muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4588, Karar No: 2020/8344, Tarih: 30.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/4588 E.  ,  2020/8344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 01/07/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda kamu davasının düşmesine dair Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/59 esas, 2018/937 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 08/07/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında ilk olarak 20/06/2014 tarihinde işlediği iddia edilen, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Urla Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/02/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

Ancak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı esnasında TCK’nın 191/4. maddesi uyarınca sanığın yükümlülüklerine aykırı davranmakta ısrar ettiği gerekçesiyle 27/05/2015 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı,

Bununla birlikte yapılan yargılama sonucunda Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 tarihli ve 2015/284 esas, 2016/351 sayılı kararıyla, kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle “hüküm kurulmasına yer olmadığına” ve “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının infazının devamına” karar verildiği, kararın yasa yoluna başvurulmadan 07/06/2016 tarihinde kesinleştiği,

2- Sanığın 25/04/2017 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığınca 27/12/2017 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2018 tarihli ve 2017/542 esas, 2018/509 sayılı kararıyla, “sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilen ilk suça ilişkin ısrar nedeniyle açılan davanın kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına kararı ile sonuçlandığı” gerekçesiyle, yargılama konusu olan suç nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden dava açma koşulunun bulunmadığı gerekçesiyle “davanın durmasına” karar verildiği, kararın yasa yoluna başvurulmadan 04/09/2018 tarihinde kesinleştiği,

3- Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada ise sanığın 23/08/2017 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığınca 15/01/2018 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden kamu davası açıldığı,

3- Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada ise sanığın 23/08/2017 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığınca 15/01/2018 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/59 esas, 2018/937 sayılı kararıyla, “yargılama konusu olan 23/08/2017 tarihli suçun sanık hakkında önceki suçu nedeniyle devam etmesine karar verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde olduğu” gerekçesiyle “davanın düşmesine” ve “tedbirin ihlali yönünden bildirimde bulunulmasına” karar verildiği, kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklinde düzenleme karşısında, somut olayda, adı geçen sanık hakkında evvelce 25/04/2017 tarihinde işlemiş olduğu kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının 27/12/2017 tarihli ve 2017/7803 soruşturma, 2017/2885 esas ve 2017/2193 sayısı ile iddianame düzenlenmesini müteakip yapılan yargılama neticesinde, kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının durmasına dair Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2018 tarihli ve 2017/542 esas, 2018/509 sayılı kararını takiben, sanığın bu kez 23/08/2017 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanmak amacıyla bulundurduğunun tespit edilmesi nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191/6. maddesinde yer alan emredici hüküm nedeniyle kamu davasının açılması üzerine yargılamayı yapan Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesince, Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/542 esas sayılı dosyasında verilen durma kararına konu kamu davasının, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi kapsamında açılan bir dava olarak kabul edilmeyeceği düşünülüyor ise, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki hükme nazaran, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/8259 esas, 2015/3572 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/59 esas, 2018/937 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar sanık hakkında düşme kararı verildikten sonra, sanığın önceki suçu nedeniyle uygulanan tedbirin ihlali yönünden Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/542 esas sayılı dosyasına bildirimde bulunulmasına karar verilmişse de, esasen bu dosyada sanık hakkında uygulanmasına karar verilen bir tedbir bulunmadığı, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine bağlı olarak tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan dava dosyasının Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/284 esas sayılı dosyası olduğu, tedbirin ihlali yönünden bu dosyaya bildirimde bulunulması gerektiği tespit edilerek yapılan incelemede,

Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada, Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda “yargılamaya konu olan 23/08/2017 tarihli suçun, sanığın önceki suçu nedeniyle devam etmesine karar verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde olduğu” gerekçesiyle düşme kararı verilmişse de, bu şekilde karar verilirken sanık hakkında 20/06/2014 tarihli suçu bakımından Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 tarihli ve 2015/284 esas, 2016/351 sayılı kararıyla devamına karar verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının 23/08/2017 tarihi itibariyle devam edip etmediği ve buna bağlı olarak da 23/08/2017 tarihli suçun ihlal niteliğinde olup olmadığı yönünden bir araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi yasaya aykırı olup, sanık lehine verilmiş olan ve kazanılmış hak oluşturan bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma talebi bu yönüyle ve değişik gerekçeyle yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasının düşürülmesine ilişkin Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2018 tarihli ve 2018/59 esas, 2018/937 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası ile 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 30.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20228, Karar No: 2012/2808, Tarih: 08.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/20228 E.  ,  2012/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 7.494.85 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde 2022 Sayılı Kanun gereğince davalıya 01.06.2008-Son.09.2010 tarihleri arasında yersiz ödenen 4.996.57 TL'nin %50 fazlası ile birlikte toplam 7.494,85 TL olarak tahsilini talep etmiş, mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.Mahkemece, kısa kararda, “davanın kısmen kabulüne” karar verildiği halde, gerekçeli kararda “davanın kabulüne” karar verilmiştir.Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.10.04.1992 gün 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.Anılan İçtihat gereğince kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9685, Karar No: 2019/482, Tarih: 14.01.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/9685 E.  ,  2019/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı usulüne uygun 29.05.2015 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 29.06.2015 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 14.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6376, Karar No: 2023/6697, Tarih: 12.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6376 E.  ,  2023/6697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/259 E., 2023/487 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 17. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/140 E., 2021/177 K.

Taraflar arasındaki Bağ-Kur Sigortalılığının Tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; Beyazıt Vergi Dairesi mükellefi olarak 01.03.1986-31.10.1987 tarihinde deri ticareti ve toptancılığı, 16.01.1989-31.08.1991 tarihlerinde Beyazıt Vergi Dairesi mükellefi olarak deri ticaret ve toptancılığı, 09.04.2003-30.04.2010 tarihlerinde Beyazıt Vergi Dairesi mükellefi olarak deri ticareti ve toptancılığı, 09.04.2003-30.04.2010 tarihlerinde işi ile ilgili olarak 11474661037 Bağ-Kur numarası ile Bağ-Kur sigortalısı olduğunu, 03.01.1986-31.10.1987 ve 16.01.1989-31.08.1991 dönemlerindeki faaliyetlerinin de Bağ-Kur sigortalılığından sayılarak 11474661037 Bağ-Kur numarasi ile kayıtlı olduğu dönemdeki Bağ-Kur hizmetleri ile birleştirilmesini, 01.03.1986-09.04.2003 tarihleri arasındaki dönemde Bağ-Kur sigortalısı sayılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; 01.03.1986-31.10.1987, 16.01.1989-31.08.1991 ve 09.04.2003-30.04.2010 tarihleri arasındaki Beyazıt Vergi Dairesi mükellefiyetini 20.05.2003 tarihinde davalı Kurum kayıtlarına intikal ettirdiği ve 09.04.2003 tarihinde tescilinin yapıldığı, 1479 Sayılı Kanun'a 4956 sayılı Kanun'la eklenen geçici 18 inci maddesinde; "Bu kanun'a göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.01.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıları, sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden başlar" denildiği, davacının 01.03.1986-31.10.1987 ve 16.01.1989-31.08.1991 dönemlerindeki sigortalılıklarının 04.10.2000 tarihinden önce kuruma bildirilmediğini, bu durum dolayısıyla davacının bu dönemlere ait sigortalılığının davacı adına kayıtlı Bağ-Kur sigortalılığına eklenerek davacının sigortalılığının 04.10.2000 tarihi öncesine çekilmesinin mümkün olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davanın kısmen kabulü ile; davacının 01.03.1986-31.10.1987 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve 16.01.1989-19.04.1998 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve devamında şirket ortaklığı süresinin Bağ-Kur sigortalılılığı süresinden sayılması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebinin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, 1479 sayılı Kanun'a 4956 sayılı Kanun'un 47 nci maddesi ile eklenen Geçici 18 inci maddesi “ Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar.” hükmü gereğince davacının ticari faaliyetini 04.10.2000 öncesi müvekkili Kuruma bildirerek kayıt ve tescilini yaptırmadığından yasal mevzuat gereği 4/b (Bağ-Kur) tescil tarihi 04.10.2000 öncesine çekilemeyeceğini, ayrıca verilen kararın hüküm fıkrasının tereddüt oluşturduğunu, davanın reddi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... 17. İş Mahkemesi'nin 15.10.2021 tarih, 2021/140 Esas- 2021/177 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.03.1986-09.04.2003 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılık süresinin tespiti istemine hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 69 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 344 üncü maddesi, 370 ve 371 inci maddeleri ve 1479 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Eldeki davada davacının 01.03.1986-09.04.2003 tarihleri arasındaki dönemde Bağ-Kur sigortalısı sayılmasını talep ettiği, sigortalılık başlangıç tarihi öncesinde 01.03.1986-31.10.1987 ve 16.01.1989-31.08.1991 tarihleri arasında vergi mükellefiyeti bulunması, 21.08.1990 tarihinden itibaren ise limited şirket ortaklığı nedeniyle 01.03.1986-31.10.1987 tarihleri arasında ve 16.01.1989 tarihinden tescil tarihi olan 20.04.1998 tarihine kadar olan süre içerisinde de zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiği, ancak davacının askerlik kayıtlarından 16.10.1996-16.04.1998 tarihleri arasında askerlik yaptığı görüldüğünden bu dönem yönünden sigortalı sayılması mümkün olmadığından buna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu askerlik dönemi içerisinde de davacının sigortalı olarak kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3.Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı Kurum vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasında yer alan "Davacının 01.03.1986-31.10.1987 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve 16.01.1989-19.04.1998 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve devamında şirket ortaklığı süresinin Bağ-Kur sigortalılılığı süresinden sayılması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebinin reddine" ibaresinin silinmesine, yerine "Davacının 01.03.1986-31.10.1987 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve 16.01.1989-15.10.1996 ile 17.04.1998-19.04.1998 tarihleri arasındaki vergi mükellefiyeti süresinin ve devamında şirket ortaklığı süresinin Bağ-Kur sigortalılılığı süresinden sayılması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebinin reddine" yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25496, Karar No: 2014/24984, Tarih: 08.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/25496 E.  ,  2014/24984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :01.10.2013

NUMARASI :Esas no:2013/74 Karar no:2013/815

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; davacı-karşı davalı (kadın)'ın boşanma davası, kusur belirlemesi, velayet, tazminatlar, nafakalar ve kabul edilen ziynet eşyaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı (kadın) 27.03.2013 tarihinde ön inceleme oturumunda maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuş, hazır bulunan davalı-karşı davacı (koca), kadın'ın bu talebine muvafakat etmemiştir. Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler (HMK md. 141). O halde, mahkemece hakkında olumlu ya da olumsuz karar verilebilecek bir maddi ve manevi tazminat talebi mevcut değildir. Bu durumda ön inceleme aşamasında istenen ve karşı tarafın açık muvafakati bulunmayan davacı-karşı davalı (kadın)'ın tazminat talepleri yönünden karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davacı-karşı davalı (kadın) ziynet eşyalarının aynen iadesi, iadesi mümkün olmadığı takdirde bedellerinin davalı-karşı davacı (koca)'dan tahsilini talep etmiş, mahkemece talebi kısmen kabul edilerek bir kısım ziynetlerin aynen iadesine karar verilmiştir. Aynen iadesine karar verilen ziynetlerin her birinin değerlerinin hükümde ayrı ayrı gösterilmesi ve aynen iade mümkün olmadığı takdirde bedellerine hükmedilmesi gerekirken infazda duraksama yaratacak şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.12.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/4332, Karar No: 2015/7919, Tarih: 29.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4332 E.  ,  2015/7919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Kayyım tayinine ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Asliye Ticaret Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, şirkette hissesi bulunan ve annesi ile menfaat çatışması olabilecek yaşı küçük çocuklar için kayyım tayini istemine ilişkindir.

Sulh hukuk mahkemesi, kayyım atanması istenilen mirasçıların ticari şirketin ortaklarından olduğu, asliye ticaret mahkemelerinin ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerinde görevli olduğu, TMK'nın 426 ve devamı maddelerinde, ticari şirketlere kayyım tayini yapılacağına dair bir düzenleme bulunmadığı, bu tür davalara bakma görevinin asliye ticaret mahkemelerinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Asliye ticaret mahkemesi ise, talebin şirkete kayyım atanması talebine ilişkin olmadığı, yasal temsilci ile mirasçı olarak şirkette pay sahibi olan çocuklara kayyım atanması istemine ilişkin olduğu ve TMK'nın 426/2 maddesi göreğince vesayet makamı olan sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun İkinci Kitabının Üçüncü Kısmında vesayet, kayyımlık ve yasal danışmanlıkla ilgili hükümler bulunmaktadır.

Adı geçen kanunun ikinci kitabının üçüncü kısmında yer alan 397. maddesinin ikinci fıkrası gereğince “vesayet makamı, sulh hukuk mahkemesi; denetim makamı, asliye hukuk mahkemesidir.”

O halde, konusu Medenî Kanunun 2. Kitabının Üçüncü Kısmında yer alan davaya sulh hukuk mahkemesi bakmakla görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.