muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14635, Karar No: 2010/1933, Tarih: 19.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/14635 E.  ,  2010/1933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.06.2007 gün ve 2006/497-2007/214 sayılı kararı bozan Daire’nin 03.07.2009 gün ve 2007/13181-2009/8240 sayılı kararı aleyhinde davalılardan Akbank vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davacılardan ...’ın dava dışı 5572 Nolu Yüreğir Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi’ndeki ortaklık hakkını devraldığını, ortaklığın ve E-49 gögüs numaralı özel halk otobüsünün durak hakkının devir işlemi doğrultusunda tescili için kooperatife yapılan başvurunun durak hakkı üzerinde davalı ...’ın rehin yazısı bulunduğundan söz edilerek reddedildiğini, hukuken geçerli bir rehin tesisi bulunmadığını ileri sürerek, durak hattıyla ilgili hakların müvekkiline ait olduğunun tespitini davalı bankaların rehin yazılarının geçersizliğinin tespiti ile kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davalı ...’a kullandırılan kredinin teminatı olarak borçlu adına kayıtlı araca ve özel halk otobüsü işletme hakkı üzerine rehin tesis edildiğini, borcun ödenmemesi üzerine de hesabın kat edilerek icra takibine girişildiğini, devir işleminin muvazaalı olduğunu, belediyenin iznine dayanmadığını ve hüküm doğuramayacağını savunmuştur.

Davalı ... vekili, devir işlemlerin ilgili belediye birimine bildirilmemesi nedeniyle bankaya karşı hükmün ifade etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 03.07.2009 gün ve 2007/13181-2009/8240 sayılı ilamıyla Akbank’a yönelik hüküm bakımından davacı yararına bozulmuştur.

Davalılardan Akbank vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılardan Akbank vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan Akbank vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa Ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 19.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11672, Karar No: 2020/5662, Tarih: 11.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/11672 E.  ,  2020/5662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yüzüne karşı verilen 25/12/2019 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 16/01/2020 tarihli dilekçe ile temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 11/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5875, Karar No: 2020/1818, Tarih: 17.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/5875 E.  ,  2020/1818 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 06/11/2015 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ölünceye kadar bakma sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, kayınvalidesi ... tarafından ... 2. Noterliğinde düzenlenen 15.07.2014 tarihli ve 5120 yevmiye numaralı ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile ... ili, Merkez ilçesi, ... Köyü 149 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde kat karşığı inşaat sözleşmesi ile inşa edilmekte olan binadan kendisine düşen iki adet bağımsız bölümün mülkiyetinin kendisine verildiğini belirterek sözkonusu iki adet bağımsız bölümlerin tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalılar, cevap dilekçesi ile davayı kabul etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 149 ada 11 parselde davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, taraflarca temyiz edilmeksizin 22.02.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı ... 03.04.2017 tarihli başvurusu ile tavzih talebinde bulunmuş, mahkemece tavzih talebinin reddi kararı davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2. maddesi uyarınca hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Hüküm fıkrası, kararın esası olup, açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulamaz. Davanın açıldığı tarihteki duruma göre hüküm fıkrasında, asıl talep ile yardımcı talepler hakkında, şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde, açık olarak karar verilmelidir.

Ayrıca, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 39. maddesi uyarınca "Kendilerine tebliğ yapılması caiz olan kimselerin o davada hasım olarak alakaları varsa muhatap namına kendilerine tebliğ yapılamaz." hükmü yer almaktadır.

Ayrıca, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 39. maddesi uyarınca "Kendilerine tebliğ yapılması caiz olan kimselerin o davada hasım olarak alakaları varsa muhatap namına kendilerine tebliğ yapılamaz." hükmü yer almaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; mahkemece 04.05.2016 tarihinde davacı tarafından açılan tapu iptali ve tescil davasının kabulüne ilişkin gerekçeli kararın davalı ... adına çıkarılan tebligatı aralarında menfaat çatışması bulunan dosya davacısı ...’na yapılmış olup sözkonusu tebligat Tebligat Kanunun 39.maddesi uyarınca usulsüz olduğundan, davalı ... tarafından mahkemeye ibraz edilen 03.04.2017 tarihli dilekçe temyiz dilekçesi olarak kabul edilerek mahkemece yapılan 22.02.2017 tarihli kesinleşme şerhi ve 14.06.2017 tarihli tavzih talebinin reddi kararı kaldırılarak hükmün esasına yönelik yapılan temyiz incelemesine geçildi.

Somut olaya gelince, ölünceye kadar bakma sözleşmesinin borçlusu tarafından açılan tapu iptali ve tescil davasında mahkemece sözkonusu edilen sözleşmenin alacaklısı tarafında vaad edilen iki adet bağımsız bölümün tapuda kat mülkiyeti tesis edildiği gözönüne alınarak belirlenmek suretiyle yalnızca bu bağımsız bölümler hakkında karar verilmesi gerekirken, talep aşılmak suretiyle davalılara başka muristen intikal eden payları da kapsayacak ve infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ...’ın temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10796, Karar No: 2014/15284, Tarih: 04.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10796 E.  ,  2014/15284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çarşamba 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 24/01/2014

Numarası : 2012/42-2014/45

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının davalı işveren bünyesinde işçi sıfatı ile çalıştığı dönemde hak etmiş olduğu bazı işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek anılan alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının hak ettiği tüm işçilik alacaklarının kendisine ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık,davacının gece çalışması yaptığında Toplu İş Sözleşmesinde düzenlenen gece zamından faydalanıp faydalanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Mahkeme gerekçesinde de tespit edildiği üzere davacı sendika üyesi değildir ve aidat ödenmesi ile Toplu İş Sözleşmesinden faydalandığı gibi bir iddiası da yoktur.

Talep konusu dönemde işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmelerinde "...Saat 20.oo - 06.oo arasında yapılan çalışmalar gece çalışmalarıdır. Bu çalışmalarda ücretler % 25 zamlı ödenir. Bu saatler içerisinde işin gereği olan yaptırılan fazla mesai işçinin günlük ücreti 8 saate bölünerek 1 saate isabet eden ücretin tutarı %100 zamlı fazla mesai ücreti olarak ödenir...” şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Mahkemece sendikalı işçi olmamasına karşın eşitlik ilkesi gereği davacının Toplu İş Sözleşmesinde yer alan gece zammına dair düzenlemeden faydalanması gerekeceği değerlendirmesinde bulunulmuştur.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10. ve 55. maddelerinde ifade edilmiş, 10. maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55. maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5. maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir.

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez

Toplu İş Sözleşmeleri ile sendikalı işçiler için yasal düzenlemeleri aşan lehe bir kısım düzenlemeler yapılması mümkündür. Bu lehe düzenlemelerden eşitlik ilkesinden hareketle her zaman sendikasız işçilerin de faydalanacağı gibi bir değerlendirme İş Kanunun 5. madde de anlamını bulan eşit davranma ilkesine dair düzenlemenin amacını aşan bir değerlendirme olacaktır. Sendikasız işçiler arasında ayrım yapılarak bir kısmının Toplu İş Sözleşmesindeki hükümlerden faydalanmaları sağlanırken diğer bir kısmının ise bu hükümlerden faydalanmaları engellenirse o zaman eşit işlem borcuna aykırı davranıldığı ileri sürülebilir ki; somut olayda bu yönde bir iddia ve tespit bulunmamaktadır. Örgütlenme özgürlüğü yasal taminat altında olan işçinin sendikaya üye olmamayı seçmiş olması halinde sendikaya üye olan işçi ile mutlak eşitliğinden bahsedilerek Toplu İş Sözleşmesindeki tüm lehe hükümlerden faydalandırılması söz konusu olamaz.

Şu halde davacının gece zammı ücretine dair talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının, alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10278, Karar No: 2011/10879, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10278 E.  ,  2011/10879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan ve satış tarihinin 1993 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınmadan 1242 ada 24 parselin satışının somut emsal alınmış olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.
Yargıtay — Esas No: 2013/18275, Karar No: 2014/9652, Tarih: 15.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/18275 E.  ,  2014/9652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılana ait .. isimli mağazaya yan taraftaki yıkık bina ile arasındaki alçıpan duvarı kırıp, asansör boşluğundan ikinci kata tırmanarak girdiği, tasarım odasının alüminyum kapısının kilit kısmını yanında ele geçirilen demir manivela ile zorlayarak açtığı, içeriden aldığı yedi adet mont elindeyken gece bekçisi tarafından fark edilmesi üzerine saklandığı asansör boşluğunda suç üstü yakalandığı somut olayda; mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık için, aynı yasanın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin tatbikine ilişkin paragrafın çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/37410, Karar No: 2025/1247, Tarih: 14.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/37410 E.  ,  2025/1247 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/542 E., 2022/610 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/218 E., 2020/303K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgtüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 220/7. maddesi delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62 ve 53/1-3 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemleri de göz önünde bulundurulduğunda; aşamalardaki savunmalarının aksine, terör örgütüne yardım etmek kastı ile hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1-Sanık hakkında "silahlı terör örgütüne yardım etme" suçundan temel ceza tayin edilirken atıf maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının gösterilmemesi,

2-Suç tarihin ise yardım niteliğinde kabul edilen son eylem tarihi yerine "20.02.2014 ve 11.09.2014" olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1840, Karar No: 2012/3188, Tarih: 20.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/1840 E.  ,  2012/3188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 21/3 maddesine göre "derz, iç ve dış sıva, boya, badana, oluk, dere, doğrama, döşeme ve tavan kaplamaları, elektrik ve sıhhi tesisat tamirleri ile çatı onarımı ve kiremit aktarılması ve yönetmeliğe uygun olarak mahallin hususiyetine göre belediyelerce hazırlanacak imar yönetmeliklerinde belirtilecek taşıyıcı unsuru etkilemeyen diğer tadilatlar ve tamiratlar ruhsata tabi değildir". Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliği'nin 14 ve 3030 sayılı Kanun Kapsamı Dışında Kalan Belediyeler Tip İmar Yönetmeliği'nin 16. maddesine göre esaslı tadilat, "yapılarda taşıyıcı unsuru etkileyen ve/veya inşaat alanını ve ruhsat eki projelerini değiştiren işlemler" şeklinde tanımlanarak, esaslı tadilatın, ruhsata tabi olduğu ifade edilmiştir.

22/11/2006 tarihli yapı tatil zaptı ile mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen 12/11/2007 tarihli bilirkişi raporuna göre, ruhsatsız işyerine 2,50-3,00 metre kare ebatlarında ilave inşaat yapılarak yapının büyütüldüğü ve bu şekilde alan hacim artışının gerçekleştirilmiş olması karşısında; yapılan imalatların 3194 Sayılı Yasanın 21/3 maddesinde belirtilen ve ruhsat gerektirmeyen imalatlardan olmadığı gözetilmeksizin, tadilatların bina vasfında olmadığı şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan Osmangazi Belediyesi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.