muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12878, Karar No: 2022/15923, Tarih: 01.12.2022

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut uyuşmazlıkta davacı işveren, davalının ... sözleşmesinin devamı sırasında sır saklama yükümlülüğünü ihlal ettiği gerekçesiyle taraflarca imzalanmış sözleşme uyarınca cezai şart talebinde bulunmuştur. Dosyada bulunan bireysel ... sözleşmesinin "Gizlilik yasağı" başlıklı (b) bendinde, işçinin gizli bilgileri üçüncü kişilere ifşası hükmü; (d) bendinde ise işverenin işçiye ait kişisel bilgileri saklama hükmü yer almaktadır. Her iki tarafın da gizlilik yükümlülüklerini ihlal etmeleri hâlinde 25.000,00 USD cezai şart ödeneceği kararlaştırılmıştır.

3. Dosya kapsamında bulunan ... ... 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/488 Esas, 2018/31 Karar sayılı kararı ile davalının ... sözleşmesinin devamı sırasında Şirketin ticari ve müşteri sırrı niteliğindeki bilgileri, Şirket e-posta hesabından kendi şahsi e-posta hesaplarına gönderip bu bilgileri ifşa ederek rakip firma ile paylaştığı ve bu şekilde ticari sır ve müşteri sırrı niteliğindeki bilgilerin açıklanması suçunu işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olup karar 28.02.2018 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Davalı hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, mahkumiyet hükmü oluşturmasa da tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davalı işçinin, ... sözleşmesinin devamı sırasında sır saklama yükümlülüğüne aykırı davrandığı hususu sabittir. Hâl böyle olunca taraflar arasındaki sözleşmede öngörülen ve somut olayın özelliğine göre koşulları oluşan cezai şart talebinin kabulü gerekirken dosya içeriğine uygun olmayan gerekçe ile talebin reddine karar verilmiş olması hatalıdır.

5. Diğer yandan 6098 sayılı Kanunun 182 nci maddesinin son fıkrasında fahiş cezai şartın hâkim tarafından tenkis edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Şu hâlde 6098 sayılı Kanun'un 182 nci maddesinin son fıkrası gereği cezai şarttan indirim yapılarak sonuca gidilmesi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alının temyiz harcının isteği hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4162, Karar No: 2010/519, Tarih: 19.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/4162 E.  ,  2010/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.11.2007 tarih ve 2005/582-2007/270 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 19.01.2010 gününde davacı avukatı ... geldi, davetiye tebligatına rağmen davalı vekili duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına dünyaca ünlü ..., ...+ ŞEKİL ve ... esas unsurlu markalarının sahibi olduğunu, davalının müvekkili markaları ile iltibas yaratacak şekilde ... ibaresini ticaret unvanında kullandığını, müvekkilinin davalıya çektiği ihtarın sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, davalının markaya olan tecavüzünün ve haksız rekabetinin tesbiti ile durdurulmasına ve önlenmesine, davalının ticaret unvanında yer alan ... ibaresinin terkinine, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ticaret unvanının 1997 yılında tescil edildiğini, ibarenin Sivas’ın ilçesi olduğunu, bu nedenle davacının marka üzerinde tekel hakkının bulunmadığını, müvekkilinin ibareyi marka olarak kullanmadığını, müvekkilinin markasının Y-LONDON ve YLDN olduğunu, müvekkilinin tescilli unvanının kullandığından haksız rekabet olmayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tescilinin 1997 yılında gerçekleştirildiği, markasal bir kullanımın söz konusu olmadığı, bu tarih itibariyle kötüniyete ilişkin belgenin bulunmadığı, davalının markasının farklı olduğu, yalnızca fiş ve faturalarda yer alan ticaret unvanı vasıtasıyla davacı markalarından nasıl bir haksız kazanç elde edilebileceğinin anlaşılamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, Dava dilekçesinde davalının unvanını kötüniyetle tescil ettirdiği, ticaret unvanının esas unsurunu klavuz ibaresi olarak kullandığını, kasa fişlerinde esas unsur olarak müvekkiline ait markanının kullanıldığını, davalı tarafından gerçekleştirilen hizmetlerin müvekkilinin gerçekleştirdiği hizmetlerle aynı olduğu bu durumun müvekkilinin markasına tecavüz teşkil ettiği, ayrıca davalının eyleminin aynı zamanda TTK.nun 56, 57 ve 58. maddelerine aykırılık teşkil ettiğini ileri sürerek, davalının markaya olan tecavüzünün ve haksız rekabetinin tesbiti ile durdurulmasına, önlenmesine, davalının ticaret unvanında yer alan ... ibaresinin terkinine, kararın ilanına karar verilmesini talep etmiştir. Davacı şirket 1974-2001 yıllarında tescil edilmiş markalarına dayanmıştır. Davacının gerek menşei memleketi İspanya’da ve gerekse WİPO ve OHİM nezdinde tescilli markalarının kapsadığı mal ve hizmetler ise 3,4,8,11,14,16,18,20,21,24,25,26,28,34,35,39 nci sınıflardır. Bu markalardan 10 adedi ise Türkiye’de 3 ve 25 nci sınıflar için 13.05.1994, 18 nci sınıf için 22.01.1996, 9,14,25 nci sınıflar için 26.03.1992, 24 sınıf için 19.06.1997, 35 sınıf için 16.12.1998, 25 sınıf için 25.09.1998, 18 ve 25 sınıf için 12.02.1999, 3,20,35 nci sınıflar için 26.04.2000, 25,35 nci sınıflar için 01.02.2001,4,8,11,16,21,24,26,28,34 nci sınıflar için 24.10.2000, 3,21,25 nci sınıflar için 11.12.2000 tarihlerinde tescilli bulunmaktadır. Davalının ticaret unvanı 25.03.1997 tarihinde ... Tekstil Giyim san. ve Tic. Ltd. Şti. olarak tescil edilmiştir.

Mahkemece alınan, 30.05.2007 tarihli bilirkişi raporunda davacının markasının yazılı ve görsel tanıtım araçları ile gerçekleştirilen kuvvetli reklam ve yaygın tanıtım ile teşebbüse sıkı sıkıya bağlı olan, ürünlerinin taşıdığı garanti ve kalite ile de bilinen, müşteri, coğrafi sınır, kültür ve yaş farkı gözetilmeksizin tüm insanlar tarafından refleks halinde hemen hatırlanan Paris Sözleşmesi’nin 1. mükerrer 6, 556 sayılı KHK’nun 7/1-(i) ve 8/4 hükümlerinin tanımladığı anlamda tanınmış marka olduğu belirtilerek, ... markasının davalı unvanının tescil tarihi 25.03.1997 tarihinde de tanınmış olduğu, davalı şirketin unvanını markasal kullanmadığı bu nedenle ticaret unvanının terkininin gerekmediği mütalaa edilmiş, mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda, davalının unvan tescilinin 1997 yılında gerçekleştirildiği, ... ibaresinin markasal bir kullanımının söz konusu olmadığı, bu tarih itibariyle kötüniyete ilişkin belgenin bulunmadığı, davalının markasının farklı olduğu, yalnızca fiş ve faturalarda yer alan ticaret unvanı vasıtasıyla davacı markalarından nasıl bir haksız kazanç elde edilebileceğinin anlaşılamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak, dosyaya davacı tarafından sunulan İnternet çıktılarında davalının “... Tekstil/Y-London” şeklinde ilan verdiği, yine 21.09.2005 tarihli satış fişinde ... ibaresinin diğer kelimelerden koyu renkte ve kalın yazıldığı anlaşılmaktadır. Açıklanan hususlar mahkeme gerekçesinde ve alınan bilirkişi raporunda tartışılmamış bulunmaktadır. Bu itibarla mahkemece, davalının ticaret unvanını tescil edilmiş şekli gibi kullanmaması ve bu kullanımda davacının tescilli markasının ana unsuru “...” sözcüğünü öne çıkarması ve vurgu işlevi kazanmasının 556 sayılı KHK.nun 9/2 maddesi ve TTK.nun 56, 57/5. maddeleri hükmünce iltibas oluşturup oluşturmayacağının incelenip değerlendirilmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4659, Karar No: 2014/8118, Tarih: 30.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4659 E.  ,  2014/8118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2006/352-2013/456

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili aleyhine davalılardan K.. S.. tarafından bonoya dayalı olarak icra takibine girişildiğini, müvekkilinin muhasebeci olup, davalılardan İ.. B..'in muhasebe işlerini yürüttüğünü, davalı İ.. B..'in Bağkur borçlarını yatırması için müvekkiline elden 4.400,00 TL para verdiğini, bu miktarın taksitler halinde Bağkur'a ödendiğini, ancak sonradan davalı İ.. B.. tarafından 8.000,00 TL verildiği iddia edilerek kalan paranın iadesinin istendiğini, müvekkilinin kabul etmemesi üzerine davalıların kendisine zorla ve tehdit altında bono imzalattığını, davalılardan K.. S..' ye tehdit altında toplam 2.200,00 TL ödeme yaptığını, buna rağmen dava konusu boş bononun davalı İ.. B.. adına 18.000,00 TL miktar üzerinden doldurularak anılan davalı tarafından diğer davalı K.. S..'ye ciro edildiğini ileri sürerek bono ve bonoya dayalı icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine ve tehdit altında ödenen 6.600,00 TL nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep dava etmiştir.

Davalı İ.. B.. vekili, davacının müvekkilinin muhasebe işlerini yürüttüğünü, müvekkilinin Bağkur pirimlerini ödemesi için davacıya 8.000,00 TL para verdiğini ancak davacının bu parayı Bağkura yatırmadığını, bundan dolayı müvekkilinin sosyal güvenceden yararlanamadığını, 10.000,00 TL lik sağlık giderlerini kendisinin karşılamak zorunda kaldığını, bunların karşılığında bononun alındığını, borcuna karşılık olarak da bononun diğer davalı K.. S..'ye ciro ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı K.. S.., kendisinin bonoda ciranta olup, takip alacaklısı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller doğrultusunda, davacı yanca bononun tehdit yoluyla alındığının ispat edilemediği, davalılar hakkındaki ceza yargılamasında beraat kararı verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği, ihdas hanesi boş bırakılan takibe konu bonodan dolayı davacının 8.018,00 TL miktardan sorumlu olmadığı gerekçesiyle davacının takip konusu bono kadar borçlu olmadığına yönelik isteminin kısmen kabulü ile bono bedelinden 8.018,00 TL ana para borçlu olmadığının tespitine, davacının 6.600,00 TL ödemesi hesaplamada dikkate alındığından bu miktarın tahsili ve diğer fazlaya ilişkin istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibine konu bonodan dolayı menfi tespit istemine ilişkindir.

Dava, icra takibine konu bonodan dolayı menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece takibe konu 18.000,00 TL bedelli bonoya ilişkin olarak davacının toplam 9.982,00 TL lik ana para borcu olduğu, bono bedelinin bakiye 8.018,00 TL lik kısmından borçlu olmadığı, davacının 6.600,00 TL ödemesinin hesaplamada dikkate alındığından istirdat talebinin uygun bulunmadığı şeklinde gerekçe oluşturulmuş ise de, mahkemece yapılan hesaplamanın denetime imkan verecek ve sonuca varacak açıklıkta olmadığı gibi kabul edilen davacı ödemesinin hesaplamada dikkate alınmadığından bu yönden yerel mahkeme kararının gerekçesinde çelişkiye düşülmüştür. Hal böyle olunca hükmün bu çelişki nedeniyle (HUMK'nun 381. ve 388.) HMK'nun 294. ve 297. maddeleri gereğince bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14137, Karar No: 2010/918, Tarih: 21.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/14137 E.  ,  2010/918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16323, Karar No: 2010/334, Tarih: 12.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/16323 E.  ,  2010/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile davalılardan ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaz üzerindeki yapılara resmi birim fiyatlarına göre yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Arsa niteliğindeki taşınmazın zemin değeri yönünden alınan rapor hüküm kurmak için yeterli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Saraybahçede benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, dava konusu taşınmaza 3 km mesafedeki Körfez Mahallesinden alınan emsale göre değer biçen rapor inandırıcı ve yeterli değildir. Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalı ... vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22707, Karar No: 2011/22237, Tarih: 15.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/22707 E.  ,  2011/22237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen tarafların müşterek çocukları Berat'ın dava tarihinde baba yanında olduğu anlaşılmaktadır. Baba yanında bulunan müşterek çocuk Berat için takdir olunan tedbir nafakasının müşterek çocuğun anneye teslimi yerine dava tarihinden itibaren başlatılması doğru değil ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu kısmının düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK. md. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendine " müşterek çocuk Berat için takdir olunan tedbir nafakasının anneye tesliminden itibaren geçerli olmasına" sözcüklerinin eklenmek suretiyle hükmün bu bölümünün DÜZELTİLMİŞ ŞEKLİYLE, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeplerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.12.2011 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/28891, Karar No: 2014/39973, Tarih: 15.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28891 E.  ,  2014/39973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/323-2014/496

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.795,80 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 29.4.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1.795,80 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 29.4.2014 tarih ve 2013/323 esas 2014/496 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalılar arasında düzenlenen 18.1.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 29.4.2014 tarih ve 2013/323 esas 2014/496 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 122,70 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.