muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25613, Karar No: 2015/35340, Tarih: 14.12.2015

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II. I bendinde “İşçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, işyerinin malı olan veya malı olmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya ve maddeleri otuz günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratması” halinde işverenin iş sözleşmesini sürenin bitiminden önce veya bildirim süresini beklemeksizin feshedebileceği ve bu nedenin haklı neden olacağı, bu halde işçinin 1475 sayılı Kanunun yürürlükte olan 14. Maddesi uyarınca kıdem tazminatına hak kazanamayacağı düzenlenmiştir.

Ancak 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 8098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun işçinin sorumluluğu başlığı altında düzenlenen 400. Maddesine göre “(1)İşçi, işverene kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumludur. (2)Bu sorumluluğun belirlenmesinde; işin tehlikeli olup olmaması, uzmanlığı ve eğitimi gerektirip gerektirmemesi ile işçinin işveren tarafından bilinen veya bilinmesi gereken yetenek ve nitelikleri göz önünde tutulur”. Maddede, işçinin sorumluluğunun sınırlandırılması ile ilgili ikinci fıkradaki düzenleme, hem hukukumuz bakımından yenidir hem de iş kanunlarının kapsamına giren iş ilişkilerinde de uygulanacağı için özel bir önem arz etmektedir. Bu düzenleme nedeni ile kusurun derecesi, işin tehlikeli olup olmaması, zararın yüksekliği, riskin sigorta edilebilirliği, işçinin işletmedeki konumu, ücretinin seviyesi, kıdemi, yaşı, ailevî ilişkileri ve zarar anına kadarki davranışları göz önünde bulundurulacaktır. (Prof. Dr. Polat SOYER. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununda Yer Alan “Genel Hizmet Sözleşmesi”ne İlişkin “Bazı” Hükümlerin İş Hukuku Açısından Önemi. Kadir Has Üniversitesi. İş Hukukunda Güncel Sorunlar Semineri (2) Tebliği). Özellikle 2. fıkra ve bu fıkranın yasal gerekçesi ile kaynak alınan İsviçre Borçlar Kanunu’nun uygulaması karşısında 25/II.ı bendindeki haklı nedenin yeniden değerlendirilmesi ve yoruma tabi tutulması gerekir. Zira ikinci fıkradaki düzenleme ile işçinin kusur oranına göre verdiği hasar otuz günlük ücretini aşsa da kusurun daha çok işverende veya başka bir etkende olduğu, işçinin kusurunun daha az ve hafif olduğu durumlarda sorumlu tutulmamasına karar verilecektir.

Diğer taraftan İşveren, iş sözleşmesine aykırı davranışta bulunan işçiye yaptığı eylemle orantılı bir yaptırım uygulamalıdır. Yapılan eylemle orantılı olmayan ve ölçüsüz olarak nitelendirilebilecek bir yaptırım mazur görülemez. Sonuç itibariyle fesihte bir cezadır. Ölçülülük ilkesi uyarınca, uygulanacak önlem, ulaşılmak istenen amacı gerçekleştirmeye elverişli olmalı bir başka anlatımla tedbir uygun olmalı, ulaşıl­mak istenen amaç açısından gerekli olmalı ve uygulanacak tedbirin sonucu olan müdahale ile ulaşılmak istenen amaç, ölçüsüz bir oran içerisinde bu­lunmamalıdır. Bu il­ke uyarınca yargıç feshin geçerli olup olmadığını kararlaştırırken, işçinin davra­nışının ağırlığını dikkate alarak, her olayın özelliğine göre işçinin davranışı ile işverence uygulanan fesih türü arasında bir orantısızlık (ölçüsüzlük) olup olma­dığını takdir edecektir. İşçinin davranışının haklı fesih olarak değerlendirilmesi ağır ve gerekli olmayan bir sonuç ise geçerli neden, işveren açısından iş ilişkisinin devamını önemli ölçüde çekilmez hale getirmeyecek ve işçiye fesih dışında başka bir disiplin cezası ile geçiştirilebilecek bir davranış ise, geçersiz neden kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece davacının feshin geçersizliği ve işe iade kararının Yargıtay 22. Hukuk Dairesi kararı ile reddedilmesi üzerine davacının kusur oranı yönünden yeniden iş güvenliği uzmanı teknik bilirkişiden rapor alınmış ve teknik bilirkişi, feshin geçersizliği ve işe iade ile ilgili Yargıtay kararını gözönünde bulundurarak, meydana gelen hasarda davalı işverenin % 70, davacının ise % 30 oranında kusurlu olacağını ve hasarın kusur oranına göre 1.083,00 TL olacağını belirtmiştir. Meydana gelen hasar olayında davalı işveren gerekli tedbirleri alıp, eğitim vermemem, risk çalışması yapmama ve işçiyi kendi inisiyatifi ile baş başa bırakma nedeni ile asli kusurludur. Davacı işçinin ise hafif kusuru sözkonusudur. Davacının kusurunu hafif olması, asli kusurun işverende olması karşısında, davacının iş sözleşmesinin feshi, ölçülülük ilkesine aykırı olacaktır. Kısaca davranışa bağlanan fesih yaptırımı ağır bir sonuç olacaktır. Fesih geçerli nedene dayansa da haklı neden olarak kabul edilemez. Davacının kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12459, Karar No: 2016/9697, Tarih: 01.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/12459 E.  ,  2016/9697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı vekili, zorunlu trafik sigortası bulunmayan dava dışı motorsikletin tam kusurlu olarak yaya müvekkiline çarpması sonucu müvekkilinin %7 oranında sakat kaldığını, davalının başvuruya rağmen ödeme yapmadığını beyanla fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 7.500,00 TL maddi tazminatın davalının temerrüt tarihi olan 25.1.2009 tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istenen eksik evrakları tamamlamak yerine dava açtığını, müvekkilinin poliçe limiti ve kusur oranı ile sınırlı sorumlu olduğunu, zarar ve kusurun bilirkişi raporu ile tespit edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, kesin süreye rağmen işlem yapmayan davacının davasının reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan işgöremezlik tazminatının davalı ...’ndan tahsili istemine ilişkindir.

Dava 20/10/2010 tarihinde açılmış olup davanın açıldığı tarih itibariyle 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu yürürlüktedir.

Mülga 1086 sayılı HUMK'nun 163. maddesi uyarınca kesin süreye ilişkin ara kararın hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık olması, taraflara yüklenen yükümlülüklerin, yapılması gereken işlerin neler olduğunun ve her iş için yatırılacak ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklanması gerekir. Ayrıca verilen sürenin amaca uygun, yeterli ve elverişli olması, kesin süreye uymamanın doğuracağı hukuki sonuçların açık olarak anlatılması ve anlatılanların tutanağa geçirilmesi, bunlara uyulmaması durumunda mevcut kanıtlara göre karar verilip gerektiğinde davanın reddedileceğinin açıkça bildirilmesi suretiyle ilgili tarafın uyarılması gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; ara kararlarda davacı vekiline müvekkilinin ATK ön raporu gereğince belirtilen uzman doktorlara muayene olması için açık ve net ifadelerle süre verilmediği gibi, kesin süreye uymamanın sonuçları da açıklanıp ihtar edilmemiştir. Bu durumda verilen kesin sürenin HUMK'nun 163. maddesine uygun olmadığı gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 01/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22180, Karar No: 2017/24428, Tarih: 23.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/22180 E.  ,  2017/24428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

1- Sanık ...'ün dolandırıcılık suçu nedeni ile mahkûmiyetine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde;

15.04.2014 tarihinde sanığın yokluğunda verilen hüküm 14.02.2014 tarihinde Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'ndeki savunması sırasında verdiği adrese tebliğe çıkartıldığı, ancak sanığın taşındığı gerekçesi ile 30.04.2014 tarihinde iade edildiği,bunun üzerine sanığın Mernis adresine çıkartılan tebligatın adresinden ayrıldığı gerekçesi ile 22.05.2014 tarihinde 7201 sayılı TK'nın 21. maddesine göre tebliğ edildiği, sanığın hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1 maddesinde belirlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 03.06.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ...'in dolandırıcılık suçu nedeni ile mahkûmiyetine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 23/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8519, Karar No: 2013/8734, Tarih: 04.09.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/8519 E.  ,  2013/8734 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.04.2011 gün ve 2009/1250 Esas, 2011/175 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin 29.07.2013 tarihli dilekçe ile sanığın hükümden sonra öldüğünü bildirmesi ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından da sanığın hükümden sonra 13.07.2013 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında TCK.nın 64. maddesi gereğince mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/23591, Karar No: 2014/19608, Tarih: 25.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/23591 E.  ,  2014/19608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... 6. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, küçük...'ın nüfus kaydında anne ve baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Aile Mahkemesi ise, anne ve baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda davaname ile ...'un gerçekte ... ve ...'dan olduğu halde nüfus kaydında büyükanne ve büyükbabası ... ve ...'dan olma şeklinde kaydedildiği iddiasıyla nüfus kaydının düzeltilmesi talep edilmiştir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. Maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3263, Karar No: 2010/5850, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/3263 E.  ,  2010/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Davacı, dilekçesine ekli krokide taralı olan alanın 142 ada 17 parselle bu parselin kuzeyinde bulunan ve ... bilirkişi ... Kiriş tarafından çizilen krokide yol boşluğu olarak tanımlanan alanı da kapsamakta olup uzman bilirkişi tarafından düzenlenen raporda bu yer üzerinde inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Karara dayanak alınan bilirkişi raporu uyuşmazlığın çözümünde bu yönü ile eksik kalmıştır.

Bu nedenle, mahkemece olabilirse önceki bilirkişilerden bu yönde ek rapor istenerek 142 ada 17 parselin kuzeyinde dava konusu olup paftasında yol boşluğu olarak bırakılan yerle ilgili resmi belgelere dayalı yöntemine uygun biçimde yapılacak inceleme ve araştırma ile taşınmazın orman olup olmadığı ve hukuki durumu belirlenmeli ek rapor alınması mümkün olmaz ise mahkemece, eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor

alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak ... biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu gibi kabule göre de davacı tarafça yapılan harç, yargılama giderlerinin davalı gerçek kişiden alınmasına karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra davanın kabulü ile dava konusu 142 ada 17 sayılı parselin kadastro tespitinin iptali ile orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, ... bilirkişi krokisinde 1/d rumuzuyla işaret edilen ve yol boşluğu olarak bırakılan bölümün orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 04/05/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1353, Karar No: 2024/3036, Tarih: 18.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1353 E.  ,  2024/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/257 Esas, 2020/272 Karar

BİRLEŞEN ANKARA 21. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİNİN 2008/11 E. SAYILI DOSYASINDA

HÜKÜM : Asıl dosyada verilen karar kesinleşmiş olmakla önceki karar gibi davacının davalı ... hakkındaki davanın açılmamış sayılmasına, 15.284,84 TL'nin davalı ... ile İl Özel İdaresi'nden (dosyaların devredildiği ...'ndan) müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, birleştirilen 2004/573 E. ve 2008/11 E. sayılı her iki dosyada davanın davalılar ..., ..., Ankara İl Özel İdaresi (dosyaların devredildiği ...) yönünden kısmen kabulüne, davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü'nün pasif husumet ehliyeti olmadığından hakkındaki davanın reddine, ... hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına

Taraflar arasındaki tazminat, rücuen tazminat davalarının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece asıl dosyada verilen karar kesinleşmiş olmakla önceki karar gibi davacının davalı ... hakkındaki davanın açılmamış sayılmasına, 15.284,84 TL'nin davalı ... ile İl Özel İdaresi'nden (dosyaların devredildiği ...'ndan) müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, birleştirilen 2004/573 E. ve 2008/11 E. sayılı her iki dosyada davanın davalılar ..., ..., Ankara İl Özel İdaresi (dosyaların devredildiği ...) yönünden kısmen kabulüne, davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü'nün pasif husumet ehliyeti olmadığından hakkındaki davanın reddine, ... hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen davalarda davalı ... vekili, tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı ... vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl ve birleşen davalarda davalı ... vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; davalı İl Özel İdare'nin mülkiyetinde 24.12.2003 tarihinde meydana gelen yangında müvekkili iş yerinin de yandığını, yangın söndürme sisteminin kurulmadığını, tesis sahibinin muhafaza kusuru bulunduğunu, çarsının yönetim ve denetiminin de mülk sahibi sıfatıyla İl Özel İdare Müdürlüğü'nce yapıldığını, yangının davalı ...'in iş yerindeki jeneratörün davalı ... tarafından çalıştırılırken ve yakıt taskviyesi yapılırken elindeki benzin kabının içindeki benzinin tutuşarak parlaması sonucu başladığını, müvekkilinin iş yerindeki 200.000,00 TL değerindeki malların tamamının yandığını, demirbaş olarak 5.000,00 TL civarında bir kaybın yaşandığını, 3.000,00 YTL civarında tefrişat malzemenin telef olduğunu, iş yeri değişikliği sebebiyle 20.000,00 TL zarar doğduğunu, dolayısıyla davacının 228.000,00 TL zarara uğradığını, 40.000,00 TL'nin sigorta şirketinden alındığını ileri sürerek 188.000,00 TL'den şimdilik 3.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili, yargılama sırasında davalı ... ve Metin hakkındaki davayı atiye bıraktıklarını belirtmiştir. Davacı vekili ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 15.284,84 TL'ye çıkarmıştır. Davacı vekili, davalı ... hakkındaki davayı takip etmediklerini belirtmiştir.

2.Davacı vekili birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/573 E. sayılı dosyasında dava dilekçesinde; davalı ... Valiliği'nin (İl Özel İdaresi) mülkiyetindeki çarşıda çıkan yangında müvekkilinin çeşitli sigortalılarına toplam 563.433,75 TL ödeme yaptığını, davalılar İbrahim ve Metin'in 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 41., 55 ve müteakip maddeleri, davalı Valiliğin aynı Kanun'un 58 inci maddesi gereği sorumlu olduklarını ileri sürerek 563.433,75 TL'nin son ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

3.Davacı vekili önce Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/573 E. sayılı dosyası ile, ardından Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/573 E. sayılı dosyası üzerinden asıl dosya ile birleşen Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/11 E. sayılı dosyasında dava dilekçesinde; davalı ... Valiliği'nin (İl Özel İdaresi) mülkiyetindeki çarşıda çıkan yangında müvekkilinin çeşitli sigortalılarına toplam 563.433,75 TL ödeme yaptığını, ceza mahkemesine sunulan bilirkişi raporunda davalı ...'a ve davalı ...'ye %20'şer oranında kusur izafe edildiğini, 818 sayılı Kanun'un 41, 50 ve 134 üncü maddeleri uyarınca davalıların tüm zarardan müteselsilen sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek 563.433,75 TL'nin son ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı İl Özel İdare Müdürlüğüne izafeten Ankara Valiliği vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; müvekkilinin gerekli ihtarları yaptığını, önlemleri aldığını, yangının iş yeri kiracısının işçisinin kusurlu davranışından kaynaklandığını, müvekkiline bir kusur izafe edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiş, bilahare tazminat davaları ile birlikte taşınmazın Ankara Büyükşehir Belediyesi'ne devredildiğini belirtmiştir. ... vekili, taşınmazın 13.12.2004 tarihli tutanak ile müvekkiline devredildiğini, tazminat davalarının devrine ilişkin İl Özel İdaresi'nin tek yanlı şartının müvekkilince hiçbir şekilde kabul edilmediğini, olay tarihinde malikin Valilik olduğunu savunarak müvekkili yönünden davanın reddini istemiştir.

2.Davalı İl Özel İdare Müdürlüğü'ne izafeten Ankara Valiliği vekili birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/573 E. sayılı dosyasında cevap dilekçesinde; müvekkilinin her türlü ihtarları yaptığını, gerekli tedbirleri aldığını, davalı ... yanında işçi olarak çalışan davalı ...'in jeneratörü çalıştırırken benzinin alev almasıyla yangının çıktığını, müvekkiline kusur izafe edilemeyeceğini, öte yandan taşınmazın tazminat davalarının takibi sorumluluğu kabul edilmek kaydıyla Ankara Büyükşehir Belediyesi'ne satışının uygun görüldüğünü savunarak davanın reddini istemiştir. ... vekili, taşınmazın 13.12.2004 tarihli tutanak ile müvekkiline devredildiğini, tazminat davalarının devrine ilişkin İl Özel İdaresi'nin tek yanlı şartının müvekkilince hiçbir şekilde kabul edilmediğini, olay tarihinde malikin Valilik olduğunu, davalının tek yanlı karar alıp sorumluluğu müvekkiline yüklemeye çalıştığını savunarak müvekkili yönünden davanın reddini istemiştir.

3.Davalı ... birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/573 E. sayılı dosyasında cevap dilekçesinde; elektriklerin kesik olduğunu görünce jeneratörü çalıştırmak isterken bir anda alevler içinde kaldığını, mücadelesine rağmen yangını söndüremediğini, yangının çıkma ve bu dereceye gelmesinde tarafının dışında pek çok kişinin kusurunun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.