muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4828, Karar No: 2024/16025, Tarih: 15.02.2024

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, incelenerek bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde durumundan şüphelenilen sanığın üzerinde yapılan aramada ele geçirilen maddenin, ekspertiz raporuna göre esrar olduğunun tespit edildiği, sanık hakkında Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılmasının 5 yıl süreyle ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, bu kararın sanığa tebliğ edildiği ancak sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığı, öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağına dair uyarıyı içeren yazının sanığa tebliğ edildiği, buna rağmen denetime uymayan sanığın yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar ettiği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Olay tutanağında, sanığın üst aramasının arama kararına istinaden yapıldığının belirtildiği anlaşıldığından, suç tarihi ve olay yerini kapsayan bir önleme araması kararı olup olmadığı araştırılıp var ise aslı ya da onaylı örneği dosyaya konulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik

tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri karar tebliğinin doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği çıkarılarak muhtara teslim edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza

Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmama şeklinde gerçekleştirdiği eylemini, erteleme kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2016 tarihli ve 2015/497 Esas, 2016/123 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, diğer yönleri incelenmeksizin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/732, Karar No: 2021/1759, Tarih: 19.04.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/732 E.  ,  2021/1759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olduğunu, 23/12/2017 tarihinde yapılan 2016 yılı olağan genel kurul toplantısında alınan kararlara muhalefet şerhi koyarak ret oyu verdiğini, alınan kararlarda arsa ve tapu gideri olarak gösterilen kalemin belgesinin bulunmadığı gibi gerçeğe de uygun olmadığını, bütçede öngörülen tapu masraflarının inşaat faaliyetinin bitmesi nedeniyle gösterilen miktarda yer almasının mümkün olmadığını, her iki konuda alınan kararların Kooperatifler Kanunu'na ve ana sözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek, 2016 yılı olağan genel kurul toplantısında faaliyet raporunun ibrasına ve 2017 yılı tahmini bütçenin kabulüne dair alınan kararların iptaline, 2016 yılında faaliyet raporunda yapılan usulsüzlüklerin ve bu nedenle kooperatif zararının tespiti ile zararın yönetim kurulu üyelerinden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; alınan kararların usulüne uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, davacının genel kurulda muhalefet şerhini koydurmadığı gerekçesiyle davanın, özel dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. ...Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince; 23/12/2017 tarihli olağan genel kurulunda iptali talep edilen her iki kararın, butlan konusu olmayıp iptale tabi nitelikte bulunduğu, davacının muhalefet şerhini toplantı tutanağına yazdırmadığı, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53.1 maddesine göre, iptal davası açabilmek için dava konusu kararlara davacının muhalefet şerhi işletmesinin dava şartı olduğu, davanın usulden reddine dair ilk derece mahkemesince verilen kararın esas ve usul yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Yargılamaya hakim olan ilkelerden sayılan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ''Taleple Bağlılık İlkesi'' başlıklı 26. maddesinin birinci fıkrasında; ''Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.'' hükmüne yer verilmiştir. Somut olayda davacı 2016 yılında faaliyet raporunda yapılan usulsüzlüklerin ve kooperatif zararının tespiti ile zararın yönetim kurulu üyelerinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemenin gerekçesinde bu husustan bahsedilmiş olmasına rağmen taleple ilgili ayrı hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece “taleple bağlılık ilkesi” dikkate alınmaksızın davanın sadece genel kurul karar iptaliyle ilgili usulden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.O halde, ilk derece mahkemesince, davacının tüm talepleri karşılamadan yazılı şekilde hüküm tesisi ve davacının istinaf başvurusunun bölge adliye mahkemesince esastan reddedilmesi isabetsiz olup, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ile ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nin 24/01/2019 tarihli, 2018/3161 E. - 2019/174 K. sayılı kararının kaldırılmasına, ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 06/06/2018 tarihli, 2018/81 E. - 2018/589 K. sayılı kararının res’en BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 19.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2718, Karar No: 2018/6944, Tarih: 06.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/2718 E.  ,  2018/6944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda nispi para cezalarının öngörülmeyip gün adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Orman Kanun'un 91/2. maddesindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1TL’nin altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkındaki 5083 sayılı Kanun'un 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 TL’nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hükmün 1.,2.,3. ve 6. fıkralarında yer alan "5.000TL", "10.000TL", "8.334TL"; adli para cezası" ibalerinin çıkarılması suretiyle başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3297, Karar No: 2012/8192, Tarih: 11.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/3297 E.  ,  2012/8192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ... ile zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in atılı ırza geçme eyleminin basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu ve zorla kaçırıp alıkoyma suçundan, diğer sanıkların ise atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.11.2006 gün ve 2006/2 Esas, 2006/405 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında basit cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunun, 765 sayılı TCK.nın 416/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık aslî ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 11.06.2003'den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12014, Karar No: 2021/16330, Tarih: 09.12.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/12014 E.  ,  2021/16330 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 12. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından her ayın 15. günü itibariyle temerrüdün meydana geldiği değerlendirilerek, bilirkişi raporunda bu doğrultuda gösterilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de; kısa çalışma primi yönünden Toplu İş Sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Dosya kapsamına göre davalı vekilinin davacıların davalı İdareye başvuruda bulundukları 29.05.2019 tarihi itibariyle temerrütün gerçekleştiği yönündeki kabulü gözetilerek, bu alacağa 29.05.2019 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda yazılı sebepten İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm kısmının kısa çalışma prim alacağına ilişkin fıkrasının hükümden tamamen çıkartılarak, yerine; “Brüt 3.390,17 TL kısa çalışma primi alacağının 29.05.2019 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine”, ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 09/12/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7767, Karar No: 2023/1185, Tarih: 02.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/7767 E.  ,  2023/1185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1563 E., 2022/1778 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/73 E., 2022/128 K.

Taraflar arasındaki galle fazlasına müstehak ve tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf isteminin davalı lehine vekalet ücreti verilmemesi nedeniyle kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın esası hakkında yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili ve davalı ... vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ...'in kardeşleri ... ve diğerleri hakkında kesinleşmiş mahkeme kararı ile galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduklarının tespit edildiğini ileri sürülerek davacının da Attar Tüccarlarından ... Mehmet Ağa bin Abdullah Vakfının galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduğu ile tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmesi istenmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının ilk önce vakfeden ile usulüne uygun olarak soybağı olduğunun ispat etmesi, daha sonra ise vakfiye şartlarının incelenmesi gerektiği, davanın ispat edilememesi halinde davanın reddini savunulmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının ilk önce vakfeden ile usulüne uygun olarak soybağı olduğunun ispat etmesi, daha sonra ise vakfiye şartlarının incelenmesi gerektiği, davanın ispat edilememesi halinde davanın reddini savunulmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacının üst soyunda yer alan .... hakkında kesinleşmiş mahkeme ilamı ile vakfın üçüncü batın evladı olarak ... Mehmet Ağa bin Abdullah Vakfının gallesine müstahak vakıf evladı olduğu; 1290 tarihli ve 101 sayılı vakfiyede taşınmazların tamir ve onarım masrafları karşılandıktan sonra kalan gallenin hayatta iken kendisine, vefatından sonra evlatları arasında erkeğe iki kıza bir hisse şeklinde ve batın tertibi gözetmeksizin paylaştırılacağı belirtildiğinden; ...'in de kesinlemiş ilam ile galle fazlasına müstehak oldukları tespit edilen diğer kardeşleri ..., ... ve ... gibi vakfiyede düzenlenen şartları taşıdığı kanaatiyle ... Mehmet Ağa bin Abdullah Vakfı'nın galleye müstahak vakıf evladı olacağı; davacının tevliyet talebi konusunda ise; Attarzade ... Mehmet Ağa Vakfı, Vakıflar Meclisinin 26.03.1991 tarihli ve 269 sayı 279 Karar sayılı kararı ile mazbut vakıflar arasına alındığından, Vakıflar Kanunu gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğünce yönetilmekte ve temsil edildiği bu nedenle davacının tevliyete ehil vakıf evladı olamayacağı gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile davacının galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduğunun tespitine, tevliyete yönelik talebin reddine, davanın niteliği gereği taraf vekilleri lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri