muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12578, Karar No: 2019/1709, Tarih: 12.03.2019

Davacıların taşınmaz üzerinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliklerinin bulunduğuna dair iddialarıyla ilgili olarak yapılan incelemede, hükme esas alınan fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın (A) harfiyle işaretli bölümünün 119 ada 1 parsel, (B) harfiyle işaretli bölümünün 120 ada 2 parsel numaralı taşınmaz içerisinde, (C) harfiyle işaretli bölümünün ise yol kapsamında kaldığı belirlenmiştir. Uzman orman bilirkişi tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın 1974 tarihli hava fotoğrafı ve 1985 tarihli memleket haritasında orman sayılmayan açık alanda kaldığı belirtilmiştir. Dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olması bu yerin davacı kişiler adına tescili için yeterli sebep değildir. Bir yerin kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilebilmesi için o taşınmaz üzerinde aralıksız, çekişmesiz ve ekonomik amaca uygun bir biçimde malik sıfatıyla zilyetliğinin sürdürülmesi ve 20 yıllık kazanma süresinin dolmuş bulunması gerekir. Ev yapmak, yılın sadece belli bir mevsiminde harman yeri veya yaylak olarak hayvanları otlatmak için kullanmak gibi hususların, ekonomik amaca uygun zilyetlik olarak değerlendirilmesi düşünülemez. 16.10.2015 tarihinde yapılan keşifte görev alan ziraatçı bilirkişi 21.12.2015 tarihli raporunda, ‘‘taşınmazın tarla vasfında olduğunu, halihazırda üzerinde çayır yetiştirildiğini, önceki dönemlerde tarımsal faaliyetin yapıldığını, son yıllarda işlenmediğini’’ beyan etmiştir. 01.06.2016 tarihli keşifte görev alan ziraatçı bilirkişi 20.06.2016 tarihli raporunda, ‘‘dava konusu taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünün çayır ve çeşitli yabani bitki kompozisyonundan oluştuğunu, taşınmazın 40-50 yıldır biçilmediğini ve özel mülkiyet konusu olabilecek arazi niteliğinde olduğunu’’ beyan etmiştir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişilerden ... ‘‘taşınmazın davacılar murisi ...tarafından 50-60 yıldır çayır olarak kullanıldığını’’, yerel bilirkişi ... tarafından kullanıldığına tanık olmadığını, bölgedeki taşınmazların 1990’lı yıllarda terör olayları ve göç nedeniyle boş kaldığını,’’ yerel bilirkişi ... ‘‘... veya çocuklarının taşınmazı kullandığına tanık olmadığını’’ beyan etmiştir.

Bilirkişi raporlarına ekli fotoğraflardan taşınmazın ortasından karayolunun geçirildiği ve üzerinde tarım amaçlı kullanıma dair bir iz veya işaret bulunmadığı, taşınmazın davacı gerçek kişiler tarafından uzun yıllardır kullanılmadığı anlaşılmaktadır. Bu şekilde ortaya çıkan bir zilyetliğin, ekonomik amaca uygun, iktisap sağlayıcı nitelikte bir zilyetlik olduğu kabul edilemez.

Bilirkişi raporlarına ekli fotoğraflardan taşınmazın ortasından karayolunun geçirildiği ve üzerinde tarım amaçlı kullanıma dair bir iz veya işaret bulunmadığı, taşınmazın davacı gerçek kişiler tarafından uzun yıllardır kullanılmadığı anlaşılmaktadır. Bu şekilde ortaya çıkan bir zilyetliğin, ekonomik amaca uygun, iktisap sağlayıcı nitelikte bir zilyetlik olduğu kabul edilemez.

O halde, dava konusu taşınmaz üzerinde davacı gerçek kişilerin ekonomik amaca uygun olarak iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliklerinin bulunmadığı, taşınmaz üzerindeki tasarruf şeklinin de ekonomik amaca uygun olmadığı ziraatçı ve yerel bilirkişi sözleri, mahkeme gözlemi ve fotoğraflardan anlaşılmış olduğundan ayrıca taşınmazın herkes tarafından fiilen genel yol olarak kullanılan bölümünün zilyetlikle kazanılması da mümkün bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşünce ile kurulan hüküm doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 12/03/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3352, Karar No: 2013/4990, Tarih: 01.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3352 E.  ,  2013/4990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 12.12.2012 gün ve 2012/13348-14371 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 12.12.2012 tarihli ve 2012/13348-14371 E-K sayılı bozma ilamında dava konusu taşınmazın 4/21 paylı maliki ...'nın adının ... olarak, baba adının ... olarak düzeltilmesine, 3/21 paylı maliki ...'ın baba adının da ... olarak düzeltilmesine karar verildiği halde "talebin tümden reddine karar verilmesinin doğru görülmediği" şeklindeki ifade ile kararı davalı vekili temyiz etmiş olmasına rağmen bozma ilamının sonuç kısmında "davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne" şeklindeki ifadenin maddi hatadan kaynaklandığı anlaşılmış olup karar düzeltme istemi HUMK’nun 440. maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren, 219,00 TL para cezasının düzeltme isteyenden tahsiline, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 01.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/42091, Karar No: 2017/20576, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/42091 E.  ,  2017/20576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (Mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, Mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte biri nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır. Dava nispi harca tabi değil ise, maktu temyiz karar harcı yatırılması gerekir.

Somut olayda, Mahkemece verilen karar davalı ... İnşaat San. Tic.A.Ş. ve İhlas Holding AŞ tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesine karşın, her iki davalı adına tek nispi temyiz karar harcı ile temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırılmıştır. Bu itibarla, eksik temyiz harçlarının kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca davalılar vekiline muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15784, Karar No: 2013/14000, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/15784 E.  ,  2013/14000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

MAHKEMESİ : Bursa 7.Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptaline ilişkin davada Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ve Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, sigorta şirketi tarafından ödenen tazminatın davalıdan rücuan tahsili amacıyla yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Bursa 1.Asliye Hukuk Mahkemesince; talebin sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücu davası olduğu, TTK'nın 4. maddesi gereğince davanın ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bursa 2.Asliye Ticaret Mahkemesi ise; talebin TTK'nın 4. maddesi gereğince ticari dava olmayıp, haksız fiile dayalı tazminat davası olduğundan bahisle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda; davalıların malik ve kiracı olduğu daireden kaynaklı sızıntılar nedeni ile davacı tarafından sigortalı işyerinin hasar görmesi neticesinde meydana gelen zararın sigorta şirketi tarafından ödenmesi nedeniyle ödenen tazminatın rücuan tahsili amacıyla yapılan icra takibine davalıların yaptığı itirazın iptali istemine ilişkindir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının 22.3.1944 Tarih E. 37, K. 9, RG. 3.7.1944 sayılı kararında bu husus" Sigortacının sorumlu kişi aleyhine açacağı dâva, sigorta poliçesinden doğan bir dâva değildir. Bu nedenle, halefiyet dâvası bir ticarî dâva sayılamaz. Bu dâva, aynen sigortalı kimsenin sorumlu kişiye karşı açmış olduğu bir dâva gibidir. Sigortalının muhtelif mahkemelerde dâva açma hakkı varsa, aynı hak sigortacının halefiyet hakkına dayanan rücu dâvası için de söz konusudur." şeklinde vurgulanmaktadır. Davacı ... olup, uyuşmazlık haksız fiildenkaynaklanmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23306, Karar No: 2013/6962, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23306 E.  ,  2013/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılana ait inşaat şantiyesinde işyeri çavuşu-bekçi olarak çalışan sanığın sorumluluğunda bulunan toplam 150.000 TL değerinde endüstriyel kalıp diye adlandırılan çelik inşaat kalıpları ve iskele ayaklarını değişik tarihlerde hurdacılık yapan ... isimli şahsa satarak parasını uhdesine geçirdiği iddia edilen olayda,

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34/1, 230 maddeleri ile 1412 sayılı CMUK'un 308/7 maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8 maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi sonucu sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.04.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18279, Karar No: 2013/19566, Tarih: 05.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/18279 E.  ,  2013/19566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan ... Telekom A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... Kaya tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece kısa karar da “1 –Davanın kısmen kabulü ile;

5.689,00 TL maddi tazminatın ve 3.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte, davalılardan müştereken müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine,” denilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

T.C. Anayasası’nın 141. maddesinin 3.fıkrasında; bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması gerektiği vurgulanmıştır. 6100 sayılı HMK’nun 297. maddesine(HUMK.'nun 388. maddesi) göre ise; hükmün kapsamında iki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, ihtilaflı konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışması, ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarla, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebep gösterilir. Gerekçe hakimin tespit etmiş olduğu maddi vakıalar ile hüküm fıkrası arasında bir köprü görevi yapar. Hakim gerekçe sayesinde verdiği hükmün doğru olup olmadığını, yani kendi kendini denetler. Yargıtayda, bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak gerekçe sayesinde denetleyebilir.

Gerçekten, mahkemece 18.07.2013 tarihinde tefhim edilen kısa karara uygun olarak yukarıda açıklanan hükmü oluşturmuş ise de; kısa karar sonrasında yazılan gerekçenin hüküm fıkrası ile çelişkili olduğu, gerekçede "...e biçimine, hak ve nesafet kurallarına göre takdiren 3500,00 TL. manevi tazminat takdir edilmek suretiyle davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulurken ... A.Ş,nin sorumluluğu bulunduğu kabul edildiği halde kısa kararda iş yoğunluğundan sehven " davalılardan müştereken müteselsilen " denildiği farkedilmekle söz konusu kazada davalı ... Güvenlik Koruma Hizmetleri ile Sigorta şirketinin kazada kusur izafe edilmediğinden sorumlu olmadıkları belirtilerek davanın kısmen kabulü yönünde aşağıdaki hüküm kurulmuştur.” yazılmak suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratıldığı bu yönü ile de kararın HMK’nun 297. maddesine(HUMK'nun 388.maddesine) uygun düzenlenmediği ortadadır.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Bu durumda, konuyla ilgili 10.4.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ile davalı ... A.Ş.nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Bozma nedenine göre davacı ile davalı ... A.Ş.nin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11834, Karar No: 2019/2715, Tarih: 18.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11834 E.  ,  2019/2715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

26.09.2013 tarihli dilekçe ile vekili aracılığıyla katılma talebinde bulunan şikâyetçi kurumun davaya katılan olarak kabulüne karar verilmemiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Hakim ve mahkeme kararlarına karşı Cumhuriyet savcısı, şüpheli, sanık ve bu Kanuna göre katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolları açıktır" şeklindeki 260/1. maddesi gereğince, şikâyetçi ...’nün CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek inceleme yapılmıştır.

A)Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 25.08.2013 tarihli iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, hükmün gerekçesinde “sanık ...’un yetkilisi olduğu şirketin sahte belge kullandığına dair tespit yapılamadığı” denilmek suretiyle beraat hükmü kurularak 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesine aykırı davranılması,

B)... Metal Plastik İmal. İth. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin yetkilisi olan sanığın, 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlendiği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, şirketle ilgisinin bulunmadığını, aylık 800 TL karşılığı maaş ödeyerek kendisine şirket yetkilisi olarak görev verdiklerini, şirketin ne iş yaptığını bilmediğini, fiilen şirkette hiç çalışmadığını söylemesi; 01.08.2013 tarihli 2013-A-2170/18 sayılı vergi tekniği raporunda, 2010 takvim yılının Ekim, Kasım ve Aralık aylarında da fatura düzenlendiğinin belirtilmesi nedeniyle, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sanığın yetkili olduğu 30.07.2010 tarihinden sonra düzenlenen faturaların, kullanan şirketlerden ve bağlı bulunduğu vergi dairesinden araştırılarak dosyaya getirtilmesi, faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 18.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9516, Karar No: 2013/12723, Tarih: 16.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9516 E.  ,  2013/12723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; giderlerin arttığını belirterek İlkem Cansın için iştirak nafakasının aylık 750 TL'ye, İlkin Reha için yardım nafakasının aylık 750 TL'ye yükseltilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; Cansın için aylık 250 TL; İlkin için aylık 300 TL nafaka ödeyebileceğini belirtmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 327/1. maddesinde çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin anne ve baba tarafından karşılanacağı hükme bağlanmıştır. Aynı yasanın 328/1.maddesi hükmü gereğince ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir. (TMK. nun 329/1. maddesi)

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur. (TMK. nun 330/1. maddesi )

TMK.nun 331.maddesine göre; durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler.

Tüm bu maddeler doğrultusunda mahkemece iştirak nafakası artırım oranı belirlenirken; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçları gözönünde bulundurulmalıdır.

TMK.nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler".

TMK.nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir"düzenlemesi yeralmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.