muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2146, Karar No: 2024/4467, Tarih: 28.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2146 E.  ,  2024/4467 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/177 E., 2023/335 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/756 E., 2022/722 K.

Taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesine dayalı alacak davasının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce 11.04.2023 tarihli ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davacı vekilince temyiz edilmekle gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu kararın miktarının veya değerinin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacıların temyiz isteminin reddine yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi'nin 11.04.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362'nci maddesi gereği, 2023 yılı temyiz miktar sınırı, 238.730,00 TL'dir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre, toplam dava değeri, 50.000,00 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf incelemesi sonucunda verdiği kararın temyiz kesinlik sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 11.04.2023 tarihli ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

SONUÇ:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin ek karara ilişkin temyiz sebeplerinin reddi ile 11.04.2023 tarihli Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı harcın temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.11.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/481, Karar No: 2020/4938, Tarih: 30.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2018/481 E.  ,  2020/4938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamlarında özetle; "Mahkemece, davacı Hazine'nin davasının reddine, dava konusu taşınmazın ...Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 03.05.1979 tarih 76-517 Esas, Karar sayılı veraset ilamı hükme esas alınarak davalılar adına tapuya tesciline karar verildiği, ancak anılan veraset ilamının, hüküm kesinleşmeden önce Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 15.10.2003 tarih 2000/1307-2003/1005 Esas, Karar sayılı ilamı ile iptaline karar verilerek miras bırakan ...'nun veraset ilamının yeniden düzenlendiğinin dosya içeriğinden belirlendiği açıklanarak; dava konusu taşınmazın tespite esas alınan 13.03.1933 tarih ve 13 sıra numaralı tapu kaydıyla anılan veraset ilamı göz önüne alınarak tapu kayıt maliklerinin belirlenecek mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 248 parsel sayılı taşınmazın ... mirasçıları adına hüküm yerinde gösterilen payları oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan 13.03.1933 tarih ve 13 sıra numaralı tapu kaydının çekişmeli taşınmazı kapsadığı ve taşınmazın davalılar ve murislerine ait olduğu gerekçesiyle davacı Hazine'nin davasının reddine, muris ...’ya ait Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesinin 2000/1307 Esas, 2003/1005 Karar sayılı veraset ilamı esas alınmak suretiyle hüküm yerinde gösterilen payları oranında davalılar adına tapuya tesciline dair hüküm kurulmuş ise de, verilen karar dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dava konusu taşınmaz yukarıda belirtilen tapu kaydına dayalı olarak 5/12'şer payı ... ve Remiz Göksu, 1/12'şer payı ise ... ve ... adlarına tespit edilmiş; davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan tapu kayıt miktar fazlasının Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Hükmüne uyulan ve yukarıda özetlenen bozma ilamında, her ne kadar dava konusu taşınmazın tespitine esas alınan 13.03.1933 tarih ve 13 sıra numaralı tapu kaydı ile muris ...’ya ait veraset ilamı göz önüne alınarak tapu kayıt maliklerinin belirlenecek mirasçıları adına tesciline karar verilmesi gereğine değinilmiş ise de, eldeki davada davacı Hazine'nin davasının reddine karar verildiğine, tespit maliklerinin veya mirasçılarının birbirlerinin payına yönelik dava açmadıklarına göre, bozma ilamında bu hususun gözden kaçırılması nedeniyle bozma ilamının maddi hataya dayalı olduğu ve maddi hataya dayalı bozma ilamına uyulmasının da taraflar açısından usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; Mahkemece, tespit malikleri veya mirasçılarının birbirlerinin payına yönelik dava açmadıklarına göre; davanın reddine, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitindeki payları oranında tespit malikleri adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalılara iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2847, Karar No: 2015/12583, Tarih: 02.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/2847 E.  ,  2015/12583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 03/09/2007 - 15/08/2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarında eksik gösterilen sigorta primlerinin tamamlatılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 03.09.2007 - 15.08.2010 tarihleri arasında, arasında insan kaynakları müdürü unvanı ile çalıştığını, 7.800,00 TL maaş aldığını, buna rağmen ... Kurumu kayıtlarında ücretinin 4.738,00 TL olarak görüldüğünü beyan ederek, eksik gösterilen sigorta primlerinin tamamlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

506 sayılı Yasanın 77. ve 5510 sayılı Yasa'nın 80. maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Ayrıca, davanın dava dilekçesinde gösterilen taraflar arasında görülmesi ve yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen hükmün davanın tarafları ile ilgili olması kural olup davada taraf olmayan kişiler ile ilgili hüküm kurulması doğru değildir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ihtilaflı dönemde davacı adına 03.09.2007 – 28.02.2009 tarihleri arasında... sicil numaralı dava dışı ...’ye ait işyerinden, 01.03.2009 - 15.08.2010 tarihleri arasında da..sicil numaralı davalı işyerinden çalışmaların Kuruma bildirildiği, davalı işveren vekili tarafından 2008/1-6. aylara ait imzalı ücret bordrolarının ibraz edildiği, emsal ücret araştırmasına...Ticaret Odası tarafından verilen 25.11.200 tarihli cevabi yazıda; “3 yıllık tecrübeye sahip insan kaynakları müdürünün 15.08.2010 tarihi itibari ile alabileceği ücretin 4.000,00 – 5.000,00 TL arasında olacağının” belirtildiği, davalı işveren tarafından, ilgili makama hitaben yazılan 05.07.2010 tarihli yazıda; davacının 03.09.2007 tarihinden beri çalıştığı, net ücretinin 7.800,00 TL olduğunun belirtildiği, davalı işveren tarafından davacı adına düzenlenen çalışma belgesinde de davacının 03.07.2007 – 15.08.2010 tarihleri arasında çalıştığının belirtildiği görülmüştür.

Somut olayda; ihtilaflı dönemde davacı adına 03.09.2007 – 28.02.2009 tarihleri arasında .. sicil numaralı dava dışı ...’ye ait işyerinden çalışma bildirildiği anlaşılmasına rağmen, ...’nin davaya dahil edilmediği ve davalı işveren ile arasındaki ilişkinin araştırılmadığı, buna rağmen bu döneme ilişkin prime esas kazançlar ile ilgili de hüküm kurulduğu, davalı işveren vekili tarafından ibraz edilen, ancak hangi işyerine ait olduğu anlaşılamayan 2008/1-6. aylara ait imzalı ücret bordrolarının hangi işyerine ait olduğu ve bu bordrolardaki imzanın davacıya ait olup olmadığına dair araştırma yapılmaksızın, imzalı ücret bordrolarının varlığına rağmen bu dönemde de imzalı ücret bordrolarında belirtilen ücretin üzerinden bir ücrete hükmedildiği, dava konusu döneme ilişkin dönem bordrolarının tamamının getirtilmediği, davacı tanıklarının davacının beyanlarını doğrulamasına rağmen resen tanık araştırılarak dinlenilmediği görülmüştür.

Yapılacak iş; davacı adına 03.09.2007 – 28.02.2009 tarihleri arasında çalışmaların bildirildiği ..sicil numaralı dava dışı ... ile davalı işveren arasındaki ilişkiyi araştırmak, işverenler arasında organik bağ olduğunun tespiti halinde bu işvereni davaya dahil etmesi için davacıya süre vermek ve bu işverenin göstereceği delilleri toplamak, aksi halde bu dönem yönünden davanın reddine karar vermek, davalı işveren tarafından verilen 2008/1-6. aylara ait imzalı ücret bordrolarının hangi işyerine ait olduğunu tespit etmek, ondan sonra bu bordrolardaki imzaların davacıya ait olup olmadığını davacıya sormak, davacının imza inkârı halinde bu bordrolardaki imzanın davacının eli ürünü olup olmadığına dair imza incelemesi yaptırmak, imzanın davacının eli ürünü olması halinde bordroda yer alan ücret ile bağlı kalmak, aksi halde davalı işyerine ait dönem bordrolarını getirtmek, bu bordrolarda davalı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak davacının çalışma şekli ve süresi ile ilgili beyanlarını almak, davacının meslekteki kıdemi tespit edildikten sonra aldığı gerçek ücretin belirlenmesi açısından; davacının kıdemi de esas alınarak ilgili odadan ve aynı işi yapan işyerlerinden emsal ücreti sormak, işyerinde çalışan diğer çalışanların statüsü ve maaşını araştırmak, tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...ne iadesine

02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34587, Karar No: 2016/12391, Tarih: 27.04.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/34587 E.  ,  2016/12391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK'nun 140. maddesi uyarınca satış bedeli bütün alacaklıların alacağını karşılamaya yetmez ise icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılması zorunludur. Sıra cetveli düzenleme görevi ilk haczi koyan icra müdürüne aittir. Talimat icra müdürünün böyle bir görevi bulunmamaktadır.

Buna göre somut olayda asıl icra dairesi olan.... İcra Dairesi'nin 2014/9739 E. sayılı icra takip dosyasında İİK'nun 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılacağı tabii olup, talimat icra dairesince ihalenin kesinleşmesi üzerine aracın alıcı adına tesciline karar verilmesinde yasaya aykırılık yoktur.

O halde mahkemece şikayetin açıklanan nedenlerle reddi yerine yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz ise de ret kararı sonucu itibariyle doğru olmakla onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Şikayetçinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9875, Karar No: 2015/17177, Tarih: 04.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9875 E.  ,  2015/17177 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2015

NUMARASI : 2014/427-2015/38

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının babası Ali Nihat Özkan' ın 1950 doğumlu olduğunu, A.. N... Ö... 26/02/2013 tarihinden bu yana Darülaceze Müdürlüğünde kaldığını, bakım ve korumasının Müdürlük tarafından yapıldığını ileri sürerek, 600 TL nafakanın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında; bakıma muhtaç olan kişinin 32 yıl boyunca müvekkilini hiç arayıp sormadığını, babalık görevini yerine getirmediğini, bakıma muhtaç kişinin geliri olmaması nedeniyle daha makul yerde kalması gerekirken, lüks yaşamasının uygun olmadığını, Ali Nihat' ın çalışmaya engel sağlık sorunun bulunmadığını, müvekkilinin çeşitli bankalara borcunun olduğunu, bu nafakayı ödeyecek durumunun olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sağlık ve Sosyal Hizmetler Daire Başkanlığının kamuya yararlı bir kurum olup, Ali Nihat Özkan gibi muhtaç durumdaki kişilere yardımcı olmasının görevi olduğu, bu hizmetlerden yararlananların mal varlıklarını bağışladığı, emekli maaşlarının kurum tarafından alındığı, yardıma muhtaç Ali Nihat Özkan' ın davalı 7 yaşında iken ailesini terk ederek arayıp sormadığı, babalık görevlerini yerine getirmediği, bu durumda davalıyı nafaka ödemeye zorlamanın hakkaniyet kurallarına uygun düşmeyeceği, sosyal devlet ilkesi gözönüne alındığında; sürekli yardım ve bağış kabul eden Darülaceze Müdürlüğü’nün hizmetlerinden yararlananların ödeme gücü olmayan yakınlarından nafaka istemesinin sosyal devlet ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 364-366 maddelerine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Nafaka davası mirasçılıktaki sıra gözönünde tutularak açılır.

TMK'nun 365/3.maddesinde nafaka davasının, nafaka alacaklısına bakmakta olan resmi veya kamuya yararlı kurum tarafından da açılabileceği; TMK'nun 366.maddesinde ise korunmaya muhtaç kişilerin bakımının yükümlü kurum tarafından sağlanacağı ve bu kurumların yaptıkları masrafları nafaka yükümlüsü kişiden isteyebilecekleri hüküm altına alınmıştır.

TMK'nun 365/3.maddesinde nafaka davasının, nafaka alacaklısına bakmakta olan resmi veya kamuya yararlı kurum tarafından da açılabileceği; TMK'nun 366.maddesinde ise korunmaya muhtaç kişilerin bakımının yükümlü kurum tarafından sağlanacağı ve bu kurumların yaptıkları masrafları nafaka yükümlüsü kişiden isteyebilecekleri hüküm altına alınmıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Kişi, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anılan yasa maddesinde sayılan kişilerden yardım nafakası isteyebilir. Ne varki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK. 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda, nafaka alacaklısının Darülacezede kaldığı, bakım ve ihtiyaçlarının kurum tarafından karşılandığı, herhangi bir gelirinin olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece, yukarıda zikrolunan hükümler muvacehesinde nafaka yükümlüsü davalının ekonomik ve sosyal durumu dikkate alınarak onu ödemede zorlamayacak, zarurete düşürmeyecek şekilde, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de nazar-ı dikkate alınarak davacı tarafın talebinin değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33555, Karar No: 2024/5958, Tarih: 06.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33555 E.  ,  2024/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2319 E., 2019/2369 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin dördüncü fıkrası, adı geçen Kanun'un 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrilere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın atılı suçu işlediğine dair kuvvetli suç süphesi oluşturacak delil olmadığına, mağdur olduğuna, seçenek tedbirlere çevrilme ve erteleme yoluna gidilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde, devriye görevini ifa eden polis memurlarının sanığın esnaf ile tartışmaları üzerine durumlarından şüphelenerek kimlik sordukları, sanığın cebinden çıkarmış olduğu nüfus kayıt belgesini polis memuru O. A.'ya fırlattığı, bu sırada kendisini kenara çağıran katılan ... 'a hitaben "Gelmiyorum, bana bağırma, senin a....na koyarım." şeklinde sözlerle hakarette bulunduğu iddiasıyla açılan davada İlk Derece Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden Yapılan İncelemede:

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden Yapılan İncelemede:

Tüm dosya kapsamı, katılanın aşamalarda iddiasını tekrarlaması, tanık polis memurlarının iddiayı doğrulamaları ve 04.07.2018 tarihli olay tutanağı karşısında, sanığın polis memuru katılana hakarette bulunduğundan bahisle hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Adli sicil kaydında yer alana tekerrüre esas sabıkası nedeniyle erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına yönelik takdirin yerinde olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

B. 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Hukuka İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede:

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede sair temyiz sebepleri yönünden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.