muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1760, Karar No: 2023/2861, Tarih: 27.04.2023

IV. GEREKÇE

Oluş, iddia, mahkeme kabulü, sanık müdafiinin temyizinin kapsamı ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında;

BDDK'nun 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceğinin tespitiyle,

Dosya kapsamında yer alan Bank ... hesap hareketleri dökümü, MASAK ve bilirkişi raporlarına göre; sanığın 16.12.2002 yılında söz konusu bankada ilk kez hesap açtırdığı, sanığın her ne kadar talimat tarihiyle uyumlu olarak 08.01.2014 ve 04.02.2015 tarihlerinde katılım hesapları açmış olduğu anlaşılmışsa da, 2014 yılı öncesi dönem itibariyle katılım hesabı açma işlemlerinin bulunduğu ve Bank ...'nın TMSF'ye devrinden sonra da söz konusu bankada işlemler gerçekleştirdiği ve hesabı kullanmaya devam ettiği anlaşılmakla; hesap hareketlerinin örgüt liderinin talimatı ile olmayıp, rutin bankacılık işlemi sonucu gerçekleştiği, sanığın dernek ve sendika üyeliğine dair eylemlerinin ise, sempati ve iltisak boyutunu aşan ve örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğini ispat eden faaliyetler kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüte yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine yönelik hüküm kurulmasında hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2021/228 Esas, 2021/978 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3.

Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9137, Karar No: 2019/8824, Tarih: 26.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/9137 E.  ,  2019/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, nitelikli kasten yaralama

HÜKÜM : Tüm sanıkların nitelikli kasten yaralama, sanıklar ..., ... ve ...'nın ihaleye fesat karıştırma suçlarından mahkumiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde Zonguldak Devlet Hastanesi tarafından yapılan ihaleye fesat karıştırma suçundan sanıklar ..., ... ve ... hakkında kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile Sağlık Bakanlığının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile Sağlık Bakanlığının duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazine ile ilgili Bakanlığa bildirildiği gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 26/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14092, Karar No: 2017/3546, Tarih: 19.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/14092 E.  ,  2017/3546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, asıl ve ek karara ilişkin temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Mahkemece, hükmün davalı şirket vekiline 15.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, şirket vekilince 27.04.2015 tarihinde temyiz edildiği, harç ve masrafların yatırılmadığı, 8 günlük temyiz süresinin geçtiği anlaşılmakla temyiz talebinin süreden reddine karar verilmiş ise de, HMK 366. maddesinin yollamasıyla 343/3. maddesi atfı ile HMK 118. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin kaydedildiği tarihte temyiz edilmiş sayılır. Dilekçenin kaydına ilişkin usul ve esaslar yönetmelikte belirlenir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin 48. maddesinin 4. fıkrasında “Kanun yolu başvurusu, kanun yolu dilekçesinin kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır. 9. fıkrasında ise, “Taraf vekillerince UYAP üzerinden güvenli elektronik imza ile kanun yolu başvuru dilekçesi gönderilebilir. Bu işler için ayrıca elle atılmış imzalı belge istenmez. Avukatların UYAP Avukat Bilgi Sistemi üzerinden kanun yolu başvuru dilekçesi gönderebilmeleri için elektronik imza sahibi olmaları gerekir. Kanun yolu harçları avukat tarafından elektronik ortamda mahkeme veznesi hesabına aktarılır. Ayrıca bu işlemlerin Barokart veya kredi kartı gibi ödeme araçlarıyla yapılması sağlanabilir. Kanun yolu başvurusu, dilekçenin sisteme kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır.” hükmü düzenlenmiştir. Somut davada temyiz dilekçesinin UYAP’a kayıt tarihinin 24.04.2015 olduğu anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz dilekçesini gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yasal süresi içerisinde mahkemeye verdiği anlaşıldığından, tebliğden itibaren 8 günlük temyiz süresinin geçtiğinden bahisle davalı şirket vekilinin temyiz talebinin reddine dair 28.04.2015 tarihli EK KARARIN BOZULMASINA,

2-Davalı şirket vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı Kurum, 15.09.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ve yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 23, 21, 21/4 ve 76. maddeleridir.

2-Davalı şirket vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı Kurum, 15.09.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ve yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 23, 21, 21/4 ve 76. maddeleridir.

Anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

5510 sayılı Kanunun süresinde bildirilmeyen sigortalılıktan doğan sorumluluk bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 23’üncü maddesi hükmüne göre; sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce iş kazası meslek hastalığı ve hastalık meydana gelmiş ise, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken her türlü masraflar ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın işverene ödettirilecektir.

Sözü edilen madde ile işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır.

Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir. Öte yandan; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören(sigortalının) müterafik kusurları da nazara alınarak söz konusu maddeler kapsamında hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar ışığında, davalı ...’in sorumluluğu 5510 sayılı Kanunun 21/4. fıkrası kapsamında olup, ilk peşin sermaye değerinin yarısının kusur karşılığından, diğer ödemeler yönünden ise tamamının kusur karşılığı miktarı kadar sorumluluğunun bulunduğu, davalı işverenin ise kusursuz sorumluluğu bulunup, hakkında %50'den az olmamak üzere hakkaniyet indirimi uygulanarak sorumlu olabileceği tutarın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O hâlde, davalı şirket avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Ltd. Şti.'ne iadesine, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13443, Karar No: 2008/14264, Tarih: 19.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/13443 E.  ,  2008/14264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 28.05.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.07.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif

esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; davacıya ait 3524 ve 2527 parsel sayılı taşınmazlar lehine kurulan geçitin bağlandığı yolun paftasında mevcut genel yol olmayıp, eylemli olarak kullanılan bir yol olduğu belirlenmiş, mahkemece bu alternatife değer verilerek hüküm kurulmuştur. Halbuki geçit hakkı kurulurken genel yola bağlantısı olmayan ve yolu bulunsa da bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yola kesintisiz şekilde bağlanması gerekir. Somut olayda kurulan geçidin bağlandığı eylemli olarak kullanılan

yolun kapatılması her zaman olasıdır. Hal böyle olunca, mahkemece kurulan hükümde genel yola bağlantı ilkesine uyulmamıştır. Kaldı ki, aleyhine geçit hakkı kurulan parsel maliklerinden Gülizar Alkan ve Güzide Toprak'a karşı yöntemine uygun açılmış bir dava da mevcut olmayıp, bu maliklere sadece duruşma günü tebliği ile yetinilmiştir.

Mahkemece yapılacak ...; mutlak geçit ihtiyacı içinde olan davacı taşınmazlarının genel, kadastral yola bağlantısının sağlanması için tüm alternatifler değerlendirilerek yukarıda açıklanan ilkeler ışığında bir karar vermek olmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 19.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33845, Karar No: 2014/35709, Tarih: 16.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/33845 E.  ,  2014/35709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/334-2014/1002

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosya içerisindeki belgelerden, davacının sendika üyelik kaydı ile toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebinin alt işverene 16.05.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de; bu belge ekinde Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013- 31.12.2014 yürürlük tarihli Toplu İş Sözleşmesinin bir örneğinin de dava dışı alt işverene tebliğ edildiğini gösterir belge bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin geçici 2. maddesi “Toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarih ile iş yerine tebliğ edildiği aya kadar geçen süre için ödenecek farkların tutarı iş bu kararın iş yerine tebliğ tarihinden itibaren iki ay içinde iki eşit taksitte ödenir ” yönünde düzenleme içermektedir. Bu durumda Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararı ile 01.01.2013-31.12.2014 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesinin, dava dışı alt işveren olan M. Tıbbi Tek. Mak. ve Sağ. Malz. San. ve Tic. Ltd. Şti. tebliğ edildiği tarihi gösterir evrakın denetlenmesi gerekmektedir.

2-Ayrıca, mahkeme seri nitelikte görülerek karara bağlanan ve temyiz incelemesi yönünden Dairemize gönderilmiş bulunan seri dosya davacılarından bir kısmının hastanenin çeşitli acil servislerinde görev yaptıkları görülmektedir.

Davacı tarafça dosya içerisine ibraz edilen ilgili Yüksek Hakem Kurulu kararı örneğinin incelenmesinde, toplu iş sözleşmesinin 30. maddesinin Bulaşıcı Hastalık ve Risk Primi başlığını taşıdığı ve “Röntgen mahalli olarak tecrit edilen yerlerle, radyum, fizyoterapi, radyoterapi, teknik hizmetler, ameliyathane, doğumhane, laboratuar, şoför, santral, bulaşıcı hastalıklar ve servislerinde çalışanlara fiilen çalışılan günler için 2,00-(iki)TL/Gün bulaşıcı hastalıklar ve risk pirimi verilir." yönünde düzenleme içerdiği anlaşılmaktadır. Dosya içerisine ibraz edilen bu belge örneğinde; 30. madde de yer alan santral kelimesinden sonra el yazısı ile madde metnine acil servis eklemesi yapıldığı ancak eklemeye ilişkin imza ve paraf bulunmadığı tespit edilmiştir. Toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, acil servis ibaresinin bulunup bulunmadığı hususun denetlenmesi açısından Yüksek Hakem Kurulunun 19.04.2013 tarih 2013/31 esas, 2013/33 sayılı kararının bir örneğinin de ilgili kuruldan temin edilerek dosyalara eklenmesi gerekmektedir.

Yukarıda belirlenen eksikliklere ilişkin belgelerin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4824, Karar No: 2023/5020, Tarih: 24.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/4824 E.  ,  2023/5020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1926 E., 2023/1821 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aybastı Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/302 E., 2022/288 K.

Taraflar arasındaki geçit ... kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 06.07.2023 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararının miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir. Bir kısım davalılar vekilinin kararı temyiz etmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 05.09.2023 tarihli ek kararı ile Daire kararının kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 05.09.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen 1.103,30 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.09.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28289, Karar No: 2010/34497, Tarih: 22.12.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/28289 E.  ,  2010/34497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/288335

MAHKEMESİ : Ağın Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2006

NUMARASI : 2006/9

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın sabıkasına esas ilamları getirtilip silinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.