muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/839, Karar No: 2023/1078, Tarih: 15.03.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, araç tamir sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı ifa nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470. Ve 486. Madde hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Çorlu Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/35D.İş sayılı dosyası ile yapılan tespit neticesinde alınan bilirkişi raporunda; dava konusu araçtaki arızanın şanzıman yağının özelliğine bağlı olduğu ve serviste meydana geldiği belirtilmiştir. Mahkemece yargılama sırasında alınan 05/02/2020 tarihli raporda, tespit dosyasında alınan bilirkişi raporu da değerlendirilerek, arıza nedeni şanzıman yağı olarak gösterilmiş fakat arızanın serviste meydana gelemeyeceği, nitekim aracın 235.075 km'de olduğu, servis kayıtlarına göre şanzuman yağının 05/06/2014 tarihinde 69.148km'de değiştirildiği, 07/01/2016 tarihinde 125.678km'de yağın kontrol edildiği, yağın 60.000 km'de bir değiştirilmesi gerekmesine rağmen, şanzuman yağının 125.678 km'den sonraki akıbetinin tespit edilemediği , aracın şanzımanındaki arazının şanzıman yağının bozulmasından ve özelliğini kaybetmesinden kaynaklandığı belirtilmiştir.

3. Davacı iş sahibi her ne kadar tespit raporuyla mahkemece alınan bilirkişi raporu arasında çelişki olduğunu iddia etmiş ise de; tespit raporunda araç şanzıman yağınını periyodik değişiminin tespit edilemediği vurgulanmış olup, mahkemece alınan raporda tespit raporu da değerlendirilerek araştırma yapılmış, ayrıca tespit raporunda dayanak olmadan arızanın serviste meydana geldiği belirtilmiş olup, tespit raporu ile mahkemenin hükme dayanak raporu arasında çelişki oluşmadığı gözetildiğinden, mahkemece verilen kararda usule ve yasaya aykırı yön bulunmamaktadır.

4.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4976, Karar No: 2018/13085, Tarih: 27.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/4976 E.  ,  2018/13085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece; bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bozma ilamına uyulmasına rağmen gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1- Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca arazilerde değerlendirme, taşınmazın değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği yıllık net gelire göre yapılır. Birden çok ürün yetiştirilebilen yörelerde gerçek değere ulaşılabilmesi için tek ürünle yetinilmeyerek çevrede ekilmesi mutat olan ürünler dikkate alınır. Net gelirin hesaplanmasında münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilecek listelerde yazılı verilere uygun olması gerekir.Geri çevirme kararı sonrası dosyaya gönderilen buğday ve arpa ürünlerine ilişkin veri cetveli esas alındığında, bu ürünlerin net gelirinin eksiye düştüğü anlaşılmakla, gelir getirmeyen ürünlerin dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde esas alınamayacağı gözardı edilerek buğday-arpa münavebesi uygulanıp gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünün veri cetveli esas alınmadan düzenlenen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Buna göre mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede kuru şartlarda ekilmesi mutat olup münavebeye alınacak ürünlerin neler olduğu gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorulup, buna göre münavebeye alınacak ürünler tespit edilip, bu ürünlere ait 2013 değerlendirme yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg. başına ortalama satış fiyatı getirtilip bilirkişi kurulundan verilere uygun ek rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Geri çevirme kararı üzerine dosya arasına alınan ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünün cevap yazısında, ilçede zeytin yetiştiriciliği yapılmadığının ve bu nedenle zeytin ürününe ait veri cetvelinin olmadığı bildirilmiş olup, bu halde zeytin ürünü yönünden ... ilçe veri cetveli, yoksa il tarım müdürlüğüne ait veri cetveli esas alınarak değerlendirme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6370, Karar No: 2012/9294, Tarih: 13.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6370 E.  ,  2012/9294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 5. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 29.12.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 16.02.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0310 Esas, 2012/956 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44.maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 29.12.2011 tarih ve 2011/7860 Esas, 2011/10133 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Ticaret şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, somut olayda, .../... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 06.04.2009 tarih ve 12109 sayılı yazısına göre, sanığın yetkilisi olduğu şirketin 31.12.2007 tarihi itibariyle re'sen terkininin yapıldığının bildirilmesi, diğer taraftan zabıta araştırması sonunda düzenlenen 21.02.2009 tarihli tutanağa göre de borçlu şirketin kayıtlı adresini yaklaşık bir buçuk yıl önce terk ettiğinin ve nereye gittiğini bilenin olmadığının belirlenmesi karşısında, borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin kabulünün gerekmesi nedeniyle yetkilisi sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de, ticareti terk suçu aynı iş yeri ile ilgili olarak aynı yetkilisi/yetkilileri tarafından ancak bir kez işlenebilen bir suç olup, sanık hakkında, temyiz sebebi ile öğrenilen ve aynı müşteki tarafından farklı icra takip dosyasına dayanılarak yapılan şikayet nedeniyle aynı mahkemenin 2008/3668 Esas, 2009/1104 Karar ve ... (Kapatılan) 3. İcra Mahkemesinin 2008/416 Esas, 2010/534 sayılı açılan dava dosyalarının bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasının veya davanın reddinin gerekip gerekmediği hususlarının tartışılması için anılan dosyaların bu dosya ile birleştirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 13.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11782, Karar No: 2012/17944, Tarih: 12.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11782 E.  ,  2012/17944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/03/2011 tarih ve 2009/429-2011/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin ortağı iken hissenin tamamını 25.000,00 TL'ye ...'ya devrettiğini, devir kararının tüm ortakların katılımıyla alındığını, hisse devrinin Ticaret Sicil Memurluğu'nca tescil ve Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde ilanının yapılmadığını, halen şirket hissedarı olarak görüldüğünü, bu nedenle davalı şirketin vergi borçlarından sorumlu tutulduğunu ileri sürerek, hisse devrinin tescil işlemlerinin yaptırılması ve şirketteki devir tarihinden önceki ve sonraki dönemlere ilişkin vergi borçlarının ve buna bağlı olarak diğer borçlardan sorumlu olmadığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; limited şirketlerde hisse devrinin şekil şartlarına tabi olduğunu, tescil ve ilan yapılmadığı için bu satış işleminin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Ulaşım Hay. Tar. Ürn. Oto İnş. Tic. San. Ltd. Şti. davaya cevap vermediği gibi duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, hisse devir işleminin tamamlanması için şirket ortaklarının yeterli çoğunluğunun bu devre muvafakat etmesi gerektiği, bu husus gerçekleşmeden devrin de gerçekleşmeyeceği, davacının da usulüne uygun şekilde hisse devrinin şirket pay defterine kaydedildiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3767, Karar No: 2014/14765, Tarih: 23.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3767 E.  ,  2014/14765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenip gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9182, Karar No: 2015/10925, Tarih: 07.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/9182 E.  ,  2015/10925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2014

NUMARASI : 2014/332-2014/509

Davacı A.. B.. vekili Avukat Alev tarafından, davalılar A.. T.. ve diğerleri aleyhine 04/09/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan A.. T.. ve Ş.. Ç.. vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararının gerçekleşmesine neden olan kamu görevlileri ile kendilerine yersiz ödeme yapılanlardan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ile davalılardan A.. T.. ve Ş.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kurum vekili, Batman İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü tarafından 2007-2010 yılları arasında özürlü evde bakım hizmetlerine ilişkin olarak yapılan soruşturma sonucunda 1050 kişiye fazla ve yersiz ödeme yapıldığının teftiş sırasında tespit edildiğini, özürlü evde bakım yardımından yararlanan hak sahibi davalı ile kamu görevlisi olan davalının eylemlerinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek yapılan ödemelerin faiziyle birlikte müteselsilen tahsiline karar verilmesi istemiştir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece gerekli araştırmalar yapılmamış, bilirkişi raporu alınmamış, denetçi raporları esas alınarak eksik inceleme ile karar verilmiştir. Mahkemece dava konusu ile ilgili olarak, kurum kayıtları ve teftiş raporları getirtilmeli, konunun sosyal boyutu itibarıyla, salt biçimsel kurallar dışında ve ötesinde bakım ihtiyacı bulunup bulunmadığı değerlendirilmeli ve kamu görevlisi sıfatını taşıyan davalıların kusurlu olup olmadığı hususunda uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle bir karar verilmelidir. Hüküm bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının ise bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9219, Karar No: 2019/18458, Tarih: 02.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9219 E.  ,  2019/18458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık müdafinin 22.05.2015 tarihli oturumda “lehe olan yasa maddelerinin uygulanmasına” ilişkin istemi, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasını da kapsadığı halde, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi hususunda ve mala zarar verme suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının para cezası dışındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesi hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4417, Karar No: 2023/3146, Tarih: 20.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/4417 E.  ,  2023/3146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/292 E., 2022/363 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli, 2013/169 E., 2015/330 K. sayılı kararı ile; sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228 inci maddesinin birinci fıkrası, 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 104 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi gereğince kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmiştir.

2.... Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli, 2013/169 E., 2015/330 K. Sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 13.06.2022 tarihli, 2020/4551-2022/4600 sayılı kararı ile;

"...... Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dekanlığına bağlı İnşaat Mühendisliği tarafından düzenlenen Temmuz 2012 tarihli raporda; “deprem nedeni ile yıkılan binada iş aşaması ve sorumluluk ilişkilendirilmesi” adı altında tablo hazırlandığı, söz konusu binanın yapılış tarihi itibariyle 1997 Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelike tabi olduğunun, binada kullanılan betonun yönetmelikte belirtilen minimum beton sınıfı olan C 16’yı sağlamadığının, beton içerisinde standart dışı agregaların mevcut olduğunun, etriye aralığının yönetmelikte belirtilen etriye koşullarını sağlamadığının ve yetersiz olduğunun, binanın mevcut taşıyıcı elemanlarının donatı detaylandırmasında yetersizlikler olduğunun ve bu yetersizlikler dolayısıyla proje müellifleri, yapı sahibi ve müteahhidinin, teknik uygulama sorumlusunun ve belediyenin ilgili birimlerinin sorumlu olduğunun belirtildiği, ayrıca binanın iş bitimi aşamasında biten bina inşaatının projeye uygunluğunun denetlenmediği, bu nedenle belediyenin teknik uygulama yetkililerinin sorumlu olduğu sonucuna varıldığı,