muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3266, Karar No: 2012/4339, Tarih: 24.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3266 E.  ,  2012/4339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5013, Karar No: 2015/10565, Tarih: 16.04.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/5013 E.  ,  2015/10565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/7626

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan sanık S.. S..'nin yapılan yargılanması sırasında; Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/12/2014 gün ve 2014/491 E. 2014/452 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39993, Karar No: 2017/18444, Tarih: 19.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39993 E.  ,  2017/18444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, Dairemiz 10.11.2016 tarihli 2016/26307 esas 2016/25444 karar sayılı ilâmıyla, davalı vekili tarafından dosyaya sunulan puantaj kayıtlarında ve bordrolarda davacının yıllık izin kullandığını gösteren günler bulunduğu, davalının belediye olduğu da nazara alındığında, söz konusu kayıtların davacı asilden sorularak, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış ise de bozma ilamının gereklerinin tam olarak yerine getirildiği söylenemez. Bozma ilamında belirtilen hususlara dikkat edilmemiştir.

Bozma ilamında, davacının yıllık izin ücreti alacağı talebi ile ilgili olarak, davalı vekili tarafından dosyaya sunulan puantaj kayıtlarında ve bordrolarda davacının yıllık izin kullandığını gösteren günler bulunduğundan, söz konusu kayıtların davacı asilden sorularak, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğine değinilmiş olup yıllık izinlerinin kullanılıp kullanılmadığı konusunda davacıya yemin teklif edilmesi ile ilgili bir husus belirtilmemiş ise de; Mahkemece, yıllık izinlerinin kullanılıp kullanılmadığı konusunda davacının yeminli beyanının alınması yoluna gidilmiş ve davacı çalışma süresi içinde hiç yıllık izin kullanmadığına dair beyanda bulunmuştur. Bu durumda davacı beyanı esas alınarak yıllık izin ücreti alacağı hakkında karar verilmesi gerekirken kayıtlara göre karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.09.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20987, Karar No: 2015/18483, Tarih: 19.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20987 E.  ,  2015/18483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2004/577-2013/524

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, manevi tazminat davasının reddine, maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı İl Özel İdaresi tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili 23.12.2004 tarihli dava dilekçesinde, M. Çarşı binasında çıkan yangında müvekkillerine ait çarşı içinde bulunan 131 ve 132 nolu iş yerinin zarar gördüğünü, şirketin ticari kayıtların yandığını, yangının hemen sonrasında Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/311 D. İş sayılı dosyasıyla tespit tespit ve bilirkişi incelemsi yapıldığını, B. elektrik kesintileriyle ilgili olarak çarşı esnafını önceden uyarmadığının tespit edildiğini, B. %20, bina maliki İl Özel İdaresi'nin %20, kiracıların %20, yangına sebep olan dükkan kiracısının %40 oranında kusurlu bulunduğunu belirterek; fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, müvekkili şirket için şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın 24.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari reeskont faizi ile, şirketin ortakları olan müvekkilleri S.. S.. ve O.. S.. için 15.000,00 er TL'den toplam 30.000,00 TL manevi tazminatın 24.12.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, maddi zarara ilişkin talebini 23.11.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile 1.000,00 TL'den 39.468,05 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı Ankara İl Özel İdare vekili cevap dilekçesinde, yangının çıkmasında müvekkiline yüklenebilecek bir kusurunun bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiş, beyan dilekçesinde, dava konusu yerin Büyükşehir Belediyesine satıldığını, bu nedenle dahili davalı olarak malik Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'na gerekli ihbarın yapılması gerektiğini bildirmiştir.

Davalı Bedaş vekili cevap dilekçesinde, dava dilekçesinde belirtilen tespit dosyasındaki kusur oranını kabul etmediklerini, raporu tek bilirkişinin hazırladığını, yangının 67 numaralı dükkanın kiracısının jenaratöründen kaynaklandığını, yangının çıkış nedeni dikkate alındığında müvekkiline yüklenebilecek bir kusurun bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı Bedaş vekili cevap dilekçesinde, dava dilekçesinde belirtilen tespit dosyasındaki kusur oranını kabul etmediklerini, raporu tek bilirkişinin hazırladığını, yangının 67 numaralı dükkanın kiracısının jenaratöründen kaynaklandığını, yangının çıkış nedeni dikkate alındığında müvekkiline yüklenebilecek bir kusurun bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı M.. B.. cevap dilekçesinde; Modern Çarşı olarak bilinen çarşıda 66-67 numaralı işyerinde faaliyet gösteren şirkette işçi olarak çalışmaktayken, 24.12.2003 günü işyerine geldiğinde elektriklerin kesik olduğunu gördüğünü, jenaratörü çalıştırmak istediğini, birden alevler içinde kaldığını, davaya konu adreste haftanın üç dört günü elektrik kesintisinin yaşandığını, işvereninin talimatıyla jenaratörü çalıştırmak zorunda kaldığını, jenaratörün bakımının düzenli olarak yapıldığını, çarşıda bulunan iş yeri sahiplerinin elektrik tesisatının güçlendirilmesi için İl Özel İdaresine başvurduklarını ancak sonuç alamadıklarını, diğer taraftan, işyeri sahiplerinin çarşı yönetimine başvurarak ortak jenaratör alınmasına yönelik taleplerinin de sonuçsuz kaldığını, yangının çıkmasında bir çok kişinin kusurunun bulunduğunu, yangından dolayı telafisi imkansız maddi ve manevi kayıplara uğradığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İ.. K..; duruşmalara gelmemiş, cevap dilekçesi de vermemiştir.

İhbar olunan Büyükşehir Belediyesi vekili dilekçesinde, taşınmazın, 2004 yılında Kamulaştırma Kanunu hükümleri çerçevesinde 8.000.000.000.000 TL'ye kamulaştırılmasına karar verildiğini, 13.12.2004 tarihinde taşınmazın tutanak ile teslim edildiğini, açılan tazminat davalarının muhatabının müvekkili olamayacağından bahisle şartı kabul etmediklerini savunmuş, rücuya konu olayda müvekkilinin sorumlu bulunmadığının tespiti ile davanın müvekkili yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacılar Saim ve Osman Bekir'in açtığı manevi tazminat davasının reddine, davalı Bedaş hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 31.574,44 TL'nin olay tarihi olan 24.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar Ankara İl Özel İdaresi, İ.. K.. ve M.. B..'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar vermiş, hüküm; davalılardan Ankara İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Ankara Valiliği İl Özel İdaresi vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davalı Ankara Valiliği İl Özel İdaresi vekilinin kabul gören temyiz itirazlarına gelince;

Dava; yangından kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; yangın sonucu davacı tarafın uğradığı zararın kapsamı ve zarardan hangi davalıların, ne oranda sorumlu oldukları hususlarında toplanmaktadır.

Davalı Ankara Valiliği İl Özel İdaresi vekilinin kabul gören temyiz itirazlarına gelince;

Dava; yangından kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; yangın sonucu davacı tarafın uğradığı zararın kapsamı ve zarardan hangi davalıların, ne oranda sorumlu oldukları hususlarında toplanmaktadır.

Davacı taraf, davalılardan kusursuz sorumluluk ilkesine dayalı olarak tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece, kusuru olmadığı gerekçesiyle Bedaş yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa ki; teknik ilerlemeler ve ona bağlı olan tehlikelerin artması karşısında, kusura dayanan subjektif sorumluluk artık yalnız başına, zarar görenlere etkili bir koruma sağlamaya elverişsiz ve dolayısıyla adaleti gerçekleştirmek bakımından yetersiz kalmıştır. Kusur yoksa sorumlulukta ortaya çıkmaz görüşü artık geçerliliğini kaybetmiştir. Kusura dayanmayan sorumlulukta; zararla söz konusu olay arasında bir illiyet bağı bulunması sorumluluğun doğması için yeterlidir.

Bu halde zarar görenin, illiyet bağının varlığını ispat etmesi gerekir. Ancak hâkim, zarar görenin bu konudaki ispat külfetini değerlendirirken fazla katı olmamalıdır. Burada sözü edilen illiyet bağı uygun illiyet bağıdır. Uygun illiyet bağı, olayların olağan akışına ve hayat tecrübesine göre, sebebin, meydana gelen sonucu yaratmaya elverişli olmasıdır. Uygun illiyet bağı, sorumluluğu, zarar veren bakımından öngörülebilir risklerle sınırlamaktadır. İlliyet bağının kesilmesi olasılığı dar yorumlanmalıdır.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; yangınla ilgili olarak açılan ceza davasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Modern Çarşının, Ankara'nın merkezinde önemli bir iş yeri olmasına rağmen düzenli elektrik alamadığı, yangın öncesinde sık sık gündüz saatlerinde herhangi bir gerekçe gösterilmeden elektrik kesintileri yapıldığı, elektrik dağıtım şirketlerinin, abonelerine kaliteli ve sürekli elektrik enerjisi sağlamakla yükümlü olduğu, davalı elektrik şirketinin, görevinin gereğini yerine getirmediği ve kusurlu olduğu rapor edilmiştir.

Ceza dosyadaki bilgi ve belgelerden, yangının çıktığı 24.12.2003 tarihinden önce 07.12.2003 tarihi ile 23.12.2003 tarihleri arasında çarşının sekiz kez elektriğinin kesildiği, 07.12.2003 ve 14.12.2003 tarihlerindeki kesintilerin sabah 06.00'da başlayıp, öğlenden sonra 14.00'e kadar sürdüğü, 16.12.2003 tarihindeki kesintinin, sabah 11.00'de başlayıp, akşam 17.40'a kadar devam ettiği, kesintilerin mesai saatleri içinde ve uzun süreli olduğu, dördünün arızadan kaynaklandığı, dördünün proğramlı kesinti olduğu anlaşılmıştır.

15.04.2004 tarihli tespit raporunda; elektrik dağıtım şirketinin, yangından önce bakım çalışmaları nedeniyle mesai saat ve günlerinde uzun süreli kesintiler yaptığı, bu şekilde dükkan sahiplerini mağdur ettiği, çalışmalar sırasında duyarlı bir tavır gösterip, dükkan sahiplerini önceden bilgilendirmediği, bu nedenle olayda elektrik dağıtım şirketinin %20 oranında kusurlu olduğu rapor edilmiştir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1.maddesinde kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösterebilecek, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin sağlanması olarak tanımlanmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davaya konu yangınla ilgili ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporları, emsal nitelikteki kesinleşmiş kararlardaki raporlar birlikte değerlendirmek suretiyle davalı elektrik dağıtım şirketinin sorumluluğu cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı gerekçelerle davalı Bedaş yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir. Bilirkişi raporları arasında çelişki varsa, çelişki giderilmeden karar verilemez.

Eldeki davada alınan 15.01.2009 tarihli ilk raporda yangının çıkmasında; M.. B..'ın %25, İ.. K..'nin %25, İl Özel İdaresi'nin %40, Belediye'nin %10 kusurlu olduğu, çarşı esnafının ve elektrik dağıtım şirketinin kusursuz olduğu rapor edilmiştir. 16.02.2010 tarihli ikinci raporda; İl Özel İdaresinin %40, Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin %10, İ.. K..'nin %30, M.. B..'ın %20 kusurlu olduğu, Bedaş'ın ve çarşı esnafının kusursuz oldukları rapor edilmiştir. 13.08.2013 tarihli raporda ise; Ankara İl Özel İdaresi'nin %40, M.. B..'ın %20, İ.. K..'nin %20, çarşı esnafının %20 kusurlu olduğu rapor edilmiştir. Mahkemece, 13.08.2013 tarihli raporu doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir.

Ankara 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/152 Esas sayılı dosyasında ve emsal kesinleşmiş dosyalarda ise; davalı İl Özel İdaresinin %20, B. %20, Belediyenin %20, yangını çıkaran M.. B.. ve İ.. K..'nin %10'ar, çarşı esnafının %20 kusurlu oldukları rapor edilmiştir.

Kusur oranlarına ilişkin olarak eldeki dosyada alınan bilirkişi raporu ile ceza yargılaması sırasında hükme esas alınan rapor arasında çelişkiler olduğu açıktır.

Ankara 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/152 Esas sayılı dosyasında ve emsal kesinleşmiş dosyalarda ise; davalı İl Özel İdaresinin %20, B. %20, Belediyenin %20, yangını çıkaran M.. B.. ve İ.. K..'nin %10'ar, çarşı esnafının %20 kusurlu oldukları rapor edilmiştir.

Kusur oranlarına ilişkin olarak eldeki dosyada alınan bilirkişi raporu ile ceza yargılaması sırasında hükme esas alınan rapor arasında çelişkiler olduğu açıktır.

O halde mahkemece; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için konusunda uzman bilirkişi kurulundan, raporlar arasındaki çelişkileri giderecek şekilde denetime elverişli rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, ceza dosyasındaki ve emsal kesinleşmiş dosyalardaki ve eldeki davada alınan önceki iki dosya ile çelişkili olan rapor doğrultusunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/125, Karar No: 2014/12393, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/125 E.  ,  2014/12393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2010/1141-2013/640

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı U.. A.. vekiline gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2-Temyiz eden davacı ve davalı tarafça sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince karşı tarafa yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davalı S.. Ş.. vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5112, Karar No: 2011/5548, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5112 E.  ,  2011/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nun 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.