muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11041, Karar No: 2010/14766, Tarih: 01.11.2010

Dosyadaki yerel mahkeme ve yüksek Dairenin onama kararında ise 2829 sayılı Yasaya hangi nedenle atıfta bulunulduğu ve mevcut içtihatların bu güne kadar süregelen yerleşik uygulamalarına neden son verildiği karar yerinde tartışılmamaktadır. Yüksek Dairenin aylık bağlandıktan sonra hizmet birleştirmesi yapılamayacağına dair hukuk literatürüne geçmiş yüzlerce kararı mevcuttur. Yeni bir uygulamaya geçilmesi ile ileride telafisi mümkün olmayan Kurum zararlarının meydana gelmesi olasıdır. Yaşlılık aylığı bağlatmış sigortalılar ........ çalışarak yeniden .... yaşlılık aylığı bağlatmak için Kurumdan talepte bulunabilmelerinin yolu açılmış bulunmaktadır. Hiç gerekmediği halde yasada yer almayan bir uygulamaya geçilmiş olması anlatılan sonuçları doğurabilir. Esasen 2829 sayılı Yasanın ve uygulama yönetmeliğinin açık amir hükümleri bu uygulamaya izin vermediği gibi 5510 sayılı Yasanın 30. maddesindeki prosedürün kıyasen uygulanacağı zaten anılan son yasanın (5335) ve yönetmeliğinde yer verilmiştir. Tercih edilecek prosedür 2829 sayılı Yasa değil anılan son yasa hükmü olmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda anlatılan nedenlerle yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan bu kararı ve gerekçesini isabetli bularak onayan yüksek Dairenin çoğunluk görüşüne katılamamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2011/10797, Karar No: 2011/12472, Tarih: 08.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10797 E.  ,  2011/12472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : LAPSEKİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/07/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan dedesi K. Ç. davalıların darp ederek felç ettiklerini, kayden murise ait çekişme konusu bağımsız bölümleri taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığı halde tehditle, satış göstermek suretiyle muvazaalı olarak adlarına temlik ettirdiklerini, aynı iddialarla açtığı tenkis davasının reddedildiğini ileri sürerek, kat irtifakı kurulu 1, 7, 8, 10 ve 13 nolu bağımsız bölümlerin tapularının iptali ile mirasçılar adına tesciline, daha sonra satılarak miras payının para olarak ödenmesine karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında çekişme konusu 10 nolu bağımsız mesken maliki E. N. Ç.'in de davaya dahil edilmesini istemiş, yine yargılama sırasında muristen intikal eden 4 nolu bağımsız bölümünde davada dikkate alınmasını talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, murisin ölümünden önce terekesini mirasçılar arasında taksim ettiği ve davacının iddiaların ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan K. Ç.'in çekişme konusu kat irtifakı kurulu 22 parselde kayıtlı 1 nolu işyerini 02.05.2001 tarihinde kendisinden sonra ölen eşi F.'ya, 7 nolu dairesini 12.05.1999 tarihinde davalı oğlu S.'e, 8 nolu dairesini 24.12.1999 tarihinde davalı oğlu S.'e, 10 nolu dairesini dava dışı gelini E.N.Ç.'e, 13 nolu dairesini 02.05.2001 tarihinde eşi F.'ya, F.'nın da davacının annesi, murisin de gelini olan davalı A.'ye satış suretiyle devrettiği; davacının, aynı taşınmazlarla ilgili olarak açtığı tenkis davasının reddedildiğini, anılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı yapıldığını ileri sürerek eldeki davayı açtığı, bir kısım davalıların, miras bırakanın sağlığında taşınmazlarını hak dengesini gözeterek, tüm mirasçılarını kapsar şekilde paylaştırma yaptığını belirterek davanın reddini savundukları, mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişme konusu temliklerin mirasçılar arasında paylaştırma iradesi ile yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davalılardan M. S. Ç., çekişme konusu taşınmazlarda kayden malik olmadığından onun yönünden davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalılardan M. S. Ç., çekişme konusu taşınmazlarda kayden malik olmadığından onun yönünden davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; miras bırakan K. Ç.'in 04.03.2004 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak, kendisinden sonra ölen eşi F. Ç., davalıların da aralarında yeraldığı oğulları S. Ç., S. Ç., M. S. Ç. ile kendisinden önce ölen oğlu H.'ın çocukları davacı Y. Ç.ile dava dışı S. Ç., C. Ç. ve C. Ç.'in kaldığı, murisin sağlığında çekişme konusu 1 nolu işyerini eşi F.'ya, 7 nolu daireyi oğlu S.'e, 8 nolu daireyi oğlu S.'e, 10 nolu daireyi oğlu M.S.'nin eşi N.Ç.'e, 13 nolu daireyi ise ölü oğlu H.'ın eşi F. Ç.e satış suretiyle devrettiği anlaşılmakta ise de; N.ve A., murisin mirasçısı olmadıkları gibi, davalı A.'ye 13 nolu dairenin de muris tarafından değil, murisin eşi F.tarafından temlik edildiği, murisin ölüm tarihinde mirasçı olan davacının da aralarında yeraldığı torunlarına taşınmaz temlik ettiği kanıtlanmadığı gibi, murisin sağlığında torunları ile oğlu M.S.'ye de mal veya hak kazandırdığı yönünde bir delil elde edilememiş, davalıların bu yöndeki iddiaları soyut düzeyde kalmıştır.

Bu durumda, murisin, tüm mirasçılara hak dengesini gözeten bir paylaştırma veya denkleştirme amacı ile hareket ettiğinin ileri sürülmesine olanak yoktur.

Diğer taraftan; gerek davalıların denkleştirme savunmaları, gerekse diğer delillerden, özellikle tanık anlatımlarından çekişmeli taşınmazların davalılara aslında bağış yapıldığı halde ve bedelsiz olarak satış biçiminde temlik edildiği duraksamaya yer bırakmayacak biçimde anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22066, Karar No: 2012/26815, Tarih: 26.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/22066 E.  ,  2012/26815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 03.04.2012 ... ve 2011/27843 esas-2012/13264 karar sayılı ilamı ile, yerel mahkemenin 03.01.2012 tarihli ek kararına yönelik sanık ...'nın temyiz istemi hakkında ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak ek tebliğname düzenlenmeden dosyanın tekrar Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; yerel mahkemenin 03.01.2012 tarihli temyiz isteminin reddine dair karara karşı sanık ...'nın temyiz istemi hakkında ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2800, Karar No: 2015/4222, Tarih: 03.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/2800 E.  ,  2015/4222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/58514

MAHKEMESİ : İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2013

NUMARASI : 2012/3320 (E) ve 2013/591 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık Alev Arama hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık Gökmen hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince katılan kurumun zararını gidermesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığa ödeme ihtarında bulunulmadığının, dosya içerisinde bulunan bilirkişi raporunda, vergisiz ve cezasız normal kullanım bedelinin 2.487,81 TL olarak bildirildiğinin anlaşılması karşısında; "Sanığa, bilirkişinin hesapladığı 2.487,81 TL olan katılan kurum zararını gidermesi durumunda, 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin bildirimde bulunularak ve ödemesi için makul bir süre verilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12212, Karar No: 2014/20203, Tarih: 05.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12212 E.  ,  2014/20203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kemer 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 27/03/2014

Numarası : 2013/121-2014/213

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 01/04/2009-21/12/2012 tarihleri arasında soğuk şefi olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından işyerinde çalışan diğer bir bayan işçiyi taciz ettiği gerekçesi ile haksız şekilde feshedildiğini, bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının işyerinde çalışan diğer işçiyi taciz ettiği yönünde şikayet gelmesi üzerine soruşturma yapıldığını ve disiplin kurulu kararı alınarak haklı nedenle iş akdinin feshedildiğini ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği, dolayısıyla davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği, dolayısıyla davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının iş akdi davalı tarafından işyerinde çalışan diğer bir işçiye cinsel tacizde bulunduğu gerekçesi ile feshedilmiş, mahkemece fesih konusu olaya ilişkin olarak doğrudan görgüye dayalı bilgi bulunmadığından dolayı feshin haksız olduğu kanaati ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir. Dosyada bulunan tanık beyanları incelendiğinde davalı tanığı A. K'nın “Davacı birgün yanıma geldi. M. davacıyı yönetime şikayet etmiş. H. A. bana, telefonları M. açmıyor senin telefondan arayıp durumu öğrenirmisin, dedi. Bende M. aradım. M. bana H. A.'nin, kendisine bugün çok güzelsin, sahilde çay içelim mi gibi cümleler kullandığını söyledi. Bende bunları H. A.'ye söyledim. H. A. böyle birşey söylemediğini söyledi. Ben tekrar M. aradım. M. bana söylediğini iddia etti, rahatsız olduğunu söyledi. Ben tekrar M. aradığımda hayır H. A. bana bu şekilde söyledi, dedi.” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı tanığı bu beyanını tutarlı şekilde işyerinde yapılan soruşturma esnasında kendi el yazısı ile vermiş olduğu beyanında da tekrar etmiştir. O halde özellikle tacize uğradığı iddia edilen dava dışı işçi M.'in davacının telefonlarını engellemesi, davacının tanık A.'den M.'in aranmasını istemesi üzerine arandığında davalı tanığı A.'ye bu durumu anlatması ve davalı işyerine verilen şikayet dilekçesinde tanığın beyanındaki vakıaların aynı tutarlılıkta ifade edilmesi, olayın gerçek olduğunun, davalı tanığı A.'nin feshe konu olaya ilişkin görgüye dayalı bilgisinin bulunduğunun ve işveren feshinin haklı olduğunun göstergesidir. Mahkemece bu hususlara dikkat edilmeden, haklı işveren feshi karşısında davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup, bozma nedenidir.

3- Davacı işçinin fazla çalışma ücretinin doğru şekilde hesaplanıp hesaplanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda bilirkişi tarafından davacının fazla mesai ücreti hesaplanırken, taraflar arasında imzalanan iş akdinde fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğuna dair düzenleme bulunduğundan bahisle yıllık 270 saat fazla çalışma süresi, haftalık fazla çalışma süresi olarak hesaplanan 12 saate bölünmek suretiyle çıkan hafta sayısı tüm yıl hafta sayısından mahsup edilmek suretiyle hesaplama yapılmıştır. Oysa davacının tüm yıl boyunca yapmış olduğu fazla çalışma süresi saat olarak hesaplanmalı, çıkacak sonuçtan 270 saat mahsup edilmek suretiyle hesaplama yapılmalıdır. Diğer yandan davalı işyeri turizm bölgesinde bulunan otel işletmesi olup, fazla mesai hesabında yaz-kış ayrımı yapılması gerekirken bilirkişi raporunda bu hususa da dikkat edilmemiştir. Mahkemece, bilirkişi raporunda bulunan bu hatalar gözetilmeden, hatalı bilirkişi raporuna dayalı olarak fazla mesai ücretinin hüküm altına alınmış olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/117, Karar No: 2025/2248, Tarih: 17.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/117 E.  ,  2025/2248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/809 E., 2024/1879 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/82 E., 2024/89 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile ilaç bedelinin Kurumca karşılanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince akıllı kanser ilacının Kurumca karşılanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; talep konusu ilacın SUT kapsamında bulunmadığını, Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı vekili; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talebiyle istinaf yoluna başvurulduğu görülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi talebiyle temyiz yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince akıllı kanser ilacının Kurum tarafından karşılanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk