muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5656, Karar No: 2023/3864, Tarih: 12.09.2023

gerekçesi ile her iki davanın ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece tanık beyanına neden itibar edilmediğinin açıklanmadığı, sosyal inceleme raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu, çocuğun hakim tarafından dinlenmemesinin çocuk hakkı sözleşmesine aykırı olduğu, davalı babanın sabıka kaydı olduğu, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulmasının yanlış olduğu gerekçeleri ile davaların reddi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile re'sen bakılacak kamu düzenini ilgilendiren hususlar dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, yaşı küçük ortak çocuk ile davalı baba arasında önceden kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasını ya da azaltılmasını gerektirecek şartların oluşmadığı, asıl ve birleşen davanın birbirlerinden bağımsız olarak açılması nedeni ile de her iki davada davalı baba lehine vekâlet ücreti verilmesinde yasaya aykırı yön bulunmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; çocuğun babanın gayri meşru ilişkilerine şahit olduğunu, eksik rapora göre hüküm kurulduğunu, rapora yapılan itirazların dikkate alınmadığını, çocuğun mahkemece dinlenmediğini belirterek davaların reddinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tüm yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ortak çocuk ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması yada sınırlandırılmasını gerektiren sebeplerin olup olmadığı, eksik inceleme bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 6 ncı ve 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 6 ncı ve 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9090, Karar No: 2015/5938, Tarih: 17.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9090 E.  ,  2015/5938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2008/231-2013/217

Taraflar arasında görülen asıl ve birleşen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 18.03.2014 gün ve 2013/8104 Esas, 2014/2072 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili ile asıl ve birleşen davada davalı A.. S.. vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahibi A.. S.. arasında imzalanan 12.04.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca bodrum kata iki adet daire yapılacağı düşünülerek, birinci normal katta 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin davalıya, kalanların davacıya ait olacağı kararlaştırılmış iken inşaat projesinin yapılması ve ruhsat alımı sırasında bodrum kata 2 daire yerine bir daire yapılması üzerine daire numaralarının zorunlu olarak değiştiğini, tarafların sözlü olarak 4 ve 5 numaralı dairelerin davalı arsa sahibine, 6 numaralı dairenin davacıya isabet edeceği hususunda mutabık kaldıklarını, davacının üzerine düşen edimlerini yerine getirmesine rağmen davalının 4 , 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin tapularını uhdesinde tuttuğunu, hatta 4 numaralı bağımsız bölümü akrabası olan diğer davalıya temlik ettiğini ileri sürerek, 6 numaralı bağımsız bölümün tapusunun iptaliyle müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, asıl davada davalının harici anlaşma sonucu 6 numaralı dairenin davacıya ait olacağı yolundaki daire değişimini inkâr ettiğini, davalının sözleşme gereği davacıya isabet eden 4 numaralı bağımsız bölümü davalı A.. Y..'a devrettiğini ileri sürerek, davalıya temlik edilen 4 numaralı bağımsız bölümün tapusunun iptali ile davacı adına tescilini, bu mümkün olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 4 numaralı bağımsız bölümün değeri olan 20.000,00 TL'nin avans faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı A.. S.. vekili, inşaat sözleşmesinde bodrum katta iki daire yapılmasının kararlaştırıldığı halde belediyeden alınan imar ruhsatlı projeye göre bodruma sığınak yapılması gerektiğinden sığınakla birlikte bir daire yapılabildiğini,

ancak inşaat sözleşmesi gereği 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin müvekkiline isabet ettiğini, bu hususta inşaat sözleşmesinde bir değişiklik yapmadıklarını, kat irtifakının da anlaşmalarına uygun olarak kurulduğunu, birleşen davaya konu 4 numaralı bağımsız bölümün bizzat davacı tarafından diğer davalıya bedeli karşılığında satıldığını, binanın sözleşmeye uygun yapılmadığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

ancak inşaat sözleşmesi gereği 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin müvekkiline isabet ettiğini, bu hususta inşaat sözleşmesinde bir değişiklik yapmadıklarını, kat irtifakının da anlaşmalarına uygun olarak kurulduğunu, birleşen davaya konu 4 numaralı bağımsız bölümün bizzat davacı tarafından diğer davalıya bedeli karşılığında satıldığını, binanın sözleşmeye uygun yapılmadığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı A. Y. vekili ise, müvekkilinin 4 numaralı bağımsız bölümü, davacı yükleniciden bedelini ödeyerek satın aldığını, tapu devrinin diğer davalı tarafından yapıldığını, davacının kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; asıl davanın kabulüyle 6 numaralı dairenin tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, birleşen davanın ise ispatlanamadığından reddine karar verilmiş, kararı, birleşen davada davacı vekili ile asıl davada davalı A.. S.. vekili temyiz etmiştir.

Dairemizin 18.03.2014 gün ve 2013/8104 Esas, 2014/2072 Karar sayılı ilamı ile bilirkişi raporları arasında projeye ve ruhsata aykırı imalat yapılıp yapılmadığı hususunda oluşan çelişki giderilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulmasının doğru olmadığı, mahkemece belediyesinden binanın iskan almaya hazır hale getirilebilmesi için inşai ve mimari yönden yapılması gereken işlemler ile projeye aykırılıkların tadilat projesi ile giderilip giderilemeyeceği, iskan ruhsatı verilip verilemeyeceği ile giderim bedelleri sorulup, talebi halinde yükleniciye süre ve yetki verilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davacı vekili ile asıl ve birleşen davada davalı A.. S.. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalı A.. S.. vekili vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 62,80 TL'şer harç ve takdiren 248,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1657, Karar No: 2010/4119, Tarih: 03.05.2010

**17. Hukuk Dairesi         2010/1657 E.  ,  2010/4119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye 4. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortacısı olduğu aracın, müvekkilinin eşi ile birlikte bindikleri bisiklete çarparak müvekkilinin yaralanmasına neden olduğunu, müvekkilinin ayağının kırıldığını, iş göremez hale geldiğini, bu suretle zarar gördüğünü ileri sürerek, toplam 7.500,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren temerrüt faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, limit ve kusurla sınırlı sorumlu olduklarını savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, anılan meblağın avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl alacağa avans faizi uygulanmak üzere hüküm kurulmuş ise de; davanın tarafları tacir olmadıkları gibi, zarara neden olan araç da özel araç olup, ticari niteliği bulunmamaktadır. Davalının sigortalısının neden olduğu kazada zarara uğrayan davacı, zarar verenin sigortasından zararın tazminini istemektedir.

Bu itibarla, asıl alacağın yasal faizi ile tahsiline karar verilmesi gerekirken, ticari faiz niteliğinde avans faizine hükmedilmesi doğru olmadığından, bu husus bozma nedeni ise de; bu hatanın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1. bendinin 3. satırındaki “avans” ibaresinin hükümden çıkartılmasına ve yerine “yasal" ibaresinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLMESİNE ONANMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 3.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19100, Karar No: 2022/2364, Tarih: 02.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19100 E.  ,  2022/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ISPARTA 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

16/05/2016 tarihinde sanığın yüzüne tefhim edilen hükmün, CMUK’nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal temyiz süresinden sonra sanık tarafından 24/05/2016 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 02/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1752, Karar No: 2011/6000, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1752 E.  ,  2011/6000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/723, Karar No: 2020/11852, Tarih: 07.07.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/723 E.  ,  2020/11852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, ihmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet (Sanıklardan ..., ... ve ... hakkında zimmet ve ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçlarından, ... ve ... hakkında zimmet, ... ve ... hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 07/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.