muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18651, Karar No: 2025/4096, Tarih: 16.04.2025

Yağma suçunun oluşabilmesi için, baştan beri yağma amacıyla hareket eden failin, eylemin başında veya ortasında cebir veya tehdit kullanmasının bir önemi bulunmamaktadır. Önemli olan cebir veya tehdidi kullanmasıdır.

Yağmanın iki seçimlik hareketinden birisi olan cebir malın alınmasına yönelik olarak yapılması gerekir. Diğer suçlardan ayıran özelliklerinden birisi de budur. Cebir malı almaya yönelik değil de başka bir amaçla yapılıyorsa eylem yağma suçunu oluşturmaz. Mesela konut veya iş yerine girmek isteyen birine karşı konulması halinde mağdura yönelen cebir eylemi yağmaya dönüştürmez. Nitelikli konut dokunulmazlığını ihlal suçu oluşur. Bunun gibi bir mal almaya yönelik olmayan cebir eylemi yağmaya dönüştürmeyecektir. Mesela cinsel istismara karşı koyan mağdura uygulanan cebir de olduğu gibi. Bu gibi durumlarda yağma değil cebren cinsel saldırı suçları oluşacaktır. (Benzer görüşler için bkz. Artuç, Mal Varlığına Karşı Suçlar, Adalet, 2011, s. 231; Gökcan/Artuç, s. 5348)

Doğrudan malı almaya yönelik olmayan zor eylemi yağmaya dönüştürmez. Mesela başka nedenle kavga ettikten sonra giderken mağdurun mallarının alınması halinde yağma değil gerçek içtima kuralları uygulanmalıdır. Cebir veya tehdidin cezasına ilave olarak hırsızlıktan ceza verilmelidir. Ancak bura da dikkat edilmesi gereken husus mağdurun malın alındığını görmemesi gerekir. Eğer mağdur malın alındığını gördü ama az önce uğradığı saldırının etkisi ve korkusu ile kendisini savunamayacak durumda, direnci kırılmış olduğu için müdahale edemeyecek durumda ise artık yağma oluşacaktır.

Yağma suçunun oluşabilmesi için, baştan beri yağma amacıyla hareket eden failin, eylemin başında veya ortasında cebir veya tehdit kullanmasının bir önemi bulunmamaktadır. Önemli olan cebir veya tehdidi kullanmasıdır ve bu cebrin mal alma tamamlanmadan önce yapılması, malın bu cebir veya tehdidin etkisiyle alınmış olmasıdır.

Kişinin kastı iç dünyasında meydana geldiğinden niyet okuyuculuk yapılamayacağından kastını tespit için dış dünyaya yansıyan, olay öncesi olay sırasında ve olay sonrasında gerçekleşen söz, davranış ve hareketlerin birlikte değerlendirilmesi gerekir. Tüm hususlar birlikte değerlendirilerek eylemin başlangıçtan itibaren malı almak amacıyla gerçekleştirildiği anlaşılıyorsa mağdurun malın alındığını görmesine bile gerek olmadan eylemi yağma olarak kabul etmek gerekir. Ancak eylem başlangıçta malı almak için değilde başka bir nedenle başlamış ve mağdur cebir veya tehdide maruz kalmış direnci kırılmış ise bu takdirde malın alındığını görmesi en azından malın alınacağını bilmesi gerekir ki az önce uğradığı cebir veya tehdidin etkisiyle karşı koyamamış olsun ve yağma suçu yasal unsurları itibariyle oluşsun. Aksi takdirde cebir veya tehdidin etkisiyle malın tesliminden bahsedilemeyecektir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mağdurun, sanığın annesi olduğu, sanığın olaydan kısa süre önce ceza evinden çıkarak annesi ile birlikte ikamet etmeye başladığı, sanığın annesinden para istediği ancak istediği paranın kendisine verilmemesi üzerine “o. git bana para bul, para bulmazsan seni uyutmam” şeklinde beyanda bulunduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 148. maddesi kapsamında tehdit bulunmadığı, olay tarihinde sanığın yine mağdurdan para istediği, bunun üzerine mağdurun ikametine polisleri çağırdığı, sanığın da annesi olan mağdurun polisleri çağırdığını öğrenmesi üzerine, mağdura yumruk attığı olayda, sanığın olay tarihinde mağdurdan para almaya yönelik talebi olduğu, tehdit eyleminin bulunmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu yapılan eylemin para almaya yönelik olup olmadığının mağdur ve sanıktan sorularak, eylemin para istemeye yönelik olduğunun anlaşılması halinde nitelikli yağmaya teşebbüs, aksi takdirde, nitelikli yaralama suçunun oluşacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2191, Karar No: 2021/2974, Tarih: 25.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/2191 E.  ,  2021/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, somut olayda; ...'in ikametinde kiracı olarak oturan sanık hakkında, evin kapısının ve kilidinin kırık vaziyette olması nedeniyle ev sahibinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturma kapsamında mala zarar verme suçundan şüpheli olarak ifadesi alınan sanığın, bahse konu ikamette yoklama kaçağı olan kardeşi ...'ın oturduğuna, evi kiralamak için verdiği kimlik fotokopisinde yer alan fotoğrafın ve tahliye taahhütnamesindeki imzanın da yine kardeşi ...'a ait olduğu yönündeki beyanlarının, suçtan kurtulmaya yönelik savunma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14895, Karar No: 2018/20945, Tarih: 03.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14895 E.  ,  2018/20945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını, iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla mesai yapıldığı iddia edilen çalışmanın ispatı konusunda ... yeri kayıtları, özellikle ... yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, ... yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacı davalı şirkette müdür olarak çalıştığını belirtmiş, davacı tanıkları davacının şirkette müdürlük yaptığına ilişkin beyanda bulunmuşlardır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanıklarının beyanlarına göre kış dönemi haftalık 6 saat fazla mesai, yaz dönemi ise haftalık 11 saat fazla mesai kabulüyle hesaplama yapılmıştır. Davalı taraf, davacının fazla mesai yapmadığını, çoğu zaman müşterilerle görüşme bahanesiyle saat 15.00’de işyerinden ayrıldığını savunmaktadır. Davacının, çalışma saatlerini kendisi belirleyen, bağımsız çalışan üst düzey yönetici olup olmadığı konusunda dosyada bir netlik bulunmamaktadır. Davacının da kabulünde olduğu üzere müdür olarak işyerinde çalışma saatlerinin, çalışma sisteminin net olarak açıklığa kavuşturulması ve aydınlatılması için tanıkların çağrılıp yeniden dinlenilerek fazla mesai alacağı yönünden değerlendirme yapılması gerekmektedir.

3-Davacının yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 59. maddesinde, ... sözleşmesinin, herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için ... sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Sözleşmenin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, ... sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da, ... sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Yıllık izin hakkı anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin ... sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşçinin ... sözleşmesinin devamı süresinde kullanmadığı yıllık izinlere ait ücreti istemesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin ... sözleşmesinin devamı sırasında izin hakkının bulunduğunun tespitini istemesinde hukuki menfaati vardır.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalıya ait işyerinde 11 yıl 13 gün çalışması olduğu tespit edilen davacının tüm çalışma süresi boyunca hak ettiği yıllık ücretli izin süresinin 188 gün olduğu belirlenmiş ve davacının hiç izin kullanmadığı kabul edilerek karar verilmiştir. Davacının uzun yıllar (11 yıl boyunca) yıllık ücretli izin kullanmadan çalışması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan, hakimin davayı aydınlatma ödevi çerçevesinde; mahkemece, davacı asil çağrılarak çalışma süresi boyunca yıllık izin kullanıp kullanmadığı konusundaki beyanının alınmasından sonra sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre değerlendirme yapılarak bir karar verilmelidir.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6676, Karar No: 2018/2289, Tarih: 28.03.2018

**5. Ceza Dairesi         2017/6676 E.  ,  2018/2289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece 06/10/2017 günlü temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın, katılan ... tarafından temyiz edildiği; ancak tebliğnamede katılanın temyiz talebiyle ilgili görüş bildirilmediği sehven hakkında temyiz talebi bulunmayan 20/10/2017 tarihli ek karara ilişkin görüş bildirildiği anlaşıldığından açıklanan noksanlığın giderilip ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8070, Karar No: 2016/11950, Tarih: 11.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/8070 E.  ,  2016/11950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı 20.05.2014 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 28.05.2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 11.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3802, Karar No: 2012/18181, Tarih: 24.09.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/3802 E.  ,  2012/18181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçluyu kayırma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-İddianame içeriğinde sanık ...'in aranan kişi olan ... ... ve ... ... ile birlikte otobüste seyahat ettiklerinin belirtilmesi, sanığın otobüste yapılan kimlik kontrolünde aranan kişinin otobüste olmadığını, nerde olduğunu bilmediğini beyan etmesi ve kolluk görevlilerinin aranan şahsı otobüste yapacakları arama neticesinde bulmalarının mümkün olması karşısında; sanığın eyleminin, TCK'nın 283/1 madde ve fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsurunu ne suretle oluşturduğu tartışılmadan, "...'nin aranan şahıs ile birlikte olayın ertesinde onu kaçırmak, kaçmasına yardımcı olmak ve ... vermek amacıyla davrandığı ve yapılan aramada nerde olduğunu bilmediği şeklindeki beyanına göre" biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-İddianame içeriğinde sanık ...'ın sadece otobüsün yedek şoförü olduğunun belirtilmesi karşısında; "otobüsün yedek şoförü ...'ın bir neden yokken otobüsün ikinci kapısını açtığı ... ayrıca her ne kadar ... verdiği ifadede ... görevlilerine kendisinin, otobüsün içinde oturduğu yerden ayağa ... şahsın şoförlerin yattığı yere girebileceğini belirtmek suretiyle jandarmaya yardımcı olduğunu söylese de, tanık ...'ın beyanına göre bu hususun doğrulanmadığı gibi aksine ...'in yakalandığında, ...'in akrabası olduğunu sohbet için o bölmeye ... i aldığını beyan ettiğinin sübut bulduğu" biçimindeki gerekçe ile iddianameye konu edilmeyen eylemle ilgili olarak sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar yerildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12972, Karar No: 2011/7528, Tarih: 21.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12972 E.  ,  2011/7528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/07/2009 tarih ve 2008/188-2009/202 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2007/02670 başvuru numarası ile Ambalaj (bebek bakım araç ve gereçlerinde) isimli beşli tasarımı tescil ettirmek istediğini, bunlardan ilk dördünün müvekkili adına tescilli 2005/01919 ve 2006/02985 sayılı tasarımlar dikkate alındığında, yenilik ve ayırt edicilik özelliklerine sahip olmadığını, bu nedenle davalı kuruma yaptıkları başvurunun YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, söz konusu kararın hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, ayrıca müvekkilinin 1999 yılında 3,10 ve 21. sınıflarda tescil edilmiş bulunan “BURDA WEE” markasının sahibi olduğunu, 10. sınıfta tescilli “SWEET BABY” markasının ise davalıya ait olduğunu, bu sınıfta yer alan bir kısım emtia yönünden davalı markasının müvekkiline ait marka ile birebir aynı olduğunu, markalar arasında iltibas doğma tehlikesinin bulunduğunu, 556 sayılı KHK’nun 8/b maddesi uyarınca davalı markasının iptalinin gerektiğini ileri sürerek, TPE YİDK’nun 27.03.2008 tarih ve 2008/T-250 sayılı kararının iptaline, 2007/02670 kodlu ambalaj beşli tasarımından 01, 02, 03 ve 04 sayılı tasarım tescillerinin iptaline, sicilden terkinine, davalı şirket adına tescilli “SWEETY BABY” markasının kısmen hükümsüzlüğüne ve markalar sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, iptali istenen kararın ve yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, iptali istenen tasarımlarla davacıya ait tasarımların yenilik ve ayırt edicilik özelliği bulunmayan dikdörtgen şekilleri dışında benzerlik taşımadıklarını, davacının iddialarını ambalajlar üzerinde somutlaştıramadığını, iptali istenen markanın da davacıya ait markaya benzemediğini, zira markaların bir bütün olarak değerlendirilmelerinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, iptali istenen tasarımlarla davacıya ait tasarımların yenilik ve ayırt edicilik özelliği bulunmayan dikdörtgen şekilleri dışında benzerlik taşımadıklarını, davacının iddialarını ambalajlar üzerinde somutlaştıramadığını, iptali istenen markanın da davacıya ait markaya benzemediğini, zira markaların bir bütün olarak değerlendirilmelerinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının tasarım tescil başvurusuna davacı tarafından itiraz edildiği, itirazın TPE YİDK’nun 2007/T-250 sayılı kararı ile reddedildiği ve bu kararın davacıya 11.04.2008 tarihinde tebliğ edildiği, davanın ise altmış günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı, bu nedenle YİDK kararının iptalinin istenemeyeceği, ancak kesinleşen tasarımın hükümsüzlüğünün istenebileceği, iptali istenen tasarımların biçiminin davacıya ait marka ile tasarım tescilleri ve bunların piyasaya sunum biçimlerini gösteren 2005-2007 yılı kataloglarında bulunan ürünlerin görünümlerinden hareketle gerçekleştirildiği, biçim, renk ve düzenleme tarzı itibariyle yeni olmadıkları, sonuç alarak davalı adına yapılan tasarım tescillerinin hukuka uygun bulunmadığı, davalı markasının konusu olan “SWEET BABY” ibareli işaretin genel görünüm ve telaffuz itibariyle davacıya ait “WEE” ibareli markalar ile karıştırılabilecek derecede benzerlik taşıdığı, biçim, renk ve düzenleniş tarzı dikkate alındığında iltibasa sebebiyet vereceği gerekçesiyle YİDK kararının iptaline ilişkin davanın reddine, davalı şirkete karşı açılan marka ve tasarım hükümsüzlüğü ile sicilden terkin istemli davanın kabulüne, 23.05.2007 gün ve 2007/2132-1,2,3,4 kod sayılı tasarımların hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, davalı şirket adına tescilli 31.12.2006 gün 2006/52088 sayılı markanın 10/10. sınıfta yer alan “biberonlar, biberon emzikleri, emzikler ve bebekler için diş kaşıyıcılar” emtiaları yönünden hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, hükümsüzlüğüne karar verilen markanın kod numarasının kısa kararla gerekçeli kararda farklı yazılmasının, mahallinde her zaman giderilebilecek maddi hata olmasına göre davacı vekilinin tüm, mümeyyiz davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, TPE YİDK kararının iptali, markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemlerine ilişkindir.

2-Dava, TPE YİDK kararının iptali, markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu başvuruda yer alan "sweet baby" ibaresi ile davacı markasında yer alan "wee" ibaresi arasında biçim, renk ve düzenleniş anlamında iltibas tehlikesi bulunduğu kabul edilmiş ise de, iltibas tehlikesi değerlendirmesinde, işaretlerin dikkat çekici özellikleri de gözetilmek suretiyle üzerinde kullanılacağı ürünlerin ortalama tüketicileri nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak karışıklığa yol açıp açmayacağının dikkate alınması gerekir. Bu değerlendirme yapılırken de ibareler bir bütün olarak dikkate alınıp ibarenin parçalara bölünmesi suretiyle iltibas tehlikesi oluşturup oluşturmadığının belirlenmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı başvurusundaki "sweet" ibaresinin içinde yer alan "wee" harflerinin renklendirme ve biçim itibariyle davalı markasındaki "wee" ibaresi ile benzerlik oluşturduğunun kabul edilebilmesi için anılan "wee" harflerinin davalı markasının ortalama tüketicisi nezdinde akılda kalan ve dikkat çeken unsur olarak nitelendirilmesi gereklidir. Oysa, davacı markası "burda wee" ibarelerinden, davalı başvurusu ise tatlı bebek anlamına gelen "sweet baby" kelimelerinden oluştuğuna göre, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle mümeyyiz davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.