muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5922, Karar No: 2020/2849, Tarih: 16.11.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/5922 E.  ,  2020/2849 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Basit yaralama suçundan hapis cezasına hükümlü ...'ın, firar eylemi nedeniyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-ı maddesi uyarınca 11 gün hücreye koyma disiplin cezası ile cezalandırılmasına dair... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 31/03/2017 tarihli ve 2017/74 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin reddine ilişkin... İnfaz Hakimliğinin 18/04/2017 tarihli ve 2017/574 esas, 2017/624 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair... Ağır Ceza Mahkemesinin 11/05/2017 tarihli ve 2017/586 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün Edremit 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2012 tarihli ve 2011/138 esas, 2012/708 sayılı kararıyla mahkum edilmiş olduğu adli para cezasını ödememesi üzerine cezasını kamuya yararlı bir işte çalışarak infaz etmesi tedbirine de uymaması üzerine, cezasının hapis cezasına çevrilerek infaz edilmesi kararı üzerine,... Açık Ceza İnfaz Kurumuna alındığı, 29/12/2016 tarihinde anılan İnfaz Kurumundan firar ettiği, 03/01/2017 tarihinde de bu adli para cezasını ödeyerek, anılan hükmün infazını tamamladığı ancak başka bir suçtan dolayı cezasını infaz etmek üzere 25/03/2017 tarihinde... Açık Ceza İnfaz Kurumuna teslim edilmesi üzerine, anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce disiplin soruşturmasına başlanarak, 31/03/2017 tarihinde 11 gün hücreye koyma disiplin cezası verildiği,

Her ne kadar 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunda hükümlünün önceki infazı sırasında aldığı disiplin cezasının sonraki infazı sırasında yerine getirilemeyeceğine dair açık bir hüküm yok ise de; adı geçen Kanunun 48/3-b maddesinde "Disiplin cezalarının tamamı infaz edilip kaldırılmadıkça koşullu salıverilme işlemi yapılmaz, ancak bu süre hakederek salıverme tarihini geçemez” şeklinde bir düzenlemenin bulunduğu, söz konusu düzenlemeden, anılan Kanun'un amacının; hakederek tahliye edilmiş bir hükümlünün artık o infaz döneminde almış olduğu disiplin cezasını tamamlamasının gerekmediği olduğunun açıkça anlaşıldığı, somut olayda hükümlünün adli para cezasını ödeyerek hapis cezasının infazını tamamladığı dolayısıyla hükümlünün sonraki cezasının infazı sırasında, önceki cezasının infazı sırasında işlediği disiplin suçundan sorumlu tutulmasının, anılan Kanunda düzenlenen infaz hukuku müessesinin amacına aykırı sonuçlar doğuracağı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10/12/2018 gün ve 94660652-105-10-3199-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yukarıda açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden,... Ağır Ceza Mahkemesinin 11/05/2017 tarihli ve 2017/586 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10945, Karar No: 2013/15370, Tarih: 10.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10945 E.  ,  2013/15370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02.04.2013 tarih ve 2013/383-2013/88 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı gerçek kişilerin davadan önceki dönemde müvekkili şirketin hissedarı ve ortağı olduğunu, ortaklık ilişkisinin sona erdiği tarihten sonra taraflar arasında Şirket Hisse Devir Sözleşmesi başlıklı on özel maddeden ibaret sözleşme imzalandığını, davalı ...'in davacı firmanın hissedarı ve ortağı olduğu dönemde “previnil” isimli ürünlerin davacı şirket tarafından satıldığını, davalı ...'in ortaklıktan ayrılması amacıyla imzalanan yukarıda bahsi geçen on maddelik sözleşmeye göre “previnil” ürünlerinin davacı müvekkili şirket tarafından Türkiye'de satışına devam edileceğinin belirlendiğini, müvekkili firmadan kaynaklanan hiç bir olumsuz durum olmamasına rağmen ... ve “previnil” ürünlerini ithal ettiği üretici yabancı firmanın müvekkili firmaya mal teslim etmediğini, yapılan yazışmalardan da ürünlerin Türkiye'de satışının davalı tüzel kişi tarafından yapılacağının bildirildiğini, davalıların bu tutumunun haksız ve hukuka aykırı olduğunu, TTK'nın 56 ve devamı maddelerinde tanımlanmış haksız rekabete ilişkin durumun ortaya çıktığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, yetki itirazında bulunmuş, esas yönünden de davanın haksız olduğunu savunarak reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların ikametgahlarının Aksaray olduğu ve hisse devir sözleşmesinin davanın tarafları arasında akdedilmediği bu nedenle yetki şartının tarafları bağlamadığı, haksız rekabet eyleminin de mahkemenin yetki alanında vuku bulmadığı gerekçesiyle, yetkili ve görevli mahkemenin Aksaray Asliye Ticaret Mahkemesi olduğuna işaret edilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, gerektirici sebeplere ve HMK'nın 17. maddesi uyarınca “Şirket hisse Devir Sözleşmesi”nde kararlaştırılan yetki şartının geçersiz bulunmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2846, Karar No: 2010/4436, Tarih: 15.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2846 E.  ,  2010/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Borçlu Bahadır Kocatepe adına kayıtlı taşınmazın satışı sonucu düzenlenen sıra cetvelinde, vergi borcu, tellaliye ücreti vs. düştükten sonra bakiye satış bedelinin ...Varlık Yönetim A.Ş’nin alacaklı olduğu dosyaya ödenmesine karar verilmiş, satış bedelinin ...Varlık Yönetim A.Ş.’nin alacağını dahi karşılamadığından diğer alacaklılara pay ayrılmamıştır.

Davacı Emlak Bankası vekili,Bankanın haczinin davalının hacizden önce olduğu ve banka alacağının imtiyazlı olduğundan sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu fona devir edilen bankaların alacaklarının imtiyazlı olacağına dair hüküm bulunmadığı gibi ...Varlık Yönetim A.Ş’nin alacaklı olduğu icra takip dosyasından konulan haczin davacının haczinden önce olduğu gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6921, Karar No: 2010/4455, Tarih: 12.07.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/6921 E.  ,  2010/4455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 221 ada 61 parsel sayılı 180.038,01 m2 yüzölçümündeki taşınmaz mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacı ... vergi kaydına, miras yolu ile gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazın bir bölümünün miras bırakanı ... mirasçıları adına miras payları oranında tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına, özel siciline yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... miras bırakanı ...’ın 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden yasal üst miktarda taşınmaz mal iktisap ettiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli olmadığı gibi, yerel mahkemenin vardığı sonuç da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Eksik araştırma ve inceleme ile karar verilemez.

3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmüne göre bir kimse aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden zilyetlikle sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüm yüzölçümünde taşınmaz malı iktisap edebilir. Davacının miras bırakanı ... adına belgesizden 99.331,05 m2 yüzölçümünde kuru arazi tespit gördüğü, davacı tarafın 60' ar yüzölçümlü 1937 tarih ve 725 sayılı vergi kaydına dayandığı, davacının tutunduğu vergi kaydının dava dışı 221 ada 35 parsel sayılı 16.703 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ile dava konusu 221 ada 61 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünü kapsadığı, dava dışı 221 ada 35 parsel sayılı taşınmazın davacının miras bırakanı ... adına belgesizden tespit edilerek kesinleştiği, davacı tarafın tutunduğu vergi

kaydının güney sınırı dere okuması nedeniyle değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı olduğu mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olup olmadığı tartışılıp değerlendirmeden, davacı tarafın miras bırakanı ... adına yasal üst miktar kadar belgesizden arazi tespit gördüğü gerekçe gösterilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. Halbuki davacı taraf vergi kaydına dayandığı gibi davacının miras bırakanı adına da belgesizden yasal üst miktarda taşınmaz tespit edilmediği anlaşılmaktadır. Öğretide, uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre mera niteliğindeki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımadığı gibi, vergi kaydına da değer verilemez.

O halde mahkemece öncelikle dava konusu taşınmazın kadim mera olup olmadığı konusu değerlendirilmeli, mera olmadığı sonucuna varılması halinde ise davacının tutunduğu vergi kaydının değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı olması nedeniyle miktarı ile geçerli sayılacağı hususu düşünmeli, vergi kayıt miktar fazlası üzerinde de davacı taraf ve miras bırakanı yönünden belgesiz araştırması yapılmalıdır.

Bunun için davacı tarafın tutunduğu vergi kaydının dava dışı başka taşınmaz yada taşınmazlara revizyon görüp görmediği Tapu Sicil Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğünden sorulup saptanmalı, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmaz yada taşınmazlarla birlikte revizyon gördüğü dava dışı taşınmazları ve bu taşınmazlara dıştan komşu taşınmazları da bir arada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita Kadastro Müdürlüğünden getirtilmelidir. Bundan sonra dıştan komşu taşınmazların tespit tutanakları ve dayanakları kayıtlar davalı iseler dava dosyaları getirtilmeli, dayanılan kaydın dava dışı başka taşınmazlara revizyon gördüğü ve davalı olduğu saptandığı takdirde usulün 45 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca dava dosyalarının birleştirilip birleştirilmeyeceği yönü üzerinde durulmalı, vurgulanan bu olgunun dava ekonomisi ve kaydın kapsamının sağlıklı biçimde belirlenebilmesi için zorunlu olduğu özellikle dikkate alınmalıdır. Daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca dayanılan vergi kaydı yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanmalı, uygulamada kaydın revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlar özellikle göz önünde

tutulmalı, kayıtlarda tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalıdır. Uzman bilirkişiye kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlenmeli, bu yolla dava konusu taşınmazın dayanılan vergi kaydının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamasız saptanmalı, dava konusu taşınmazın tümü yada bir bölümü dayanılan kaydın kapsamı dışında kaldığı saptandığı takdirde kayıt kapsamı dışında kalan taşınmaz yada taşınmaz bölümleri yönünden yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılmalıdır. Bu konuda zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgi alınmalı, tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları ile yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında aykırılık bulunduğu takdirde tüm tespit tutanağı bilirkişileri de taşınmazlar başında ayrı ayrı dinlenerek, çelişki giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, mahkemece dava konusu taşınmazın kadim mera olup olmadığını değerlendirmeli, mera olmadığı sonucuna varıldığı takdirde davacı tarafın tutunduğu vergi kaydının değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı olduğundan miktarı ile geçerli olacağı hususu düşünülmeli, vergi kayıt miktar fazlası için de yeterli şekilde zilyetlik ve belgesiz araştırması yapılmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istem halinde davacı ...’a iadesine, 12.07.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2088, Karar No: 2019/2512, Tarih: 05.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/2088 E.  ,  2019/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi dışında davacı vekili tarafından temyiz edilmesi, mahkemece hükmün kesin olması nedeniyle ek karar ile davacının temyiz talebinin reddine karar verilmesi; ek kararın da davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin kullandığı araca davalıya zorunlu trafik sigortalı aracın çarpması sonucu müvekkilinin geçici ve sürekli işgöremezliğe uğradığını, aylık gelirinin 2.500,00 TL olup kazadan sonra işsiz kaldığını beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 100,00 TL geçici, 100,00 TL sürekli işgöremezlik tazminatının temerrüt tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, verilen kesin süreye karşılık davacı taraf çalışma gücü kaybı oranı konusunda muayeneden ve bilirkişi raporu aldırılmasından kaçındığından bahisle ispatlanmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece hükmün kesin olması nedeniyle ek karar ile davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiş; ek karar da davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar davacı vekilince usulsüz tebligat iddiası var ise de, daha önce kusur bilirkişi raporunun da davacı vekili çalışanı ... isimli şahsa tebliğ edildiği, yargılama sırasında bu hususta itirazda bulunulmadığı, 30/12/2014 tarihli ek kararın davacı vekili çalışanı ...’a 28.1.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, davacı vekilinin ise ek kararı HUMK'nun 432/5. maddesinde öngörülen 7 günlük temyiz süresi geçirildikten sonra 28.1.2015 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, HUMK'nun 432. maddesi hükmü uyarınca davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin SÜREDEN REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 05/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9404, Karar No: 2022/10670, Tarih: 26.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/9404 E.  ,  2022/10670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 50/2. maddesi gereğince hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü durumlarda hapis cezasına hükmedildiği takdirde bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceğinin düzenlendiği, TCK’nın 89/1. maddesinde adli para cezası ve hapis cezasının seçenek olarak öngörüldüğü, mahkemece tercihen hapis cezasına hükmedildiği, öte yandan gerekçenin sadece bir yerinde taksirle yaralama yerine sehven kasten yaralama yazıldığı, devamında taksirle yaralamadan bahsedildiği bir çelişki bulunmadığı anlaşılmış olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Olay günü saat 00.20 sıralarında mağdur ...'in ... Devlet Hastanesinde acil servis girişini aradığı sırada havanın karanlık olması nedeni ile hastane bahçesindeki fark edemediği açık halde bulunan boşluğa düşerek kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde mahkemece hastane inşaatının yapımını üstlenen şirket yetkilisi sanık ...’ın "düşmeye müsait boşluğun üzerinin kapatılmaması ya da etrafının bariyerlerle kapatılmaması, hastane binasının arkasında bulunan mazgalların olduğu alandaki dar yolu yetkisiz kişilerin girişini önleyecek şekilde gerekli önlemlerin yapım çalışmalarının devam ettiği tehlikeli alanın etrafının korkuluk bariyer ve benzeri ... gerekler ile kapatılması ya da bu alanın etrafının işaretlenmesi, ışıklı görsel ... gereçlerle ikaz uyarı levhalarının bulundurulması şeklindeki alınabilecek önlemlerin alınmaması, hastane binası etrafının ve tehlikeli alanın yeterince aydınlatılmaması, yapı alanında yeterli kontrol ve denetimin yapılmaması gerekçesiyle asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin lehe hükümlerin uygulanmasına gerektiğine, savunma hakkının kısıtlandığına, ceza miktarına, eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25858, Karar No: 2022/2768, Tarih: 17.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25858 E.  ,  2022/2768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-(1) no.lu bozmaya uyulması ve uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise; 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.