muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8594, Karar No: 2018/2640, Tarih: 15.03.2018

3-Mahkemece hükme esas alınan aktüerya uzmanı bilirkişi raporunda desteğin olay tarihinde 6 yaşında olduğu, ailenin sosyal ve ekonomik durumu, desteğin yaşadığı çevreye göre ...da çocukların 9 yaşında tarlalara gönderildiği, tarlaya giderken okula gönderilmediği, desteğin yaşasaydı gelir elde edeceği yaşın, 18 yaş olmasının hakkaniyete uygun olmayacağı, desteğin en azından 12 yaşından itibaren gelir elde edeceği kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de bu hesaplama şekli Yargıtay’ın yerleşik kararlarına uygun değildir. Tazminat hesabında küçüğün gelir elde etmeye başlayacağı yaşın 18 yaş olarak kabul edilerek hesaplanma yapılması gerekmektedir.

4-Mahkemece hükme esas alınan aktüerya uzmanı bilirkişi raporunda 6 yaşında olan desteğin ölümü nedeni ile hesaplanan tazminattan yetiştirme gideri indirimi yapılmaksızın hesaplama yapılmıştır.Medeni Kanunu’nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı yasanın 327.maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.Her baba ve annenin çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi gerekmektedir.Kaza tarihinde 6 yaşında olan desteğin ölümü sebebi ile annenin çalışıyor olması halinde hem anne hem de baba yönünden hesaplanacak tazminattan, asgari ücretin %5'i oranında, annenin çalışmayıp aile ekonomisine katkısının bulunmadığının tespiti halinde sadece baba yönünden hesaplanacak tazminattan asgari ücretin %5'i oranında yetiştirme giderinin indirilmesi gereklidir. Mahkemece, yetiştirme gideri mahsubu yapılmadan hesaplanan tazminata hükmolunması doğru olmadığından kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin tüm, davalı ... vekili ile davalı .... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin, (3) ve (4) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekili ile davalı .... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı ... yararına, (3) ve 4 nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... ve davalı .... yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,20 TL kalan harcın temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve ....'ye geri verilmesine 15/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/953, Karar No: 2015/8187, Tarih: 06.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/953 E.  ,  2015/8187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 15/04/2014

Numarası : 2013/500-2014/177

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait hastanede 16/04/2008 tarihinde çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı olarak çalışmaya başladığını, son aylık net ücretinin 8.000,00 TL olduğunu, ayrıca işveren tarafından prim ödendiğini ve yemek yardımında bulunulduğunu, çalışmaya başladığı ilk tarihten çıkış tarihine kadar haftanın 7 günü 12 saat fazla çalıştığını, icap nöbetleri tuttuğunu, ancak fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücretleri ile 2009 yılı Haziran ayı sonuna kadar ki toplam 14.000,00 TL'lik ücret alacağının ve 2008 yılından 45.000,00 TL, 2009 yılından 7.160,00 TL tutarındaki hak ediş ve prim alacaklarının ödenmediğini, 2008 yılı prim ve hak ediş alacaklarına istinaden 20/08/2009 tarihinde 10.537,00, 25/09/2012 tarihinde 10.537,00 TL, 15/10/2009 tarihinde 10.537,00 TL, 15/11/2012 tarihinde 10.537,00 TL olmak üzere 4 adet senet keşide ettiğini ancak bunların ödenmesi yönünde yasal girişimde bulunulmadığını, müvekkilinin hak etmiş olduğu ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle İzmir 27. Noterliğinden keşide ettiği 15399 sayılı ihtarname ile iş akdini 30/06/2009 tarihi itibari ile feshettiğini, yıllık ücretli izin hakkının kullandırılmadığını beyanla kıdem tazminatı, ücret alacağı, ödenmeyen prim ve hak ediş alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının sebepsiz olarak iş akdini feshettiğini, ödenmeyen ücret alacağı bulunmadığını, prim ve hak ediş adı altında bir alacağı olmadığını ve taraflar arasında akdedilen sözleşme de böylesi bir ödemeden bahsedilmediğini, doktor olan davacının etik değerler gereği fazla mesai ücreti talep edemeyeceğini, bayram ve tatillerde çalışmış ise bu günlere ait ücretlerin ödendiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece verilen hüküm Dairemizce bozulmuş, mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece verilen hüküm Dairemizce bozulmuş, mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanunu’nun 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir. Dairemizin kökleşmiş uygulaması bu yöndedir

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanunu’nun 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir. Dairemizin kökleşmiş uygulaması bu yöndedir

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacı ücretinin net 8000,00 TL olduğunu ayrıca işverence prim de ödendiğini belirtmiş, davalı işveren davacının fazla çalışma alacağı olmadığını savunmuştur.

Dosyaya sunulan CD'de, 529 sayfa halinde, davacının tetkik tedavi ve muayene etmiş olduğu hastaların isimleri ile bu hastalar için yapılan işlemin nevi, işlem tutarı davacının hak kazandığı prim oranı ile hak kazandığı prim tutarı belirtilmiş olduğu "Detaylı Beklenen Doktor Hak Ediş Raporu’’ isimli çizelgeler bulunmaktadır.

Dosya kapsamından davacının çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı olarak çalıştığı taraflar arasında akdedilen 16.04.2008 tarihli hizmet sözleşmesinde, ücret dışındaki ikramiye, prim. görev tazminatı vb diğer ücret eklerinin tahsisi ve ödenmesinin işverenin takdir yetkisinde olduğu belirtilmişse de davacı tarafından dosyaya ibraz edilen Detaylı Beklenen Doktor Hak Ediş Raporları ile tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde davalı işyerinde pratisyen ve uzman hekimlere tedavi tetkik ve muayene ettikleri hastalar için belirli kıstaslar dâhilinde prim ödemesi yapıldığı görülmüştür Nitekim dinlenen davalı tanıkları dahi davalı işyerinde böylesi bir prim ödeme sisteminin var olduğunu ifade etmişlerdir. Dolayısıyla davalı işyerinde tetkik, tedavi ve muayene edilen hastalar sebebiyle işlemi yapan doktora prim ödemesinde bulunulmasının işyeri uygulaması haline geldiği anlaşılmıştır.

Belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan ve somut olayda olduğu gibi ücreti yüksek olan işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen primin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

Belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan ve somut olayda olduğu gibi ücreti yüksek olan işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen primin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

Mahkemece bu hususlar üzerinde durularak, gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak, sonucuna göre fazla mesai ücreti talebinin değerlendirilmesi ve prim ödemeleri fazla çalışmayı karşılıyorsa fazla çalışma alacağı talebinin reddine karar vermesi, şayet davacıya ödenen primler fazla mesai ücretini tam olarak karşılamıyorsa bakiye fazla çalışma ücreti talebinin de kabulüne karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12327, Karar No: 2018/4880, Tarih: 27.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12327 E.  ,  2018/4880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.05.2016 tarih ve 2015/296-2016/272 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ...'ın ...'a olan borcunu ödediğini, bu sözleşme uyarınca davalı ...'ın davalı şirket'in %33'lük hissesini devretmeyi taahhüt etmesine rağmen etmediğini ileri sürerek devrin sağlanması talebinde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı esas sermaye payının devri hususunda şirketi de davalı olarak göstermiş ise de; esas sermaye payının devri hususunda yetkinin pay sahibinde olduğu, şirketin pay devri ile ilgisinin olmadığı gerekçesiyle şirket açısından davanın reddine, davacı vekilince yazılı bir sözleşme sunulmuş ise de; kendi beyanından da anlaşılacağı üzere ve dosyaya sunulmadığından anlaşıldığı üzere esas sermaye payının devrini düzenleyen sözleşmedeki imzaların noterde onaylanmadıkları, bu bakımdan şekli koşulun gerçekleştirilmediği, bu bakımdan devir öngören sözleşmenin geçersiz olduğu, sözleşme içeriğine göre borç ödendiği taktirde esas sermaye payının davacı yanında dava dışı Maşallah Yeşilırmak adına ve müştereken yapılacağının düzenlendiği, bu bakımdan sözleşme geçerli kabul edilse bile davacının tek başına bu davayı açmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 6102 sayılı yasanın 595. maddesine göre devir borcunu doğuran işlemlerin yazılı şekilde yapılmasının ve imzaların noterce onanmasının zorunlu olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15328, Karar No: 2021/16747, Tarih: 07.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/15328 E.  ,  2021/16747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya muhalefet

HÜKÜM Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanığın adı ... olarak yazılmışsa da; bu husus mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3259, Karar No: 2022/532, Tarih: 18.01.2022

**5. Ceza Dairesi         2018/3259 E.  ,  2022/532 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Hazine

SUÇ : Zincirleme olarak rüşvet vermeye teşebbüs (sanık ... hakkında), rüşvet vermeye teşebbüse azmettirme (sanık ... hakkında), 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet (sanık ... hakkında), suç işlemek amacıyla örgüt kurma (sanıklar ... ve ... hakkında), suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma (sanıklar ..., ... ve ... hakkında)

HÜKÜM : Mahkumiyet (sanıklardan ... hakkında zincirleme olarak rüşvet vermeye teşebbüs ve ... hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçlarından), beraat (sanıklardan ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüse azmettirme ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma, ..., ... ve

... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, ... hakkında ise suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçlarından)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nin 260/1. maddesine göre rüşvet vermeye teşebbüs suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Yasa'nın 18. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar ... ve ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan açılan kamu davalarına CMK'nin 237/2. maddesi hükmü uyarınca KATILMASINA, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve kurulan bu örgüte üye olma suçlarından açılan kamu davalarında; anılan suçlardan doğrudan zarar görmeyen Hazinenin davaya katılması mümkün olmadığı gibi bu suçlar yönünden verilen hükümleri temyiz etme yetkisi de bulunmadığından, Hazine vekilinin bu suçlardan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin katılan Hazine vekilinin sanıklar ... ve ... haklarında rüşvet vermeye teşebbüs ve bu suça azmettirme suçlarından kurulan beraat ve mahkumiyet ile sanıklardan ... müdafin 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet, ... müdafin ise rüşvet vermeye teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüse azmettirme suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüse azmettirme suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

6136 sayılı Yasa uyarınca yasak niteliği haiz bir adet tabanca ile 2 adet kasatura bulunduran sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanun'un 13/1 ve 15/1. maddeleri kapsamında suç teşkil ettiği ancak TCK'nin 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince, aynı Kanun'un 3/1 ve 61/1. maddeleri de göz önünde bulundurularak, daha ağır cezayı içeren 6136 sayılı Yasa'nın 13/1. maddesi gereğince asgari hadden ayrılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, 6136 sayılı Yasa'nın 13/1. maddesi uyarınca alt sınırdan ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın evinde ele geçen Adli Emanetin 2011/108 Esas sırasının 1. bendinde kayıtlı ''T0620-04D00723'' numaralı tabancanın... adlı şahıs adına bulundurma ruhsatlı olduğunun ve henüz silahı devralmamış sanığın ikametinde ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında, söz konusu tabancanın yasal gereği için idareye teslimi yerine, yazılı şekilde ruhsat sahibine iadesine karar verilmesi ile 02/11/2011 tarihli ekspertiz raporunun 4 numaralı bendinde özellikleri belirtilen ve Adli Emanetin 2011/108 Esas sırasının 4. bendinde kayıtlı bir adet bıçağın 6136 sayılı Kanun’un 4. maddesi kapsamında yasak niteliğini haiz bıçaklardan olmadığının tespitine rağmen, bulundurulması bizatihi suç teşkil etmeyen ve suç konusu olmayan adli emanette kayıtlı söz konusu bıçağın sanığa iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321/1. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, bahse konu tabanca ve bıçağa ilişkin kısmın hüküm fıkrasının 6 numaralı bendinden çıkartılarak yerine "suça konu olan ve adli emanetin 2011/108 Esas sırasında kayıtlı bulunan tabancanın yasal gereği için ilgili kuruma TESLİMİNE ve 02/11/2011 tarihli ekspertiz raporunun 4 numaralı bendinde özellikleri belirtilen bir adet bıçağın sanığa İADESİNE," ibarelerinin eklenmesi suretiyle eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık ... hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;