muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5534, Karar No: 2023/5909, Tarih: 25.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5534 E.  ,  2023/5909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2087 E., 2023/634 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/155 E., 2021/105 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı Kurumun, diğer davalı ...'ın meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranını kontrol gerekmez kaydıyla %23.5 olarak tespit ettiğini, ancak kaynakçı olan sigortalı çalışanı Turhan'ın iş göremezliğinin bulunmadığını, Kuruma yapılan başvurusunun reddi üzerine eldeki dava ile sigortalının iş göremezlik oranının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili ilgili Kurulları tarafından yapılan incelemeler sonucu sigortalının sürekli iş göremezlik oranının doğru olarak tespit edildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... davacıdaki pnömonkonyoz hastalığından kaynaklı maluliyet oranının meslek hastalığı ile uyumlu olduğunun ATK 2. Üst Kurulunun Raporu ile ...'nın E cetveline göre %10.1 (yüzdeonnoktabir) oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı tespit edilmiş olduğunun anlaşılmış olması nedeniyle Mülga 506 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi uyarınca kendisine malullük aylığı bağlanmasının usule uygun olduğu anlaşılmakla yargılama sonucunda oluşan kanaate göre aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesi ile "...Davanın kabulü ile; 10740180214 T.C kimlik numaralı ... 'nın maluliyet oranının 19.04.2018 tarih 643 karar numaralı ATK 2. Üst kurulunun raporu doğrultusunda E cetveline göre %10.1 olduğunun tespitine,..." karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığına yakalanan sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile,

2. 5510 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/32639, Karar No: 2022/1575, Tarih: 10.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/32639 E.  ,  2022/1575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşma sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...'in temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6570, Karar No: 2014/8292, Tarih: 10.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/6570 E.  ,  2014/8292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/220834

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2012

NUMARASI : 2012/1054 (E) ve 2012/984 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, normal tarifeye göre belirlenen cezasız ve vergisiz kaçak tüketim bedeli olan kurum zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurum zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde, “cezasız ve vergisiz kurum zararını giderdiği takdirde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak ve 6 aylık süre de beklendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,10.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3931, Karar No: 2017/8712, Tarih: 07.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/3931 E.  ,  2017/8712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıcı olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekillice temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içeriğinden, 04.02.2014-05.03.2014 tarihleri arasında yurt içinde 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılığı bulunan, Alman rant sigortasına tabi yurtdışı hizmetlerini 3201 sayılı Kanun kapsamında 12.03.2014 tarihinde borçlanma istemine istinaden 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi kapsamında 5000 gün karşılığı tahakkuk ettirilen borçlanma bedelini 26.03.2014 tarihinde tamamını ödeyen, 10.09.1958 doğumlu davacının, 03.04.2014 tarihli tahsis talebinin Kurumca reddedilmesi üzerine, davacının, Alman rant sigortasına giriş tarihi olan 10.09.1976 tarihinin, Türkiye’de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin tespiti ile tahsis talep tarihini takip eden 01.05.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve aksine Kurum işleminin iptalini istediği; mahkemece, davacının sigortalılık başlangıcı, Alman rant sigortasına giriş tarihi olan 10.09.1976 tarihi olarak tespitine ve 01.05.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti yönünde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının, Alman rant sigortasına giriş tarihi olan 10.09.1976 tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak kesin dönüş şartı irdelenmeksizin yaşlılık aylığı yönünden verilen karar eksik incelemeye dayalıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6’ıncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi de, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6’ıncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi de, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Çünkü, bilindiği üzere 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun’un 3’üncü maddesinde yer alan, borçlanma isteminde bulunabilmek için yurda kesin dönüş yapılması gereğini öngören düzenleme, Anayasa Mahkemesi’nin 12.12.2002 günlü, 2000/36 E. 2002/198 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş, 29.07.2003 tarihli 4958 sayılı Yasa'nın 56’ıncı maddesiyle de, 3201 sayılı Yasa'nın 3’üncü maddesinde bu yönde gerekli düzenleme yapılmıştır. Sıralanan hukuksal çerçeve karşısında, yurt dışında bulunan Türk vatandaşlarının borçlanabilmeleri için yurda kesin dönüş yapma koşulu ortadan kalkmış olmakla birlikte, 3201 sayılı Yasa gereğince borçlanan Türk vatandaşlarına yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için,

a) Yurda kesin dönülmüş olması,

b) Tahakkuk ettirilen döviz borcunun tamamının ödenmiş olması,

c)Döviz borcunun tamamının ödenmesinden sonra yazılı istekte bulunulması koşullarının hepsinin birlikte gerçekleşmesi gerektiğine ilişkin aynı Kanunun 6’ıncı maddesi hükümleri Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmemiş olup ayaktadır. Anılan düzenleme, aylık bağlanması için “kesin dönüş” şartını aramakla birlikte, “kesin dönüş” konusunda açıklayıcı bir bilgi içermez.

Hukuk Genel Kurulu’nun 1997/10-588-857, 1998/10-645 1999-237 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, yurda kesin dönüş yapmaktan söz edebilmek için yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini, gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini de burada sağlamak üzere anavatana dönüş yapmaları gerekir. Başka bir anlatımla, yurt dışındaki işçi sıfatıyla, çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkilerini bitirmeden ilgili ülkenin sosyal güvenlik kuruluşundan işsizlik, hastalık gibi yardım alarak geçici sürelerle yurda giriş yapmak “kesin dönüş” yapıldığı anlamını taşımaz. Yine yurt dışındaki işini kaybetmek de her zaman kesin dönüşe delalet etmez. Giderek kişi işsiz kalabilir ama işsizlik sigortasından yardım almayı yeterli görerek yurda kesin dönüş yapmayabilir.

Bu konuda çıkarılan, 06.11.2008 tarih 27046 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 4. maddesinde de “Kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu” ifade edeceği öngörülmüştür. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarında; işsizlik sigortasından yardım almak kişinin yurt dışında oturduğuna ve yurda kesin dönüş yapmadığına kuvvetli bir delil ve karine oluşturur. Ancak bu karinenin aksi, somut olayın özellikleri içinde belirlenecek aynı güçteki delillerle de ispat olunabilir.

Mahkemece yapılacak iş; aylık bağlanabilmesi için anılan 6’ıncı maddenin aradığı kesin dönüş koşulunun yeniden ve usulünce (bu anlamda özellikle gerekirse son tarihli tercümeli TR 4 denilen Alman sigorta kurumuna ait hizmet cetveli yeniden celbedilmeli v.s) araştırılarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Yapılacak araştırma sonucu kesin dönüşün gerçekleşmemiş olduğunun anlaşılması halinde dahi, sigorta başlangıcına dair davacı isteminin kabulüne karar verilmesi gereği bozmadan sonraki yargılamada gözardı edilmemelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7319, Karar No: 2014/15697, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7319 E.  ,  2014/15697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/41-2013/443

Dosya kapsamından davalı M.A.'na 25.11.2013 tarihli hükmün Tebligat Kanununun 35. maddesine göre “S. Mah.1316Sk. No:8 Denizli” adresinde tebliğ edildiği, oysaki gerek kolluğun “ S. Mah.2316 Sk. No:8 Denizli” adresinde yapılan araştırmada gerekse ceza davasında dosyaya davalı M.A.Ö. adına vekalet sunan vekilin beyanlarında bu davalının Almanya'da ikamet ettiğinin açıklandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca öncelikle davalı M.A. Ö. 25.11.2013 tarihli gıyabi hükmün usulünce tebliğ edildiğinden bahsetme imkanı bulunmamakta olup bu davalının Almanya dahil tebligata yarar adresinin ilgili yerlerden öğrenilerek gerekçeli kararın tebliği için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/32392, Karar No: 2024/7705, Tarih: 05.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/32392 E.  ,  2024/7705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/364 E., 2016/270 K.

SUÇLAR : Resmi belgede sahtecilik, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜMLER: Beraat, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bursa 5. Ağır Mahkemesinin 21.06.2016 Tarihli ve 2015/364 Esas, 2016/270 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında

1. Resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafii temyiz dilekçesinde, sanığın savunmasının, tanık ... tarafından doğrulandığı, çekteki imzanın müvekkile ait olmadığının ispatlandığı, sanık çekin çalıntı olduğunu bilse çekteki yazıları da başkasına yazdıracağı, uygulamada çek hesap sahiplerinin yazılsız çeki imzalayarak ya da imzalamadan yakınlarına zaman zaman verdiği, dolayısıyla sanığın çeki kabul etmesinin doğal olduğu, ticari hayatta satıcının çeki kabul etmeden önce bankadan sorgulattığı, bunu bilen sanığın çekin çalıntı olduğunu bilerek kullanmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, sanığın çekin çalıntı olduğunu bilerek kullandığına dair soyut iddia dışında delil bulunmadığı, şüpheden sanığın yararlanacağı, beraati gerektiği gerekçeleri ile resmi evrakta sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararının bozulmasını istemiştir.

2. Katılan vekili temyizinde, sanığın katılana çalıntı olduğunu bildiği, ön yüzündeki yazıları ve ilk ciranta imzası sanığa ait olan çeki katılana vermesi eylemlerinin dolandırıcılık suçu kapsamındaki "hileli davranış" olduğu, sadece aradaki borç ilişkisinin varlığının dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmasına engel olamayacağı, nitelikli dolandırıcılığın tüm unsurlarının gerçekleştiği, eksik inceleme ile karar verildiği gerekçeleri ile ve re'sen gözetilecek nedenlerle nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararının bozulmasını ve resmi belgede sahtecilik suçu hakkındaki kararın onanmasını istemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın boş halde çalınan çeki, ele geçirerek ön yüzünü doldurup, tespit edilemeyen bir şahsa imzalattığı, çekin arka yüzüne İlkom Şirketi'nin kaşesini basıp imzalayarak 85.000 TL tutarlı suça konu çeki katılan şirkete verdiği iddia ve kabul edilmiştir.

2. Sanık özetle; şirket yetkilisi şahit ...'nun kendisine vekaletname verdiği, çek şahit ... ile görüşüp anlaşan şahit ...'un getirdiği, kendisinin de cirolayarak önceden doğan borca karşılık katılan şirkete verdiğini savunmuştur.

3. Şahitler ..., ... ve ... mahkemece dinlenmiştir.

4. Dosyadaki uzmanlık raporunda özetle; çekin ön yüzündeki yazıların ve arka yüzündeki birinci ciranta imzasının sanığa ait olduğu belirtilmiştir.

5. Çekte keşideci görünen şirketin yetkilisinin 06.10.2012 tarihinde işyerinde hırsızlık sonucu çek koçanlarının çalındığına dair polis ifadesi olduğu görülmüştür.

6. Mahkemece, resmi belgede sahtecilik suçundan yukarıda açıklanan şekilde mahkumiyet, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, sahte çeki önceden doğmuş bir borca karşılık katılan şirkete verilmedi nedeni ile dolandırıcılık suçunun oluşmadığı gerekçesi ile beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın adli sicil kaydındaki Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/45 Esas, 2011/961 Karar sayılı mahkumiyetinin Uyap üzerinden yapılan incelemesinde 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrilen 9.000,00 TL adli para cezası olduğu, 25.12.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık aleyhine bir temyiz bulunmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri ile bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu yönünden; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 5. Ağır Mahkemesinin 21.06.2016 tarihli ve 2015/364 Esas, 2016/270 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.06.2024 tarihinde karar verildi.