muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1405, Karar No: 2023/1356, Tarih: 10.04.2023

2. Yargıtay 6.Hukuk Dairesi 27.09.2021 tarih ve 2021/756 Esas, 2021/400 Karar sayılı kararı ile Mahkemece kararın gerekçe kısmında, yediemin ücretinin 4.500,00 TL olduğu kabul edilmiş olmasına rağmen hüküm kısmına bu miktarın yansıtılmayarak, yediemin ücretinin 3.450,00 TL olarak yazılmış olması gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturularak HMK nın 297. maddesine aykırılık teşkil ettiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece 2.Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özel yedieminlik depolarına ilişkin ücret uyuşmazlıklarında Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanması gerektiği, bu doğrultuda talimatla alınan bilirkişi raporunda yedieminlik ücretinin azami 4.500,00-TL olabileceğinin belirtildiği, davanın kısmen kabulü ile sıra cetvelinin iptaline ve yedieminlik ücretinin 4.500,00-TL olarak tespitine karar verilmiştir.

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; kendi alacaklarının aracın aynından kaynaklandığını ve rüçhanlı olduğunu aynı zamanda bilirkişi raporunda tespit edilen bedelin de 3.450 TL olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3/2, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) geçici 2 ve HUMK'nın 26.09.2004 tarih 5236 sayılı Kanunla değişmeden önceki haline göre 428,438 ve 439. maddesi ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 142 nci maddesinin birinci fıkrası

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Uyuşmazlık sıra cetveline itiraz istemine ilişkin olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde hükme esas alınan bilirkişi raporunda yediemin ücreti 3.450 TL olarak tespit edilmişse de mahkemece bu husus nazara alınmaksızın yediemin ücreti alacağının 4.500 TL olacak şekilde sıra cetvelinden yer almasına karar verilmişse de yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı tarafın temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan “4.500 TL” ibaresinin yerine “3.450 TL” yazılmasına ve (3) numaralı bendinde yer alan “4.500 TL” ibaresinin yerine “3.450 TL” yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı tarafın temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan “4.500 TL” ibaresinin yerine “3.450 TL” yazılmasına ve (3) numaralı bendinde yer alan “4.500 TL” ibaresinin yerine “3.450 TL” yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6518, Karar No: 2012/8222, Tarih: 18.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6518 E.  ,  2012/8222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 17.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 08.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/689 Esas, 2012/500 sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile, Dairemizin 17.10.2011 tarih ve 2011/862 Esas, 2011/6021 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1- Ödeme emrinin borçlu şirketin kayıtlı adresinden başka bir adreste Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi karşısında, tebliğ yapılan adresin, tebligat tarihinde borçlu şirket adresi olup olmadığı, kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan öğrenilmeden ve buna göre de yapılan tebligatın usulüne uygunluğu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

2- Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 18.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19479, Karar No: 2011/4490, Tarih: 20.04.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/19479 E.  ,  2011/4490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi olan 02.11.2001 günü itibariyle temyiz inceleme gününde, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen zamanaşımı tahakkuk ettiğinden hükmün BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, dava konusu kitaplar, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 138.maddesiyle değişik 71.maddesinin 1.fıkrasının 1.bendi hükmü karşısında kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulması suç oluşturacağından, söz konusu kitapların 5237 sayılı TCK.nun 54.maddesi uyarınca müsaderesine, 20.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1203, Karar No: 2021/11304, Tarih: 13.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1203 E.  ,  2021/11304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, tapu kaydına konulan şerhin terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın vekalet ücretine ilişkin bendinin HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9709, Karar No: 2013/5113, Tarih: 12.03.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/9709 E.  ,  2013/5113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, ücret alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatınca istenilmesi ve davalı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat.... ile karşı taraf adına Avukat .....geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, vekili müvekkillerinin murisi ...'in davalı üniversitede kadrolu öğretim görevlisi olarak 2001-2008 yıllarında çalıştığını, 2004 yılı Ocak-Aralık 2008 tarihleri arasında ise kadrolu öğretim görevlisi olarak çalışmasının yanında, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 60. maddesi gereğince, davalı üniversiteye ait yüksek gerilimle beslenen müstakil trafoların sorumlu mühendisi olarak atandığını ancak bu ikinci işin ücretinin işveren tarafından ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili davacıların murisinin öğretim görevlisi olduğunu, hukuki düzenleme gereği trafolardan sorumlu olduğu ilgili yerlere bildirilmiş ise de trafolara ilişkin fiili bir çalışma yapmadığını, ücretin hizmet karşılığı ödenen bir para olması sebebi ile ücret talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, idari nitelikteki trafo sorumluluğunun akademik görev içinde değerlendirilemeyeceği, akademik görevine ek olarak trafo sorumluğu da verilen murisin bu görevi için de ücrete hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davalının temyiz itirazları yönünden;

a-) Taraflar arasında davacıların murisinin müstakil trafo sorumlu mühendisi olarak görev yaptığı süre hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, idari nitelikteki trafo sorumluluğunun akademik görev içinde değerlendirilemeyeceği, akademik görevine ek olarak trafo sorumluğu da verilen murisin bu görevi için de ücrete hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davalının temyiz itirazları yönünden;

a-) Taraflar arasında davacıların murisinin müstakil trafo sorumlu mühendisi olarak görev yaptığı süre hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacıların murisinin Boğaziçi Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 15.12.2003 tarihli yazısı üzerine 28.01.2004 tarihlinde müstakil trafo sorumlu mühendisi olarak atandığı dosya içerisinde mevcut belge içerikleri ile sabittir. Boğaziçi Elektrik Dağıtım A.Ş., davalı ... ile muris arasında imzalanmış 28.01.2004-24.10.2005 ve 20.08.2008 işletme sorumluluk belgelerini dosya içerisine göndermiştir. Ancak dosya içerisinde 2006 ve 2007 yıllarında da murisin müstakil trafo sorumlu mühendisi olarak atandığına ilişkin kayıtlar bulunmamaktadır. Bu durumda çalışmanın 2004-2008 yılları arasında kesintili gerçekleşip gerçekleşmediğine ilişkin yeterli araştırma yapılmadan hüküm kurulması hatalı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

b-) İşçiye ödenen aylık ücretin miktarı da taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık noktasını oluşturmaktadır.

Hükme esas alman bilirkişi raporunda, murisin işletme sorumluluk bedeli ile danışmanlık bedeline ayrı ayrı hak kazanacağı ancak her iki işin aynı kişi tarafından yapılması sebebi ile hesaplanacak ücret miktarından %10 indirim yapılması gerektiği belirtilerek, 2004-2008 yılları için Elektrik Mühendisleri Odası tarafından bildirilen ücret cetveline göre işletme sorumluluk bedeli ve danışmanlık hizmeti için ayrı ayrı hesaplama yapılmış ve belirlenen ücretlerden % 10 indirim yapılarak toplam ücret alacağı 57.592,62 TL olarak belirlenmiştir.

Dosya içerisindeki belgelerin incelenmesinde davacıların murisinin trafo sorumlu mühendisi olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Murise bu görev haricinde danışmanlık görevi verildiğini ve murisin bu yönde bir hizmet sunduğunu gösterir dosya içerisinde delil bulunmamaktadır. Bu durumda, uyuşmazlık konusu dönem açısından, hem işletme sorumluluk bedelinin hem de danışmanlık ücretinin ayrı ayrı hesaplanması isabetsiz olduğundan kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

2- Davacıların temyiz itirazı yönünden ise davalı işveren tarafından düzenlenmiş olan 20.02.2009 tarihli yazı içeriği ile davacıların 10.02.2009 tarihinde işverene başvurarak dava konusu ücret alacağın talep ettikleri ve bu talebin işveren tarafından reddedildiği sabittir . Bu durumda dava konusu ücret alacağı yönünden işverenin dava açılmadan önce temerrüte düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Hüküm altına alınan ücret alacağına temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken dava ve ıslah itibaren faiz yürütülmesi de hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya, davacı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.03.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/437, Karar No: 2014/10259, Tarih: 22.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/437 E.  ,  2014/10259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dilencilik

HÜKÜM : Kötü muamele suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3196, Karar No: 2011/10003, Tarih: 07.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/3196 E.  ,  2011/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2387, Karar No: 2009/2412, Tarih: 27.04.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2387 E.  ,  2009/2412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı tapu iptâli, tescil ve cezai şart istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Kararın gerekçe kısmında davanın reddi yönünde karar oluşturmak gerekirken, zuhulen davacı davalı tümcesinde hata yapılarak davanın kabulü yönüne gidildiği belirtilerek kısa karar doğrultusunda zorunlu olarak davanın kabulü şeklinde karar oluşturmak gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda mahkemenin davanın reddi gerektiğine dair gerekçesi ile kısa ve gerekçeli kararın hüküm kısmında yazılı olan davanın kabulü kararı çelişkili olmaktadır. Kararın gerekçesinde hakim, hüküm fıkrasının gerçek iradesini yansıtmadığını açıklamıştır.

Bu halde Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 10.04.1992 gün, 7/4 sayılı Kararı uyarınca gerekçe ile kısa kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturacağından, yerel mahkemenin bozmadan sonra önceki kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verilebilmesini teminen hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.