muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1962, Karar No: 2023/1727, Tarih: 11.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1962 E.  ,  2023/1727 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 7. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine, çocukla baba arasında yatılı olmayak şekilde kişisel ilişki düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile müvekkilinin ... 12. Aile Mahkemesinin 2011/462 Esas, 2012/737 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, müşterek çocuk ...' nin velayetinin müvekkiline verildiğini, baba ile şahsi ilişki tesis edildiğini, davalı babanın psikolojik baskı kurarak müşterek çocuğa hafızlık seviyesinde Kur' an öğretmeye başladığını, istemediği halde cübbe giydirdiğini, takke taktırdığını, sorunun verilen eğitim olmadığını, zoraki söz ve davranışlar ile çocuğun istismar derecesinde baskı altında tutulduğunu, bu nedenle çocuğun davalı babaya gitme zamanı yaklaştığında çok mutsuz, hüzünlü ve düşünceli olduğunu, davalının çocuğa karşı baskıcı yaklaşımlarından dolayı çocuğun çok korktuğunu müvekkiline söylediğini, yaşanan olayların etkisinde kalan çocuğun babasının kendisini sevmediğini dahi söylediğini, davalının mahkemece kendisine verilen kişisel ilişki hakkını kullanma esnasında yaşı küçük olan çocuğa dini eğitim konusunda baskı kurduğunu, yanlış yönlendirmelerde bulunduğunu, tüm bu nedenlerle müşterek çocuğun psikolojisini korumak için davalı baba ile kişisel ilişkinin kaldırılmasını ya da sınırlandırılmasını, dava sonuna kadar tedbiren müşterek çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişkinin ivedi olarak kaldırılmasını, talep etmiştir.

2.Davacı karşı davalı vekili cevaba cevap karşı davaya cevap dilekçesinde, cevap dilekçesindeki hususları kabul etmediklerini, karşı davada kişisel ilişkinin arttırılmasının çocuğun aleyhine olacağını, yaşadığı kaygıları nedeniyle manevi yıkımına sebebiyet vereceğini, davalının yaşam tarzı ile müvekkilinin problemi bulunmadığını, dini eğitimin önemine inandığını, çocuğun babası tarafında kapasitesinin üstünde dini eğitime zorlanması ve zaman zamanda kendisi olamadığı dönemde çocuğun medreseye bırakılması çocuğun kişiliğinde onarılmaz yaralara neden olduğunu, davalı babanın müşterek çocuk ...'a yönelik psikolojik baskı, şiddet tehdit ve hakaretleri nedeniyle küçük çocuk ile şahsi ilişkisinin kaldırılmasına veya sınırlandırılmasına, davalı-davacının açmış olduğu kişisel ilişkinin arttırılmasına yönelik karşı davanın reddine, karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekilinin cevap ve karşı dava dilekçesinde, davacı tarafın yersiz iddialarını kabul etmediklerini, ispata elverişsiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, ... 12. Aile Mahkemesinin 2011/462 Esas 2012/737 Karar sayılı ilamı müvekkili ile müşterek çocuk arasında şahsi ilişki tayin edildiğini, müvekkilinin müşterek çocuk ile görüşme günlerinde maddi ve manevi olarak babalık görevlerini yerine getirdiğini, bu sürede müşterek çocuğun gelişimine katkı sağlayacak şekilde geçirdiğini, müvekkilinin oğlu ile baba oğul ilişkisinin yanında abi kardeş ve arkadaş ilişkisi de kurmaya çalıştığını, günümüz çocuklarının vakitlerini bilgisayar ve telefonlara ayırırken müvekkilinin ise çocuğu ile birlikte olduğu vakitlerde bilim, kültür vs şeylere olan ilgisini gidermeye çalıştığını, müvekkilinin hiç bir zaman oğluna iddia edildiği gibi hafızlık derecesinde Kur' an öğretmeye çalışmadığını, müvekkili ile müşterek çocuğun tarih, fizik, astronomi ve din konularında da konuştuklarını, birlikte müze, saray ve tarihi yerlerini gezip ziyaret ettiklerini, müvekkilinin oğlunun genel kültürünü geliştirecek şekilde çocuğuna vakit ayırdığını, ancak kurulan şahsi münasebet günlerinin yeterli olmadığını, oğlu ile çok kısıtlı ve yetersiz bir vaktinin olduğunu, kurulan şahsi ilişkin süresinin az kaldığını ve yetmediğini, tüm bu nedenler ile asıl davanın reddine karar verilmesini, karşı davanın ise kabulü ile müvekkili ile müşterek çocuk arasında tesis edilen şahsi ilişkinin arttırılmasına karar verilmesini, dini bayramların 2.günü saat 10:00 dan aynı gün saat 18:00 e kadar, her ayın 1.ve 3. Hafta sonları Cumartesi günü saat 10:00 dan takip eden Pazar günü saat 18:00 e kadar, her yıl Temmuz ayının 1.günü saat 10:00 dan 30.günü saat 18:00 e kadar, her yıl sömestır tatilinin 2.günü saat 10:00 dan 8.günü saat 17:00 ye kadar, Babalar Günü saat 10:00 -17:00 arası müvekkiline teslimine karar verilmesini, talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; idrak yeteneğine sahip olduğu anlaşılan müşterek çocuğun uzman görüşmesi sırasındaki samimi beyanlarına göre davalı babanın dini eğitim konusunda baskıcı davrandığı, davacı tanıları ... ve Didem'in görgüye dayalı anlatımları ve uzman bilirkişi raporuna göre kişisel ilişki nedeniyle çocuğun huzurunun ciddi olarak tehlikeye girdiği anlaşıldığından görüşlerini açıklayabilme yeteneğine sahip çocuğun, kişisel ilişki konusundaki görüşü de dikkate alınarak asıl davanın kısmen kabulü ile çocukla baba arasındaki kişisel ilişki'nin kısıtlanarak yatılı olmayacak şekilde kişisel ilişki'nin tesisine karar verilmiş, kişisel ilişki'nin genişletilmesine yönelik karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı karşı davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, ... 12. Aile Mahkemesi 2011/462 Esas, ve 2012/737 Karar sayılı kararı gereği kurulan şahsi ilişkinin artırılarak diğer kişisel ilişki tesis kısımları aynı kalmak üzere her yıl Temmuz ayının 1 Günü saat 10.00' dan 15. Günü 18.00' a kadar verilen sürenin Temmuz ayının 30. Günü saat 18.00' a kadar uzatılmasını ve Her yıl sömestr tatilinin 2. Günü saat 10:00’da başlayıp 8. Günü saat 17:00’da bitecek şekilde ve Babalar günü saat. 10.00-17.00 arası davalı baba yanında kalması suretiyle şahsi ilişkinin tesisinini uzatılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ortak çocuğun uzman görüşmesinde baba ile yatılı kalmak istemediğini belirtmiş olmakla, İlk Derece Mahkemesince küçüğün menfaatine uygun düzenleme yapıldığı, İlk Derece Mahkemesi kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile, davalı karşı davacının asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine yönelik istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı karşı davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde; tehiri icra talebinin olduğunu, istinaf incelemesinin eksik yapıldığını, dini eğitim vermediğini, baskı yapmadığını, çocuğu ile görüşme günlerinde kaliteli vakit geçirmeye çalıştığını kişisel görüşme günlerinin yeterli olmadığını, çocuk ile kişisel ilişki kurulması yönünde müvekkilinin eğitim hayatı, çalışma hayatı, modern ve çağdaş hayat görüşü dikkate alınarak daha kapsamlı ve yatılı olacak şekilde yeniden kişisel ilişki kurulması yönünde Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile ortak çocuk arasında boşanma ilamı ile tesis edilmiş olan kişisel ilişki süresinin yeterli olup olmadığı asıl davanın kabulü ile yeniden kurulan kişisel ilişki düzenlemesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü , 9 uncu ve 12 nci maddeleri, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı karşı davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7603, Karar No: 2011/5427, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7603 E.  ,  2011/5427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ün beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14250, Karar No: 2018/77, Tarih: 17.01.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/14250 E.  ,  2018/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalının bonoya dayalı takip yaptığını, takip dayanağı bononun davalının hissedarı olduğu üç adet taşınmazdaki ağaçların satın alınması nedeniyle verildiğini, müvekkillerine gösterilen parsellerdeki bir kısım ağaçların davalıdan satın alınan parsellerin dışında kaldığının aplikasyon sonrasında tespit edildiğini, bu nedenle ağaçların kesilmediğini, takip konusu bononun bedelsiz kaldığını ileri sürerek, müvekkillerinin davalıya borçlu olmadığının tespitini ve kötüniyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların süresinde ayıp ihbarında veya sözleşmeden dönme ihtarında bulunmadıklarını, satım sözleşmesiyle bağlı olduklarını, satım konusu taşınmazlardaki ağaçların davacılara gösterilmediğini, müvekkilinin ve diğer hissedarların edimlerini yerine getirdiklerini savunarak davanın reddini ve icra inkar tazminatının davacılardan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişkinin menkul satım ilişkisi olduğu, davacıların sözleşme konusu ağaçlara ilişkin olarak ayıp ihbarında bulunduklarını ispatlayamadıkları, ayıp nedeniyle sözleşmeden dönüldüğünü bildiren herhangi bir belge sunulmadığı, davacıların satım ilişkisi nedeniyle vermiş oldukları senet bedelinden sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle taraflar arasındaki sözleşmenin halen ayakta olup davacının satıma konu ağaçları mahallinden almasının mümkün olmasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 17/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18847, Karar No: 2008/17480, Tarih: 22.12.2008

2. Hukuk Dairesi 2008/18847 E., 2008/17480 K.

**2. Hukuk Dairesi 2008/18847 E., 2008/17480 K.**

**- KAT MÜLKİYETİNE TABİ OLMAYAN TAŞINMAZ

- VASİYETNAMENİN TENFİZİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 2 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 12 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 14 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 50 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 117 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda, mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

İstek vasiyetnamenin yerine getirilmesine ilişkindir. Vasiyetçi Hayriye, Bartın Birinci Noterliği'nin 15.09.1989 gün ve 11810 sayılı Vasiyetname ile muayyen mal vasiyetinde bulunmuş ve vasiyetname Amasra Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 19.10.2006 gün ve 2006/82-179 karar sayılı dosyası ile açılmıştır.

Vasiyetnamenin yazımında murisin iradesini ayakta tutacak bir yol izlenmelidir. (YHGK 07.06.1966 tarih 738-309 sayılı ve 2. HD 10.05.2001 tarih 5921-7312 sayılı kararları)

Vasiyetçi Hayriye, Bartın Birinci Noterliği'nin 15.09.1989 gün ve 11810 sayılı vasiyetnamesiyle henüz kat mülkiyeti kurulmamış olan 194 ada, 6 parseldeki bahçeli ev vasfındaki gayrimenkul üzerinde 2 katlı evin üst katını evlatlığı Hava'ya, birinci kat ve bahçenin tamamını davacı Hüseyin'e vasiyet etmiştir.

Mirasbırakan vasiyet edilen gayrimenkulde paydaştır. Vasiyet Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerine göre belirli ve muayyen bir şeyi ifade etmemekte, dolayısıyla şimdilik infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. İnfaz imkanının doğması 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 12, 14 ve 50. maddeleri hükümleri gereği kat irtifakı veya mülkiyetinin kurulmasına bağlıdır. Söz konusu taşınmaz mal üzerinde henüz kat mülkiyetinin kurulmamış olması; Borçlar Kanunu'nun 117/1. maddesinde yer alan ve borcun sübutuna yol açan objektif imkansızlık olarak nitelendirilemez.

Şahsi hak sahibi davacının isteğini, davalının kat mülkiyeti ya da kat irtifakı kurmalarına talik etmek de Medeni Kanun'un 2. maddesinde yer alan iyiniyet kurallarıyla bağdaşmaz. Kat Mülkiyeti Kanunu'nda kat mülkiyetine elverişli bir yapı yapılması halinde kat mülkiyeti kurulmasının dava yoluyla istenmesine engel bir hüküm yoktur. Davacının isteği bu yönü de kapsar.