muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6131, Karar No: 2017/2371, Tarih: 02.03.2017

Somut olayda; mahkemece bozmaya uyularak ilgili evraklar getirtilerek aldırılan ATK raporunda inceleme konusu belgelerin olayın oluş biçimi ve gelişimi, belgenin mevcut durumu, ibraz ve kabul koşulları, ilgili mevzuat ve tüm adli dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilerek mahkemece yorumlanması gerektiği sonucuna varıldığı belirtildiği ve Ankara Polis Kriminal Merkezi raporunda da ilgili evrakların incelenmesinde kağıt kalitesi, baskı tekniği ve kalitesi, güvenlik unsurları, mikroskobik değerler yönünden orijinal oldukları, söz konusu belgeler üzerinde ilk bakışta ve kolaylıkla dikkati çekecek herhangi bir sahtecilik arıza ve emaresi bulunmadığı, bu belgelere dayanarak işlem yapan kişilerce muteber birer belge gibi işlem göreceği, bahse konu olan belgelerin aldatma kabiliyetini haiz oldukları belirtildiği görülmüştür. Ancak; Ilgın ... dosyasında yer alan araç ruhsat fotokopisinde yer alan ve onaylayan 100122 sicil numaralı memurun iki sayfada bulunan imzalarının birbiriyle uyuşmadığı görülmektedir.

O halde mahkemece; yukarıda belirtilen hususta araştırma yapılarak, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yukarıdaki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

02.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3829, Karar No: 2022/8193, Tarih: 31.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/3829 E.  ,  2022/8193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 26.05.1989-03.10.2000 tarihleri arasında kalan sürenin 1479 sayılı Yasa kapsamında geçen sigortalılık süresi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine, dair karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Kanun’un 26'ncı maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25'inci maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, kanun koyucu, 26'ncı madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kurum'a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca re'sen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı kanunun 24'üncü maddesine göre, bir kimsenin zorunlu Bağ Kur sigortalısı olması için, meslek kuruluş kaydı ile birlikte, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekli iken, anılan maddelerde 19.4.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Öte yandan, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun'un 6'ncı maddesi ile değişik 1479 sayılı Kanunun 24'üncü maddesinde, zorunlu Bağ Kur sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanların da meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır. Yine 22.03.1985 tarihinde 3165 sayılı Kanunla getirilen düzenleme ile de kendi nam ve hesabına çalışanlardan vergi mükellefi olan, esnaf siciline veya meslek kuruluşuna kaydı olanların Bağ-Kur sigortalısı olacağı belirtilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında Bağ-Kur Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler de yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler de yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1'inci maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.04.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

4956 sayılı Kanunun 47'nci maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18'inci madde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49' uncu ve ek 15’inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” hükmünü amirdir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 8. maddesinde “Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar. Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendine göre sigortalı sayılanların hak ve yükümlülüğü ise 7 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre başlar.” hükmünü amirdir.

Diğer taraftan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Taleple bağlılık ilkesi” başlığını taşıyan 26'ncı maddesinde hâkimin, tarafların istem sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği açıklanmış olmakla, hukuk yargılamasına “istemle bağlılık” ilkesi egemen kılınmıştır.

Eldeki davada ise, uyulan bozma ilamı sonrasında davacı avukatının 18.06.2020 tarihli dilekçesi ile talebini açıkladığı ve 26.05.1989-04.10.2000 tarihleri arasında kalan sürelerde 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti isteminde bulunduğunun anlaşılması karşısında, mahkemece işin esasına girilerek ve 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. Maddeleri hükümleri ile açıklanan mevzuat kapsamında irdeleme yapılarak davacının sigortalılık şartlarını taşıyıp taşımadığı hususunda bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 31.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16386, Karar No: 2014/5161, Tarih: 17.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16386 E.  ,  2014/5161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 33. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2012/20-2013/114

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 33. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.05.2013 tarih ve 2012/20-2013/114 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile fer'i müdahil vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 18.563 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın devraldığı A.Ş'nin tasarruflarını bankanın Ankara Şubesi'nde vadeli hesap açarak değerlendirdiklerini, davalı banka Ankara Şubesi'nce davacı hesapların Off Shore hesaplarına havale edilmiş olduklarını öğrendiklerini, bankaca bu hesabında diğer hesaplar gibi banka güvencesinde olduğunun bildirildiğini, davalı Yurtbank'a 21/12/1999 tarihinde TMSF tarafından el konulduğunu, müvekkilinin alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere toplam 16.687,65 TL mevduat alacağının paranın bankaya yattığı tarihten itibaren vade sonuna kadar akdi faiz, vade sonundan fiili ödeme tarihine kadar ise 3095 sayılı Yasa'nın 2. maddesi son bendi gereğince belirlenen akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin husumet sıfatının bulunmadığını, davanın zaman aşımına uğradığını, A.Ş. ile ..Security Off Shore Ltd'nin ayrı tüzel kişilikler olup, aralarında organik bağ bulunmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, davacının talimatları doğrultusunda paranın başka bir tüzel kişilik olan Off Shore bankasına havale edildiğini, bu nedenle davacıların davalı bankadan talep edebilecek alacağının mevcut olmadığını, ayrıca davacının kendisinin hataya düşürüldüğünü, hile kullanılarak iradesinin fesata uğratıldığını iddia etmekte olup, bu iddialarında BK'nın 31 gereği 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra ileri sürüldüğünden reddi gerektiğini, istenen faiz miktarının fahiş olduğunu, banka eski yöneticilerine karşı açılan ceza davalarının bu davada delil olmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil TMSF vekili, davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil TMSF vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının 14/12/1999 tarihli açtırdığı mevduat hesabındaki parasının aynı tarihli havale işlemi ile Kıbrıs'ta kurulu Secutriy Off-Shore hesabına havale edilmiş gibi gösterilerek davalı TMSF'nin devralıp borçlarını üstlendiği davalı banka tarafından kendi merkez hesaplarında tutularak bünyesinde kalan 15.430,00 TL miktarlı mevduatın davacıya geri ödenmediği, bu konuda dava tarihinde yürürlükteki bankacılık kanunları hükümleri gereği 10 yıllık zaman aşımı söz konusu olduğu, ayrıca mevduatın yatırıldığı banka yönetim kurulu üyeleri hakkında ceza davası bulunduğu, bu sebeple uzayıcı ceza zaman aşımı uygulanması gerektiği,bu durumda davacı alacağının zaman aşımına uğramamış olduğu havale talimatı tarihinden itibaren uygulanacak temerrüt faizi ile davalıdan tahsilinin gerektiği,akdi faiz talep edilemeyeceği bu sebeple yatırılan 15.430,00 TL mevduattan davacı adına Off Shore hesaplara aktarıldığı tarihten itibaren ödenmediği anlaşıldığından bu tarihten itibaren 3095 sayılı yasanın 2. maddesi uyarınca değişen ve değişecek oranlarda davalıda alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi gerektiği, her ne kadar kısa kararın hüküm kısmında alacağa 10.12.1999 tarihinden itibaren faiz uygulanması gereketiği belirtilmiş ise de, gerçekte hesap açılış tarihi olan 14.12.1999 tarihinden itibaren faiz uygulanması gerektiği kısa kısa kararda sehven maddi hata yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 15.430 TL'nin 14.12.1999 tarihinden itibaren işleyecek değişen ve değişecek oranlarda avans (temerrüt) faizi ile davalı Ing Bank A.Ş'den tahsiline fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ile feri müdahil vekili temyiz etmiştir.

1-Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 186. maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı Yasa'nın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada Yasa'nın 294/4 fıkrası hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297'nci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, mahkemenin gerekçeli kararının 1. fıkrasında 15.430,00 TL'nin 14.12.1999 tarihinden itibaren işleyecek değişen ve değişecek oranlarda avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş, ancak kısa kararda 15.430,00 TL'nin 10.12.1999 tarihinden itibaren işleyecek değişen ve değişecek oranlarda avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verildiği, mahkemece kısa kararda sehven maddi hata olarak yapılan yanlışlığın gerekçeli kararda düzeltildiği belirtilmiştir. Bu durumda, gerekçeli karar ile kısa karar birbiriyle çeliştiğinden kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalı vekili ile fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekili ile fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı İng Bank A.Ş'ye iadesine, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5906, Karar No: 2021/6143, Tarih: 02.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/5906 E.  ,  2021/6143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanık hakkında beraat kararı verildiğinden uzlaştırma prosedürünün uygulanması gerektiğine yönelik tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, Üyeler ... ve ...'un hükmün suçun sübut bulduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi gerektiğine dair karşı oylarıyla 02/06/2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY:

Sanık hakkında katılan Düş Yeri Yapım Yayın San ve Tic. Ltd. Şti. adına marka tescilli ürünlerin lisansız olarak iş yerinde ticari amaçla satışa arz ettiği iddiasıyla Marka Hakkına Tecavüz suçundan açılan kamu davasının yargılaması sonunda yapılan aramanın CMK nın 119/4 maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

Katılanın temyiz talebi üzerine Dairemizce yapılan inceleme beraat hükmünün onanmasına hükmedilmiştir.

Sayın çoğunluk ile görüş ayrılığımız suçun sübut bulduğuna yöneliktir.

Şöyle ki;

Dairemizin 14.02.2019 tarih, 2019/226 Esas ve 2019/4389 karar sayılı emsal ilamında belirtildiği üzere;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu somut olayda; katılan vekilinin birden fazla işyerinde müvekkili olduğu şirket adına tescilli ürünlerin taklitinin satıldığı ihbar etmesi üzerine, Mahkemece usulüne uygun olarak verilen arama kararına istinaden, sanığa ait işyerin de, 5 polis memuru ve mahalle muhtarı ile yapılan aramada taklit olduğu anlaşılan 12 adet telefon görünümlü pepe marka oyuncak, 3 adet küçük boy pepe görünümlü peluş oyuncak, 4 adet plastik ve peluş karışımlı pepe görünümlü oyuncak, 3 adet büyük boy peluş pepe görünümlü oyuncak, 1 adet pepe görünümlü peluş helikopter oyuncak ele geçirildiği,

Sanık savunmasında arama işleminin usulsüz olduğunu ileri sürmüş ve mahkemece bu gerekçeyle beraat kararı verilmiş ise de; sanığın mahkeme huzurundaki savunmasında ‘dava konusu ürünlerin kendi iş yerine ait olduğunu, bu ürünlerin imitasyon olduğunu bilseydim alış ve satış yapmazdım, bu ürünleri aldığım satıcıya iade etmek istiyordum’ şeklindeki savunması ve yukarıdaki açıklamalar karşısında, suçun bizzat sanığın ikrarı ile sübut bulduğu anlaşılmış olmakla, arama kararının usulüne uygun yerine getirilmediği gerekçesiyle yerel Mahkemece verilen beraat kararının onanmasına dair, Dairemizin sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/12579, Karar No: 2014/13597, Tarih: 29.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/12579 E.  ,  2014/13597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Germencik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2010/224-2013/488

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın derin kuyudan motopomp vasıtası ile sulandığı belirlendiğine göre pompajla sulama masraflarının üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden, pompanın dışarı çıkarılıp incelenmesinin mümkün olmadığı, gücü ve tüketimi konusunda bilgi edinilemediği gerekçesiyle pompajla sulama masraflarını hesaplamayan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınarak karar verilmesi,

2-Dosya içerisine getirtilen tapu kaydına göre dava konusu taşınmaz üzerinde TEK Genel Müdürlüğü lehine eski irtifakın bulunup bunun taşınmazda meydana getirmesi kaçınılmaz değer kaybının bilirkişi kurulunca dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.