muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/46444, Karar No: 2018/4732, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46444 E.  ,  2018/4732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkındaki Kanun'un 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesine uygun şekilde ek ödeme haklarını kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi ile davacının çalıştığı süre içerisinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5703, Karar No: 2013/5783, Tarih: 25.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5703 E.  ,  2013/5783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.09.2011 tarih ve 2009/426-2011/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar ...-... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ....09.2004 tarihinde davalı ...'ın sevk ve idaresindeki ... plakalı B019 hat nolu otobüse binmek isterken kapılar kapanmadan şoförün birden harekete geçtiğini, bu nedenle araçtan düştüğünü, otobüsün sağ arka tekerinin müvekkilinin ayağının üzerinden geçtiğini, bu olay nedeni müvekkilinin uzun süre tedavi gördüğünü ve kazadan önceki haline dönmesinin mümkün görülmediğini, davalılardan ...'nın imtiyaz sözleşmesi yolu ile toplu taşıma hizmetlerini diğer davalı ... Taşımacılık A.Ş.'ne yürüttürdüğünü, davalı ...'in ise kazaya yol açan otobüsün sahibi olduğunu ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 4.000 TL maddi, ....000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini, ... plakalı aracın üzerine tedbir konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, davacının inen yolcuların kullandığı orta kapıdan araca binmek istediğini, otobüs içerisindeki yolculara aracın geçtiği güzergahı sorduktan sonra araçtan alelacele inmek isterken dengesini kaybederek düştüğünü, düştüğü sırada ise aracın henüz harekete geçmediğini, dolayısı ile ayağının tekerlek altında kalarak ezilmediğini, kontrolsüz bir şekilde düşmesinden kaynaklanan bir yaralanma olduğunu, müvekkillerine isnad edilebilecek herhangi bir kusur bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Taşımacılık A.Ş. vekili, araç sahiplerinin şirket hissedarları olduğunu, müvekkili firmaya husumet yöneltilemeyeceğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin sadece araçlar için çalışma ruhsatı verdiğini, kendisine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Taşımacılık A.Ş. vekili, araç sahiplerinin şirket hissedarları olduğunu, müvekkili firmaya husumet yöneltilemeyeceğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin sadece araçlar için çalışma ruhsatı verdiğini, kendisine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı ...'in mülkiyetindeki aracı kullanan ...'ın araç ile davacıya çarparak yaralanmasına neden olduğu, davacının bu yaralanma nedeniyle ... gün hastanede tedavi gördüğü, meydana gelen kazada davalı sürücü ...'ın .../8, davacının ise 5/8 oranında kusurlu olduğunun ceza dosyası ile kesinleştiği, dolayısıyla davalı sürücü ...'ın ve araç maliki ...'in davacının maddi ve manevi kayıplarından sorumlu tutulması gerektiği, aracın davalı belediyeye ait olmadığı, diğer davalı ... Taşımacılık A.Ş.'ye ait olduğu, bu nedenle davalı ... ve ... Taşımacılık Ltd. Şti.'nin kazadan dolayı sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle, davacının davalı ... ve ... Taşımacılık A.Ş. hakkındaki maddi ve manevi tazminata ait davasının husumet nedeni ile reddine, davacının davalı ... ve ... hakkında açtığı davanın kısmen kabülü ile 200 TL maddi tazminat ile 1.000 TL manevi tazminatın ....09.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalı ... ve ...'ten tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalılar ... Kızılaslan, ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

...- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

...- Dava, otobüsten inmekte olan davacı yolcunun düşerek yaralanması sebebiyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan sürücü ve araç maliki dışındakiler yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir. Oysa ki, davacı yolcunun inerken düşüp yaralandığı otobüs, davalılardan ...'nın gözetim ve denetimi altında taşıma işi yaptığından, anılan davalı üst taşıyıcı sıfatıyla sorumlu olduğu gibi, davalı ... tarafından açılan ihale üzerinde kalan diğer davalı ... ... Taşımacılık A.Ş.'de meydana gelen zarardan sorumludur. Bu itibarla, davanın anılan davalılar yönünden husumetten reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (...) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (...) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 60,85 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'ten alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3416, Karar No: 2022/10296, Tarih: 13.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/3416 E.  ,  2022/10296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/09/2017 gün, 2016/297 esas ve 2017/325 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2- 24/11/2017 tarihli düzeltilerek esastan ret kararı

3- 19/11/2018 - 2017/166 esas ve 2017/128 karar sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün, sadece ilk derece mahkemesince yapılan yargılama esnasında duruşmalara katılan ve ilk derece mahkemesi hükmünü istinaf eden sanığın zorunlu müdafiine tebliğ edilmesi yeterli görülerek, sanığın vekaletnameli müdafiinin 08/11/2018 tarihli temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine karar verilmiş ise de; sanığın yargılama aşaması boyunca gerekçeli karar tebliğinin yapıldığı zorunlu müdafii ile aynı celseye katılmadığının, yakalama üzerine Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesince alınan savunmasında ise baroca o işleme mahsus olarak atanan başka bir zorunlu müdafii ile birlikte savunma yaptığının, gerekçeli karar tebliği yapılan zorunlu müdafiinin atandığından sanığın haberdar olmaması nedeniyle bu müdafiye yapılan tebligatın dışında sanığa da gerekçeli kararın tebliğ edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, sanığın vekaletnameli müdafiinin 08/11/2018 tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine ve süresinde kabul edilip, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Dairesinin 19/11/2018 tarihli ek kararı kaldırılarak sanık müdafiinin temyiz talebi incelenmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınıp, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinde hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kamu davası devam eden sanık hakkında mahkemesince 07/12/2016 tarihinde yakalama emri çıkarıldığı, CMK'nın 196/2. maddesi uyarınca istinabe yasağı bulunan suçun yargılaması esnasında sanığın yargılamayı yapan Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesine çıkarılarak savunmasının alınması gerektiği halde 18/06/2017 tarihinde nöbetçi Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesine sevk edilerek alınan savunmasına dayanılarak mahkûmiyetine karar vermek suretiyle CMK'nın 196/2. maddesine aykırı davranılması,Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olup, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı hukuka aykırı bulunduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine,13.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18794, Karar No: 2017/12990, Tarih: 01.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/18794 E.  ,  2017/12990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü 1412 Sayılı CMUK'nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 01.07.2016 tarihinde temyiz eden sanık ...’ın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 01.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16632, Karar No: 2011/21908, Tarih: 20.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/16632 E.  ,  2011/21908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5879, Karar No: 2014/5724, Tarih: 14.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5879 E.  ,  2014/5724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2012

NUMARASI : 2004/734-2012/496

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı Ankara İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili nezdinde sigortalı işyerinin bulunduğu M. Çarşı’da 24.12.2003 tarihinde çıkan yangın sonucu sigortalı işyerinin maddi zarara uğradığını, sigortalıya 18.02.2004 tarihinde 29.645,00 TL hasar ödemesi yapıldığını, yangından sonra yaptırılan tespitte davalı B.’ın, bina maliki davalı İl Özel İdaresi’nin, 66-67 nolu dükkan kiracısının ve diğer kiracıların kusurlu olduğunun belirlendiğini, BK. 58 maddesi gereğince davalı İl Özel İdaresine yüklenecek kusur oranının %80 olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalı İl Özel İdaresinden (%80 kusura göre) 23.716,00 TL’nin, davalı B.'tan (%20 kusura göre) 5.929,00 TL’nin 18.02.2004 ödeme tarihinden itibaren işlemiş ve işleyecek TCMB kısa vadeli krediler için uyguladığı avans (reeskont) faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı Ankara Valiliği vekili, müvekkilinin kusuru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı B. Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, yangının 67 nolu dükkan kiracısının jeneratöründen kaynaklandığını, müvekkili ile illiyet bağının kesildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yangının elektriklerin kesik olduğu sırada karanlıkta dava dışı işyerindeki jeneratörün çalıştırılması sırasında deposunda bulunan benzinin parlaması ve alev alması ile başladığı, davalı B.'ın olayda bir kusurunun olmadığı, davalı İl Özel İdaresinin %40 oranında kusurlu bulunduğu, davacının sigortalısına ödediği 29.645,00 TL'nin %40 kusur oranında hesap edilen 11.858.00 TL'yi İl Özel İdaresinden talep edebileceği gerekçesiyle 11.858 TL’nin 18.02.2004 tarihinden itibaren hesaplanacak avans faizi ile davalı İl Özel İdaresinden tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine, davanın diğer davalı yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı Ankara İl Özel İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.