muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7477, Karar No: 2021/15669, Tarih: 08.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/7477 E.  ,  2021/15669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava ödeme emri iptali istemine ilişkindir

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294’üncü maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297'nci maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Anılan 294'üncü maddenin 4'üncü fıkrası uyarınca zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu tefhim edilebilir, ancak tefhimden itibaren bir ay içinde gerekçeli kararın yazılması gerekir. Yine aynı Kanunun 298'inci maddesinin 2'nci fıkrası açık hükmü uyarınca gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141’inci maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi kanun ile hâkime yükletilmiş bir görevdir.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, kısa kararda yer verilmemesine rağmen, gerekçeli kararın hüküm kısmında haksız çıkma tazminatına hükmedilmesi, kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin usul ve kanun hükümlerine aykırı bir duruma sebebiyet verildiğinden, kararın bozulması gerekmektedir

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönler incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.12.2021 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17702, Karar No: 2017/1739, Tarih: 07.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/17702 E.  ,  2017/1739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın 366.maddesi yollamasıyla temyiz incelemesinde uygulanan 347.maddesi hükmü gereğince temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğ olunacağı, 348.maddesi hükmüne göre de katılma yoluyla temyizin mümkün olması nedeniyle, temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliği ile tebligat parçasının dosyaya eklenmesi yönünden,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı vekilinin duruşma talebinin tebligat eksikliği giderildikten sonra değerlendirilmesine, 07.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11785, Karar No: 2011/16623, Tarih: 08.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/11785 E.  ,  2011/16623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/04/2009 gün ve 2006/282-2009/49 sayılı kararı onayan Daire’nin 20.06.2011 gün ve 2009/14541-2011/7476 sayılı kararı aleyhinde davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin kurucusu olan ...’ün, müvekkili şirketin ortağı olan İsmet Kütük’e 1980 yılında düzenlenen devir senedi ile ticari işletmesini devrettiğini, buna rağmen “Kütük Mermer” ibaresini daha sonra kurduğu davalı şirketin unvanında da kullandığını ve marka olarak tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli “Kütük Mermer” ve “Ak Kütük Mermer” markalarının hükümsüzlüğüne, “Kütük Mermer” ibaresinin davalının ticaret unvanından terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuş, birleşen dava dosyasında, “Kütük Mermer” ibaresinin kullanım hakkının müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin markasına yapılan tecavüzün men’ine, ref’ine ve davalının ticaret unvanındaki “Kütük Mermer” ibaresinin çıkartılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında düzenlenen 1980 tarihli sözleşmenin ticari işletme devri niteliğinde olduğu ve ticaret unvanının devrini de içerdiği, tarafların aynı unvanı 20 yılı aşkın süreyle birlikte kullandıkları ve geçen süre sonunda açılan davanın iyiniyet kuralına uygun olmadığı, davalı adına tescilli “Ak Kütük Mermer” markasının tescil tarihi ile dava tarihi arasında 5 yıldan fazla bir sürenin geçtiği, davalıya ait diğer markanın ise ilk olarak tescil edilen markanın türevi niteliğinde olduğu, ticaret unvanının devri nedeniyle birleşen dosya davacısının davasının reddinin gerektiği gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı(B.davada davacı) vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı-birleşen davada davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı(B.davada davacı) vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı-birleşen davada davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-birleşen davada davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 08/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2730, Karar No: 2015/1285, Tarih: 17.03.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/2730 E.  ,  2015/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle başlatılan icra takibine takip borçlusu davalının vâki itirazının iptâli ve icra inkâr tazminatının davalıdan tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 25.824,70 TL asıl alacak 216,46 TL işlemiş faiz üzerinden davalının vâki itirazının iptâline, 10.416,40 TL icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

İcra Müdürlüğü’nün 2012/10358 takip sayılı dosyası kapsamından; davacı yüklenici tarafından, davalı hakkında adî takip yoluyla iki adet fatura dayanak alınarak başlatılan icra takibinde 25.824,70 TL asıl alacak ve 675,16 TL işlemiş temerrüt faizinin tahsilinin istendiği, takip borçlusu şirketin süresindeki itirazı sonucu takibin durduğu bir yıllık yasal süresi içinde itirazın iptâli davasının açıldığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında 17.11.2011 tarihli ve “Ofis Mobilyaları Sözleşmesi” başlıklı adî yazılı şekilde sözleşme yapılmıştır. Bu sözleşme, somut olayda uygulanması gereken mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 355. maddesinde tanımı yapılan bir eser sözleşmesidir. ... yüklenici; .... ise iş sahibidir. Yüklenici şirket, sözleşmenin 1. maddesinde tanımı yapılan işlerin 6. maddesinde gösterilen bedel ile ve sözleşme koşullarına uygun şekilde yapımını ve iş sahibi şirkete teslimini yüklenmiştir. Davada takip konusu bakiye iş bedelinin tahsiline yönelik takibe vâki itirazın iptâli istenilmektedir.

Ayıp, mal ya da eserde yasa ya da sözleşme gereğince bulunması gereken unsurların bulunmaması; bulunmaması gereken bozuklukların ise mevcut olmasıdır. Kısaca ayıp, eşyanın normal niteliklerinden ayrılmasıdır. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 360. maddesi hükmü gereğince, yapılan şey iş sahibinin kullanamayacağı ve nısfet kurallarına göre kabule zorlanamayacağı ölçüde kusurlu veya sözleşmeye önemli ölçüde aykırı olursa, iş sahibi, o eseri kabulden kaçınabilir; bunda yüklenicinin kusuru varsa maddi zararlarının tazminini de talep edebilir. Eserdeki kusur veya sözleşmeye aykırılık az yukarıda açıklanan ölçüde önemli değil ise, iş sahibi, eserin değerindeki eksiklik oranında, bedeli indirebilir; eğer kusurların giderilmesi büyük harcamaları gerektirmiyorsa, yükleniciyi onarıma zorlayabilir; bunda yüklenicinin kusuru varsa, iş sahibi, maddi zararlarının giderilmesini de talep edebilir. Kural olarak; açık ayıplarda mülga 818 sayılı Kanun’un 359, gizli ayıplarda ise 362. maddeleri hükümlerine uygun olarak yükleniciye ihbarda bulunduğu takdirde iş sahibi, mülga 818 sayılı Kanun’un 360. maddesinde tanınan haklarını kullanabilir. Ancak, yüklenici tarafından sözleşme ile ya da imzasını taşıyan ayrı bir yazılı belge ile yapılan iş için “garanti” verilmiş ise, garanti süresi içinde iş sahibi tarafından yükleniciye ihbar yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Çünkü; yüklenici, garanti vermekle iş sahibinin, açık ayıplar yönünden muayene ve süresinde ihbar yükümlülüğünü; gizli ayıplar yönünden de süresinde ihbar yükümlülüğünü kaldırmaya ve garanti süresi içindeki tüm ayıpları gidermeye yükümlü olur. Açık ayıplarda işin teslimi; gizli ayıplarda da ayıbın ortaya çıktığı tarihi takip eden uygun süredeki serbest piyasa rayiçlerine göre onarım bedellerinin taleple de bağlı kalınmak suretiyle belirlenmesi gerekir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 8. maddesinde işin teslimi tarihinden itibaren 4 yıllık garanti süresi tanınmış olup, davalı iş sahibinin ayıplı iş yapıldığı yönündeki savunmasının garanti süresi içinde olduğu anlaşılmaktadır.

Mülga 818 sayılı Kanun’un 364. maddesi hükmü gereğince, yüklenici, sözleşme konusu işi sözleşme ve yasa hükümlerine, fen ve sanat kurallarına uygun şekilde tamamen ya da kısmen yapması durumunda yapılan işin bedeline hak kazanır. İşin bedelinin tamamen ya da kısmen ödenmiş olduğunu ise iş sahibi, yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidir.

Mülga 818 sayılı Kanun’un 364. maddesi hükmü gereğince, yüklenici, sözleşme konusu işi sözleşme ve yasa hükümlerine, fen ve sanat kurallarına uygun şekilde tamamen ya da kısmen yapması durumunda yapılan işin bedeline hak kazanır. İşin bedelinin tamamen ya da kısmen ödenmiş olduğunu ise iş sahibi, yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidir.

Sözleşmede imalatın 4 yıl garantili olduğu kabul edilmekle, garanti süresince ortaya çıkacak tüm ayıpların yüklenici tarafından giderilmesi gerekir. O halde mahkemece yapılması gereken iş; 6100 sayılı HMK'nın 260 ve devamı maddelerine uygun şekilde yeniden seçilecek uzman bilirkişi aracılığıyla yerinde keşif yapmak suretiyle; sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan mülga Borçlar Kanunu'nun 360. maddesi uyarınca yapılan imalatın değerlendirilerek tarafların hak ve alacaklarına göre eserin tümü ile reddi gerekiyorsa davanın reddine karar verilmeli, ayıpların önemli olmadığı anlaşıldığında ise davacının ayıplı imalattan kaynaklanan varsa alacağı hesaplattırılarak, ödemelerin de mahsubu ile kalan alacak üzerinden takibin devamına karar verilmelidir. Öte yandan İİK'nın 67/II. maddesi gereğince itirazın iptâli davalarında borçlunun icra inkâr tazminatı ile sorumlu tutulabilmesi için itirazında haksız ve alacağın likit olması zorunludur. Somut olayda alacağın varlığı ile miktarı yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuyla saptandığından borçlunun itirazında tamamen haksız ve alacağın likit olduğundan söz edilemez. Bu halde mahkemece koşulları oluşmayan icra inkâr tazminatı isteminin reddi yerine kabulü de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Açıklanan bu sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3984, Karar No: 2014/10497, Tarih: 26.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3984 E.  ,  2014/10497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 11.AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/03/2013

NUMARASI : 2011/1382-2013/254

Taraflar arasında görülen ziynet eşyasının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kendi adına asaleten müşterek çocuğa velayeten dava açan davacı kendisine ve küçük kızına ait davalıya ait kasada muhafaza edilen ziynet eşyasının aynen, olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Yargılama sürecinde davacı nakten tazmin şeklinde dava dilekçesini ıslah etmiştir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama süreci neticesinde; davanın kabulü ile; 8.000,00 TL takı bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava dilekçesinde müşterek çocuğa ve davacıya ait takılar ayrı ayrı izah edilmemiştir.

6100 Sayılı HMK md.31 uyarınca;

Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.

Sözkonusu yasal düzenleme uyarınca; davacının müşterek çocuğa ve şahsına ait takıların ayrı ayrı açıklaması istenmeli, hüküm tesisi esnasında 6100 Sayılı HMK 297/2 md. uyarınca; taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu cihetle yargılama sürecinde HMK md.31 uyarınca; davacıya talebi ayrıntılı açıklattırılmalı, HMK 297.md. uyarınca hüküm tesisi esnasında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Bu cihetle 8.000,00 TL'lik takı bedelinin herhangi bir ayrım yapılmaksızın kül halinde davacıya ödenmesi hususunda alınan karar isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31842, Karar No: 2015/36497, Tarih: 23.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/31842 E.  ,  2015/36497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2015

NUMARASI : 2014/285-2015/225

Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, feshin gerçek nedeninin sendikal tercihlerini ortadan kaldırarak cezalandırmak olduğunu ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesi ile sendikal tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin işyerinde ekonomik kriz olması nedeniyle feshedildiğini, feshin sendikal nedene dayalı olduğu iddiasının gerçek olmadığı savunularak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme yapılan yargılama sonunda, fesih ilan yoluyla usulüne uygun şekilde işyerinde tüm işçilere duyurulduğunu, bu haliyle feshin usulen geçerli olduğu, önce davacı dahil 35 çalışanın daha sonra da 7 çalışanın ekonomik kriz sebebiyle ilan yoluyla davalı işveren tarafından işten çıkartıldığı, işyerinde gerçek anlamda bir ekonomik daralma yaşandığı, maliyetleri işletmenin faaliyet kârına göre çok yüksek olduğu, işten çıkartılan işçilerin yerine daha sonradan işçi alınmadığı, davacının çalıştığı bölüm dahi hemen hemen bütün bölümlerde işçi azaltma yoluna gidildiği, işçi çıkartılmadan önce ekonomik krizin aşılması için gereken tüm önlemlerin alındığı, son çare olarak fesih yoluna başvurulduğu anlaşıldığından feshin geçerli olduğu, her ne kadar davacı feshin sendikal nedene dayandığını iddia etmiş ise de, bu iddiasını ispat yükümlü olan davacının dinlettiği tanıkları ve diğer tüm delilleri ile bunu ispatlayamadığı ve feshin gerçek nedeninin ekonomik kriz olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

Yazılı şekil, ayrıca açıklık, aleniyet ve ispat fonksiyonu haizdir. Yazılı şekil, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’inci maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen işverenin haklı nedenle derhal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. “Geçerli bir sebep” yazılı fesih bildirimi ile belirtme zorunluluğu, “iş güvencesi kapsamı içindeki işçiler için zorunludur.

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20’nci maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur.

İşverenin fesih iradesi açık ve kesin olarak ortaya konmalıdır. Kullanılan ifade o kadar açık ve seçik olmalı ki, işçi açısından, iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıkça anlaşılır olmalıdır. Fesih bildiriminde, sözleşmeyi sona erdirme iradesi yanında ayrıca, sona erme zamanı da yeteri kadar açık ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermeyecek şekilde ifade edilmiş olmalıdır.

Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

Yukarıda belirtilen normatif düzenleme ve yapılan açıklamalara göre; fesih bildiriminin yazılı yapılması ve toplu çıkarımlarda dahi kişiye özgü ve yazılı olması zorunludur. Haklı fesih halleri hariç fesih bildiriminin yazılı yapılmaması feshi başlı başına geçersiz kılar. Somut uyuşmazlıkta, işveren tarafından işçiye doğrudan bir fesih bildirimi yapılmamış, toplu işçi çıkarılacağı ilanen belirtilmiştir. Bu şekilde feish bildirimi yasal olmadığı gibi usulüne uygun değildir. Mahkemenin ilanen tebligatı usule uygun kabul etmesi 4857 sayılı Kanun’un 19. maddesine göre yerinde değildir. İşveren feshi salt bu nedenle geçersizdir.