muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3493, Karar No: 2023/11552, Tarih: 21.12.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu ve kullandığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

A. 16.02.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının 13.03.2015 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği ancak kesinleşmesi beklenmeden infazı için dosyanın 03.03.2015 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı gözetilmeksizin denetime başlanıldığı, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının tebliği üzerine 16.04.2015 tarihinde yükümlünün başvurduğu ve tedbirin infazına başlanıldığı, hastaneye sevkedilen sanığın kontrol randevusuna gitmediğinin bildirilmesi üzerine bizzat uyarılmasının ardından tekrar hastaneye sevkedilen sanığın yine kontrol randevusuna gitmediğinin bildirilmesi üzerine ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla, kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun da sağlanmadığı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve erteleme kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

B. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

1. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın

kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

2. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

C. 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

C. 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

D. Bursa Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mustafakemalpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2016 tarihli ve 2015/364 Esas, 2016/51 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21783, Karar No: 2017/8209, Tarih: 23.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/21783 E.  ,  2017/8209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.24.03.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan bu davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir. Eldeki davada mahkemece alınan bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığı görülmüştür.Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, özellike kaza mahallinin yeterince aydınlatılıp aydınlatılmadığı ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular ile somut olayla ilgili davalı ... Tic. Ltd. Şti’nin işveren olduğu ve sigortalıyı çalıştırdığı ayrıca dava dışı ... ve ... firmalarının üçüncü kişi olduğu göz önüne alınarak, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmalı ve raporlar arasındaki çelişki giderilerek, sonucuna göre karar vermek gerekirken raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve bunun yanında hangi davalının kabule konu tutardan sorumlu olduğu hususunda tereddüt oluşturacak şekilde infaza elverişli olmayan yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 23.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3599, Karar No: 2015/8470, Tarih: 06.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3599 E.  ,  2015/8470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret ve ... Asliye Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 28.05.2013 tarihli dilekçe ile; davalılarla babalarından kalan ... isimli teknenin işletilmesi için 13.10.2011 tarihinde ... ve Ortakları Adi Ortaklığı adı altında ortaklık kurduklarını, teknenin ...'ne kiraya verildiğini, elde edilen gelirden payına düşen miktarın kendisine ödenmediğini ileri sürerek adi ortaklığın feshi, dava sırasında adi ortaklığa kayyım atanması ve 15.000.-TL tazminatın davalılardan alınarak tarafına verilmesi istemleriyle asliye ticaret mahkemesine dava açmıştır.

... Asliye Ticaret Mahkemesi "...TTK'nın 4. maddesindeki koşullar bulunmadığından davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince; "...davaya konu adi ortaklığın ...'daki hesap hareketlerinden esnaflık sınırını aştığı, tacir seviyesinde işlem yaptığı, ... ... Odasından gelen yazı cevabından ... isimli geminin donatan bilgisinin ... ... Başkanlığında bulunduğunun bildirildiği, davanın, TTK'nın 5. Kitabında yazılı Deniz Ticaretinden kaynaklandığı, 6762 sayılı Kanun uyarınca Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulduğundan davaya bakma görevinin İstanbul 51-52. Asliye Ticaret Mahkemelerine ait olduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. İstanbul 51-52. Asliye Ticaret Mahkemeleri kapatılarak dava dosyaları 17. Asliye Ticaret Mahkemesine devredilmiştir.

... Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından ise, (Denizcilik İhtisas Mahkemesi sıfatıyla); “...davanın adi ortaklık nedeniyle alınamayan kar payına ve adi ortaklığın feshine yönelik olduğu, 6918 sayılı TBK'da adi ortaklığın düzenlendiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığa TBK'nun 620 ve devam eden maddelerinin uygulanacağı, Deniz Ticareti ve Deniz Sigortasına ilişkin hükümler uygulanmayacağından davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu ....” gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Dosya kapsamından; taraflar arasında 13.10.2011 tarihinde irsen intikal eden ... isimli teknenin işletilmesi için (...- ... arası tekne ile yolcu taşıma işi yapmak üzere) ... ve Ortakları Adi Ortaklığının kurulduğu, vergi mükellefiyetinin halen devam ettiği, anılan ortaklığın gemiyi 06.12.2011 tarihli gemi kira sözleşmesiyle ...'ye 5 yıl süreli kiraya verdiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından; taraflar arasında 13.10.2011 tarihinde irsen intikal eden ... isimli teknenin işletilmesi için (...- ... arası tekne ile yolcu taşıma işi yapmak üzere) ... ve Ortakları Adi Ortaklığının kurulduğu, vergi mükellefiyetinin halen devam ettiği, anılan ortaklığın gemiyi 06.12.2011 tarihli gemi kira sözleşmesiyle ...'ye 5 yıl süreli kiraya verdiği anlaşılmaktadır.

Türk Ticaret Kanununun 4. maddesine 20.04.2004 tarih 5136 sayılı Kanun ile eklenen son fıkrayla “iş durumunun gerekli kıldığı yerlerde HSYK’nın olumlu görüşü ile ... Bakanlığınca bu Kanunun dördüncü kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulacağı ve bu mahkemelerin yargı çevresinin HSYK tarafından belirleneceği” hükmüne getirilmiştir. TTK’na eklenen metinden de anlaşıldığı gibi, TTK’nun 4. Kitabında yer alan 816 ile 1263. maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olduğu ve kurulması halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi gerektiği hususu tartışmasızdır.

Dava; taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisinden kaynaklı alacağın tahsili, adi ortaklığın feshi ve kayyım atanması istemlerine ilişkin olup Türk Ticaret Kanununun 4. Kitabında yer alan uyuşmazlıklarla ilgisi bulunmamaktadır. Somut olayda taraflar tacir olmayıp, uyuşmazlığın tarafların ticari faaliyeti ile ilgisinin bulunmaması karşısında davanın 6100 sayılı HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06.10.2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16117, Karar No: 2024/2684, Tarih: 26.02.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/16117 E.  ,  2024/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1140 E., 2022/475 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma ve dolandırıcılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi ile temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dolandırıcılık suçundan kurulan beraat kararına yönelik temyiz istemi neticesinde verilen ek karara yönelik Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yapmış olduğu temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkındaki dolandırıcılık suçu yönünden kesin nitelikteki bu hükme karşı temyiz başvurusunda bulunulamayacağı gerekçe gösterilerek, 5271 sayılı Kanunun 296/1 inci maddesi uyarınca Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının dolandırıcılık suçu yönünden temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısını hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2020 tarihli ve 2019/327 Esas, 2020/115 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraat kararı verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 09.03.2022 tarihli 2020/1140 Esas, 2022/475 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.06.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ( aleyhe ) temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanık hakkında düzenlenen rapora göre "kuvvetli şüpheli" olduğuna,

3. Veri inceleme raporunda; sanık hakkında okuldaki en son okuldaki en son derece olarak 3 şeklinde kodlama yapıldığına,

4. Dolandırıcılık suçu yönünden de temyiz incelemesi yapılması gerektiğine,

5. Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanık hakkında düzenlenen rapora göre "kuvvetli şüpheli" olduğuna,

3. Veri inceleme raporunda; sanık hakkında okuldaki en son okuldaki en son derece olarak 3 şeklinde kodlama yapıldığına,

4. Dolandırıcılık suçu yönünden de temyiz incelemesi yapılması gerektiğine,

5. Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A.Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuiriyet savcısının dolandırıcılık suçuna ilişkin temyiz talebinin reddine dair ek karara ilişkin temyiz istemi yönünden;

Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli 2020/1140 Esas, 2022/475 sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

B. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuiriyet savcısının silahlı terör örgütüne üye olma suçuna ilişkin temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 09.03.2022 tarihli 2020/1140 Esas, 2022/475 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 18. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10543, Karar No: 2014/277, Tarih: 14.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/10543 E.  ,  2014/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanıkların ... Optik isimli iş yerini çalıştırdıkları ve katılan kurum ile kurumun sigortalılarının gözlük almaları hususunda sözleşme yaptıkları, kurumca sanıkların işyerinde yapılan incelemede, sanıkların kurumun sigortalılarına teslim etmedikleri halde bir kısım gözlük camı yada gözlük çerçevesinin fazladan ilave ederek parasını katılan kurumdan tahsil ettikleri ve kurumu 258,56 TL zarara soktukları iddia olunan olayda, dosya içerisinde bulunan reçete örneklerinde sanıkların reçete içeriğine uygun şekilde reçete sahiplerine teslimat yaptıklarına ilişkin reçete sahiplerinin imzalarını aldıkları, reçete sahiplerinin de gözlüklerinin tam olarak aldıklarını belirttikleri, savunmaların aksine mahkumiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesi ile haklarında beraat kararı vermesine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki eksik incelemeye dayanan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.