muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13753, Karar No: 2013/19028, Tarih: 24.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/13753 E.  ,  2013/19028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, tüm aşamalardaki savunmalarında, tezgah önünde kitap bakarken polislerin kendisi hakkında işlem yaptığını ve kitapların kendisine ait olmadığını belirtmiş olması karşısında, öncelikle olay tutanağında imzası bulunan ve mahkemece dinlenmeyen kolluk görevlileri dinlenip, olayla ilgili bilgi ve görgüleri sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken eksik kovuşturmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de,

Suç tarihinde sabıkası olmayan sanık hakkında, "kasıtlı suçtan mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak CMK 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına" denilmek suretiyle yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 14l2 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14653, Karar No: 2013/10735, Tarih: 18.11.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/14653 E.  ,  2013/10735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 18/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/17931, Karar No: 2021/22076, Tarih: 21.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/17931 E.  ,  2021/22076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.11.2008 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 24.09.2009 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen ve eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 193/2. maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun’un 102/4 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 116/4, 66/1-e. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu anılan Kanun’un 7/2, 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve suç tarihi olan 19.09.2002 gününden karar tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık sürenin dolduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9694, Karar No: 2015/8097, Tarih: 08.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9694 E.  ,  2015/8097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/891, Karar No: 2024/4085, Tarih: 25.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/891 E.  ,  2024/4085 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2011/52 E., 2014/158 K.

SUÇ : Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2014 tarihli ve 2011/52 Esas, 2014/158 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi, 43 üncü ve 52 nci maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 10.250,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.12.2022 tarihli ve 2021/1359 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/159111 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/159111 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2014 tarihli kararı ile sanık ... ile birlikte sanık ...'nın başkası adına 3 adet GSM hattı çıkardıkları gerekçesiyle özel belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetlerine karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 30/03/2015 tarihli ve 2015/3601 esas, 2015/22674 karar sayılı ilamı ile bozulmasını takiben, yeniden yapılan yargılama neticesinde adı geçen sanıkların özel belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetlerine ilişkin İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/03/2017 tarihli ve 2015/134 esas, 2017/42 sayılı kararının sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 29/04/2019 tarihli ve 2018/5211 esas, 2019/4376 karar sayılı ilamı ile katılan ... adına 3 adet Avea hattı çıkarma eyleminin özel belgede sahtecilik suçunu değil, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet suçunu oluşturduğundan bahisle sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden bozma kararı verildiği ve bozmanın da anılan kararı temyiz etmeyen sanık ...'e sirayetine hükmedildiğinin anlaşılması karşısında, sirayetin mahallinde mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği düşünülerek yapılan incelemede,

Benzer bir olayla ilgili Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 15/06/2020 tarihli ve 2020/1421 esas, 2020/5777 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20 ilâ 100 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, sanığın elde ettiği haksız menfaatin iki katının, 4.200,00X2: 8.200,00 Türk lirası olduğu kabul edildiğine göre, sanık hakkında hüküm kurulurken sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 158/1-j, 158/1-son maddesi uyarınca 4 yıl hapis ve 410 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 43. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılarak 5 yıl hapis ve 512 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden hesaplama yapılarak sonuç olarak 5 yıl hapis cezası yanında 10.240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi yerine, anılan kararda, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 158/1-j maddesi uyarınca 4 yıl hapis ve 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden hesaplama yapılarak 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilecek adli para cezasının suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağından bahisle adli para cezasının 8.200,00 Türk lirasına çıkartılmasını müteakip, anılan Kanun'un 43. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sonuç olarak 5 yıl hapis cezası yanında 10.250,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendinde; " Dolandırıcılık suçunun, banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla işlenmesi halinde, üç yıldan on yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." ve aynı fıkranın son cümlesinde; "Ancak, (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı dört yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükümleri yer almakta olup, 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile bu fıkrada yer alan “iki yıldan yedi yıla” ibaresinin “üç yıldan on yıla” şeklinde, “(j) ve (k)” ibaresinin “(j), (k) ve (l)” şeklinde ve “üç yıldan” ibaresinin “dört yıldan” şeklinde değiştirildiği anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un adli para cezası başlıklı 52 nci maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları; " (1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

" şeklinde düzenlenmiştir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f) (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde, aynı fıkranın son paragrafı gereğince temel para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün karşılığı olarak tespit edilerek, artırım ve indirimlerin belirlenen gün üzerinden yapılması ve buna göre sonuç para cezasının saptanması gerekirken, sanık hakkında temel cezanın 100 gün adli para cezası olarak belirlenip, günlüğü 20 TL den hesaplanarak 2.000,00 TL adli para cezasına hükmedildikten sonra, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katı olan 8.200,00 TL adli para cezasına çıkartılması ve bu miktar üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılarak sanığın 10.250,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması suretiyle fazla ceza tayini Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2014 tarihli ve 2011/52 Esas, 2014/158 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Hüküm fıkrasındaki para cezasına ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine; “sanığın 410 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca cezası 1/4 oranında artırılarak 512 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20 TL’den paraya çevrilerek neticeten 10.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin yazılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, para cezasına ilişkin infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının yerinde bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1272, Karar No: 2023/5977, Tarih: 18.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1272 E.  ,  2023/5977 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı temlik alan vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı temlik eden vekili HSBC Bank A.Ş. tarafından davacı aleyhine 11.02.2008 ve 15.01.2010 tarihli genel kredi sözleşmeleri, 11.02.2008 ve 15.01.2010 tarihli hızır hesap sözleşmeleri ve 11.08.2008 tarihli genel faktoring sözleşmesine istinaden icra takibi başlatıldığını, müvekkilinin süresinde itiraz edemediği için takibin kesinleştiğini, sözleşmelerin tarafı olan dava dışı Zeta Tekstil Turizm Gıda Otomotiv İnş. Reklam San. Tic. Ltd. Şti. yetkililerinin, şirketin bir kısım hissesini müvekkiline devrederek küçük ortak ve müdür sıfatıyla temsile yetkili kıldıklarını, bunların müvekkilinin bilgisi ve rızası dışında gerçekleştiğini, müvekkilinin, sözleşmelerde müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla borçlu gösterildiğini, sözleşmelerdeki imzaların müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek İstanbul 29. İcra Müdürlüğünün 2012/20911 E. sayılı dosyasından borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı temlik eden vekili cevap dilekçesinde; davacının, müvekkili banka ile dava dışı Lupine Giyim San.ve Tic. Ltd. Şti. arasında akdedilen 04.01.2008 tarihli genel faktoring sözleşmesi, 11.02.2008 tarihli genel kredi sözleşmesi ve bu sözleşmeye ilaveten ve hızır hesap sözleşmelerini müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığını, söz konusu kredi borcundan kaynaklı borçlulara hesap kat ihtarnamesi gönderildiğini ancak, borcun ödenmemesi üzerine icra takibi başlatıldığını, davacının Lupine Giyim San.ve Tic. Ltd. Şti. ve Zeta Tekstil Turizm Gıda Otomotiv İnş. Reklam San. Tic. Ltd. Şti.nin hissedarı olduğunu, davacının, noterlikçe yapılan devir teslim sözleşmeleri ve ticaret sicil kayıtlarına göre rızası olmadan ve bilgisi dışında ortak yapıldığı ve yapılan hiçbir işlemden haberi olmadığı iddiasının yersiz olduğunu, davacının imza itirazının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 01.02.2009 revizyon tarihli 004 revizyon nolu genel faktoring sözleşmesindeki ve 04.01.2008 revizyon tarihli 002 revizyon nolu genel faktoring sözleşmesindeki imzaların davacıya ait olmadığı, davacının bu sözleşmelerden kaynaklı takibe konu borçlardan kefil sıfatıyla sorumlu tutulamayacağı, 11.02.2008 tarihli 2 adet hızır hesap sözleşmesi ve 11.02.2008 tarihli 2.000.000 USD'lik genel kredi sözleşmelerindeki imzaların davacıya ait olduğu, bu yönden bilirkişi raporunda hesaplanan davalı bankanın davacıdan alacağının 115.219,78 TL olduğu, davalı alacaklı tarafça çek yaprakları için talep edilen toplam 47.000,00 TL depo bedeli miktarı dışında kalan sözleşmelerden kaynaklı borçlardan davacının sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davacı borçlunun hakkındaki İstanbul 29. İcra Müdürlüğünün 2012/20911 E. sayılı dosyasında takip tarihi olan 25.09.2012 günü itibarı ile davalı tarafa hızır hesap kredisinden (KMH) 112.448,23 TL asıl alacak, 1.803,67 TL işlemiş faiz, 90,18 TL BSMV ve 877,00 TL masraf olmak üzere toplam 115.219,78 TL ile davalı alacaklı tarafça çek yaprakları için talep edilen toplam 47.000,00 TL depo bedeli miktarları dışındaki alacak miktarları ve kalemleri yönünden borçlu olmadığının tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı temlik alan vekili ve katılma yoluyla davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı temlik alan vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının kandırılarak, rızası hilafına şirket ortağı yapıldığı gerekçesinin ileri sürülmesine rağmen, davacının rızası hilafına yapılan işlemlerle ilgili hiçbir şikayeti olmadığını, bu konuda soruşturma dosyası da bulunmadığını, bu şartlar altında davacının beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, genel faktoring sözleşmesindeki imza itirazı kabul edilirken hızır hesap kredisindeki imzasının kendisine ait olduğunu ancak sözleşmeler arasında sadece 1 aylık süre mevcut olduğunu, davacının rızası dışında bir işlem var ise hızır hesap sözleşmesindeki imzanın da davacıya ait olmaması gerektiğini, davacının kötüniyetle borçtan kurtulmak için işbu davayı açtığını, kötüniyetin davada korunmaması gerektiğini tüm sebeplerle kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı vekili katılma yoluyla istinaf dilekçesinde özetle; çek yaprakları için talep edilen 47.000,00 TL depo bedelinin kabulüne karar verilmiş olmasının hem Yargıtay içtihatlarına hem de usul ve yasaya aykırı olduğunu, bankaların çek yaprağı başına ödemek zorunda oldukları garanti bedelinin asıl borçlu ve keşideci ve kefillerinden istenebilmesi için, taraflar arasındaki sözleşmede açık hüküm bulunması gerektiğini, bilirkişi raporunun gerek ilgili kısımlarında gerekse de sonuç kısmında davalı bankanın çek bedellerini haklı gösterecek bir sözleşme hükmü bulunduğunu belgelendirmesi halinde kabulüne karar verilmesi gerektiğinin belirtildiğini, Mahkemenin belge olmadan karar verdiğini belirterek kararın bu sebeple kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı banka ile asıl borçlu arasında imzalanan çek taahhütnamesi gereğince çek depo bedelinden hesap sahibi olan dava dışı şirketin sorumluluğunun bulunduğu, ancak, kredi sözleşmeleri ile kefalet sözleşmesini imzalayan müteselsil kefil olan davacının çek yaprakları sebebiyle bankanın Çek Kanunu uyarınca ödemesi gereken asgari miktarlarla ilgili olarak depo talebinden sorumlu olabilmesi için kredi sözleşmesinde ve kefalet sözleşmesinde bu yönde açık bir hüküm bulunmadığından, bu bedelden hukuken sorumlu olamayacağı, dosyadaki belgelere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar ve gerekçe içeriğine göre, ilk derece mahkemesi kararının bu yönden usul ve yasaya aykırı olduğu, davacı vekilinin bu yöndeki istinaf isteminin kabulüne, davalı vekili her ne kadar davacının imzalanan kredi sözleşmeleri arasındaki süre ve davacının suç duyurusunda bulunmaması sebebiyle kötü niyetli olduğunu ve davanın tümden reddine karar verilmesini talep etmiş ise de, incelenen dosyada aldırılan bilirkişi raporlarında imza incelemesinin usulüne uygun yapıldığı, davalının iddia ettiği hususların davacının kötü niyetini kanıtlayamayacağı, elde yazılı başkaca bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davalı temlik alan vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temlik alan vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temlik alan vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebeplerle ve re'sen dikkate alınacak sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, genel kredi sözleşmelerinden kaynaklanan alacağa yönelik başlatılan takip nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 72 nci maddesi.

3. Değerlendirme