muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29531, Karar No: 2013/25260, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/29531 E.  ,  2013/25260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar, kötüniyet tazminatı, ikramiye, sosyal yardım, fazla mesai, izin ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... Boya ve Kimya San. A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, işveren tarafından ... sözleşmesinin haksız feshedildiğini, işyerinde ikramiye uygulaması bulunmasına rağmen 2001 yılından itibaren ikramiye ödemesi yapılmadığını, 2004 yılının Ocak ayından itibaren aylık ücretlerin ödenmediğini, haftalık çalışma süresini 45 saatin üzerinde olduğunu, hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, ayrıca ödenmeyen sosyal yardım alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının kıdem ve ihbar tazminatına istemlerine ilişkin bir itirazlarının bulunmadığını, 2001 yılı öncesinde mevcut olan ikramiye uygulamasının kaldırılmadığını, 2001 yılından sonra yılda 4 maaş tutarında ki ikramiye toplamının 12 'ye bölünmek sureti ile aylık ücret dahil edilerek ödendiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını ve işçinin hak kazandığı yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davalı ... Boya ve Kimya San. A. Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece tarafların yüzüne karşı tefhim edilen kısa karar da sosyal yardım alacağı isteminin reddine karar verildiği belirtildiği halde, gerekçeli karar bu alacağın hüküm altına alındığı görülmektedir.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 sayılı kararı gereğince bozma nedenidir. Yukarıda belirtildiği üzere mahkemece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu anlaşıldığından kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir . Bozma sebebine göre sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/679, Karar No: 2018/15765, Tarih: 13.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/679 E.  ,  2018/15765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmün Segbis sitemiyle hazır olan sanığın ve müdafiinin yüzüne karşı verildiği, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz sürenin son gününün, idari izin olarak ilan edilen 08/07/2016 tarihine tekabül ettiği, her ne kadar temyiz son günü idari izin kapsamında ise de, bu günün resmi tatil olmadığı, Başbakanlık genelgesi doğrultusunda kamu kurumlarında asgari personel bulundurularak işlemlerin devam ettirildiği ve dolayısıyla temyiz süresinin işlemeye devam etmesi karşısında, inceleme konusu hükümlere karşı en geç 08/07/2016 günü mesai saati bitimine kadar temyiz kanun yoluna başvurulması gerektiği, ancak sanık müdafiinin yasal süresi geçtikten sonra 09/07/2016 tarihinde temyiz başvurusunda bulunduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanıklar ... ve ... ile müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

III-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü, sanıkların müştekiye ait Kayseri Niğde Karayolu üzerinde faaliyet gösteren Milangaz Petrol isimli iş yerine ait açık alanda bulundan 4 adet tanktan 2 numaralı olanından kapağını zorlama olmaksızın açarak 9452 litre mazotunun çalınması şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı 142/1-e maddesinde düzenlenen ''Adet veya tahsisi veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında'' hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 142/2-h maddesiyle karar verilmesi,

Ancak;

1-Olay günü, sanıkların müştekiye ait Kayseri Niğde Karayolu üzerinde faaliyet gösteren Milangaz Petrol isimli iş yerine ait açık alanda bulundan 4 adet tanktan 2 numaralı olanından kapağını zorlama olmaksızın açarak 9452 litre mazotunun çalınması şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı 142/1-e maddesinde düzenlenen ''Adet veya tahsisi veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında'' hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 142/2-h maddesiyle karar verilmesi,

2- İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun işlendiği yer ve olayın gerçekleştiği yerin, katılanın petrol istasyonunun arka tarafında bulunan tanklardan gerçekleştirilmesi, suça konu yerin çevrili olmayıp açık alanda bulunması ayrıca iş yerinin de 7/24 açık bir iş yeri olması gözetilerek atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, CMK'nın 223/2a maddesi gereğince beraatleri yerine yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin sanıklar ... ve ... ile müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 325. maddesi uyarınca bozmaların temyiz istemi reddedilen sanık ...'a SİRAYETİNE, 13/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/367, Karar No: 2013/17721, Tarih: 07.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/367 E.  ,  2013/17721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/09/2012 tarih ve 2011/167-2012/1052 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirkette 18.07.2006 tarihinden itibaren devam eden organ boşluğuna rağmen 29.12.2009 tarihli genel kurul toplantısında çoğunluk oylarıyla tasfiye kararı alındığını ve denetçinin tasfiye memuru olarak seçildiğini, denetim organının kalmadığı, davalı şirketin denetim organı olmadığı halde dava konusu 24.11.2010 tarihli genel kurul toplantısı icra etmesinin yok hükmünde olduğunu, toplantıya davetin usulüne uygun yapılmadığını ileri sürerek, davalı şirketin 24.11.2010 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısının ve alınan kararların yokluk ve butlanla batıl olduğunun tespitini ve iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 24.11.2010 tarihli genel kurul toplantısının olağan toplantı olmayıp belli gündem maddelerinin görüşüldüğünü, toplantıda alınan kararların yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin organ boşluğu olmadığı, yönetim kurulunun genel kurulu toplantıya davet etmesinde usule aykırılık bulunmadığı, genel kurul toplantısında toplantı ve karar nisaplarına uyulduğu, iptali istenen genel kurulda alınan kararlarda yasaya, ana sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırılıkta tespit edilmediğinden kararların batıl olduğuna ilişkin iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14179, Karar No: 2024/2689, Tarih: 25.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14179 E.  ,  2024/2689 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/791 Esas, 2019/1280 Karar

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2019 tarihli ve2019/791 Esas, 2019/1280 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün 28.12.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.12.2022 tarihli sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165559 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165559 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ 1. Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/5427 Esas, 2019/8638 Karar sayılı ilâmında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, şüpheli hakkında Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09.02.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar her ne kadar şüpheliye 24.03.2017 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, söz konusu kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın geçerli olmadığı cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde,

2. Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09.02.2017 tarihli ve 2016/6579 Soruşturma, 2017/19 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın şüphelinin mernis adresine doğrudan tebliğ edildiği, 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23 üncü maddesinin birinci fıkrasının sekizinci cümlesi ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüphelinin mernis adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi nedeniyle usule aykırı şekilde yapılmış olduğu, buna göre anılan kararın usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmemesi sebebiyle kesinleşmediğinden erteleme süresinin başlamayacağından dolayı erteleme süresi içerisinde yükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymamasından bahisle sanık hakkında kamu davası açılamayacağı ve bu bakımdan da kovuşturma şartının gerçekleşmediği cihetle, 09.02.2017 tarihli ve 2016/6579 Soruşturma, 2017/19 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine kararını müteakip, erteleme süresi içerisinde yükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymaması iddiası ile sanık hakkında açılan kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında,14.10.2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2017 tarihli ve 2016/6579 Soruşturma, 2017/19 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, tedaviye tabi tutulmasına, dördüncü fıkrası uyarınca erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolunun gösterilmediği ve kararın şüphelinin MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre 24.03.2017 tarihinde tebliğ işlemlerinin gerçekleştirildiği, tedbirin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce şüphelinin çağrıya uymadığının bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2017 tarihli ve 2016/6579 Soruşturma, 2017/1175 Esas, 2017/989 sayılı iddianamesi ile Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Mahkemenin 06.04.2018 tarihli ve 2017/863 Esas, 2018/600 Karar sayılı kararı ile tebligatların usulsüz yapıldığı gerekçesi ile durma kararı verilerek tedbirlerinin infazının devamı için evrakın Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, yeniden başlayan tedbirlerin infazı sırasında sanığın yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi ile 26.08.2019 tarihinde evrak kapatılarak gereği için Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği,

C. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 05.12.2019 tarihli ve 2019/791 Esas, 2019/1280 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün 28.12.2019 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurulmaksızın usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

D. Dava dosyası kapsamındaki delillere göre;

D. Dava dosyası kapsamındaki delillere göre;

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi uyarınca, "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, şüpheli hakkında Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09.02.2017 tarihli ve 2016/6579 soruşturma, 2017/19 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karar şüpheliye tebliğ edilmediği gibi kararda itiraz kanun yolunun, itiraz süresi ve merciinin gösterilmediği, şüpheliye karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, kararın kesinleşmemesi nedeniyle tedbirin infazına başlanamayacağı, müdürlükçe yapılan infaza ilişkin işlemler hukuki sonuç doğurmayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı gibi, bu karara dair tebligatın da usul ve yasaya aykırı biçimde doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak şüpheliye 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edildiği, kanun yolu gösterilmeyen karara dair tebliğ işlemlerinin de usulsüz bir biçimde gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendindeki kovuşturma şartının gerçekleşmediği, mahkemesince açılan kamu davasında kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2019 tarihli ve 2019/791 Esas, 2019/1280 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2019 tarihli ve 2019/791 Esas, 2019/1280 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12285, Karar No: 2006/13088, Tarih: 28.11.2006

4. Hukuk Dairesi 2006/12285 E., 2006/13088 K.

**4. Hukuk Dairesi 2006/12285 E., 2006/13088 K.**

**- İŞLETENİN SORUMLULUĞU

- TRAFİK KAZASI NEDENİYLE TAZMİNAT**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 50 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 51 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 147 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı Nazmiye vdl. vekili avukat Mustafa Celil tarafından, davalı Erol aleyhine 11.09.2003 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.07.2005 günlü kararın Yargıtay'da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava ölümlü trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, dava konusu trafik kazasına karışan aracın kayıt maliki olması nedeniyle işleten sıfatı ile tek başına davalı olarak gösterilmiştir. Davacının aynı olay nedeniyle önceden açtığı başka bir dava ile araç sürücüsü hakkında da tazminata hükmedilmiştir. Bu dava açılırken sürücü aleyhine verilen tazminatlar aynen araç işleteninden de istenmiş ve daha sonra dava ıslah edilerek işletenden istenilen tazminat miktarı artırılmış, ancak sürücü aleyhine yeni bir dava açılmamıştır. BK'nın 50 ve 51. maddelerinde haksız eylemin ve bunun sonucunda doğan zararın birden fazla kişi tarafından meydana getirilmesi durumunda zarar görenin dilediği takdirde eyleme katılanların birisinden ve birkaçından veyahut tamamından zincirleme olarak sorumlu tutulmalarını isteme hakkına sahip bulunduğu düzenleme altına alınmıştır. Ancak aynı Yasanın 147. maddesinin ikinci fıkrasında alacaklının diğerlerinin zararına olarak müteselsil sorumlulardan birinin durumunu iyileştirmesini sağlayacak davranış veya beyanının sonuçlarına katlanması gerektiği düzenlenmiştir. Diğer bir anlatımla davacıların başlangıçta her iki sorumludan aynı miktarları istemesine karşın, sonradan sadece işleten sıfatı nedeniyle sorumlu olan davalının daha fazla tazminatla sorumlu tutulmasını istemesi anılan Yasa hükmüne uygun düşmediği gibi iyiniyet kuralları ile de bağdaşmamaktadır.

Açıklanan bu yönler ve yasal düzenleme gözetilmeden, işleten sıfatıyla müteselsil sorumlu olan davalının diğer müteselsil sorumlu sürücüden daha fazla tazminatla sorumluluğuna karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Açıklanan bu yönler ve yasal düzenleme gözetilmeden, işleten sıfatıyla müteselsil sorumlu olan davalının diğer müteselsil sorumlu sürücüden daha fazla tazminatla sorumluluğuna karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle (BOZULMASINA), davalının diğer temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 28.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.