muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4971, Karar No: 2011/6835, Tarih: 01.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31797, Karar No: 2017/9156, Tarih: 19.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/31797 E.  ,  2017/9156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Y A R G I T A Y K A R A R I

12.12.2016 tarihli geri çevirme kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmakla; Sosyal Güvenlik Kurumundan davacıya ait güncel hizmet döküm cetvelinin ve hizmet döküm cetvelinde yer alan işverenlere ait tescil bilgilerinin celbi ile davacının 04.01.2016 tarihinden sonra çalışması var ise bu çalışmanın geçtiği işveren ile davalı ... arasında hizmet alım sözleşmesinin bulunup bulunmadığının davalıdan sorulup ilgili belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24586, Karar No: 2016/8959, Tarih: 04.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24586 E.  ,  2016/8959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13839, Karar No: 2010/9469, Tarih: 30.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13839 E.  ,  2010/9469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.06.2008 tarih ve 2006/551-2008/298 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 28.09.2010 gününde davacı Avukatı...geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı avukatı gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1985 yılında fuarcılık alanında faaliyete başlayan ve bu alanda ciddi bir tecrübe ve bilgi birikimine sahip olan davacı şirketin davalının mülkiyetinde olan ve davalıya ait Dünya Ticaret Merkezi adlı 6 büyük iş hanının bulunduğu alanın bitişiğindeki taşınmazın değişik bölümlerini 1993 yılından itibaren zaman içerisinde kiralayarak bir fuar merkezi haline getirdiğini, müvekkili şirketin kirası altında bulunan bu fuar alanlarını kendi markası olan "CNR EXPO CENTER" adı altında sadece Türkiye'de değil, bütün Dünyada tanınmış ve kendisini fuar sektörünün evrensel örgütüne bu şekilde kabul ettirdiğini, davalı şirketin müvekkilinin müşterileri olan fuar organizatörlerine gönderdiği yazıda "Yeşilköy Havalımanı Karşısı, Bakırköy, İstanbul adresinde yapılacak tüm organizasyonlarında kullanılacak olan ilan ve reklamlarda (İstanbul Fuar Merkezi9 veya (İstanbul Expo Center) markalarının yazılmasını" isteğini, davalının müvekkili şirketin işlettiği fuar salonlarının bulunduğu alanın ismini ortaklık yapısının getirdiği kamusal güçle "İstanbul Fuar Merkezi", "İstanbul Expo Center" olarak değiştirerek müvekkilinin kullandığı markaların kullanılmasını engellemek şekilde gelişen davaranışının haksız rekabet olduğunun tespit vemen'ine, şimdilik 100.000 YTL maddi, 1.000.000 YTL manevi tazminatın faiziyle birlikte tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin İstanbul Atatürk Hava Limanı karşısında bulunan fuar alanlarının, otellerin, iş merkezlerinin maliki olup, sahibi olduğu alanı nitelemek amacıyla "İstanbul Fuar Alanı" veya "İstanbul Expo Center" olarak isim/marka verdiğini, her iki ismin marka olarak tescili için TPE'ne müracaat edildiğini, müvekkilinin maliki olduğu alana isim vermek istemesinin haksız rekabet olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin İstanbul Atatürk Hava Limanı karşısında bulunan fuar alanlarının, otellerin, iş merkezlerinin maliki olup, sahibi olduğu alanı nitelemek amacıyla "İstanbul Fuar Alanı" veya "İstanbul Expo Center" olarak isim/marka verdiğini, her iki ismin marka olarak tescili için TPE'ne müracaat edildiğini, müvekkilinin maliki olduğu alana isim vermek istemesinin haksız rekabet olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, gayrimenkul sahibinin gayrimenkulüne istediği ismi yasal sınırlar çerçevesinde belirleyebileceği, davacının ulusal ve uluslararası arenada yaptığı iş nedeni ile davalıdan daha fazla tanınır olmasının kiracısı olduğu taşınmazın kendi adıyla tanınması ve söylenmesi hakkını bahşetmeyeceği, "davalının sahibi olduğu taşınmaza isim vermesi, TPE' ne başvurması, taşınmaz adının ticari piyasalara ve kuruluşlara duyurulması" eylemlerinin sırf davalıyı zarara uğratmak için yapılmış hareketler olarak yorumlanamayacağı, davalı kiraya verenin eylemlerinin davacı açısından haksız rekabet oluşturmadığı sonucuna varılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı vekili duruşmaya gelmediğinden duruşma vekalet ücretine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2125, Karar No: 2012/4929, Tarih: 14.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/2125 E.  ,  2012/4929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme, suçu bildirmemek.

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... haklarında TCK.nun 82/1-a, 53.maddeleri uygulanmak suretiyle sanıkların ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına; ayrıca sanık ... hakkında TCK'nun 58.maddesi uygulanmak suretiyle sanığa verilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2) Sanık ... için; TCK.nun 278/1,53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanıklar ... ve ... hakkında tasarlayarak kasten öldürme suçu yönünden yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma ve düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ... müdafiileri ile katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Hak yoksunluklarına ilişkin hüküm fıkrasının mahsus bölümüne, "5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde belirtilen hakları, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına," ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN ve diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan, resen de temyize tabi bulunan hükmün üyeler ... ve ...'nin sanık ... hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a,29. maddeleri gereğince hüküm kurulması gerektiği yönünde karşı oyları ile oyçokluğuyla, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA,

B-1) Sanık ... hakkında tasarlayarak öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

B-1) Sanık ... hakkında tasarlayarak öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

aa) Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinden önce sanık ...'in eşi olan ... ile maktul arasında duygusal yakınlık bulunduğu, sanık ...'in bu durumu öğrenerek maktulü öldürmeye karar verdiği, bu karar kapsamında sanık ...'in olay tarihinde ...'e maktulü telefonla arayarak kendisinin evde olmadığını söyleyerek evine çağırmasını istediği, ...'in bunun üzerine telefonla eve geldiğinde sanığın ahıra saklanarak ...'den maktulü ahıra getirmesini istediği, ...'in eve gelen maktule "evde çocuklar var ahıra gidelim" diyerek maktulü ahıra götürdüğü, sanığın ahıra giren maktulün kafasına önce et satırı ile vurup etkisiz hale getirdikten sonra, boğazını sıkıp öldürdüğü, ardından bıçakla boğazının bir kısmını kestiği, sanığın bir gün sonra maktulün cesedini çuvala koyup eski yorgan ve battaniyelere sararak hurda taşımakta kullandığı el arabası ile bir bahçeye götürüp attığı, kısa bir süre sonra da maktulün kaybolduğu haberini alınca cesedi yakıp, yanmayan büyük kemik parçalarını bilinmeyen bir yere gömdüğü olayda;

Sanık ... hakkında hafif haksız tahrik nedeniyle TCK.nun 29. madde gereğince indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

bb) Kabule göre; 5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde belirtilen "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeksizin hüküm kurulması,

2) Sanık ... hakkında suçu bildirmeme suçu yönünden;

Hüküm tarihinden sonra Anayasa Mahkemesi'nin 30.06.2011 gün 2010/52 esas, 2011/113 sayılı kararıyla suçu bildirmeme suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK.nun 278.maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi nedeniyle, yerel mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ... ve İsa müdafiilerinin ... itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, sanık ... hakkında tasarlayarak kasten öldürme suçundan, sanık ... hakkında suçu bildirmemek suçundan kurulan hükümlerin oybirliğiyle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY :

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ... ve İsa müdafiilerinin ... itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, sanık ... hakkında tasarlayarak kasten öldürme suçundan, sanık ... hakkında suçu bildirmemek suçundan kurulan hükümlerin oybirliğiyle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY :

OLAY: Sanıklar ... ve ...'ın evli oldukları, evlendikten sonra ... Merkez ... Köyünde 6-7 yıl yaşadıkları, burada komşuları olan maktul ... ile samimi aile ilişkileri kurdukları, ailecek görüştükleri, olaydan yaklaşık 3 yıl önce sanıklar ... ve ...'in Kozan ilçesine yerleştikleri, bu arada maktul ile ilişkilerini koparmadıkları, gerek yüz yüze gerekse telefonla irtibatlarını sürdürdükleri, ...'da komşu olarak bulundukları sırada maktul ...'in sanık ...'e ilgi duyduğu, ona aşık olduğunu, birlikte olmak istediğini, aksi sabit olmayan savunmaya göre; bu teklifin sanık ... tarafından kabul görmediği, bu durumdan kuşkulanan sanık ...'in sanık eşi ...'e sorduğunda kesinlikle cinsel beraberliğin olmadığını fakat maktul ...'in kendisine yaptığı teklifleri sanık eşine anlattığı; bu gelişmelerden sonra sanık ...'in maktul ...'in bu davranışlarına kızarak onu öldürmeyi tasarladığı, sanık eşi ...'e maktulü arayarak eve davet etmesini önerdiği, sanık ...'in de kendisine ilgi duyan maktulün cep telefonunu arayarak “kocam evde yok, Gaziantep'e gitti” diyerek Kozan'daki evlerine gelmesini istediği, maktulün de bu öneriyi kabul ederek geceleyin saat 20.00 sularında eve geldiği, ... ile evlerinde ilişkiye girmek istediği, ...'in “evde çocuklar var, ahıra gidelim” diyerek maktulü evin altındaki ahıra gidip beklemesini söylediği, maktulün ahıra girdiğinde daha önce kurdukları plan doğrultusunda ahırda beklemekte olan sanık ... saklandığı yerden çıkarak, elindeki et satırı ile maktulün öldürücü nahiyesi olan kafa bölgesine vurarak, etkisiz hale getirdikten sonra boğazını sıktığı,boynunu bıçakla kestiği, öldürdüğü maktulü sanık ... ile birlikte ahıra sakladığı, bir gün sonrada yorgan ve battaniyeye sararak, bir pamuk çuvalına koyarak, üç tekerlekli el arabasına koyarak, şehrin çöplüğünde kuytu bir yere, görülmeyecek bir biçimde bıraktığı, 2 gün sonra da cesedin bulunmasından çekinen sanık ...'in cesedi buradan alarak uygun bir yerde yaktığı, yanmayan büyük kemiklerin parçalarının ise bulunamayan bir araziye gömdüğü, olayın bu şekilde geliştiği ve sonlandığı dosya içerisindeki delillerden açıkça anlaşılmaktadır.

DEĞERLENDİRME;

Dairemizin, çoğunluğun sanık ...'in maktulden kaynaklanan haksız hareketlerin sanık yararına tahrik oluşturduğu yönünde görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

DEĞERLENDİRME;

Dairemizin, çoğunluğun sanık ...'in maktulden kaynaklanan haksız hareketlerin sanık yararına tahrik oluşturduğu yönünde görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

Sanık ... yönünden; sayın çoğunluğun, sanığın haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılmaması yönündeki düşünce azınlık tarafından hukuka uygun olmadığı kanısıyla benimsenmemiştir. Haksız tahrikin TCK.nun 29 maddesinde düzenlendiği üzere; fail kusurunu azalttığı, ve ceza sorumluluğunu azaltılması gerektiği öngörülmüştür. Haksız tahrikin, sanık üzerinde hiddet ya da şiddet eylemin, haksız bir fiil sonucu oluşması gerekmektedir. Eylemin haksız oluşu, hukuka aykırılık teşkil etmesinden esinlenmektedir. Diğer bir ifadeyle; eylemin, hiddet veya şiddetli bir eylemin etkisi altında işlenmesidir.

Olayın birebir gören tanığı bulunmamaktadır. Sanık ... her aşamada suçlamaları kabul etmemiştir. Bu sanığın suçunun ortaya çıkmasını sağlayan, vicdan azabı çektiği anlaşılan sanık ...'in, kısmen kendisini de suçlayan anlatımlarına dayanmaktadır. Sanık ...'in 10.06.2009 tarihli polisteki, 12.06.2009 tarihli Cumhuriyet Savcılığı, aynı tarihli Sulh Hakimliğindeki anlatımı 09.04.2010 ve 21.07.2010 tarihli Ağır Ceza Mahkemesindeki anlatımları, içerik itibariyle bir uyumluluk teşkil etmektedir. Bu anlatımların suç bulgularıyla uyumlu olduğu, fenni delillerle desteklendiği tartışma dışıdır. Maktulün sanığa cinsel ilişki teklifinde ısrarlı olduğu, evli olduğunu ve ilişkiye giremeyeceği biçimdeki anlatımının aksine her türlü kuşkudan uzak bir veriye dosyada rastlayamıyoruz, bu anlatımı geçersiz kılacak, yok sayacak bir bulgu bulunmamaktadır. Dolayısıyla suçun işlenmesini gerektirecek somut, kesin bir neden de bulunmadığından, sanık ...'in vurgulanan beş aşamalı uyumlu anlatımına, bu yönden itibar etmek gerekmektedir. Sanık ...'in maktul ile rızaya dayalı ilişki tesis ettiği yolundaki yaklaşım; ön yargılı ve somut verilere dayanmadığı da dosya içeriği itibariyle açıktır. Bu şüpheyi sanığın aleyhine yorumlamak evrensel hukuk ilkelerine uymayacak bariz bir vakadır. Koca lehine uygulanan haksız tahrikten asıl mağdur olan sanık kadından esirgenmesi dosya içeriği itibariyle hak ve nesafet kurallarına uygun düşmeyeceği açıktır. Sanık ...'in ileri sürdüğü aksi kanıtlanmayan bu anlatımlarına itibar etmek zaruridir. İddianın kanıtı varsayımlara değil, şüpheyi yüzde yüz yenen somut ve inandırıcı delillere dayandırmak gerekir. Zan ve tahmin şüpheyi yüzde yüz yenmeyeceği gibi sadece varsayıma dayalı düşüncelerle olayda haksız tahrikin koşullarının bulunmadığını kabul etmek hakkaniyete, hukuka ve dosyadaki kanıtlara uygun düşmeyeceğini gözardı etmemek gerekmektedir. ”Şüphe sanık lehinedir” ilkesi gözardı edilerek sanık ...'in haksız tahrikten yararlandırılmaması yolundaki çoğunluk görüşünü paylaşmak mümkün değildir. Dolayısıyla her iki sanığın da maktulü öldürme nedeni maktulün sırnaşık düzeydeki gayri ahlaki birliktelik teklifinin yarattığı hiddet ve şiddetli eylemin sonucudur.

SONUÇ:

SONUÇ:

Yukarıda açıklanan, dosyadaki oluşa ve kanıt içeriğine göre; sanık ...'in, maktulden kaynaklanan haksız tutum ve davranışların sanık yararına haksız tahrik hükümlerininde tatbik edilmesi gerektiği düşüncesiyle; sayın çoğunluğun haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması yönündeki görüşüne iştirak edilmemiştir. 14.06.2012