muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/298, Karar No: 2022/791, Tarih: 08.12.2022

İstinabe suretiyle alınan beyanında; 2013 yılı Mayıs ayında Antalya Adliyesine kura kararnamesi ile atandığını, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi üyesi olarak yaklaşık üç yıl görev yaptığını, 2014 yılı Kurban Bayramında memleketine gitmek istediğinden kendisine nöbet yazılmamasını o dönemin Komisyon Başkanı olan tanık Süleyman'a iletmesine rağmen, kura kararnamesinden atanan dört hâkime nöbet yazıldığını, kendisine Bayramın ikinci günü nöbet yazıldığını, şüpheli polis memurlarının tutuklanması üzerine yapılan itirazın Antalya 2. Sulh Ceza Hâkimliğince reddedilince nöbetçi olduğu Antalya 3. Sulh Ceza Hâkimliğine dosyanın gönderildiğini, söz konusu dosyanın çok fazla klasör olup son klasörde durumun özetlendiğini, polisler hakkında valilik izninin olmadığını, dinlenen kişilerin rüşvet suçundan daha önce 3-4 kez soruşturma geçirmiş adliyede görevli müdür, fuhuş suçundan daha önce soruşturma geçiren polis memuru, daha önce gümrük kaçaklığı yaptığı iddiasıyla soruşturma açılan liman müdürü gibi kişiler olduğunu, suç tespit edilmemesi nedeni ile süresi dahi dolmadan dinmelere re'sen son verildiğini ve evrakın yasal 10 günlük süresi içinde imha edildiğini gördüğünü, polislere isnat edilen suçların HAGB sınırları içerisinde kalıp iddiaya konu olan TCK’nın 130-135. maddeleri arasındaki tüm suçların yer aldığının, suç olsa bile tek suç olması gerektiğini, dinlenen bazı kişilerin resmî belgede sahtecilik yaptıkları iddia olunsa da meslek kısımlarının farklı yazıldığını, bunun resmî belgede sahtecilik suçunu oluşturmayacağını, Prof. Zeki Hafızoğulları’nın ceza hukukunda bunu "faydasız sahtecilik" olarak tanımlayıp suç teşkil etmeyeceğini belirttiğini, polislerin açığa alınıp ihraç edilmediğini, hukuki gerekçeleri yazarak tahliye kararı verdiğini, usulsüz bir tahliye olduğunun düşünülmesi durumunda Cumhuriyet savcısının karara itiraz etmesi gerekeceğini, karara itiraz edilmediğini, 8 ay sonra iddianamenin tanzim edildiğini, eğer ortada tutuklamayı gerektirecek bir durum olsa yargılamayı yapan mahkemenin tutuklama kararı vermesi gerekeceğini, tahliye kararını hukuki kanaatine göre verdiğini, dosyaya yeni bir delil sunulmamasına rağmen tahliye kararı verdiği iddia edilmiş ise de itirazın doğası gereği yeni bir delilin mevcudiyetinin gerekmeyeceğini, Antalya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin itirazı reddetmesi üzerine Antalya 3. Sulh Ceza Hâkimliğine dosyanın gönderildiğini, yaptığı hiçbir işlemde kimseden emir ve talimat almadığını, nöbet konusunda komisyon başkanı olan tanık Süleyman'ın kendisini görevlendirdiğini, her ne kadar inceleme dışı sanık ... komisyon yedek üyesi olsa da kendisinin bundan haberinin olmadığını, Gaziantep 9

. Sulh Ceza Hâkimliğinin itirazı reddetmesi üzerine Antalya 3. Sulh Ceza Hâkimliğine dosyanın gönderildiğini, yaptığı hiçbir işlemde kimseden emir ve talimat almadığını, nöbet konusunda komisyon başkanı olan tanık Süleyman'ın kendisini görevlendirdiğini, her ne kadar inceleme dışı sanık ... komisyon yedek üyesi olsa da kendisinin bundan haberinin olmadığını, Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/206 esas ve 2018/110 karar numaralı dosyasında FETÖ/PDY terör örgütü üyeliğinden 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası almış olup iddiaya konu tahliye kararının örgüt faaliyeti içerisinde gerçekleştirilen bir eylem olarak kabul edilip teşdit nedeni sayıldığını ve dosyanın temyiz aşamasında olduğunu, söz konusu dosyanın iddianamesinde tanık Oğuz'un belirttiği beyanların da yer aldığını, örgütle hiçbir alakası olmayıp hukuk çerçevesinde karar verdiğini,

Savunmuştur.

İnceleme konusunun sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulması için öncelikle tutuklamaya ilişkin düzenlemeye değinmek gerekmektedir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın "Tutuklama nedenleri" başlıklı 100. maddesi;

"(1) Kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olguların ve bir tutuklama nedeninin bulunması halinde, şüpheli veya sanık hakkında tutuklama kararı verilebilir. İşin önemi, verilmesi beklenen ceza veya güvenlik tedbiri ile ölçülü olmaması halinde, tutuklama kararı verilemez.

(2) Aşağıdaki hallerde bir tutuklama nedeni var sayılabilir:

a) Şüpheli veya sanığın kaçması, saklanması veya kaçacağı şüphesini uyandıran somut olgular varsa.

b) Şüpheli veya sanığın davranışları;

1. Delilleri yok etme, gizleme veya değiştirme,

2. Tanık, mağdur veya başkaları üzerinde baskı yapılması girişiminde bulunma,

Hususlarında kuvvetli şüphe oluşturuyorsa.

(3) Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı halinde, tutuklama nedeni var sayılabilir:

..." şeklinde düzenlenmiştir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın "Tutuklama kararı" başlıklı 101. maddesi;

"(1) Soruşturma evresinde şüphelinin tutuklanmasına Cumhuriyet savcısının istemi üzerine sulh ceza hâkimi tarafından, kovuşturma evresinde sanığın tutuklanmasına Cumhuriyet savcısının istemi üzerine veya re'sen mahkemece karar verilir. Bu istemlerde mutlaka gerekçe gösterilir ve adlî kontrol uygulamasının yetersiz kalacağını belirten hukukî ve fiilî nedenlere yer verilir.

(2) Tutuklamaya, tutuklamanın devamına veya bu husustaki bir tahliye isteminin reddine ilişkin kararlarda;

a) Kuvvetli suç şüphesini,

b) Tutuklama nedenlerinin varlığını,

c) Tutuklama tedbirinin ölçülü olduğunu,

gösteren deliller somut olgularla gerekçelendirilerek açıkça gösterilir. Kararın içeriği şüpheli veya sanığa sözlü olarak bildirilir, ayrıca bir örneği yazılmak suretiyle kendilerine verilir ve bu husus kararda belirtilir.

..." şeklinde düzenlenmiştir.

Tutuklama, şüpheli veya sanığın kaçmasını ya da delillerin karartılmasını yahut tanık, mağdur veya başkaları üzerinde baskı kurulmasını önlemek amacıyla başvurulan bir koruma tedbiridir. Tutuklama kararı verilebilmesi için, kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren somut deliller bulunmalı, bir tutuklama nedeni olmalı, ölçülülük ilkesine uyulmalı, tutuklama yasağı bulunmamalı, sanığa güvence belgesi verilmemiş olmalı, muhakeme şartı gerçekleşmeli, muhakeme ehliyeti bulunmalıdır. Hâkim veya mahkeme, kanunda yazılı tutuklama nedenleri bulunsa dahi tutuklama kararı vermek zorunda değildir.

Görüldüğü gibi CMK’da tutuklamada zorunluluk yerine hâkimin takdirine dayanan bir sistem getirilmiştir. Bunun sonucu olarak CMK’nın 100. maddesinde sayılan bütün koşulların varlığı hâlinde bile tutuklama kararı verilip verilmemesi hâkimin takdirindedir. İşlenen suçun maddenin 3. fıkrasında sayılan katalog suçlardan olması da bunun istisnasını oluşturmayıp, bu durumda kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı da söz konusu ise tutuklama nedeninin gerçekleştiği kabul edilebilecektir.

Tutuklama konusunda zorunluluk sistemi getirmeyip hâkime somut olaya göre koşulları değerlendirme ve tutuklamaya karar verip vermeme konusunda takdir hakkı tanıyan yasa koyucu CMK’nın 100/4. fıkrası kapsamda ise tutuklama yasağı getirmiş bulunmaktadır.

Gelinen bu aşamada görevi kötüye kullanma suçu üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Türk Ceza Kanunu'nun ikinci kitabının "Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler"e yer veren dördüncü kısmının "Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar" başlıklı birinci bölümünde düzenlenen “Görevi kötüye kullanma” başlıklı 257. maddesi;

"(1) Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan hâller dışında, görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir menfaat sağlayan kamu görevlisi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan hâller dışında, görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme göstererek, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir menfaat sağlayan kamu görevlisi, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin, birinci fıkrasında düzenlenen icrai davranışlarla görevi kötüye kullanma suçu, kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız menfaat sağlanması ile oluşmaktadır.

Buna göre ilk şart, kamu görevlisi olan failin yaptığı işle ilgili olarak kanundan veya diğer idari düzenlemelerden doğan bir görevinin olması ve bu görevinin gereklerine aykırı davranmasıdır. Suçun oluşabilmesi için, norma aykırı davranış yetmemekte, fiil nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da suç tarihi itibarıyla kişilere haksız kazanç sağlanması gerekmektedir.

Anılan maddenin gerekçesinde suçun oluşmasına ilişkin genel koşullar;

Buna göre ilk şart, kamu görevlisi olan failin yaptığı işle ilgili olarak kanundan veya diğer idari düzenlemelerden doğan bir görevinin olması ve bu görevinin gereklerine aykırı davranmasıdır. Suçun oluşabilmesi için, norma aykırı davranış yetmemekte, fiil nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da suç tarihi itibarıyla kişilere haksız kazanç sağlanması gerekmektedir.

Anılan maddenin gerekçesinde suçun oluşmasına ilişkin genel koşullar;

"Kamu görevinin gereklerine aykırı olan her fiili cezai yaptırım altına almak, suç ve ceza siyasetinin esaslarıyla bağdaşmamaktadır. Bu nedenle, görevin gereklerine aykırı davranışın belli koşulları taşıması hâlinde, görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği kabul edilmiştir. Buna göre, kamu görevinin gereklerine aykırı davranışın, kişilerin mağduriyetiyle sonuçlanmış olması veya kamunun ekonomik bakımdan zararına neden olması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlamış olması hâlinde, görevi kötüye kullanma suçu oluşabilecektir." şeklinde vurgulanmış, gerekçede yer verilen "kazanç" ifadesi 6086 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle sonradan "menfaat" olarak değiştirilmiştir.

Öğretide de TCK’nın 257. maddesindeki suçun oluşmasının, kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi sonucunda kişilerin mağdur olması veya kamunun zarar görmesi ya da kişilere haksız menfaat sağlanması şartlarına bağlı olduğu, bu sonuçları doğurmayan norma aykırı davranışların, suç kapsamında değerlendirilemeyeceği açıklanmıştır (... Emin Artuk - Ahmet Gökçen - Ahmet Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Turhan Kitapevi, 11. Bası, Ankara, 2011, s. 913 vd; Mahmut Koca - İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013, s. 769; Veli Özer Özbek - ... Nihat Kanbur - Koray Doğan - Pınar Bacaksız - İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 2. Bası, Ankara, 2011, s. 974.).

Görevin gereklerine aykırı hareket etmekten, kamu görevlisinin görevini kanun, idari düzenlemeler veya talimatların öngördüğü usul ve esaslardan başka surette ifa etmesi anlaşılmaktadır. Bu anlamda kamu görevlisinin herhangi bir şekilde kanuni yetkisini aşması, kanunun aradığı şekil şartlarına uymaması, takdir yetkisini amacı dışında kullanması, kanunun emir ve müsaade ettiği hareketinin gerektirdiği ön şartlara aykırı hareket etmesi, kendisine teslim edilen ve görevi sebebiyle kullanması gerekli eşyayı usulsüz kullanması gibi fiiller görevin gereklerine aykırılık kapsamında kalmaktadır.

Norma aykırı davranışın maddede belirtilen sonuçları doğurup doğurmadığının saptanabilmesi için öncelikle "Mağduriyet, kamunun zarara uğraması ve haksız menfaat" kavramlarının açıklanması ve somut olayda bunların gerçekleşip gerçekleşmediklerinin belirlenmesi gerekmektedir.

Norma aykırı davranışın maddede belirtilen sonuçları doğurup doğurmadığının saptanabilmesi için öncelikle "Mağduriyet, kamunun zarara uğraması ve haksız menfaat" kavramlarının açıklanması ve somut olayda bunların gerçekleşip gerçekleşmediklerinin belirlenmesi gerekmektedir.

Mağduriyet kavramının, sadece ekonomik bakımdan uğranılan zararla sınırlı olmayıp bireysel hakların ihlali sonucunu doğuran her türlü davranışı ifade ettiği kabul edilmelidir. Bu husus madde gerekçesinde; "Görevin gereklerine aykırı davranışın, kişinin mağduriyetine neden olması gerekir. Bu mağduriyet, sadece ekonomik bakımdan uğranılan zararı ifade etmez. Mağduriyet kavramı, zarar kavramından daha geniş bir anlama sahiptir." şeklinde vurgulanmış, öğretide de mağduriyetin sadece ekonomik bakımdan ortaya çıkan zararı ifade etmeyip daha geniş bir anlama sahip olduğu, bireyin, sosyal, siyasi, medeni her türlü haklarının ihlali sonucunu doğuran hareketlerin ve herhangi bir çıkarının zedelenmesine neden olmanın da bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğine işaret edilmiştir (... Emin Artuk - Ahmet Gökçen - Ahmet Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Turhan Kitapevi, 11. Bası, Ankara, 2011, s. 911 vd.; Mahmut Koca - İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013, s. 772; Veli Özer Özbek - ... Nihat Kanbur - Koray Doğan - Pınar Bacaksız - İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 2. Bası, Ankara, 2011, s. 974.).

Kişilere haksız menfaat sağlanması, bir başkasına hukuka aykırı şekilde her türlü maddi ya da manevi yarar sağlanması anlamına gelmektedir.

Kamunun zarara uğraması hususuna gelince; madde gerekçesinde "Ekonomik bir zarar" olduğu vurgulanan anılan kavramla ilgili olarak kanuni düzenleme içeren 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanunu'nun 71. maddesinde; kamu görevlilerinin kast, kusur veya ihmallerinden kaynaklanan mevzuata aykırı karar, işlem veya eylemleri sonucunda kamu kaynağında artışa engel veya eksilmeye neden olunması şeklinde tanımlanan kamu zararı, her olayda hâkim tarafından, iş, mal veya hizmetin rayiç bedelinden daha yüksek bir fiyatla alınıp alınmadığı veya aynı şekilde yaptırılıp yaptırılmadığı, somut olayın kendine özgü özellikleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Bu belirleme; uğranılan kamu zararının miktarının kesin bir biçimde saptanması anlamında olmayıp miktarı saptanamasa dahi, işin veya hizmetin niteliği nazara alınarak, rayiç bedelden daha yüksek bir bedelle alım veya yapımın gerçekleştirildiğinin anlaşılması hâlinde de kamu zararının varlığı kabul edilmelidir. Ancak bu belirleme yapılırken, norma aykırı her davranışın, kamuya duyulan güveni sarstığı, dolayısıyla, kamu zararına yol açtığı veya zarara uğrama ihtimalini ortaya çıkardığı şeklindeki bir düşünceyle de hareket edilmemelidir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında inceleme konusu değerlendirildiğinde;

Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesinde üye hâkim olan sanık ...'in, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma dosyasında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, kurulan örgüte üye olma, kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması ve suç uydurma suçlarından tutuklanan toplam yedi polis memuru ve amirinin müdafilerinin tutukluğa itiraz etmeleri üzerine, itiraz merci olarak baktığı ve nöbetçi olduğu Antalya 3. Sulh Ceza Hâkimliğince 06.10.2014 tarihinde bir kısım şüpheli şahıslar hakkında tahliye kararı verdiğinden görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda;

Sanık hakkında FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan yargılama neticesinde Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararında yargılamaya konu bu eylemin mahkûmiyet hükmüne esas alınmayıp başka bir takım olaylara dayanıldığı ve sanığın Antalya hâkimi olarak görev yaptığı yaklaşık 2 yıl 7 aylık süre içerisinde resmî tatil ve hafta sonu için gerçekleştirilen görevlendirmeler kapsamında yapılan tutukluluğa itiraz taleplerinde tahliye kararı vermeyip dava konusu bu olayda tahliye kararı vermesi hususunun tek başına sanığın kastını değerlendirmede dikkate alınmayıp her bir dosyadaki delillerin ve tutuklama nedenlerinin kendine özgü olduğu ve CMK ile tutuklamada zorunluluk yerine hâkimin takdirine dayanan bir sistem benimsenmiş olup tutuklama kararı verilip verilmemesinin hâkimin takdirinde olduğu dikkate alınmakla birlikte;

Haklarında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, kurulan örgüte üye olma, kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması ve suç uydurma suçlarından yürütülen soruşturmada şüpheli olan yedi polis memuru ve amirlerinin Antalya 2. Sulh Ceza Hâkimliğince 01.10.2014 tarihinde tutuklanıp bu karara itiraz edilmesi üzerine sanığın Kurban Bayramının 3. gününde Antalya 3. Sulh Ceza Hâkimliğinde nöbetçi olarak görevlendirilip 06.10.2014 tarihinde tahliye kararı vermesi olayında, sanık tarafından tahliye edilen bir kısım polis memurlarının tahliye edildikleri soruşturma dosyasına konu eylemleri FETÖ/PDY silahlı terör örgütü adına gerçekleştirdiklerinin iddia edilmesi, yapılan yargılamada bir kısmının savunması alınmadığından ayırma kararı verilirken bir kısmı hakkında henüz kesinleşmemekle birlikte anılan terör örgütünün üyesi olduklarından bahisle mahkûmiyet kararları verilmesi ve meslekten ihraç edilmiş olmaları, sanık hakkında aynı terör örgütüne üye olduğunun kabulü ile kesinleşmiş mahkûmiyet kararının bulunması, 17/25 Aralık süreci sonrası "Paralel Yapı" olarak adlandırılan terör örgütü üyesi oldukları ve bu amaçla usulsüz dinleme yaptıkları iddia ve kabul edilen polis memuru ve amirleri hakkında yapılan tutukluluğa itiraz üzerine sanığın örgütsel saikle tahliye kararı verme eyleminin takdir hakkı kapsamında kalmaması, sanığın delillerin takdirinde keyfilik göstermesi ve bu suretle şüpheli konumunda olan polis memur ve amirlerine menfaat sağlaması karşısında; sanığın, görevlerinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün faaliyeti kapsamında görevi kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla usul ve yasaya uygun Özel Daire kararının onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin usul ve yasaya uygun 24.03.2021 tarihli ve 26-15 sayılı kararının ONANMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12557, Karar No: 2013/8911, Tarih: 30.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/12557 E.  ,  2013/8911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT, TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, tarafların ortak miras bırakanı ....'in, eşinin ölümünden sonra, davalı kızı ile birlikte oturmaya başladığını, murisin eşinden dul aylığı almakta olup, davalının o tarihlerde küçük olan çocuklarına baktığını, davalı ...'in 1999 yılında boşanmasından sonra da muris ile davalının birlikte ikamet etmeye devam ettiklerini, murisin adına kayıtlı 9 numaralı parsel için, müteahhit .... ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, müteahhitten aldığı bağımsız bölümlerden 8 numaralı meskeni; 2002 yılında ölünceye kadar bakma akdi ile davalıya devir edip, daha sonra bu taşınmazın davalı tarafından satış yolu ile murise devir edildiğini, murisin 13/10/2005 tarihinde bu taşınmazı ....'e satış sureti ile devir ettiğini, 9 numaralı bağımsız bölümün; 28/12/2001 tarihinde murisçe mal kaçırmak amacı ile satış sureti ile davalıya temlik edilip, davalı tarafından 9 numaralı bağımsız bölümün 12 ve 13 numarala bağımsız bölümlere ifraz edilerek, 12 numaralı bağımsız bölümün davalı tarafından 27/01/2004 tarihinde ....'a, 13 numaralı bağımsız bölümün 07/11/2008 tarihinde 25.000 TL bedel ile ....'a satışının yapıldığını, kendilerinin murisin kendisinden önce ölen oğlu....'in çocukları bulunup, .....'in 1997 senesinde ölmesinden sonra, davalının etkisi ile murisin, torunlarından uzak tutulduğunu, 8 numaralı bağımsız bölümde yapılan işlemlerin de muvazaalı olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 25.000 TL'nin temlik tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, mümkün olmaması halinde, saklı payları oranında tenkisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava dilekçesinde ileri sürülen hususların gerçek dışı bulunduğunu, muriste mal kaçırma amacı bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacılardan temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3.15.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 30.5.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17826, Karar No: 2014/6448, Tarih: 10.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/17826 E.  ,  2014/6448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması, Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, sanık ... hakkında başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yakınan ...' in 29/05/2006 tarihli emniyetteki ifadesinde; olay günü dükkanına sayısını tam sayamadığı kadın ve çocuklardan oluşan romen vatandaşlar olarak bildiği şahısların bir anda dükkanına doluşarak izinsiz gıda malzemeleri almaya başladıklarını, kendisinin yanlız olduğunu, bunlardan bir tanesinin kendisine 100 TL vererek iki tane sigara istediğini, kendisinin sigaraları vererek para üstü 95 TL' yi geri verdiğini, daha sonra alan kadının "ben bunları almam, kaçak sigara ver" dediğini, kendisinin kaçak sigara bulunmaz diyerek sigaraları geri alıp parasını geri verdiğini, para üstünü cebinde bulunan daha önceden saydığı 790 TL arasından verdiğini, diğer paraların elinde bulunduğunu, diğer şahısların dükkandaki malzemeleri karıştırarak dikkatini dağıtmak istediklerini, şahısların sadece bir cips alarak dükkandan çıktıklarını, daha sonra elindeki paraya baktığında 160 TL' nin olmadığını fark ettiğini, polisi aradığını, polislerin gelip şahısları aldığını, şahıslar birbirine benzediği için hangisinin elindeki parayı aldığını o kargaşada fark edemediğini beyan etmiş, 30/05/2006 tarihli Cumhuriyet Başsavcılığındaki ifadesinde, olay günü dükkanına müşteri olarak giren ve kendisini resimden teşhis ettiği ... ve ...

..' ın yanlarında üç çocukla dükkana girdiğini, bunlardan birinin kendisiniden sigara istediğini, ..., ..., ... ve yaşlı saçı kınaya boyalı kadının dükkana girdiğini hatırlamadığını beyan etmiş, akabinde şahısların hangisinin olduğunu teşhis edemediğini, 8 kadından ikisinin dükkana girdiğini, ancak dükkandan hemen çıkıp yakalamak istediğinde hepsinin birarada olduğunu, hangisinin dükkana girdiğini çıkaramadığını,.. in girenlere benzediğini, ancak tam olarak bunlardır diyemediğini beyan ederek ifadesini bu yönde düzelttiği anlaşılmakla, suçun sanıkların bir veya ikisi tarafından işlendiği anlaşılmakla birlikte, yakınanın aşamalardaki çelişkili anlatımları ve kesin teşhis yapamaması karşısında, yükletilen hırsızlık suçunu sanıklardan hangisinin işlediğine ilişkin kuşkudan uzak mahkumiyete yeterli ve kesin kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan sanıkların hep birlikte suçu işlemiş gibi kabul edilerek mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.