muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6273, Karar No: 2012/18540, Tarih: 17.09.2012

Dosya içeriğinden, davacı 20.06.2009 tarihinden itibaren polyester ustası olarak davalı işyerinde çalıştığı, 04.05.2010 tarihinde iş akdinin feshedildiği, davacının açtığı işe iade davasının Gebze 1. İş Mahkemesi'nin 2010/434 esas 2010/735 karar sayılı kararıyla işe iadesine karar verildiği, karar kesinleşmeden davacının 06/11/2010 tarihinde yeniden davalı işyerinde çalışmaya başladığı, 04/03/2011 tarihinde davalı işverence davacının iş akdine ibraname ile son verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece ilk işe iade davası kesinleşmeden açılan bu davanın önceki dava ile aynı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Uyuşmazlık konusu olan hususlar ikinci feshin yeni bir fesih olup olmadığı ve bu feshin geçerli ve haklı bir neden dayanıp dayanmadığı hususlarıdır. Davacının ikinci kez işe alınmasından yaklaşık dört ay sonra fesih gerçekleşmiştir. Burada yeni bir feshin söz konusu olduğu açıktır. İşveren davacının iş akdini ibranameye dayanarak sonlandırmıştır. 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. İşveren davacının iş akdini yazılı fesih bildirimi olmadan sonlandırmıştır. Davanın kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının dört aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacının yapmış olduğu 127,30 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 17.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14706, Karar No: 2021/11485, Tarih: 10.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/14706 E.  ,  2021/11485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1. Mahkûmiyet; Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.10.2019 - 2019/342 esas ve 2019/330 sayılı kararı

2. İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 21.01.2020 - 2019/5170 esas ve 2020/87 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık müdafii süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 10/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1492, Karar No: 2022/493, Tarih: 17.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/1492 E.  ,  2022/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ilk derece mahkemesinde görülen tasarrufun iptali davasında verilen davanın kabulüne ilişkin hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; istinaf isteminin kabulüne ilişkin kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan temlik alan davacı ... vekili Av.... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 30/12/2019 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine işlemsiz iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekili davadan feragat ettiğini bildirdiğinden feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE; 17/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19414, Karar No: 2017/8993, Tarih: 01.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/19414 E.  ,  2017/8993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20908, Karar No: 2018/14330, Tarih: 02.07.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/20908 E.  ,  2018/14330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 06.04.2011 -13.01.2014 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde aylık en son net 1.400,00 TL ücret ile kasiyer olarak, 08:00 - 21:00 saatleri arasında haftanın 6 günü, milli ve dini bayramlar da dahil olmak üzere çalıştığını, fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin ödenmemesi ve yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmaması nedeniyle davalı işverene bu alacakların ödenmesi yönünde talepte bulunduğunu ve talebinin reddedildiğini, akabinde davalı işveren tarafından şirket merkezine çağrılarak ücretinin düşürüleceğinin bildirildiğini, davacının da bu durumu kabul etmemesi üzerine iş akdinin haklı nedene dayanılmaksızın feshedildiğini, hakkında haksız olarak devamsızlık tutanakları tutulduğunu iddia ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile; 3.000,00 TL kıdem tazminatı, 700.00 TL ihbar tazminatı, 3.000,00 TL fazla mesai ücreti, 100.00 TL genel tatil ücreti, 200,00 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere toplam 7.000,00 TL işçilik alacağının en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 06.04.2011 - 13.01.2014 tarihleri arasında davalı şirkete ait benzin istasyonunun marketinde kasiyer olarak vardiyalı sistemde haftanın 6 günü 08:00 - 15:00, 15:00 - 23:00 ve 23:00 - 08:00 saatleri arasında aylık en son net 824,06 TL ücret ile çalıştığını, genel tatil günlerinde çalışmadığını, iş sözleşmesinin 1.10 maddesinde de işçinin genel tatil günlerinde çalışmayı peşinen kabul eder hükmünün bulunduğunu, 12.09.2013 tarihinde iş yerinde yapılan kasa dökümünde davacının 3.004,07 TL kasa eksiği bulunduğunun tespit edildiğini, ancak bu tarihten sonra çalışmaya devam ettiğini, bu parayı işverene teslim edeceğini beyan etmesine rağmen teslim etmediğini, 13.01.2014 tarihinden itibaren 3 gün üst üste hiçbir bildirim yapmaksızın iş yerine gelmediğini, işe gelmediğine ilişkin devamsızlık tutanakları tutulduğunu ve noter aracılığı ile gönderilen 27.01.2014 tarihli ihtarname ile kasa açığı verdiği parayı işverene teslim etmemesi ve mazeretsiz olarak arka arkaya 3 gün işe gelmemesi nedeniyle iş akdinin İş Kanunu'nun 25/11.maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, yıllık izin alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yerinde kasiyer olarak çalışan davacının kasasında yapılan kontrolde 3.004,07 TL açık çıktığı, bu açığın davacının da kabulünde olduğu ve davalı işveren tarafından davacı işçinin iş akdinin bu açık nedeni ile, davacının sonrasında işe geldiğinde iş alınmamak suretiyle eylemli olarak feshedildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Öncelikle davalı işverenin iş akdini sözlü ve eylemli olarak feshettikten sonra doğal olarak işe gelmeyen davacı işçi için tuttuğu devamsızlık tutanakları ve buna bağlı olarak gerçekleştirdiği, devamsızlık nedeni ile fesih ikinci fesih niteliğinde olup öncesinde varlığı sabit olan fesih karşısında hukuken yok hükmündedir.

Davacı işçinin iş akdinin kasasındaki açık nedeni ile feshedildiğinin sabit olması karşısında davalı işveren fesihte haklı olup, davacının kıdem ve ihbar tazminat taleplerinin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Dosyada var olan izin kullanma belgesine göre davacının yıllık izinlerinden 14 günü kullandığının anlaşılmasına rağmen davacının yıllık ücretli izin talebinin ... döneminde hiç izin kullanılmamış gibi hesaplanması da ayrıca hatalıdır.

4-Davacı dinlenen tanık beyanları ile iddia ettiği fazla mesai ve ulusal bayram genel tatili çalışmalarını, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere ispat etmiştir.

Hak edilen fazla mesai ve ulusal bayram genel tatili çalışmalarının karşılıklarının ödendiğinin ispat külfeti davalı işveren üzerinde olup, davacının kabulü olmadığı sürece ödeme ancak yazılı delil ile ispat edilebilir. Bu itibarla mahkemece davacı tanıkları dahil tanıkların hak edilen fazla mesai ve ulusal bayram genel tatili çalışmaları karşılığının ödendiğine ilişkin tanıklıklarına itibar ile yazılı delil olmaksızın fazla mesai ve ulusal bayram genel tatili çalışmaları taleplerinin reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/586, Karar No: 2013/5003, Tarih: 18.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/586 E.  ,  2013/5003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım.

HÜKÜM : 1) Sanık ...'nin kasten öldürmeye yardım suçundan beraatine.

2) Sanık ...'nin 5237 ... TCK'nun 81/1, 29/1, 62/1.maddeleri gereğince 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

3) Sanık ...'nin 5237 ... TCK'nun 81/1, 39/2-a, 29/1, 62/1 maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'in kasten öldürme, sanık ...'ın kasten öldürmeye yardım etme suçlarından mahkumiyetlerine, sanık ...'in kasten öldürmeye yardım suçundan beraatine dair kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'ın, suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile kısmen reddedilmiş, sanık ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe ... nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde sübuta, suç niteliğine, meşru savunmaya, tahrikin derecesine, sanık ... müdafiinin sübuta, suç niteliğine, katılan ... vekilinin sanık ... yönünden sübuta, sanık ... yönünden suç niteliğine, sanıklar hakkında haksız tahrik ile takdiri indirim maddelerinin uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; sanık ... hakkında kurulan hükümde TCK.nun 39/2-a maddesi uyarınca indirim yapılırken indirim oranı gösterilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak; ilgili fıkradan " 1/2 oranında indirim yapılarak" ibaresinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hüküm ile kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

18.09.2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’ın yokluğunda 26.09.2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/8262, Karar No: 2015/10930, Tarih: 04.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/8262 E.  ,  2015/10930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davada somutlaşan olayda; 19.08.2010 tarihinde, davalı işyerinde paketleme elemanı olarak çalışan sigortalının, paketlenen malları asansöre koyarken 15 metre yükseklikten düşerek yaralandığı ve %34 oranında sürekli iş göremez durumuna geldiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan tek kişilik bilirkişi raporunda, davalı işverene %90, kazalıya %10 kusur verilmiş ise de mahkemenin hükmü eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayalıdır.

Dava konusu kazanın oluşunda, sadece yük asansörü olarak kullanılan asansöre personelin binmesinin yasak olduğu ve bu konuda uyarı levhalarının her tarafta bulunduğuna ilişkin iddiaları ve tüm dosya kapsamı nazarında, hak ve adalet kurallarına aykırı bir sonuç ortaya çıkmaması, yargıya olan güvenin sarsılmaması yönü gözetilerek, tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilip, zararlandırıcı sigorta olayındaki kusur oran ve aidiyetleri konusunda işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda uzman olan bilirkişi heyetinden oluşa uygun kusur raporu alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

2-5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı

veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda...’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; ... ve ...i’nin çalışmalarıyla “...” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, ...nun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, ... ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

3-Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, sigortalının işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Mahkemece, yukarıda belirtilen hususlar çerçevesinde araştırma yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekili ve davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, yukarıda belirtilen hususlar çerçevesinde araştırma yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekili ve davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcını istek halinde davalıya iadesine, 04.06.2015 günü oybirliği ile karar verildi.