muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10848, Karar No: 2018/3671, Tarih: 17.05.2018

KARŞI OY

Dava, anonim şirket hisse devir sözleşmesinde kararlaştırılan edimlerin ifası istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK 147/4. maddesinde "bir ortaklıkta, ortaklık sözleşmesinden doğan ve ortakların birbirleri veya kendileri ile ortaklık arasındaki, bir ortaklığın müdürleri, temsilcileri, denetçileri ile ortaklık veya ortaklar arasındaki alacakların 5 yıllık zamanaşımına" tabi olduğu,

Yasa'nın 146. maddesinde de "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça her alacağın 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu" düzenlenmiştir.

TBK 147/4. maddesi hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle taraflar arasında bir ortaklık sözleşmesinin bulunması ve uyuşmazlığın ortaklık sözleşmesinden kaynaklanması gerekmektedir. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın ortaklık sözleşmesinden kaynaklanmadığı ahvalde hükmün uygulanma kabiliyeti bulunmamaktadır. Bu halde zamanaşımı süresinin taraflar arasındaki hukuksal ilişkiye göre tayini gerekmektedir. (Ahmet M. Kılıçoğlu-Borçlar Hukuk-Genel Hükümler Sh. 1094)

Sonuç olarak, 818 sayılı mülga BK 126/4. maddesindeki 5 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanabilmesi için, ortakların birbirleri veya kendileri ile ortaklık arasında bir uyuşmazlık olmalı ve bunlar arasındaki bu uyuşmazlığında "ortaklık sözleşmesinden" kaynaklanması gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, taraf gerçek kişiler diğer davalı şirketin ortakları olmakla birlikte, ihtilaf TBK 147/4. maddesinde ifade edildiği şekilde ortaklık sözleşmesinden kaynaklanmayıp, 10.03.1995 tarihli hisse devir sözleşmesinden kaynaklanmaktadır.

TBK 147/4. maddesindeki 5 yıllık zamanaşımının uygulanabilmesi için uyuşmazlığın ortaklık sözleşmesinden doğmuş olmasına ilişkin şart gerçekleşmediğinden olayda 5 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması mümkün değildir.

Bu halde taraflar arasındaki ilişkinin niteliği itibari ile dava 818 sayılı Yasa'nın 146. maddesinde düzenlenen 10 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. (Yarg. 11. Hukuk Dairesi 2007/3311 E. 2008/5022 K. sayı ve 15.04.2008 tarih, 2018/10988 E. 2010/1653 K. sayı 15/02/2010 tarih)

Hisse devir sözleşmesindeki %2 kâr payı ödenmesini sağlayacak intifa hakkı senedinin verilmesinin sağlanmasına ilişkin istem yönünden davayı 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi kılan yerel mahkeme kararının, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ve onama ilamının kaldırılması suretiyle bozulması gerekirken bu yöne ilişkin davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2015/15411, Karar No: 2015/23106, Tarih: 25.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/15411 E.  ,  2015/23106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliği ve işe iadesi ile sendikal tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, feshin gerçek nedeninin sendikal tercihlerini ortadan kaldırarak cezalandırmak olduğunu ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesi ile sendikal tazminata talebinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin işyerinde ekonomik kriz olması nedeniyle feshedildiğini, feshin sendikal nedene dayalı olduğu iddiasının gerçek olmadığı savunularak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, fesih ilan yoluyla usulüne uygun şekilde işyerinde tüm işçilere duyurulduğunu, bu haliyle feshin usulen geçerli olduğu, önce davacı dahil 35 çalışanın daha sonra da 7 çalışanın ekonomik kriz sebebiyle ilan yoluyla davalı işveren tarafından işten çıkartıldığı, işyerinde gerçek anlamda bir ekonomik daralma yaşandığı, maliyetleri işletmenin faaliyet kârına göre çok yüksek olduğu, işten çıkartılan işçilerin yerine daha sonradan işçi alınmadığı, davacının çalıştığı bölüm dahi hemen hemen bütün bölümlerde işçi azaltma yoluna gidildiği, işçi çıkartılmadan önce ekonomik krizin aşılması için gereken tüm önlemlerin alındığı, son çare olarak fesih yoluna başvurulduğu anlaşıldığından feshin geçerli olduğu, her ne kadar davacı feshin sendikal nedene dayandığını iddia etmiş ise de, bu iddiasını ispat yükümlü olan davacının dinlettiği tanıkları ve diğer tüm delilleri ile bunu ispatlayamadığı ve feshin gerçek nedeninin ekonomik kriz olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

Yazılı şekil, ayrıca açıklık, aleniyet ve ispat fonksiyonu haizdir. Yazılı şekil, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’inci maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen işverenin haklı nedenle derhal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. “Geçerli bir sebep” yazılı fesih bildirimi ile belirtme zorunluluğu, “iş güvencesi kapsamı içindeki işçiler için zorunludur. (Dairemizin 23.06.2008 gün ve 2007/41025 Esas, 2008/17104 Karar sayılı ilamı).

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20’nci maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur. (Dairemizin 15.09.2008 gün ve 2008/1011 Esas, 2008/23499 Karar sayılı ilamı).

İşverenin fesih iradesi açık ve kesin olarak ortaya konmalıdır. Kullanılan ifade o kadar açık ve seçik olmalı ki, işçi açısından, iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıkça anlaşılır olmalıdır. Fesih bildiriminde, sözleşmeyi sona erdirme iradesi yanında ayrıca, sona erme zamanı da yeteri kadar açık ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermeyecek şekilde ifade edilmiş olmalıdır.

Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

Yukarıda zikredilen Kanun hükmü ve yapılan açıklamalara göre; fesih bildirimi yazılı yapılması ve toplu çıkarımlarda dahi kişiye özgü ve yazılı olması zorunludur. Haklı fesih halleri hariç fesih bildiriminin yazılı yapılmaması feshi başlı başına geçersiz kılar. Bu nedenle somut olayda, Mahkemenin ilanen tebligatı usule uygun kabul etmesi 4857 sayılı Kanun’un 19. maddesine göre yerinde değildir. İşveren feshi salt bu nedenle geçersizdir. değildir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yapmış olduğu 362.20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 25/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6988, Karar No: 2012/5798, Tarih: 23.05.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6988 E.  ,  2012/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcen içerikli CD satmak suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 19.03.2008 gün ve 2006/480 Esas, 2008/195 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 4/1-b-7. maddesi ile yürürlük tarihine göre, 765 sayılı TCK.nın 426/1.maddesinde öngörülen para cezasının bindörtyüzotuz katına çıkartıldığı, bu duruma göre, anılan madde uyarınca 2,860 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında uygulama yapılırken temel cezanın 6.491.420.000 TL olarak belirlenip bu miktar üzerinden TCK.nın 119/5. maddesi gereğince artırım yapılması suretiyle cezanın fazla tayini kanuna aykırı olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, sanık hakkında kurulan gerekçeli hükmün birinci fıkrasında yer alan “6.491.420.000 TL ağır para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin hükümden çıkartılarak, yerine “2860 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ibaresinin, 2. fıkrasında yer alıp TCK.nın 119/5. maddesinin uygulanması sonucu tayin edilen “9.737.130.000 TL ağır para cezası” ibaresinin hükümden çıkartılıp, yerine “3570 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ibaresi eklenmesi ve ayrıca ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesine dair üçüncü fıkranın hükümden çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27256, Karar No: 2015/9081, Tarih: 27.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27256 E.  ,  2015/9081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/01/2014

NUMARASI : 2012/156-2014/3

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde uygun emsal bulunmadığı belirtilerek 127 km uzaklıkta bulunan il merkezindeki daha düşük yüzölçümlü satışın emsal alınması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkân tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak rapor alınması, blirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların satışına ilişkin belgeler ilgili Tapu Sicil Müdürlüğü'nden, emsallerin satış tarihileri itibarıyla fiili imar sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastral parseller mi oldukları, değerlendirme yılındaki taşınmazın ve emsal olarak incelenen taşınmazların emlak vergisine esas Arsa Metrekare Rayiç bedelleri ilgili belediyeden istenip dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi raporu denetlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1364, Karar No: 2024/3104, Tarih: 22.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1364 E.  ,  2024/3104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2014/1171 Esas, 2020/26 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki sorumluluk davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı ... tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davalıların ... Deri Sanayi İmalat İthalat İhracat Dahili Ticaret A.Ş. firmasına usulsüz kredi kullandırmak suretiyle bankanın zararına sebebiyet verdiklerini, teminatsız olması nedeni ile kredinin tahsil kabiliyeti bulunmadığından alacağın tasfiye olunacaklar hesabına aktarıldığını, 20.09.1996 tarih ve 33 sayılı yönetim kurulu kararı ile 1.000.000,00 USD döviz kredisi 26.09.1996 tarih 34 sayılı yönetim kurulu kararı ile 2.549.000,00 DEM işletme kredisi 27.07.1998 tarih ve 26 sayılı yönetim kurulu kararı ile de 2.000.000,00 DEM kobi ihracat kredisi tahsis edilip kullandırıldığını, kredi kullandırımın Bankacılık genel mevzuatı, banka işleri mevzuatı ve bankacılık ilke ve teammüllerine aykırı olduğunu, kullanılan kredilerle ilgili bankalar yeminli murakıplarına raporu ile zararın tespit edildiğini beyanla 1.174.062.047.168,00 TL alacağın 11.04.2000 tarihinde itibaren aynı tür kredilere uygulanan değişken temerrüt faiz oranlarının tahakkuku suretiyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin hakları saklı tutulark kararlara iştirakleri oranında davalıların sorumlu tutulmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ileddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı bankanın eski yönetim kurulu üyeleri ve müdürleri olan davalıların görevli oldukları dönemlerde dava dışı ... Deri A.Ş.'ye 1996-1998 tarihleri arasında değişik tarihlerde USD ve DM bazlı kredi kullandırıldığı, verilen kredilerin geri ödenmediği ve bu nedenle bankanın zarara uğradığı iddiasıyla uğranılan zararın tazmini talep ettiği, bilirkişi raporlarına göre dava konusu kredilerin verildiği tarihte teminat olarak taşınmaz ipoteği ve şahsi kefalet alındığı, kredi tahsis tarihi itibariyle ekspertiz raporlarına göre ipotek tesis edilen taşınmaz değerlerinin verilen krediyi karşıladığı, davalıların kredi tahsislerini kanun ve banka teamüllerine, bankacılık kurallarına uygun surette yaptıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 27.12.2022 tarih, 2022/6651 E. ve 2022/9494 K. sayılı kararıyla, usul ve kanuna uygun mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı ... karar düzeltme dilekçesinde, temyiz itirazlarının usulüne uygun ve gerekçeli incelenemediğini, bilirkişi raporlarının yeterli olmadığını, raporlar arası çelişki olduğunu, mahkemece çelişki giderilmeden karar verildiğini, ceza mahkemesi dosyasında alınan raporların da davalıların sorumluluğunu gösterdiğini, vekalet ücretinin hatalı hesaplandığını ileri sürerek kararın düzeltilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Halk Bankası A.Ş. denetçileri tarafından yönetim kurulu üyesi olan ... ve arkadaşları ile diğer banka görevlileri hakkında usulsüz kredi vererek bankayı zarara uğrattıklarından bahisle 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 336, 341 maddelerine dayalı tazminat davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Kanun 336, 341 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Aşağıda yazılı 516,40 TL karar düzeltme ret harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2980, Karar No: 2023/6016, Tarih: 07.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2980 E.  ,  2023/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2585 E., 2023/325 K.

...

...

...

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/566 E., 2021/293 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının reddine, kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, kadının tedbir nafakası davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatın miktarına yönelik kısmen kabulü ile, yeniden esas hakkında hüküm tesisine, kadın vekilinin sair, erkek vekilinin tüm istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; davalı- davacı kadın ile aralarında şiddetli geçimsizlik olduğunu, davalı- davacının, kendisinin ikinci hanımı olduğunu, kadının evi terk ederek 2-3 gün eve hiç gelmediğini, ne olduğunu sorduğunda kendisine hakaretlerde bulunduğunu, kadının, kendisini evden uzaklaştırdığını iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı- davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı- davalının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, erkeğin; ekonomik şiddet uyguladığını, müvekkiline her anlamda psikolojik baskı yaptığını, ilgisiz davrandığı, sürekli evden gitmesini söylediğini, hakaret ve ağır küfürler ettiğini, bıçak çekerek tehdit ettiğini, sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğini iddia ederek erkek eşin açtığı boşanma davasının reddine, karşı ve birleşen davalarının kabulü ile pek kötü muamele, onur kırıcı davranış gibi pek çok özel boşanma sebebini de içinde barındıran evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına nafakanın her yıl TEFE ve ÜFE toplamı oranında artırılmasına, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin karşı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.