muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2752, Karar No: 2011/4813, Tarih: 26.09.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/12376, Karar No: 2011/7285, Tarih: 01.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/12376 E.  ,  2011/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine 25.01.2007 vade tarihli 4.500.-USD bedelli senede dayalı olarak icra takibi yaptığını, senetteki tanzim tarihinin 8.05.2006 olmasına rağmen davalı tarafından tahrifatla 08.05.2007 olarak değiştirildiği, senetteki borçlu imzasının müvekkili şirketin yetkili temsilcisine ait olmadığını ileri sürerek senetten dolayı davalıya borçlu olunmadığının tespitine, senedin iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bono üzerinde kazıntı veya silinti bulunmadığını, bonodaki düzeltmenin HUMK.nun 298/1.maddesinin kapsamına girmediğini, davaya konu bononun 25.01.2007 vade tarihini taşımasına göre tanzim tarihinin daha ileri bir tarih olan 08.05.2007 tarihi olamayacağından 08.05.2006 olarak düzeltilmesinin doğru olduğunu, davaya konu bononun davacı şirketin önceki sahibi Veli Temel tarafından şirket kaşesi vurulup düzenlendiğini belirterek davanın reddini savunmuş, %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma , toplanan delillere göre davaya konu senedin tanzim tarihinin yıl hanesinde birler basamağında bulunan 7 rakamının 6 rakamına dönüştürüldüğünün belirlendiği, ancak senedin vadesinin 25.01.2007 tarihli olmasına göre senedin düzenlenme tarihinin bu tarihten önceki bir tarihi taşımasının doğal olduğu, senette davacı şirketin unvan değişikliğinden önceki unvanını içeren kaşenin vurulduğunun görüldüğü, senetteki tahrifatın imza inkarını içermeyen dava yönünden senedin geçerliliğine etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki belgelerden, takibe konu olan bononun tanzim tarihinin esasen 08.05.2007 olduğu, tahrifat yapılarak 08.05.2006 olarak değiştirildiği, senedin ... Taşımacılık Ltd. Şti yetkilisi tarafından imzalandığının anlaşılmasına göre; senedin tanzim tarihinde anılan şirket adına senedi imzalayan kişinin temsil belgeleri de getirtilip incelenerek yetkili temsilci olup olmadığı üzerinde durulmadan eksik incelemeye dayalı olarak yanılgılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5104, Karar No: 2018/4372, Tarih: 05.06.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/5104 E.  ,  2018/4372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3986, Karar No: 2012/5078, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3986 E.  ,  2012/5078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15529, Karar No: 2014/9479, Tarih: 09.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15529 E.  ,  2014/9479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... vd. tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 18/10/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı ...'nın yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1526, Karar No: 2022/12155, Tarih: 23.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/1526 E.  ,  2022/12155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 27/01/2022 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-a-) Şüpheli ... hakkında, 20/11/2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2018 tarihli ve 2018/96092 soruşturma, 2018/29864 esas, 2018/24613 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önce Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/11531 sayılı soruşturmasında 09/10/2017 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, ihlal nedeniyle Manavgat 1.Asliye Ceza Mahkemesine 2018/339 esas sayılı kamu davasının açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

b-) Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 27/04/2021 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

2- a-) Şüpheli ... hakkında, 02/03/2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 01/04/2019 tarihli ve 2019/23332 soruşturma, 2019/9974 esas, 2019/8334 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önce Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/11531 sayılı soruşturmasında 09/10/2017 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, ihlal nedeniyle Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesine 2018/339 esas sayılı kamu davasının açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

b-) Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 17/12/2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- İncelemeye konu suç tarihinden önce;

b-) Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 17/12/2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- İncelemeye konu suç tarihinden önce;

a-) Sanığın 24/06/2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2017 tarihli ve 2017/11531

soruşturma, 2017/408 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, tedaviye tabi tutulmasına kesin olarak karar verildiği, kararın şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı ve 12/10/2017 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilerek 20/12/2017 tarihinde tedbirin infazı için Antalya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

b-) Sanığın erteleme süresi içerisinde 19/12/2017 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2018 tarihli ve 2017/11531 soruşturma, 2018/2899 esas, 2018/2538 sayılı iddianamesi ile Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

c-) Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/06/2019 tarihli ve 2018/339 esas, 2019/448 sayılı kararı ile tebligatların usulsüz olması nedeniyle kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın durmasına, denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği,

d-) Sanığın UYAP üzerinden alınan güncel adli sicil kaydının incelenmesinde, durma kararı verilmesinden sonra Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca 07/11/2019 tarihli ve 2019/16414 sayılı karar ile yeni bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi :

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile adı geçen sanığın aynı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararını kapsayan dosyalar incelendi.

Dosyalar kapsamına göre;

Dosyalar kapsamına göre;

Sanık hakkında 24/06/2017 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2017 tarihli ve 2017/11531 soruşturma, 2017/408 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetim süresi içerisinde aynı neviden suç işlemesi nedeniyle Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2018 tarihli ve 2017/11531 soruşturma, 2018/2538 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, sanık hakkında Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09/10/2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/06/2019 tarihli ve 2018/339 esas, 2019/448 sayılı karar ile durma kararı verildiği,

Adı geçen sanığın 20/11/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemine ilişkin yapılan soruşturma sonunda, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2018 tarihli iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62/1. maddeleri

gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği ve hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Sanığın aynı suçtan 02/03/2019 tarihli eylemi sebebiyle ise, hakkında daha önce kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali sebebiyle kamu dava açılmış olduğundan tekrar kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilemeyeceği gerekçesi ile Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 01/04/2019 tarihli iddianamesiyle açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği ve hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiğinin anlaşıldığı,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, 4. fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumlar sayılarak, maddenin 6. fıkrasında ise “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” hükmüne yer verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmünün yer aldığı,

Somut olayda, şüpheli hakkında 24/06/2017 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesi gereğince yürütülen soruşturma sonunda, Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca 09/10/2017 tarihli ve 2017/11531 soruşturma, 2017/408 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve sanık hakkında 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar sonrasında, tekrar aynı neviden suç işleyen sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında düzenlenen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle, sanığın ilk eylemi sebebiyle Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesince 20/06/2019 tarihli ve 2018/339 esas, 2019/448 sayılı durma kararı verildiği nazara alındığında, kovuşturma şartının gerçekleşmemesi sebebiyle durma kararı verilmesi yerine yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile Antalya 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ...'nın, 20/11/2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2018 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Antalya 24.Asliye Ceza Mahkemesinin 22/02/2021 tarihli ve 2018/1261 esas, 2021/167 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Sanık ...'nın, 02/03/2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 01/04/2019 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2019 tarihli ve 2019/359 esas, 2019/702 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,