muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7442, Karar No: 2018/5002, Tarih: 02.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/7442 E.  ,  2018/5002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... köyü muhtarı ve ihtiyar heyeti üyeleri olan sanıkların, 28/03/2007 tarihinden itibaren...İşletme Başmühendisliğine, 28/09/2005 tarihinden itibaren de ...Grubu İçme Suyu Birliğine köyün elektrik ve su paralarını yatırmadıkları ve köylüden toplamadıkları, yine görevli bulundukları 2004-2009 yılları arasında köye ilişkin olarak yapılan iş ve işlemlere ait bilgi ve belgeler, köy bütçe defteri, karar defteri, gider ve gelirleri gösterir faturaları ibraz edemediklerinden köye yapılan iş ve hizmetler için ne kadar harcama yapıldığı hususunda inceleme yapılamadığı, yapılan hizmet ve harcamaların şeffaf olmaması nedeniyle kamunun zarara uğratıldı iddia edilen olayda; köye ait su ve su pompası elektrik borcunu ödemedikleri kendi beyanları ile de sabit olan sanıkların; ödenmeyen borca faiz işletilmesine sebebiyet vererek zarara neden oldukları tüm dosya kapsamından anlaşıldığı halde iddianameye konu edilen bu eylemle ilgili hüküm gerekçesinde herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın, 17/06/2013 tarihli bilirkişi raporuna istinaden gelir ve giderlerin harcanmasında ve tahsilatında herhangi bir usulsüzlük olmadığı ve kamu zararının da bulunmadığından bahisle yalnızca gelir gider hesabına ilişkin iddiaya yönelik olarak yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21071, Karar No: 2021/5771, Tarih: 17.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21071 E.  ,  2021/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun inşaat halindeki binadan hırsızlık şeklinde gerçekleşen suça konu eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-e maddesi kapsamında kaldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29/01/2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 08/05/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan TCK'nun 142/1-e, ve 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık uzamış dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 24/02/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 17/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7629, Karar No: 2011/5439, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7629 E.  ,  2011/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21300, Karar No: 2013/18828, Tarih: 13.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21300 E.  ,  2013/18828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının davalı işyerinde 01.04.2005-26.09.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işyerindeki tüm işlerin çok ağır ve tehlikeli işler kapsamında olduğu, hafif iş tarifine uygun herhangi bir pozisyon bulunmadığı gerekçesiyle sonlandırıldığını, davacının sağlık raporuna uygun yapabileceği işlerin bulunmadığının doğru olmadığını, davacıya rapor verildikten sonra çalışmakta olduğu lastik imal II bölümünden transpalet bölümüne verilip bu bölümde fazla çalışma yaptırılarak çalıştığını, davacının işyerindeki iş şartlarından kaynaklanan sebeplerle hastalanıp çalışma gücünü yitirdiğini, işverenin bu durumdaki işçiyi gözetmesinin sosyal bir yükümlülük olduğunu, işletmenin bütünü incelendiğinde davacının yapabileceği işlerin bulunduğunu belirterek, davacının işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının lastik imal operatörü olarak çalışmakta iken, 2008 yılı Şubat ayında bir ameliyat geçirdiğini ve o tarihten sonra sık sık istirahat raporu kullandığını, meslek hastalığı başvurusu üzerine İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesinin 11.06.2010 tarihli ve 2010/1423 sayılı sağlık kurulu raporunda davacının mesleği ile ilgili hastalığının olmadığının, istirahat süresi sonu olan 21.06.2010 tarihinden itibaren ağır bir yük kaldıramayacağının ve sürekli ayakta durmasını gerektirmeyen bir bölümde çalışmasının gerektiği uyarısını içerdiğini, davacının bu tarihten sonra da izin ve rapor kullandığını, işyerine geldiği günlerde kendisine iş verilmeyip ofiste tutulduğunu, 24.10.2010 tarihinde transpalet sürücüsü olarak görevlendirildiğini, davacının fesih tarihine kadar bu işte çalıştığını, davalı işyerindeki tüm işlerin ağır ve tehlikeli iş kapsamında olduğunu, transpalet işinin ise raporuna uygun olarak çalışabileceği işler arasında nispeten hafif sayılabilecek bir iş olduğunu, transpalet kullanmanın ehliyet gerektirmeyen herkesçe yapılabilecek bir iş olduğunu, davacının bu tarihten sonrada sürekli istirahat kullandığını, iş sözleşmesinin 26.09.2012 tarihinde sonlandırıldığını, davacının çalıştırılabileceği başka bir iş bulunmadığını, feshin haklı ve geçerli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 2010 yılı Şubat ayından 2012 yılı Mayıs ayına kadar hemen hemen her ay iki gün ile otuz gün arasında değişen sürelerle rapor alarak çalışmamış olmasının işyerinde olumsuzluklara yol açtığı düşünülse dahi, davacının sağlık sorununun ciddi ve samimi olduğunun işyeri yetkilileri tarafından da kabul edilmiş olması, Mayıs ayından itibaren rapor almayıp çalışmasına düzenli olarak devam eden davacının sözleşmesinin aradan geçen bu süreye rağmen önceki tarihlerde alınmış raporlar gerekçe gösterilerek sonlandırılması ve davacının sağlık durumuna göre belki de hiç istirahat kullanmadan çalışabileceği başka işler olduğu halde işverence bu durumun dikkate alınmaması sebebi ile işverenin feshe son çare olarak başvurduğunu söylemenin olanaklı olmadığı, bu sebeplerle feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının beş aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, lastik imal operatörü olarak çalışan davacının bel fıtığı rahatsızlığı sebebiyle 2007 ile 2012 yılları arasında değişik süreleri kapsayan raporlar kullandığı, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesinin 21.06.2010 ve 03.12.2010 tarihli “ağır bir yük kaldırmayacağı ve sürekli ayakta durmasını gerektirmeyen bir bölümde çalışmasına“ dair sağlık kurulu raporları sonrası, davalının iş yerindeki tüm işlerin ağır ve tehlikeli işler kapsamında olduğu, fesih tarihi itibarıyla davacının görevlendirileceği uygun ve boş kadroda iş bulunmadığı, bu durumda işverenden iş ilişkisini sürdürmesinin beklenemeyeceği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı gözetilmeden yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 230,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 13.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30035, Karar No: 2013/18866, Tarih: 02.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/30035 E.  ,  2013/18866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç örgütü kurup yönetmek, suç örgütüne üye olmak ve suç örgütüne yardım etmek, yağma, tehdit, yaralama ve yaralamaya azmettirme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, özgürlüğü kısıtlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... ve ... savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Soruşturmanın sonuçlarını içeren tutanaklar, belgeler ve sanıklar ... vc ... hakkında yağma suçu yönünden duruşmalı inceleme sırasında ileri sürülen savunma doğrultusunda yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında suç örgütü kurup yönetmek, yakınan ...'e yönelik yağma ve özgürlüğü kısıtlama, yakınan ... ve ... ...'e yönelik tehdit, yakınanlar ... ve ...'e yönelik yaralamaya azmettirme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyet, sanık ... hakkında suç örgütüne üye olma, yakınan ...'e yönelik yağma ve özgürlüğü kısıtlama suçlarından mahkumiyet yakınanlar ... ve ...'e yönelik yaralama suçlarından beraat, sanık ... hakkında suç örgütüne üye olma, yakınan ...'e yönelik yağma ve özgürlüğü kısıtlama ile 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyet, sanık ... hakkında suç örgütüne üye olmak ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyet, sanık ... hakkında suç örgütüne üye olmak suçundan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre Cumhuriyet Savcısının, sanık ... savunmanları Av. ... ve ..., sanık ... savunmanları Av. ... ve Av. ..., sanık ... savunmanı Av. ... ..., sanık ... savunmanı Av. ... ve sanık ...'in temyiz dilekçelerinde ve sanık ... savunmanları Av. ... ve ... ile sanık ... savunmanları Av. ...'un duruşmada ileri sürdükleri itiraz ve savunmaları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle tebliğname gibi sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçu bakımından duruşmalı temyiz incelemesi yapılan hükmün ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında örgüte yardım etmek ve 6136 sayılı Yasaya aykırı davranmak, sanık ... hakkında örgüte yardım etmek suçundan kurulan hükümlerine yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanık ...'un adli sicil kaydında yer hükümlülüklerinin infaz ve kesinleşme tarihlerini içerir biçimde dosyaya getirtilip sonucuna göre 5237 sayılı TCY'nın 58.maddesinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... hakkında örgüte yardım etmek suçunda 5237 sayılı TCY'nın 62/1.maddesiyle uygulanma yapılmasına karşın, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunda anılan madde uygulanmayarak hüküm fıkrasında çelişki yaratılması,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... hakkında örgüte yardım etmek suçunda 5237 sayılı TCY'nın 62/1.maddesiyle uygulanma yapılmasına karşın, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunda anılan madde uygulanmayarak hüküm fıkrasında çelişki yaratılması,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında örgüte yardım etmek suçu bakımından, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 85. maddesiyle değişik 5237 sayılı Yasanın 220/7. maddesinin değerlendirilerek hüküm kurulması zorunluluğu,

3-Sanıklar ... ve ... suç örgütü kurucusu ve üyesi olmayıp suç örgütüne bilerek ve isteyerek yardım eden konumunda olup, eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 220/7.maddesi yollamasıyla aynı yasanın 220/2. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nun 58/6-9. maddesi gereğince uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı Av. ... ve sanık ... savunmanı Av. ...'nın temyiz dilekçelerindeki itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, kısmen tebliğnameye aykırı olarak kısmen tebliğname gibi sanıklar ... ... ve ... hakkında yağma suçu bakımından duruşmalı temyiz incelemesi yapılan hükmün BOZULMASINA ilişkin oybirliğiyle alınan karar 02.10.2013 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ın katıldığı oturumda, sanık ... savunmanı AV. ...'nun yüzüne karşı, sanık ... ve savunmanı AV. ... ile sanık ... ve savunmanları AV. ... ve AV. ...'ın yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.