltılıp dağıtılması ve eğitim-öğretim kurumları tarafından öğrenimde kullanılması karşısında Kurumun böyle bir sözleşme yapamayacağının da iddia edilemeyeceği, 5846 sayılı FSEK hükümlerine tabi sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlığa bakma görevinin adli yargı yerine ve mahkemelerine ait olduğu, yargılama konusu ürünün telif eser niteliğinde bulunması nedeniyle sözleşme konusu kitaplarla ilgili telif ücretinin anılan Yönetmeliğin 6, 8 ve 9. madde hükümleri uyarınca tespit edilmesinin gerekli bulunduğu, davacının yargılama konusu kitapların baskı adedini, hesaplamaya esas katsayıları kesin ve doğrudan bilmesinin ve buna göre telif ücreti hesabı yapıp talep etmesinin işin doğası gereği mümkün olmadığı, bu nedenle 13.000,00 TL bedel göstererek dava açtığı, vakıaların anlatımının taraflara, onu hukuki olarak vasıflandırma yetkisinin ise hakime ait bulunduğu, sunulan tüm belgeler ve tarafların beyanlarına göre açılan davanın nitelik olarak 6100 sayılı HMK'nın 109.maddesinde yazılı kısmi dava niteliğinde olduğu, anılan madde hükmü uyarınca dava açılırken talep konusunun kalan kısmından açıkça feragat edilmiş olması hali dışında kısmi dava açılmasının talep konusunun geri kalan kısmından feragat edilmesi sonucunu doğurmayacağı, davalının ıslahla artırılan isteme yönelik zamanaşımı definin, alacağın özel hukuka tabi sözleşmeden doğması ve on yıllık zamanaşımı süresine tabi olması ile istemin belirtilen yasal süre içerisinde gerçekleştirilmesi karşısında kabul edilemeyeceği, bilirkişi raporları kapsamına göre davacının telif alacağı miktarının 2012 yılı için İngilizce-1 için 14.897,90 TL, İngilizce-2 için 13.628,10 TL toplam 28.526,00 TL, 2013 yılı için İngilizce-1 için 9.058,05 TL, İngilizce-2 için 7.154,18 TL toplam 16.212,23 TL, 2014 yılı için İngilizce-1 için 10.629,53 TL, İngilizce-2 için 6.933,97 TL toplam 17.563,50 TL, 2015 yılı için İngilizce-1 için 5

.897,90 TL, İngilizce-2 için 13.628,10 TL toplam 28.526,00 TL, 2013 yılı için İngilizce-1 için 9.058,05 TL, İngilizce-2 için 7.154,18 TL toplam 16.212,23 TL, 2014 yılı için İngilizce-1 için 10.629,53 TL, İngilizce-2 için 6.933,97 TL toplam 17.563,50 TL, 2015 yılı için İngilizce-1 için 5.148,85 TL, İngilizce-2 için 4.575,83 TL toplam 9.724,68 TL, 2016 yılı için İngilizce-1 için 5.644,80 TL, İngilizce-2 için 5.471,26 TL toplam 11.116,06 TL olduğu, sözleşme gereği davacının hakettiği telif ücretinin hizmetin verildiği ayı takip eden ay içerisinde muaccel olup, davacı hesabına ödenmesinin gerektiği, vadenin taraflar ve özellikle borçlu yönünden belirli ve kesin nitelikte olduğu, bu nedenle hizmetin alındığı bu cümleden olarak baskıların yapılıp kitapların dağıtıldığı anda muaccel olan borç için davalının temerrüde de düşmüş bulunduğu, davalı kurum tarafından kitapların basım sayı ve tarihleri ile ilgili olarak verilen bilgilere göre 2012 yılı için 31.12.2012 tarihinde, 2013 yılı için 31.12.2013 tarihinde, 2014 yılı için 31.12.2014 tarihinde, 2015 yılı için 31.12.2015 tarihinde, 2016 yılı için 31.12.2016 tarihinde davalının temerrüde düştüğünün kabulünün gerektiği, davalı kurumun yaptığı sözleşme gereği aldığı hizmete karşın bu cümleden olarak davacının yazarı olduğu kitapları çoğaltıp yaymasına karşın, Sayıştay'ın uyarısı üzerine davacıya ödeme yapılmayacağına yönelik savunmasının hukuken kabul olunamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne İngilizce-1 için 14.897,90 TL, İngilizce-2 için 13.628,10 TL toplam 28.526,00 TL'nin 31.12.2012 tarihinden, İngilizce-1 için 9.058,05 TL, İngilizce-2 için 7.154,18 TL toplam 16.212,23 TL'nin 31.12.2013 tarihinden, İngilizce-1 için 10.629,53 TL, İngilizce-2 için 6.933,97 TL toplam 17.563,50 TL'nin 31.12.2014 tarihinden, İngilizce-1 için 5.148,85 TL, İngilizce-2 için 4.575,83 TL toplam 9.724,68 TL'nin 31.12.2015 tarihinden, İngilizce-1 için 5.644,80 TL, İngilizce-2 için 5.471,26 TL toplam 11.116,06 TL'nin 31.12.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 05.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.