muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/22429, Karar No: 2022/582, Tarih: 03.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/22429 E.  ,  2022/582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-...tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-...gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK' ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "hükme bağlanmış" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla " basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında; temyiz incelemesi yapılan ve CMK' nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa' nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK' nın 7 ve CMK' nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9407, Karar No: 2019/379, Tarih: 16.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/9407 E.  ,  2019/379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karasu Asliye Ceza Mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 21.10.2010 gün ve 2008/283 Esas, 2010/323 Karar sayılı dosyadaki soruşturma ve kovuşturma evrelerine ilişkin tutanaklar ile belgelerin aslı veya aslına uygunluğu onaylanmış fotokopilerinin denetime olanak verecek şekilde temyize konu dosya içerisinde bulundurulmadığı ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan incelemede soruşturma ve kovuşturma evrelerine ait bir kısım evrakın sisteme taranmakla birlikte elektronik imza ile imzalanmadığı anlaşılmakla, Karasu Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/283 Esas, 2010/323 Karar sayılı yargılama dosyası aslının temin edilmesinin ardından Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından TEVDİİNE, 16.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21963, Karar No: 2023/5969, Tarih: 03.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/21963 E.  ,  2023/5969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/792 E., 2016/601 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 26.05.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.12.2014 tarihli ve 2014/682 Esas, 2014/396 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 20.01.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2016 tarihli ve 2015/792 Esas, 2016/601 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Suç tarihinde, sanığın hakkında daha önce kamu davası açılan diğer sanıklar..., ... ve ... ile birlikte ....., Mahallesi, Çevre Yolu Sokak üzerinde bulunan inşaat halindeki bir binada uyuşturucu almak üzere hazırlanan düzeneğin başında bulundukları sırada binada kolluk görevlilerince yapılan kontrolde, sanık ve yanındaki diğer kişilerin kolluk görevlilerini gördüklerinde, ceplerindeki beyaz kağıda sarılı vaziyette toplam 9 adet fişeği yere attıkları ayrıca tanık ......,'un yeminli anlatımına göre pet şişeden yapılmış düzeneğin başında oturduklarının tespit edildiği, sanık hakkında daha önce yapılan yargılama sonucunda tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedildiği, ancak sanığa 15.04.2015 tarihli uyarı yazısının 28.04.2015 tarihinde bizzat tebliğ edilmiş olmasına rağmen sanığın 21.05.2015 ve 12.06.2015 tarihli bireysel rehberlik görüşmelerine katılmadığı, buna ilişkin haklı bir

mazeretin de sanık tarafından savunulmadığı ve kanıtlanamadığı, sanık hakkında aynı nevi suçtan daha önceden verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar bulunduğu dikkate alınarak sanık hakkında düzenlenen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesine, erteleme hükümlerinin ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararlarının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b. Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir

hüküm verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararları ve önceki hükümlülükleri dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibariyle, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesine göre ceza takdir edilip “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

C. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

C. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2016 tarihli ve 2015/792 Esas, 2016/601 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20948, Karar No: 2014/18543, Tarih: 15.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/20948 E.  ,  2014/18543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 31. Asliye Ticaret Mahkemesi ve ... 9. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince ; 5464 sayılı Kanunu'nun 44.maddesi uyarınca davanın Asliye Hukuk Mahkemesince görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise ;uyuşmazlığın bankacılık işleminden kaynaklandığı, davaya bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemelerine ait olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK. hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 31.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/756, Karar No: 2011/147, Tarih: 17.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/756 E.  ,  2011/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Maliye Hazinesi vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/06/2003 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, görevlerini savsaklayan davalıların, geçersiz belgeler ile gübre destekleme primi ödemeleri nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, ödeme sırasında banka tarafından güvence mektubu alınmamış olması nedeniyle davalıların zarardan sorumlu olmayacakları gerekçesiyle istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dosyadaki kanıtlardan, davalıların gübre destek pirim ödeme işlemlerini yürütmekle görevli oldukları anlaşılmaktadır. Ödemelere esas alınacak belgelerin hazırlanması, bunların denetimi ve ödeme tutarlarının belirlemesi tüm davalıların katılım ve sorumluğu altında gerçekleşen işlemler ile sonuçlanmaktadır. Davalılar bu görevi yerine getirirken hak sahiplerince sunulan belgelerin geçerliliğini ve gerçek duruma uygunluğunu inceleme ve denetlemekle de sorumludurlar. Aynı firma tarafından oldukça yüksek tutarlarda gübre satış ve destek primi alma işlemi yapılmış olması da bu firma işlemlerinin inceleme ve denetiminin daha özenle yapılması gerektiğini göstermektedir. Satıcı firma yanında, gübre alıcısı çiftçilerin gerçek gübre gereksinimlerini de denetlemekle görevli bulunan davalılar, yaptıkları görevin gereği olarak ödeme yapılması sırasında nelere dikkat etmeleri gerektiğini bilmek zorundadırlar. Buna rağmen yeterli inceleme ve kontrolleri yapmamış veya yapılmasını sağlamamış olmaları davalıların kusurunu oluşturur ve bundan ... zarardan sorumlu tutulmalarını gerektirir.

Ancak, dosya içeriğinden davacı idarenin, dava konusu ödeme uygulamasının işleyişini izlemek konusundaki düzenleme eksikliğinin bulunması, gübre bayilerinin denetim yöntemi hakkında davalılara belli bir eğitim verilmeden, bir bölümü uzmanlık alanları dışında kalan konularda da inceleme yapmalarının beklenmesi, davalıların görev alanlarının genişliği ve çalışanların yetersizliği ödemeyi yapan banka şubesinin uygulama kapsamında ödemeden önce alması gereken güvence mektubunu almamış veya alınmış bir güvence mektubu varsa bundan zararın karşılanmamış olması gibi nedenlerin de zararın doğmasında ve artmasında etkili olduğu anlaşıldığından, tüm bu nedenler birlikte değerlendirilerek, gerçekleşen zarardan Borçlar Yasası'nın 43 ve 44. maddeleri gereğince uygun bir indirim yapılmalıdır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalıların görev sorumluluklarının kapsamı ile yapılan ödemelerdeki sorumluluk durumları üzerinde durularak varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu yönler üzerinde durulmadan yerinde olmayan gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA 17/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9291, Karar No: 2006/12050, Tarih: 14.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9291 E.  ,  2006/12050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itaraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçlu.......’a ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde birinci sıraya alınan davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalının sıra cetvelinden çıkartılmasına, satış bedelinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı takip konusu kıldığı bonoların canlı hayvan alım satımı nedeniyle düzenlendiğini, muvazaalı olsa idi davacı alacağına eşit ya da ondan fazla bir tutar için senet düzenleneceğini, bir kısım malların müvekkilince satışının istendiğini ancak borçlunun malları kaçırdığını, bu nedenle yedieminliği suiistimal suçundan cezalandırılması için başvuruda bulunduklarını, bonoları takip tarihinde icra müdürlüğüne ibraz ettiklerini, takip tarihinin davalının takip tarihinden önce olduğu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre, davacının takip tarihinin önce olduğu, borçlular hakkında yedieminliği suiistimal suçundan dava açıldığı, köy yerinde yazılı belge ibrazının zor olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 14.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14764, Karar No: 2009/23584, Tarih: 24.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/14764 E.  ,  2009/23584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mut İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının keşide yeri ve muhatap banka Ermenek olan çeke dayanarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile Mut İcra Dairelerinde başlattığı takibe karşı, borçlu, icra mahkemesi nezdinde yetkiye ve borca itiraz etmiştir. Mut İcra Mahkemesince, Mut İcra Dairelerinin yetkisiz olduğu karar yerinde tartışılmış ancak hüküm bölümünde yetki itirazının kabulüne karar kesinleştikten sonra talep halinde ve masrafları karşılamak üzere dosyanın (Ermenek İcra Dairesi yerine) görevli ve yetkili Ermenek İcra hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği görülmüştür. Taraf vekillerinin yüzüne karşı verilen bu hatalı karar yasal sürede temyiz edilmediğinden bu haliyle kesinleşmiştir.

Yetkisizlik kararı verilmesi üzerine dosyanın yetkili icra dairesine gönderilmesi, alacaklı ve borçlu tefriki yapılmaksızın icra adresinden istenebilir idi. Nevar ki dosya Ermenek İcra Mahkemesine bu durumda gönderilip gönderilmemesi icra dairesinin yetkisi söz konusu olmadığından hukuki sonuç doğurmaz. Hal böyle olunca da, alacaklının Mut İcra Dairesinde yaptığı takip halen derdest ve ayaktadır.

Nitekim 25/12/2007 tarihinde Mut İcra Müdürlüğünün dosyası işlemden kaldırılmıştır. Bu haliyle da alacaklının yenileme talebi yerinde ve doğrudur. Ancak borçlunun icra mahkemesine başvuru nedenlerinden  birisi de çekin icra takibinin kesinleşmesinden sonra (İİK 71. md.) zamanaşımına uğradığıdır. Mahkemece diğer şikayet nedenleri reddedilerek zamanaşımı itirazı incelenip oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı ve borçlu vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24/11/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.