muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15015, Karar No: 2017/16719, Tarih: 29.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/15015 E.  ,  2017/16719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıdan tekne satın aldığını, 7.500,00 TL borçlandığını, dört adet bono ile ödendiğini, asıl malikin davalının eşi olduğunu, teknenin bakımı için bedel ödediğini, sigortasını yaptırdığını, 17/5/2001 tarihinde teknenin yandığını, masraflarını kendisinin karşılayarak davalının eşi tarafından sigorta şirketine açılan davanın kabul edildiğini, davalının daha sonra bonolara dayanarak icra takibi başlattığını, avalistin evinin satışını engellemek için dosya hesabının ödendiğini, davalının haksız tahsil ettiği parayı iade etmesi ve tekne için zaruri giderlerin ödenmesi için çekilen ihtarın sonuçsuz kaldığını, daha sonra açtığı davada taleple bağlı kalınarak 10.000,00 TL üzerinden davanın kabul edildiğini, belirterek talep fazlası 1.946,88 TL nin ayrıca davalıya nakden ve ...3 İcra Müdürlüğü'nün 2003/4648 sayılı dosyasından ödenen harç ve diğer masrafların önceki dava konusu olan 7.500 TL düşürüldükten sora geriye kalan toplam 8.053,12 TL nin dava tarihinden faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; taraflar arasındaki borç alacak ilişkisinin 2000-2001 yıllarına dayalı olduğunu, esas sözleşmenin 06.06.2000 tarihinde düzenlendiğini, dava tarihi itibariyle zaman aşımı süresinin dolduğunu, bildirmiş, ayrıca ...4 Asliye Hukuk Mahkmesinin 2007/246 esas sayılı dosyasında bu konuyla ilgili hüküm verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; sebepsiz zenginleşmede zaman aşımı süresinin geri isteme hakkını öğrenme tarihinden itibaren 1 yıl olduğu, davacının geri isteme hakkını öğrenme tarihinin ise en geç ...4 Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/246 esas sayılı dosyasının kesinleşme tarihi olan 05.09.2010 tarihi olduğu, bu tarihten geçerli olmak üzere 1 yıllık zaman aşımı süresinin ise 05.09.2011 tarihinde yeni BK yürürlüğe girmeden dolduğu, dava tarihininde 20.01.2012 olduğu sonucuna varılmakla davanın zaman aşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Zamanaşımı def'i HMK 'da ilk itirazlardan sayılmamış olup zamanaşımı def'inin hangi sürede ileri sürüleceği yasada açıkça düzenlenmemiştir. Bu yönden zamanaşımı def'i, tüm maddi vakıalara ilişkin beyanlarda olduğu gibi, savunmanın değiştirilmesi yasağının başladığı ana kadar ileri sürülebilir. HMK 141. maddesine göre ise savunmanın değiştirilmesi yasağı davanın yazılı ve basit yargılama usulüne tabi olmasına göre farklılık arz etmekle, yazılı yargılama usulünde savunmanın genişletilmesi yasağı ikinci cevap dilekçesi verilme süresinin dolması ile başlayacağından zamanaşımı def'i ikinci cevap dilekçesinin verilme zamanına kadar yapılabilecektir. Eğer dava basit yargılamaya tabi davalardan ise, bu davalarda cevaba cevap ve ikinci cevap söz konusu olmadığı için zamanaşımı def'inin cevap dilekçesi ile verilmesi gerekecektir. Ancak cevap dilekçesi ile böyle bir savunma yapılmaması durumunda, HMK 139/1 maddesine göre davacının ön inceleme duruşmasını takipsiz bırakması ve davalının buna rağmen davanın müracaata bırakılmasını istemek yerine, bu davayı takip edeceğini bildirerek, davaya devam yönünde alınacak kararla birlikte zamanaşımı def'inde bulunabilecektir.

Davaya yasal süresi içerisinde cevap vermemiş olan davalının süresinden sonra vereceği cevap dilekçesi ile zamanaşımı def'inde bulunabilmesi ancak davacının muvafakat etmesi ile mümkündür. Aksi halde savunmanın genişletilmesi itirazı ile karşılaşan zamanaşımı def'ine değer verilemez. HUMK'nın 202. maddesi uyarınca davacının açık ya da zımni muvafakati yeterli iken, 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğünden sonra tarafların açık muvafakati olmadığı sürece iddia ve savunma genişletilemeyeceğinden, davacının açık muvafakati olmadığı sürece zamanaşımı savunması dikkate alınamaz.

Dosyanın incelenmesinde; davalıya dava dilekçesinin 28/05/2013 tarihinde tebliğ edildiği, 08/10/2013 tarihli celsede verilen dilekçeyle zamanaşımı definde bulunulduğu, davacı vekili tarafından 9/10/2013 tarihinde ibraz edilen dilekçeyle zamanaşımı defini kabul etmediklerinin belirtildiği, bu şekilde davalının süresinde zamanaşımı definde bulunmadığı ve davacının açık muvafakati olmadığı görülmekle zamanaşımı savunmasının dikkate alınamayacağı anlaşılmaktadır.

O halde; mahkemece; davanın esasına girilip, taraf delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14541, Karar No: 2014/21606, Tarih: 28.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14541 E.  ,  2014/21606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 Tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nm (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde bile temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alman tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildiği buna karşılık temyiz eden davalı vekilin temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davalı tarafça sunulan temyiz dilekçesinin HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı vekilinin duruşma isteminin tebligat noksanı gönderildikten sonra değerlendirilmesine 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7636, Karar No: 2015/8336, Tarih: 04.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/7636 E.  ,  2015/8336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2011/238-2014/23

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ile tescil, olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar, yaşlı ve beyin travması sonucu felç geçiren mirasbırakanları R.. Ş..'in maliki olduğu 1271 parsel sayılı taşınmazını kızı davalı Şaziye'ye bağış suretiyle temlik ettiğini, onun da taşınmazı düşük bedelle diğer davalılara satış suretiyle devrettiğini, murisin tedavisi ile davacı Mustafa ilgilenmekte iken kısa bir süre murisi yanına alan davalı Şaziye'nin bu dönemde devri sağladığını, okuma yazması olmayan murisin bağış iradesinin bulunmadığını, davalı Onur'un da köylüleri olup, bağışın geçerli olmadığını bilen kişi olduğunu, saklı paylarının ihlal edildiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmadığı taktirde tenkisine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı Şaziye; dava konusu taşınmazı geçerli bir işlemle devraldığını, hibe tarihinde murisin ehliyetinin doktor raporu ile belirlendiğini, iddiaların doğru olmadığını, murisin başka taşınmazları da olup saklı payın ihlal edilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Onur, dava konusu taşınmazı davalı Şaziye'den bedelini ödeyerek satın aldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, murisin ehliyetsiz olduğu iddiasının ispat edilemediği, tenkis hesabı yapılması bakımından verilen kesin süre içinde davacıların gider avansını karşılamadıkları, tenkis davası açılması bakımından yasal sürenin de geçtiği, duyuma dayalı tanık beyanına da itibar edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; mirasbırakan R.. Ş..'in 1921 doğumlu olduğu, çekişme konusu 1271 parsel sayılı taşınmazını 08.09.2004 tarihli akitle şartsız ve bedelsiz olarak hibe suretiyle kızı davalı Şaziye'ye temlik ettiği, murisin 01.11.2005 tarihinde ölümünden sonra davalı Şaziye'nin 11.07.2011 tarihli akitle taşınmazı satış suretiyle diğer davalıya devrettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; mirasbırakan R.. Ş..'in 1921 doğumlu olduğu, çekişme konusu 1271 parsel sayılı taşınmazını 08.09.2004 tarihli akitle şartsız ve bedelsiz olarak hibe suretiyle kızı davalı Şaziye'ye temlik ettiği, murisin 01.11.2005 tarihinde ölümünden sonra davalı Şaziye'nin 11.07.2011 tarihli akitle taşınmazı satış suretiyle diğer davalıya devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun “ fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir “ biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç ( yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlamış. 10. maddesinde de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit ) olmayı kabul ederek “ ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. “ hükmünü getirmiştir. “Ayırtım gücü “ eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “ yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk ya da bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir.

Önemlerinden dolayı bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyiniyetli olması o işlemi geçerli kılmaz (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21).

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tespitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, 6100 sayılı HMK'nin 282. maddesi gereğince temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nispi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular uyarınca somut olaya bakıldığında, mahkemece murisin sağlığında tedavi gördüğü hastanelerden tıbbi belgelerin temini amacıyla müzekkereler yazıldığı, ardından Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan hibe tarihinde ehliyetli olup olmadığına dair rapor alındığı, anılan adli tıp kurumu raporunda; “taraf tanıklarının beyanları dışında murisin akli durumunu gösteren tıbbi bir belgeye rastlanmadığı, tanık beyanlarına dayalı bilimsel değerde bir karar verilemeyeceği, bu duruma göre, R.. Ş..'in dava konusu devir işleminin gerçekleştiği 08.09.2004 tarihinde hukuki işlem ehliyetine sahip olup olmadığı konusunda tıbbi bir kanaat belirtemeyeceği” nin mütalaa olunduğu görülmektedir.

Öte yandan; mahkemece tıbbı belgelerin temini aşamasında, Özel Trakya Hastanesinin 31.10.2012 tarihli yazısında; R.. Ş..'in rahatsızlığı nedeniyle hastane acil polikliniğine müracaat ettiği, rahatsızlığının acil bölüm doktoru tarafından beyin travması olarak öngörülmesi ve hastanede 'Nöroşirürji ve Beyin Cerrahisi' bölümü bulunmadığından her hangi bir kayıt yapılmadan bu bölümlere sahip bir kuruma gitmesinin tavsiye edildiğinin bildirildiği, ayrıca, Edirne Devlet Hastanesinin 22.11.2011 tarihli yazısında, R.. Ş.. adında birden fazla kayıt açıldığı, doğru kayıt için muayene tarihi ve hekim bilgisi gerektiğinin bildirildiği, davacının uzman Doktor M..Y.. bakımından hastaneye yazı yazılması talebinin ise süresinde delil bildirilmediği gerekçesiyle reddedildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, tıbbi belge ve delillerin temini bakımından gerekli hassasiyetin gösterildiğini, araştırma ve incelemenin eksiksiz yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hâl böyle olunca; muris R.. Ş..'in açık nüfus bilgileri yazılmak suretiyle hastanelere doğru şekilde müzekkere yazılması, murise ait tedavi evraklarının temin edilmeye çalışılması, hangi tarihte beyin travması geçirdiğinin tespit edilmesi, tıbbi belgelerin belirlenebilmesi halinde 2659 sayılı yasanının 7 ve 16. maddeleri gereğince Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan murisin davalı kızına bağış yaptığı 08.09.2004 tarihinde ve ölüm gününde fiil ehliyetine sahip olup olmadığı yönünde rapor alınması, tarafların tüm delillerinin toplanması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması ile yapılacak araştırma neticesinde mirasbırakana ait tedavi evrakları ya da tıbbi belge temin edilemezse de toplanan ve toplanacak deliller ile hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik soruşturma ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18748, Karar No: 2014/11504, Tarih: 30.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18748 E.  ,  2014/11504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/148308

MAHKEMESİ : Gölbaşı (Ankara) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

NUMARASI : 2011/373 (E) ve 2012/149 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık A.. K..'un adli sicil kaydında görünen ve tekerrüre esas olabilecek nitelikte bulunan Çankırı Ağır Ceza Mahkemesi'nin 30.07.2009 tarih, 78-106 sayılı ilamının, mahkemenin 19.04.2011 tarihli ek kararı ile infazı durdurularak 10.08.2011 tarihinde temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderildiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin tebliğnamedeki düşünceye katılınmamış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihinde katılanın işlettiği kuyumcu dükkanına gelen sanık A.. K..'un altın bozdurmak istediğini söyleyip 27 adet küçük altını vererek karşılığında 3.050 TL parayı aldığı, ardından sanıkla birlikte hareket eden temyiz dışı sanık D.. T..'un işyerine gelip altın almak istediğini söyleyerek katılanın dikkatini dağıttığı ve bu sırada sanık Aslı'nın el çabukluğu ile katılandan aldığı paradan 1.200 TL'yi sanık Demet'e verdiği geri kalan parayı ise altınları satmaktan vazgeçtiğini söyleyerek katılana verip altınları alarak işyerinden ayrıldığı temyiz dışı sanık Demet'in ise sanık Aslı'dan aldığı para ile 793 TL karşılığında 7 adet küçük altın alarak işyerinden ayrılmasından sonra katılanın sanık Aslı'nın iade ettiği paranın eksik olduğunu farkettiğinin anlaşılması karşısında,sanığın altın bozdurmak bahanesiyle katılandan aldığı parayı 1.200 TL eksik iade ederek temyiz dışı sanık Demet'e vermesi onun da bu paranın 793 TL'si ile 7 adet küçük altın alması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin bina içinde gerçekleşmiş olması nedeniyle TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve TCK'nın 142/2-b maddesinde belirtilen “özel becerinin” elde veya üstte taşınan eşyanın alınmasına yönelik olduğu gözetilmeden,TCK'nın 142/1-b maddesi yerine, aynı Yasanın 142/2-b bendinde suçun yasal unsuru olarak kabul edilen “özel beceri” tanımına yanlış anlam verilerek yazılı biçimde 142/2-b maddesi ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. K..'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 325.maddesi uyarınca açıklanan nedenle bozmanın temyiz talebinde bulunmayan sanık D.. T..'a SİRAYETİNE, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9875, Karar No: 2011/11510, Tarih: 25.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/9875 E.  ,  2011/11510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av.... ve davacı Hazine vekili Av.... geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 107.080 TL tazminatın tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüyle 51.120.44 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili ve davacı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiracısı olduğu dava konusu Kozan Dağılcak Mevkiinde bulunan kır gazinosunda 20.01.2007 tarihinde kundaklama olduğu sanılan yangın çıktığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince tesislerde çıkacak yangınlara karşı kiracının her türlü tedbiri alacağını, bağlı olduğu mülki amirliğin ve il yangın komitesinin aldığı kararlara uyacağını, kira süresinin 31.12.2007 tarihinde sona ereceğini, bu nedenle davalının çıkan yangından sorumlu olduğunu, davacının yangın sonucu meydana gelen hasarı ve yangının çıkış sebebini mahkeme aracılığı ile tespit ettirdiğini, buna göre yangının kundaklama sonucu kasıtlı olarak çıkarıldığını, davalının ise yangına karşı bekçi bulundurma görevini şeklen yerine getirdiğini, sözleşmenin amacına uygun olarak güvenlik önlemlerini almadığını, çıkan yangından sorumlu olduğunu belirterek, hasar miktarı 107.080 TL’nin yasal faizi ile tahsilini istemiştir. Davalı vekili, davacının yaptırdığı delil tespitini kabul etmediklerini, ayrıca kendilerinin yaptırdığı bir tespit varken davacının bu tespite itiraz etmek yerine ayrı bir tespit yaptırdığını, kiralananın kundaklanmasında müvekkilinin sorumlu tutulmasını gerektirecek bir kusurunun olmadığını, kiralanan davacının elinde de olsa aynı sonucun meydana geleceğini, davalının mesire yerinde ve kır gazinosunda iki adet bekçi görevlendirdiğini, her bir yeri ayrı bekçilerin koruduğunu, ancak bekçi de olduğu halde kiralananın kimliği belirsiz kişilerce kundaklandığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.