muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18034, Karar No: 2015/3504, Tarih: 13.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18034 E.  ,  2015/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/09/2014 tarih ve 2013/139-2014/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkillerine ait 6. 7. ve 8. sınıflara yönelik 3 adet kitabı aralarında herhangi bir sözleşme bulunmaksızın üzerlerine müvekkillerinin adları yazılı vaziyette yayımladığını, gerek internet üzerinden, gerekse dükkanlarda satışa sunduğunu, davalı tarafa FSEK'in 52'nci maddesine göre mali hak devredilmediğini, müvekkillerine ödeme yapılmadığını ileri sürerek, rayiç bedelin üç katı olan 21.120 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında hiç yazılı sözleşme bulunmamaktaysa da mali hakların devrinin fiilen gerçekleştiğini, anlaşılan bedellerin müvekkilince banka yoluyla ödendiğini, talebin fahiş olduğunu, 3 kat bedel talebinin de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında geçmişte bir ticari ilişki bulunmaktaysa da yazılı bir sözleşme ve FSEK'nin 52'nci maddesine uygun bir mali hak devri bulunmadığından dava konusu kitapların davalı tarafça yayınının izinsiz olduğunun kabulünün gerektiği, yapılan ödemelerin dava konusu kitaplarla ilgili olduğunun davalı tarafça ispatı gerekirken bunun ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile FSEK 68/1 maddesi gereğince takdiren 3 kat hesabıyla ve taleple bağlı kalınarak 21.120,00 TL telif tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.082,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14032, Karar No: 2015/3394, Tarih: 12.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14032 E.  ,  2015/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/10/2012 gün ve 2012/66-2012/209 sayılı kararı onayan Daire’nin 08.05.2014 gün ve 2013/1770 - 2014/8758 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin okul öncesi olarak adlandırılan dönemde çocukların gelişimlerine katkıda bulunmak adına eğitim veren bir anaokulu/kreş olup, bu alanda verdiği hizmeti adına tescilli bulunan “...” ve “...” markaları altında sunduğunu, davalı Vakıf tarafından müvekkilin tescil markaları kapsamında yer alan özellikle “okul öncesi eğitim hizmetleri” üzerinde açıkça “...” markasının dikkat çeken unsur olarak kullanıldığını, davalı yaptığı tanıtımlarda müvekkiline ait olan tescilli “İlkadım” markasını müvekkilinin 38 yıldır hizmet verdiği okul öncesi eğitim sektöründe kullandığını, davalı tarafından müvekkilinin muvafakati olmaksızın gerçekleştirilen bu kullanımların açıkça müvekkilinin tescilli marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, davalının müvekkili adına tescilli “İlk adım” markalarını birebir aynı hizmetlerde kullanmak suretiyle yarattığı tecavüz eylemlerinin tespitini ve men'ini, marka hakkına tecavüz yaratmak suretiyle doğan manevi zarara ilişkin olarak 30.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini ve mahkeme kararının ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin herhangi bir ticari gaye gütmeden sosyal sorumluluk projelerini hayata geçirdiğini, eğitim vermekten ziyade malzeme ve sınıf donanımı sağladığını, davacının marka haklarını ihlal etmediğini, müvekkilinin sosyal sorumluluk projesi kapsamında herhangi bir eğitim hizmeti vermeyip, “İlk adım” ibaresini davacının tescili kapsamında bulunmayan “organizasyon ve idare hizmetleri” için kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23613, Karar No: 2015/333, Tarih: 14.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23613 E.  ,  2015/333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ve vekilinin yüzlerine karşı verilen 10/04/2012 tarihli hükme yönelik, yasal süresi geçtikten sonra katılan vekilinin yaptığı, 25/04/2012 havale tarihli dilekçesi ile vaki temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14680, Karar No: 2014/3791, Tarih: 25.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/14680 E.  ,  2014/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/942 Karar no:2013/565

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı ile davalılardan (Zafer) tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 25.02.2014 günü duruşmalı temyiz eden S.. İ.. vekili Av.Ö.. G...ve karşı taraf temyiz eden Z.. İ.. ve diğer davalı T.. A.. vekili Av.Z.. V..A... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Aile konutu üzerinde lehine ipotek tesis edilen davalı bankanın, ipotek tesisine ilişkin işlemden önce, konut üzerinde hak sahibi olan kocadan, eşinin işleme rızasının gerektiğini bildirerek, bu rızayı gösteren yazılı belge istediği, konut üzerinde hak sahibi olan davalı kocanın da, eşinin ipotek tesisine rızası bulunduğuna dair imzalı muvafakatname sunduğu, buna dayanılarak ipotek tesisinin gerçekleştirildiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanunu, aile konutu üzerindeki hakların sınırlanmasına ilişkin tasarruf işlemlerini diğer eşin açık rızasına bağlamış (TMK. m. 194/1); rıza beyanının geçerliliği için, herhangi bir şekil şartı getirmemiştir. Başka bir ifade ile rıza beyanı, Kanundaki düzenlemeye göre; işlemden önce, işlem sırasında veya işlemden sonra yazılı veya sözlü olarak verilebilir. Sözlü beyanın, ispat kolaylığı bakımından tutanağa bağlanması uygun olur. Bu bakımdan diğer eşin rızasının, mutlaka işlem sırasında ve resmi memur önünde alınması zorunluluğu bulunmamaktadır. Lehine ipotek tesis edilen davalı banka, taşınmazın aile konutu olduğunu ve taşınmaz maliki eşinin muvafakatini alması gerektiğini bildiği konusunda duraksama bulunmamaktadır. Açıklığa kavuşturulması gereken husus davalı bankanın üzerine düşen özen yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğidir. Yargılama sırasında ipotek tesisi sırasında sunulan muvafakatname altındaki imzanın davacı kadının eli ürünü olmadığı Adli Tıp Kurumunca yapılan inceleme sonucunda anlaşılmıştır. Muvafakatname beyanı, bizzat bankanın isminin yazılı olduğu basılı kağıda banka görevlilerince hazırlanmış ve bu belgenin taşınmaz malikinin eşi tarafından imzalanacağı yazılmıştır. Bu aşamadan sonra bankanın üzerine düşen özen yükümlülüğünü yerine getirdiğinden söz edilemez. Muvafakatname adlı belgenin kime verildiği, kim tarafından imzanın tamamlanarak yeniden davalı bankaya ibraz edildiği belirlenememektedir. Davalı banka bu aşamadan sonra da üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirdiği takdirde, yasalara uygun şekilde bizzat davacı kadın tarafından rıza verilip verilmediğini belirlemesi mümkün iken, basiretli bir tüccar gibi davranmamasının sonucu olarak bu durumun ortaya çıkmış olduğu da ortadadır. Bankanın Türk Ticaret Kanunundan kaynaklanan "basiretli davranma" yükümlülüğüne (TTK. m. 20/2) uygun davranmadığı anlaşılmakla iyi niyet iddiasına itibar edilmesi mümkün bulunmadığından, davanın kabulüne karar verilecek yerde , yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 1100 TL. vekalet ücretinin Zafer'den alınıp Sevim'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.25.02.2014(Salı)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 1100 TL. vekalet ücretinin Zafer'den alınıp Sevim'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.25.02.2014(Salı)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/11850, Karar No: 2018/2259, Tarih: 20.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/11850 E.  ,  2018/2259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; davanın kabulü, velayet düzenlemesi, yoksulluk ve iştirak nafakaları ile tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacı kadın tarafından dayanılan; cinsel birlikteliklerinde erkekten kaynaklanan nedenlerle sorun yaşamaları vakasının ispatlanamadığı, bu nedenle bu vakıanın erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak mahkemece belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre davalı erkeğin boşanmaya sebebiyet veren olaylarda yine de tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2- Dava 18.11.2014 tarihinde açılmış, davalı erkek dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında tazminat talebinde bulunmamış, ön inceleme duruşmasında ise miktar belirtmeksizin maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m.141/1). Davalının, cevap ve ikinci cevap dilekçelerinde yer almayan ilk defa ön inceleme duruşmasında ileri sürülen maddi ve manevi tazminat isteği talep sonucunun genişletilmesi niteliğindedir. Davacı taraf da davalının bu isteğine açıkça muvafakat etmemiştir. Bu durumda ıslah da söz konusu olmadığına göre, davalının maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan, davalı erkeğin tazminat talepleri hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.02.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2006/80, Karar No: 2006/84, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-80 E., 2006/84 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-80 E., 2006/84 K.**

**- BAZI İDARİ MAKAMLARA, YARGI MERCİİ OLMADIKLARI HALDE, YAPTIRIM UYGULAMA BAKIMINDAN KENDİLERİNE KISMEN KAZA YETKİSİ VERİLMİŞ MAKAMLAR OLMALARI

- KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNUNA MUHALEFET ETME SUÇUNDAN SANIK KİŞİNİN HUKUKİ DURUMU**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıkta yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre de Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş, dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Öte yandan, uyuşmazlıkların merci tayini suretiyle çözümlenebilmesi için, uyuşmazlığa konu kararların kesinleşmiş olması gerekir. Bunun ıslahı ve uyuşmazlığı halli için bir başka kanun yolu mevcut bulunduğu takdirde, merci tayini usûlüne başvurulamayacaktır.

İncelenen olayda;

Öte yandan, uyuşmazlıkların merci tayini suretiyle çözümlenebilmesi için, uyuşmazlığa konu kararların kesinleşmiş olması gerekir. Bunun ıslahı ve uyuşmazlığı halli için bir başka kanun yolu mevcut bulunduğu takdirde, merci tayini usûlüne başvurulamayacaktır.

İncelenen olayda;

Yerel Mahkemece verilen görevsizlik kararı, adlî yargı sistemi dışındaki bir makamı görevli sayar nitelikte bulunduğundan, temyiz yasa yoluna tâbidir. Bu karar, yasa yoluna başvurma yetkisi bulunan sanığın yokluğunda verilmesine karşın gerekçeli karar tebliğ edilmemiştir. Bu nedenle, öncelikle Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının sanığa tebliği ile başvurulacak yasayolu sonunda veya yasayoluna başvurulmaması üzerine kesinleştirilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, henüz Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığı bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün ve 317-841 sayılı görevsizlik kararının henüz kesinleşmemesi nedeniyle, bu aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığı bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 28.03.2003 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1363, Karar No: 2021/2727, Tarih: 25.03.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2020/1363 E.  ,  2021/2727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, .... çalışma alanında bulunan temyize konu 136 ada 2 ve 204 ada 1 parsel sayılı sırasıyla 7515, 4097 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 136 ada 2 parsel iştiraken ... mirasçıları adına; 204 ada 1 parsel 4/8 hissesi iştiraken ... mirasçıları, 2/8 hissesi ..., 2/8 hissesi ... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., tapu kaydı, miras yoluyla gelen hak, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, kadastro tespitinin iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, çekişmeli 136 ada 2 ve 204 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın kabulüne, taşınmazların kadastro tespitinin iptali ile davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava konusu 136 ada 2 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Davacı ..., dava konusu taşınmazın kök muris Şemo oğlu ... adına kayıtlı iken ölümü ile yapılan taksimde 1/3 payının babasına düştüğünü, onun ölümüyle kendisine kaldığını, 2/3 payın da davalıların murisi ...’a düştüğünü, onun da bu payın 1/3’ünü Zeynel Şemci’ye sattığını, taşınmazın uzun yıllardır zilyetliğinde bulunduğunu belirterek, 1/3 payın adına tescilini talep etmiştir. Davalılardan ... ve ..., çekişmeli taşınmazın 16.08.1990 tarih 109 sıra numaralı tapu kaydı ile murisleri ... adına kayıtlı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır. Mahkemece özetle, dava konusu taşınmazın taraflar dayanağı 16.08.1990 tarih, 109 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı, davalıların dedesi ... ile davacının büyük dedesi İsmail’in kardeş oldukları, mahalli bilirkişi beyanlarına göre davacının dedesi ... ile davalıların babası Elyas’ın yaptıkları taksimde dava konusu taşınmazın davacı tarafa düştüğü ve 50 yılı aşkın süredir eklemeli olarak davacı tarafından kullanıldığı, buna göre 3402 sayılı Yasa’nın 13/B-b maddesi gereğince davacının taşınmazı tapu dışı yolla iktisap ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, verilen karar dosya kapsamına, usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki; mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişilerin beyanları ve dosya kapsamından, davacı ve davalı tarafın kök muris ... soyundan geldiği anlaşılmaktadır. Taraflar, dava konusu taşınmazı kapsadığı anlaşılan aynı tapu kaydına dayanmaktadır. Ne var ki, tarafların dayanağı 16.08.1990 tarih, 109 sıra numaralı tapu kaydı, davacının iddia ettiği gibi kök muris ... adına değil müştereken davalıların murisi ... ile dava dışı Zeynel Şemci adına kayıtlı olup, bu tapu kaydı da yine davalıların murisi ... oğlu ... adına kayıtlı Mayıs 1314 tarih, 88 sıra numaralı kayıttan gelmektedir. Mahkemece, davacı lehine 3402 sayılı Yasa’nın 13/B-b koşullarının oluştuğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmiş olup, çekişmeli taşınmazın, tapu malikinden satış, bağış ve benzeri tapu dışı hukuki bir yolla davacı tarafa devredildiğine dair her hangi bir bilgi belge bulunmadığı gibi, davacının da bu yönde bir iddiası bulunmamaktadır. Dolayısıyla, somut olayda Kadastro Kanunu’nun 13/B-b koşullarının oluştuğundan söz edilemez.

Hal böyle olunca; Mahkemece, açıklanan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile kabul kararı verilmiş olması isabetsiz olup, davalı ... ve ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA,