muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8872, Karar No: 2011/5385, Tarih: 10.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16998, Karar No: 2013/16150, Tarih: 19.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16998 E.  ,  2013/16150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/06/2012 tarih ve 2011/160-2012/111 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın "Binboa Lemonade+şekil" ibaresinden oluşan markanın 33. sınıfta alkollü içecekler (biralar hariç) emtiası için tescili amacıyla TPE'ye başvurduğunu, ingilizce limonata anlamına gelen "lemonade" ibaresinin alkollü içecekler üzerinde kullanılmasının tüketicileri yanıltabileceği gerekçesiyle başvurunun reddedildiğini, "Binboa" markasının tanınmışlığı nedeniyle ürünün limonata ile karıştırılmayacağını, yasal düzenlemeler uyarınca alkollü ve alkolsüz içeceklerin yan yana satışının söz konusu olmadığını, ürün üzerinde alkollü içecek olduğunun belirtileceğini, ürünün fiyatı nedeniyle de tüketicinin yanılma ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline, başvuru işlemlerinin devamına ve başvurunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, markada esas unsur olan "lemonade" ibaresinin ortalama nitelikteki tüketiciyi yanıltıcı nitelikte olduğu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, mevzuat gereği alkollü içkilerin diğer ürünlerden ayrı yerlerde satılacakları, alkollü ürünlerin alıcılarının yetişkinlerden oluştuğu, özel olarak tercih edilen ürünün satın alma sürecinde daha yüksek seviyede dikkat ve özen gösterecekleri, ürünün limonata olduğu zannıyla satın alınmasının mümkün görülmediği, en azından ürün bedeli ödenirken niteliğinin farkedileceği, teknik olarak alkollü içkilerin tamamının limon aroması içermesi mümkün olduğundan ibarenin yanıltıcı olmadığı, kararın kesinleşmesiyle başvurunun Resmi Marka Bülteni'nde ilan olunabileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK kararının iptaline, tescil isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, 19/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14319, Karar No: 2013/7781, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14319 E.  ,  2013/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacı ile başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece fesih belgesinde itirazi kayıt bulunmadığından fesih ile kiralananın tahliye edildiği de kanıtlanamadığından davanın fesih sonrasına ait 15.02.2010-30.03.2010 dönem kirası yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; taraflar arasında düzenlenen 01.06.2009 başlangıç ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin 15.02.2010 tarihinde feshedilmesine rağmen davalının kiralananı boşaltmadığını ileri sürerek, 01.12.2009-15.02.2010 tarihli döneme ait toplam 5.000.00 TL kira bedeli ile 15.02.2010-30.03.2010 tarihli döneme ait toplam 3.000.00 TL tazminatının tahsili için davalı hakkında Kadıköy 7. İcra Müdürlüğü'nün 2010/8298 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan icra takibine davalının haksız itirazının iptaline ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir. Davalı vekili, ruhsatta ve çalışmada herhangi bir sorunla karşılaşılmayacağı yönünde davacının verdiği güvence üzerine müvekkilinin kira akdini imzaladığını, ancak ana taşınmazın diğer maliklerinin muvafakatinin sağlanamayacağının ve gerekli ruhsatların alınamayacağının anlaşılması üzerine fiili imkansızlık sonucu tadilat için yüklü miktarda masraf yapılmasına rağmen kiralananın Ekim 2009 tarihinde tahliye edilip anahtarının kiraya verenin avukatına teslim edildiğini, tarafların karşılıklı olarak hiçbir borç ve yükümlülükleri kalmadığına dair mutabakata varmak suretiyle 15.02.2010 tarihli fesihnameyi imzaladıklarını beyan ederek, davanın reddini savunmuştur.

Takipte dayanılan ve hükme esas alınan 1/6/2009 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeye göre kiralanan, restoran bar ve lokanta olarak işletilmek amacı ile kiralanmıştır. Davalı yanca kiralama amacına uygun şekilde kullanmak üzere tadilata girişildiği ve Aralık 2009 ayına kadar kira parasının da ödendiği, ancak resmi mercilerden gerekli izinlerin sağlanamaması üzerine tarafların karşılıklı olarak 15/2/2010 tarihinde sözleşmeyi feshettikleri anlaşılmaktadır. Adi kirayı düzenleyen Borçlar Kanununun Yasasının 249. maddesi uyarınca kiraya veren kiralananı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun biçimde teslim etmek ve

sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür. Aksi durumda yani sözleşmede amaçlanan biçimde kullanmasının olanaksız olması halinde kiracı, sözleşmeyi feshe yahut kiradan uygun bir tutarın indirilmesini istemeğe yetkilidir. Olayımızda seçimlik hakkını davacı kiracı akdin feshi şeklinde kullanmıştır. Sözleşmenin feshi haklı olup, fesih tarihinin taşınmazın tahliye tarihi olduğu gözetildiğinde ve davalı daha önce kiralananı tahliye ettiğini de kanıtlayamadığından davalı ancak fesih tarihine kadar olan kira bedelinden sorumludur. Fesihnamede itirazı kayıt olmaması davalı kiracıyı fesih tarihine kadar doğan kira borcundan kurtaramaz. Mahkemece fesih tarihine kadar olan kira bedelinden sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre de davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/90, Karar No: 2015/40216, Tarih: 04.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/90 E.  ,  2015/40216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin yeterli ödeme gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanınnı temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden “1216 YTL müdafi avukat giderlerinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” cümlesinin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23500, Karar No: 2009/3992, Tarih: 26.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/23500 E.  ,  2009/3992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2008

Bursa 2.İcra Mahkemesinin 2005/168 E. - 257 K. sayılı dosyasının aslı ile bursa 3.İcra Müdürlüğünün 2006/142 E. Sayılı takip dosyası aslının evraka eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/02/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/28, Karar No: 2022/10200, Tarih: 12.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/28 E.  ,  2022/10200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 17/12/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 10/04/2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 02/10/2019 tarihli ve 2019/2788 soruşturma, 2019/118 sayılı karar ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz süresinin 7 gün olarak gösterildiği, kararın şüpheliye tebliğ edilerek 23/03/2020 tarihinde tedbirin infazı için Nevşehir Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- Nevşehir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlandığı, uyarılmasına rağmen yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle dosyanın kapatılmasına karar verildiği,

3- Şüphelinin 24/11/2020 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi ve uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle de tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 06/01/2021 tarihli ve 2020/9353 soruşturma, 2021/38 esas, 2021/32 sayılı iddianamesi ile cezalandırılması istemiyle Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4- Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

4- Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/10/2019 tarihli ve 2019/2788 soruşturma, 2019/118 sayılı kamu davasının açılmasının 5 yıl süre ile ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetim süresi içerisinde yeniden

uyuşturucu madde kullandığının anlaşılması nedeniyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, şüpheli hakkında Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/10/2019 tarihli ve 2019/2788 soruşturma, 2019/118 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar, şüpheliye usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş olup, şüphelinin 12/05/2020 tarihinde Nevşehir Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaatta bulunmuş ise de; söz konusu kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karara karşı itiraz yoluna başvuru süresinin 15 gün yerine "7 gün" olarak belirtilmek suretiyle şüphelinin yanıltıldığı, usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın kesinleşmediği cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 10/04/2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/10/2019 tarihli ve 2019/2788 soruşturma, 2019/118 sayılı karar ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, şüphelinin 24/11/2020 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi üzerine Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 06/01/2021 tarihli iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

Şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, somut olayda, şüpheli hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar her ne kadar şüpheliye tebliğ edilmiş ise de, söz konusu karara karşı itiraz yoluna başvuru süresinin 15 gün yerine 7 gün olarak belirtilmek suretiyle şüphelinin yanıltıldığı, Anayasanın Temel Hak ve Hürriyetlerin Korunması başlıklı 40. maddesindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi ve 5271 sayılı CMK’nın 171, 172 ve 173. maddeleri uyarınca, başvurulacak kanun yolunun, merciinin, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerekmekte olup; "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararda kanun yolu başvuru süresinin şüpheliyi yanıltacak biçimde “7 gün” olarak gösterildiği, bu nedenle kararın usulüne uygun şekilde kesinleştiğinden sözedilemeyeceği, usulsüz olarak verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, bu nedenle 24/11/2020 tarihli ihlal niteliğindeki suçun erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği gibi; kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın tebliğinin de 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre haber bırakılan komşu isminin belirtilmemesi, imzasının alınmaması veya isim ve imzadan imtina etmiştir beyanının da tebliğ evrakında yer almaması nedeniyle usulsüz olduğu anlaşıldığından; mahkemesince açılan kamu davası hakkında

kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; mahkemece, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK’nın 223/8-2. cümlesi uyarınca “kamu davasının durmasına” ve “şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte yeniden usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi ve infazının sonucunun beklenilmesi için Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilmesi gerektiğinden, Nevşehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2021 tarihli ve 2021/93 esas, 2021/228 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 12/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2642, Karar No: 2014/5428, Tarih: 09.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2642 E.  ,  2014/5428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013 ( Ek karar 11.02.2014)

NUMARASI : 2013/260-2013/239

Taraflar arasında sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm davacı vekilince temyiz edilmiş, yerel mahkemece temyiz isteminin süreden sonra yapılması nedeniyle reddine dair verilen 11.02.2014 tarihli ek kararı temyiz etmiş ise de, 14.08.2014 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden feragat etmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Çorum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 11.02.2014 gün ve 2013/260 Esas, 239 Karar sayılı ek kararı davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş ise de, vekaletnamesinde temyizden feragat yetkisi bulunan Av. M.. T..'nın uyap ortamından gönderdiği e-imzalı 14.08.2014 tarihli dilekçe ile temyizden feragat etmiş olduğu anlaşılmıştır.

Bu nedenle davacı vekilinin temyiz isteminin feragat nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin feragat nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.