muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3516, Karar No: 2011/12778, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3516 E.  ,  2011/12778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı menfi tespit-alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın reddine karşı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalının icra takibine konu ettiği sözleşmelerin müvekkilince haklı nedenle feshedildiğini, davalının söz konusu kitapları müvekkiline zorunlu olduğunu belirterek sattığını, oysa müvekkilinin sonradan bu kitapların zorunlu olmadığını öğrendiğini, davalının sözleşmeye uygun teslimat yapmadığı halde ödemelerin yapıldığını ileri sürerek 26.07.2007 tarih, 650.00 TL bedelli 6.8.2007 tarih 3.500,00 TL bedelli, 6.8.2007 tarih 700,00 TL bedelli sözleşmelerin iptaline, bu sözleşmelerden dolayı müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, yapılan ödemelerin faizi ile birlikte istirdadına, %40 kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada, davacı Mürüvvet Kerimoğlu vekili, davalının işlettiği eğitim kurumundaki öğrencilerin eğitiminde kullanılmak üzere müvekkilinden toplam 4850 TL.lik çeşitli kitap, yayın ve eğitici malzeme satın alındığını, söz konusu sözleşmelerden kaynaklanan davalının 3512 TL borcu bulunduğunu, 702,40 TL.cezai şartla birlikte toplam 4.214,40 TL alacağın davalı ... Özel Eğ.Reh.ve Sağ. Hizm. İnş. Tic. Ltd. Şti.’nden tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller, benimsenen 3.9.2010 tarihli bilirkişi raporuna göre, tarafların sözleşmelerdeki imzalara itiraz etmediği, söz konusu yayınların davacıya (birleşen davanın davalısı) teslim edildiği, yapılan ödemelerden sonra 3.512,00 TL asıl borcun sözleşmelerden kaynaklanan 521,60 TL cezai şartın kaldığı gerekçeleri ile asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne, 3.512,00 TL asıl alacak ve 521,60 TL cezai şart olmak üzere toplam 4.033,60 TL’nin davacı-karşı davalı ... Özel Eğit.Ltd. Şti.’nden tahsili ile davalı-karşı davacı ... Yayıncılık-Mürüvet Kerimoğlu’na verilmesine karar verilmiş, hüküm asıl davanın davacısı-birleşen davanın davalısı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davanın davacısı-birleşen davanın davalısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Birleşen dava kısmen kabul ve kısmen reddedildiği halde o davada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına reddedilen kısım üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yönde bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

2-Birleşen dava kısmen kabul ve kısmen reddedildiği halde o davada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına reddedilen kısım üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yönde bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edenin öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen nedenlerle hükmün temyiz eden yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/461, Karar No: 2010/2604, Tarih: 11.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/461 E.  ,  2010/2604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Taraflar karşılıklı sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne,karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava ... İcra Müdürlüğünün 2008/8594 sayılı dosyasında düzenlenen ve davanın tarafları arasında garame yapılan sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık ilk konan ihtiyati haczin mi önce olacağı yoksa ihtiyati haczin kesinleşmesinin mi dikkate alınacağı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu ilk önce kesinleşen, (kesin hacze dönüşen) ihtiyati haczin asıl davanın davacısı, birleşen davanın davalısının alacaklı olduğu dosya üzerinden konulduğu bu hacze iştirak edebilecek alacakların İİK.nun 100, 101 ve 268. maddelerindeki koşullara göre belirlenmesi gerektiğini bu nedenle tüm paranın ihtiyati haczi önce kesinleşen 2009/710 sayılı dosyaya ödenmesi gerektiği asıl davanın kabulüne ve sıra cetvelinin iptaline birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm asıl davanın davalısı birleşen davanın davacısı ... Gıda Ltd.Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4254, Karar No: 2011/15530, Tarih: 21.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4254 E.  ,  2011/15530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2009 tarih ve 2008/211-2009/319 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait süt depolama ve soğutma binasının davalı şirkete sigortalandığını, içinde bulunan jeneratörün çalındığını, hasar miktarının kendilerine ödenmediğini ileri sürerek, 11.000 TL’nın dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın teminat kapsamında olmadığını, genel şartlarda belirtildiği şekilde olayın vuku bulmadığını, talebin fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, zabıta tarafından tutulan tutanakta kapının alt kısmında yüzeysel sürtünme izinin bulunduğunun belirtildiği, yine davacı tanıklarının da kapının alttan zorlanarak açıldığını beyan ettikleri, hasarın teminat kapsamında olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 11.000 TL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 490,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5235, Karar No: 2011/6866, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5235 E.  ,  2011/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4876, Karar No: 2012/813, Tarih: 08.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4876 E.  ,  2012/813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihraç kararının iptali, kooperatif üyeliğinin tesbiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine mahkemece 11.10.2011 tarihli ek kararla davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekilinin ek kararı temyizi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatiften Kooperatifler Kanunu'na aykırı şekilde usulsuz olarak ihraç edildiğini ileri sürerek, ihraç kararının iptali ile müvekkilinin kooperatif üyesi olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamından, davalı kooperatif tarafından, davacıya gönderilen ihtarların ve çıkarma kararının usulune uygun olarak tebliğ edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece 11.10.2011 tarihli ek kararla davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiş, davalı vekili bu defa ek kararı temyiz etmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 11.10.2011 tarih ve 2010/172 esas, 2010/683 sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8306, Karar No: 2021/13669, Tarih: 27.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/8306 E.  ,  2021/13669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen alacak davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davaların kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı asıl davada; davalının ... ... Projesinden 07/05/2010 tarihinde satın aldığı konutun teslim süresinin sözleşme tarihinden itibaren 30 ay olarak belirlendiğini ancak konutun projesinde ve diğer belgelerde belirtildiği üzere doğalgaza dönüşümlü kalorifer ısıtmalı, mutfak dolapları takılı, odaların tabanı halıfleks kaplamalı, elektrik tesisatlı ve aydınlatması tamamlanmış, çevre düzenlemesi yapılmış bir şekilde teslim edilmesi gerekirken halen teslim edilmediğini, sözleşme gereği yapılması gereken bir çok işin yapılmadığını, eksik işlerin tespit dosyasında belirlendiğini ileri sürerek; alacağın değerinin tam ve kesin olarak belirlendiği aşamada HMK m. 107 gereğince arttırılmak üzere şimdilik 1.000TL kira alacağı ile eksik yapılan imalat nedeni ile 1.000TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; konutların deprem nedeni ile 25/11/2011 tarihi itibarıyla geçici teslim tutanakları ile teslim edilmeye başlandığını, davacının konutunu teslim almamasından dolayı kendilerine bir kusur yüklenemeyeceğini, ayrıca davacının ayıp ihbarında bulunmadığını savunarak, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Davalı; konutların deprem nedeni ile 25/11/2011 tarihi itibarıyla geçici teslim tutanakları ile teslim edilmeye başlandığını, davacının konutunu teslim almamasından dolayı kendilerine bir kusur yüklenemeyeceğini, ayrıca davacının ayıp ihbarında bulunmadığını savunarak, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 1.000TL kira alacağı ve 1.000TL eksik imalat bedeli olmak üzere toplam 2.000TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 21/03/2019 tarihli ve 2018/4446 E. – 2019/3747 K. sayılı kararıyla; sair temyiz sebepleri incelenmeksizin, davacının fiili teslim tarihine kadarki süre için doğan zararlarını talep etmekte haklı olduğu ancak mahkeme tarafından fiili teslim tarihi belirlenirken sadece tanık beyanlarının esas alındığı ve site yönetiminin davacının dava konusu dairede 01/07/2013 tarihinden itibaren oturmaya başladığı beyanına neden itibar edilmediğinin kararda tartışılmadığı, site yönetiminin yazısı ve ile dosyadaki diğer taraf delilleri ile birlikte değerlendirilerek fiili teslim tarihinin belirlenmesi ve bu tarih esas alınmak suretiyle kira tazminatının hesaplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi, ayrıca mahkemece eksik iş bedeli yönünden eksik ve kusurlu imalatların neler olduğu ve bunların açık ya da gizli ayıp niteliğinde olup olmadığı, kanunda öngörülen ayıp ihbar sürelerine uyulup uyulmadığı gibi hususları değerlendirmeyen ve sadece 4.000TL tutarın uygun olduğu görüşünü beyan eden rapor dikkate alınarak karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

Davacı tarafından 11/06/2018 tarihinde açılan ve işbu dava ile birleştirilen davada; eksik ve ayıplı yapılan imalatlar nedeniyle 3.000 TL'nin ve 4.876,50 TL kira alacağının teslim tarihinden işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; taşınmazın su, elektrik gibi aboneliklerin tesis edildiği 22/09/2014 tarihinde teslim alındığı, dosya içerisinde site yönetiminin yazısını destekleyici başka bir belge de olmadığı, bu sebeple söz konusu yazıya itibar edilmediği gerekçesiyle; kira alacağı yönünden davacı tarafından bozma öncesi hükmün temyiz edilmemesi sebebi ile davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturan 15/09/2014 tarihine kadar işlemiş kiralar yönünden, yine hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda eksik ve ayıplı işler bakımından da asıl davada davanın kabulü ile 1.000TL kira alacağı ve 1.000TL eksik imalat bedeli olmak üzere toplam 2.000TL’nin, bozma sonrası birleşen davanın ise kısmen kabulü ile 4.867,50TL kira alacağı ve 1.300TL eksik imalat bedeli olmak üzere toplam 6.167,50TLtazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.