muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1069, Karar No: 2014/923, Tarih: 21.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1069 E.  ,  2014/923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kadastro çalışmaları sırasında boşluk olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33822, Karar No: 2011/40891, Tarih: 08.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/33822 E.  ,  2011/40891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama ve Hakaret

HÜKÜM : 1- Kasten yaralama suçundan Beraat

2-Hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 27.10.2009 tarihinde verilen hükme karşı 1412 sayılı CMUK’nun 310.maddesinde öngörülen yasal 1 haftalık temyiz süresinden sonra 23.11.2009 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3285, Karar No: 2021/3795, Tarih: 09.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/3285 E.  ,  2021/3795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte

bilerek ve isteyerek yardım etmek

Hüküm : TCK’nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle

TCK’nın 314/2, 220/7, 53/1, 58/9, 62/1, 63, 3713

sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararı

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eyleminin, örgüte yardım olarak kabul edilmesinde bir isabetsizlik olmadığı saptanarak yapılan incelemede;

1-İhbar tutanağı, olay ve yakalama tutanağı, tanık beyanı, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre; PKK terör örgütüne katılmaya karar veren dosya tanığı ...'ı, Hakkari’ye götürürken yakalanan sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etmeye teşebbüs etme suçunu oluşturacağı, eylemin teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle TCK’nın 35.maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabul ve uygulamaya göre ise;

a-Sanık hakkında öncelikle temel ceza tayin edilip TCK'nın 220/7. maddesi gereğince indirim uygulanması ve 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi gereğince artırım yapılması sonrasında TCK’nın 35. maddesinin uygulanması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

b-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı

iptal kararı ile TCK'nın 53/1. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

c-Tayin edilen temel cezadan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5. maddesi uyarınca artırım yapılırken 3713 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1. fıkrası uyarınca artırım yapıldığının belirtilmesi gerektiği gözetilmeden uygulama maddesinin yalnızca 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesiyle yetinilmesi,

d-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan hüküm tesis edilirken koşulları oluşmayan TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 09.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14514, Karar No: 2021/16434, Tarih: 04.11.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/14514 E.  ,  2021/16434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Tüm dosya kapsamının incelenmesinde, olay günü sanıklar ... ve ... ait suça konu sahte bandrollü ve bandrolsüz kitapların olayın diğer sanığı ...'in satış yaptığı stantta ele geçmesi eyleminde, sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında, sanıklar ... ve ...'ın yanında bir hafta kadar haftalıkla çalıştığını ve suça konu kitapların bandrol yükümlülüğüne aykırı olduğunu bilmediğini ileri sürmesi karşısında, sanığın suça konu kitapların bandrol yükümlülüğüne aykırı olarak satışa sunulma eylemine iştirak ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeter şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nun 44. maddesinde “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılır”hükmüne yer verilmesi, bir fiilden kastedilenin sanığın hareket veya hareketlerinin bir sonucu elde etmeye ( bir suçu işlemeye) yönelik olması, bu nedenle de fiilde birden fazla hareketin bulunabilmesi karşısında; yapılan denetimde sahte bandrollü ve bandrolsüz kitap ele geçirildiği nazara alındığında, tespit edilen sanıklar ..., ... ve ...'in eyleminin TCK'nun 44. maddesi aracılığıyla 5846 sayılı Kanunun 81/9. maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 71/1, 81/13. maddeleri uyarınca hükümler kurulması,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplumu oluşturan bireyler olduğu, 5237 sayılı TCK’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre bu durumda yani suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireyler olması halinde tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacağından, meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de durumun değişmeyeceği cihetle;

UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle

Sanık ... hakkında;

-İzmir (Kapatılan) 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 2013/128 Esas, 2013/84 sayılı kararı ile verilip Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesi'nin 2018/5960 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşen dava dosyasının,

-Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.06.2016 tarih ve 2015/995 Esas, 2016/1035 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2021/19481 Esas numarasında kayıtlı dava dosyasının,

Sanık ... hakkında;

Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/844 Esas, 2015/50 sayılı kararı ile verilip kesinleşen dava dosyasının,

Sanık ... hakkında;

-Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.06.2016 tarih ve 2015/995 Esas, 2016/1035 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2021/19481 Esas numarasında kayıtlı dava dosyasının,

Sanık ... hakkında;

Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/844 Esas, 2015/50 sayılı kararı ile verilip kesinleşen dava dosyasının,

Sanık ... hakkında;

Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/844 Esas, 2015/50 sayılı kararı ile verilip Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 2019/8128 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşen dava dosyasının tespit edilmesi karşısında;

Yerel mahkemece; UYAP kayıtları taranarak, sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başkaca ceza davası dosyalarının bulunup bulunmadığı da tespit edilip hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle sanıklara ait kesinleşen dosyaların getirtilip incelenerek aslı ya da ilgili belgelerin örneklerinin dosya arasına konulması, eylemin TCK'nun 43. maddesi kapsamında değerlendirilmesi halinde kesinleşen cezanın mahsubunun düşünülmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son madde ve fıkrası uyarınca sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 04.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8560, Karar No: 2008/7438, Tarih: 20.11.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/8560 E.  ,  2008/7438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 197 ada 72 parsel sayılı 206.933,02 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile 22.05.2008 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen bölümün davacı adına, kalan kısmın davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın temyize konu edilen (A) bölümünün önceleri tarımsal amaçlı olarak, daha sonra ise hayvan otlatılmak sureti ile kullanıldığı, davacı lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dosya içinde mevcut ziraatçı bilirkişi raporu taşınmazın niteliği hususunda yeterli açıklamayı içermediği halde taşınmazın eğimi, toprak yapısı, bitki örtüsü ve öncesinin tarla olarak kullanılıp kullanılmadığı hususlarında 3 kişilik uzman ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması gerektiği düşünülmemiş, tek başına hayvan otlatmanın zilyetlikle iktisaba elverişli olup olmadığı tartışılmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişilerle, taraf tanıkları ve 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu huzuruyla keşif yapılarak; keşif sırasında dinlenilecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın temyize konu edilen bölümünün öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin başlangıcı, sürdürülüş biçimi, kimden kime ve ne surette intikal ettiği ve ne şekilde kullanıldığı, öncesinde tarla olarak kullanılıp kullanılmadığı, ne zamandan bu yana ve ne şekilde hayvan otlatmak suretiyle tasarruf edildiği, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması halinde imar ihyaya konu edilip edilmediği, imar ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği, etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, 3 kişilik ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan taşınmazın eğimi, toprak yapısı, bitki örtüsü, kullanım durumu ile ilgili olarak ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, tek başına hayvan otlatmanın zilyetlik yolu ile iktisabı sağlayıp sağlamayacağı hususu üzerinde durulmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 20.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4395, Karar No: 2011/3696, Tarih: 05.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/4395 E.  ,  2011/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... San ve Tic. Koll. Şti aleyhine 07/02/2005 gününde verilen dilekçe ile ölümlü ve yaralamalı trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminat istemleri bakımından davanın kısmen kabulüne, manevi tazminata yönelik istemlerin kabulüne dair verilen 10/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanma ve desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... ve ... Panjur Sanayi Ticaret Kollektif Şirketi tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, asıl ve birleştirilen dava dilekçelerinde davalı olarak ... ve ... Panjur Sanayi Ticaret Kollektif Şirketi'ni göstermişler; hakkında sorumluluk kararı verilen Ak Sigorta AŞ yönünden istekte bulunmamışlardır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nda davanın nasıl açılacağı ve kimler hakkında karar verileceği belirtilmiş olup hakkında dava açılmayan kişinin sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeden Ak Sigorta AŞ hakkında da hüküm kurulması hukuk ve yasaya aykırı ise de yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nun 438. maddesi gereğince kararın düzeltilmesi gerekmiştir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nda davanın nasıl açılacağı ve kimler hakkında karar verileceği belirtilmiş olup hakkında dava açılmayan kişinin sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeden Ak Sigorta AŞ hakkında da hüküm kurulması hukuk ve yasaya aykırı ise de yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nun 438. maddesi gereğince kararın düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının 1-A bendinin ikinci paragrafında yer alan “...davalı Aksigorta AŞ.nin 08.06.2005 tarihinde muris Hüseyin Sorgun mirasçılarına yaptığı toplam 11.111,00-TL ödemeden Ödemiş 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.02.2005 tarih, 2005/129-101 E-K sayılı veraset ilamına göre 3/8 hissesi olan ...’a isabet eden 4.166,62-TL’nin mahsubu ile ve sigorta limiti dahilinde kalan bakiye 7.963,02-TL.lik kısmından daha önce temerrüde düşürülmediğinden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle sorumlu tutulmasına,”;harç alınmasına ilişkin C/2 nolu bendinde yer alan “...sigorta şirketinin 430,00-TL.lik kısmından sorumlu olmasına,”; davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin C/3-a nolu bendinde yer alan “...sigorta şirketinin 955,56-TL.sinden sorumlu tutulmasına,”; yargılama giderine ilişkin C/4 bendinde yer alan “...sigorta şirketinin 238,70-TL.sinden sorumlu tutulmasına,” biçimindeki sözcük dizilerinin ayrı ayrı silinerek hüküm fıkrasından çıkarılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2140, Karar No: 2011/5117, Tarih: 17.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2140 E.  ,  2011/5117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 459/2-son, 59, 72; 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6, 2918 sayılı Kanunun 119/2. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 765 sayılı TCK’nın 459/2. maddesi gereğince temel adli para cezasının 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi uyarınca 450 TL olması gerektiği halde 489 TL olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkemenin takdiri de gözetilerek sanığın 765 sayılı TCK’nın 459/2 maddesi uyarınca hapis cezasının yanında 450 TL adli para, sanığa verilen adli para cezasının sanığın kazadaki kusuru dikkate alınarak 765 sayılı TCK'nın 459/son maddesi gereğince 1/8 oranında indirilerek 393 TL adli para, sanığa verilen adli para cezasının 765 sayılı TCK'nın 59. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 327 TL adli para, sanığa verilen aynı türden adli para cezalarının TCK'nın 72. maddesi uyarınca içtima ettirilerek sanığın neticeten 2427 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3329, Karar No: 2019/11603, Tarih: 10.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/3329 E.  ,  2019/11603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-CMK'nın ''Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar'' başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde; cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanakların gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş; yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 2015/4-1163 Esas - 2018/382 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; hüküm bölümünde CMK'nın 230. ve 232. maddeleri uyarınca cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanakların açıkça gösterilmesi zorunluluğu bulunmakta olup; dosya içeriğine göre, lehe hükümler istemi bulunan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının TCK'nın 50. maddesi hükmüne göre adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiş olmakla birlikte, hapis cezasının ertelenmesinin düzenlendiği TCK'nın 51. maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı karar yerinde tartışılmadan hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması;

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşmak suretiyle 2 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24429, Karar No: 2015/5138, Tarih: 17.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/24429 E.  ,  2015/5138 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesinin feshedilip feshedilmediği, iş yeri devri bulunup bulunmadığı ve dolayısıyla feshe bağlı haklar olan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarına hak kazanılıp kazanılmadığı noktasındadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan

./..

işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep şartları gerçekleşmiş sayılmaz.