muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9347, Karar No: 2013/717, Tarih: 23.01.2013

Davalı İl Özel İdaresi vekili, üçüncü kişinin eylemi sonucu yangının çıkması nedeniyle illiyet bağının kesildiğini,davalı idarenin her türlü uyarıyı yazılı ve sözlü olarak yaptığını, yangın çıkmadan 10 gün önce yangına müdahale ekipmanlarının yenilendiğini, olayda bir kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece

davalılar ... ve ... hakkında açılan davanın HMK 150/5-6 maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davalı ... İl Özel İdaresi aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının davalının maliki ve yöneticisi olduğu binada medikal malzemeler pazarlamak ve üretimini yapmak üzere 3 ve 4.katlarda 408 ve 510 nolu dükkanları kiraladığı, 2003 yılında binadaki elektrik kesintisi nedeniyle, bodrum kattaki davalı ...'ye ait dükkanı aydınlatmak için diğer davalı işçisi ...'in benzinle çalışan jeneratörü çalıştırdığı sırada sızan benzinin alev alması sonucu yangın çıktığı, yangının başladığı işyerinde naylon, halı vs şeyler satılması nedeniyle yangının büyüdüğü, binanın sıkışık şekilde dükkan ve önlerindeki istiflenmiş eşya ile dolu olması nedeniyle hızla büyüyen yangının tüm binayı kapladığı ve söndürülemediği çıkan yangın sonucu tüm binanın yandığı, dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu hazırlanan raporda; Davalı İl özel İdaresinin illiyet bağına uygun olarak %40 oranında kusurlu olduğu, yangının çıktığı işyeri sahibi ... ve yangını çıkaran işçi ...'ın %40 oranında kusurlu oldukları, ayrıca çarşı esnafının da yangının çıkmasında ve büyümesinde %20 oranında kusurlu oldukları tespit edilmiştir.

Dava dosyasındaki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davacının, aynı zamanda işletme kusuruna da dayanmış olmasına, yanıcı maddelerin de satıldığı dükkanların bulunduğu böylesine büyük bir iş merkezinin günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ile yangın çıkması halinde devreye giren otomatik yangın kesici tertibatını kurmayan davalı idarenin meydana gelen zarardan ayrıca BK'nun 58. maddesi uyarınca sorumlu bulunmasına, davacının da içlerinde bulunduğu modern çarşı esnafının da çıkan yangında %20 oranında kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre;6098 sayılı Borçlar Kanununun 62. maddesine ve 818 sayılı Borçlar Kanununun 51. maddesine göre bina maliki ve yöneticisi olan davalı idare müteselsil sorumluluk ilkesi gereği ileride diğer sorumlulara rücu etmek üzere sorumlu ise de mahkemece modern çarşı esnafının %20 oranında kusuru düşüldükten sonra kalan %80'e tekabül eden zarardan müteselsilen davalı idarenin sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken talep edilen zararın tamamına hükmedilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3680, Karar No: 2006/11308, Tarih: 21.09.2006

10. Hukuk Dairesi 2006/3680 E., 2006/11308 K.

**10. Hukuk Dairesi 2006/3680 E., 2006/11308 K.**- 4956 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 47 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Geçici Madde 18 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 25 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 26 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 25.10.1991-14.09.1995 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, hukuki nitelikçe; davacının; 25.10.1991 ile 14.09.1995 tarihleri arasında vergi ve oda kaydına dayalı olarak kendi nam ve hesabına faaliyette bulunduğundan bahisle, bu sürenin; 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacının, dava konusu dönemde; kendi nam ve hesabına çalışmasından dolayı meslek kuruluşu kaydı ve vergi kaydı olduğu ve bu sebeple sigortalılık niteliği taşıdığı halde dava tarihi olan 08.06.2005 tarihine kadar Kuruma kayıt ve tescilinin yapılmadığı, prim ödemesinin bulunmadığı tartışmasızdır.

1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde; sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği, aynı Kanunun 25. maddesinde ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağı öngörülmüştür.

Ne var ki, 1479 sayılı Kanuna göre, hak ve mükellefiyetlerin belirli tarihlerde başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler kapsamında;02.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesiyle 1479 sayılı Kanuna eklenen geçici 18.madde hükmü ile; sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 20.04.1982 ile 04.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarına dayalı çalışma sürelerini belli koşullarla borçlanma imkanı tanınmıştır. Bu yönde; davacının, yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihini takip eden 6 aylık süre içinde (02.02.2004 tarihine) Kuruma yapılmış herhangi yazılı bir başvurusunun bulunup bulunmadığının araştırılması, yazılı başvurunun varlığı halinde, bunun, vergiye kayıtlı bulunulan sürelerde borçlanma hakkı için yeterli olacağı, ayrıca başvuru tarihi itibarıyla vergi kaydının bu bağlamda, Kuruma tescili bulunmasının zorunlu olmadığı gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, anılan geçici 18. madde hükmünde öngörülen ve hak düşürücü süre niteliğinde bulunan 6 aylık yasal süre içinde Kuruma yazılı bir başvurunun bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın davanın kabulü yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Bağ-Kur vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açılanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10007, Karar No: 2014/14114, Tarih: 15.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/10007 E.  ,  2014/14114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOKAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/02/2014

NUMARASI : 2013/177-2014/101

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların 10-12 senedir boş vaziyette olduğu, davalılarca haksız olarak kullanıldığı ve davacıların kullanımına engel olunduğu iddialarının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1798 ada 13 parsel (imarla ..ada . parseller) ile .. ada . parsel (imarla ...ada ... parseller) sayılı taşınmazlar için davacıların 16.07.2007 tarihinde açtıkları muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil davası sonunda davacılar adına miras payları oranında iptal ve tescil kararı verildiği ve kararın 10.11.2011 tarihinde kesinleştiği, eldeki davada da dava konusu olan bu taşınmazların davacı, davalılar ve dava dışı kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı iken 10.10.2012 tarihinde yapılan imar uygulaması sonucunda davacı ve davalılar adına kayıtlı ayrı parseller oluştuğu, davacıların, öteden bu yana taşınmazların üzerindeki yapılar ve ağaçlarla birlikte davalılar tarafından kullanıldığını ileri sürerek 28.5.2013 tarihinde ecrimisil isteğiyle eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, muvazaa nedenine dayalı olarak verilen kararlar yenilik doğurucu değil, açıklayıcı nitelik taşırlar. Bu suretle oluşan kararlara konu işlemler yapıldıkları tarihten itibaren butlanla malul olup yapılmamış sayılırlar ve iptal hükmü geriye etkili olarak sonuç doğurur. Öte yandan, muvazaalı işleme taraf olan kişinin iyiniyetli olduğundan söz etme olanağı da yoktur. Tarafı bulunduğu işlem yok hükmünde olup, bu suretle oluşan tescil de yolsuz tescil niteliğindedir.

Öte yandan, dava konu taşınmazlarda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan ecrimisil istiyebilir.

Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olduğunu söyleyebilme imkanı yoktur.

Şöyle ki, mahkemece dinlenen mahalli bilirkişi ve davalı tanıkları her ne kadar nizalı taşınmazların 10-12 senedir kullanılmadığını beyan etmiş iseler de, muris İ. A.'ın sağlığında dava konusu yerleri erkek evlatları arasında paylaştırarak onların kullanımına tahsis ettiği, murisin ölümü üzerine bir süre daha kullanılan taşınmazların zamanla terk edildiği, ancak ev niteliğindeki yapılarda bir takım eşyaların bulunduğu, davalıların buraya gelerek kurban kestikleri, piknik yaptıkları, salça yaptıkları, anahtarların onlarda bulunduğu anlaşılmakta olup, davacıların sözü edilen ev ve arsalarda kullandıkları ya da kullanabilecekleri bir bölüm olup olmadığının yeterince açıklığa kavuşturulmadığı görülmektedir.

Hâl böyle olunca, taraf delillerinin eksiksiz olarak toplanılması, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, taraflar arasında muvazaaya dayalı olarak görülen tapu iptali ve tescil davası ile intifadan men olgusunun gerçekleştiği gözetilerek, öncelikle davacıların çekişme konusu taşınmazların tamamında kullanabilecekleri bir yer bulunup bulunmadığının tereddüde yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, kullanabilecekleri bir yer bulunmadığının saptanması halinde davacıların paylarına karşılık gelen ecrimisilin davalıların kullandıkları bölümler gözetilmek suretiyle hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18852, Karar No: 2013/11739, Tarih: 21.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/18852 E.  ,  2013/11739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, ... Üniversitesine ait Konukevinde çalıştığını, konukevinde 08.00-16.00, 16.00-24.00, 24.00-08.00 şeklinde üç vardiya bulunduğunu haftalık nöbet çizelgelerinden görüleceği üzere dönem dönem bu vardiyalarda haftanın 6 günü çalıştığını bu çalışmanın haftalık TİS ile belirlenen 40 saatlik çalışma süresini aştığını, yine ulusal bayram ve genel tatil günlerinde iş yoğunluğu dolayısıyla hafta tatiline denk gelen günlerde de çalışmasını sürdürdüğünü ancak TİS gereği ödenmesi gereken ücretlerin ödenmediğini belirterek 2007-2010 yılları arasındaki fazla çalışmalarının, ulusal bayram-genel tatil ücreti ve hafta tatiline denk gelen çalışmalarının karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının davalı kurumdaki çalışmasının 08.00-16.00, 16.00-24.00 saatleri arasında iki vardiya usulüne göre yapıldığını imza çizelgelerinden çalışma saatlerinin net bir şekilde belirlendiğini, gece 24.00'de konaklama dışındaki hizmetleri sona erdiğinden bu saatten sonraki çalışmanın kesinlikle yapılmadığını, ancak bazı zamanlarda konukevinin balo salonunda düğün ve benzeri etkinlikler yapıldığında personelin bu organizasyonun sahibinden de ücret aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai ücreti alacağının olup noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda davalı tarafça ibraz edilen deliller arasında "uygundur görüşü" bulunan ve davacı tarafça imzaya itiraz edilmeyen fazla çalışma karşılığı izin talep dilekçeleri bulunmakta ise de mahkemece bu dilekçeler incelenmeksizin ve davacıya dilekçelere karşı diyecekleri sorulmaksızın davacının fazla mesai ücret alacağının hesaplanması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; dilekçelere karşı davacıdan diyecekleri sorularak, denetlemeye elverişli bilirkişi raporu da aldırılarak davacının fazla mesai ücret alacağının bulunup bulunmadığının belirlenerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 21.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6743, Karar No: 2014/14075, Tarih: 10.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/6743 E.  ,  2014/14075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafileri ve sanık ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3207, Karar No: 2013/4269, Tarih: 26.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/3207 E.  ,  2013/4269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ZMSS poliçesi ile sigortalı araç nedeniyle meydana gelen kazada yaralanan ... için davalı sağlık kurumunda yapılan tedavi giderinin Bütçe Uygulama Talimatı (BUT)'na göre ücretlendirilmediği ve fazla ücret tahakkuk ettirildiği iddiasıyla sigortalının kusur oranına göre fazla bedelin iadesi için başlatılan takibe davalı tarafından itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, yaralıya acil tedavi kapsamında yapılan harcamaların BUT.na göre faturalandırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, yaralının acil tedavisinin SUT.'na göre fiyatlandırılıp SGK.dan tahsil edildiği, davacının iddiasına konu alacağın acil tedavi kapsamında olmadığı bu nitelikteki tedaviler için cari fiyat listesinin uygulanmasında bir usulsüzlük olmadığı, davacının fazla fatura ödemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna

uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/223, Karar No: 2022/314, Tarih: 17.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/223 E.  ,  2022/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 02.12.2019 tarih ve 2017/150 E- 2019/1043 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.11.2021 tarih ve 2020/540 E- 2021/1695 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin reddine dair verilen 02.12.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, 45.403,90 TL alacak için davacı hakkında başlatılan icra takibi ile ilgili borçlu olmadığının tespitine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacı vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz isteminde bulunmuş ise de Bölge Adliye Mahkemesi 02.12.2021 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17/01/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3271, Karar No: 2014/15494, Tarih: 29.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3271 E.  ,  2014/15494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2013/90-2013/138

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırmasız el atma davalarında Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, başka mahalleden ve eski tarihli satışlar emsal alındığı gibi, emsal taşınmazların satış değeri değerlendirme tarihine endekslendikten sonra dava konusu taşınmazın emsallere göre 26 ve 28 kat daha değerli olduğu öne sürülerek taşınmaza değer biçilmiştir.

Kilis gibi bir merkezde değerlendirme tarihine yakın zamanlarda ve yerlerde emsal satışların olacağı doğal olduğu gibi, dava konusu taşınmazdan 26 ve 28 kat daha az değerli olan taşınmazların emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davacılar dava konusu taşınmazda toplam 4/16 oranında pay sahibi olup bu payın bedeline hükmedildiği halde, tapu kaydının pay oranında iptaline karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.