muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5830, Karar No: 2021/12888, Tarih: 26.10.2021

Eldeki davada belirtilen açıklamalar ışığında öncelikle, iş kazasına maruz kalan sigortalının işvereni olan ... İnşaat Taahhüt Mühendislik San. Tic. Ltd Şti. ile ... Yapı Turizm Tarım ve Hayvancılık Tic. ve San. Ltd. Şti. arasındaki ve ... ... Nakliye İnşaat ... San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki hukuki ilişkinin niteliğinin, aralarındaki sözleşmeler de (bahsi geçen 13.01.2009 tarihli sözleşme ve ... ... Nakliye İnşaat ... San. ve Tic. Ltd. Şti. şirketinden vinç kiralamaya dair sözleşme ) celp edilerek, bir başka ifade ile asıl işveren - alt işveren ilişkisi olup olmadığı hususu beyanlar da dikkate alınıp, irdelenerek; İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hüküm kurulmalıdır.

Öte yandan; anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası ise, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır.

Eldeki davada, kusur raporu incelemesi sonrası, kusurlu bulunan üçüncü kişiler olduğu taktirde; işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar; diğer taraftan üçüncü kişi konumundaki kusurlu yönünden de sorumluluğun belirlenmesinde ise; 21/4. madde çerçevesinde, sigortalıya bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısına, tüm davalıların kusurları toplamı oranının uygulanması gerekmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O hâlde, davacı Kurum, davalı ... ve davalı ... Yapı Turizm Tarım ve Hayvancılık Tic. ve San. Ltd. Şti. vekillerinin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 26.10.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10788, Karar No: 2011/12991, Tarih: 06.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10788 E.  ,  2011/12991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile spor payının ödenmemesi nedeniyle itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacı ... Genel Müdürlüğü tarafından, davalı ... aleyhine açılan %1'lik spor payının ödenmesine ilişkin icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4665, Karar No: 2019/12454, Tarih: 24.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/4665 E.  ,  2019/12454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili, davalı ...Ş. vekili, davalı ... Dış Ticaret A.Ş. vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, Osmaniye Gaziantep karayolunda ... plaka sayılı tankerin kaza yapması sonucu LPG yüklü tankerin patladığını, alevlerin ulaşması sonucu aynı yerde ... plaka sayılı minibüste yolcu olarak bulunan müvekkillerinin murisi ...'ın hayatını yitirdiğini, küçük İbrahim'in ise aynı kazada yaralandığını, kazada önleyici tedbirleri almayan davalılar taşıtan, nakliyeci, taşeron firma, imalatçı firma ve gazın dolum ve satışını yapan firmanın müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek ıslahla birlikte (19.11.2012) davacı ... için 89.615,67 TL, davacı ... için 10.000,00 TL, davacı ... için 7.500,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile davacı ... için 3.250,00 TL cenaze ve defin masrafının tüm davalılardan, davacı ... için babasının ölümünden dolayı 30.000,00 TL, kendi yaralanmasından dolayı 5.000,00 TL, davacı ... için 15.000,00 TL, davacı ... için 25.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri özetle davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Daire’mizin 2013/14947 Esas, 2015/3808 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile davalı ... Dış Tic. San. A.Ş. ve davalı İl Tüzel kişiliği hakkında açılan davanın reddine, davacı ... için 600,74 TL destekten yoksun kalma tazminatı, davacı ... için 500,00 TL cenaze ve defin giderinin kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte diğer davalılardan tahsiline, davacı ...'nın ölüm tarihi olan 29/01/2013 tarihine kadar hesaplanan 24.426,35 TL'nin kaza tarihi olan 06/08/2005 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan tahsili ile davacı ... mirasçılarına ödenmesine, davalı ... şirketinin sorumluluğunun 9.021,64 TL ile sınırlı tutulmasına (davalı ...Ş. ile davalı ... Sigorta arasında iç ilişkide geçerli olmak üzere; davalı ... Sigorta A.Ş.'nin bakiye maddi tazminattan diğer davalı ...Ş ile müteselsil sorumlu olduğunun tespitine), davacı ... için babasının ölümünden dolayı 4.000,00 TL, kendi yaralanmasından dolayı 2.000,00 TL, davacı ... için 4.000,00 TL, davacı ... için 8.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalı ...Ş vekili ve davalı ... Dış Ticaret A.Ş. vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine, bozmaya uygun araştırma yapılıp karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin inceleme yapılmasının mümkün olmamasına göre; davacılar vekili ve davalı ...Ş. vekilinin tüm, davalı ... Dış Ticaret A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-AAÜT’nin 3/II. maddesi, ”Müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise, her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur” hükmünü içermektedir. Mahkemece bozma öncesi 27/05/2013 tarihli kararda davalı ... Dış Ticaret A.Ş. lehine ret sebebinin farklı olduğu gerekçesiyle maddi tazminat yönünden 7.550,00 TL ve manevi tazminat yönünden 2.160,00 TL vekalet ücretine hükmedilmiş olup, bu karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmemiş ve vekalet ücreti hususu bozma konusu yapılmamıştır. Bu yönde davalı ... Dış Ticaret A.Ş lehine usuli kazanılmış hak oluşmuş olup, davalı ... Dış Ticaret A.Ş lehine bozma öncesi 27/05/2013 tarihli karardaki gibi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde "ret edilen maddi tazminat yönünden 3.063,25 TL, manevi tazminat yönünden 2.160,00 TL olmak üzere 5.225,25 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine" şeklinde vekalet ücretine hükmedilmesi bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden hükmün, 6100 sayılı HMK'nin geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nin 438/7. maddesi gereğince düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalı ...Ş. vekilinin tüm, davalı ... Dış Ticaret A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Dış Ticaret A.Ş. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükme 6 nolu bent olarak "Davalı ... Dış Ticaret San. A.Ş. yönünden ret sebebi farklı olduğundan reddedilen maddi tazminat yönünden 7.550,00 TL, ret edilen manevi tazminat yönünden 2.160,00 TL vekalet ücretinin davacılardan tahsili ile kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... Dış Ticaret A.Ş.'ye verilmesine" bendinin eklenmesine ve hükmün davalılara yönelik vekalet ücreti kısmının "ret edilen maddi tazminat yönünden 3.063,25 TL, manevi tazminat yönünden 2.160,00 TL olmak üzere toplam 5.225,25 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı ... Dış Ticaret A.Ş dışındaki davalılara verilmesine" şeklinde değiştirilerek hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 13,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan ve aşağıda dökümü yazılı 2.230,01 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...Ş.'den alınmasına, peşin

alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Dış Ticaret A.Ş.'ye geri verilmesine 24/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1728, Karar No: 2014/1129, Tarih: 20.01.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1728 E.  ,  2014/1129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, sağlığa zarar verdiğini iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir. Taraflar arasında sözleşme ilişkisi yoktur. Mahkemece verilen ilk kararın temyiz incelemesi de Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılmıştır. Buna göre temyizen incelenme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13468, Karar No: 2024/6230, Tarih: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13468 E.  ,  2024/6230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 21.03.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/4138 E., 2021/271 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.03.2022 tarihli ve 2019/4138 Esas, 2021/271 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 21.03.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30099, Karar No: 2013/26638, Tarih: 25.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30099 E.  ,  2013/26638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişisel verilerin kaydedilmesi

Hüküm : Beraat

Kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 135. maddesinde düzenlenen “Kişisel verilerin kaydedilmesi” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, hukuka aykırı olarak kaydedilmesi gerekmekte olup, suçun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı, herkes tarafından bilinmeyen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olmayan, kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir. Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması TCK'nın 134/2. maddesinde özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü, fotoğrafı ya da sesi, yasal anlamda, TCK'nın 135. maddesi kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemez.

Dosya kapsamına göre, katılanın, iş kazası geçirdiğini belirterek, sanığın sahibi olduğu firma aleyhine tazminat davası açması üzerine, katılanın yüzde yüz iş göremez durumda olmadığını ispatlamak amacıyla, katılan ilçe merkezinde yürürken, onun rızası dışında profilden fotoğrafını çekip, elde ettiği fotoğrafı, vekili aracılığıyla, tazminat davasına delil olarak sunan sanığın eylemleri, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılabilir.

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda

bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunulan fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, katılanın, günlük kıyafetleriyle kamuya açık alanda olduğu sırada çekilen fotoğrafının, katılanın sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş özel hayatının gizliliğini ihlale yol açacak bir görüntü niteliğinde olmadığı gibi, ilçe merkezinde yürümek biçimindeki gündelik yaşantısına dahil olan hareketlerinin, onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemediği bir bilgi ve özel yaşam alanına ilişkin bir faaliyet de olmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığı dosya kapsamıyla sabit olduğu ve sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediğinden bahisle, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 1 numaralı paragrafının, “Yapılan yargılama sonunda, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince, sanığın beraatine,” şeklinde düzeltilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14773, Karar No: 2016/4151, Tarih: 15.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14773 E.  ,  2016/4151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dairemizce verilen 30.04.2015 tarih ve 2014/18757 Esas 2015/7204 Karar sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca “ İlk derece mahkemesinin kararında sanık hakkında TCK'nun 53/6 maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş ise de, hangi süreyle geri alındığı hususuna hükümde yer verilmediği, hükümde sürücü belgesini 3 aydan 3 yıla kadar olan bir aralıkta hangi süreyle geri aldığının açıkça ortaya koyması gerektiği, bu sürenin yüksek mahkeme tarafından da belirlenemeyeceği için bu hususun açıklığa kavuşturulması bakımından hükmün bu yönüyle bozulması gerektiği” gerekçesiyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildi.

Gereği düşünüldü;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE;

2-.30.04.2015 tarih ve 2014/18757 Esas 2015/7204 Karar sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına,

Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31/10/2013 tarih ve 2011/899 Esas 2013/1218 Karar sayılı hükmüne yönelik mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sair temyiz itirazları ile mahalli Cumhuriyet savcının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1. maddesi gereğince hükmedilen 6 yıl hapis cezasının, aynı kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sırasında 5 yıl hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 5 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 6. fıkrasındaki "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir." açık hükmü karşısında, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken hangi süreyle geri aldığının kararda belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.