muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13334, Karar No: 2017/1644, Tarih: 20.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/13334 E.  ,  2017/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki konut sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacının dava dışı....'nın konutunu Konut Finansmanlı ...Poliçesi ile sigortaladığını, davalının ise sigortalıya ait konutun da içinde bulunduğu "...Villaları" adlı sitenin müteahhitliğini yaptığını, 18.11.2008 günü sigortalı binanın baca şapkasının kolay yanıcı fombort tabir edilen köpük ile kaplı olması sebebiyle baca ağzından çıkan duman ve kıvılcımların kolay yanıcı bu fombort malzemeyi tutuşturması ve fombort malzemenin yanarak aşağıya akması sonucu alevin baca içinde bulunan OSB'lere sıçramasıyla yangının büyüyerek binada hasara neden olduğunu, toplam 11.773,30 TL tazminatın sigortalıya ödendiğini ve haklarına halef olunduğunu, hasarın müteahhit firmanın 5 yıllık sorumluluk süresi içerisinde gerçekleştiğini, yangının imalat hatasından çıktığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 11.773,00 TL tazminatın ödeme günü olan 19.02.2009 tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, cevap süresinden sonra verdiği dilekçesinde, yangına sebebiyet veren imalat işinin davalı şirket tarafından yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, cevap süresinden sonra verdiği dilekçesinde, yangına sebebiyet veren imalat işinin davalı şirket tarafından yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda 22/10/2010 gün ve 2009/375 esas 2010/301 karar sayılı ilamı ile bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sigortalı meskende meydana gelen zarar miktarının 11.773,00 TL olduğu, yanmayı engelleyen ve zorlaştıran malzeme kullanılacak olan şömine kenarında kolay yanabilen yanmayı kolaylaştıran malzeme kullanılması, malzemeyi de davalının temin edip kullanması, davalının meskenin müteahhiti olması, bu durumu bilecek ve bilmesi gereken durumda basiretli tacir olması nedeniyle yangının meydana gelmesinde tam kusurlu olduğu, davalının cevap süresinden sonra cevap dilekçesi verdiği bu hususun savunmanın genişletilmesi mahiyetinde olup davacı vekilinin muvafakat etmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile 11.773,00 TL tazminatın ödeme günü olan 19/02/2009 tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 07/05/2012 gün ve 2011/615 Esas 2012/7207 karar sayılı ilamı ile iddiasını ispatla yükümlü olan davacının, zararın varlığını ve bu zarara davalının fiilinin neden olduğunu kanıtlaması gerektiği, bu itibarla mahkemece, davalının bacanın yapılması işini üstlendiğini ve kusurunun bulunduğuna dair delillerinin davacı taraftan istenmesini, bu meyanda inkar hudutları kapsamında savunma yapan davalı tarafın bu savunmaları değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekitiği, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda dahi yangına neden olduğu iddia edilen bacanın davalı tarafından yapıldığı belirtilmediği halde belirtilen gerekçe ile hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuş ve mahkemece bozma ilamına uyulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamının gerekleri yerine getirilerek davanın kabulü ile 11.773 TL rücu tazminatının ödeme günü olan 19/02/2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve kararda yazılan diğer gerekçelere göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 603,21 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5228, Karar No: 2011/6492, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5228 E.  ,  2011/6492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 25.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8629, Karar No: 2007/13381, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8629 E.  ,  2007/13381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan 6.375.000.000 TL kredi kullandığını,48 adet taksitten 9 adedini ödediğini,bundan sonra bankaya başvurup borcun tamamını ödeyip,faiz indirimden yararlanmak istediğini bildirdiğini,davalının ödenen taksitlerin faize sayıldığını,6.375.000.000 TL nın tamamının ödenmesi halinde borcun söneceğini söylediğini,ihtarının cevapsız kaldığını ileri sürerek sözleşmenin iptaline,bunun mümkün olmazsa halinde vadesinden önce ödeme yapılması halinde ihtar tarihi itibariyle borç miktarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının ihtarına mektupla cevap verdiklerini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 9.taksitin ödendiği tarih(25.1.2005) itibariyle davacının davalıya 6.075.000.000 tl borçlu olduğunun tespitine, yapılan ödemelerin infaz aşamasında değerlendirilmesine karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmasına göre davacının tüm,davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir..

2-Davacı, davalı bankaya başvurusu üzerine çıkarılan hesapta bildirilen 6.375 YTL kadar borçlu olmadığının tesbiti istemiyle bu davayı açmıştır. Bankanın bildirdiği miktar ile mahkemece daha düşük olarak hükmedilen 6.075.01 YTL arasındaki fark kısım davacı lehine mahkemece hükmedilen miktar ile davacının borcunun olması gerektiğini bildirdiği miktar arasındaki fark üzerinden de davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi tarafların haklı çıktıkları miktar üzerinden mahkeme masraflarının paylaştırılması, harcın da buna göre hesaplanması gerekirken bu yöne dikkat edilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup,bozmayı gerektirir.Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi,yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ :Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davacının tüm,davalının diğer temyiz itirazlarının reddine,ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinin ikinci satırının başındaki (328.05)rakamlarının çıkarılmasına yerine (13.20)rakamlarının yazılmasına,(6) numaralı bendinin ikinci satırındaki (729.00)rakamlarının çıkartılarak yerine (200.00) rakamlarının yazılmasına,(7) numaralı bendinin ikinci satırındaki (166.29) rakamlarının çıkartılarak yerine (7.74)rakamlarının yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 13.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10182, Karar No: 2015/16120, Tarih: 11.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10182 E.  ,  2015/16120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/108590

Hırsızlık, kasten yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık M.. A..'ın yapılan yargılanması sırasında; Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre yerinde görülmeyen Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/03/2015 gün ve 2015/140 E. 2015/80 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6088, Karar No: 2014/9376, Tarih: 20.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6088 E.  ,  2014/9376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/10/2012 tarih ve 2012/2-2012/396 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına kayıtlı ... plaka sayılı kamyonu ile taşımacılık işi yaptığını, davalıların ise ... ilçesi dere ıslah çalışmasını yapan firma ve yetkilisi olduğunu, müvekkilinin davalı firmalar için nakliye işlerini yerine getirdiğini, alacağını tahsil edemediğini ileri sürerek, müvekkilinin davalılardan alacağı olan 11.250,00 TL'nin ihtarname tarihi olan 21/06/2011 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görevli mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davacı ile davalının arasında yazılı herhangi bir sözleşme olmaması ve genel yetki kuralları çerçevesinde, davanın alacak davası olduğu, davalının yerleşim yeri mahkemesinde açılması gerektiği ve davalı vekilinin yetkisizlik hususunda beyanları nazara alınarak ... Mahkemeleri'nin yetkili olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19431, Karar No: 2012/2694, Tarih: 21.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/19431 E.  ,  2012/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı idare vekilince de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla duruşma için belirlenen 12.07.2011 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda yapılan emsal satışların bulunması doğaldır. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

a)Değerlendirme tarihi olan 2009 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

b)Dava konusu taşınmaz ile emsallerin şehir imar planı içinde yerleri, önemli merkezlere uzaklıkları işaretlettirilerek bilirkişi kurulu raporunun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 825,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.