muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5724, Karar No: 2015/20549, Tarih: 05.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/5724 E.  ,  2015/20549 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından manevi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece davalı erkeğin sadakat yükümlülüğünü ihlal ederek kusurlu olduğu gerekçesiyle davacı kadının davasının kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalının bu eyleminin dava tarihinden sonra gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır.Her dava açıldığı tarihe göre değerlendirileceğinden davalı erkek tarafından dava tarihinden sonra gerçekleştirilen bu eylem davalıya kusur olarak yüklenemez ve hükme esas alınamaz. Ne var ki boşanma hükmü temyiz edilmediğinden söz konusu yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

3- Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenle davalının dava tarihinden önceye dayalı ve davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıyan bir kusuru ispatlanamadığından davacı kadının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile manevi tazminata hükmolunması doğru olmamıştır.

4- Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Davacı kadın hakkında kolluk tarafından yapılan araştırmada iki evinin ve kızı ile ortak bir kamyonetinin bulunduğu, yine davalı tarafça dosya içerisine sunulan belgelerden muhtelif gayrimenkullerinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacı kadının sosyal ve

2015/5724 2015/20549

ekonomik durumunun kendisinden sorulması, gerektiğinde yeniden usulünce ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılması, gayrimenkullerinin değerlerinin tespiti ile gelir getirip getirmediğinin araştırılması suretiyle, kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi ve gerçekleşecek sonuca göre yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde davacı kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla arar verildi.05.11.2015 (Per.)

(Muhalif)

..... KARŞI OY YAZISI

Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir (TMK. md.174/2).

Eldeki davada, davalının sadakat yükümlülüğüne aykırı davranması sebebiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Boşanma kararı temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir. Boşanma "sebebi sayılan" olayın, dava tarihinden önce veya dava tarihinden sonra meydana gelmesinin artık bir önemi kalmamıştır.

Boşanma sebebi sayılan kusurlu davranış, davacı kadının kişilik haklarını ihlal eder niteliktedir. Hüküm, manevi tazminat yönüyle de onanmalıdır.

Bu sebeple, sayın çoğunluğun manevi tazminat ilgili hükmün bozulması gerektiği yönündeki görüşüne katılmıyorum.

....
Yargıtay — Esas No: 2016/7702, Karar No: 2017/8271, Tarih: 24.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/7702 E.  ,  2017/8271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, sigortalının meslek hastalığı nedeniyle maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının meslek hastalığı ve maluliyet iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, davacının davalı işyerinde çalışırken 2009 yılı içerisinde sağ omuz kısmında ağrılar hissetmeye başlaması üzerine işyeri hekimi tarafından ... Devlet Hastanesi ortopedi ve beyin cerrahisi polikliniğine sevk edilerek tedavi sürecine başlandığı, yakınmalarında azalma olmaması üzerine ... Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 29.01.2010 tarihli Sağlık Kurulu Raporuna göre 06.01.2010 tarihinden itibaren rapor tarihine kadar istirahatli olduğuna, 6 ay sonra hastanede yatarak kontrolünün gerektiğine, sinovit tenosivit tanısının mesleki olduğuna, 11.01.2010 tarihinde hastaneye yatarak tedavisine başlandığı, kontrolüne ilişkin bir belgeye rastlanmadığı, davacının yargılama aşamasında maluliyetinin tespiti için verilen sürelere rağmen hastaneye müracaat etmediği anlaşılmaktadır.Her ne kadar davacının sürekli iş göremezlik derecesi belirlenmemiş ise de davacının rahatsızlığının mesleki olduğu tespit edilmiş ve yatarak tedavisine başlanmış ve istirahat raporları verilmiştir. Bu durumda istirahatli olduğu tespit edilecek süreler bakımından davacının % 100 oranında iş göremez durumda olduğu gözetilerek çalışamaması nedeniyle yoksun kaldığı ücreti kadar bir zararının olduğunun kabulüne göre maddi zararını bilirkişiye hesaplattırmak, hesaplanan bu zararından var ise Kurumca sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücuya tabi kısmını düşmek ve çıkacak sonuca göre karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/28846, Karar No: 2019/14326, Tarih: 14.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/28846 E.  ,  2019/14326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nin 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Usulüne uygun olarak duruşmalardan haberdar edildiği halde katılma talebinde bulunmayan ve katılan sıfatını da almamış olan şikayetçi Adidas A.G firmasının gerekçeli karar başlığında müdahil olarak gösterilmesi ve lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7250, Karar No: 2019/5136, Tarih: 16.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/7250 E.  ,  2019/5136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Davacı, davalı ...'na bağlı ... Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü'nde tam gün esasıyla çalıştığını belirterek, Kuruma eksik bildirilen sigortalı çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece; Dairemizin 10/06/2013 tarihli 2012/7421E. Ve 2013/12197K.sayılı ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada, davanın kabulü ile yazıldığı şekilde karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu halde, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

Davanın 5510 sayılı Yasa'nın 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde “Bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümlerinin 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47. maddesidir. Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre, örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir. Bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5. maddesi, “Uzman ve usta öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1-Geçici personel olarak: Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

1-Geçici personel olarak: Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2-Ek ders görevi verilmek yoluyla: 4. maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir . ” ; aynı Yönetmeliğin 8. maddesi, “geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir”; aynı yönetmeliğin 9. maddesi ise, “uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum müdürü, cumartesi, pazar günleri de dahil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 08.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir.

Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup, anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde yer alan “işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde, çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dahilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 80. maddesi (j) bendinde de, ...’na bağlı her derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunacağı, bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratların dikkate alınamayacağı hükmü ile, usta öğreticilerin çalışmalarının tam süreli olmadığı açık olarak belirtilmiştir.

Bu konuda ortaya çıkan uyuşmazlık sonucu Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca verilen 17.09.2008 gün 2008/10-555 Esas 2008/530 sayılı kararda da, “dinlenen tanıkların da aynı davacı gibi başka köylerde usta öğretici olarak çalışan kişiler olduğu, resmi belgeler ve davacının imzasını taşıyan belgelerle çelişkili tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşıldığından; tam gün esası ve aylık karşılığı olmayan çalışmaların, günlük çalışma saatine göre ve kısmi zamanlı çalışma olması nedeniyle bu çerçevede değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmek gerektiği” belirtilmiş olup, bu şekildeki bir çalışma ilişkisinde, tam süreli çalışmaya ilişkin hakların doğduğunu kabule olanak yok ise de, yasa ve sözleşmelerde belirtilen sınırlamalara aykırı, tam süreli hizmet sözleşmesinin unsurlarının gerçekleştiği bir çalışma durumunun, eylemli olarak oluştuğunun iddia edilip kanıtlanması olanak dahilinde bulunmaktadır. Ancak, bu yöndeki iddia, hizmet tespiti davalarının kamu düzenine ilişkin niteliği gözetilerek kanıtlanmalı; işverenin resmi kurum niteliği, ücret ödemelerinin kayıtlara dayalı olma gerekleri dikkate alınarak; Kurum kayıtlarına yansıyan bilgilerin aksinin kanıtlanmasına yönelik kanıtların hüküm kurmaya elverişli olup olmadığı, sosyal güvenlik hakkının yaşama geçirilmesine yönelik davanın özelliklerinin gerektirdiği duyarlılık uyarınca denetlenmelidir.

Yine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23/11/2011 tarih 2011/21-542 Esas ve 2011/694 Karar sayılı kararında da “Yerel Mahkemece; resmi belgeler ve davacının imzasını taşıyan belgelerle çelişen tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği de gözetilmek suretiyle işyerinden davacı adına düzenlenen ders programları, yoklama defterleri, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtları ile ücret bordroları, ödeme belgeleri getirtilerek incelenmeli; bu belgelerde noksanlık varsa bunun nedeni araştırılmalı; Mülga 506 sayılı Kanunun 79. maddesi uyarınca, davacının okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak, hüküm altına alınan süreler yönünden hafta içi günde 6-7 saat derse girilen günlerde davacı mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirdiğinden bu günler tam gün olarak, bu saatlerden daha az saatte derse girilen günlerde ise davacı günlük mesaisinin tümünü davalı işyerine hasretmediğinden, bu çalışma saatleri için 7,5 saatlik çalışma bir (1) gün kabul edilmek ve ayrıca resmi işyeri olan davalıya ait işyerlerinde okulların kapalı olduğu dönemlerde çalışma olmadığı dikkate alınmak suretiyle hesap yapılmalı ve toplanan delillere göre varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.” denilmektedir.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, bozma ilamı sonrası davacı adına düzenlenen ders programları, ücret bordrolarını, puantaj kayıtlarının,görevlendirme çizelgeleri, ders programlarının, devam-devamsızlık çizelgeleri, kursa geliş-ayrılış saatlerini gösterir belgelerin istendiği ancak tamamının gelmediği, hizmet tespiti istenen döneme ilişkin Halk Eğitim Merkezi şef veya müdürlerinin, kadrolu usta öğreticilerin isimlerinin bildirildiği resen tanık seçilerek dinlenmediği, bilirkişi ücreti ödenmesi için davacıya süre verildiği, bilirkişi tarafından bilirkişi ücreti olmadığından inceleme yapılamadan dosyanın iade edildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, Dairemizin 10/06/2013 tarihli 2012/7421E. Ve 2013/12197K.sayılı ilamında belirtilen şekilde, davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının ya da tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığının belirlemek için davalı işyerinden davacı adına düzenlenen ders programları, devam-devamsızlık çizelgesi ve kursa geliş ayrılış saatlerini gösterir belgelerin de getirtilerek bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini araştırmak, giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür gibi yetkili kişileri dinlemek, dosyada bulunan puantaj kayıtları ve ücret belgeleri ile birlikte değerlendirilmek suretiyle, okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak, davacının günlük girilen ders saati itibariyle mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirip geçirmediği, diğer bir anlatımla, bir günlük çalışma mesaisinin tümünü davalı işyerine hasredip etmediği saptanmalı, günde 6-7 saat derse girilen günlerde davacı mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirdiğinden bu günler tam gün olarak kabul edilmeli, bu saatlerden daha az saatte derse girilen günlerde ise davacının tam gün mesaisinin davalı işveren nezdinde geçtiği kabul edilemeyeceğine göre, 7,5 saatlik çalışma 1 gün kabul edilmek suretiyle hesap yapılmalı, buna ilişkin davacıya bilirkişi ücretinin yatırılması için kesin süre verilerek, yatırıldığında bilirkişi raporu almak, yatırılmadığı takdirde dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5321, Karar No: 2010/8919, Tarih: 14.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5321 E.  ,  2010/8919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 9.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı Av...tarafından hernekadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de, konusu itibariyle bu istemin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikâyetçi ... 1. İflas Dairesi Müdürü müflis ....’nin iflas tasfiyesi sırasında düzenlenen sıra cetvelinde 69 kayıt numarası altında üçüncü sıraya kabul edilen 601.949,30 TL. bakımından, işlemin yasaya ve hadiseye uygun olmadığını; avukatlık (vekalet) ücretine imtiyaz tanıyan yasal bir düzenleme bulunmadığından alacağın dördüncü sıraya yazılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce Avukatlık Kanunu’nun 166 ncı maddesindeki rüçhan hakkının masaya karşı ileri sürülebilmesinin, ancak alacağın iflastan sonra doğmuş olması halinde mümkün olabileceği gerekçesiyle şikayetin kabulüne, davalı ...’in alacaklısı olduğu 69 kayıt numaralı alacağın sıra cetvelinde üçüncü sıradan çıkartılarak dördüncü sıraya yazılmasına karar verilmiş; hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...'in yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 14.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/192, Karar No: 2021/466, Tarih: 26.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/192 E.  ,  2021/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 10.09.2020 tarih ve 2014/113-2015/260 sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, taraflar arasında yapılan şifahi sözleşmenin iptali, davalıya ödenen bedelin iadesi ve tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, kararı temyiz etmiştir.

Mahkemece, davalı şirket ortağının temyiz harç ve masraflarını eksik yatırdığı, davalı şirket ortağına eksik olan temyiz harç ve masraflarını yatırması için muhtıra gönderildiği, muhtıranın davalı şirket ortağına usulüne uygun olarak 22.07.2020 tarihinde tebliğ edildiği, bu süre zarfında temyiz harç ve masraflarını yatırmadığı gerekçesi ile davalı şirket ortağının temyiz talebinin HMK 344/1. maddesi gereğince reddine ve kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiş, işbu ek karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalının ek karara yönelik yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin 10.09.2020 tarihli ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalının ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemenin 10.09.2020 tarihli ek kararının ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 640,20 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.