muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14206, Karar No: 2025/4882, Tarih: 07.04.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/14206 E.  ,  2025/4882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/214 E., 2014/739 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

EK KARAR : Temyiz isteminin süreden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 20.01.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.11.2015 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde,

ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 07.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18565, Karar No: 2015/38601, Tarih: 23.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/18565 E.  ,  2015/38601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin yeterli maddi gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “827 YTL müdafi avukat giderlerinin sanıktan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına” cümlesinin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2998, Karar No: 2024/5673, Tarih: 16.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2998 E.  ,  2024/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/238 E., 2022/87 K.

HÜKÜM : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 02.11.2020 tarihli 2018/4393 Esas, 2020/5032 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Yenişehir ilçesi ... köyünde bulunan, kadastro çalışmaları esnasında kuru dere yatağı olarak tespit harici bırakılan bölümün imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davacı adına tapuya kayıt ve tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; imar-ihya koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili ve Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili ayrı ayrı sundukları cevap dilekçesinde; açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Davalı DSİ vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmaza yönelik herhangi bir tasarruflarının bulunmadığını, bu bölümde kamulaştırma işlemlerinin olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.06.2015 tarih 2013/607 Esas, 2015/427 Karar sayılı kararı ile; davalı DSİ Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı ... vekili tarafından esasa yönelik, davacı vekili tarafından ise vekalet ücretine yönelik olarak temyiz talebinde bulunulmuştur.

B. Bozma Kararı

Yargıtay ( Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 29.11.2017 tarih ve 2015/ 17580 Esas 2017/8201 Karar sayılı ilamı ile; tescil davasının Hazine yanında Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığına yöneltilmesi gereğine değinilerek taraf teşkilinden, sair yönler incelenmeksizin karar bozulmuştur.

B. Bozma Kararı

Yargıtay ( Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 29.11.2017 tarih ve 2015/ 17580 Esas 2017/8201 Karar sayılı ilamı ile; tescil davasının Hazine yanında Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığına yöneltilmesi gereğine değinilerek taraf teşkilinden, sair yönler incelenmeksizin karar bozulmuştur.

Mahkemece Bozmaya uyularak verilen 08.05.2018 tarih ve 2018/26 Esas, 2018/220 Karar sayılı kararı ile; davalı DSİ Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kabulüne, 07.01.2015 tarihli raporda 12.065,19 m2'lik kısmın arazi vasfıyla davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; kararın davalı ... vekili tarafından esasa yönelik, davacı vekili tarafından ise vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay (Kapatılan)16. Hukuk Dairesinin 02.11.2020 tarih ve 2018/ 4393 Esas, 2020/5032 Karar sayılı ilamı ile; “Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olmadığı, bu nedenle taşınmazın başında 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, taraf tanıkları ile 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişi kurulu, jeodezi ve fotogrametri uzmanı, jeolog bilirkişisi ve fen bilirkişinin katılımı ile yeniden keşif yapılması, çekişmeli taşınmaz bölümünün imar planı kapsamına alınıp alınmadığı, alınmış ise imar planının hangi tarihte onaylanarak kesinleştiğinin sorulup saptanması, tek hava fotoğrafını incelemesinin yetersiz olduğu, taşımaz bölümü imar planı kapsamında ise imar planının onay tarihinden, değilse dava tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait en az 3 adet hava fotoğraflarının getirilerek incelenmesi, imar-ihyaya konu edilmiş ise başlangıç ve tamamlanma tarihlerinin belirlenmesi, zilyetliğin hangi tasarruflarla sürdürüldüğü, zilyetliğin 20 yıla ulaşıp ulaşmadığının belirlenmesi gerektiği” belirtilerek karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın kadastro tespiti sırasında dere yatağı olarak tespit harici bırakıldığı, taşınmazın öncesinde taşlık olduğu ve taşınmazda yabani otların olduğu, davacının babasından davacıya kaldığı, uzun yıllardan beri tarla olarak kullanıldığı ve içindeki taşların ve yabani otların temizlendiği, sınırlarının belli olduğu, imar-ihyanın 1984 yılı öncesinde tamamlandığı, davacının eklemeli zilyetlikle anılan kısımda ekonomik amaca uygun tarımsal faaliyetini nizasız fasılasız malik sıfatıyla sürdürdüğü,taşınmazın dört bir tarafında tapulu taşınmazlar olduğu, davacı yararına TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen koşulların gerçekleştiği gerekçesiyle davalı DSİ Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, 15.12.2021 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 4.348,01 m2'lik kısmın arazi vasfıyla davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kısmen ret kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, hatalı dava değeri üzerinden zorunlu dava arkadaşı olan davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, tespit harici taşınmazlara ilişkin tescil davalarında taşınmazın parsel numarasının bulunmadığı, davacının kendi imkanları ile dava konusu taşınmazın sınırlarını açıkladığını, bu nedenle davanın kısmen dahi olsa kabul edildiği hallerde davanın kısmen reddine ilişkin hüküm kurulmaması ve aynı sebeple davalılar lehine vekalet ücreti hükmedilmemesi gerektiğini, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasının ve davacı vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin isabetsiz olduğunu ayrıca davacının kullandığı kısmın yüz ölçümünün daha fazla olduğu halde hatalı olarak eksik belirlendiğini belirterek kararının bozulmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kısmen kabul kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacı lehine zilyetlik koşullarının gerçekleşmediğini belirterek ve re'sen görülecek eksiklikler nedeniyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

F. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın tapuya tescili isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190. maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14, 16, 17 ve 18. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ve 713. maddeleri

3. Değerlendirme

Dava konusu taşınmaz, Yenişehir ilçesi ... köyünde 1977 yılında yapılan kadastro çalışmalarında dere yatağı olarak tespit harici bırakılmıştır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’nın geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekili ve davalı ... vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin “j” bendi gereğince davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekili ve davalı ... vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin “j” bendi gereğince davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

16.10.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30483, Karar No: 2018/936, Tarih: 06.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30483 E.  ,  2018/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3987, Karar No: 2012/4739, Tarih: 30.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3987 E.  ,  2012/4739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22903, Karar No: 2021/25565, Tarih: 26.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/22903 E.  ,  2021/25565 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/2 delaletiyle 125/1, 125/4, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 860,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2020 tarihli ve 2019/527 esas, 2020/213 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 31/03/2021 gün ve 2021/34643 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 29/10/2018 tarihli eylem nedeniyle düzenlenen 01/03/2019 tarihli ve 2018/109757 soruşturma, 2019/7391 esas, 2019/5827 sayılı ilk iddianame ile açılan davanın, Bursa 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/581 esasında kayden derdest olduğu, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 17/12/2018 tarihli aynı mahiyetteki eylem nedeniyle düzenlenen 16/05/2019 tarihli ve 2018/111345 soruşturma, 2019/15943 esas, 2019/12536 sayılı iddianame ile açılan davada Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2020 tarihli kararıyla sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de, anılan iki dosyada da sanığın üzerine atılı eylemlerin aynı mahiyette olduğu ve suç tarihleri arasındaki süre de dikkate alınarak, bahse konu dosyaların, Bursa 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/581 esas sayılı derdest dosyasında birleştirilip, bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlenip işlenmediği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır. (Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, müştekiye karşı 29/10/2018 tarihinde işlediği hakaret ve tehdit eylemleri nedeniyle Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 01/03/2019 tarihinde açılan davanın Bursa 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/581 esas numarasıyla derdest olduğu, yine aynı sanık hakkında aynı müştekiye karşı 20/11/2018 ve 17/12/2018 tarihlerinde işlenen hakaret eylemleri nedeniyle Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 16/05/2019 tarihinde iddianame düzenlenip Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/02/2020 tarih, 2019/527 esas ve 2020/213 karar sayılı ilamı ile mahkumiyet kararı verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmakla, Bursa 28. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılamada, kanun yararına bozmaya konu dosyanın incelemesi yapılarak, sonucuna göre belirlenen cezadan mahsup işlemi yapılabileceği anlaşılmakla, kanun yararına bozma talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14380, Karar No: 2015/7442, Tarih: 01.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14380 E.  ,  2015/7442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın temyiz dilekçesini havale ettirmek için hakim olarak görev yapan şikayetçiye uzattığı, şikayetçinin sanıktan nüfus cüzdanını göstermesini istemesi üzerine sanığın “sen nasıl bana on ay ceza verirsin, sen kimsin” dediği, olay yerinde bulunan ve tanık olarak beyanı alınan polis memuru ...'nin kendisini dışarı çıkarmak istediği sırada adliyeye ait masaya tekme atarak zarar verdiği ve sinkaflı sözlerle şikayetçiye hakaret ettiği, şikayetçiyi tehdit edip ayağına vurmak suretiyle onu yaraladığı iddia ve kabul olunan olayda;

1-Kasten yaralama ve tehdit suçlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanık müdafiinin bu suçlar yönünden temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Şikayetçinin beyanı, tanık anlatımları, yazılı bilgi ve belgeler ile diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.