muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13807, Karar No: 2010/26568, Tarih: 11.11.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/13807 E.  ,  2010/26568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu ........ Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin icra mahkemesine başvurusu bankada bulunan hesabının haczedilmezliğine ilişkin olup mahkemece yapılan yargılama sonunda birlik mallarının devlet malı hükmünde olmadığından istemin reddine karar verilmiştir.

Borçlunun tabi bulunduğu 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu’nda haczedilmezliğe ilişkin bir hüküm olmayıp anılan kanunun 15.maddesinde birliğin gelirleri sayılmıştır. Ayrıca 2009 yılı Bütçe Kanunu’nun 13.maddesinin (b) fıkrasında, Hazineden köylere hizmet götürme birliklerine yapılacak yardımların haczedilemeyeceği hükmü getirilmiştir. Bu durumda icra mahkemesince şikayete konu banka hesabının dökümleri getirtilerek, gerektiğinde bilirkişiden de rapor alınarak hesaptaki paraların kaynağı ve  niteliği tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21655, Karar No: 2014/18602, Tarih: 15.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/21655 E.  ,  2014/18602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 14. Asliye Hukuk Mahkemesi ve ... 9. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6102 Sayılı Yasa'nın 4/f maddesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, uyuşmazlığın bireysel kart sözleşmesinden kaynaklandığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8117, Karar No: 2011/11026, Tarih: 13.10.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/8117 E.  ,  2011/11026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Türklüğü ve Devlet kurumlarını aşağılamak, Halkı kin ve düşmanlığa tahrik

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında Halkı kin ve düşmanlığa tahrik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde:

Sanığın 02.07.1993 tarihinde Sivas'ta meydana gelen olayların yıldönümü nedeniyle yaptığı konuşmada, Sivas olaylarının Alevi halkına ve aydınlara yönelik olduğunu, daha önce de benzer olayların başka illerde yaşandığına, sorumlularının ise cezalandırılmadığını ileri sürerek, ihmalleri ve olayları protesto etmek amacı ve gelecek dönemlerde yeniden yaşanmaması dileğiyle bu tür etkinliklerin düzenlendiğini belirten konuşmasının tümü gözetildiğinde, geçmiş olaylara ve gelecekte yaşanabileceklere yönelik görüş açıklaması niteliğinde bulunduğu, konuşma sonrasında herhangi bir olay yaşanmadığı gibi yakın bir tehlikenin varlığından da söz edilemeyeği, AİHS'nin 10. maddesi ve AİHM'nin yerleşik içtihatları birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleminde atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, yasaya aykırı,

2- Sanık hakkında devletin kurum ve organlarını aşağılama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5759 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nun 301. maddesinin 4. fıkrası uyarınca bu suçtan dolayı soruşturma yapılması Adalet Bakanının iznine bağlanmış olup, niteliği itibariyle maddi ceza hukuku yönününden lehe sonuç doğuracağından, anılan fıkra uyarınca gerekli izin istendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunlu- luk bulunması,Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 06.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/589, Karar No: 2020/1201, Tarih: 08.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/589 E.  ,  2020/1201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüse yardım

HÜKÜM : TCK'nin 82/1-e, 35/2, 39/2-b, 31/2, 62 ve CMUK'un 326/son. maddeleri uyarınca 3 yıl 20 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Bozma öncesi kurulan hükmün katılan vekili tarafından da temyiz edildiği, bu nedenle sanığın kazanılmış hakkı bulunmadığı halde, suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'un 326/son maddesi uygulanarak eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'u kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etmekten kurulan hükmün suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi ile yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'u kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etmek suçunun sübutu kabul, tahrike, yaş küçüklüğüne ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmadan sonra verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin suç vasfına, fazla ceza verildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 08/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8543, Karar No: 2023/4428, Tarih: 12.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/8543 E.  ,  2023/4428 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/729 E., 2020/582 K.

...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.03.2012 tarihli ve 2012/5691 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında, geceleyin şikâyetçinin sorumlu müdür olarak çalıştığı etrafı tel örgülerle çevrili olan iş yerinden aliminyum iki adet kapı aliminyum ile 3 adet pencere aliminyum doğrama çerçevesini çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1.b, 143, 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2012 tarihli ve 2012/180 Esas 2012/783 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu kararın 24.12.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3.Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.05.2014 tarihli ve 2014/258 Esas ve 2014/192 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca 18.03.2015 tarihinde hükmün açıklanması ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 62. maddeleri uyarınca 1yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Anılan kararın sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 02.07.2019 tarihli ve 2019/1497 Esas, 2019/11919 Karar sayılı kararı ile; "sanığa verilen cezadan 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesine göre artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Bozmaya uyularak yapılan yargılama üzerine, Antalya 17 Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2022 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/582 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

5.Bozmaya uyularak yapılan yargılama üzerine, Antalya 17 Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2022 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/582 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; cezasının usul ve yasalar çerçevesinde incelenip karara bağlanmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, suç tarihinde geceleyin şikayetçinin sorumlu müdür olarak çalıştığı etrafı tel örgülerle çevrili olan iş yerinin parçası halinde bulunan araziye bırakılmış olan iki adet kapı alüminyum ile 3 adet pencere alüminyum doğrama çerçevesini izinsiz ve sahibinin rızası dışında alarak el arabasına yükleyip götürdüğü sırada durumu fark eden tanık Ş.K.'nın emniyete bildirmesi üzerine sanığın, Demokrasi kavşağında çalmış olduğu malzemeler ile birlikte yakalandığı, sanığın çaldığı malzemeleri tümüyle kendi hakimiyet alanlarına geçirdikten sonra yakalanmış olması nedeniyle fiilin tamamlanmış olduğu kabul edilmiştir.

2. Sanığın ikrar içeren savunması, yakalama ve teslim tutanakları dosya içerisindedir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2019/729 Esas, 2020/582 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5346, Karar No: 2022/796, Tarih: 31.01.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/5346 E.  ,  2022/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 1)... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/10/2017 tarihli ve 2016/163 Esas, 2017/367 sayılı Kararı ile hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyet

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 18/04/2018 tarihli ve 2017/2726 Esas, 2018/1221 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak sanık hakkında zimmet suçundan mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 17/06/2021 tarihli ve 2021/5-43 Esas, 2021/287 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; sanık ile katılan arasındaki vekalet ilişkisinde kamu otoritesi ve kamu gücünün kullanılmadığı, söz konusu paranın teslim edilmesinin sanığın avukat olmasının doğal sonucu değil katılan tarafından şahsına duyulan güven ilişkisi nedeniyle verilen ahzu kabz yetkisi kapsamında gerçekleştirildiği ve buna bağlı olarak da aralarındaki ilişkinin hizmet ilişkisi kapsamında kaldığı gözetildiğinde, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 155/2. maddesinde tanımı yapılan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesinin ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek, 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nin 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 31/01/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanuna aykırı, sanık ve müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 304/2. maddesi gereğince bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 31/01/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 1. maddesindeki avukatlığın kamu hizmeti ve yargının kurucu unsurlarından olduğuna ilişkin belirleme, 2. maddesinde yazılı amacı, 76/1 ve 109/1-2. maddelerindeki baroların ve Türkiye Barolar Birliğinin kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları olduğuna ilişkin hükümler ile 5237 sayılı TCK’nin 6/1-c maddesindeki tanım ve gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde; avukatların, 1136 sayılı Kanun'un 35/1 ve 35/A maddelerinde yazılı ve münhasıran avukatlar tarafından yapılabilecek iş ve işlemler ile uzlaştırma işlemi ve barolar ile Türkiye Barolar Birliğinin organlarında ifa ettikleri görevleri yönünden kamu görevlisi oldukları kabul edilmelidir (Gökcan, Hasan Tahsin/ Artuç, Mustafa. Ceza Hukukunda Kamu Görevlisi ve Özel Soruşturma Usulleri, 4. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2016, s.57). Öğretide de kabul edildiği üzere; TCK’nin 6. maddesi kapsamında, kamusal faaliyet yaptıkları, dolayısıyla kamu görevlisi oldukları konusunda, anılan maddenin gerekçesi karşısında bir kuşku bulunmayan avukatın, görevi sebebiyle kendisine teslim edilen müvekkiline ait parayı veya başka bir eşyayı müvekkiline vermemesi durumunda, zimmet suçunun oluşacağı ifade edilmektedir (Akçin, İhsan. Kamu İdaresinin Güvenirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar, 2.Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2019), s.50-51; Artuk, Mehmet Emin/Gökcen, Ahmet/Alşahin, M.Emin/Çakır, Kerim. Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18.Baskı, Ankara, (2019), s. 976-977; Artuç, Mustafa. Malvarlığına Karşı Suçlar, 3.Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.732; Mahmutoğlu, Fatih Selami. Türk Ceza Kanunu Genel Hükümler Şerhi. Beta ... (2017), s. 66 (Dipnot14); Aldemir, Hüsnü. Uygulamada Avukatlık Hukuku, Adalet Yayınevi Ankara (2018), s.700; Gökcan, Hasan Tahsin. Açıklamalı Avukatlık Yasası, 3.Baskı, Adalet Yayınevi Ankara (2012), s.181). Bu nedenle öğreti ve uygulamada kabul edildiği, TCK'nin 247. maddesinin gerekçesinde de ifade edildiği üzere, zimmete geçirilen malın Devlete veya özel kişilere ait olmasının suçun oluşması bakımından öneminin bulunmadığı, kamu görevlisi olan avukatların 01/01/2009 tarihinden sonra görevleri nedeniyle zilyetliği kendilerine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü oldukları malları uhdelerinde tutmaları halinde 5237 sayılı TCK’nin 247. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun faili olabilecekleri kabul edilmelidir. Bu nedenle işin esası incelenerek bir karar verilmesi görüşünde olduğumuzdan aksi yöndeki çoğunluk kabulüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/4415, Karar No: 2006/8378, Tarih: 14.11.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4415 E.  ,  2006/8378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... Adana ili Saimbeyli ilçesi ... köyü ... mevkiinde bulunan güneyi dere, kuzeyi ve batısı ... tarlası, doğusu yol olan taşınmazın yapılan kadastro çalışmaları sırasında usul ve yasaya aykırı olarak tespit dışı bırakıldığı iddiasına dayanarak hasımsız olarak dava açmıştır. Mahkemece 3402 sayılı yasanın 26. maddesi gereği davanın görev yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davanın kadastro sırasında tespit harici bırakılan bir yerin tescili istemine ilişkin olmasına, 3402 sayılı Kadastro Yasasının 26/son maddesinde kadastro mahkemesinin görev ve yetkilerinin taşınmaz mal hakkında kadastro tutanağının düzenlendiği günde başlayacağının öngörülmesine, bu durumda mahkemece görevsizlik kararı verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemesine ve kararda yazılı gerekçelere göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. REDDİNE,

Ancak, 1086 sayılı HUMK'nun 27. maddesine nazaran görevsizlik kararı veren mahkemenin hüküm yerinde görevli mahkemeyide göstermesi gerekirken bu yönün gözardı edilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2841, Karar No: 2016/17428, Tarih: 12.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2841 E.  ,  2016/17428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.10.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Katılan sanık ...'ın kardeşi katılan sanık ...'ın kız arkadaşına hakaret içerikli mesaj atması nedeniyle kavga etmeye başlamaları üzerine babaları olan katılan sanık ...'ın müdahale ederek ...'a sert bir cisimle vurmaya başladığı, araya ... ve komşularının girerek ayırdıkları, katılan sanık ...'ın komşularının elinden kurtulmaya çalışıp babası ...'ın üzerine yürümesi üzerine ...'ın 1. Kattan atlayarak doktor raporunda belirtildiği şekilde ayak bileğinin kırılması suretiyle yaralandığı olayda;

Katılan sanık ..., babası katılan sanık...'la herhangi bir temasının olmadığı ve vurmadığı sadece üzerine yürümeye çalıştığı somut olayda; Suçun maddi unsurlarının gerçekleşmesi fail tarafından muhakkak değil muhtemel addedilmektedir. Gerçekleştirdiği fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini düşünmüş bu neticenin gerçekleşmesinin mümkün ve muhtemel olanak öngörmekle olası kastla hareket etmiştir. Sadece üzerine yürümek şeklinde gerçekleşen eylemde meydana gelen ağır netice göz önüne alınarak katılan sanık ... hakkında TCK'nin 21/2. maddesinin uygulanması gerektiği görüşüyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/6649, Karar No: 2023/2051, Tarih: 04.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6649 E.  ,  2023/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1450 Esas, 2021/804 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/460 E., 2019/282 K.

Taraflar arasındaki tecavüzün ref'i, önlenmesi, telif ücreti ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili ve Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Mahkemece hüküm altına alınan ve davalı vekili tarafından temyize konu edilen toplam miktar 24.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438 inci maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA