muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4861, Karar No: 2019/6429, Tarih: 22.10.2019

1-Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ve baba yararına ayrı ayrı hükmedilen 18.000,00'er TL ve kardeş yararına hükmedilen 5.000,00 TL manevi tazminatın az olduğu açıktır.

2-Öte yandan, iş kazası nedeniyle tazminat alacağı haksız fiile dayalı olup, faiz başlangıcı tazminatı doğuran zararlandırıcı olay tarihidir.

Somut olayda, dava konusu iş kazasının 28/07/2012 tarihinde meydana geldiği, dava dilekçesinde davacı baba ve kardeş için manevi tazminatlara olay tarihinden itibaren faiz işletilmesi talep edilmiş iken; mahkemece isteme aykırı olacak şekilde 28/07/2009 tarihinden itibaren faiz işletilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacıların ve davalı ... Asansör San.Tic. ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine,

22/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8781, Karar No: 2011/8741, Tarih: 05.07.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/8781 E.  ,  2011/8741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 14.12.2010 gün ve 2010/14261-15853 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Kadastro sırasında, davaya konu ... köyü, 101 ada 1 parsel sayılı 9192325,65 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı, Uzuntarla mevkii, temmuz 1324 tarih 108 (gittisi 18.01.1939 tarih122) ve ... mevkii temmuz 1324 tarih 107 numaralı tapu kayıtlarına dayanarak murislerinden kendisine kalan iki parça taşınmazın orman olmadığı halde orman sınırları içerisinde gösterildiğini ileri sürerek adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, ... köyü, 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14/12/2010 tarih, 2010/14261-15853 sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; “Davaya konu 101 ada 1 sayılı orman parseli içinde bulunan bu yerlerin eski tarihli hava fotoğrafında orman olarak göründüğü ve halen de eylemli orman niteliğinde olduğu, bu nedenle davacının dayandığı tapu kaydının bu yere uyduğu düşünülse dahi 4785 sayılı Yasa karşısında yasal değerini yitirdiği ve sonuca etkili olmadığı, devlet ormanlarının da Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 169/1-2, Kadastro Yasasının 16/D, 18/2. maddeleri, Orman Yasası ve Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarına göre tabi servet niteliğinde olup devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, özel mülkiyete konu olamayacağı, tapu yada kazandırıcı zaman aşımı yoluyla veya başka bir yol ile iktisap edilemeyeceği dikkate alındığında 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında verilen kararın doğru olduğu, ancak keşifte davacının davasına konu yaptığı bir kısım taşınmazların 133 ada 9, 17, 18, 19, 20, 21 sayılı parsellerin bir bölümü olduğunun belirlendiği, bu parsellerin tespit maliklerinin sonradan davaya dahil edilerek adlarına duruşma günü tebliğ edildiği, davaya dahil edilme tarihinde 3402 sayılı Yasanın 11. maddesindeki ilan süresinin geçirildiği ve tutanaklarının kesinleştiği, kadastro tespit tutanaklarının kesinleşmesinden sonra açılacak davalara bakma görevinin kadastro mahkemesinin görevi dışında olduğu gözetilmeksizin, mahkemece dava konusu olan bu parseller hakkında da davanın reddine karar verilmiş olduğu, bu durumda kararın kesinleşmesi halinde tarafları yönünden kesin hükmün söz konusu olacağı, oysa, anılan parsellere yönelik davanın esastan değil görevden reddedilmesi halinde davacının, bu kararın kesinleşmesinden itibaren 10 günlük süre içinde görevli mahkemeye başvurarak davasını sürdürebileceği, bu nedenle 133 ada 9, 17, 18, 19, 20, 21 sayılı parseller hakkındaki davanın görev yönünden reddi gerekirken esastan reddine karar verilmesinin doğru olmadığı" açıklanarak hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Süresi içinde davacı tarafından bu kararın düzeltilmesi istenmektedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. madde hükmüne göre yapılmıştır.

Süresi içinde davacı tarafından bu kararın düzeltilmesi istenmektedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. madde hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Taşınmaz başında dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar taşınmazların 20- 30 yıl önce ekilip biçilen tarla iken terk edilmesi nedeniyle orman bastığını, öncesinde karasabanla sürüldüğünü, o

dönemde de bir miktar korunmuş orman ağaçlarının olduğunu bildirmişlerdir. Tarım uzmanı bilirkişi bu yerler üzerinde seyrek vaziyette bulunan çam, meşe, gürgen ve ahlat ağaçlarının 5 ila 25 yaşlı olduklarını açıklamıştır. Orman bilirkişi tarafından yapılan uygulamaya göre taşınmazlar memleket haritasındaki konum gösterimine göre açık alanda kalmaktadırlar. Bilirkişi 1951 tarihli hava fotoğrafı görüntülerinde orman mevcut olduğunu açıklamışsa da bu belge üzerinde uygulama yapılıp dosyaya eklenmemiştir.

Davacının dayandığı Temmuz 324 tarih, 107 numaralı, tarla nitelikli, 2757 m2 yüzölçümündeki Doğusu: ..., Batısı: dere, Kuzeyi: doruk, Güneyi: ... hudutlu kayıt ile Temmuz 324 tarih, 108 numaralı, 1838 m2 yüzölçümündeki tarla nitelikli, Doğusu: ... tarlası, Batısı: dere, Kuzeyi: Hüseyin bey oğlu tarlası, Güneyi: dere hudutlu tapu kayıtları ilk oluşumundan itibaren sıra izler biçimde getirtilerek, kadastro sırasında herhangi başka bir parsele uygulanıp uygulanmadığı araştırılmamıştır. Tapular 3402 sayılı Yasanın 20. maddesi gereğince yöntemine uygun bir biçimde uygulanarak, uyduğunun belirlenmesi halinde 6831 sayılı Yasanın 1. maddesinin ilgili fıkralarında yazılı istisna bentlerinin kapsamında kalıp kalmadığı da tartışılmamıştır.

Bu nedenle; mahkemece, tapu kaydının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ve varsa krokileri ile dayanak tapu kaydının revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları, komşu parsel ve dayanakları, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç mühendis ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı; öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafı ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, dayanak tapunun çekişmeli yere uyup uymadığı tartışmaya yer bırakmayacak şekilde belirlenip;

1- 6831 sayılı Yasanın 1. maddesinde sayılan istisnalar kapsamına girip girmediği,

2- Kayıtların miktarı ile geçerli kayıt olup olmadığı,

3- Miktar fazlası varsa ormandan açma yapılarak kazanılıp kazanılmadığı yönü üzerinde de durulmalıdır. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Davacı ...’ın karar düzeltme isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 05/07/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11006, Karar No: 2012/444, Tarih: 24.01.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/11006 E.  ,  2012/444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYVALIK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/06/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesi S..'nin ..ada .. ve ..parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını kendisinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalıya satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.1.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat S.. S.. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 3402 sayılı yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden, dava konusu 978 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarına dayalı olarak kadastroca davalı A.. K.. adına tespit ve tescil edildiği, tespitin 17.02.1983 tarihinde kesinleştiği, taşınmazların kadastro öncesi tapu kaydı ile kök miras bırakan H.. K.. adına kayıtlı iken ölümü ile mirasçıları muris S.. ile davacı ve davalı A.. adına intikalinden sonra davacı ile muris S..'nin taşınmazlardaki paylarının tamamını davalı A..'ye 24.05.1978 tarihli akit ile satış suretiyle temlik ettikleri görülmektedir. Miras bırakan S.'nin ise kadastro tespit tarihinden sonra 27.02.2009 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava açma hakkının murisin ölümüyle ortaya çıktığı Kadastro Yasasında öngörülen hak düşürücü sürenin uygulanmasında murisin ölüm tarihinin büyük önem taşıdığı kuşkusuzdur. Mirasçının muris hayatta iken böyle bir iptal davası açmaya hakkı yoktur. 3402 sayılı yasanın l2/3 maddesinin uygulanabilmesi için de iki koşulun bir arada bulunması zorunludur. Bu koşullar da öncelikle davacıların tapulama öncesi dayanacakları bir haklarının doğmuş olması ve murisin tespit tarihinden önce ölmüş olmasıdır.

On yıllık hak düşürücü sürenin tespitin kesinleşme tarihinden itibaren hesaplanacağı da tartışmasızdır.

On yıllık hak düşürücü sürenin tespitin kesinleşme tarihinden itibaren hesaplanacağı da tartışmasızdır.

Somut olayda miras bırakan taşınmazların geometrik ve hukuksal durumunu belirleyen tespitten sonra öldüğüne göre 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde ifadesini bulan “ kadastrodan önceki hukuki neden” olgusunun gerçekleştiği söylenemez.Esasen Yargıtay uygulamalarında da tutanağın düzenlendiği tarihten sonra ve fakat kesinleşmesinden önceki haklara dayanılarak dava açıldığı takdirde on yıllık hak düşürücü süre kapsamında olmadığı kabul edilmektedir.(8.HD) 19.3.1988 tarih 1985/2970 Esas 1985/2927 Karar) Eldeki davada da mirasçılık hakkı murisin ölümüyle tespitten sonra doğmuş olup aksi düşüncenin kabulü halinde bu tür davalara kadastro mahkemesinde bakılması gerekeceği tartışmasızdır.

Hal böyle olunca hak düşürücü sürenin geçmediği gözetilerek tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delillerinin toplanarak işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmadığı gibi;

Kabule göre de; davaya konu taşınmazların davacının miras payı oranında çekişmeli bulunduğu gözetilerek paya isabet eden dava değeri dikkate alınmak suretiyle harç ve ücreti vekalete hükmedilmesi gerekirken taşınmazların tamamının değeri üzerinden avukatlık parasına hükmedilmiş olması da isabetsizdir.

Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 24.2.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4378, Karar No: 2017/1362, Tarih: 05.05.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/4378 E.  ,  2017/1362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 04.02.2015 gün ve 2014/3786 Esas, 2015/562 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkili bankanın, şikayet olunan ... Mah. Is. Sis. Doğ. İnş. Nak. ve Tic. Ltd. Şti.'ye kredi verdiğini, kredi borcunun teminatı olmak üzere, şikayet olunan ...'ya ait taşınmaz üzerine 20.04.2004 tarihli 1. derecede 50.000,00 TL bedelli ve 28.06.2006 tarihli 2. derecede 100.000,00 TL bedelli ipotek tesis edildiğini, borcun ödenmemesi üzerine ilamlı icra takibi başlatıldığını, taşınmazın satışı sonrası düzenlenen sıra cetvelinde, ipoteğin üst sınır ipoteği olduğu kabul edilerek, satış bedelinin 150.000,00 TL'sinin müvekkili bankaya ödendiğini ve geriye kalan 57.241,02 TL'nin de diğer şikayet olunanlara paylaştırıldığını, sıra cetvelinin bu haliyle hukuka aykırı olduğunu, zira müvekkili lehine tesis edilen ipoteğin üst sınır ipoteği değil, anapara ipoteği olduğunu, ipotek belgesinde doğmuş ve doğacak borçlar ibaresinin yer almasının ipoteği üst sınır ipoteği haline getirmeyeceğini, 28.06.2006 tarihli ipoteğin, 20.04.2004 tarihli ilk ipoteğe ekleme niteliğinde olduğunu, doğmuş ve borçlular tarafından kabul edilmiş alacakları kapsadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Şikayet olunan Denizbank A.Ş. vekili, şikayetçi lehine tesis edilen ipoteğin üst sınır ipoteği olduğunu, resmi senette doğmuş ve doğacak alacaklar şeklinde ibareler bulunduğunu, bu ibarelerden sonra eklenen, faiz, BSMV, harç ve masrafları da kapsadığına yönelik ibarelerin ipoteği anapara ipoteği yapmayacağını, öte yandan bankacılık uygulamasında ticari kredilerde hiçbir zaman anapara ipoteği alınmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Diğer şikayet olunanlar, şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, şikayetçi banka lehine tesis edilen ipoteğin 150.000,00 TL bedelli üst sınır ipoteği olduğu, ipotekte azami miktar belirlenmiş olduğundan, üst sınırı aşan takip giderleri, sözleşme faizleri ve asıl alacağa ilave diğer giderlerin ipoteğin paraya çevrilmesi için başlatılan takipte talep edilemeyeceği, bu husus gözönünde bulundurularak düzenlenen sıra cetvelinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 04.02.2015 tarih ve 2014/3786 E., 2015/562 K. sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Bu kez, şikayetçi vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 37,70 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 05.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8752, Karar No: 2018/1027, Tarih: 14.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8752 E.  ,  2018/1027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.11.2016 gün ve 2015/507 Esas, 2016/291 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen sekizinci celseye ait duruşma tutanağı ve 08.11.2016 tarihli gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13294, Karar No: 2024/18982, Tarih: 21.05.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/13294 E.  ,  2024/18982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/406 E., 2016/434 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve esas yönünden incelenerek lehine bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;