muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/868, Karar No: 2011/6394, Tarih: 24.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9460, Karar No: 2015/11487, Tarih: 03.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9460 E.  ,  2015/11487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/179174

MAHKEMESİ : Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2012/287 (E) ve 2013/327 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

04.02.2009 tarihli CD çözüm tutanağında, "29/11/2008 tarih saat 14.35'den saat 14.37'de son bulan görüntülerde sanığın her iki elini kasayı açarak çekmeceye koyduğu sağ eli ile çekmeceden parayı avucunun içine aldığı ancak ne kadar aldığının tespit edilemediği, 04.12.2008 tarih saat 10.30.00'da sanık sol elini çekmecenin içerisine sokuyor çekmeceden bir şey alıp montunun cebine koyuyor, 04.12.2008 tarih 15.43.10'da sanık sol eli ile çekmecedeki paraları karıştırıyor, bir şey alıp çekmeceyi kapatıyor, sol elini bacaklarının arasına götürüyor, sağ tarafa eğilir halde bakarken sol elini montunun cebine sokuyor, 03.12.2008 tarih saat 13.42.25'te sanık ayakta sol eli ile çekmeceyi karıştırıyor bir şey alıp doğrulurken görüntüden kaybolduğunun" belirtilmesi karşısında; soruşturma aşamasında dinlenen tanık Ş. Ç.’in ifadesinde, 2-3 defa sanığı kasadan para alırken gördüğünü beyan etmesi, katılan B.. A..’ın soruşturma aşamasındaki ifadesinde, kamera görüntülerinde sanığın kasadan para aldığını görmeleri üzerine sanığın kendilerine kasadan bugüne kadar 130.000,00 lira aldığını söyleyerek şikayet edilmemesi karşılığında 130.000,00 liralık senet imzalayıp verdiğini ve bu sırada yanlarında M. O. ve M. O.t isimli şahısların bulunduğunu beyan etmesine göre, tanıklar Ş. Ç, Medeni O. ve M.O.dinlenmeden ve bu hususlar kararda tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14464, Karar No: 2006/13594, Tarih: 30.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/14464 E.  ,  2006/13594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarih               : 2.5.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan  manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimitarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, nitelikçe meslek hastalığı nedeniyle meslekte kazanma güç kaybı oranının %37’den %66’ya çıkması nedeniyle %29 fark malüliyet için manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalı tarafından meslek hastalığı nedeniyle %66 oranında meslekte kazanma gücünün kaybedildiğini belirleyen Sağlık Bakanlığı Zonguldak Uzunmehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesinin 16.03.2006 tarihli raporuna itiraz edildiğine göre, davacının maluliyet nedeniyle 23.07.1990 tarihinde %37 olarak belirlenen sürekli iş göremezlik oranının 16 yıl içerisinde %29 artışla %66 oranına ulaşmasının tıbben mümkün bulunup bulunmadığı da dikkate alınarak 506 sayılı yasanın 109. maddesi çerçevesinde Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’ndan rapor alınması, ilgililerce buna itiraz olunması halinde, Adli Tıp Kurumu’ndan  rapor alınarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde meslekte güç kayıp oranının saptanmasından sonra davacının tazminatının belirlenmesi gerektiği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde ve özellikle davalı vekilinin sürekli iş göremezlik oranına ilişkin itirazları usulünce araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının  incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.11.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14553, Karar No: 2013/3923, Tarih: 14.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14553 E.  ,  2013/3923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin oğlunun "..." olan soyadının "..." olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...’nin eski eşi ... ile olan evliliklerinden çocuğu ...’un dünyaya geldiğini, daha sonra boşandıklarını ve küçüğün velayetinin kendisine verildiğini, boşanmadan dolayı annenin soyadı ile çocuğu ...’in soyadlarının farklı hale geldiğini bu durumun çocuğu okulda rahatsız ettiğini ve psikolojik olarak aynı soyadı hatırlamakta rahatsızlık duyduğunu ileri sürerek ...’in, "..." olan soyadının, "..." şeklinde değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davacı ile ...’un evliliklerinden 27.03.2007 tarihinde soyadının değiştirilmesi istenen ...’un dünyaya geldiği, davacı ... ile ...’un ... Aile Mahkemesinin 26.03.2009 gün ve 2008/606 E.-2009/191 K. sayılı kararı ile boşandıkları, mahkemece çocuk ...’in velayetinin davacı anne ... ...’a bırakıldığı anlaşılmaktadır.

2525 sayılı Soyadı Kanununun 4.maddesinin ikinci fıkrasının “evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği soyadı alır” şeklindeki birinci cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesinden sonra bilhassa boşanmalar sebebiyle somut olayda olduğu gibi zaruri nedenlerle velayetin anneye bırakılması hallerinde velayet hakkına sahip annelerin çocuklarına kendi soyadlarını vermek için bir çaba içine girip bu tür soyadı değişikliği davalarını açtıkları görülmektedir.

2525 sayılı Kanunun 4.maddesindeki düzenlemenin, Yasanın genel gerekçesinden de anlaşılacağı gibi Soyadı Kanununun, ilk defa soyadı alınması ile ilgili olduğu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki hüküm karşısında, bu kuralın günümüzde sadece bazı istisnai durumlarda uygulanabilmesinin söz konusu olduğu Anayasa Mahkemesince de kabul edilmektedir. Yüksek Mahkeme sözü edilen maddeyi Türk Medeni Kanununun 335 ve 366. maddeleriyle Anayasanın 10. ve 41. maddelerine aykırılığı nedeniyle iptal etmiştir. Tüm bu maddeler, velayet hakkının kullanılmasında kadın ve erkeğin birbirlerine eşit oldukları ilkesini ön plana çıkarmaktadır. Eski 743 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun eşitliğe aykırı hükümleri, bu yasanın yürürlükten kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesi hükümleri ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında da çok geçerli nedenlerin varlığı dışında yalnızca cinsiyete dayalı bir farklı muamelenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağını ihlal ettiği kabul edilmektedir. Eşitlik ilkesi, Anayasa Mahkemesinin kararında da değinildiği gibi aynı konumda bulunan kadın ve erkeğin yasalar önünde eşit haklara sahip olmasını gerektirir. Durumdan vazife çıkartarak ya da geçici elde edilmiş bazı hak ve imkanlardan yararlanarak kadın veya erkeğin kendi lehine bir üstünlük yarışına girmesine yasalar milli ve evrensel hukuk düzeni izin vermez. İptal kararına konu olan yasa maddesini Kanunun kabul edildiği 21.06.1934 tarihinin koşullarına göre misyonunu tamamlamış bulunmaktadır. Aradan geçen zaman içinde yukarıda kısmen değinilen hukuki gelişmeler karşısında iptalinden başka bir çare de kalmamıştır. Bununla birlikte 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesi Anayasa Mahkemesinin incelemesinden geçmiş olup “çocuk, ana ve baba evli ise ailenin” soyadını taşıyacağı hükmünün anayasaya aykırı olmadığına karar vermiştir. Buradaki “aile” deyiminden babanın anlaşılacağı Anayasa Mahkemesince de kabul edilmiştir (Anayasa Mahkemesinin 02.07.2009 gün ve 2005/114-2009/105 sayılı kararı). Buna karşılık Türk Medeni Kanununun sözü edilen bu maddesindeki “evli değilse ananın” ibaresi Anayasanın 10 ve 41. maddelerine aykırı bulunarak baba lehine iptal edilmiştir. Bu madde iptal edilmezden önce anne ve babanın sonradan evlenmesi (Türk Medeni Kanununun 292. maddesi) ile yine, aynı Kanunun 27. maddesine bağlı haklı nedenlerden dolayı soyadının değiştirilmesi halleri dışında çocuk babanın soyadını tanıma vs. sebeplerle alamamakta idi.

O halde bir çocuğa soyadı verilmesi için o çocuğun doğum tarihinde annesi ile babasının evli olup olmadığına bakmak gerekir. Doğum gününde anne ve baba evli ise çocuk babanın, diğer bir anlatımla ailenin soyadını alacaktır. Çocuğun soyadı bu surette belirlendikten sonra onun soyadını velayet hakkına vesair nedenlere dayanarak değiştirmek Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki düzenleme karşısında mümkün değildir. Ancak çocuk, ergin olduktan sonra Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulların varlığı halinde soyadını her zaman değiştirmek hakkına sahiptir. Velayet hakkı anne ve baba için normal şartlarda çocuğun ergin olmasına yani onsekiz yaşını tamamlamasına kadar devam eden geçici bir haktır. Evliliğin sonradan boşanma gibi nedenlerle ortadan kalkması hallerinde velayet hakkının sırf anneye verilmiş olması onun soyadının değiştirilmesi için haklı bir neden sayılmadığı gibi hukuki mevzuat da buna cevaz vermemektedir. Bir an için mevzuatın böyle bir duruma izin verdiği kabul edilse dahi sonradan gelişen sebeplerden dolayı çocuğun yararı açısından velayetin babaya yeniden verilmesi hallerinde bu kez baba, velayet hakkına dayanarak tekrar çocuğun soyadını değiştirmek isteyecektir. Madem ki velayet kimde ise çocuk onun soyadını taşıyacaktır o halde baba bu haktan mahrum edilemez. Böyle bir uygulamanın nüfus kütüklerindeki kaydın güvenilirliği ve istikrarı zedeleyeceği gibi asıl bu gibi uygulamalar çocuğun ruh hali üzerinde çok derin ve etkili travma yaratacaktır. Yargı mercileri bu durumu gözeterek anne ile babanın ya da ailelerin çocuk üzerinden inatlaşarak onun yararlarını hiçe sayıp, hukuken oluşmuş statüleri gerçek dışı ve yapay sebeplerle değiştirmeye çalışmalarına izin vermemeleri, söz konusu istemlerine alet olmamaları gerekir.

Somut olaya gelince; soyadının değiştirilmesi istenen ...’un doğum günü olan 27.03.2007 tarihinde anne ve babası resmen evlidir. Çocuk evlilik içinde doğmuştur ve Türk Medeni Kanununun 321.maddesine göre ailenin diğer bir deyimle babanın soyadını almıştır. Böylece bu çocuk reşit oluncaya kadar veya baba Türk Medeni Kanununun 27.maddesindeki koşulları kanıtlayarak soyadını değiştirmedikçe soyadı değiştirme konusu yasal olarak kapanmıştır. Bu çocuğun anne ve babasının sonradan 26.03.2009 tarihinde boşanmış olması sadece boşanma ve velayet hakkı nedeniyle anneye böyle bir dava açma hakkı bahşetmez. Boşanma ilamı uyarınca babasının çocukla kişisel ilişki tesis etme hakkı bulunması ve bu nedenle anne ve babanın ister istemez karşılaşması dikkate alındığında davacının dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların hukuki bir dayanağı bulunmadığı gibi soyadı değişikliğinin çocuğun evlilik içinde doğmakla kazandığı meşru statüye ve onun menfaatlerine zarar vereceği gerçeği karşısında mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4894, Karar No: 2019/9183, Tarih: 17.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/4894 E.  ,  2019/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair kararın davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 17.04.2019 tarihli ve 2016/892 Esas, 2019/4267 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, "... İli 200 Yataklı Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi İnşaatı" işinin idare ile imzalanan sözleşme uyarınca feri müdahil Demirel Nakliyat Gıda.Pz....San.Tic.Ltd.Şti ve borçlu ... Bilgi İşletme İth.İhr.Paz.San.Tic.Ltd.Şti iş ortaklığı yükleniminde devam etmekte olduğunu, anılan proje uyarınca montajı tamamlanmış, bedeli 11.06.2013 tarihli 31 numaralı, 30.04.2014 tarihli 4 numaralı, 02.06.2014 tarihli 5 numaralı hakedişler kapsamında ödenmiş ve mütemmim cüz mahiyetindeki malların haczedildiğini öne sürerek, davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, mahcuzların ayrıştırıcı seri numaralarının bulunduğunu, davacı idare tarafından dosyaya ibraz edilen hakedişlerin hiç birinde jenaratörlere ilişkin bir ödemenin olmadığını, mahcuz jeneratörlerin dosyaya sunulan fautaralardan da anlaşılacağı üzere 11/07/2014 tarihinde dava dışı Obak Mühendislik Şirketi tarafından Bülent Mavi'ye, 18/07/2014 tarihinde de Bülent Mavi tarafından dosya borçlusu ... Bilgi İşleme Ltd.Şti.ye fatura edildiğini,malların yerine monte edildiği iddiasının da gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın konusunu oluşturan mahcuz mallardan iki adet jenaratör dışında kalan yedi adet klima havalandırma makinesinin hakedişinin yapılarak mülkiyetinin davacı idareye geçtiği gerekçesi ile mahcuzlardan klima havalandırma makinesi yönünden davanın kabulüne, iki adet jeneratör yönünden ise davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekilince temyizi üzerine; Hüküm, Dairemizin 2016/892 Esas, 2019/4267 Karar ve 17/04/2019 tarihli kararı ile;davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının reddine; davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının, haciz tarihi itibarıyla dava konusu menkullerin mülkiyetinin hakediş kapsamında davacı üçüncü kişiye geçmiş sayılıp sayılmayacağı noktasında bilirkişi raporu düzenlettirilmesi, bu doğrultuda elde edilen bilgilerin, dava dosyasında bulunan diğer delillerle birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi için bozulmuş, davalı alacaklı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. Maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. Maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davacı üçüncü kişi idare vekili, gerek karar düzeltmeye cevap dilekçesinde gerekse de temyiz dilekçesi ve aşamalardaki beyanlarında davaya konu edilen iki adet jeneratörün 11/06/2013 tarihli 31 numaralı hakediş içeriğinde 23 sıra numarasında bulunan "Trafo Postası" imalat grubu içerisinde bulunduğunu; bu hakediş detayında jeneratör imalat yüzdesinin %99 olarak gözüktüğünü, 11/06/2013 tarih ve 31 numaralı hakediş kapsamında müteaahhit firmaya ödemeler yapıldığından iş bu mahcuzlara ilişkin açtıkları davanın da kabulü gerektiğini savunmuştur. Uyuşmazlığa konu jenaratörlerin Bülent Mavi adına 11/07/2013 tarihinde fatura edildiği, bu kişi tarafından da borçlu ... Bilgi İşlem ...Ltd Şti.ye 18/07/2013 tarihinde fatura edilerek teslim edildiği, 11.06.2013 tarihli 31 nolu hakediş ile jenaratöre ilişkin imalat bedelinin %99 olarak gösterilmesine rağmen geçiçi kabul tutanağı ve yeni sözleşmelerde jenaratör kısmına ilişkin eksik ve kusurların bulunduğu 3 nolu hakediş tablosunda, elektrik ve tesisat kısmında jenaratör eksikliklerinin tamamlanması bölüm pursantajı %47,37 iken, imalat yüzdesinin 0 olarak görülmesi,4 ve 5 nolu hakedişlerde jenaratör eksikliklerine ilişkin imalatın bulunmaması, 31 nolu hakedişin ise jenaratörlere ilişkin yapıldığı görülen ödemelerin birim fiyatının söz konusu jenaratörler ile maliyet bakımından uyuşmaması, jenaratörlerin Bülent Mavi tarafından satılmak üzere alındığı tarihin vergi dairesinde kayıtlı fatura bilgisine göre 11/07/2013 tarihi olup, borçlu ... Bilgi İşlem Ltd. Şirketine ise 18/07/2013 tarihinde fatura edilmesi dolayısı ile henüz borçlunun eline geçmeden ve montaj tamamlanmadan geçiçi kabul noksanlığının yerine getirildiği saptanmadan davacı idarenin bu tarihten bir ay kadar önce bu jenaratörlere ilişkin hakediş ödemesi yaptığının ticari teamüle uygun kabul edilemeyeceği, mahcuz jenaratörlerin davacı idare ve borçlu şirket arasında bir sözleşme ve teslime konu olmadığı, netice olarak jenaratörlerin fiyat, mülkiyet ve zaman yönünden 31 nolu hakedişle ilişkilendirilemediği tüm dosya kapsamı ile sabittir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak jönaratörler yönünden üçüncü kişinin açtığı davanın reddine ilişkin kurulan hüküm doğru olup, hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulduğu görülmekle; alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak jönaratörler yönünden üçüncü kişinin açtığı davanın reddine ilişkin kurulan hüküm doğru olup, hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulduğu görülmekle; alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne Dairenin 17/04/2019 tarihli ve 2016/892 Esas, 2019/4267 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nin 366. ve HUMK'un 428. maddeleri uyarınca ONANMASINA, 44,40 TL onama harcının peşin harçtan mahsubu ile artan 1.225,60 TL'nin davacıya iadesine, 2.550,00 peşin harcın onama harcından mahsubu ile artan 575,85 TL'nin davalı alacaklıya iadesine 17.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.