muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8441, Karar No: 2021/12390, Tarih: 21.09.2021

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında iş sözleşesinin feshi hususunda uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı, vekili müvekkili raporlu iken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ,iddia etmektedir. Davalı işveren, davacının devamsızlık yaptığını bu nedenle iş sözleşmesinin haklı olarak sona erdirildiğini savunmaktadır.

Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddine ilişkin kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 01.07.2019 tarihli ilamında “Davacının ilk dönem çalışması davalı tarafından 01.04.2013 – 27.04.2013 tarihleri arasında devamsızlık nedeniyle sona erdirilmiş, devamsızlık tutanakları sunulmamış,bu aya ilişkin bordroda çalışılan gün “0” olarak gösterilmiş, tahakkuk yapılmamıştır. Davacı tarafından fesih bildirimi üzerine ... Noterliği’nin ... tarihli,... yevmiye numaralı ihtarnamesi keşide edilmiş ve içeriğinde davacı doğum yaptığı için işe gelemediğini,buna ilişkin belgenin eşi tarafından sunulmuş olduğunu beyan etmiştir. Davacının ikinci dönem çalışması davalı tarafından 08.20.23/01/2015 tarihleri arasında devamsızlık nedeniyle sona erdirilmiş, devamsızlık tutanakları sunulmamış, bu aya ilişkin bordroda 11 gün mazeret izni, 2 gün hasta olarak belirtilmiş ve buna göre tahakkuk yapılmıştır. Fesih öncesi davacıdan devamsızlığa ilişkin varsa mazeret bildirmesi istenmiş,davacı tarihsiz beyan dilekçesi vererek çocuğu ...’ın ayağının kırılması ve eşinin kavga olayı nedeni ile işe gelemediğini belirtmiş, çocuğunun acil servis giriş kaydına ilişkin 25.01.2015 tarihli evrakı sunmuş, eşinin kavga olayına ilişkin evrakların Emniyet Müdürlüğünde olduğunu beyan etmiştir. Davacının iş akdinin feshine dair mahkemece yapılan araştırma yetersizdir. Mahkemece, davacının ilk dönem çalışmasına ilişkin olmak üzere doğum yaptığına ilişkin belge dosya içine alınmalı, tüm çalışma dönemine ilişkin davacı iddiaları ve davalı savunmaları davacının davalı işveren yanındaki tüm çalışma dönemine ilişkin hizmet döküm cetveli kayıtları ile beraber değerlendirilerek sonucuna göre iş sözleşmesinin feshi hususu değerlendirilmelidir.” gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca davacının davacının doğum yaptığına ilişkin kayıtlar ile davacının eşinin karıştığı kavgaya ilişkin kayıtlar dosya içine alınmıştır.

Mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca davacının davacının doğum yaptığına ilişkin kayıtlar ile davacının eşinin karıştığı kavgaya ilişkin kayıtlar dosya içine alınmıştır.

Dosyaya celp edilen hastane kayıtları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının 09.12.2012 tarihinde doğum yaptığı anlaşılmıştır. İlk dönem çalışması yönünden davacı tarafından doğum sonrası 27.04.2013 tarihine kadar yasal izinde geçen süresini ve/veya işveren tarafından doğum sonrası izin verildiğini ispata yarar bilgi ve belge sunmamıştır. İkinci dönem çalışması yönünden ise davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından 08.20.23/01/2015 tarihleri arasında devamsızlık nedeniyle sona erdirildiği beyan edilmiş, davacı tarafından devamsızlık nedeni olarak çocuğu ...’ın ayağının kırılması ve eşinin kavga olayı nedeni ile işe gelemediğini beyan edilmiştir. Dosyaya sunulu davacının çocuğu ...'ın hastaneye giriş ve çıkış tarihi 25.01.2015 tarihi, davacının eşinin karıştığı kavga ili ilgili Ereğli (...) Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından başlatılan 2015/708 Soruşturma nolu dosyada suç tarihinin 18.01.2015 olarak belirtildiği anlaşılmakla söz konusu olaylara ilişkin tarihlerin devamsızlık tarihleri ile uyuşmadığı görülmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından devamsızlık nedeniyle feshedildiği, bu kapsamda davacının kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7592, Karar No: 2011/5431, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7592 E.  ,  2011/5431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'un beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama-bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Temyiz edenin sıfatına göre tebliğnamedeki sanıklar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi konusundaki bozma istemine iştirak edilmemiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca kısmen istem gibi ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23841, Karar No: 2017/3729, Tarih: 04.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/23841 E.  ,  2017/3729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin ve yoksulluk nafakasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu olduğu kanaatine varılarak davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve kadının maddi ile manevi tazminat taleplerinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi'' başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141. maddesi "(1). Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." şeklindedir.

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi için söz konusudur. İkişer dilekçeden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir, ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvafakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir. (YARGITAY Hukuk Genel Kurulu 20.04.2016 tarih, 2014/2-695 Esas 2016/522 karar sayılı ilamı). Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya 20.12.2013 tarihinde usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra süresi içerisinde cevap dilekçesi verilmediğinden savunmanın dayanağı olarak usulünce ileri sürülmüş bir vakıa olmadığı gibi delil (HMK m. 129/1-e) sunma hakkı da bulunmadığından yerel mahkemenin davalıya delil göstermesi için süre vermesine yasal olarak imkân bulunmadığının kabulü gerekir.

Hal böyle olunca; süresinde cevap dilekçesi vermeyerek vakıa ileri sürme ve delil sunma hakkını kaybeden davalı tarafın iddia ve savunmaları dikkate alınarak davacı kadına kusur yüklenmesi doğru görülmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda, mahkemece erkeğe yüklenen ve temyiz edilmeyerek kesinleşen kusurlu davranışlar yanında, davacı kadına fiziksel şiddette uygulayan davalı erkek tam kusurludur. O halde, davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmuştur. Hal böyle iken mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi vc bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.04.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/859, Karar No: 2010/2860, Tarih: 22.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/859 E.  ,  2010/2860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmeye teşebbüs ve izinsiz silah taşımak suçlarından... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma yapılmaksızın uyarlama talebinin reddine dair (...) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24/06/2009 gün ve 74/75 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında;

a) 6136 sayılı Yasanın 13/1, 765 sayılı TCK.nun 59.maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde kanuna aykırı cihet görülmediğinden, hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b) 765 sayılı TCK.nun 448.maddesi gereğince kurulan hükmün incelenmesinde ise;

765 sayılı Türk Ceza Yasası uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9.maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanması sırasında;

765 sayılı Türk Ceza Yasası ile yapılan uygulamanın lehe olduğu derhal anlaşıldığından, duruşma yapılmaksızın uyarlama isteminin reddine ve 5252 sayılı Yasa gereğince ağır hapis cezasının hapis cezasına dönüştürülmesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, hükümlü hakkında iki kere hüküm kurulmak suretiyle infazda karışıklığa neden olunması,

Yasaya aykırı, hükümlü müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülerek, re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 22/04/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3247, Karar No: 2020/3167, Tarih: 02.12.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/3247 E.  ,  2020/3167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

S.S.ÇOCUK : ...

MAĞDUR KATILAN : ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs etmek

HÜKÜM : TCK'nin 81, 35, 29, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdur ...'a yönelik eyleminin sübutu kabul, haksız tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ile mağdur arasında kimin başlattığı belli olmayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında suça sürüklenen çocuğun rastgele savurduğu bıçağın mağduru batın bölgesine isabetlerle yaraladığı, bozma ilamı doğrultusunda aldırılan Adli Tıp 2. İhtisas Kurulunun 13/02/2019 tarihli raporuna göre, darbelerin batına ve göğüse nafiz olmayıp hayati tehlikeye neden olmayan kas kesileri niteliğinde olduğu anlaşılmakla, meydana gelen yaranın niteliği, engel sebep ve taraflar arasında derin bir husumet bulunmaması nazara alındığında suça sürüklenen çocuğun öldürme kastıyla hareket ettiğinin kabulünü gerektiren her türlü kuşkudan uzak yasal ve yeterli delil bulunmadığı, eylemi ile ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü ile kasten yaralama suçundan alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılması yerine, suç vasfında yanılgı ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 02/12/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.