muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17753, Karar No: 2022/17234, Tarih: 29.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17753 E.  ,  2022/17234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ye muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra ... Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “... pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir ... pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1) 5237 sayılı TCK'nun 51/7. maddesi gereğince sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirileceğinin ihtarına karar verilmesi gerektiği halde, “aynı yasanın 7. maddesindeki ihtarın yapılmasına” şeklinde karar verilmesi,

2) 5237 sayılı TCK'nun 51/8. maddesi uyarınca denetim süresinin iyi halli olarak geçirilmesi halinde cezanın infaz edilmiş sayılacağı ihtarının yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5862, Karar No: 2019/2881, Tarih: 03.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/5862 E.  ,  2019/2881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı tarafından aleyhine İcra Müdürlüğü'nün 2010/1476 E. sayılı dosyası ile kira alacağının tahsili amacıyla takip başlattığını ancak kendisi tarafından kira bedellerinin süresinde ödendiğini, Ağustos 2006 ayına ait kira bedelinin ise iki kez ödendiğini ileri sürerek .... İcra Dairesinin 2010/1476 E. sayılı takip dosyasında borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Hukuk Muhakemeleri Kanunun 294/3. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Anılan Kanun'un 297/2. maddesine göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Diğer taraftan, HMK'nin 298/2. maddesinde de; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda, kısa kararda; “1- Davacının davasının reddine,

2- Davalının kötü niyet tazminatının reddine,” karar verilmiş, gerekçeli kararda ise yalnızca; davacının davasının reddine karar verilmiş, kötü niyet tazminatına ilişkin hüküm kurulmamıştır.

Buna göre; mahkemece oluşturulan kısa karar ve gerekçeli karar kötüniyet tazminatı konusunda birbiriyle çelişki oluşturmaktadır. 10/04/1992 tarih ve 1991/7 E.-1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, HMK'nin 298/2. maddesi hükmüne uygun şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-)Bozma nedenine göre diğer itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Buna göre; mahkemece oluşturulan kısa karar ve gerekçeli karar kötüniyet tazminatı konusunda birbiriyle çelişki oluşturmaktadır. 10/04/1992 tarih ve 1991/7 E.-1992/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, HMK'nin 298/2. maddesi hükmüne uygun şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-)Bozma nedenine göre diğer itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte yazılı nedenlerle hükmün HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA ikinci bentte yazılı nedenlerle diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14028, Karar No: 2013/19847, Tarih: 07.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14028 E.  ,  2013/19847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.12.2011 gün ve 2011/9-2011/156 sayılı kararı onayan Daire’nin 19.06.2013 gün ve 2013/9175-2013/12823 sayılı kararı aleyhinde davacılar ... ve ... dışındaki davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin sonradan özelleştirme kapsamına alınan davalı şirketin hissedarı olduklarını,hamiline yazılı hisse senetleri bulunmakla birlikte zamamında hisse senetlerini ibraz ederek isim ve adreslerini şirket kayıtlarına tescil ettirdiklerini, ortaklık statülerinin davalı şirket tarafından da bilindiğini, buna rağmen davalı şirketin sermaye artırımına ilişkin genel kurul toplantılarının müvekkillerine usulüce bildirilmediğini, toplantıların Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilan edilmiş olmasının davacılara tebligat yapıldığı anlamına gelmediğini, müvekkilleri anılan genel kurul toplantılarına ve sermaye artırımına iştirak edemediklerinden başlangıçta %22 düzeyinde olan sermaye paylarının yıllar içerisinde giderek azalıp, çok küçük seviyelere indiğini, şirketin sermaye yapısının davacılar aleyhine değiştirildiğini, toplantı çağrıları usulüne uygun olarak yapılmadığından anılan genel kurul toplantılarının ve bu toplantılarda alınan kararların yoklukla malul olduğunu, öte yandan şirkete ait bir kısım taşınmazların kamu kurum ve kuruluşlarına bedelsiz devri sonucu müvekkillerinin ortaklıktan doğan mülkiyet haklarının da ihlal edildiğini, şirkete ve ...'na yapılan başvuruların sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, başta bedelli sermaye artırımına ilişkin olanları olmak üzere davalı şirketin 1971, 1973, 1976, 1979, 1984, 1987, 1988, 1989, 1990, 1995, 1996, 1999, 2000 ve 2002 yıllarında yapılan genel kurul toplantılarının geçersizliğinin tespitine, ortaklarla şirket arasında doğmuş bulunan muarazanın men'i ile davacıların hisselerinin önceki duruma ihyasına, oluşacak yeni duruma göre davacıların ortaklık haklarının belirlenmesine, davacıların bilgisi ve onayı dışında kamu kurumlarına bedelsiz olarak devredilen taşınmazlar nedeniyle davacıların belirlenecek gerçek sermaye payları üzerinden hisselerine düşecek tutarların, tasfiye sonunda davacılara ödenmek üzere tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, hamiline yazılı hisse senedi sahiplerine tebligat yapılması için hisse senetlerinin şirkete tevdi edilmesi gerektiğini, davacıların bu yükümlülüğü yerine getirmediğini, genel kurul toplantılarından uzun süre sonra dava açılmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, hamiline yazılı hisse senedi sahiplerine tebligat yapılması için hisse senetlerinin şirkete tevdi edilmesi gerektiğini, davacıların bu yükümlülüğü yerine getirmediğini, genel kurul toplantılarından uzun süre sonra dava açılmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, genel kurul toplantı çağrısı usullerinden bazılarının eksik bırakılmasının ve hatta hiç çağrı yapılmamış olmasının tek başına yokluk veya butlan sebebi olmayıp, sadece iptal davası açma hakkı verdiği, iptal davası açılması için hak düşürücü sürelerin geçtiği, öte yandan davanın konusunu 1971 ile 2002 yılları arasında yapılmış 16 adet genel kurul toplantısı oluşturup, davacıların dava tarihine kadar geçen 32 yıllık süre içerisinde sermaye artırımlarından haberdar olmadıklarını ileri sürmelerinin hakkın kötüye kullanılması mahiyetinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar davacılar ... ve ... dışındaki davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 19.06.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacılar ... ve ... dışındaki davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar ... ve ... dışındaki davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar ... ve ... dışındaki davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılar ... ve ... dışındaki davacılardan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/357, Karar No: 2018/11564, Tarih: 14.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/357 E.  ,  2018/11564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ..., ... mirasçıları ile davalı ... aralarındaki tazminat davasına dair Dörtyol 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.11.2015 tarihli ve 2013/186 E. - 2015/1532 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 23.10.2017 tarihli ve 2016/3657 E. - 2017/14415 K. sayılı ilama karşı davacılar tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, 12/07/2013 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; 21/08/2008 tarihinde davalı şirkete ait yüksek gerilim hattının standardı olan yükseklikten geçmemesi nedeniyle müvekkil ...'nin akıma kapılması neticesinde yaralanmasına ve malul kalmasına sebebiyet verdiğini, ...'nin hastanede tedavi görmesi, ruhsal ve psikolojik bozukluk yaşaması nedeni ile hem müvekkilinin hem de ailesinin ağır manevi ıstıraba uğradığını, 30 kv yüksek gerilim enerji nakil hattı yapıdan en az 3,5 metre mesafede olması gerekir iken 2,70 m mesafede bulunduğunu, kuvvetli akım tesisleri her türlü işletme durumunda cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılması gerektiğini, davalının sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğunu, olayın meydana gelmesinde tüm kusurun davalı şirkete ait olduğunu ileri sürerek; ... için 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte, müvekkili Hulusi için 30.000,00 TL müvekkili Ürüfi için 30.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işlemiş faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile müvekkillerine ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde özetle; süresi içerisinde dava açılmadığını ve davacıların taleplerinin zaman aşımına uğradığını, enerji nakil hatlarının güvenlik mesafeleri korunarak tesis edildiğini, bu nedenle davacı tarafın tehlike ve kusursuz sorumluluk varlığına yönelik iddialarını kabul etmediklerini, kazanın ebeveynlerin bakım ve gözetim görevini ihmal etmelerinden kaynaklandığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı ...yönünden;Maddi tazminat talebinin Kabulü ile 8.364,83 TL'nin olay tarihi olan 21/08/2008 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline; manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 21/08/2008 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline; Davacılar ... ve ...'nin manevi tazminat taleplerinin reddine dair verilen hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin 23.10.2017 tarihli, 2016/3657 Esas , 2017/14415 Karar sayılı ilamı ile onanmış; davacı vekili, onama ilamına karşı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı tarafın sair karar düzeltme talepleri yerinde olmadığından reddine;

Davacı tarafın sair karar düzeltme talepleri yerinde olmadığından reddine;

Ancak,davacılar, olay tarihinde henüz 7 yaşında olan kızlarının elektrik akımına kapılarak yaralanması nedeniyle hem olaya maruz kalan küçüğün hem de anne- baba olarak kendilerinin ruhsal olarak olumsuz etkilendiklerini belirterek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara uğrayan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak bir kişinin cismani zarara uğraması sonucu onun ( ana, baba, karı, koca, çocuk gibi ) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü ağır şekilde bozulmuşsa ( örneğin kazaya uğrayan yakın kişi büyük ölçüde iş göremez duruma gelmişse ) onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir.

HGK'nun 26.4.1995 gün ve E: 1995/11-122 K:1995/430 sayılı kararı bu doğrultuda olduğu gibi, Dairemizin de B.K.'nun 47 maddesine getirdiği yorum bu karar ile paralellik arz etmektedir.

Öte yandan, BK.’nun 47.maddesine dayalı olarak manevi tazminat isteminin gerek doğması gerekse kapsamı özel koşullara bağlanmıştır. Beden ve ruh tamlığının ihlalinden başka durum ve koşullar, diğer bir deyişle durumun özellikleri manevi giderimi gerektirmeli BK.’ nun 47.maddesindeki unsurlar gerçekleşmelidir. Bu unsurlar: bir kimsenin bedensel zarara uğramış bulunması, davayı bedensel zarar uğrayanın açması ve özel hal ve şartların gerçekleşmesidir. Özel hal ve şartlardan anlaşılması gereken olayın özellikleri olup hakim her olayın özelliğine göre bunu takdir etmelidir. Manevi tazminat isteyen yakının kazalı ile olan saygı ve bağlılığının, duygu birliğinin derecesi, biri birlerine gösterdikleri koruma, sevgi, düşkünlük, göz önünde tutularak, manevi zararın oluşup oluşmadığı ve tüm bunların yanı sıra olayın meydana gelişindeki özellikler dikkate alınarak manevi tazminatın miktarı değerlendirilmelidir.

Nitekim yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 56/2 maddesi ile de bu konuda düzenleme yapılarak “Ağır bedensel zarar görenin yakınlarına da manevi tazminat verilebileceği” hükme bağlanmıştır.

Buna göre, mevcut yasal düzenlemeler ışığında, mahkemece, olay nedeniyle davacı anne-babanın da ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün bozulduğu kabul edilerek anne ve baba yararına uygun bir manevi tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde davacı anne ve babanın manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu onandığı anlaşıldığından, davacı tarafın karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve hükmün açıklanan nedenler ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu onandığı anlaşıldığından, davacı tarafın karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve hükmün açıklanan nedenler ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: HUMK. nun 440.maddesi gereğince davacı tarafın karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 23.10.2017 tarihli 2016/3657 Esas ve 2017/14415 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçeyle bozulmasına, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde mahallinde karar düzeltme isteyene iadesine, 14.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7357, Karar No: 2018/15082, Tarih: 04.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/7357 E.  ,  2018/15082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 27. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ... 21. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, sendikal nedenle yapılan feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmiş ancak sendikal tazminat talebinin reddine dair hüküm kurulmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin kararına davacı vekili feshin sendikal nedenle yapıldığı iddiası ile, davalı vekili ise feshin geçerli nedene dayandığı savunması ile istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunun reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve feshin sendikal nedenle yapıldığı gerekçesi ile sendikal tazminata karar vermiştir.

Ayrıca Bölge Adliye Mahkemesi "...kararının, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesi kapsamında verilen bir karar olması yani "temyiz edilemeyen kararları" gösteren 7036 sayılı Kanunun 8/1-c kapsamında açılan bir davaya ilişkin olmayışı gözetildiğinde işbu karara karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu da kararda ayrıca belirtilmiştir. Zira aksinin kabulü, anılan Kanunun 25/5. bent,son cümle. kapsamında açılacak salt sendikal tazminat davasında verilecek istinaf kararı temyiz yoluna açık iken işe iade davasıyla birlikte aynı 25. madde kapsamında açılan sendikal tazminat davasındaki kararın temyiz yoluna açık olmadığı sonucunu doğuracaktır " gerekçesi ile kararın temyiz temyiz yolunun açık olduğunu belirtmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin kararı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Uyuşmazlık, 25 Ekim 2017 tarihinden sonra hükme bağlanan ve sendikal tazminatın talep edildiği fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararların temyize tabi olup olmadığı noktasındadır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararında, hüküm altına alınan sendikal tazminatın miktarına göre temyiz yolunun açık olduğu yönünde hüküm kurulmuştur.

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinde, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça öngörülmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesi kararında, hüküm altına alınan sendikal tazminatın miktarına göre temyiz yolunun açık olduğu yönünde hüküm kurulmuştur.

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinde, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça öngörülmüştür.

Kanun'un madde gerekçesinde, "Madde ile, iş mahkemelerince verilip temyiz edilemeyen, bir başka ifadeyle bölge adliye mahkemelerinde kesinleşen kararlar düzenlenmektedir. Bu kapsamda 4857 sayılı İş Kanununun 20 nci maddesinde düzenlenen fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları ve işveren tarafından toplu iş sözleşmesi veya işyeri düzenlemeleri uyarınca işçiye verilen disiplin cezalarının iptali için açılan davalar sayılmaktadır. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanununda düzenlenen ve maddede belirtilen davaların, işin niteliği de dikkate alınarak istinaf kanun yolunda kesinleşmesi kabul edilmektedir.

Düzenleme ile, 6100 sayılı Kanundaki genel düzenleme yanında, iş hukukunun temel prensipleri dikkate alınarak daha kısa sürede kesinleşmesinde yarar umulan dava türlerinin de bölge adliye mahkemelerinde kesinleşmesi öngörülmekte ve bu şekilde bir yandan da Yargıtayın iş yükünün hafifletilmesi amaçlanmaktadır " şeklinde açıklamaya yer verilmiştir.

Düzenlemeye göre feshin haklı veya geçerli nedene dayanması, sendikal nedenin bulunması yönlerinden herhangi bir ayrıma gidilmeksizin fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları bakımından temyiz yolu öngörülmemiştir.

Özellikle feshin sendikal nedene dayandığı iddiasına dayalı olarak açılan fesih bildirimine itiraz davasında temyiz yolunun açık olduğunun kabulü, Kanun'un lafzı ve kanun koyucunun amacı ile bağdaşmamaktadır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.