muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13893, Karar No: 2017/6754, Tarih: 14.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/13893 E.  ,  2017/6754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı ve davalı şirkete ait...Plaka sayılı aracın 14.12.2014 tarihinde sürücü .....'ın sevk ve idaresinde iken damperin açık kalması nedeniyle Emniyet Müdürlüğü'ne ait .... (Plaka Tanıma Sistemi) sistemine çarpması ve ait oldukları demir direklerden koparması sonucu maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, bu kazanın oluşumunda sigortalı araç sürcüsünün 2918 Sayılı KTK'nun 47/1-D maddesindeki trafik güvenliği ve düzeni ile ilgili olan ve yönetmelikte gösterilen diğer kural, yasak ve zorunluluk veya yükümlülüklere uymamak kuralını ihlal ettiği ve araçta ...Plakalı yarı römork olduğunun tespit edildiğini, .... İl Emniyet Müdürlüğü'nce 17.12.2014 tarihli yazı ile meydana gelen hasarın müvekkili sigorta şirketince karşılanmasının istenildiğini ve 53.600,00 TL hasar ödemesi yapıldığını, ancak yasal düzenleme ve trafik sigortası genel şartları işleten ve eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin ağır kusuru sebebi ile meydana gelen hasarlarda sigortacının sigortalısına rücu edebileceğini düzenlediğini, araçta bulunan damperin açık kalması sonucu meydana gelen kazada davalı şirkete ait araç sürcüsünün ağır kusurlu olduğunu.... plakalı yarı römorkunda araçta olmasının da kaza sebeplerinden biri olduğunu, aracın yükünün arttığını, damperin açık kalmasına sebebiyet verdiğini, aracın ağır yük ve aşırı yükseklik sebebi ile...'ye çarptığını ve hasar meydana geldiğini belirterek, davanın kabulü ile fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 53.600,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan rücuen tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, aracın damperinin açık kalmasının söz konusu olmadığını,...Plakalı araç seyir halindeyken şoför....'ın hiçbir müdahalesi bulunmadığı halde teknik bir sebepten dolayı kendiliğinden aracın damperinin kalkmasının söz konusu olduğunu, şoförün hiçbir kural hatası olmadığını, olay sebebiyle gerek şoför gerekse müvekkili şirkete hiçbir trafik cezası tanzim ve tebliğ edilmediğini, eğer 47/1-d maddesine muhalefetin söz konusu olması halinde bunun müeyyidesinin de uygulanması gerektiğini, eylemin yasalarımızda suç olarak tanımlanmamasına rağmen idari para cezasına konu eylem sınırında olduğunu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10/12/2003 tarih 2003/11-756 E. 2003/743 K. Sayılı emsal kararında ağır kusur kavramı ve trafik sigortası genel şartları B.4-a maddesi ile ilişkisi açıklandığını, araçların Yüklenmesine İlişkin Ölçü ve Usuller ile Tartı ve Boyut Ölçüm Toleransları Hakkında Yönetmelik hükümlerine aykırılığın söz konusu olmadığını, aracın kaza anında boş olduğunu, herhangi bir yük taşımadığını, dolayısıyla yüklemeye ilişkin bir kural ihlalinin olmadığını, araçların muayenelerinin zamanında yapıldığını, Trafik Sigortası Genel Şartlarının 4/E (Aşırı yüklü veya yüksek araç kullanma) maddesi ihlalinin söz konusu olmadığını, davacı tarafın talep ettiği bedelin ödeme tarihinden itibaren ticari faizini talep ettiğini, ancak faizin başlangıcı açısından ödeme tarihi değil ancak temerrüt tarihi faizin başlangıç tarihi olabileceğini,ancak olayda temerrüt faizini kabul etmediğini, çünkü rücu hakkının trafik sigortası genel şartları hükümlerine göre doğması için olayda ağır kusur şartının gerçekleşmesi gerektiğini, sorumluluğun ağır kusur kapsamında kalıp kalmadığının tespitinin ancak yargı kararı ile mümkün olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalı şirkete ait...Plakalı aracın dava dışı sürücüsü ...'ın kazanın oluşumunda %100 kusurlu olduğu, ağır kusurun tam kusur ve asli kusurdan farklı bir kavram olduğu, ağır kusurun daha çok yasanın emredici hükümlerine aykırı davranış ile aracın sevk ve idaresini ifade etmekte olup, ehliyetsiz, alkollü, teknik şartalara uygun olmayan araç kullanımı gibi somut durumların değerlendirilmesi ile ortaya çıkabilecek bir husus olduğu somut olayda araç damperinin açık unutulmasının söz konusu olmadığı, zira aracın fabrika sahasındaki engellere takılmadan ilerlediği, aracın seyir esnasında açıldığı, bunun araçtaki teknik bir yetersizlikten ya da

arızadan kaynaklandığı, trafik kurallarının kusur ile ihlali niteliğinde olmadığı anlaşıldığından meydana gelen olayın davalının gerekli teknik önlemleri almaması nedeniyle ağır kusur kapsamında değerlendirilerek davanın sorumlu olduğu ve 49.250,00 TL hasarın tespit edildiği belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile; 49.250,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.a maddesinde; tazminatı gerektiren olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin kasti bir hareketi veya ağır kusuru sonucunda meydana gelmiş ise, sigortacının sigortalısına rücu edebileceği hüküm altına alınmıştır. Daire’nin yerleşmiş uygulamalarına göre; Genel Şartların bu maddesinde “tam kusur”dan değil, “kasıt” veya “ağır kusur”dan söz edilmekte olup, ağır kusur kavramının kasta yakın bir kusurun varlığını ifade ettiği kabul edilmektedir.

Somut olayda araç damperinin açık unutulmasının söz konusu olmadığı, aracın fabrika sahasındaki engellere takılmadan ilerlediği, aracın seyir esnasında açıldığı, bunun araçtaki teknik bir yetersizlikten ya da arızadan kaynaklandığı, trafik kurallarının kusur ile ihlali niteliğinde olmadığı mahkemenin de kabulündedir. Meydana gelen olayın (damperin seyir esnasında açılması) davalının gerekli teknik önlemleri almaması nedeniyle ağır kusur kapsamında değerlendirilerek davanın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi H.G.K ve Dairemizin uygulamalarıyla örtüşmemektedir. Bu nedenlerle mahkemece davanın reddine karar verilmek gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5805, Karar No: 2013/6542, Tarih: 24.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/5805 E.  ,  2013/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve hakaret suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair ... 20. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 11.10.2011 gün ve 2010/1526 Esas, 2011/1888 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden 20.03.2012 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, mahallinde sanığın gerçekten ölüp ölmediği araştırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34686, Karar No: 2018/12351, Tarih: 22.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/34686 E.  ,  2018/12351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2918 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin 2918 sayılı Kanun'un 69/2. maddesi kapsamında kaldığı ve eylem için 3 ay hafif hapis cezası öngürüldüğü anlaşılmakla;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan; "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89. maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 7/1. maddesi uyarınca kanun maddesinde "hafif hapis" öngörülen yaptırımların idari para cezasına dönüştürülmesi nedeniyle somut olayda, idarî para cezasını gerektiren fiilin 2013 yılında işlendiği, bu nedenle söz konusu bu tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idarî para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında, 5326 sayılı Kanun'un 24/1. maddesi gereğince kabahat nev’inde olan eylem için kabahat tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20. maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleştiği gözetilmeyerek eylemin suç niteliğinde olduğu kabul edilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, kabahatin niteliği ve idari para cezasının miktarına göre 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20. maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle kabahatli hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 22/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7580, Karar No: 2011/5885, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7580 E.  ,  2011/5885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki

düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6890, Karar No: 2014/5249, Tarih: 17.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6890 E.  ,  2014/5249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10007, Karar No: 2016/14246, Tarih: 17.11.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/10007 E.  ,  2016/14246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigorta kayıtlarında yanlış yazılan baba adının nüfus kaydına uygun şekilde Hacı Mehmet olarak düzeltilmesine... sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davacının...'ya teslim ettiği ürünlerde baba adının yanlış yazıldığını, ürün teslim eden kişinin kendisi olup, nüfus kayıtlarına göre baba adının düzeltilmesi ni istemiştir

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı tarihlerde ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

10/09/2014 tarih ve 6552 sayılı Kanun'un 64. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7/3. maddesi ile; "31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile diğer sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan uyuşmazlıklarda, hizmet akdine tabi çalışmaları nedeniyle zorunlu sigortalılık sürelerinin tespiti talepleri hariç olmak üzere, dava açılmadan önce Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaat edilmesi zorunludur. Diğer kanunlarda öngörülen süreler saklı kalmak kaydıyla yapılan müracaata altmış gün içinde Kurumca cevap verilmezse talep reddedilmiş sayılır. Kuruma karşı dava açılabilmesi için taleplerin reddedilmesi veya reddedilmiş sayılması şarttır. Kuruma başvuruda geçirilecek süre zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin hesaplanmasında dikkate alınmaz" hükmü getirilmiştir.

Hukuk yargılamasında, mevzuatın yürürlüğe girdiği tarihten önceki olayların hukukî sonuçlarına, bu olaylar hangi mevzuat yürürlükte iken gerçekleşmişse kural olarak o mevzuat hükümleri uygulanır. Mevzuatın yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılmış olan işlemlerin hukuken bağlayıcı olup olmadıkları ve sonuçları, bu tarihten sonra dahi, yapıldıkları sırada yürürlükte bulunan mevzuata göre belirlenir.

Somut olayda, davanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7/3. maddesinin yürürlük tarihinden sonra açıldığı, dava açılmadan önce Kurum'a başvuru yapmanın gerekliliğine ilişkin bir şartın mevcut olduğu gözetilmeden mahkemece davanın Kuruma başvurmadan açıldığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan usulden reddi gerekirken kabulü hatalı olmuştur.

Kabule göre de; davacının talebinin hatalı kaydın düzeltilmesi istemine ilişkin olup, talep aşılarak ... sigortalılığının tespitine karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.