muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/22778, Karar No: 2017/11431, Tarih: 23.10.2017

Hukuk Muhakemeleri Kanununa göre davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri ile iddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği dava dilekçesinde bulunmalıdır (HMK m. 119/l-e-f)- Aynı şekilde cevap dilekçesinde ise, savunmanın dayanağı olan bütün vakıaların açık özetlerinin ve savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğinin bulunması gereklidir (HMK m. 129/l-d-e). Somut olayda boşanma ve nafaka olarak iki ayrı dava bulunmaktadır. Davaların birlikte görülmesi halinde her dava bağımsız niteliğini korur. Bunun sonucu olarak da usul hukuku kurallarının her dava bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir. Erkeğin boşanma dava dilekçesi davalıya 26.11.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı süresinde cevap dilekçesi vermemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-karşı davalı erkeğe mahkemece kusur olarak yüklenen vakıalara davalı-karşı davacı kadının usulünce dayandığı kabul edilemez. Usulüne uygun şekilde süresinde ileri sürülmeyen ve çekişmeli olarak belirlenmeyen (HMK m. 129/1 -d, 137, 140/3, 187) vakıalar esas alınarak davacı-karşı davalı erkeğe kusur yüklenemez. Bu durumda eldeki boşanma davasında davacı-karşı davalı erkeğe kusur yüklenmesi doğru değildir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı-karşı davalı erkek tarafından usulüne uygun olarak dayanılan vakıalardan, davalı-karşı davacı kadının eşine ve eşinin ailesine ağır hakaretler ettiği hususu ispatlanmış olup, yukarıda yapılan açıklamalarda dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadının boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmakla en azından eşinin maddi desteğini yitirecek olan ve boşanmaya sebep olan olaylar kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunan davacı-karşı davalı erkek yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata (TMK m.

174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak, erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak, erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3- Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere davalı-karşı davacı kadına dava dilekçesi usulüne uygun şekilde tebliğ edilmiş, davalı-karşı davacı kadın süreden sonra sunduğu cevap dilekçesi ile yoksulluk nafakası ile maddi ve manevi tazminat taleplerinde bulunmuştur. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesi "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır" hükümlerini düzenlemiştir. Açıklanan sebeplerle davalı-karşı davacı kadının, cevap süresinden sonra verdiği dilekçesinde yer alan yoksulluk nafakası ile maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında mahkemece karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu sebeple de bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde geösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.10.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/44432, Karar No: 2017/28024, Tarih: 07.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/44432 E.  ,  2017/28024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte biri nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır. Dava nispi harca tabi değil ise, maktu temyiz karar harcı yatırılması gerekir.

Somut olayda, mahkemece verilen karar davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesine karşın, her iki davalı adına tek nispi temyiz karar harcı ile temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırılmıştır. Bu itibarla, eksik temyiz harçlarının kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca davalılar vekiline muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2421, Karar No: 2015/2237, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2421 E.  ,  2015/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2015

NUMARASI : 2014/722-2015/101

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 16.İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.03.2014 gün ve 2012/255 E. 2014/120 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 30.09.2014 gün ve 2014/14316 E. 2014/28649 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece usule uygun karar oluşturulmamış sadece "eski kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4911, Karar No: 2013/24026, Tarih: 10.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4911 E.  ,  2013/24026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2011/87-2012/212

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı kurum, 11.03.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflardan oluşan kurum zararının rücuen tazminini talep etmiş olup; Mahkemece, kusuru bulunmayan davalı ... Üretim ve Tic A.Ş. aleyhine açılan davanın reddine, davalı ...-San Haf. Nakliyat İnş. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın talep gibi kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanakları; olay tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5510 sayılı Yasanın 21/1, 76/4 ve 12/son maddeleridir.

5510 sayılı Kanunun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21’inci maddesinin birinci fıkrasında; “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

Anılan Yasanın 12. maddesinin son fıkrası hükmüne göre ise; “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü

kişiye alt işveren denir. Sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi, asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumludur.”

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Eldeki davaya konu somut olayda, davalı ...-San Haf. Nakliyat İnş. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde iş makinesi tamir ve bakım ustası olarak çalışan sigortalının, olay günü iş makinesinin delici ucundaki hidrolik hortumun demir ucundaki deliği kaynatmak için vanayı kapatıp hortumunu sökerken hortumun basınçla fırlayarak yaralanmasına neden olduğu, davalı ... Üretim ve Tic. A.Ş. ‘nin, Yedigöze Sani Bey Baraj ve Hes Projesine ait sahalardaki kil malzemesinin malzeme sahaları ve ariyet ocaklarından çıkarılması, üretilmesi ve nakliyesi işlerini akdedilen sözleşmeye istinaden diğer davalı şirkete anahtar teslimi ihale eden makam olarak sorumluluğunun bulunmadığını savunduğu, hükme esas alınan 15.01.2012 tarihli kusur raporunda, bakım ve onarım işinin Yedigöze Elektrik Üretim ve Tic. A.Ş. tarafından diğer davalı şirkete anahtar teslimi verildiğinden olayda kusur ve sorumluluğu bulunmadığı, davalı işveren Çınar-San Haf. Nakliyat İnş. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin %50, sigortalının %50 kusurlu olduğu kanaati bildirildiği anlaşılmaktadır.

O halde Mahkemece yapılacak iş ; öncelikle, davalılar arasında akdedilen sözleşme dosya arasına getirtilerek yapılan işin kapsamı, asıl işveren-taşeron ilişkisi bulunup bulunmadığı 12. madde kapsamında yöntemince araştırılıp belirlenmeli, bu bağlamda, davaya konu olayın meydana geldiği iş kolunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti yönünden gerekirse yeniden kusur raporu alınmalı, bununla birlikte, dosya kapsamına göre, dava dilekçesine ekli peşin sermaye değerli gelir tablosu ile yargılama aşamasında dosya arasına getirtilen tablolar arasındaki bariz çelişki giderilip sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri belirlenerek, sonucuna göre gerçek zarar tavan hesabı yapıldıktan sonra, bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan harcın tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu, davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre de; hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan harcın tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu, davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6184, Karar No: 2021/4554, Tarih: 31.05.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6184 E.  ,  2021/4554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 31.10.2018 tarih ve 2017/449 E. - 2018/307 K. sayılı kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.06.2020 tarih ve 2019/102 E. - 2020/469 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Mesa" ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2016/42004 sayılı "ÖZMESAREKLAM+şekil" ibareli marka başvurusuna iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın Markalar Dairesi tarafından kabul edildiğini ve başvurunun tümüyle reddine karar verildiğini, davalı şirketçe anılan karara karşı itirazda bulunulması üzerine YİDK tarafından davalının itirazının kısmen kabul edildiğini ve 35/3. sınıftaki açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetlerinin başvuru kapsamına iade edildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "mesa" (2009/23693) ibareli markası ile davalı firmanın "Şekil+ özmesareklam" (2016/42004) ibareli başvuru markası arasında dava konusu edilen 35/3. sınıftaki "Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri." yönünden görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, davalı başvurusundaki "özmesa" ibaresinin asli ve baskın unsur olarak ön plana çıktığı, davacının 2009/23693 sayılı markasının kapsamındaki 35/6 sınıftaki "başta Reklamcılık,pazarlama ve halkla ilişkiler hizmetleri, ticari ve reklam amaçlı sergi ve fuar hizmetleri, iş yönetimi, personel işe alma, seçme ,temizlik hizmetleri, taşımacılık (açık ihale ile hizmet satın alındığı yaygın olduğu) inşaat hizmetleri ( yine bu tür kamu ihalelerinin açık artırma yoluyla yapıldığı yaygın olması) " birçok hizmetler açısından dava konusu " Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri." nin bağlantılı, ilişkili hizmetler olduğu sonucuna varılacağı, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin söz konusu hizmetler açısından ayırdığı satın alma / yararlanma süresi içinde, davalının "Şekil+ özmesareklam " ibareli başvuru markasını gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davacı tarafın yukarıda belirtilen 35/6 sınıftaki hizmetlerini kapsayan "mesa" (2009/23693) ibareli marka ile bağlantılı , ilişkili hizmetleri satın alma/yararlanma yanılgısı yaşayabileceği, bilirkişi raporu alınmasına ihtiyaç duyulmadığı, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1b maddesindeki iltibas koşulunun oluştuğu, gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı Kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Kurum'dan alınmasına, 31.05.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8531, Karar No: 2021/14222, Tarih: 13.10.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/8531 E.  ,  2021/14222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacılar vekili ile davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti: