muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4800, Karar No: 2011/5090, Tarih: 03.10.2011

. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA,03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3979, Karar No: 2012/5077, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3979 E.  ,  2012/5077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12099, Karar No: 2012/11765, Tarih: 19.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12099 E.  ,  2012/11765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :294-203

Davalının, davalıya ait işyerinde 29.03.2006 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, Dairemizin 01.04.2010 gün ve 20739-4736 sayılı bozma ilamı üzerine davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemenin, yukarıda belirtilen bozma ilamımıza uyması sonrasında dosyaya sunulan belgelerden, davacının 29.03.2006 tarihinde, özel bir göz polikliniğinde muayene olduğu, 10.04.2006 tarihinde sağ göz USG incelemesi yapıldığı anlaşılmış, yargılama aşamasında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesinin Göz hastalıkları ABD tarafından düzenlenen sağlık raporunda da, davacının künt göz travması geçirdiği, bunun etkisiyle gelişen vitreus kanamasının kısa süre içinde gelişebildiği, dosya ile gönderilen, iddiaya konu olan plastik parçanın yüksek hızla göze çarpması halinde böyle bir etki meydana getirebileceği belirtilmiştir.

506 sayılı Yasanın 130. maddesi, “…teftiş, kontrol ve denetleme yetkisine sahip olanlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar muteberdir.” Düzenlemesini içermekte olup, Yargıtay HGK 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 E., 2009/48 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere, “…yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ancak yazılı delille kanıtlanabilir…(Hukuk Genel Kurulu 14.11.1979 gün ve 1014 E., 1364 K.). Maddede ifade edilen tutanaklar; müfettiş tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olanlar ile belgeye dayalı olmamakla birlikte düzenlenmesinde hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkarına konu olmayan tutanaklardır.” Nitekim işyerinde düzenlenmiş, müfettiş raporuna dayanarak 12.12.2006 tarihli yoklama memuru durum tespit tutanağı davalı işveren tarafından da imzalanmış olup, davacının 05.03.2006 tarihinde işe başladığı beyan edilmiştir.

Mahkemece, bozma sonrası dosya kapsamına alınmış sağlık raporları, anılan tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamı gözetildiğinde davanın kabulü yerine yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/11224, Karar No: 2016/3158, Tarih: 22.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/11224 E.  ,  2016/3158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma Protokolünden Kaynaklanan Alacak

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.02.2016 günü temyiz eden davalı ... ile vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davacı ... ve vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, davalı ile anlaşmalı boşandıklarını, boşanma davası esnasında, mahkeme huzurunda, davalı erkeğin, kendi adına kayıtlı taşınmazın yarı bedelinin, davacı kadına verilmesini kabul ettiğini, ancak daha sonra, davalının, taşınmazı satmasına rağmen yarı bedeli tarafına vermediğini, bu sebeple, taşınmazın yarı bedeli olan 70.000 TL'nin yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece, 16.500 TL, 07.03.2013 tarihinde, davacıya ödendiğinden, bu kısma ilişkin talep konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, kalan 53.500 TL yönünden ise talebin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

... Aile Mahkemesi'nin 2012/909 esas ve2012/1139 karar sayılı boşanma dava dosyası incelendiğinde; her ne kadar taraflar bizzat hazır bulundukları 27.11.2012 tarihli oturumda, davalı adına kayıtlı taşınmazın yarı bedelinin, davacı kadına verilmesi konusunda anlaşmış ve bu beyanlarını imzaları ile tasdik etmiş iseler de, mahkemece kurulan boşanma hükmünde, tarafların birbirlerinden, karşılıklı olarak nafaka, maddi, manevi tazminat, mal rejiminin tasfiyesi ve eşya talebi bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, bu karar 13.12.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Mahkemece, bu kararın çekişme konusu taşınmaz bedeli yönünden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 303. maddesinde düzenlenen kesin hüküm niteliğinde olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 1350.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.02.2016 (Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2016/15801, Karar No: 2017/677, Tarih: 26.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15801 E.  ,  2017/677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu ... mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1 fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla; dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz Merkez ... emsal ise ... Mahallesinde olup, emsalin ve dava konusu taşınmazın konumları, il ve ilçe merkezlerine olan mesafeleri ve çevrelerinin gelişmişlik durumları ve emsalin dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal incelemesi uygun değildir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Merkez ... mahallesinde veya yakınında benzer yüzölçümlü, değerlendirme tarihine yakın ve özel amacı olmayan satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11723, Karar No: 2017/11159, Tarih: 17.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/11723 E.  ,  2017/11159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından her iki dava ve ferileri ile yargılama giderleri yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise manevi tazminat miktarı ve kadın yararına hükmolunan nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 17/10/2017 günü tebligata rağmen taraflar adına gelen olmadı. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı-davalı kadının dava dilekçesinde tanık deliline dayanmadığı gibi davalı-karşı davacı erkeğin birleşen boşanma davasına da süresinde cevap vermediği, bu suretle tanık deliline başvurma hakkının düştüğü, davasını ispata yarar başkaca delilde sunamadığı ve ayrıca davacı-karşı davalı kadına yüklenen sadakat yükümlüğüne aykırı davrandığına ilişkin kusurun mevcut delil durumuna göre güven sarsıcı davranış boyutunda kaldığı, ne var ki boşanmaya neden olan olaylarda kadının tam kusurlu olduğu, bu haliyle de mahkemenin kadını tam kusurlu bularak yalnızca erkeğin davasını kabulünün sonuç olarak doğru olduğunun anlaşılmasına göre, tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar, cevaba cevap ve 2. cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK. m. 141/1). Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde maddi ile manevi tazminatlar yönünden bir beyanda bulunmamış, dilekçeler teatisi aşaması bittikten sonra 19.06.2014 havale tarihli dilekçesiyle maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş, davalı-karşı davacı tarafın ise bu talebe açık muvafakati olmamıştır. İşbu talepler iddianın ve savunmanın genişletilmesi niteliğindedir. Davacı-karşı davalı tarafından bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah işlemi de

bulunmamaktadır. O halde, davacı-karşı davalı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK. m. 174/1-2) talepleri hakkında “'Karar verilmesine yer olmadığına” karar verilecek yerde kadının maddi ve manevi tazminat taleplerini de kapsayacak şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan malî gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK m. 175).

bulunmamaktadır. O halde, davacı-karşı davalı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK. m. 174/1-2) talepleri hakkında “'Karar verilmesine yer olmadığına” karar verilecek yerde kadının maddi ve manevi tazminat taleplerini de kapsayacak şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan malî gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK m. 175).

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, yukarıda 1. bentte de açıklandığı ve mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-karşı davalı kadın boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda tam kusurludur. Boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tamamen ya da eşine nazaran daha ziyade kusurlu eş yararına yoksulluk nafakasına hükmolunamaz. Gerçekleşen bu durum karşısında, davacı-karşı davalı kadın yararına yoksulluk nafakası şartlarının oluşmadığı dikkate alınmadan, kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmolunması isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1266, Karar No: 2013/3523, Tarih: 06.05.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1266 E.  ,  2013/3523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

ÖLDÜRÜLEN : Mehmet ...

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK 81, 29, 62, 53 maddeleri uyarınca; (15 yıl hapis cezası)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59, 31, 33 maddeleri gereğince kurulup Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun 7 ve 5252 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden,

CMUK.nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak;

Uyarlama kararı ile kesinleşmiş hüküm tüm sonuçlarıyla ortadan kalktığından yeniden verilen hükümde yargılama giderlerine, müsadereye, ertelenen cezanın çektirilmesi konusunda ihbarda bulunulmasına ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu durumun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hüküm fıkrasının "4" nolu bendinin hükümden çıkartılarak yerine "Emanetin 1998/205 sırasında kayıtlı suçta kullanılan av tüfeği, 3 adet boş fişek, 1 adet saçma, 1 adet tapanın TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine, maktule ait bıçağın iadesine, katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden 52.50 TL vekalet ücretinin hükümlüden alınarak katılanlara verilmesine, 65.72 TL yargılama .../...

s-2-

giderinin hükümlüden alınmasına, hükümlüye ait Gediz Sulh Ceza Mahkemesi'nin 30/12/1997 gün 1996/464 Esas, 1997/331 Karar sayılı ilamının TCK.nun 51/7 maddesi uyarınca aynen çektirilmesi konusunda mahkemesine ihbarda bulunulmasına" ibarelerinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, re'sen temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 06/05/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6443, Karar No: 2014/8347, Tarih: 21.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/6443 E.  ,  2014/8347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2010/367-2013/450

Davacı Orman Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı B.. B.. aleyhine 04/10/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı B.. B.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen Yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine ise yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.