muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/958, Karar No: 2024/4796, Tarih: 03.04.2024

213 sayılı Kanun'da hem madde başlığında, hem de madde metni içerisinde suçun vergi kaçakçılığı suçu olduğu tartışmasız bir gerçektir. Sahte belge düzenleme suçu ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu mali sistemin korunmasına yöneliktir. Vergi kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki değer, devletin asli kaynaklarından olan vergi gelirini korumak ve vergi kaybını önlemektir. Yüksek Dairenin uygulamasında sahte belge düzenleme suçu ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olarak değerlendirilmiştir.

Tosun A, “Türk Vergi Ceza Hukukunda Non Bis In Idem İlkesi: Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Verdiği Kararlardan ... Davası”, 2017, Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, s.95-104' te yer verilen, ayrıca Horozgil D, ''AİHM ve Anayasa Mahkemesi Kararları Işığında Vergi Cezalarında Non Bis İn İdem İlkesi'', 2021, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, s.255-294' te ayrıntılı bir şekilde izah edilen, yine Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Türk Ceza Hukuku Uygulama ve Araştırma Merkezince akademisyenlere yönelik ''Vergi Ceza Hukuku Çalıştayının'' kitaplaştırıldığı birden çok akademisyence düzenlenen 783 sayfadan oluşan 2024'te Seçkin Hukuk Yayınevince basılan kitapta da ayrıntılı bir şekilde tartışılıp yer verilen AİHM, .../İsveç B. No: 7356/10, 27.11.2014 tarihli kararda karşı oyumuza konu husus tartışılmış, bahse konu yargılamada; ... İsveç’te eşiyle birlikte lokanta işletmektedir. Vergi idaresinin açtığı bir soruşturma sonucu 1 Haziran 2004 tarihinde İsveç Vergi Kurumu ...’in vergi beyannamesinde tüm gelirlerini beyan etmediği, beyanını doğru bir şekilde yapmadığı ve hatalı muhasebe uyguladığı gerekçeleriyle 2002 yılı için Gelir Vergisi ve Katma Değer Vergisi ödeme yükümlülüklerini arttırmıştır. ... hakkında defter ve belgelerin yanlış ibrazından ve ağırlaştırılmış vergi suçundan 2005 yılında ceza davaları açılmıştır. 16 Aralık 2008 de Stockholm Bölge Mahkemesi ...’in işletmenin düzgün bir şekilde işletilmesi konusunda eşine ve muhasebecilerine güvendiği ve işlenen suçtan haberi olmadığı yönündeki savunmasını dikkate alarak defter ve belgelerin düzgün ibraz edilmemesi suçundan kendisini beraat ettirmiştir. Bununla birlikte mahkeme ...'i kullandığı belgeler sebebiyle mahkûm etmiş ve tecil edilmiş bir ceza ile 160 saatlik kamu hizmeti cezası vermiştir. ... bu karara itiraz etmemiş ve karar 8 Ocak 2009 da kesinleşmiştir. Mahkeme lokanta işletmesinin muhasebesinin ciddi oranda yetersiz olduğunu belirtmiş, ... ile eşini, kendilerine önemli miktarda kâr sağlayacak şekilde kazançlarını ve katma değer vergisini muhasebeleştirmemekten sorumlu tutmuştur.

... söz konusu davalarda çifte yargılandığını ve cezalandırıldığını, bu durumun AİHS Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesini ihlal ettiğini öne sürerek AİHM’ye başvurmuştur. Mahkeme oy birliği ile ...’in davasında, AİHS Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesinin ihlal edildiğine karar vermiştir. Mahkeme ...’in aleyhindeki ceza soruşturmasının sonuçlanıp kesinlik kazanmasına rağmen diğer aleyhteki vergi soruşturmaları sonlandırılmadığından ve ek vergi kararları bozulmadığından ...’in zaten beraat ettiği bir vergi suçu için tekrar yargılandığına karar vermiştir. Davalar farklı merciler ve farklı mahkemeler tarafından görülmekte ise de temelde bir vergi beyannamesinde verilen aynı bilgilerden kaynaklandığı şeklinde değerlendirme yapmış ve ... davasında, AİHM bu sonuca ulaşırken yine Zolotukhin davasında yer alan özünde aynı olaylara dayanma ölçütünden faydalanmıştır. AİHM non bis in idem bağlamında yaptığı incelemede başvurucu hakkında suçlamanın ve vergi cezası uygulamasının, vergi kaçakçılığı suçuna ilişkin olduğunu ve fiillerin konusunun özünde vergi kaçırmak olduğunu tespit etmiştir.

Bu karardan açıkça anlaşılacağı üzere ...'in iki ayrı vergi suçundan yargılandığı, bu davaların birinden beraat ettiği, birinden de mahkûm olduğu, beraat ettiği davanın defter ve belge kaydına ilişkin, mahkûm olduğu davanın ise sunduğu yanıltıcı faturalara dair bulunduğu, İsveç'te ...'in beraat ettiği ve mahkûm olduğu suçların aynı yasanın aynı maddesinde düzenlenmesini geçtik, farklı iki yasa da düzenlendiği, yargılamayı eş değer mahkemeler değil, görev yönünden farklı iki mahkemenin yürüttüğü, ...'in hakkındaki suçlamaların birinden beraat etmiş, birinden de mahkûmiyet almış olmasını temelde vergi kaçakçılığına ilişkin aynı olaylar dizisinden kaynaklanmış eylemler sayan AİHM'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin Ek 7 Nolu Protokolünün 4 üncü maddesinin ihlal edildiğine karar verilmiştir. Daire uygulamasında ise; farklı yasaları geçtik, aynı yasanın aynı maddesinde düzenlenen seçimlik hareketleri birbirine dönüşmez iki ayrı suç sayıp, seçimlik hareketli suçta iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurmamızı ne yasa metni ile, ne yasa yorumuyla, ne de başka bir sebep ya da saikle ifade etmemiz mümkün değildir. Nitekim doktrinde 213 sayılı Kanun’un ilk üç fıkrasında düzenlenen fiillerin tamamının aynı suçun “Vergi Kaçakçılığı Suçunun” seçimlik hareketlerinden olduğu hususunda tam bir fikir birliğinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut yargılama dosyasında da; suç, vergi kaçakçılığı suçu olup, failin tek bir amacı vardır. Bu da vergiyi hiç ödememek veya az ödemektir. Ayrı ayrı suç kabul edilen her iki eylemde de failin amacı, suçun maddi konusu ile hukuken korunmak istenen değer birebir aynıdır, her iki suçun amacı da vergi kaçırmaktır.

Somut yargılama dosyasında da; suç, vergi kaçakçılığı suçu olup, failin tek bir amacı vardır. Bu da vergiyi hiç ödememek veya az ödemektir. Ayrı ayrı suç kabul edilen her iki eylemde de failin amacı, suçun maddi konusu ile hukuken korunmak istenen değer birebir aynıdır, her iki suçun amacı da vergi kaçırmaktır.

Kanun koyucu abesle iştigal etmez, eskilerin ''Kanun Sakfı'' dedikleri, kanunların oturmuş bir temeli ve yapılış tarzı vardır. Kullanılan kelimelerin belirli bir anlamı ve yeri vardır. Kanunda yer alan kelimelerin, hatta her virgülün o yere bilinçli olarak konulduğu unutulmamalıdır. Bunun için de Yüce Meclisimizde uzmanlardan oluşturulmuş redaksiyon komitesi çıkacak kanunların dilini, kullanılan kelime ve deyimlerin benimsenen anlam ve amacını titiz bir incelemeye tabi tutmakta, manada ve yorumda ahengi sağlamaktadır. O sebeple “Kötü kanun yoktur, kötü uygulama vardır.” Kanunları yorumlamanın çirkin yönünü Jeremy Bentham şöyle ifade etmiştir; önce ulaşılmak istenilen amaç belirlenip, sonra da uslûb-u müzeyyenle süslenip, belirlenen amaca çekici sözlerle hukuk alet edilip, adaletin çarpık tecelli etmesi sağlanmaktadır. Hukukta ve bilimde '' Eski köye yeni âdet getirmemek '' mantığı geçerli değildir. Bu düşünce hukukun gelişmesine set çeker.

Yüce Yargıtay'ımızın 30.06.1995 tarih ve 1/1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararı'na sayın Sami Selçuk'un yazdığı karşı oyda; ''Hukuken katılması ve hatta katlanılması zor bir hukuki hatayı tespit eden her hukukçunun görevi elbette bundan dolayı üzülmek ya da 'boşver' deyip geri çekilmek değildir. Hukukçu hem müçtehit (görüş sunan) hem de mücahit olmak haysiyetiyle hataları sorgulamak ve eleştirmek zorundadır. Kuşkusuz bu karşı oyda, bu sorumluluk duygusuyla tarihe not düşmek ve gelecekte bu yanlışın düzelmesi umuduyla kaleme alınmıştır.'' Bizim de karşı oyumuz 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesindeki hatalı uygulamadan dönülmesine katkı sunmaya matuftur.

Kanunun aynı maddesinde seçimlik hareket olarak düzenlenen fiillerin yorum tekniğine uygun yorumlanması gerekir. Yorum yaparken de önyargıyla ve zihnimizi işin başında kapatarak normun sistematiğine uygun bir sonuca ulaşmamız düşünülemez. Hukuki kavramlara değişik anlamlar yüklenemez, zira ''Evrensel hukuk kavramları üzerinde kişilerin mülkiyet hakkı olamaz, yalnızca intifa hakları vardır.'' Yorum kuralları hakimlerin keyfiliğe kaçmasını önlemek için icat edilmiş kılavuzlardır. Prof. Dr. Felix Frankfurter'in yasa yorumcularına meşhur üç öğüdü vardır;

''1-Yasayı okuyunuz

2-Yasayı okuyunuz

3-Yasayı okuyunuz.'' Mamafih kanunlar kelimelerle kazınmıştır. Ceza hukukunda en temel ilke kanuniliktir. Ceza hukukçusu yasayı değil üç kez, gerekiyorsa elli bir kez okumalıdır.

Vergi kaçakçılığı suçuna dair Yüksek Dairenin hatalı uygulamaları irdelendiğinde; aynı maddede düzenlenen seçimlik hareketin asla birbirine dönüşmez ve farklı suçlar şeklinde telakki edilmesinden öte bir dönem sahte faturalar yönünden faturaların 213 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği, yargılama dosyalarının içerisinde düzenlenen sahte faturaların bulunmadığı, suça konu faturaların asılları getirilerek incelenmesi yönünde bozma kararları verildiği, bu hatalı uygulamanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2018/549 sayılı kararıyla düzeltildiği, yasal hiçbir dayanağı olmamasına karşın, her takvim yılının ayrı suç olarak kabul edilip, takvim yılının bittiği ve diğer takvim yılının başladığı ard arda iki gün içerisinde düzenlenen sahte faturalar nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uygulanmaksızın ayrı suçlar olarak nitelendirildiği, yasa koyucunun 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 08.04.2022 tarihinde ekleme yaparak birden fazla takvim yılında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanacağına dair yasa değişikliği yapmak zorunda kaldığı, aynı Kanun'un 5 inci maddesine rağmen, genel bir hüküm olan zincirleme suç kavramının özel bir yasa olan 213 sayılı Kanun'da nasıl uygulanacağına dair ayrıca bir yasal düzenleme yoluna gidilmek zorunda kalınması bu alandaki hatalı yorum ve nitelendirmelerin en açık örneğidir. Bu alandaki diğer bir yanlış uygulama ise; sahte fatura düzenleyen failin çoğu zaman vergi mükellefi olmadığı, bu işi yapan failin binlerce iş kolunda milyonlarca sahte fatura düzenlediği, bu eylemi yapan faillerin sadece sahte fatura düzenlemeden cezalandırılması cihetine gidilirken, herhangi bir vergi dairesine beş ayrı mükellefiyet kaydı bulunan gerçek bir kişinin düzenlenen bu sahte faturaları beş ayrı mükellefiyetinde kullanması halinde de her bir mükellefiyet yönünden ceza tayin edildiği, oysa tüzel kişiler hakkında 5237 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasında açıkça izah edildiği üzere; ceza yaptırımı uygulanamaz ve aynı Kanun'un 60 ıncı maddesine göre güvenlik tedbiri uygulanabileceği düzenlenmiş olmasına rağmen, mükellefiyet kaydı baz alınarak her bir mükellefiyet yönünden suçlarda failin gerçek kişi olduğu göz ardı edilerek beş ayrı suçtan cezai yaptırımlar uygulanmıştır

. Diğer bir husus ise; vergi suçlarından kamu davası ikamesi vergi dairesi veya defterdarlık mütalaasına bağlı kılındığından ve fiille ilgili mütalaa verilmesine karşın, mütalaanın suçun seçimlik hareketlerinden olan sahte fatura kullanma mı, yoksa düzenleme suçundan mı verildiği hususuna öylesine bir ehemmiyet atfedilmiş ki kullanma ve düzenlemede ayrı ayrı mütalaa bulunmadığı gerekçesiyle, kullanmanın düzenleme, düzenlenmenin kullanma suçuna dönüşmeyeceği değerlendirmesiyle yüzlerce bozmalar yapılmış, yeni ceza kanunu sisteminde mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre zamanaşımı süreleri uzatılmış olmasına rağmen hükümran bir devletin suçun zamanaşımı süresince failleri cezalandırması ve adaleti zamanında tecelli ettirmesi neredeyse vergi suçları yönünden imkansız hale gelmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6 ncı maddesinde hüküm altına alınan “Adil yargılanma hakkı” hukukun üstünlüğü ile adalete erişimi koruyan ve kişilerin ceza muhakemesinin ilk aşaması olan soruşturmanın başından itibaren açık ve adil bir şekilde yargılanmalarını teminat altına alan mutlak bir hak olup kişilerin hukuk devleti kuralları içinde makul sürede yargılanmasını öngörür. Adil yargılama hakkı hukuk devlet ilkesinin bir gereği olup bireyler için bir hak, devlet için ise bir görevdir. Adil yargılama hakkının amacı yargılamanın kanuna uygun ve doğru, hakkaniyetli ve adil bir biçimde yerine getirilmesini sağlamaktır. Ülkemizde vergi suçları açısından ahval bu kapsamda can sıkıcı boyuttadır. Zira yıllık 60.000 den fazla vergi suçu işlenmesine rağmen mahkûmiyet hükmü kesinleşemez olmuştur. Tek maddelik vergi kaçakçılığı suçunda on binlerce fail cezalandırılmadığı gibi, yargılama sürecinin uzaması ve zamanaşımından düşme kararları verilmesinin sonucu olarak da on binlerce bireysel başvuruya konu edilmiş, vergi kaçakçılığı suçu işleyenler hak ettikleri yaptırımla karşılaşmadıkları gibi, lehine tazminatlara da hükmedilmek suretiyle failler ödüllendirilmiştir. Yukarıda yorum tekniklerinde izah edildiği üzere yasadan beklenen fonksiyonun yerine getirilmesine engel ve adaletsizliğe sebep olunmuştur.

Hülasa; aynı yasanın aynı maddesinde seçimlik hareket olarak düzenlendiği tartışmasız netlikte olan fiillerin her birinin ayrı ayrı suç kabul edilmesini maddi ceza hukukuna dair hiç bir teknikle izah etmek mümkün değildir. 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinde bu seçimlik hareketler için tek bir etkin pişmanlık hali düzenlendiği, Yüksek Dairenin suçu yaptırıma bağlayan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin düzenleniş şekli ve içeriğinden farklı sonuç doğuracak kişi hak ve özgürlüklerini fazladan sınırlayacak şekilde yorumladığı, hiç kimseye kanunda yazılı cezadan daha fazla bir ceza verilemeyeceği, aynı maddenin seçimlik hareketini ihlal eden sanığa birden fazla seçimlik hareketi ihlal etmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi de gözetilerek ceza tertip edilmesi gerekirken eylemin iki ayrı suç olarak nitelendirilerek sanığa fazla ceza tayin edilmesi sebebiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemiz mümkün olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/16237, Karar No: 2015/28533, Tarih: 14.09.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/16237 E.  ,  2015/28533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/411183

MAHKEMESİ : Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2011

NUMARASI : 2011/19 (E) ve 2011/487 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın 31.08.2007 tanzim tarihli, 5.000 TL bedelli 30.12.2007, 30.01.2008, 28.02.2008 ödeme günlü bonoları müşteki L.. B.. adına tanzim edip cirolayarak resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında;

1- Mahkemece sadece 30.12.2007 ödeme günlü bononun hükme esas alınıp 30.01.2008, 28.02.2008 ödeme günlü bonolar hakkında hüküm kurulmamış olması,

2- Sanığın "müştekiye işyerini 15.000 TL bedelle devretmesi sebebiyle tanzim edilmiş şekilde suça konu bonoları kendisine getirdiğini" iddia etmesi, soruşturma aşamasında beyanları alınan H.. S..'in "müştekinin üç senedi yanında düzenleyip imzaladığını ve sanığın yanına gidip senetleri verdiklerini", ciranta H.. S..'ın ise "müştekiyi telefonla aradığında senedin kendisine ait olup yılbaşında öderim dediğini" ifade etmeleri karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti amacıyla H.. S.. ve H.. S..'ın tanık sıfatıyla celp edilip ayrıntılı beyanlarının alınması, tanık Hasan'ın beyanına binaen düzenlenme ve sanığa teslim edilme aşamalarında bonoların sahtesi ile değiştirilmesi ihtimalinin araştırılması, sanığın ve müştekinin istiktab suretiyle alınacak yazı ve imza örnekleriyle, suç tarihinden önce resmi kurumlar nezdindeki yazı ve imzalarını taşıyan belge asılları getirtilip suça konu bonoların önyüzündeki tanzim ile ilgili yazıların ve keşideci imzasının sanığın ve müştekinin eli ürünü olup olmadığı hususunda yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu 30.12.2007 ödeme günlü bono ile ilgili icra takip dosyası getirtilip incelenerek, borca itiraz veya ödeme durumu bulunup bulunmadığının belirlenmesi, icra dosyasının denetime olanak verecek şekilde onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması sonrasında ayrıntılı gerekçe ile sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

3- 5237 sayılı TCK’nun 53/3. maddesi gereğince 53/1-c bendindeki "velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

14.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6624, Karar No: 2012/14074, Tarih: 24.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/6624 E.  ,  2012/14074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/12/2010 tarih ve 2001/477-2010/781 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar ..., ..., ... vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin kurucu ortak ve hissedar olduğu anonim şirketi temsilen ... ile davalı gerçek şahısları temsilen davalılar ... ve ... arasında şirket hisselerinin devrine ilişkin 25/03/1999 tarihli ön sözleşme imzalandığını, ancak peşinat dışında kalan ödeme yapılmadığından geçerli bir devir olmadığını, davalıların 06/08/1999 tarihli hisse devrine ilişkin 6 nolu ve 16/08/1999 tarihli sermaye artırımına dair 7 nolu kararları alarak müvekkillerinin imzalarını sahte olarak attıklarını, daha sonra 27/08/1999 tarihli genel kurulda hazirun cetvelinde müvekkillerinin şirket hissedarlığından çıkarıldıklarını, davalıların işlemlerini sahtecilik suretiyle yaptıklarını ileri sürerek, 06/08/1999 tarihli 6 nolu, 16/08/1999 tarihli 7 nolu yönetim kurulu kararı ile müteakip diğer yönetim kurulu kararları, bu kararlara dayanılarak yapılan 27/08/1999 tarihli olağan genel kurul ve takip eden genel kurul kararlarının yokluğunun tespiti ile Ticaret Sicilindeki tescilinin iptaline, davacıların şirketin hissedarı olduklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş vekili, davanın TTK’nun 381. maddesine göre 3 ay içerisinde açılmadığını, taraflar arasında yapılan ön sözleşmede teminat olarak verilen çekin işleme konulmadığını, sebebinin hisse devir bedellerinin ödenmesi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, davacıların 25/03/1999 tarihli sözleşme ile şirket hisselerini müvekkillerine satarak devrettiklerini, davanın sözleşmeden itibaren 1 yıl içinde açılmadığını, ön sözleşmede belirtilen bedelin davacılara ödendiğini, davacıların devre ilişkin pay defterine imza attıklarını, şirketin daha sonra başka şahıslara devredildiğini ve halen devralanlar tarafından çalıştırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, davacıların 25/03/1999 tarihli sözleşme ile şirket hisselerini müvekkillerine satarak devrettiklerini, davanın sözleşmeden itibaren 1 yıl içinde açılmadığını, ön sözleşmede belirtilen bedelin davacılara ödendiğini, davacıların devre ilişkin pay defterine imza attıklarını, şirketin daha sonra başka şahıslara devredildiğini ve halen devralanlar tarafından çalıştırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen ayrık bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıları temsilen ... tarafından 25/03/1999 tarihli ön sözleşme ile şirket hisselerinin davalılardan ... ... hariç diğer gerçek şahıslara devredildiği, davacıların hisse devir bedellerini tahsil edemedikleri iddialarına ilişkin belge ve bilgi ibraz etmedikleri, davacı kurucu ortakları tarafından alınan 06/08/1999 tarihli hisse devrine ilişkin 6 nolu ve 16/08/1999 tarihli sermaye artırımına ilişkin 7 nolu yönetim kurulu kararlarındaki imzaların davacılara ait olmadığının saptandığı, ceza mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonunda sanık olarak gösterilen ... Abdulazizoğulları ile ... ... tarafından da imzaların atıldığınının tespit edilemediği, 6 ve 7 nolu yönetim kurulu kararları yok hükmünde olsa bile 25/03/1999 tarihli ön sözleşme gereğince davacıların paylarını davalılara devrettiği, 27/08/1999 tarihli genel kurulun TTK’nun 370. maddesi gereğince tüm paydaşların katılımı ile yapıldığı ve yasa, yönetmelik ve afaki iyiniyet kurallarına aykırılık bulunmadığı, davadan feragat eden ... ve ...’ın hisse devir nedeniyle alacaklarını davalılardan tahsil ettiklerini, diğer davacılar ile birlikte pay defterini imzalamak suretiyle paylarını davalılara devrettiklerini beyan ettikleri, davacıların asıl amaçları olan ön sözleşme nedeniyle hisse bedellerinin tahsili yoluna gitmeleri gerekirken yapılan devirlerin sahtecilik nedeniyle yoklukla malül olup payların kendilerine ait olduğunu ileri sürdükleri, sahteciliğin davalılar tarafından yapıldığının ceza dosyası kapsamına göre saptanamadığı gerekçesiyle davacılar ..., ... ve ... tarafından açılan davanın yerinde görülmediğinden reddine, davacılar ... ve ... davadan feragat ettiklerinden tüm davalılar hakkında açılan davanın feragat nedeniyle, davalı ... ...’ın şirket ortağı olmadığından pasif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar ..., ..., ... vekili ve davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar ..., ..., ... vekili ve davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve taraflar arasındaki sözleşmenin her ne kadar başlığında “Ön sözleşme” ibaresi kullanılsa da mülga 818 sayılı BK’nun 12. maddesine göre tarafların gerçek maksatlarının aranması gerekmesine, dava dilekçesinde diğer davacılar tarafından davacı ...’nin vekilleri olmadığı yolunda ileri sürülen bir iddia bulunmamasına, vekalet akdinin şekle tabi olmamasına ve MK’nun 2. maddesine göre mümeyyiz davacılar ve davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar ..., ..., ... vekili ile davalı ... Tic. A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edende davacılar ..., ..., ... ve davalı ...Ş.'den ayrı ayrı alınmasına, 24/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.