muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11223, Karar No: 2009/13060, Tarih: 14.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/11223 E.  ,  2009/13060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİĞDE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 103 ada 56 parsel sayılı taşınmazı davalıdan 11.10.2002 tarihinde satın aldığını ancak davalının taşınmazı boşaltmadığı gibi taşınmazdan faydalanmasını da engellediğini ileri sürerek, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, müdahalenin sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar veril- miştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8283, Karar No: 2019/4226, Tarih: 14.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/8283 E.  ,  2019/4226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Davacı vekili, müflis şirketin sıra cetvelinde yer alan alacaklıların bir çoğunun borcunun itfa edilmesi nedeniyle iflas dosyasına iflasın kaldırılmasına muvafakat ettikleri yönünde beyanlarını sunduğunu ileri sürerek iflasın kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava tarihi olan 16.04.2015 tarihi itibariyle davacının İİK'nun 182. maddesi gereğince iflas kararının kaldırılmasına ilişkin şartların oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemenin gerekçeli kararın davacı vekiline 19/07/2016 tarihinde tebliğ edilmesine karşın temyiz isteminin 10 günlük yasal süre geçtikten sonra yapıldığı anlaşılmıştır. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda Yargıtay tarafından da karar verilebileceği kabul edilmiş olmakla, temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.10.2019 tarihinde oybirliği karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31662, Karar No: 2016/2734, Tarih: 06.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/31662 E.  ,  2016/2734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden,yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinin

tahsiline ilişkin bölümden, “498,00 TL zorunlu savunman ücretinin” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17949, Karar No: 2023/993, Tarih: 14.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/17949 E.  ,  2023/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde

bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Bakırköy 41. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/315 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, usule uygun olan kararın adil ve haksız olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olayın oluş şekline uygun tutulan tutanak karşısında sanığın ekspertiz raporunda özellikleri belirtilen uyuşturucu maddeyi kullanmak için bulundurduğu, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, kararın usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Olayın oluş şekline uygun tutulan tutanak karşısında sanığın ekspertiz raporunda özellikleri belirtilen uyuşturucu maddeyi kullanmak için bulundurduğu, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, kararın usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A) Sanığın kaba üst aramasında uyuşturucu madde ele geçirilmiş olduğu belirtilmesine rağmen kaba üst aramasında ne şekilde ele geçirildiğinin belirtilmemiş olması karşısında, olay tarihinde sanığa yönelik olarak 2559 sayılı PVSK'nın 9. maddesi gereğince alınmış “önleme araması kararı” veya 5271 sayılı Kanun'un 116, 117 ve 119 ncu maddelerine uygun şekilde alınmış "adli arama kararı" ya da "yazılı arama emri" bulunup bulunmadığının araştırılarak varsa aslı veya onaylı bir örneğinin getirilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

B) Kabule göre de;

1. 17.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesine göre tebligatın, öncelikle muhatabın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir. Bu kapsamda

kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın 06.06.2014 tarihli kolluk ifadesinde ikamet adresi olarak bildirdiği “Osmaniye Mah. Cami Sok. Bakırköy/İstanbul” adresi yerine, doğrudan MERNİS adresinde tebliğ edilmesi usulsüz olduğundan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. Suç tarihi olan 06.06.2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

4. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 41. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/315 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5043, Karar No: 2014/7569, Tarih: 25.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/5043 E.  ,  2014/7569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/182-2014/34

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olduğunu ve davalı kooperatife üyeliğinin devri konusunda yetki verdiğini, bu yetkiye dayanılarak müvekkilinin üyelik hakkının üçüncü bir kişiye devredildiğini, devir bedelinin müvekkiline ödenmemesi üzerine davalı hakkında icra takibi yapıldığını, icra takibine itiraz edilmesi nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek İzmir 14. İcra Müdürlüğü'nün 2013/1920 sayılı takibine yönelik itirazın iptali ile icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının üyeliğini kendisinin tüm hak ve borçları ile birlikte üçüncü kişiye devrettiğini, üyeliğini devredenin ödediği aidatları isteyemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının üyelik devri için davalıya yetki vermesi üzerine davalı kooperatif yönetim kurulunun davacının üyeliğini sona erdirip, yerine dava dışı S. K. üye olarak kabul ettiği, davalının yeni üyeden tahsil ettiği devir bedelini davacıya ödememekle sebepsiz zenginleştiği, gerekçesiyle, davanın kabulü ile itirazın iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacının, davalı kooperatifte olan ortaklık payının devri konusunda kooperatife 04.04.2011 tarihli dilekçe ile başvurduğu ve devir bedelinin tarafına ödenmesini talep ettiği, kooperatifin de 16.05.2011 tarihinde davacının hissesini S. K. 77.000,00 TL bedel ile sattığı anlaşıldığına göre, satış bedelinin genel giderler düşülmeden davacı tarafa ödenmesi gerektiğinden, yanılgılı gerekçe ile kabul kararı verilmesi doğru değil ise de, sonuç itibari ile doğru olan hükmün, HUMK'nın 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan kararın değişik gerekçeyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3031, Karar No: 2011/8720, Tarih: 17.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/3031 E.  ,  2011/8720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vek.Av. ...

2-... Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının davalı ... yönünden husumetten reddine, davalı Bursa ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı Bursa ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 21.12.2010 günü temyiz eden davalı Bursa ... vekili Av. ... ile aleyhine temyiz olunan davacılar vekili Av. ...'in yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı ... vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, davacılar vekili ve davalı Bursa ... vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın husumetten reddine, Bursa ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Bursa ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; davacının hissedar olduğu 234 parsel sayılı taşınmazda öncelikle 2981 sayılı yasanın 10/b maddesi gereğince uygulama yapıldığı ve davacıya düzenleme ortaklık payı kesilerek 8896 ada 3 parselden pay verildiği, daha sonra pay verilen bu parselin bulunduğu bölgede 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince imar uygulaması yapıldığı bu uygulamada 2. kez düzenleme ortaklık payı kesilmek suretiyle davacıya 895,34 m2 miktarlı 4544 Ada, 3 parsel sayılı taşınmazdan 165/2400 hisse verildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar davalı ... Başkanlığınca; dava konusu taşınmazda yapılan 18. madde uygulamasına ilişkin imar planlarının iptal edildiğinden ve bu nedenle de geri dönüşümler yapılarak yeniden 18. madde uygulaması yapıldığı belirtilmiş, buna ilişkin belgeler de dosyaya sunulmuş ise de, Yıldırım Tapu Sicil Müdürlüğünce geri dönüşüm ve yeniden 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince yapılan işlemlerin henüz tamamlanmadığı ve önceki işlem sonrası oluşturulan tapuların halen geçerliliğini koruduğu bildirilmiştir.

Bununla birlikte, mahkemece söz konusu imar uygulamasının Bursa 2. İdare Mahkemesi'nin 29.12.2006 tarih ve 2006/2316-2766 sayılı kararı ile iptal edildiği belirtilerek, davaya konu imar uygulaması ortadan kalktığından ve 18. madde uygulamasına giren ilk taşınmaza yol olarak fiilen el atıldığından bahisle söz konusu taşınmaz bedelinin tahsiline karar verilmişse de, davacı imar uygulamasının iptaline ilişkin idare mahkemesi kararında taraf olmayıp, iptal davası Bursa Defterdarlığınca açılmıştır. İdari yargı, kararlarının sadece kararın tarafların bağlayacağı hususu tartışmasızdır. Davacının; yapılan imar uygulaması ve Belediye Meclisi kararına karşı idari yargı yoluna başvurmadığı sabittir.

Bu itibarla, idare mahkemesince verilen karar davacı için sonuç doğurmayacağından, 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince yapılan ilk imar uygulaması davacı yönünden geçerliliğini korumaktadır.

Ancak;

Davacının hissedar olduğu 234 parsel sayılı taşınmazda 2981 sayılı Yasanın 10/b maddesi gereğince yapılan uygulama sırasında düzenleme ortaklık payı nedeniyle kesinti yapıldığından ve taşınmaz imar parseline dönüştüğünden, daha sonra yapılan 18. madde uygulaması sırasında 2. kez Düzenleme Ortaklık Payı kesintisi yapılması mümkün değildir.

Bu nedenle, 2. kez kesilen düzenleme ortaklık payı miktarı hesaplanarak imar uygulamasını yapan Yıldırım Belediye Başkanlığından bedelinin tahsiline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Bursa ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz eden davalı Bursa ... yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 750,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığından peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.