muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9404, Karar No: 2016/7477, Tarih: 26.09.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/9404 E.  ,  2016/7477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/05/2016 tarih ve 2016/544-2016/432 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; taraflar arasında 17/05/2016 tarihinde imzalanmış olan protokol uyarınca davalı şirkete danışmanlık hizmeti veren müvekkilinin danışmanlık ücretine hak kazandığını ancak 3.500.000,00 USD ücretin ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydı ile alacağının 1.000,00 TL'lik kısmı için 31/12/2012 tarihinden itibaren ticari temerrüd faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; danışmanlık hizmeti alacağının ödenmemesi sebebiyle başlatılan takibe davalının itiraz ettiği, davanın mutlak ticari dava olmadığı, nispi ticari davaların ise her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili olması şartına bağlandığı, davacının tacir olmadığı, dolayısıyla davanın ticari dava olmadığı gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine ve talep halinde dosyanın görevli ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21110, Karar No: 2014/13759, Tarih: 09.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21110 E.  ,  2014/13759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkeme hükmünün tür ve miktar itibariyle murafaa sınırı dışında kalması nedeniyle sanık müdafiinin murafaa talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan temyiz incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır.

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Somut olayda; sanığın, medyumluk yapması nedeniyle katılanın eşi olan ...'in oğlunun üst üste kabuslar görmesi üzerine çare bulması için yanına gittiğinde oğlunun rüyasında gördüğü yaratığın kıymetli ziynet veya para ile defedilmezse oğlunu öldüreceği konusunda korkutarak katılanın eşinden ziynet eşyalarını ve paraları muhtelif zamanlarda aldığı şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında 62. madde uyarınca indirim yapılırken adli para cezasının 125 gün yerine 120 gün belirlenmesi aleyhe temyiz talebi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında 62. madde uyarınca indirim yapılırken adli para cezasının 125 gün yerine 120 gün belirlenmesi aleyhe temyiz talebi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.07.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10358, Karar No: 2011/5705, Tarih: 10.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10358 E.  ,  2011/5705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.02.2009 tarih ve 2006/651-2009/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına tescilli 2003/791 sayılı çoklu, 2003/2525 sayılı çoklu ve 2004/2703 sayılı tekli egzoz tasarımlarının davalıdan evvel piyasaya sunulduğunu, herkes tarafından bilinen ürünler olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli egzoz tasarımlarının hükümsüzlüğünü, müvekkilinin davalı tasarımlarına tecavüz etmediğinin tesbitini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı adına tescilli egzoz tasarımlarının gerek davalı tarafından ve gerekse başka firmalar tarafından tescil tarihinden evvel piyasaya sunulduğu, bu nedenle yeni olmadıkları gerekçesiyle, davalı adına tescilli 2003/791 sayılı, 2003/2525 sayılı ve 2004/2703 sayılı egzoz tasarımlarının hükümsüzlüğüne, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli tasarımların hükümsüzlüğü ile davalının tasarımdan doğan haklarına tecavüzün mevcut olmadığının tespitine ilişkindir.

Mahkemece, davalı adına tescilli tasarım tescil belgeleri terkin edilinceye kadar geçerliliğini koruyacağından ve davacı tarafça üretilen ürünlerin tescilli tasarımlara benzer olması nedeniyle davalının tasarımdan doğan haklarına tecavüz edilmediğinin tespitine yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

554 Sayılı KHK’nin 61. maddesi uyarınca, menfaati olan herkes, tasarım hakkı sahibine karşı dava açarak, fiillerinin tasarımdan doğan haklara tecavüz teşkil etmediğine karar verilmesini talep edebilir. Aynı maddenin son fıkrasına göre de, bu madde de belirtilen dava, tasarım belgesinin hükümsüzlüğü davasıyla birlikte de açılır.

Davacı vekili, 01.12.2004 havale tarihli dilekçesinde hükümsüzlük davasına konu 2003/791, 2003/2525 sayılı çoklu ve 2004/2703 sayılı tekli tasarım tescil belgesinde yer alan tasarımlardan 2003/2525 nolu çoklu tasarım belgesindeki (23) sıra nolu tasarım ve 2004/2703 sayılı tekli tasarımla ilgili bir üretimi bulunmadığını beyan ettiğine ve kendi ürettiği egzoz ürünlerinin dava konusu diğer tasarımlardan farklı olduğuna yönelik bir iddia da ileri sürmediğine göre, menfi tespit isteminin söz konusu 2003/2525 sayılı tescil belgesindeki 23 sıra nolu ve 2004/2703 nolu tasarımlar dışındaki tasarımlara ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı adına tescilli 2003/791 ve 2003/2575 sayılı çoklu ve 2004/2703 sayılı tekli tasarımların hükümsüzlüğüne karar verildiğine ve 554 Sayılı KHK'nin 61/1. Fıkrası uyarınca davacı fiillerinin tasarım hakkına tecavüz etmediğine ilişikn davanın aynı KHK hükümleri uyarınca tescil koşullarını taşımadığı belirlenen dava konusu tasarımlar bakımından da açılabilecek olmasına göre, davacı tarafın üretim yapmadığını bildirdiği 2003/2525 sayılı tescil belgesindeki sıra nolu ve 2004/2703 sayılı tasarımlar dışında kalan diğer dava konusu tasarımlar yönünden 554 sayılı KHK'nin 61. maddesine dayalı olarak açtığı menfi tespit davasının da kabulü gerekirken, mahkemece davalı adına tescilli tasarım belgeleri terkin edilinceye kadar geçerliliğini koruyacağından bahisle menfi tespit talebinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temiyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13513, Karar No: 2017/6665, Tarih: 01.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13513 E.  ,  2017/6665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğü Adına ... Orman İşletme Müdürlüğü vekili Av. ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/07/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile adli yardım talepli olarak da davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334'de ''(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkca dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.'' hükmü getirilmiştir. Aynı Kanun madde 336'da ise ''(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali duruma ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.'' şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelemesine geçildi.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13889, Karar No: 2022/1817, Tarih: 07.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/13889 E.  ,  2022/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelenip gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 11.03.2022 tarihli KD-2019/96370 sayılı yazısı ile özetle;

Soruşturma aşamasında sanıklar hakkında tutuklanmaya, tutukluluk halinin devamına, itirazların reddine, tutukluluk halinin devamına karar veren ve karar tarihleri itibariyle Bursa 1. Sulh Ceza hakimi olarak görev yapmakta olan 38095 sicil numaralı Hakim ...’in aynı dosyanın istinaf incelemesi sırasında Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 27.11.2018 tarih 2016/241E, 2018/382K sayılı sanıklar ve müdafilerinin istinaf talepleri konusunda verilen esastan ret kararlarına bu kez üye hakim olarak iştirak etmek suretiyle üst dereceli mahkemedeki karara katılmasının, 5271 sayılı CMK’nın 23/1 maddesinde “bir karar veya hükme katılan hakim, yüksek görevli mahkemece bu hükme ilişkin olarak verilen karar veya hükme katılamaz” amir usuli hükmüne aykırılık oluşturması nedeniyle, anılan hükmün onanmasına ilişkin karara itiraz edilmesi gerektiği düşüncesiyle itiraz yoluna başvurulduğu anlaşılmakla,

Karar düzeltme talebi ve ekli dosya 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik CMK’nın 308/2, 3. madde ve fıkralarınca Dairemizce incelendiğinde; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu anlaşılmakla itirazın kabulüne karar verilmiştir.

KARAR :

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının karar düzeltme talebinin KABULÜNE,

2-Dairemizin 07.12.2021 gün ve 2021/1473E, 2021/10584K sayılı onama kararının itiraz edilen sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden KALDIRILMASINA, diğer sanıklar yönünden onama ilamının aynen saklı kalmasına,

3- Sanıklar müdafiinin temyizine ilişkin incelemede;

KARAR :

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının karar düzeltme talebinin KABULÜNE,

2-Dairemizin 07.12.2021 gün ve 2021/1473E, 2021/10584K sayılı onama kararının itiraz edilen sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden KALDIRILMASINA, diğer sanıklar yönünden onama ilamının aynen saklı kalmasına,

3- Sanıklar müdafiinin temyizine ilişkin incelemede;

5235 sayılı Kanunun 33. maddesi gereğince Adli Yargı İlk Derece Mahkemelerince verilen ve kesin olmayan hüküm ve kararlara karşı yapılacak başvuruları inceleyip karara bağlamakla görevli olan Bölge Adliye Mahkemelerinin, Adli Yargı İlk Derece Mahkemelerine ve Sulh Ceza Hakimliklerine nazaran yüksek görevli mahkeme olduğunda tereddüt bulunmamasına, 5320 sayılı Kanunun 11. maddesinin CMK'nın 23/2 maddesinin uygulanma alanı ile ilgili olmasına, bir karar veya hükme katılan hakimin, yüksek görevli mahkemece bu hükme ilişkin olarak verilecek karar veya hükme katılamayacağına ilişkin aynı Kanunun 23/1 maddesi sarahatine ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.02.2014 tarih 1-538, 29 sayılı kararlarına nazaran; sanık ... hakkında soruşturma aşamasında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.10.2016 gün 2016/4345 D. İş nosu ile, 16.11.2016 gün 2016/4676 D.İş nosu ile tutukluluk hallerinin devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.10.2016 gün 2016/371 sorgu no ile, 03.11.2016 gün 2016/4474 D. İş nosu ile, 27.12.2016 gün 2016/5263 D. İş ile sanığın tutuklanmasına ve tutukluluk halinin devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.10.2016 gün 2016/4371 D. İş nosu ile, 28.10.2016 gün 2016/4344 D. İş nosu ile tutukluluk halinin devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.11.2016 gün 2016/4676 D. İş nosu ile tutukluluk halinin devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza

Hakimliğinin 17.10.2016 gün 2016/4079 D. İş nosu ile, 23.09.2016 gün 2016/3673 D. İş nosu ile, 23.11.2016 gün 2016/4865 D. İş nosu ile tutukluluğun devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.12.2016 gün 2016/5136 D. İş nosu ile, 23.09.2016 gün 2016/3673 D. İş nosu ile, 23.11.2016 gün 2016/4865 D. İş nosu ile tutukluluğun devamına, sanık ... hakkında Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 02.02.2016 gün, 2016/428 D. İş nosu ile, 29.02.2016 gün 2016/548 D. İş nosu ile itirazın reddi ile tutukluluk halinin devamına kararlar veren 38095 sicil numaralı hakim ...'in, mahkemenin kanuna uygun şekilde teşekkül ettirilmemesi sonucunu doğuracak biçimde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinde yapılan istinaf incelemesine üye hakim sıfatıyla katılmak suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 23/1 maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, sanıkların tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suç için kanun maddelerinde öngörülen ceza miktarı ve bozma nedeni gözetilerek tutukluluk hallerinin devamına, her ne kadar 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi gereğince dava dosyasının kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi gerekmekte ise de, hukuka aykırılığın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi heyetinin kanuna uygun şekilde teşekkül ettirilmemesinden kaynaklanması ve bu hukuka aykırılığın ancak anılan Dairenin usulüne uygun olarak oluşturulan heyeti tarafından yeniden verilecek bir kararla mümkün bulunmasına nazaran, bozma kararının içeriği gözetilerek anılan Kanunun 304/2-b maddesi gereğince dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11588, Karar No: 2011/10620, Tarih: 27.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/11588 E.  ,  2011/10620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, .... mahallesi, 610 ada 29 parsel sayılı 5864,08 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalılar adına kayıtlı olduğunu, kısmen yörede 1979 yılında yapılan 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılıp işlemin kesinleştiğini belirterek davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu parselin 5764,86 m2'lik bölümünün tapu kaydının iptali ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalıp nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 12/05/1947 tarihinde yapılıp 24/09/1948 yılında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1744 sayılı Yasaya göre 26/10/1979 tarihinde ilanı yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 02/11/1990 tarihinde 3302 sayılı Yasaya göre yapılan 2/B madde uygulaması vardır. 1982 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında, 30.04.1946 tarih ve 59 sıra sayılı tapu kaydı ile davalılar adına tarla olarak tespit ve tescil edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın kısmen orman sınırları dışına çıkartılan yerlerden olduğu belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmiş ise de, çekişmeli taşınmazın kadastro sırasında 30.04.1946 tarih ve 59 sıra sayılı tapu kaydının uygulanması ile tespit ve tescil edilmiş olup, en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında ise orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşılmaktadır. Taşınmaza komşu 610 ada 9-10-14 sayılı parseller hakkında Hazinenin aynı iddia ile açtığı dava mahkemenin davanın kabulüne ilişkin verdiği kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 2001/5722-6252 sayılı bozma kararı ile; “Taşınmazın bulunduğu yerde orman tahdidi 3116 sayılı Yasaya göre 1947 yılında yapılıp kesinleşmiş, 1979 senesinde 1744 sayılı Yasanın 2. maddesi uygulamasıyla nitelik yitirdiğinden bir kısmı orman tahdit sınırları dışına çıkarılmıştır. Öyle ise tapu malikleri için 1744 sayılı Yasa hükümlerinin tanıdığı hakların dikkate alınacağı kuşkusuzdur. Hal böyle olunca; taşınmaz ve çevresini iyi bilen üç yerel bilirkişi huzuruyla keşif yapılarak (varsa tapu kaydının haritası da getirtilerek) tapu kaydının dava konusu yere uyup uymadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, uygunluğunun anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir” gerekçesiyle bozulmuş, bozmadan sonra 610 ada 9-10-14 sayılı parsellerin dayanak tapu kayıtları kapsamında kaldığı belirlendiğinden Hazinenin davasının reddine karar verilmiş ve karar derecattan geçerek kesinleşmiştir. Buna göre, belirtilen komşu parsellerle aynı konumda bulunan dava konusu 610 ada 29 sayılı parsel yönünden de, mahkemece keşif yapılarak dayanak 30.04.1946 tarih ve 59 sıra sayılı tapu kaydının dava konusu taşınmaza uyup uymadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, tapu kaydının uyduğunun belirlenmesi halinde davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 27.09.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11688, Karar No: 2015/7958, Tarih: 24.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/11688 E.  ,  2015/7958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, açık teminat senedinin iadesi ve ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işvereninin elinde bulunan bulunan bononun teminat senedi olduğunu ileri sürerek bononun iadesini ve işverenin ödemediği son ay ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, işvereninin elinde bulunan bulunan bononun teminat senedi olduğunu ileri sürerek bononun iadesini ve işverenin ödemediği son ay ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kendisine teminat senedi vermediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davacı tarafından davaya konu bono nedeniyle ilgililer hakkında şikayetçi olması nedeniyle Ağır Ceza Mahkemesi'nin E:2010/377 K:2013/465 karar sayılı dosyası ile yapılan yargılama sonunda verilen ilgililer hakkında beraat kararının kesinleşmediği Uyap üzerinde yapılan araştırmadan anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince eldeki dava sonucunu mutlak nitelikte etkileyecek olan ceza mahkemesi kararının kesinleşmesinin beklenmesi gerekirken, bu kararının kesinleşmesini beklenmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.