muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/19281, Karar No: 2023/2354, Tarih: 16.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/19281 E.  ,  2023/2354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 12.12.2014 tarihli ve 2014/2612 soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 14.05.2015 tarihli ve 2015/890 esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2016 tarihli ve 2015/539 Esas, 2016/352 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, üzerine atılı suçu kabul etmediğine, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve İskenderun Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 25.03.2015 tarihli çağrı yazısının tebliği tarihlerinde askerde olduğundan söz konusu tebligatların usulsüz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, üzerine atılı suçu kabul etmediğine, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve İskenderun Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 25.03.2015 tarihli çağrı yazısının tebliği tarihlerinde askerde olduğundan söz konusu tebligatların usulsüz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

A. Sanığın aşamalardaki savunmasında ele geçen uyuşturucu madde ile ilgisi olmadığını beyan etmesi karşısında; sanığın parmak izi örneği alınıp Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığı adli emanetinin 2014/255 adli emanet sırasında bulunan materyaller üzerinde parmak izi bulunup bulunmadığı, herhangi bir iz bulunması durumunda bu izlerin sanığa ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu veya uzman bir kurum ya da kuruluşa inceleme yaptırılmasından, tanık ... hakkında incelemeye konu 24.04.2014 tarihli olaya ilişkin soruşturma ve kovuşturma dosyası bulunup bulunmadığı araştırılıp var ise aslı ya da onaylı örneği dosyaya konulduktan ve tanık ..., usulüne uygun olarak çağrılıp, beyanı alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B. 7201 sayılı Tebligat Kanun'unun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanun'unun(7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'unun 23 üncü maddesi ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'unun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin;

sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın soruşturma kapsamında savunması alındığı esnada bildirdiği adres ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan 7201 sayılı Kanun'unun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tebliğ edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla; 12.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 5237 sayılı Kanun 191 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği yükümlülüklere uymama eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanunun 223üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

C. Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; 5271 sayılı Kanunun'un hükümden sonra yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesiyle başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanunun'da yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2016 tarihli ve 2015/539 Esas, 2016/352 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30425, Karar No: 2014/16348, Tarih: 13.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30425 E.  ,  2014/16348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/295677

MAHKEMESİ : Tarsus 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2010

NUMARASI : 2009/480 (E) ve 2010/455 (K)

SANIK : M.. M..

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

M. E. adına kayıtlı ekmek fırını işleten sanığın fiilen hiç çalışmadığı halde İ.. K.. hakkında fırında çalıştığına dair işe giriş bildirgesinin doldurulup SGK'ya ibraz edildiğinin iddia olunması savcılıktaki ifadesinde İdris'in iş yerinde 2 ay kadar çalıştığını, muhasebecileri olan O. B.'a işe başlamasının bildirilmesiyle ilgili talimat verdiğini tutanak tarihinde işten ayrıldıklarını belirtip mahkeme aşamasında önceki ifadesini tekrar ettiğini savunması, M. E.'in, tarım işleriyle uğraştığını, eniştesi sanık Mahmut'un fırının işlerini yürüttüğünü belge altındaki imzanın kendisine ait olduğunu ifade etmesi, O. B.'ın işyeri sahiplerinin talimatları doğrultusunda evrak hazırladığını belirtmesi karşısında; sanığın, diğer sanıklar M. E. ve İ.. K..'ın eylemlerine iştirak ettiği ve özel belgede sahtecilik suçunun tüm unsurları itibariyle sübuta erdiği gözetilerek mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4652, Karar No: 2012/7182, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4652 E.  ,  2012/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2981, Karar No: 2021/5198, Tarih: 10.06.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2019/2981 E.  ,  2021/5198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda, ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 118 ada 21 parsel sayılı 17.379,80 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı, miras yoluyla gelen hak, tapu dışı kısmi taksim nedeniyle davacı ..., davalı ...'in murisi ... oğlu ... ile diğer davalılar adına payları belirtilmek suretiyle tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., harici taksim, pay satışları ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, taşınmazın davalılar adına kayıtlı bulunan paylara ait tapunun iptali ile tam paylı olarak adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, davalılar adına kayıtlı bulunan 666/2400 payın tapusunun iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın öncesinde davacının babasının kullanımında iken en az 25-30 yıldır davacının kullanımında olduğunu, davalının davayı kabul etmese de aksini ispatlayamadığı, davalıların bir hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve incelemenin karar verilmeye yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazın kadastro tespit tutanağının edinme sebebi bölümünde, uygulanan tapu kaydının geniş bir alanı kapsadığı, aradan yolların geçmesi nedeniyle 5 ayrı ada altında yaklaşık 45 adet parselin oluştuğu belirtilerek, diğer maliklerin payları baki kalmak kaydıyla kayıt maliklerinin bir kısmının kendi aralarında yaptıkları taksim neticesinde 1734/2400 payın davacı ...’e, geri kalan paylarında taksime katılmayan tapu malikleri adlarına tespitinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükmü temyiz eden ve karar düzeltme isteminde bulunan davalı ...’in babası ... oğlu ... adına bulunan 97/2400 pay ile annesi ... kızı ... adına 14/2400 payın murisleri adına tespit edildiği ve anılan davalının anne ve babasının tespitten önce öldükleri anlaşılmaktadır.

Çekişmeli taşınmaz ile çevresinde bulunan yaklaşık 45 adet taşınmazın tespite esas alınan tapu kaydı kapsamında kaldığı yapılan keşif ve alınan beyanlar ve düzenlenen fen bilirkişi raporundan anlaşılmakta olup, esasen bu husus hem mahkemenin, hem de taraflarında kabulünde olmakla, çözümlenmesi gereken husus; tapu kayıt maliklerince taksim yapılıp yapılmadığı, yapılan bu taksime göre davalı ...’in babası ve annesine ait tapudaki paylara karşılık murislerinin ya da mirasçılarının tapu kaydı kapsamında kullandıkları taşınmaz bulunup bulunmadığı ve tapudan gelen paylara karşılık başka mevkiiden taşınmaz verilip verilmediği noktasında toplanmaktadır.

Taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ... ve ..., tapu kaydı kapsamında kalan taşınmazların tarafların murisleri tarafından paylaşılıp paylaşılmadığını, davalı ... yada diğer davalıların başka yer tutup tutmadıklarını bilemediğini bildirmişler; diğer yerel bilirkişi ... ise, davalılardan ... ...'ün kardeşinin tapu kaydı kapsamında başka bir yer tuttuğunu söylemiş ve davalı ... ... keşfin devamında bu beyana itiraz ederek, kardeşinin kullandığı yerin onun tarafından satın alınan yer olduğunu, tapu kaydı kapsamında kalan yerin taksiminde kendilerine yer verilmediğini savunmuştur. Öte yandan, davacı ... tarafından, aynı iddia ve sebeple komşu 120 ada 1 parsel hakkında da ... Kadastro Mahkemesinin 2013/64 Esas (öncesi ... Kadastro Mahkemesinin 2008/340 Esas) sayılı dosyasıyla dava açıldığı, bu dosyada taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ... ile üç davacı tanığının, çok eski zamanlarda kök tapu maliklerince taksim yapıldığını, bu taksime göre davacı tarafın babadan gelen eklemeli zilyetliği ile 50-60 yıldır taşınmazı kullandıklarını, taksim neticesinde tapuda ismi geçen maliklerin bir kısmının ... Köyündeki ... Mevkiinden, bir kısmının da çekişmeli taşınmazın bulunduğu ...’den yer aldığını bildirdikleri ve buna göre, yerel bilirkişi ...'ın, her iki dosyada çelişkili beyanda bulunduğu halde, bu çelişkinin yöntemince giderilmediği anlaşılmaktadır. Bu haliyle araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; Mahkemece öncelikle, ... Köyünde taraflar adına tespit edilen taşınmaz bulunup bulunmadığı Tapu Müdürlüğünden sorulmalı, tespit tutanakları ile varsa dayanağı olan tapu kayıtları getirtilmeli, bu taşınmazlar hakkında dava görülüp görülmediği araştırılmalı, taraflara da bu hususta beyanda bulunma hakkı tanınmalı, daha sonra taşınmaz başında yeniden keşif yapılmak suretiyle davacı ve davalı tanıkları da dinlenilerek, davalı ...’in anne ve babasının tapudaki paylarına karşılık olarak tapu kaydı kapsamında murisleri ya da murislerin mirasçıları tarafından bir yer kullanıp kullanmadığı, ya da tapu malikleri arasında taksimde bu paylarına karşılık neresinin verildiği sorulup saptanmalı, yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları arasında oluşan çelişkilerin ve bozma öncesi dinlenen yerel bilirkişi ...'ın, bu dava dosyasındaki beyanıyla davacı ... tarafından, aynı iddia ve sebeple komşu 120 ada 1 parsel hakkında ... Kadastro Mahkemesi'nin 2013/64 Esas (öncesi ... Kadastro Mahkemesinin 2008/340 Esas) sayılı dosyasındaki beyanı arasında çelişki bulunduğu gözetilerek, söz konusu çelişkinin yöntemince giderilesi çalışılmalı ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilmek ve temyiz konusu olmayan diğer payların davacı adına tescili gerektiği hatırda tutulmak suretiyle bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalının temyiz itirazlarının açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9104, Karar No: 2017/3404, Tarih: 18.10.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/9104 E.  ,  2017/3404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının yargılama gideri ile ilgili kısmından zorunlu sanık savunmanı ücretinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12726, Karar No: 2014/15821, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12726 E.  ,  2014/15821 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesince verilen 10.02.2014 günlü ve 2013/44 - 2014/67 sayılı hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; taraf vekillerine tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 445'înci maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6'ncı maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3'üncü fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli

işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.