muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8422, Karar No: 2022/10763, Tarih: 29.09.2022

11. Bu noktada, 25.05.2018 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 7144 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 3294 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin son fıkrasına eklenen hükümden de söz etmek gerekmektedir. İlgili hükümde "Vakıflar, 18/10/2012 tarihli ve 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyerleridir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Düzenlemeden de açıkça görüleceği gibi, yapılan değişiklik ile vakıfların kamu tüzel kişisi olduğu değil, "Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce imzalanacak işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi kapsamında işyeri olduğu” esası benimsenmiştir. İlgili maddenin gerekçesinde, "Madde ile 6356 Sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 34. maddesinin ikinci fıkrasında bahsi geçen kamu kurum ve kuruluşlarının aynı işkolundaki birden çok işyerlerinde toplu ... sözleşmesinin ancak işletme düzeyinde yapılması gerektiği hükmü uyarınca, Vakıfların, mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünce veya yetkili kıldığı işveren sendikasınca imzalanan işletme toplu ... sözleşmesi kapsamındaki kamu işyerleri olduğu düzenlenmiştir." denilmiş ise de gerekçede vakıfların genel bir kural olarak kamu tüzel kişisi olduğu değil, “mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere” kamu işyeri olduğu belirtilmiştir. Kaldı ki gerekçede geçen bu ifade kanun metnine bilinçli olarak alınmamıştır. Söz konusu düzenlemenin amacı, tüm sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarına kamu tüzel kişiliği atfetmek değil, Bakanlığın taraf olduğu toplu ... sözleşmelerinin yapılmasını kolaylaştırmaktadır. Zira, mülga 2822 sayılı Toplu ... Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun ‘Toplu ... sözleşmesinin kapsamı ve düzeyi’ başlığını taşıyan 3 üncü maddesinde “... Ancak, kamu kurum ve kuruluşlarına ait müessese ve işyerleri ayrı tüzel kişiliğe sahip olsalar dahi, bu kurum ve kuruluşlar için ... bir işletme toplu ... sözleşmesi yapılır.” hükmü bulunmakta iken (md. 3, f.1,2), 6356 sayılı Sendika ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nda bu hükme yer verilmemiş, onun yerine “Bir gerçek ve tüzel kişiye veya bir kamu kurum ve kuruluşuna ait aynı işkolunda birden çok işyerinin bulunduğu işyerlerinde, toplu ... sözleşmesi ancak işletme düzeyinde yapılabilir.” düzenlemesine yer verilmiştir (md.34). Toplu ... sözleşmesinin düzeyine ilişkin tarihsel gelişmeler ve kanun değişiklikleri dikkate alındığında, 3294 sayılı Kanun'a eklenen hükmün vakıfların özel hukuk tüzel kişisi olduğu gerçeğini değiştirmediği, yapılan değişikliğin sadece toplu ... sözleşmesinin düzeyi ve bağıtlanması süreci ile ilgili olduğu kabul edilmelidir

... sözleşmesi ancak işletme düzeyinde yapılabilir.” düzenlemesine yer verilmiştir (md.34). Toplu ... sözleşmesinin düzeyine ilişkin tarihsel gelişmeler ve kanun değişiklikleri dikkate alındığında, 3294 sayılı Kanun'a eklenen hükmün vakıfların özel hukuk tüzel kişisi olduğu gerçeğini değiştirmediği, yapılan değişikliğin sadece toplu ... sözleşmesinin düzeyi ve bağıtlanması süreci ile ilgili olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece, 7144 sayılı Kanun gerekçesine atıf yapılarak vakıfların kamu işyeri olduğunun açıklığa kavuştuğu belirtilmiş ise de gerekçede açıkça vakıfların “mevzuattaki ilgili diğer düzenlemeler aynı kalmak ve sadece toplu ... sözleşmesi kapsamıyla ilgili olmak üzere kamu işyeri” olduğu ifade edilmiştir. Gerekçede çizilen bu sınırlar gözden kaçırılarak Kanun'da ‘tüm sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olarak kabul edildiği’ şeklinde, amacı aşan bir yorumla sonuca gidilmesi yerinde değildir. Yukarıda da ayrıntılı olarak açıklandığı gibi aslolan vakıfların özel hukuk tüzel kişi olmalarıdır. Aksinin kabulü için, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğunu açıkça düzenleyen bir kanun hükmü olmalıdır. Bu itibarla, 7144 sayılı Kanun ile 3294 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde yapılan değişikliğin sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının hukuki niteliğini değiştiren yeni ve farklı bir düzenleme olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

12. Belirtmek gerekir ki Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 09.....2017 tarihli ve 2016/3 Esas, 2017/4 Karar sayılı kararı ile "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu ile kurulan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu, ayrı işyeri olan bağımsız işveren oldukları" belirlenmiştir. İçtihadı birleştirme kararları, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 45 nci maddesine göre bağlayıcıdır. Somut olayda, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğuna yönelik kanuni bir düzenleme, Anayasa Mahkemesi iptali kararı yahut aksi yönde içtihadı birleştirme kararı bulunmadığına göre,09.....2017 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararı'nın hâlen bağlayıcı olduğu kabul edilmelidir.

13. İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının kamu tüzel kişisi olarak kabulü ile husumetin davalı olarak Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yöneltilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5157, Karar No: 2018/5490, Tarih: 26.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/5157 E.  ,  2018/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.12.2016 gün ve 2016/29 Esas, 2016/395 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci- ikinci- üçüncü- beşinci- altıncı- yedinci- sekizinci celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/974, Karar No: 2017/1983, Tarih: 10.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/974 E.  ,  2017/1983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/09/2015 tarih ve 2010/300-2015/389 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı banka görevlilerinin, müvekkiline ait çek karnesini ibraz edilen vekaletnameye dayalı olarak müvekkilinin oğlu ...’a teslim ettiklerini, ancak vekaletnamede adı geçenin çek karnesini teslim alma yetkisinin bulunmadığını, izinsiz kullanılan çek karnesi nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek, 41.396,00 TL’nin en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya ait çek karnesinin, ... Noterliği’nce tanzim edilen vekaletnameye istinaden oğlu ...' a teslim edildiğini, çek karnelerinin teslimi hususunda özel yetki aranmadığını, vekaletname ile yetki verildiğini, dava dışı olan ...' ın BK nu gereğince çek karnesini iade etme zorunluluğu olduğunu, bu hususta müvekkiline kusur atfedilemeyeceğini, davacı ile müvekkili arasında imzalanan çek taahhütnamesinin 5. maddesi uyarınca haksız şekilde elinden çıkan çekler nedeniyle ödemeden men talimatı vermesi gerekirken bu taahhüdü yerine getirmediğini, bedelleri takasbank aracılığı ile ödendiğinden dava konusu çeklerin imza incelemesini müvekkili bankanın yapamayacağını, davacının kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporları, Adli Tıp Kurumu Raporları, benimsenen 20.05.2015 tarihli bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı bankanın dava konusu vekaletnamede çek keşide etmek ve çek koçanının teslimine ilişkin açıkça yetki verilmiş olmamasına rağmen, yetkisiz kişiye çek defterini teslim ettiği davacının imzası ve çeklerde bulunan imzanın ilk bakışta bile fark edilecek şekilde farklı olmasına rağmen gerekli inceleme yapmayarak kusurlu davrandığı, sahte olan ve hamiline bedeli ödenmek zorunda kalınan çek tutarlarından davalı bankanın sorumlu olduğu gerekçesiyle , davanın kabulüne karar vermiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davalı Banka tarafından çek karnesinin hesap sahibi dışında yetkisiz kişiye usulsüz teslimi nedeniyle davacının zarara uğradığı iddiasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Yukarıda belirtildiği şekilde mahkemece, davalı bankanın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davalı Banka tarafından çek karnesinin hesap sahibi dışında yetkisiz kişiye usulsüz teslimi nedeniyle davacının zarara uğradığı iddiasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Yukarıda belirtildiği şekilde mahkemece, davalı bankanın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davaya konu çekleri imzalayan dava dışı ...'ın ticari vekil mi yoksa ticari mümessil mi olduğu noktasındadır. BK'nun 453/2 (6098 sayılı TBK'nun 551/2) maddesine göre ticari vekil, açık yetki verilmedikçe kambiyo taahhütlerinde bulunamaz ise de, aynı yasanın 450/1 (6098 sayılı TBK'nın 548/1) maddesine göre ticari mümessil müessese sahibi hesabına kambiyo taahhütlerinde bulunmak yetkisini haizdir.

Dosyada bulunan 20.04.2006 tarih ve 3833 yevmiye numaralı vekaletname içeriği incelendiğinde davacı işletme sahibi ... tarafından dava dışı ...’a verilen vekaletnamede “ TC bankaları merkez ve şubelerinde her türlü hesaplardan dilediği zaman dilediği miktarlarda paralar çekmeye, ahzu kabza, sulh ve ibraya hesap miktarlarını öğrenmeye, faizlerini istemeye, hesap türlerini değiştirmeye, gerekirse vadelerini bozmaya, vadeli ve vadesiz olarak hesaplar açtırmaya, açılmış ve açılacak hesaplardan para çekmeye, ve yatırmaya, ilgili banka şubelerince bilcümle evrak ve vesaiki tanzim ve imzalamaya, yurtiçi ve yurtdışı havaleleri almaya hesaba aktarmaya, hesaplardan dilediği zaman çekmeye, ahzu kabza, sulh ve ibraya, düzenlenecek tüm evrak ve belgeleri adına imzalamaya, ....kargo ve ....kolileri almaya ....” şeklinde oldukça geniş yetkiler verildiği görülmüştür. Ayrıca dava dilekçesinde dava dışı ...’ın işletmeyi bil-fiil işlettiğinin belirtildiği ve dinlenen tanık anlatımlarının da aynı yönde olduğu, bu durumda mahkemece, vekaletname içeriği, davacının beyanları ve tanık anlatımlarına göre somut olayda çek karnesi kendisine teslim edilen ve çekleri imzalayanın ticari mümessil olduğunun ve bunun sonucu olarak kambiyo taahhüdünde bulunabileceğinin kabulü ile sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16388, Karar No: 2006/12611, Tarih: 16.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/16388 E.  ,  2006/12611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2006
Yargıtay — Esas No: 2011/6215, Karar No: 2011/4931, Tarih: 07.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/6215 E.  ,  2011/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

K A R A R

Tapu iptali ve tescil davasında Orman İdaresi taraf olup, uyuşmazlık konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda inceleme yapılmış bulunduğuna göre, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22082, Karar No: 2022/17558, Tarih: 22.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/22082 E.  ,  2022/17558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir." düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 23.03.2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 22.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/32664, Karar No: 2024/11037, Tarih: 02.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/32664 E.  ,  2024/11037 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı yanlış yorumlanarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin uygulanmaması isabetsizliği ile hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanık hakkında hükmolunan adlî para cezalarının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtildiği ve bu hususun, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

5237 sayılı Kanun'un 158/1. maddesinin (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde, adli para cezası belirlenirken, tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği cihetle; sanığın suçtan elde ettiği menfaat miktarlarının 3.800,00 TL, 496,00 TL, 700,00 TL ve 700,00 TL olduğu ve adli para cezalarının bu miktarlara uygun şekilde “380 gün”, "49 gün", 70 gün" ve "70 gün" olarak belirlenmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeler ile adli para cezasının mağdurlar ..., ... ve ...'a yönelik eylemleri nedeniyle elde edilen menfaat miktarının üzerinde olacak şekilde “300 gün” olarak belirlenmesi suretiyle adli para cezasının fazla tayin edilmesi, mağdur ... yönünden ise elde edilen menfaat miktarının altında olacak şekilde adli para cezasının eksik tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f maddesi ve (son) cümlesi, 62 ve 52. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümler tamamen çıkartılarak yerine “A. Mağdur ...'ya karşı eylemi nedeniyle sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 158/1. maddesinin (f) ve (son) bentleri gereğince 3 yıl hapis ve 380 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılarak 2 yıl 6 ay hapis ve 316 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 6.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek 300 gün karşılığı olarak 5.000,00 TL adli para cezası üzerinden infaz edilmesine, 52/4. maddesi gereğince taktiren 20 eşit aylık taksitlerle tahsiline, B. Mağdur ...'a karşı eylemi nedeniyle sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 158/1. maddesinin (f) ve (son) bentleri gereğince 3 yıl hapis ve 49 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılarak 2 yıl 6 ay hapis ve 40 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/4. maddesi gereğince taktiren 20 eşit aylık taksitlerle tahsiline, C. Mağdurlar ... ve Ayşe Kete'ye karşı eylemleri nedeniyle sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 158/1. maddesinin (f) ve (son) bentleri gereğince iki kez 3 yıl hapis ve 70 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılarak iki kez 2 yıl 6 ay hapis ve 58 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL'den hesap edilmek üzere sonuç olarak iki kez 1.060,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 52/4. maddesi gereğince taktiren 20 eşit aylık taksitlerle tahsiline," paragraflarının eklenmesi ve diğer fıkralar buna göre teselsül ettirilmek suretiyle hükümlerin oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20915, Karar No: 2015/23104, Tarih: 22.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/20915 E.  ,  2015/23104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2015

NUMARASI : 2015/219-2015/316

K A R A R

Davacılar hakkında düzenlenen 02/07/2015 tarih ve 2015/10899 sayılı ödeme emrinin ön ve arka yüzünü gösterir aslı veya aslı gibi sureti ve ödeme emrinin davacıya tebliğ edildiğini gösteren tebliğ belgesinin ilgili Kurumdan getirtildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/953, Karar No: 2019/2735, Tarih: 04.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/953 E.  ,  2019/2735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap suçuna azmettirme

HÜKÜM : Eylemin görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçunu oluşturduğunun kabulüyle kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının düşürülmesine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında irtikap suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile Sağlık Bakanlığının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile Sağlık Bakanlığının duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazine ile ilgili Bakanlığa bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 04/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12634, Karar No: 2011/18235, Tarih: 01.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/12634 E.  ,  2011/18235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın beraatine ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle temyiz inceleme gününde , suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TC.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALRILMASINA, dava konusu kitaplar, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 138.maddesiyle değişik 71.maddesinin 1.fıkrasının 1.bendi hükmü karşısında miktar ve değer itibariyle kişisel kullanım amacı dışında kaldığından ve anılan hüküm uyarınca bulundurulması suç oluşturacağından söz konusu kitapların 5846 sayılı kanun, 5237 sayılı TCK.nun 54/4.maddesi uyarınca müsaderesine 01.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.