muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3853, Karar No: 2020/2976, Tarih: 17.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2018/3853 E.  ,  2020/2976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Sanığın mahkûmiyetine dair Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 20.09.2017 tarih, 2017/319 esas ve 2017/272 karar sayılı ilamına yönelik istinaf isteminin esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan istinaf başvurularının esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesine eklenen (a) bendi uyarınca dosyanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 17.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/856, Karar No: 2018/3111, Tarih: 04.07.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/856 E.  ,  2018/3111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Ankara 30.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01/12/2016 tarihli 2015/201 esas ve 2016/1094 karar sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 26/01/2018 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-Konuyla İlgili Bilgiler:

İncelenen dosyadan;

1) Şüpheli ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 01/09/2014 tarihli ve 2014/108671 soruşturma, 2014/522 karar sayılı karar ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın infazı için Zonguldak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği,

2) Zonguldak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan, tedavi ve denetimli serbestlik kararının icrası için 10 gün içinde başvuru yapması, aksi halde yükümlülüğü ihlal etmiş sayılacağı şerhini içerir tebligatın şüpheliye 13/11/2014 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin 10 günlük süre içinde müdürlüğe başvurmaması üzerine Zonguldak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün 02/12/2014 tarihli ve 2014/942 DS sayılı kararı ile şüpheliye ait dosyanın kapatılarak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderildiği,

3)Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03/02/2015 tarihli, 2014/108671 soruşturma ve 2015/4221 esas sayılı iddianamesi ile şüpheli hakkında kamu davası açıldığı,

4)Ankara 30.Asliye Ceza Mahkemesi’nin kanun yararına bozma istemine konu 01/12/2016 tarihli, 2015/201 esas ve 2016/1094 sayılı kararı ile ısrar koşulunun oluşmadığı gerekçesiyle “karar verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, kararın 25/01/2017 tarihinde kanun yollarına gidilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılamada, sanığın soruşturma aşamasında kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmediğinden bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2016 tarihli ve 2015/201 esas, 2016/1094 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; 28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 68. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin yeniden düzenlendiği, aynı maddenin 2. fıkrasında "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir... ", 4. fıkrasında "a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır." ve 7. fıkrasında "Şüpheli erteleme süresi zarfında dördüncü fıkrada belirtilen yükümlülüklere aykırı davranmadığı ve yasakları ihlal etmediği takdirde, hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir." şeklinde yer alan düzenlemelere göre, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak kamu davası açılabilmesi için şüphelinin erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi gerektiği, şüphelinin fiilinin ısrar olarak değerlendirilebilmesi için en az 2 kez ihtar yapılmış olması ve şüphelinin usûlüne uygun 2 haklı ihtara rağmen davete icabet etmemesi veya başka herhangi bir şekilde haberdar olmasına rağmen ısrarla denetime uymaması gerektiği, buna karşın somut olayda şüpheli hakkında Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı kağıdının 13/11/2014 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin tebliğe rağmen denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediği, tek başına bu durumun ise ısrar olarak kabulünün mümkün bulunmadığı, bu kapsamda usulüne uygun yapılan ilk çağrıya uymayan şüpheli hakkında sonuçları da şerh edilmek sureti ile ikinci kez çağrı kağıdı çıkartılması bu çağrıya da uymaması halinde ısrar şartının gerçekleşeceği ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak hakkında iddianame düzenlenmesi gerektiği, netice olarak şüpheli hakkında ısrar şartının gerçekleşmediği esasen kamu davası açılmaması gerekirken iddianame tanzim edilerek cezalandırılmasının talep edildiği, bu sebeple açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği cihetle, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2016 tarihli ve 2015/201 esas, 2016/1094 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C-Konunun Değerlendirilmesi:

C-Konunun Değerlendirilmesi:

6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan başlatılan soruşturmada, Cumhuriyet Savcısı tarafından beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, Cumhuriyet savcısının, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyaracağı, kişinin, erteleme süresi zarfında, kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ve uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde hakkında kamu davası açılacağı hükme bağlanmıştır.

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde ise; “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitleri tahdidi olarak sayılmıştır.

./..

İncelenen dosya içeriğine göre; şüpheli hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak kamu davası açılabilmesi için şüphelinin erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi gerekmekte olup şüphelinin fiilinin ısrar olarak değerlendirilebilmesi için en az 2 kez ihtar yapılmış olması ve şüphelinin usulüne uygun 2 haklı ihtara rağmen ısrarla denetime uymaması gerekir. Zonguldak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün çağrı kağıdı şüpheliye 13/11/2014 tarihinde tebliğ edilmiş, şüpheli denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmamıştır, ancak tek başına bu durumun ısrar olarak kabulü mümkün değildir, usulüne uygun yapılan ilk çağrıya uymayan şüpheli hakkında sonuçları da açıkça belirtilmek suretiyle ikinci kez çağrı kağıdı çıkarılması, bu çağrıya da uymaması halinde ısrar şartı gerçekleşeceğinden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak iddianame düzenlenmesi gerekmektedir, şüpheli hakkında ısrar şartı gerçekleşmediği halde iddianame düzenlenerek cezalandırılması talep edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda düzenlenmeyen “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-Karar: Yukarıda belirtilen nedenlerle,

Sanık hakkında açılan kamu davasında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda düzenlenmeyen “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 01/12/2016 tarihli ve 2015/201 esas ve 2016/1094 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13112, Karar No: 2019/11787, Tarih: 12.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/13112 E.  ,  2019/11787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Yasaya muhalefet

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/1, TCK’nın 62/1, 52/2-4, 51/1-3-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz isteminin incelenmesinde;

''Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/06/2014 gün ve 2013/834 Esas, 2014/321 sayılı kararında belirtildiği üzere, 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 3. madde uyarınca mahalli Cumhuriyet savcılarının, duruşmalarına iştirak etmedikleri Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına karşı, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinin 3. fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle, tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri, temyiz süresinin görüldü ile değil tefhimle başlayacağı, 5320 sayılı Kanuna 12.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6572 sayılı Kanunun 45. maddesi ile eklenen geçici 9. maddesine göre 31/12/2019 tarihine kadar, Asliye Ceza Mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmayacağının, ancak, verilen hükümlere karşı Cumhuriyet savcısının kanun yoluna başvurabilmesi amacıyla dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderileceğinin belirtildiği, 12.12.2014 ve sonrasında duruşmalara Cumhuriyet savcısı katılamayacağından, mahalli Cumhuriyet savcıları yönünden temyiz süresinin tefhimden itibaren 1 ay, 01.01.2014 ve 12.12.2014 tarihleri arasındaki hükümlerde ise temyiz süresinin tefhimden itibaren 1 hafta olduğu, incelenen dosyada hüküm duruşmasına katılmayan mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından 15/01/2015 tarihinde verilen hükme karşı 04/03/2015 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B- Sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...’in suç tarihinde Denizli ili Tavas İlçesi Avdan Köyünde muhtar olarak görev yaptığı, İzmir II Nolu Kültür Varlıkları Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 15.05.2002 tarih ve 10659 nolu kararı ile korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak kabul edilen, Denizli İli, Tavas İlçesi, 460 sayılı parselde yer alan Avdan Baba Camii, Türbe ve Haziresi’ne cephesi bulunan ve aradan geçen yolun karşısında yer alan, köy tüzelkişiliğine ait 208 sayılı parseldeki tescilsiz köy odasının ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınmadan yıktırılıp yerine kapalı pazar yeri yapıldığına dair ihbar dilekçesi üzerine, olayın araştırılması için mahallinde ilgili Koruma Bölge Kurulu görevlilerince incelemenin yapıldığı, yapılan inceleme neticesi düzenlenen 18.12.2013 tarihli raporda, dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan tescilsiz köy odasını Kurul izni olmadan yıkan, yıktıran ve yıkılmasına sebebiyet veren ilgililer hakkında 2863 sayılı Kanunun 8. ve 9. maddeleri ile Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 05.11.1999 tarih ve 664 sayılı ilke kararı gereğince yasal soruşturma açılması gerektiği yönündeki görüş üzerine Aydın Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 19.12.2013 tarih ve 2260 sayılı kararıyla ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği, bunun üzerine Tavas Cumhuriyet Başsavcılığınca Tavas Kaymakamlığından köy odasını (misafirhane) yıktıran ve yerine kapalı pazar yeri yaptıran muhtar ... ve ihtiyar heyeti üyeleri hakkında soruşturma izni istendiği, Tavas Kaymakamlığı tarafından 03.03.2014 tarihli karar ile soruşturma izninin verilmesi üzerine muhtar ... ve temyiz dışı ihtiyar heyeti üyeleri hakkında soruşturmaya başlandığı ve 21.03.2014 tarihinde sanık ... haklarında aynı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açıldığı, mahallinde yapılan keşif sonucu dosyaya sunulan bilirkişiler tarafından düzenlenen raporda, İzmir II Nolu Kültür Varlıkları Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 15.05.2002 tarih ve 10659 nolu kararı ile tescilli Avdan Baba Camii, Türbe ve Haziresi’nin karşısında bulunan ve yol ile ayrılan 208 nolu parselde yıkılarak pazar yeri yapılan köy odasının (misafirhane) tescilsiz olmasına rağmen Avdan Baba Camii, Türbe ve Haziresi’nin koruma alanı içerisinde kaldığının belirtildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında olay tarihinde gerek Avdan Baba Camii Türbe ve Haziresinin 2863 sayılı Yasa kapsamınca koruma altına alındığını, gerekse yıkılmış olan misafirhanenin de Avdan Baba Camii Türbe ve Haziresinin koruma alanı kapsamında bulunduğunu bilmediğini, Kaymakamlıkca öninceleme yapılırken anılan hususları öğrendiğini belirttiği anlaşılmakla;

Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 05.11.1999 tarih ve 664 sayılı ilke kararının diğer Yüksek Kurullarca alınan ilke kararları gibi Resmi Gazete'de ilan ediliyor olması karşısında, sanığın tescilli binanın koruma alanında bulunan yerde izinsiz inşai müdahalede bulunulamayacağını bildiğinin kabul edilmesi gerektiği, bu itibarla öncelikle 460 sayılı parselde yer alan Avdan Baba Camii, Türbe ve Haziresi’nin tescil edilmesine ilişkin İzmir II Nolu Kültür Varlıkları Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 15.05.2002 tarih ve 10659 nolu kararının suça konu yerde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğinin araştırılması, varsa ilan tutanaklarının dosya kapsamına alınması, böylece sanığın Avdan Baba Camii, Türbe ve Haziresi’nin tescilli olduğunu bilip bilmediğinin tereddütsüz biçimde belirlenmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1- 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrasında "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz." şeklindeki düzenleme ve yasanın öngördüğü süreden daha az süre belirlemenin kazanılmış hak oluşturmadığı düşüncesine de yer veren YCGK'nun 11/05/2010 gün ve 2010/87-112 kararı ışığında, hakkında 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilen sanığa 1 yıl denetim süresi belirlenerek TCK’nın 51/3. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Hükmedilen uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğuna, aynı maddenin 3. fıkrası da nazara alınarak hükmedilmesi gerektiği gözetilmeyerek sanık hakkında TCK’nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemiş olması,

3- Hakkında tayin edilen hapis cezası ertelenen sanığın TCK’nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresi iyi halli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususunun kararda gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5769, Karar No: 2016/6577, Tarih: 25.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5769 E.  ,  2016/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Hollanda Emeklilik Sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Yurtdışında çalışan Türk Vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

2- Yurtdışında çalışan Türk Vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.