muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7586, Karar No: 2011/5887, Tarih: 17.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8114, Karar No: 2014/5364, Tarih: 21.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8114 E.  ,  2014/5364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22367, Karar No: 2016/3725, Tarih: 27.04.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/22367 E.  ,  2016/3725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçu hakkında davanın ortadan kaldırılmasına

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçu hakkında beraat

I- Sanık hakkında “dolandırıcılık„ suçundan verilen karara karşı yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 Sayılı TCK.'nın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında “resmi belgede sahtecilik „ suçundan verilen karara karşı yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde ise;

II-Sanık hakkında “resmi belgede sahtecilik „ suçundan verilen karara karşı yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde ise;

Sanıkların ortağı ve yetkilisi oldukları... Tekstil Ltd. Şirketinin... Bankası ve ...Finansta açılan çek hesabına ait 5 adet çekin,...Tekstil şirketi tarafından, katılan ....şirketine nakit para karşılığı verildiği, bankaya ibrazında karşılıklarının olmadığına dair şerh düşüldüğü, suça konu çeklerden 4 adedindeki keşideci imzasının şirket adına çek keşide etmeye yetkili sanık ...'in eli ürünü olmadığının tespit edildiği ve tüm sanıkların çeklerdeki imzaları inkar ettikleri iddiası ile açılan davada, karşılıksız çek keşide etme eylemleri nedeniyle bir kısım sanıklar hakkında ... Asliye Ceza mahkemesi 2007/30 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama nedeniyle ibraz edilen 31.07.2008 tarihli adli tıp grafoloji uzmanı Prof. Dr. ... tarafından verilen rapora göre, suça konu çeklerden 0756390 ve 0756389 numaralı çeklerdeki imza ile 5 adet çekin ön yüzündeki yazı ve rakamların ...'e ait olduğu, diğer çek imzalarının eli ürünü olmadığının tespit edildiği, İstanbul Kriminal Daire Başkanlığının 19.09.2012 tarihli ekspertiz raporuna göre ise, suça konu çeklerden 0756392 numaralı çekin yazı ve imzalarının sanık ...'e ait olduğu diğer çeklerdeki yazı ve imzaların ...'e ait olmadığının belirlendiği, sanıkların çeklerdeki imzayı inkar ettikleri ve şirket tarafından suça konu... ve ... numaralı iki çekin boş olarak kaybolduğuna dair çeklerin bankaya ibraz edilmesi tarihinden sonraki tarih olan 18.05.2006 tarihinde ödemeden men yasağı talebinde bulunduklarının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi bakımından, bahse konu raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi amacıyla, çeklerdeki ön yüz yazı ve keşideci imzalarının sanıklar ile ...Tekstil yetkilileri ... ve ...'nin eli ürünü olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden rapor alınıp, ... Tekstil yetkililerinin tanık olarak beyanları alınarak, suça konu çekleri kimden aldıkları hususunun açığa kavuşturulup, elde edilen tüm deliller tartışılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi;

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7399, Karar No: 2023/1740, Tarih: 02.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/7399 E.  ,  2023/1740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 17.12.2014 tarihli ve 2014/28970 Soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 07.09.2015 tarihli ve 2015/7721 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Samsun 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/965 Esas, 2016/376 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm;

İncelemeye konu 14.12.2014 tarihli olayda ele geçen maddelere ilişkin sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma suçundan Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.01.2015 tarihli ve 2015/113 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama neticesinde, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26.02.2015 tarihli ve 2015/30 Esas, 2015/73 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşencesine iştirak olunmamıştır.

İncelemeye konu 14.12.2014 tarihli olayda ele geçen maddelere ilişkin sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma suçundan Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.01.2015 tarihli ve 2015/113 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama neticesinde, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26.02.2015 tarihli ve 2015/30 Esas, 2015/73 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşencesine iştirak olunmamıştır.

A. Dosya içerisinde yer alan ele geçen maddeye ilişkin ekspertiz raporunun onaysız fotokopi olduğu anlaşılmakla, hükme esas alınan belgelerin aslı veya onaylı örneklerinin dosya içinde bulundurulmaması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 169. maddesine aykırı davranılması,

B. 17.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının 05.01.2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği ancak kesinleşmesi beklenmeden infazı için dosyanın 21.12.2014 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı gözetilmeksizin denetime başlanıldığı gibi sanığın denetime başladıktan sonra 25.06.2015 tarihli görüşmeye katılmaması üzerine 09.07.2015 tarihli tutanak içeriğine göre sözlü olarak uyarıldığı ancak 1 yıl içinde iki defa ihlal etmesi halinde yükümlülüğe uymamada ısrar etmiş sayılacağı hususunun belirtilmediği, dolayısıyla söz konusu uyarının Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 44 üncü maddesine uygun olmadığı, akabinde sanığın 02.07.2015 tarihli görüşmeye katılmaması nedeniyle 14.07.2015 tarihli uyarı yazısı, sanığın bildirdiği aynı zamanda MERNİS olan adresine usulsüz olarak doğrudan 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edildiği, dolayısıyla 23.07.2015 tarihli görüşmeye katılmaması üzerine yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiğinin kabulünün mümkün olmayacağı gözetilmeden denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının (2) nci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve erteleme kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

C. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanunu'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

1. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

2. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanunu'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanunu'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanunu'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

D. 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/965 Esas, 2016/376 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/260, Karar No: 2021/3151, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/260 E.  ,  2021/3151 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 28. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat veya daha az çalışılması gereken işler hakkındaki yönetmelik gereğince günde 7,5 saat çalışması gerektiğini,01.08.2013 tarihinde işyerinde yapılan İŞGÜM ölçümlerinde gürültü düzeyinin en yüksek maruziyet değeri olan 85 db' nin üzerinde olduğunu, ölçüm yapıldığı tarihten itibaren davacının günlük 7,5 saat olarak çalışma süresi belirlenmesi gerekirken 01.09.2014 tarihinde şube ve sendika girişimlerinden sonra 7,5 saat olarak değiştirildiğini,toplu iş sözleşmesi 52. Maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminin uygulanması gerektiğini belirterek fazla mesai ve kısa çalışma prim alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yönetmelik kapsamında olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de;kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

“Davanın kısa çalışma prim alacağı açısından 2.004,56 TL'nin kabulü ile; brüt 1.500,00 TL’ nin dava tarihinden,bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,yasal kesintilerin infaz aşamasında gözetilmesine,” rakam ve sözcüklerinin sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.