muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12217, Karar No: 2010/14410, Tarih: 15.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/12217 E.  ,  2010/14410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 14.10.2009

Nosu : 244-292

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili borçlu şirkete ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan ...’ın alacağı, dava dışı Asya Katılım Bankası AŞ.nden temlik aldığını; davalının alacağının gerçek olmadığını, temliğin muvazaalı biçimde yapıldığını, borçlunun borcu davalı kanalıyla ödediğini ve bu şekilde ipoteğin konusuz kaldığını iddia ederek sıra cetvelinin düzeltilmesine ve müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasının öne alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkilinin akrabalarının ortak olduğu şirketin borcunu ödeyerek alacağı temlik aldığını, bunun için kendi mevduatından çektiği parayı kullandığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece alacağın temlikinin Borçlar Kanunu'nda düzenlenen, borçlunun rızasına bağlı olmayan, yeni bir alacak-borç ilişkisi yaratmayan, sadece alacağı talep hakkının devredilmesi sonucunu doğuran, sebepten soyut bir hukuki işlem niteliğinde bulunduğu; bunun geçerliliğinin temlik edenle, temlik alan arasında, mutlak surette bir borç-alacak ilişkisinin varlığını gerektirmeyip; karşılıksız olarak da söz konusu olabileceği, sıra cetvelinde birinci sırada yer alan banka alacağının gerçek olup olmadığı konusunda bir iddia bulunmadığından temlikin geçersiz sayılmasının dahi, davacıyı sıra cetvelinde birinci sıraya getirmeye yetmeyeceği; öte yandan bu tür davaların, davacı alacağından daha üstte yer alan bir takip dosyasına konu alacağın, gerçek bir alacak olmayıp, muvazaalı olarak oluşturulmuş bir alacak olduğu iddiasıyla açılmasının mümkün olduğu; bankanın alacağını ...'dan tahsil ettiği ve bu kez ilk sıradaki alacağı talep hakkının, davalı temlik alana geçtiği; temliğin geçersiz olduğu varsayımı halinde, talep hakkının yine ilk alacaklı bankaya geçeceği ve davacının sırasında bir değişikliğin söz konusu olmayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4079, Karar No: 2015/11675, Tarih: 01.07.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4079 E.  ,  2015/11675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ...parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyaya getirtilen...ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'nün 08.01.2013 tarihli üst yazısında, münavebeye alınan buğday, silajlık mısır ve arpanın sulu şartlarda 2011 yılına ait ortalama verim, üretim gideri ve kg başına satış fiyatının gönderilmesi istendiği halde 2012 yılına ait veri cetvelinin gönderildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yeniden ...ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'nden, bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, arpa ve silajlık mısırın 2011 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari-azami verimini, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin getirtilip dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/565, Karar No: 2007/4745, Tarih: 05.04.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/565 E.  ,  2007/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile aralarında tarımsal sulama aboneliği sözleşmesi bulunduğunu, enerji tüketimi olmadığı halde kendine borç çıkarıldığını ileri sürerek 6.12.2004 tarihli faturadan dolayı borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece oluşturulan kısa kararda, davacının faturadan dolayı 98.23 YTL borçlu olduğunun tesbitine dendiği halde gerekçeli kararda bu miktar 91.23 YTL olarak yazılmıştır. Kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşmuştur. HG.K'nun 10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 esas ve karar sayılı ilamı uyarınca kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin bozma nedeni olduğu, hakimin önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırarak vicdani kanaatine göre karar vereceği açıklanmıştır. Mahkemece bu hususun gözden kaçırılması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bent gereğince hükmün BOZULMASINA, ikinci bent uyarınca diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine 5.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2937, Karar No: 2010/7948, Tarih: 06.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2937 E.  ,  2010/7948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21393, Karar No: 2013/5424, Tarih: 25.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21393 E.  ,  2013/5424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanıkların, satış elemanı olarak çalıştıkları katılan şirkete ait kuyumcu dükkanında bulunan 679.15 gr. 14 ayar altın 748,03 gr. 18 ayar altın, 13 adet pırlantalı bilezik, 10 adet pırlantalı yüzük, 14 adet pırlantalı kolye, 5 çift pırlantalı küpeyi üzerlerine geçirdiklerinin 05/04/2006 tarihinde işyerinde yapılan sayımda tespit edildiği iddia edilen olayda, 38762,57 TL değerindeki envanter eksiğinin şirket kayıtlarında yer aldığı, kovuşturma aşamasında dinlenmesinden vazgeçilen tanık ...’in sanık ...’ın dükkanda bulunan açığı kapatmak için kendisinden mal istediğini, verdiği mallardan 400 gr has altın alacağı olduğunu, 2 yıldır bu şekilde mal aldıklarını, sayımda dükkandaki pırlantalarında eksik olduğunun tespit edildiğini, tanık ...’nun ise sayım sonrası sanıklarla yaptığı görüşmede sanık ...’in olayların tamamından sorumlu olduğunu kabul ettiğini, açığı kapatmak için Burak’tan mal aldıklarını ve yaptıkları tahsilatların bir kısmını hesaba aktarmak yerine Burak’a verdiklerini kendisine anlattıklarını beyan ettikleri, sanık ...’in olaydan sonra katılana 15000 TL senet vermesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için, tanık ... ile sanık ...’den başka kasa sayımı ile görevli olduğu söylenen Özkan Kutlay’ın da beyanın alınması, ne miktarda eksiklik olduğunun ve ne şekilde gizlendiğinin açığa çıkarılması için bilirkişi incelemesi yaptırılması, savunmalar gözetilerek çelişkiler varsa giderilmesi ve hangi beyanın hükme dayanak alındığı denetime izin verecek şekilde gerekçesi gösterilerek hüküm verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13905, Karar No: 2012/20016, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/13905 E.  ,  2012/20016 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... ... ..., 2-..., 3-..., 4-..., 5-... ile ... aralarındaki dava hakkında Doğubayazıt Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26,10.2011 tarih ve 412-502 sayılı hükmün Dairenin 11.4.2012 tarih ve 2675-9867 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalının hiç bir hukuki dayanağı olmadan, iki adet adi hesap sayfasını dayanak göstererek aleyhinde icra takibi başlattığını ileri sürerek borçlu bulunmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, davacıların döviz işi ile uğraştıklarını, kendisi ile de ... ilişkisine girdiklerini, takibe konu senetler üzerindeki yazıların davacılara ait olduğunu, davacıların tanıklar huzurunda borçlarını kabul ettiklerini savunarak davanın redddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün temyizi üzerine dairemizce onanmış, davalı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacılar, davalı tarafından sebepsiz olarak başlatılan icra takibinden dolayı borçlu bulunmadıklarının tespiti istemi ile eldeki davayı açmışlardır. Davalı, davanın reddini dilemiş, Mahkemece, davalının alacaklı olduğunu ispatlayamadığından bahis ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı davacıların eli ürünü olduğunu iddia ettiği yazılı belgelere dayanmıştır.Öyle olunca mahkemece, davalının iddia ettiği belgelerdeki yazı ve rakamların davacıların eli ürünü olup olmadığının tesbiti yönünden uzman bilirkişiden rapor alınarak, yazı ve rakamların davacıların eli ürünü olması halinde bu belgenin yazılı delil başlangıcı olduğu kabul edilerek taraf delilleri toplanıp, tanıkları dinlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir. Ne var ki, mahkeme kararı bu gerekçe ile bozulması gerekirken onandığı yeniden yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından Dairemizin 11.4.2012 gün ve 2012/2675-9867 sayılı onama kararı kaldırılmalı, mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle Dairemizin 11.4.2012 gün ve 2012/2675-9867 sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan 43.90 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 17.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/174, Karar No: 2008/191, Tarih: 15.07.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/3-174 E., 2008/191 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/3-174 E., 2008/191 K.**

**- ADLİ PARA CEZALARININ İNFAZI

- ADLİ PARA CEZASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 68 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 77 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 305 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık İ...... T..... hakkında; 19.08.2005 tarihinde meyve bahçesine çit yaparken düşük ve devrikten topladığı orman emvalini kullandığından bahisle 6831 sayılı Yasanın 91/5-son,108/son ve 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davası sonunda;

Araç Sulh Ceza Mahkemesince 27.02.2006 gün ve 148-39 sayı ile; “

“….Sanığın üzerine atılı devlet ormanından devrik ve düşükten orman emvali toplama suçunu işlediği sabit görüldüğünden; 6831 sayılı Yasanın 91/5-son ve 5237 sayılı Yasanın 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, başkaca artırım ve indirim maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına, hapis cezasının 5237 sayılı Yasanın 50/2, 52/2 ve 50/1-a maddeleri uyarınca günlüğü 20 YTL den olmak üzere 1500 YTL adli para cezasına çevrilmesine, para cezalarının 5237 sayılı Yasanın 52/4. maddesi gereğince 24 ay eşit taksitler halinde tahsiline, adli para cezalarının ayrı ayrı infazına, ertelemeye, hak mahrumiyetine, zoralıma ve vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, yargılama giderine, ...”

” hükmedilmiş olup, hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine de Yargıtay 3. Ceza Dairesince 17.04.2008 gün ve 4714-4561 sayı ile; “

“Tayin edilen cezanın tür ve miktarına, 5237 sayılı Kanunun 50/5. maddesine göre; hükmün 14.07.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunun 3/b maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK. 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK 317. maddesi uyarınca reddine…

…” karar verilmiştir.

Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 24.06.2008 gün ve 98669 sayı ile; “

“…..Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Yargıtay 3.Ceza Dairesi arasındaki hukuki anlaşmazlık,

Tek suç nedeniyle kurulan bir hükümde, yasada farklı neviden dayanakları bulunan “

“adli para cezalarına”

” (hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme ve doğrudan hükmolunan) mahkumiyet halinde temyiz edilebilirliğin belirlenmesinde, bu para cezalarının ayrı ayrı miktarlarına mı, yoksa mecmuuna mı itibar olunacağı hususudur.

1-Sanık hakkında hükmolunan sonuç ceza adli para cezası olup, toplam meblağı 2625 YTL. teşkil etmektedir.

2-1412 sayılı CMUK nun 305/1. maddesinde “

“Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir.”

” hükmü yer almaktadır.

Nelerin hüküm olduğu 5271 sayılı CMK nun 223/1. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre sanık hakkında verilen mahkumiyet kararı bir hüküm olup kural olarak temyizi kabildir.

1-Sanık hakkında hükmolunan sonuç ceza adli para cezası olup, toplam meblağı 2625 YTL. teşkil etmektedir.

2-1412 sayılı CMUK nun 305/1. maddesinde “

“Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir.”

” hükmü yer almaktadır.

Nelerin hüküm olduğu 5271 sayılı CMK nun 223/1. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre sanık hakkında verilen mahkumiyet kararı bir hüküm olup kural olarak temyizi kabildir.

3-1412 sayılı CMUK nun 305/1. maddesinin 1. bendinde hükümlerin temyiz edilebilirliğine “

“(Değişik bent: 18.11.1992-3842/28 md.) İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler, …

…. temyiz olunamaz.”

” kuralı ile sınır getirilmiştir.

4-Sanığın mahkumiyetine konu fiili tek olup, hakkındaki hüküm de bir bütündür. Sözkonusu hüküm sonuç olarak adli para cezasından ibarettir.

5-Sanığın mahkumiyetine esas teşkil eden tekil suçu karşısında verilen cezanın bir kısmının hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezasından, bir kısmının da doğrudan hükmolunan adli para cezasından ibaret olması, sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün tekliğini ortadan kaldıran bir husus değildir.

6-CMUK nun 305/1. maddesinde “

“İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler”

” in temyize tabi olacağı belirtilmektedir.

Yasa metninde “

“para cezasından”

” değil, “

“para cezalarından”

” söz edilmesi, tek suç nedeniyle yasa gereği farklı neviden (hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme ve doğrudan hükmolunan “

“adli para cezalarına”

” mahkûmiyet halinde bu para cezalarının mecmuuna itibar olunacağını ortaya koyan bir hükümdür.

7-Nitekim bu mülahazayı doğrular şekilde,

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca “

“Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek olan görev başlama tarihinde..”

” yürürlüğe girecek olan CMK nun 272/3 (a) maddesinde,

Yürürlükteki temyiz hükümlerine tekabül ettiği hukuk öğretisinde kabul edilen istinaf hükümleri düzenlenirken,

“Sonuç olarak belirlenen”

” ikibin lira dahil para cezasına mahkumiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı hususuna vurgu yapılmıştır.

8-Belirtilen sebeplerle, sanık hakkında netice olarak hükmolunan adli para cezalarının toplamının 2000 YTL lik temyiz sınırının üzerinde olduğu görülmekle, sanık hakkındaki hükmün temyizi kabil olduğu düşünülmüştür.”

” şeklinde gerekçe gösterilmek suretiyle itiraz yoluna başvurulmuş ve “

“Yargıtay 3. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine dair kararının”

” kaldırılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

” şeklinde gerekçe gösterilmek suretiyle itiraz yoluna başvurulmuş ve “

“Yargıtay 3. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine dair kararının”

” kaldırılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Görüldüğü gibi Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında ortaya çıkan ve Genel Kurulca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık hükmün temyiz kabiliyeti bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Bu nedenle, esasa ilişkin incelemeye geçilmeden önce bu konunun ön mesele olarak görüşülmesi gerekmiştir.

İncelenen dosya kapsamından; sanığın eylemi nedeniyle sonuç olarak 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adli para cezasına hükmedildikten sonra, hapis cezasının da 1500 YTL adli para cezasına çevrildiği ve sanık hakkında aynı suç nedeniyle 1500 YTL ve 1125 YTL olmak üzere iki ayrı adli para cezasına hükmedildikten sonra verilen para cezalarının taksitlendirildiği anlaşılmaktadır. Verilen para cezalarından 1125 YTL doğrudan para cezası, 1500 YTL ise hapisten çevrilmiş para cezasıdır.

Yeni ceza adalet sisteminde, önceki sistemde var olan “

“cezaların içtimaı”

” hükümlerine yer verilmemiştir. Bununla birlikte verilen cezaların toplanamayacağı veya hangi şartlarda toplanabileceğine ilişkin tek düzenleme 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 99. maddesinde yer almaktadır. Bu maddenin başlığı; “

“Birden fazla hükümdeki cezaların toplanması”

” olup; buna göre; “

“Bir kişi hakkında hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar. Ancak bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise, 107. maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir.”

”

Şu halde, birden fazla hükümde yer alan cezalar sadece koşullu salıvermenin hesaplanması amacına dönük olarak infaz aşamasında toplanabilir, bunun dışında ise “

“cezaların içtimaı”

” mümkün değildir.

Öte yandan, 1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte bulunan ve temyiz yasa yolunu düzenleyen 305. maddesinin ilk fıkrasında; “

“Ceza mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir…

……” şeklinde başlamaktadır. Maddenin 1. bendinde ise “

“İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler…

…..temyiz olunamaz.”

” hükmü yer almaktadır.

Dolayısıyla, buradan çıkan sonuca göre;

Bir kararın temyiz edilebilmesi için, o kararın “

“hüküm”

” mümkün değildir.

Öte yandan, 1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte bulunan ve temyiz yasa yolunu düzenleyen 305. maddesinin ilk fıkrasında; “

“Ceza mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir…

……” şeklinde başlamaktadır. Maddenin 1. bendinde ise “

“İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler…

…..temyiz olunamaz.”

” hükmü yer almaktadır.

Dolayısıyla, buradan çıkan sonuca göre;

Bir kararın temyiz edilebilmesi için, o kararın “

“hüküm”

” niteliğini taşıması gerekmektedir. Hangi kararların hüküm sayılacağı ise 1412 sayılı Yasanın 253. ve 5271 sayılı Yasanın 223. maddelerinde sayılmıştır. 1412 sayılı Yasanın 253. maddesine göre sanığın beraatına veya mahkumiyetine ilişkin kararlarla, davanın reddine, durmasına ve düşmesine dair kararlar hükümdür. 5271 sayılı Yasanın 223. maddesinde de; beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet, güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi, davanın reddi ve davanın düşmesi kararlarının hüküm oldukları belirtildikten sonra, adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararının da kanun yolu bakımından hüküm sayılacağı ifade edilmiştir.

Bir suç nedeniyle verilen karar içerisinde yer alan cezalardan her biri ayrı bir hükmü oluşturmayıp, bu cezaların tamamı tek bir hükmü meydana getirmektedir. Bu nedenle de; çeşitli nedenlerle hükmün içerisinde birden fazla “

“cezanın”

” bulunduğu hallerde, temyiz sınırının belirlenmesi açısından cezaların her birinin miktarına değil, toplam ceza miktarına bakılması gerekir. Buna karşılık, aynı kararın içerisinde birden çok hükmün bulunması halinde, temyiz sınırı her hüküm için diğerinden bağımsız olarak ayrı ayrı değerlendirilmelidir.

5275 sayılı İnfaz Yasasının 99. maddesindeki düzenleme ise “

“birden fazla hükümdeki cezaların”

” temyiz yasa yoluna başvurma sınırı ile ilgili olarak değil, fakat infaz işlemleri ile ilgili olarak toplanması ya da toplanamamasına ilişkindir.

Diğer taraftan; “

“temyiz yasa yoluna başvurma”

” kişiye tanınmış bir hak olduğuna göre, bu hakkın daraltılması yorum yoluyla değil, ancak açık bir yasal bir düzenleme ile sağlanabilir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul üyelerinden M.M.K...;”

”Sanık İ...... T..... hakkında 6831 sayılı Orman Yasasının 91.maddesinin 5. fıkrası uyarınca 1 ay hapis 450 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın 6831 sayılı Yasanın 91/son fıkrası uyarınca iki misli arttırılarak, 3 ay hapis ve 1350 YTL adli para cezasına çıkarılmasına, 5237 sayılı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanarak 2 ay 15 gün hapis ve 1125 YTL adli para cezasına indirilmesine, başkaca artırım ve indirim maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına,