muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19191, Karar No: 2016/16893, Tarih: 22.12.2016

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Müştekilerin iş yerinin önünde bulunan "..." marka ikinci el derin dondurucunun motor kısmının kablo ve hortumlarının kesilerek hırsızlanması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilerek, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın ...'na sunulmak üzere ... Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32855, Karar No: 2013/28091, Tarih: 28.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/32855 E.  ,  2013/28091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçundan sanığın yüzünde hükmolunan 28.05.2012 tarih ve 2012/179-956 sayılı hükmü, 1412 Sayılı CMUK.nun 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal temyiz süresi geçtikten sonra 12/06/2012 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 28/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5957, Karar No: 2015/12393, Tarih: 19.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/5957 E.  ,  2015/12393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kocaeli(Kapatılan) 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :26/12/2013

NUMARASI :2011/569-2013/346

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu şirket hakkında yürütülen takipte borca yeterli malvarlığı tespit edilemediğini, borçlunun taşınmazlarını mal kaçırmak amacıyla davalı eşi 3.kişi S.. satarak devir ettiğini ileri sürerek tasarrufların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Yargılama sırasında dava konusu taşınmazların H.. K.., G.. E.. ve S.. Y..'a satıldığı anlaşılmakla bu kişiler davaya dahil edilmiş, davacı alacaklı vekilince davaya davalı S...yönünden tazminat, diğer davalılar yönünden ise tasarrufun iptali davası olarak devam edilmiştir.

Davalı borçlu ve davalı 3.kişi S.. davaya cevap vermemiştir.

Davalı 4.kişiler H... ve G... vekili, müvekkillerinin murisi olan K... T...'in taşınmazın eski maliki olduğunu, muris ile borçlu şirket arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme uyarınca taşınmazın borçluya devredildiğini, herhangi bir bedel alınmadığını, sözleşmenin sonradan feshedilmesi nedeniyle borçluya inşaat için bedelsiz olarak devir edilen taşımazın bedelsiz olarak iade alındığını, murisin geri alırken taşınmazı müvekkilleri adına tescil ettirdiğini savunmuştur.

Davalı S.. Y.., dava konusu taşınmazın eski (hissedarı) maliki olan annesinin borçlu şirket ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, borçlu şirketin sözleşme uyarınca vaad ettiği daireyi teslim edemediğini bu nedenle sözleşmenin feshedilerek borçlu şirkete inşaat yapması için verilen taşınmazın geri alındığını, tapuda satış bedeli yazılmış ise de gerçekte bedel ödenmediğini, verdikleri arsayı bedelsiz geri aldıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, icra müdürlüğünce hacze gidilmeden borçlunun haczi kabil mal varlığı bulunmadığına dair geçici aciz belgesi düzenlendiği, icra müdürlüğünün bu şekilde hacze gitmeden geçici aciz belgesi düzenleme yetkisinin bulunmadığı, borçlunun aciz halinde olup olmadığının tam olarak tespit edilemediği, dava koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, icra müdürlüğünce hacze gidilmeden borçlunun haczi kabil mal varlığı bulunmadığına dair geçici aciz belgesi düzenlendiği, icra müdürlüğünün bu şekilde hacze gitmeden geçici aciz belgesi düzenleme yetkisinin bulunmadığı, borçlunun aciz halinde olup olmadığının tam olarak tespit edilemediği, dava koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, İİK'nun 277 vd maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Kural olarak bu tür davalar, elinde borçlu hakkında alınmış geçici yada kat'i aciz belgesi bulunan alacaklılar tarafından açılabilir. Gerek İİK'da gerekse İİK. Yönetmeliğinde, icra müdürüne 105.madde anlamında geçici aciz belgesi düzenleme yetkisi verilmemiştir. Bununla birlikte somut olayda icra müdürünce geçici aciz belgesi adıyla verilen 22.10.2011 tarihli belgesinde İİK'nin 143.maddesine atıf yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle anılan belgenin aciz belgesi olarak kabulü gerekir. Dairenin yerleşmiş içtihatları da bu yöndedir. Kaldı ki icraca borçluya ait malvarlığının araştırıldığı ve her hangi bir malvarlığının bulunamadığı da icra dosyası kapsamı ile sabittir. Bu durumda borçlunun borcu ödemekten acz içinde olduğu, icra müdürlüğünce verilen 22.10.2011 tarihli belgenin aciz belgesi niteliğinde olduğu gözetilerek işin esasına girilerek, tarafların delilleri toplandıktan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5737, Karar No: 2023/4854, Tarih: 06.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5737 E.  ,  2023/4854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/72 E., 2015/53 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.02.2014 tarihli ve 2014/4766 sayılı iddianamesi ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 9.Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2015 tarihli ve 2014/72 Esas, 2015/53 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, lehe kabul edilen 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.06.2018 tarihli ve 14-2015/175599 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.06.2018 tarihli ve 14-2015/175599 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdur tarafın iddiaya konu istismar eylemi hakkında uzun süre şikayetçi olmadıklarına, mağdurenin suç tarihine yönelik aşamalarda değişen çelişkili beyanlarının bulunduğuna, göz ardı edilemeyecek bir şüphe olduğuna, mağdurenin kovuşturma beyanında atılı suçun 5 aylık süreçte işlendiğini belirtmesine rağmen mahkemenin suç tarihini 2011 yılından itibaren başlayıp 2012 yılı Ağustos ayına kadar devam edecek şekilde kabul etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın kayınvalidesinin verdiği bilgiye göre mağdurenin öğretmeni tarafından istismara uğradığına, bu nedenle sinir krizi geçirdiğine, bunun üzerine psikiyatr servisine gittiğine, 2010-2011 yılı hastane raporlarının dosya arasına alınması gerektiğine, mağdurenin sanığın eylemine maruz kaldığını belirttiği tarihten sonra sanık ile Mevlana Türbesine gidip samimi aile fotoğrafı çekindiğine, sanık ile aynı evi paylaşan tanıkların evin koşulları itibarıyla suçun işlenmesine uygun olmadığını ifade etmelerine rağmen söz konusu ifadelere neden itibar edilmediğinin gerekçelendirilmediğine, anılan hususların çelişkili olduğuna, salt mağdur beyanı ile mahkumiyet kararı verilemeyeceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...Mağdurenin olayın başlangıcından itibaren sanığın kendisine yapmış olduğu taciz eylemlerini tüm tereddüte yer vermeyecek şekilde samimi beyanları ve kendisinin maruz kaldığı olay nedeniyle ruh sağlığının olayın başlangıç tarihinden itibaren bozulduğuna dair adli tıp raporunun olması, bu cinsel tacize maruz kaldığı 2011 yılından öncesine ait psikolojik rahatsızlığının olmadığı, ve olduğuna ilişkinde bir raporunun bulunmadığının sabittir. Tüm dosya kapsamına göre, Sanık ...'nın 2011 yılından itibaren 2012 yılı Ağustos ayı dahil olmak üzere değişik tarihlerde devamlı olarak mağdurenin göğüslerini okşamak, cinsel organını okşamak ve elbisesinin üzerinden cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtmek suretiyle zincirleme olarak basit cinsel istismar suçunu işlediği, mağdurenin beyanı, müşteki beyanı, tanıklar ... ... ve ...'nın beyanı ve bu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin adli olgu bildirim raporu, Urla Devlet Hastanesi raporu ve bunu teyit eden Adli Tıp Kurumu raporu ile tüm dosya kapsamıyla sabit olmuştur..." şeklindeki kabul ve gerekçesiyle sanığın mahkumiyetine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, sanık müdafiinin ibraz ettiği krokiye ve tanık anlatımlarına göre suçun işlendiği iddia edilen oda da sanık ve mağdur dışında tanıklarında bulunması, sanık müdafii tarafından sunulan ve mağdurenin öne sürdüğü suç tarihi aralığına ait fotoğrafta mağdure ile sanığın samimi bir aile pozu verdiklerinin görülmesi ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın atılı suçu işlediği hususunda mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2015 tarihli ve 2014/72 Esas, 2015/53 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7212, Karar No: 2011/5425, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7212 E.  ,  2011/5425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için

‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur….

. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da

cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10. 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.