muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5257, Karar No: 2006/8059, Tarih: 12.10.2006

11. Ceza Dairesi 2006/5257 E., 2006/8059 K.

**11. Ceza Dairesi 2006/5257 E., 2006/8059 K.**

**- TAŞIYICININ SORUMLULUĞU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 204 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 355 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 786 ]

**"İçtihat Metni"**

Sahte ikametgah ilmühaberi düzenlemek suçundan sanık İ…

…. hakkında yapılan yargılama sırasında, sanığın eylemine ilişkin dava ve işlere bakma görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli Bolu Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2006 tarihli ve 2005/415 esas, 2006/114 sayılı kararına yapılan itirazın kabulü ile görevsizlik kararının ortadan kaldırılmasına ilişkin, Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2006 tarihli ve 2006/310 müteferrik sayılı kararın, Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sırasında muhtar sanık İrfan'ın eyleminin, 765 Sayılı Türk Ceza Kanununun 355. maddesi kapsamında kaldığı, bu eylemin 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu açısından suç olarak varlığını sürdürüp sürdürmediğinin tespitinin gerekeceği, kaldı ki eylemin sahtecilik olarak değerlendirilmesi durumunda anılan Kanunun 204/2. maddesi kapsamında kalacağı, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemesinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesine göre 5237 Sayılı Kanunda yer alan resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin dava ve işlere bakma görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğunun kabul edilerek görevsizlik kararı verilmesini müteakip, itirazı inceleme yetkisine sahip olan Bolu Ağır Ceza Mahkemesince delillerin takdir ve değerlendirilmesinin üst dereceli mahkemeye ait olduğu dikkate alınmaksızın, Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevi dışında kalan 5237 Sayılı Kanunun 204/2. maddesi uyarınca değerlendirme yapmasını gerektirecek biçimde, itirazın kabulü ile görevsizlik kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 12.06.2006 gün ve 25190 sayılı yazılı emirlerine atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 18.07.2006 gün ve YE.2006139784 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre yasa yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2006 gün, 2006/310 Müt. Sayılı kararının CMK. nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın gereği için Yargıtay C. Başsavcılığına iadesine 12.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10979, Karar No: 2009/7056, Tarih: 14.07.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10979 E.  ,  2009/7056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... vek.Av.... aralarındaki menfi tespit davası hakkında Kadıköy 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10.06.2008 gün ve 295/147 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen dava konusu senetlerin arka yüzleri ile birlikte tasdikli okunaklı fotokopilerinin eklendikten sonra yeniden gönderilmek üzere mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7250, Karar No: 2011/5378, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7250 E.  ,  2011/5378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının onama ve bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19745, Karar No: 2010/9302, Tarih: 14.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19745 E.  ,  2010/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan ... Kamacı'nın iş yerinden bir adet deri ceket çalan sanığın suçunun tamamlandığı gözetilmeden, kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek eksik cezaya hükmolunması ve adli sicil kaydında yazılı önceki mahkumiyet hükümlerine konu olan cezalarının infaz edilip edilmedikleri,infaz edilmişlerse, infaz tarihleri araştırılarak sonucuna göre, 765 sayılı TCK'nın 81/2.maddesinin uygulama koşullarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara,gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi gözetilerek, maddi ceza yasalarının kendi aralarında, infaz yasalarının da kendi aralarında değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın yararına olan infaz yasasının uygulanması gerekirken, karma uygulama yapılıp, sanığın aleyhine sonuç doğuracak ve infazda duraksamaya neden olacak biçimde, 5237 sayılı TCK'nun 58 ve 5275 sayılı Yasanın 108.maddelerinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden “Sanığa mükerrirlere ilişkin infaz rejiminin uygulanmasına” cümlesinin çıkartılması suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13472, Karar No: 2017/7537, Tarih: 01.11.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/13472 E.  ,  2017/7537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... İnş. Nak. ... San ve Tic Ltd. Şti.'nin davalı bankadan çekeceği bir kredi işlemine kefil olduğunu, müvekkilinin dava dışı şirketin çeklerle ilgili borçlarına kefil olmadığını ve böyle bir bilgisi dahi bulunmadığını, asıl borçlunun borcunu ödemediği gerekçesi ile Konya .... İcra Müdürlüğünün 2013/3223 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, icra takibinden sonra bu borcun müvekkilinin maaşından yapılan kesintilerle ve 07.02.2014 tarihinde harici olarak ....300-TL verilerek ödendiğini, icra takibindeki faiz oranının yıllık %96 oranında talep edilip fahiş olduğunu ileri sürerek ödeme ile borcun bittiği ve fazladan kesinti yapıldığının açık olduğunu, bu nedenle icra takip işleminin iptali ve borçlu olmadığının tespitine, fazladan ve haksız olarak ödedikleri bedelin taraflarına iadesine, davalı tarafın kötü niyetli icra takibine devam etmesi nedeniyle alacak tutarının %...'sinin tazminat olarak taraflarına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kredi borçlusu olan ... İnş. Nak. .... San ve Tic Ltd. Şti.nin müvekkili banka ile akdettiği kredi sözleşmesini müşterek ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığını, müteselsil kefillerin ana para dışında akdi faizleri, komisyonları, gider vergilerini, her türlü masraflarını ve temerrüt faizlerini de kabul ve beyan ettiklerini, altına imza attıkları sözleşmeden haberdar olmadıklarını iddia etmenin mümkün olmadığını, davacı kefilin asıl kredi borçlusunun banka şubesinden aldığı ve iade etmediği tüm çek yapraklarından da sözleşme gereği sorumlu olduğunu, temerrüt faizine de yaptığı itirazın yerinde olmadığını, tüm bu nedenlerle davacının davasının reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının asıl borçlu ... İnşaat Nak. ... San. ve Tic. Ltd. Şti. ile müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu imzasının ilgili kredi ve teminat sözleşmesinde bulunduğunun anlaşıldığı, buna göre mevzuat uyarınca bitmeyen borç ilişkisi nedeni ile borçtan sorumluluğunun devam ettiği, T.M.K .... ve .... maddeleri çerçevesinde davacının iddiasını ispatlayamadığı, davalının savunmasının aksini de ispatlayamadığı ve davalının savunmasını ispatladığı ve davacı tarafın davalı tarafa borçlu olduğunun anlaşıldığı belirtilerek davanın reddine ve davacının tazminata mahkum edilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava kefalet sebebiyle açılan menfi tespit istemine ilişkindir. Genel kredi sözleşmesi uyarınca dava dışı borçluya verilen çek karnesinden dolayı bankanın ödeme zorunda olduğu zorunlu karşılıkların bankaya depo edilmesinin kefilden istenebilmesi için sözleşmede bu yönde açık hüküm olması gerekir. Yanlar arasındaki 25.....2008 tarihli genel kredi sözleşmesinde kefilin sorumlu olacağına dair açık hüküm bulunmamaktadır. Davalı bankanın gayrı nakdi alacak yönünden kefilden istemi yerinde değildir. Ayrıca davacı kefil temerrüt faiz oranına da itirazda bulunmuş bu itirazı mahkemeye sunmuştur. Alınan bilirkişi raporu denetime açık ve itirazları karşılar mahiyette değildir. Mahkemece banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak bankanın temerrüt tarihinde fiilen uyguladığı faiz oranları tespit edilip, sözleşme hükümleri değerlendirilerek davacının itirazlarını karşılar mahiyette ek rapor alınıp, açıklanan ilkeler gözetilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01/.../2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16651, Karar No: 2014/20531, Tarih: 19.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/16651 E.  ,  2014/20531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/323362

MAHKEMESİ : Malkara Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2011

NUMARASI : 2010/265 (E) ve 2011/102 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

UYAP sisteminden yapılan sorgulamaya göre, sanığın 30.03.2011 tarihine kadar başka suçtan Malkara, 30.03.2011 tarihinden sonra ise Tekirdağ Ceza İnfaz Kurumunda bulunması, 02.11.2010 tarihli oturumda savunmasını bizzat mahkemede yapması, hükmün açıklandığı oturumda sanık savunmanının hazır bulunması, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına dair bir iddiasının da bulunmaması ve suçun işlendiği zaman diliminin gerekçeli karar başlığına, mahallinde eklenmesinin olanaklı olması karşısında, tebliğnamedeki (1) ve (2) nolu bozma istemli düşünceye iştirak edilmemiştir.

Ancak;

1-) Sanık nüfus kaydına göre 01.01.1993 doğumlu olup 18 yaşını tamamlamış olduğu halde, hükmün de açıklandığı 31.03.2011 tarihli oturumun 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle, aleniyet ilkesine aykırı davranılması,

2-) Sanığın dosya içinde bulunan Malkara Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/183 Esas sayılı dosyasının, 03.08.2010 tarihli oturumunda gerçekte 1989 doğumlu olduğunu; sosyal inceleme raporunda ise, sanığın anne ve üvey babasının, yaş olarak nüfusta küçük görünmesine rağmen, 1,5 yaşlarında iken nüfusa kaydettirdiklerini, sanığın gerçek yaşının daha büyük olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, kamu düzenine ilişkin bu hususun resen araştırılıp değerlendirilmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık V.. A.. savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12356, Karar No: 2022/8686, Tarih: 17.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12356 E.  ,  2022/8686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Mahkemece verilen önceki karar bozma ile ortadan kalktığından, tescil yönünden yeniden hüküm kurulması gerekirken, kararın kesinleştiği gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi,

2- Tespit edilen bedele ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken haten son karar tarihine kadar faiz yürütülmesine karar verilmesi,

3- Davacı idareye iadesine karar verilen bedelin davalı tarafça çekilme tarihine kadar varsa işlemiş nemaları ile davalı taraftan alınarak davacı tarafa iadesine, davalı tarafça bankadan çekilmemiş ise nemaları ile ilgili bankaca iadesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında;

a) 2. bentten (17/05/2021) tarihinin çıkarılmasına, yerine (22/10/2015) tarihinin yazılmasına,

b) 3. bentte (davalılardan TAHSİLİ) kelimelerinin çıkarılmasına, yerine (davalılarca bankadan çekildi ise varsa çekilme tarihine kadar işlemiş nemaları ile birllikte davalılardan alınarak; davalılarca çekilmedi ise işlemiş nemları ile ilgili bankaca )kelimelerinin yazılmasına,

c) 4. bentten (ilişkin hüküm kesin olarak infaz edilmiş olduğundan bu hususta YENİDEN HÜKÜM TESİSİNE YER OLMADIĞINA) kısmının çıkarılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 17/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.