muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/38635, Karar No: 2015/37722, Tarih: 23.12.2015

Davalılar, navigasyon cihazı ve basamak demirinin aracın orjinal parçası olduğunu ve ayrıca faturalandırılamayacağını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne,... Dairesi'nin ... sayılı icra dosyasında yapılan itirazın iptali ile, takibin 4.531,23-TL üzerinden devamına, takip tarihinden itibaren asıl alacağa yasal faiz işletilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının ...markalı araçların yetkili satıcısı olduğu, davalıların murisi.....KDV dahil 63.531,20 TL bedelle arazi taşıtı sattığı, satış sırasında davalıdan, 45.000,00 TL kredi ve 23.000,00 TL kredi kartı ile olmak üzere toplam 68.000,00 TL tahsil ettiği, 27/09/2010 tarihli 20354 sıra nolu 63.531,20 TL tutarlı faturanın araç bedeline istinaden, dava konusu olan 27/09/2010 tarihli 20355 sıra nolu 7.000,00 TL tutarlı ve 27/09/2010 tarihli 20356 sıra nolu 2.000,01 TL tutarlı faturaların ise navigasyon cihazı ve basamak demiri satışına istinaden düzenlendiği ve bu ekipmanların davalı tarafça teslim alındığı yönünde bir ihtilaf bulunmamaktadır. Davacı, dava konusu ekipmanlar için kesilen fatura bedelinin kısmen ödendiğini ileri sürerek bakiyenin tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptalini istemiş, davalılar ise bu ekipmanların aracın orjinal parçası olduğunu ve aracı bu ekipmanlar dahil satın aldıklarını savunmuşlardır. Mahkemece, davacıya ödenen miktarın aracın değerinden fazla olduğu, davalıların faturaların içeriğinden haberdar olduğu, faturaya konu navigasyon cihazı ile yan basamak demirinin aracın standart parçaları olmadığı, .... maddesi gereğince hukuk düzeninin bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını korumayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Hemen belirtmek gerekir ki, davaya dayanak olan, davalı tarafın imzasını içermeyen ve davacı tarafından tek taraflı olarak düzenlenen faturalar tek başına delil olarak değerlendirilemez. Davalılar murisinin KDV dahil 63.531,20 TL 'ye satın aldığı araç nedeniyle 68.000,00 TL ödeme yaptığı sabit olup, aradaki fark olan 4.468,80 TL 'nin dava konusu ekipmanlar nedeniyle tahsil edildiğinin kabulü gerekir. Dava konusu ekipmanların faturadaki meblağa satıldığının ispatı ise davacıya ait olup, davacı bu iddiasını yasal delillerle de kanıtlayamamıştır. Hal böyle olunca davanın reddine karar vermek gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1575, Karar No: 2017/1775, Tarih: 23.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1575 E.  ,  2017/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/12/2014 gün ve 2014/284-2014/678 sayılı kararı onayan Daire’nin 14.10.2015 gün ve 2015/10148 - 2015/10456 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, ...'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkin ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/192 E.-2009/371 K. sayılı kararına istinaden müvekkilinin icra dosyasına 16.871,60 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 13.958,90 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 7,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 23/03/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde ... tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 29/12/2010 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Elektrik Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 29/12/2010 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 29/12/2010 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 28/04/2010 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında ... EDAŞ tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle Yeşilırmak EDAŞ'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 29/12/2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 29/12/2010 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden ,kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/12/2010 tarihi öncesi, 28/04/2010 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.04.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/12/2010 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/12/2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/12/2010 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 28/04/2010 tarihli dava konusu ödemeden dolayı, 29/12/2010 günlü sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar düzeltme isteminin reddine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2012/32340, Karar No: 2013/8229, Tarih: 12.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/32340 E.  ,  2013/8229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy boşluğuna tecavüz suçunun mağduru köy tüzel kişiliği olup suçtan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan Hazinenin, bu suçtan açılan davaya katılma hakkı bulunmadığından ve katılan kararı verilmiş olması da ona kararı temyiz hakkı vermeyeceğinden, katılan vekilinin kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 12.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/328, Karar No: 2012/47, Tarih: 11.01.2012

**13. Hukuk Dairesi         2012/328 E.  ,  2012/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı şirketten 22.04.2009 tarihinde çanta satını aldığını ancak bir süre sonra üründe sökülmeler meydana geldiğini bu nedenle ürün bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, öncelikle alacağının zaman aşımına uğradığını üründe ayıp bulunmadığını bu nedenle davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu ürünün deriden mamül bayan çantası olduğu sabittir. Oysa ürün üzerinde inceleme yapan bilirkişilerin ise uzmanlık alanının makine mühendisliği ve hukukçu olduğu görülmüştür. Buna göre inceleme yapan bilirkişilerin uyuşmazlığa konu olan deri mamuldeki açık yada gizli ayıbı tespit edecek bilirkişi vasfında olmadığı açıktır.

HUMK’un 275 ve HMK’nın 266 uyarınca ‘Hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz’ ancak mahkeme uyuşmazlığın çözümü hukuk dışında teknik bilgi gerektiren hallerin mevcut olması halinde tayin olunan bilirkişinin kendi uzmanlığı ile ilgili alanda hakime yardımcı olması asıldır. Bu nedenle davaya konu ürünün ‘deriden’ mamul olması nedeniyle ürün üzerinde bu alanda uzmanlık niteliğine haiz kişilerden seçilerek inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken, HMK’nın 266 maddesine aykırı olarak bilirkişi tayini ve ardından hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5208, Karar No: 2023/11094, Tarih: 27.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/5208 E.  ,  2023/11094 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z MA Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 29.04.2022

EK KARAR SAYILI : 2022/209., 2022/287

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2022 tarihli ve 2022/209 Esas, 2022/287 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddine gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Bozma üzerine, Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2022 tarihli ve 2022/209 Esas, 2022/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

2. Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2022 tarihli ve 2022/209 Esas, 2022/287 Karar sayılı ek kararı ile katılan vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; zamanaşımı nedeniyle düşme hükmü usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın ve ek kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılan ve vekilinin yokluğundan verilip, katılan vekiline 13.04.2022 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra 28.04.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re'sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendiriğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2022 tarihli ve 2022/209 Esas, 2022/287 Karar sayılı ek kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğnden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25645, Karar No: 2022/1539, Tarih: 10.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25645 E.  ,  2022/1539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6822, Karar No: 2015/15226, Tarih: 07.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6822 E.  ,  2015/15226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 5. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2013/780-2014/848

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, davacının annesi tarafından açılan boşanma davası nedeniyle müvekkiline maddi-manevi destekte bulunmadığını, boşanma davası sırasında takdir edilen aylık 500,00-TL nafakayı ancak mahkeme kararı ile ödediğini, müvekkilinin ........... Üniversitesi ........... Fakültesi'ni kazandığını, eğitim ve barınma ve kişisel giderlerinin aylık minimum 4.591,30-TL'yi bulduğunu, davalının THY'de çalışması nedeniyle aylık 10.000,00-TL gelire, 2 evden aylık ortalama 2.000,00-TL kira gelirine,..........'de bulunan pazar yerinden aylık 250,00-TL kira gelirine sahip olduğunu, davalının, müvekkilinin ablası ile ayrı ev tutmasına ve bu evin kiraları ile giderlerini ödemeye rızası olduğunu, bu doğrultuda üniversiteyi kazanan müvekkilinin de kira ile giderlerinin ödemesi gerektiğini belirterek aylık 4.600,00-TL yardım nafakasına, söz konusu nafaka miktarının her 6 ayda bir ÜFE oranında arttırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkilinin küçük kızı olduğunu, müvekkilinin davacının ablasına aylık 800,00 TL yardım nafakası ödediğini, boşanma davasının açılmış olduğu tarihten davacının reşit olduğu tarihe kadar her ay için 500,00 TL tedbir nafakası ödediğini, kızı reşit olunca nafakanın ortadan kalktığını, davacının, davasını, ailesinden ayrı yaşadığı hayat tarzına, ayrı olarak kiralanmış eve, evin ihtiyaçları üzerine, paralı öğretim bedellerine ve lüks sayılan ortadontik tedavi giderleri üzerine bina ettiğini, oysa ki nafakanın adı üzerinde yaşamı devam ettirebilmek için zaruri olan asgari giderler için talep edilebileceğini, davacının talep ettiği yardım nafakası miktarının çok fahiş olduğunu, müvekkilinin rızasını almadan özel üniversiteye kayıt yaptırdığını, müvekkilinin suret-i katiyede kızının özel üniversitede paralı olarak okumasına rızasının olmadığını, davacının annesinin de çalıştığını, nafaka bedeli tespit edilirken bu durumun da göz önüne alınması gerektiğini, aylık 4.600,00 TL yardım nafakası ödenmesinin hakkaniyet ilkesi ile bağdaşmayacağını belirterek davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; aylık 2.500,00-TL yardım nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davalıdan alınarak davacıya verilmesine, her yıl dava tarihi baz alınarak en son ödenen nafaka miktarı üzerinden yıllık TEFE oranında artırılmak sureti ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

4721 sayılı TMK 176/4 maddesine göre; Hakim, istem halinde, irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafakanın gelecek yıllarda tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına göre ne miktarda ödeneceğini karara bağlayabilir. Dairemizin yerleşik uygulamasına göre hakim istem halinde TÜİK tarafından yayınlanan ÜFE oranında gelecek yıllar için artışa karar verebilir.

Mahkemece artış oranı hüküm altına alınırken "...her yıl dava tarihi baz alınarak en son ödenen nafaka miktarı üzerinden yıllık TEFE oranında artırılmak sureti ile...." ifadesinin kullanıldığı, 01.01.2005 tarihinden sonra TEFE yerine ülkemizde ÜFE endeksinin kullanılmaya başlandığı, bu nedenle ÜFE yerine TEFE ifadesinin kullanılmasının hatalı olduğu anlaşılmıştır. Ancak, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve "hakimin takdir yetkisi kapsamında" kalmadığından; hükmün, HUMK 438/7, C2 hükmü ve 6100 sayılı HMK 370/2 ek 3/1 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir. Hükmün 1. fıkrasında yer alan "...TEFE..." sözcüğünün çıkarılarakyerine "...TÜİK tarafından yayınlanan ÜFE.." sözcüklerinin yazılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.