muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/32014, Karar No: 2013/13, Tarih: 14.01.2013

Dinlenen tanıkların beyanları soyut olup, davacının mesaisinin başlangıcı ve bitişi konusunda bilgi içermediği gibi davacının ne suretle fazla mesai yaptığı da belirli değildir.

Öte yandan davacının naklen gittiği ... Büyükşehir Belediyesi ... Genel Müdürlüğü'nden işyeri dosyası istenmiş ise de, davacıya ait bir kısım evrak gönderilmiş ve alacakları ile ilgili belgelerin ... Belediyesinden celbi gerektiği belirtilmiş ancak bu yerden işyeri dosyası tümü ile istenmemiştir.

Bu nedenle öncelikle davacının çalıştığı kurumun resmi bir kurum olması dikkate alınarak işyeri dosyasının çalıştığı döneme ait bordrolar, varsa puantjlar ve sair dahil olmak üzere ... Belediyesinin devredildiği ... Belediyesinden eksiksiz olarak celbi ile, tanıkların belirttiği üzere fazla mesai bayram ve genel tatil ücreti ödenip ödenmediği, davacının ihtirazi kaydı bulunup, bulunmadığı, mesai saatleri ve çalışma saatleri ile ilgili puanataj ve sair olup olmadığı belirlenmelidir. Bundan sonra davacının fazla mesai ile bayram ve genel tatil ücreti talep edebileceğinin anlaşılması halinde fazla mesai açısından tanıkların ayrıntılı beyanlarının tespiti ile buna göre fazla mesai ücreti ile bayram ve genel tatil mesai ücreti belirlenerek hüküm altına alınmalıdır. Bu yön üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi hatalıdır.

3-Davacının ...'den kaynaklanan alacaklarının ödenip ödenmediği ihtilaflıdır.

Mahkemece bilirkişi raporu benimsenerek giyim yardımı, geçici görev yolluğu hüküm altına alınmış ise de 2 nolu bentte yazılı olduğu üzere davacının işyeri dosyasının ve bordraların celbi ile öncelikle bu alacakların ödenip ödenmediği belirlenmelidir. Ödeme olmadığının anlaşılması halinde şimdiki gibi geçici görev yolluğunun hüküm altına alınması gerekir.

Giyim yardımı açısından ise ödeme yoksa ise ...'nin 49.maddesi uyarınca davacının 1. yıl takım elbise, 2. yıl deri mont ve her yıl banyo havlusu, her ay 1 kg sabun ve 3 ayda bir el havlusu alacağı olduğundan buna göre hesaplama yapılarak alacağın hüküm altına alınması gerekirken bilirkişinin davacı lehine bu alacağı hesap ederken 2 yıl için hem takım elbise hem de deri mont alacağı varmış gibi yapılan hesaplamaya itibarla alacağın hüküm altına alınması doğru değildir.

4-Alacaklara işletilen faizin türü ile ilgili taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı lehine hüküm altına alınan ...'den kaynaklı alacakların ıslah ile artırılan kısımlarına en yüksek işletme kredisi faizini geçmemek üzere en yüksek reeskont faizi işletilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5877, Karar No: 2018/2843, Tarih: 18.06.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5877 E.  ,  2018/2843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan hükümlü ... Bıçakçı’nın, Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 12/03/2013 tarihli ve 2011/217 esas, 2013/132 sayılı kararı ile verilen 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasının infazı sırasında, adı geçen hükümlünün denetimli serbestlik hükümlerinden yararlanma talebinin kabulü ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine ilişkin, Burhaniye İnfaz Hâkimliğinin 10/09/2015 tarihli ve 2015/1135-1116 sayılı kararını müteakip, denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz kararının kaldırılması ile hükümlünün şartla tahliye tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair Balıkesir İnfaz Hakimliğinin 15/01/2016 tarihli ve 2016/72-71 sayılı kararının infazı sırasında, hükümlünün sonradan kesinleşerek infaza verilen Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/23-352 sayılı ilamı ile hükmedilen 1 yıl 3 ay hapis ile Balıkesir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2014 tarihli ilamı ile hükmedilen 10 ay ve 5 ay hapis cezaları ile halen infaz edilmekte olan Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/217 esas, 2013/132 sayılı kararı ile verilen 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezalarının 2 yıl 23 ay 15 gün hapis cezası olarak toplanmasına dair Balıkesir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/02/2016 tarihli içtima kararı sonrasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen hükümlünün içtima kararı ile tespit edilen şartla tahliye tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumunda bulunması gerektiği cihetle koşulları oluşmadığından talebinin reddine dair İvrindi K2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunun 13/05/2016 tarihli ve 2016/53 sayılı kararına vâki şikayetin reddine ilişkin Balıkesir İnfaz Hâkimliğinin 17/05/2016 tarihli ve 2016/680-678 sayılı kararına vaki itirazın reddine dair Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/05/2016 tarihli ve 2016/565 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Hükümlünün, Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 12/03/2013 tarihli ilâmı ile verilen 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine dair karar verildiği, denetimli serbestlik yükümlülüklerini ihlal eden hükümlünün şartla tahliye tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünde infaz hakimliğince karar tesis edildiği, hükümlü hakkındaki sonradan kesinleşerek infaza verilen bir kısım ilâmların hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönündeki 15/01/2016 tarihli karar sonrasında Balıkesir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/02/2016 tarihli içtima kararı ile 2 yıl 23 ay 15 gün hapis cezası olarak toplandığı, hükümlü hakkında işbu içtima kararı sonrasında yeniden müddetname düzenlendiği ve şartla tahliyesinin 28/04/2018 tarihi olarak belirlendiği, hükümlünün açığa ayrılma talebi, içtima kararı üzerinden tespit edilen şartla tahliye edileceği 28/04/2018 tarihine kadar kapalı ceza infaz kurumunda bulunması gerektiğinden bahisle ret edilmiş ise de, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2014/21345 esas, 2014/20587 sayılı kararında" ...kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesinden sonra hükümlünün işlemiş olduğu başka suçlardan dolayı kesinleşerek gelen ilamların 5275 Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 107. maddesi kapsamında yapılan içtiması sonucu elde edilen toplam 8 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-a ve 6/2-a maddelerinde belirtilen yasal sürelerin dolmuş olması ve 5275 sayılı Kanunun 99. maddesindeki "Bir kişi hakkında hükmolunan herbir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar. Ancak, bir kişi hakkında başka başka kesinleşmiş hükümler bulunur ise, 107. maddenin uygulanabilmesi yönünden mahkemeden bir toplama kararı istenir." şeklindeki yasal düzenleme ile 5275 sayılı Kanunun 107. maddesinde yer alan cezaların içtimai müessesesinin şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik olması, kapalı infaz kurumuna iade kararının bu kararın verildiği ilam dışındaki 5275 sayılı Yasanın 107. maddesi gereğince şartlı tahliye süresinin hesaplanmasına yönelik içtima edilecek diğer ilamlar açısından açığa ayrılma yönetmeliği kapsamında "açığa ayrılmaya engel bir durum" teşkil edeceğine dair hükümlü aleyhine değerlendirme yapmayı gerektirir yasal bir düzenlemenin bulunmadığı" şeklindeki açıklamalara nazaran, kapalıya iade kararının denetimli serbestlik tedbiri ile infaz edilen ilama ilişkin olarak uygulanması gerektiği, hükümlünün sonradan kesinleşerek gelen ilamlar yönünden açığa ayrılma şartlarını taşıması halinde kapalıya iade kararının engel bir durum yaratmayacağı cihetle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309

. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 02/11/2016 gün ve 94660652-105-10-11951-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/05/2016 tarihli ve 2016/565 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33920, Karar No: 2013/28990, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/33920 E.  ,  2013/28990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, feshin geçersizliğine ve işe iadeye karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, feshin haklı nedene dayalı olarak yapıldığından davanın reddini karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacının iş sözleşmesi 06.04.2012 tarihli fesih bildiriminde "...çalışmakta olduğunuz güzergah bakımından planlanan rota dışına çıktığınız, ... başına ortalama 11 km fazla yol katettiğiniz, anlaşmalı benzin istasyonlarından %3 komisyon aldığınız, haksız kazanç elde ettiğiniz, şirketi 199,82 TL zarara uğrattığınız, savunma vermekten imtina ettiğiniz, işverenin güvenini sarsıcı davranışta bulunduğunuz, bu nedenle iş akdinizin 4857 sayılı İş Kanununun 25/11-e bendinde yer alan işçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya çıkarmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması bendindeki davranışlar nedeniyle sona erdirildiği, kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarım ortaya almak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması bendinde açıklanan şekilde sadakate uygun olmayan davranış olarak değerlendirilecek bir davranış olsa da gerçekleştirmiş olduğunuz çalışma süresi göz önünde bulundurularak uygulanacak fesih biçiminin geçerli fesih olması yönünde karar verilmiştir. Bu sebeple iş akdinize olumsuz davranışınızdan kaynaklanan sebeplerle kıdem ve ihbar tazminatınız ödenmek suretiyle son verilmiş olduğunu...” denilerek feshedildiği davacıya bildirilmişdir.

Mahkemece davacı tarafından davalıya karşı açılan işe iade davasının reddine karar verilmiştir. Mahkemece, yakıt alımına ilişkin sözleşmenin feshedilip edilmediği, davalı işverenle sözleşmenin tarafı olan petrol istasyonları işleticisinden ayrı ayrı sorularak tespit edilmeli, davacının feshe konu davranışlarının diğer şoförlerce yapıldığıda tespit edildiği belirtilmiş olmasına göre bu tespite ilişkin işverence yapılmış incelemeye ilişkin tüm bilgi ve

belgeler getirtilmeli, bütün bu yönler araştırıldıktan sonra Ankara 14. İş Mahkemesinin sonuçlanan 2012/251 esas ve 2013/533 karar nolu dosyasıda getirtilerek hep birlikte yeniden değerlendirmeye tabi tutularak edinilecek kanaate göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

belgeler getirtilmeli, bütün bu yönler araştırıldıktan sonra Ankara 14. İş Mahkemesinin sonuçlanan 2012/251 esas ve 2013/533 karar nolu dosyasıda getirtilerek hep birlikte yeniden değerlendirmeye tabi tutularak edinilecek kanaate göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Bu nedenlerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18704, Karar No: 2012/21072, Tarih: 05.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/18704 E.  ,  2012/21072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, bayram-resmi tatil ücreti, haftasonu çalışma ücreti, kötüniyet tazminatı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Taraflar arasında, değişen alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin tesbiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme Dayalı olarak başka birine devri, işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi yerinde olur. Bu durumda değişen alt işverenler, işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılır. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi ya da alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçinin feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Buna karşın iş sözleşmesinin feshi yönünde bir irade açıklamasının kanıtlanması durumunda iş sözleşmesi bildirimin karşı tarafa ulaşması ile sona ereceğinden, işçinin daha sonraki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu ihtimalde feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun incelenmesi gerekir.

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesinin davalı alt işverenin ihale süresinin bitiminde feshedildiğine ilişkin yazılı bir bildirim bulunmamaktadır. Davalı vekili cevap dilekçesinde, ihalenin başka bir şirkete verilmesi üzerine 31.07.2008 tarihinde davacının müvekkili şirketten ayrıldığını, davacının müvekkili şirketten sonra çalıştığı şirket ile müvekkili şirket arasında bağlantının olmadığını belirtmiştir. Davacı işçinin SGK hizmet cetvelinden, 31.07.2008 tarihinde davalıya ait işyerinden çıkışının verildiği, 01.08.2008 tarihinde dava dışı ... sicil numaralı SMS Güvenlik Hizm. Ltd. Şti. işyerinde çalışmaya başladığı görülmektedir. Ancak, dosya içeriğinden davalı alt işverenin işyerinde kaç işçi çalıştığı, bu işçilerin kaçının yeni alt işverende (SMS Güvenlik Hizm. Ltd. Şti. işyerinde) çalışmaya devam ettiği anlaşılamamaktadır. Bu durumda, hizmet alımı sözleşmelerinin ve eki belgelerin de celp edilerek, davalı alt işveren işyerinde kaç işçi çalıştığı, bu işçilerden çoğunluğun yeni alt işveren nezdinde çalışmaya başlayıp başlamadığı araştırılarak, işyeri devri olup olmadığı tespit edilmeli ve sonucuna göre yukarıdaki açıklamalar da dikkate alınarak karar verilmelidir. Mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 05.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2345, Karar No: 2016/11278, Tarih: 06.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/2345 E.  ,  2016/11278 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 16/09/2015

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz büyük yüz ölçümlü ve ilçe merkezine uzak mesafede Belde Belediyesi hudutlarında olmasına karşın, ilçe merkezinde olan ve küçük yüzölçümlü emsal taşınmazla karşılaştırılması sonucu tespit edilen bedel inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazlar

satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2-) Bedeline hükmedilen dava konusu taşınmazın kısmi el atma nedeniyle arta kalan bölümünün yüzölçümü, konum ve geometrik durumu dikkate alındığında bu bölümde değer azalışı olmayacağı dikkate alınmadan, fazla bedele hükmolunması,

Doğru görülmemiştir

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31242, Karar No: 2017/9257, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31242 E.  ,  2017/9257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.