muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4254, Karar No: 2019/539, Tarih: 19.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4254 E.  ,  2019/539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının kooperatif ortaklığını hisse devir sözleşmesi ile devraldığını, ancak kooperatifin devraldığı kişinin borçlarının olması nedeniyle ortaklığın devrini kabul etmediğini, kooperatifin ortağı olduğunun tespiti ile devraldığı kişinin ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların talep konularının farklı olduğunu, ihraç kararının iptali ile ilgili karar verildikten sonra tespit davasının incelenmesi gerektiğini, borç ödenmesi için gönderilen ihtarnameden bir gün sonra muvazaalı olarak devir işlemi yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ihraç kararının gönderilen ihtarnameler sonucunda yasaya uygun olarak yapıldığı, taraflar arasında yapılan ortaklık devrinin kooperatife bildirilmediği gerekçesiyle her iki talebinde reddine karar verilmiştir. Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

... incelemesi sonucunda, taraflar arasında mecburi dava arkadaşlığı olmadığı, öncelikle ihraç kararı hakkında karar verilmesi gerektiği, üyeliğinin tespitini isteyen davacı yönünden tefrik kararı verilerek ve ihraç kararının iptali istemi hakkındaki kararın kesinleşmesi beklenerek hüküm kurulması görüşü ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece ... bozma ilamına uyulduğu, davacı ... adına açılan davanın tefrikine karar verilerek ayrı bir esasa kaydedildiği, ihraç kararının iptali davasında ise kooperatif tarafından gönderilen ihtarnamede muaccel olmayan alacağın istenilmiş olması nedeniyle ihraç kararının iptaline karar verilmiştir. Davalı vekilinin kararı temyiz etmesi üzerine ... incelemesinden geçerek onama kararı verilmiştir.

Mahkemece tefrik edilen dava, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; ihraç kararının iptalinin kesinleşmiş olmasının kooperatif üyeliğinin devamını sağladığı gerekçesiyle hisse devir sözleşme ile davacının kooperatif üyeliğini resmi olarak devraldığı kabul edilerek, davacının kooperatif ortağı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10769, Karar No: 2015/22003, Tarih: 25.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10769 E.  ,  2015/22003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2015

NUMARASI : 2014/174-2015/61

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l0.maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilimiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incemesi yaptırılmıştır.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşımazın bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine ve Belediye Başkanlığı yazısında mücavir alanda olması gözetilerek, objektif değer artırıcı unsurun %150 oranında olacağı gözetilmeden daha az kabul edilerek kamulaştırma bedelinin eksik tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve davacıdan peşin alınan temyiz harcı ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4723, Karar No: 2014/8440, Tarih: 08.07.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/4723 E.  ,  2014/8440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 516/3, 522, 59, 72, 647 sayılı Kanunun 4-6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi hükmü karşısında suç tarihi itibariyle sanık hakkında temel adli para cezasının "450 TL" yerine "489 TL" olarak ve 765 sayılı TCK'nın 59. maddesi uyarınca takdiri indirim nedeni uygulanırken hükmolunan adli para cezasından indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 765 sayılı TCK'nın 516/3 maddesi uyarınca doğrudan uygulanan temel adli para cezasının "450 TL" ye aynı Kanunun 522. maddesi gereğince 2/3 oranında indirilerek 150 TL adli para cezasına ve 59. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç adli para cezasının "125 TL" ye indirilmesine, hükmedilen adli para cezaları 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi uyarınca içtima ettirilerek sanığın sonuç olarak 1.325 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına denilmek suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16483, Karar No: 2021/9842, Tarih: 07.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16483 E.  ,  2021/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; davacı şirketin maliki olduğu ... plakalı çekicinin davalı ... tarafından ... Kasko Sigorta Poliçesinin 14/01/2014-15 dönemi için yapıldığını, aracın sigorta dönemi içinde 09/01/2015 tarihinde yandığını ve büyük ölçüde zarar gördüğünü, hasar tazminatı ödenmesi için sigorta şirketine başvurulduğunu, davalı ... şirketinin sigortalının kast derecesindeki eylemi nedeniyle hasar tazminatı ödemesi yapmadığını, olayda bir kastın olmadığını, 10.000,00 TL hasar tazminatının sigorta şirketinin red tarihi olan 09/02/2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 06.06.2016 tarihli dilekçesi ile talebini 100.000 TL'ye ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; açılan davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, meydana gelen yangında davacının %25 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek 75.000,00 TL tazminatın 09/02/2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, birleşik kasko sigortasından kaynaklanan tazminat talebine ilişkindir.

Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2019/1221 Esas-2020/3575 Karar sayılı 12.06.2020 tarihli kararında, olayın meydana geldiği tarih (kış şartları) ve olay yeri de değerlendirilerek mahkemece TTK'nın 1448. maddesi değerlendirilerek sigortalının ihmalinin tazminatın veya bedelin miktarına yahut rizikonun gerçekleşmesine etki edebilecek nitelikte ise ihmalin derecesine göre tazminattan indirim yapılır hükmüne göre irdeleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiş İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak, 09/01/2015 tarihinde davacının tedbirsiz davranarak aracın ön tarafında donan mazotun kullanılabilir hale gelmesini teminen ateş yakarak mazot eritme eylemini yaptığı, bunu yaparken yangın çıkmaması için gereken önlemleri almadığı ve rizikonun gerçekleşmesine

etki ettiği, bu eylemi nedeniyle kusurlu olduğu, kusur oranının %25 olarak belirlenmesinin dosya kapsamına uygun düşeceği, TTK'nın 1448. maddesi gereğince teminattan davacının kusuru oranında indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle hüküm kurmuştur.

etki ettiği, bu eylemi nedeniyle kusurlu olduğu, kusur oranının %25 olarak belirlenmesinin dosya kapsamına uygun düşeceği, TTK'nın 1448. maddesi gereğince teminattan davacının kusuru oranında indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle hüküm kurmuştur.

Dosyada alınan CD çözüm raporunda, şoförün mazotun donması sebebi ile mazotun kulanılabilir hale gelmesini teminen mazotun bulunduğu yakıt deposunun altında ateş yakarak mazot eritme eylemini ısıtma faaliyetine saat 10.40'da başladığı, saat 11.05'e kadar aracın alt tarafındaki ısıtma faaliyetinin şoförün kontrolü dahilinde seyrettiği, ancak bu andan itibaren beyaz dumanların kaybolduğu ve siyah dumanların yükselmeye başladığı, saat 11.08'de dumanların arasından etkin olarak alevlerin yükselmeye başladığı, saat 11.09'da bir şahsın yangını söndürmeye çalıştığı, saat 11.10.20'de bir araç ile iki şahsın gelip ellerindeki cisim ile yangını söndürmeye çalıştıkları, saat: 11.10.29'da bir şahsın yangın tüpü ile yangına müdahale etmeye çalıştığı, saat 11.16'da olay yerine itfaiyenin geldiği ve yangına müdahale ettiği, ancak aracın ve dorsenin tamamen yanmasını engelleyemediği tespitleri yer almıştır. Bu durumda davacının olayın oluş şekli sebebiyle olaydaki kusurunun % 25'den fazla olması gerektiği, kabul edilmek suretiyle tazminata hükmedilmesi gerekirken kabul edilen kusur oranı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 59,30 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 07/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9434, Karar No: 2014/6115, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9434 E.  ,  2014/6115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22515, Karar No: 2014/22385, Tarih: 26.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/22515 E.  ,  2014/22385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... adına Av. ... ile Davalılar 1)... adına Av. ... 2)... adına Av. ... 3)... adına Av. ... 4) Sosyal Güvenlik Kurumu adına Av. ... 5)Tas. Hal. Irmak Res. İnş. Tic. Ltd. Şti. adına Av. ... aralarındaki dava hakkında İstanbul 3. İş Mahkemesi'nden verilen 02.07.2014 günlü ve 2011/636 E. 2014/465 K. Sayılı hükmün, davacı ve davalılar ..., ..., Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bir ticaret şirketinin taraf bulunduğu bir dava devam ederken şirket tasfiye haline girerse, şirketin taraf ehliyeti son bulmaz. Zira, şirketin tüzel kişiliği tasfiye amacıyla sınırlı olmak üzere devam eder. Şirket davada taraf olarak kalmayı sürdürür; yalnız, şirket davada tasfiye memurları tarafından temsil edilir (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. I, İstanbul 2001, s. 935, aynı yönde görüş için bkz. İlhan E. Postacıoğlu, Medeni Usul Hukuku Dersleri, 6. Bası, İstanbul 1975, s. 209 ). Ancak ortaklık, ticaret sicilinden kaydı silininceye kadar tüzel kişiliğini korur. Bu nedenle, gerek infisah gerekse fesih kararı, ortaklığın sonunu değil, tasfiye işlemlerinin başlangıcını ifade eder. (Hasan Pulaşlı, Şirketler Hukuku Temel Esaslar, 10. Baskı, 2011, s. 511; İsmail Doğanay, Türk Ticaret Kanunu Şerhi, C. II, 4. Baskı, 2004, s. 1309)

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 10.06.2009 gün ve 2009/11-173 E.-2009/247 K sayılı ve 14.3.2012 tarih ve E. 2011/12-850, K. 2012/147 sayılı ilamlarında da; iflas eden şirketin ticaret sicilinden kaydı silinmekle dava ve taraf ehliyetinin sona ereceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davalı Şirketin 24.01.2011 tarihli ticaret sicili gazetesine göre, tasfiye haline girdiği, davanın 16.05.2011 tarihinde açıldığı anlaşılmakla, davalı şirketin vekili var ise de, davadan önce gerçekleşmiş olan bu durum karşısında, öncelikle ticaret sicilinden sorulmak suretiyle tasfiye halinin sona erip ermediği, sona ermemiş ise şirketin tasfiye işlerini gerçekleştirmek üzere, tasfiye memuru atanıp atanmadığı, varsa tasfiye memurunun bu dava için bir avukata vekalet verip vermediği araştırılarak, gıyabi hükmün şirketi temsile yetkili tasfiye memuruna, ticaret sicilinden gelecek TC kimlik numarası ile birlikte belirtilen adresine veya mernis adresine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesindeki düzenleme gereği, gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 26.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12494, Karar No: 2018/11257, Tarih: 27.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/12494 E.  ,  2018/11257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak özellikle davaya konu kazayla ilgili maddi olgu doğru belirlenerek, olayın niteliği, davalıların ve dava dışı tarafların olay anındaki sıfatları ve olaya etkileri araştırılarak, mevcut dosya sigortalısının davaya konu olayla ilgili tazminat davasında alınan kusur raporunun bağlayıcı olmadığı gözetilerek tüm belirtilen hususların irdelenerek olayın nasıl gerçekleştiği ile tarafların kusur oranlarının ayrıntılı olarak değerlendirilebilmesi ve varsa diğer dava dosyalarındaki kusur oranları arasındaki çelişkilerin giderilmesi amacıyla, uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmadan ve mevcut çelişkiler giderilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi ile % 26,97 sürekli iş göremezlik derecesine göre bildirilen 29.164,19 TL ilk peşin sermeye değeri esas alınmadan yapılan hesaba göre kabul edilen tutarın esas alınması da isabetsizdir ve bozmayı gerektirir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/90, Karar No: 2012/1712, Tarih: 13.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/90 E.  ,  2012/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2011

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin, davalı tarafça haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve buna bağlı feri haklara hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, sözleşmenin ekonomik göstergeler dikkate alınarak işgücü fazlalığı nedeniyle organizasyonel gelişim çalışmaları kapsamında Yönetim Kurulu ve İcra Kurulu karalarına dayanılarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. ve 18. maddeleri gereği haklar ödenerek sona erdirildiği savunularak davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça organizasyon  değişikliği ve norm kadro uygulaması sebebiyle sona erdirildiğini, işletmesel kararın tutarlılık, keyfilik , ölçülülük ve feshin son çare olma ilkesine uygunluğu yönünden yapılan denetimde davacının çalıştığı takım liderliği kadrosunun  iptal edildiği davacını yerine aynı sıfat ve kadro ile yeni eleman  alınmadığı  davacının işverenlik içersinde kaydırılabileceği başka bir pozisyonda bulunmadığı feshin son çare olma ilkesine uygun davranıldığı  gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.