muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7584, Karar No: 2011/5889, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7584 E.  ,  2011/5889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5752, Karar No: 2024/17466, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5752 E.  ,  2024/17466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ: 29.04.2022

EK KARAR SAYISI: 2019/2131 E., 2021/2430 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 29.04.2022 tarihli ve 2019/2131 Esas, 2021/2430 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 29.04.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6202, Karar No: 2013/24800, Tarih: 03.10.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/6202 E.  ,  2013/24800 K.**

**"İçtihat Metni"**

İmar kirliliğine neden olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02/02/2010 tarih ve 2009/431 esas, 2010/50 karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 20.11.2012 ... ve 2012/12401 esas, 2012/26038 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...'in diğer sanık ...'a ait inşaatta yevmiye usulü ile çalışan inşaat ustası olduğuna yönelik savunması karşısında, inşaatın ruhsatsız ve imar planına aykırı olduğunu bilerek hareket ettiğine dair kanıtların nelerden ibaret olduğu, yöntemince tartışılıp ortaya konulmadan, yetersiz gerekçeyle hükümlülük kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA," karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/01/2013 ... ve 2010/128498 sayılı yazısı ile;

"05.01.2009 tarihli yapı durdurma tutanağında sanığın yüklenici olarak belirtildiği, belediye tarafından yapılan suç duyurusunda sanığın işin yüklenicisi olduğunun öğrenildiği, temyize konu olmayan diğer sanık işin sahibi ... 20.03.2009 tarihli soruşturma aşamasındaki beyanında sanık ... ... ile inşaat yapım konusunda anlaştıklarını hatta inşaat malzemesinin de sanık tarafından karşılanacağını beyan ettiği, 23.03.2009 tarihli sanığın soruşturma aşamasındaki beyanında aynen "malzeme ve işçilik dahil 14.000 TL karşılığında anlaştıklarını, mevcut binanın üzerine zemin hariç üçüncü kat olarak kaba inşaatı yaptığını" belirttiği, duruşmada aynı savunmayı yaptığı ve 14.04.2010 havale tarihli temyiz dilekçesinde de "aralarında inşaat sözleşmesi yaptıklarını" beyan ettiği ve mahkemece sanığın 6.000 TL adli para cezasına dair hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

TCK'nun 184/1 maddesinde suçun failleri yapı ruhsatı alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapan veya yaptıran kişidir. Kanunun bu maddesine yönelik gerekçesinde de binayı inşa eden yüklenici, taşeron, usta, kalfa ve inşaat sahibinin suçun faili olacağı belirtilmiştir. Dosyada sanık inşaatı bizzat yapan kişidir. Yasanın sarih hükmü karşısında sanığın cezalandırılması gerektiği ve mahkemece de kurulan hüküm doğru olup, onanması gerekirken, yevmiye usulü çalışan inşaat ustası olarak değerlendirilip hüküm bozulmuştur.

Bu nedenle; konunun bir kez daha müzakeresi ile Yüksek Dairenizin 20.11.2012 tarih, 2012/12401 esas, 2012/26038 karar sayılı bozma ilâmında sanık ... hakkındaki hükmün ONANMASI, aksi takdirde itirazımızın takdir ve tartışması için dosyanın Yüksek Ceza Genel Kurulu'na TEVDİİ, kamu adına itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dosyanın incelenmesinde, sanık ...’in diğer sanık ...’a ait inşaatta yevmiye usulü ile çalışan usta olmadığı, taraflar arasında yapılan inşaat sözleşmesine bağlı olarak binayı yapan yüklenici olduğu ve TCK’nın 184. maddesinin gerekçesinde; “Birinci fıkradaki suç, yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapmak veya yaptırmakla oluşur. Böylece, sadece binayı inşa eden yüklenici, taşeron, usta veya kalfa değil; inşaatın sahibi de, bu suçtan dolayı fail olarak sorumlu tutulacaktır. Ayrıca, bu tür inşa faaliyetlerine kontrol ve denetim hizmeti veren teknik kişiler de bu suçtan dolayı fail sıfatıyla cezalandırılacaktır.” hükmüne yer verilmiş olduğu anlaşıldığından,

Dairemizce verilen 20.11.2012 ... ve 2012/12401 esas, 2012/26038 karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02/02/2010 tarih ve 2009/431 esas, 2010/50 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu;

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4947, Karar No: 2021/9350, Tarih: 29.09.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/4947 E.  ,  2021/9350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2015 tarihli ve 2015/450 esas, 2015/516 sayılı kararı ile aynı mahkemenin 31/03/2016 tarihli ve 2016/67 esas, 2016/283 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 26/02/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 28/08/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 06/10/2015 tarihli ve 2015/113687 soruşturma, 2015/4001 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına, karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, itiraz süresi ve merciinin gösterildiği, kararın 19/10/2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, infazı için 18/11/2015 tarihinde Istanbul Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- ... Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 24/11/2015 tarihli ve 2015/13656 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 03/12/2015 tarihinde aynı çatı altında birlikte oturan yakını imzasına tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek 25/12/2015 tarihinde ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3- ... Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 02/02/2016 tarihli, 2015/113687 soruşturma, 2016/5341 esas ve 2016/4331 sayılı iddianame ile sanığın TCK’nın 191/1,4-a ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle ... 49. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4- Mahkemece, sanığa duruşma davetiyesi tebliğ edildiği, davetiyeye CMK’nın 176/2. maddesinde yer alan “duruşmaya gelmezse zorla getirileceği, hakkında yakalama emri düzenlenebileceği” ihtarının şerhi yazıldığı, sanığın duruşmaya gelmemesi üzerine sanık savunmasının alınmasından vazgeçilmesine ve hazırlık ifadesinin okunulmasıyla yetinilmesine karar verilerek, ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 31/03/2016 tarihli ve 2016/67 esas, 2016/283 sayılı kararı ile, sanığın TCK’nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca “1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” ve “CMK 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verildiği, kararın 21/04/2016 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

5- Sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde 27/02/2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 05/09/2019 tarihli ve 2019/3532 esas, 2019/2064 karar sayılı ilamı ile cezalandırılmasına karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine, ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2020 tarihli ve 2019/316 esas, 2020/96 sayılı kararı ile, sanığın savunmasının alınmadığı, kanun yararına bozma yoluna gidilmesi gerektiği gerekçesiyle “hükmün açıklanmasına yer olmadığına” karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2016 tarihli ve 2016/67 esas, 2016/283 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanunun 193/2. maddesinde yer alan, "(Ek fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./28.mad) Sanık hakkında, toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir." şeklindeki ve anılan Kanun'un 195/1. maddesinde yer alan, "Suç, yalnız veya birlikte adlî para cezasını veya müsadereyi gerektirmekte ise; sanık gelmese bile duruşma yapılabilir. Bu gibi hâllerde sanığa gönderilecek davetiyede gelmese de duruşmanın yapılacağı yazılır." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, atıla suça ilişkin olarak sanığın savunması alınmadan mahkûmiyet hükmü kurulmasının mümkün olmadığı gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2016 tarihli ve 2016/67 esas, 2016/283 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığının 06/10/2015 tarihli kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve sanık hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, ... Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce yapılan tebligata rağmen müdürlüğe başvurmadığı gerekçesiyle infaz kayıtlarının kapatılarak bildirimde bulunulması üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 02/02/2016 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2016 tarihli ve 2016/67 esas, 2016/283 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince “1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleşmesini takiben, sanığın denetim süresi içerisinde 27/02/2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2020 tarihli ve 2019/316 esas, 2020/96 sayılı kararı ile, “hükmün açıklanmasına yer olmadığına” karar verildiği, anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre;

1-) 5237 sayılı TCK’nın 191/4-a maddesinde yer alan düzenleme gereğince, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı aşamasında, sanığa 10 gün içinde denetimli

serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar ettiğinin kabul edilebileceği,

Somut olayda ise, ... Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce sanığa çağrı yazısı tebliğinden sonra müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verildiği, sanığa uyarı yazısı tebliğ edilmediği, TCK’nın 191/4-a maddesinde öngörülen “kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi” şartının gerçekleşmediği, kovuşturma şartı gerçekleşmeden açılan kamu davası hakkında mahkemece CMK’nın 223/8. maddesi gereğince “durma” kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi kanuna aykırıdır.

2-) Kabule göre de,