muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8982, Karar No: 2016/260, Tarih: 25.01.2016

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda temerrüt olgusunun gerçekleşmiş olmasına göre davalı vekilinin tahliye istemine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davalı vekilinin alacağa ilişkin temyizine gelince:

Takibe dayanak yapılan sözlü kira akdi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı kiraya veren sözlü kira akdine dayanarak tahliye istemli olarak 23.09.2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile ödenmeyen:2012 Şubat- Aralık ayları arası aylık 350 TL'den, 2013 Şubat –Aralık ayları arası aylık 375 TL, 2014 Ocak, Şubat Mart, Nisan,Temmuz, Ağustos ve Eylül ayları aylık 450 TL'den toplam 11.125.TL kira alacağı 1.847.23 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 12.972.23 TL'nin tahsilini talep etmiştir. Ödeme emri borçluya 25.09.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 02.10.2014 tarihinde süresinde yaptığı itirazında:”takip talebinde alacak sarih değildir. 2012 yılı aylık kira bedelinin 250 TL, 2013 yılı aylık kira bedelinin 275 TL, 2014 yılı ise aylık bedelinin 300 TL olduğunu, davalı hesabına toplam 1750 TL yatırıldığını geri kalan 1.800 TL'yi de elden ödediğini belirterek borca ve faizine itiraz etmiştir. Davacı vekili 2012 yılı aylık kira bedelinin 350 TL, 2013 yılı aylık kira bedelinin 375 TL ve 2014 yılı aylık kira bedelinin 450 TL olduğunu iddia ederek bu bedeller üzerinden takip yapmıştır. Davalı borçlu sözlü kira akdine ve ödeme tarihine itiraz etmemiş aylık kiraların iddia edilen miktarda olmadığını belirterek aylık kira miktarına karşı çıkmıştır. Bu durumda taraflar arasındaki kira sözleşmesi sözlü olduğundan aylık kira bedelinin ne miktar olduğu davacı tarafından kanıtlanmalıdır. Her ne kadar davacı vekili dava dilekçesinde davalının bankamatikten davacı hesabına ödenen 08.01.2012 tarihli 347 TL kira ödemesi şerhli, 05.02.2013 tarihli 496 TL kira ödemesi şerhli ve 20.06.2014 tarihinde ödenen Ocak- Mayıs kira ödemesi şerhli makbuzlara dayanmış ise de ödenen makbuzlarda hangi aylar kirası oldukları belirtilmediğinden bu ödemelerin aylık kira bedeli olarak kabul edilmesi mümkün değildir. O nedenle davacı iddia ettiği aylık kira bedellerini kanıtlayamamıştır. Davacı aylık kira bedellerini kanıtlayamadığından davalının beyan ettiği aylık kira bedellerinin esas alınması gerekir.

Bu nedenle alacağın davalı kiracının belirttiği aylık kira bedelleri üzerinden hesaplanarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın kiralananın tahliyesine ilişkin kısmının ONANMASINA, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle alacağa ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12016, Karar No: 2013/14196, Tarih: 19.06.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/12016 E.  ,  2013/14196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yargılama aşamalarında verdiği savunmalarında, dava konusu kitapların sahibinin kendisi olmadığını, geçici bir süre arkadaşı ...'ın tezgahına baktığı sırada yakalandığını ifade ettiği, hazırlık aşamasında dinlenen ...'ın ise kitapların kendisine ait olduğunu ve arkadaşı olan sanıktan geçici bir süre tezgahına bakmasını istediğini beyan etmiş olması karşısında, ... hakkında olay nedeniyle açılmış bir dava bulunup bulunmadığı araştırılarak bulunması halinde sanık hakkındaki dava ile birleştirilmesi, ... hakkında açılmış bir dava bulunmaması halinde Cumhuriyet Savcılığına bildirimde bulunularak ... hakkında dava açılması halinde, sanık hakkındaki dava ile birleştirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8605, Karar No: 2022/10172, Tarih: 14.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/8605 E.  ,  2022/10172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Dosya davalı vekili tarafından temyiz edildikten sonra, davalı ...Ş. vekili Av. ... dilekçesi ile davacı taraf ile sulh olduklarını bildirdiğinden sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, 14/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3552, Karar No: 2014/9842, Tarih: 28.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3552 E.  ,  2014/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2012

NUMARASI : 2011/323-2012/911

Taraflar arasında görülen davada Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/05/2012 tarih ve 2011/323-2012/911 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı nezdinde nakliyat emtia sigorta poliçesi ile sigortalı olan ev eşyası ile otomobilin , davalılar tarafından gerçekleştirilen taşıma esnasında hasarlandığını, davalı şirketin üst taşıyıcı, diğer davalının da taşımayı fiiline gerçekleştiren alt taşıycı olduğunu, hasar nedeniyle sigortalısına 3.450,83 TL hasar tazminatı ödediğini, hasardan davalıların sorumlu olduklarının ileri sürerek anılan miktarın faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket nezdinde sigortalı ev eşyası ile aracın davalılardan F.. Kargo A.Ş'nin üst taşıyıcısı bulunduğu,.. plakalı araç ile nakliye aracı şoförü davalı S.. Y.. tarafından Erzurum'dan İstanbul'a nakledilirken 05/08/2010 tarihinde aracın bariyere çarpması sonucu hasarlandığı, ayrıca ... plakalı aracın ön tamponundan almış olduğu darbe neticesinde hasarlandığı,..plakalı aracın bariyerlere çarpmada ve araçtaki ev eşyalarının zarar görmesinde %100 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 3.450,83 TL'nin 31/08/2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalılardanmüteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ve davalı S.. Y.. temyiz etmiştir

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin ve davalı S.. Y..'ın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı şirket vekili ve davalı S.. Y.. temyiz etmiştir

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin ve davalı S.. Y..'ın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, taşımanın yapıldığı güzergah nedeniyle , zaman itibariyle uygulanması gereken 6762 sayılı TTK'nın 787. hükmüne göre taşıyıcı aleyhine açılacak tazminat davalarının, birinci veya sonuncu taşıyıcı aleyhine açılması zorunluluğu getirilmiştir. Alt taşıyıcı ile üst taşıyıcının müteselsil sorumluluğu düzenlenmemiştir. Başka bir anlatımla, yük sahibinin birden çok taşıyıcı aleyhine birlikte dava açamayacağı hükme bağlanmıştır. Ancak, birden ziyade taşıyıcı aleyhine dava açılması, hemen davanın reddi sonucunu doğurmamalıdır. Böyle bir durumda mahkemece, davacı tarafa uygun süre verilerek davasını hangi taşıyıcıya yönelttiği hususu sorulmalı ve davaya onun belirlediği taşıyıcıya karşı devam edilmelidir. Somut olayda davalılar arasında da üst taşıyıcı ve alt taşıyıcı ilişkisi bulunmakta olup, aynı davada birlikte dava edilmeleri mümkün görülmemektedir.

Bu durum karşısında, davacı tarafa 6762 Sayılı TTK'nın 787. maddesi uyarınca davasını hangi davacıya karşı devam ettireceği yönünde dava dilekçesini açıklattırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin ve davalı S.. Y..'ın sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin ve davalı S.. Y..'ın temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1032, Karar No: 2015/11760, Tarih: 16.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/1032 E.  ,  2015/11760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10864, Karar No: 2014/8369, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10864 E.  ,  2014/8369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/56274

MAHKEMESİ : Yalova Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23.09.2010

NUMARASI : 2008/236 Esas, 2010/144 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 02.10.2010 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, açılan kamu davası hakkında sanığın ölümüyle ilgili gerekli araştırma yapılarak 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6021, Karar No: 2007/8400, Tarih: 27.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6021 E.  ,  2007/8400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Öncelikle; alacaklı ve ihalelerdeki alıcılar da davaya dahil edilerek, usulüne uygun taraf teşkili sağlanmalıdır.

2) İİK'nun 128/a-2. maddesinde: "kesinleşen kıymet takdirinin yapıldığı tarihten itibaren iki yıl geçmedikçe yeniden kıymet takdiri istenemez" hükmüne yer verilmiştir.

Olayımızda kıymet takdirine esas teşkil eden raporun verildiği keşfin 28.05.2004 tarihinde yapıldığı ve bunun da yapılan ihalede esas alındığı dikkate alındığında, 2. ihale günü olan 02.06.2006 tarihinde satılan, şikayete konu taşınmazlar için 2 yıllık yasal sürenin geçmiş olduğu görülmektedir.

HGK'nun 26.02.1992 gün ve 92/70-130 sayılı kararında; satışın, kıymet takdirinin esas alındığı tarihten 2 sene sonra yapılmasının başlı başına ihalenin feshi sebebi sayılacağı benimsenmiştir. Ayrıca aynı kararda İİK'nun 128.maddesinde öngörülen 2 yıllık sürenin başlangıcının, bilahare kesinleşmesi kaydı ile kıymet takdirinin yapıldığı tarih olduğu açıkça vurgulanmıştır.

Bu durumda, mahkemece re'sen gözetilmesi gereken, kıymet takdirinden itibaren 2 yıl içinde satış yapılmaması nedeniyle ihalelelerin feshine karar vermek gerekirken yazılı şekilde şikayetin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31927, Karar No: 2018/6370, Tarih: 12.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/31927 E.  ,  2018/6370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin, davalı asıl işverene.. Restaurantta işletme müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedilmesi nedeniyle işsizlik ödeneğinden faydalanmak için Sosyal Güvenlik Kurumu'na başvurduğunda sigorta yapılmadığını öğrendiği, aylık ücretinin net 2.500,00 TL olup işverence ödenmediğini, sürekli fazla mesai yaptığını belirterek ihbar tazminatı ile fazla mesai, ücret ve işsizlik ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; belirsiz alacak davası açılamayacağını, davacının iddia ettiği gibi müvekkili şirketin işçisi olmayıp, mekan işletmecisi ve işyerinin ortağı olduğunu, davacıyla adi ortaklık kurulduğunu davacının hisse sahibi olmak istemediğini, mekanın işletilmesinden sorumlu olduğunu, kira sözleşmesine ve yüklü miktarda teminat senedine imza attığının da işçi sayılamayacağını gösterdiğini, dergilerde patron sıfatıyla fotoğrafının yayınlandığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı iş verene bağımlı olarak onun emir talimatı altında çalışmadığı, bir diğer deyişle iş sözlemesine bağlı olarak bağımlılık unsurunun somut olay yönünden gerçekleşmediği, davacının kefil sıfatıyla imza atması kira sözleşmelerini imzalaması ve hatta işçilere karşı iş yerini temsil ve yönetme yetkisine haiz olması dikkate alındığında taraflar arasındaki ilişkinin iş sözleşmesi olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki sözleşmenin, iş sözleşmesi ve davacının işçi sayılıp sayılmayacağı ve mahkemenin görevli olup olmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin 2. fıkrasında, bu Kanunun 4. maddede belirtilen istisnalar dışında kalan bütün işyerlerinde, işverenler ile işveren vekillerine ve çalışma şekline bakılmaksızın işçilere uygulanacağı belirtilmiştir. Aynı Kanun'un 2. maddesinde, bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. Buna göre işçi ve işveren sıfatlarının aynı kişiden birleşmesi mümkün olmaz.

4857 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme (emek) ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici unsurlarıdır.

4857 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme (emek) ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici unsurlarıdır.

İş sözleşmesini diğer iş görme sözleşmeleri olan eser ve vekalet sözleşmelerinden ayırt edici en önemli kıstas bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağlılığı vardır.

İş sözleşmesinde işçi, belirli veya belirsiz süreli olarak işveren için çalışır. Vekalette ise vekilin belli bir zamana bağlı olarak çalışması söz konusu değildir. Vekil kural olarak uzmanlığı bakımından iş sahibinin talimatları ile bağlı değildir. İş sözleşmesinin varlığı, ücretin ödenmesini gerektirir. Oysa vekalet için ücret zorunlu bir unsur değildir. Vekalet sözleşmesine ilişkin hükümlerde, iş sözleşmesinin aksine sosyal nitelikte edimlere ve koruma yükümlülüklerine rastlanmaz. Bağımsız olarak iş gören, bu sebeple faaliyetini sürdüreceği zamanı belirlemede kısmen de olsa serbestliğe sahip olan, bütün zamanını tek bir müvekkile hasretmek zorunda olmayan vekil, farklı kişilerle ayrı vekalet sözleşmeleri yapabilmekte ve bu şekilde ekonomik olarak tek bir işveren bağlı olmaktan kurtulmaktadır.

İş sözleşmesini belirleyen kriter hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık, işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki davranışlarına ilişkin talimatlara uyma yükümlülüğünü üstlenmesi ile doğar. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirmektedir. İşçinin bu anlamda işveren karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. Bu anlamda işveren ile işçi arasında hiyerarşik bir bağ vardır. İş sözleşmesine dayandığı için hukuki, işçiyi kişisel olarak işveren bağladığı için kişisel bağımlılık söz konusudur.

İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini; işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Sayılan bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin bir ölçü teşkil etmez. İşçinin, işverenin belirlediği şartlarda çalışırken, kendi gücünü kullanması, işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bu bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kar ve zarara katılıp katılmaması, girimcinin sahip olduğu karar verme özgürlüğüne sahip olup olmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi zorunlu olarak tüzel kişilerin temsilcileri aracılığıyla kullanılır. Bu bakımdan tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren tüzel kişinin organı ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde bir gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Limited şirket, hisseli komandit ve kolektif şirketlerde şirketi yönetim yetkisi şirket ortaklarından birine bırakıldığında bu kişi müdür sıfatıyla kişi-organ sayılır. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 367. maddesine göre anonim şirketler yönünden de yönetim ve temsil yetkisinin yönetim kurulu üyelerine bırakılması halinde bu kişi ya da kişiler kişi-organ sıfatını kazanır. Bu açıdan bakıldığında tüzel kişi şirketi temsil ve yönetime yetkili kişi-organ sıfatını haiz kişiler doğrudan somut işveren olduğundan, kural olarak işçi sıfatını haiz olmazlar.

İş Kanununa tabi genel müdür olarak çalışanların aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olmaları halinde ise, kişi- organ statüsünü haiz olup olmadığının araştırılması gerekir. Genel müdürün organ sıfatını kazanmaksızın yönetim kurulu üyesi olması halinde, yürütmekte olduğu genel müdürlük görevi sebebiyle iş ilişkisinin devam ettiği sonucuna varılmalıdır. Buna karşın şirketi temsil ve ilzama yetkili, kişi- organ sıfatı kazanılmışsa, işçi ve işveren sıfatı aynı kişide birleşemeyeceğinden iş ilişkisinin sona erdiği kabul edilmelidir.

Somut olayda; davacı 16.08.2011tarihinden 30.06.2012 tarihine kadar davalı işyerinde işletme müdürü olarak görev yapmıştır. Belirtilen dönemde resmi kayıtlarda davacının davalı şirketin ortağı olmadığı, ancak .. 7.Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan Ömer Ertekin'in işverene gönderdiği ihtarname nedeniyle borçlu olmadığının tespitine dair menfi tespit davasında verilen iş mahkemelerinin görevli olduğu yönündeki kararının da Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 2014/27918 esas 2014/24616 karar sayılı ilamı ile görevli olup olunmadığı konusunda araştırma yapılması gerekçesiyle bozulduğu ve davanın halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. O davada verilecek karar bu davanın sonucunu da etkileyeceğinden bekletici mesele yapılarak neticeye göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5463, Karar No: 2018/9233, Tarih: 19.04.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5463 E.  ,  2018/9233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Mahkemece verilen karar istinaf kanun yoluna değil temyiz kanun yoluna tabi olmakla; kararı temyiz eden davacı vekilince maktu temyiz karar harcı yerine maktu istinaf karar harcı yatırıldığı ve maktu temyiz karar harcının yatırıldığına dair dosya içerisinde harç tahsil makbuzu bulunmadığının anlaşılmasına göre; davacı tarafa maktu temyiz karar harcının (sayman mutemedi alındısında harç adı doğru yazılmak ve sehven yatırılan istinaf harcı talep halinde iade edilmek üzere) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.