muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1446, Karar No: 2011/6382, Tarih: 24.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5216, Karar No: 2021/1818, Tarih: 23.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/5216 E.  ,  2021/1818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Dosya temyiz incelemesinde iken; davacı ... kendi adına asaleten çocukları ... ve ... adına velayeten sunduğu 01.02.2021 tarihli dilekçeler ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, feragat beyanları denetlenmek suretiyle Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince vaki feragat nedeniyle ek karar verilmesi için dosyanın mahaline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9890, Karar No: 2010/9837, Tarih: 20.12.2010

5. Ceza Dairesi 2010/9890 E., 2010/9837 K.

**5. Ceza Dairesi 2010/9890 E., 2010/9837 K.**

**- ÇOCUĞUN CİNSEL İSTİSMARI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 103 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 170 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 174 ]

**"İçtihat Metni"**

Organ sokmak suretiyle beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan şüpheli H.... S.... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Giresun Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 20.08.2010 tarihli ve 2010/4095 soruşturma, 2010/1379 esas, 2010/120 sayılı iddianamenin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170. maddesine uygun bulunmadığından bahisle aynı Kanunun 174. maddesi gereğince iadesine dair Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 25.08.2010 tarihli ve 2010/119 sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, Giresun Ağır Ceza Mahkemesince mağdurenin beden ve ruh sağlığında bozulma olup olmadığı konusunda Adlî Tıp Kurumundan rapor alınmaması ve suç zaman diliminin belirlenmemesi iddianamenin iadesi sebepleri olarak gösterilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanunun 174/1. maddesinde ise iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, 5271 sayılı Kanunun 170/2. maddesinde yer alan "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü uyarınca Cumhuriyet Savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek diğer deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verileceği, mahkemece Adli Tıp Kurumundan görüş alınabileceği, suç zaman diliminin belirlenebileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 30/10/2010 gün ve B.03.0.CIG.0.00.00.04-105-28-7954-2010/12659/66789 sayılı kanun yararına bozmaya atfen C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 174/1. maddesine dayanılarak 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesi gereğince suçun sonucunda mağdurenin beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınmadığı gerekçesiyle iddianamenin iade edilemeyeceği, Karadeniz Teknik Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı ve Trabzon Adli Tıp Şube Müdürlüğünün düzenlediği raporların kovuşturma aşamasında toplanan diğer kanıtlarla birlikte ele alınıp, yetersiz görülmesi halinde mahkemesince Adli Tıp Kurumundan suçun mağdure üzerindeki etkisine göre mütalaa alınmasının mahkemenin görevi olduğu, iddianamede suç tarihi gösterildiği gibi fiile bağlı olarak hamile kalan mağdurenin gebelik süresini ve doğum yaptığı tarihi gösteren raporlara göre suç tarihinin belirlenebildiği nazara alınarak iddianamenin kabulü yerine yazılı şekilde iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve bu itibarla kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden, Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 25.08.2010 gün ve 2010/119 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahkemesince yapılmasına ve dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6513, Karar No: 2006/7067, Tarih: 08.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/6513 E.  ,  2006/7067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Konya l. A.H.
Yargıtay — Esas No: 2013/13849, Karar No: 2014/2597, Tarih: 12.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/13849 E.  ,  2014/2597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen verilen 24.01.2013 tarihli karara yönelik suça sürüklenen çocuğun, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 26.02.2013 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18120, Karar No: 2014/56, Tarih: 13.01.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18120 E.  ,  2014/56 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesine karar verilmiştir. Yasa koyucunun da bu hak ihlalini dikkate alarak 6459 sayılı Kanunun 6. maddesi ile 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenlemenin getirildiği dikkate alınarak (her ne kadar getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de), 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ile tescil davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerekirken bu konuda bir karar verilmemiş olması ve 10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18. maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunduğundan, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden davacı idare aleyhine karar harcına hükmedilmesi doğru değil ise de, bu yanılgıların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, gerekçeli kararın 1 numaralı bendinin 2. satırında yer alan "TESPİTİNE" sözcüğünden sonra gelmek üzere "dava tarihi olan 16.11.2001'den itibaren 4 aylık sürenin bittiği tarihten birinci kararın verildiği 29.12.2003 tarihine kadar hükmedilen 34.628.537.804 TL (34.628,537804 YTL) sına, ikinci kararla artırılan 6.351.806.115 TL (6.351,806115 YTL) sına 2. karar tarihi olan 01.06.2006 tarihine kadar ve en son verilen kararla artırılan 7.997,227697 YTL kısım için 3. karar tarihi olan 11.09

. satırında yer alan "TESPİTİNE" sözcüğünden sonra gelmek üzere "dava tarihi olan 16.11.2001'den itibaren 4 aylık sürenin bittiği tarihten birinci kararın verildiği 29.12.2003 tarihine kadar hükmedilen 34.628.537.804 TL (34.628,537804 YTL) sına, ikinci kararla artırılan 6.351.806.115 TL (6.351,806115 YTL) sına 2. karar tarihi olan 01.06.2006 tarihine kadar ve en son verilen kararla artırılan 7.997,227697 YTL kısım için 3. karar tarihi olan 11.09.2012 tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına" ifadesinin eklenmesine ve yine gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harçla ilgili 5 numaralı bendinin tamamının yerine "Davacı idare harçtan muaf olduğu için karar ve ilam harcı alınmasına yer olmadığına, talebi halinde başlangıçta alınan peşin harcın davacı idareye iadesine" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edenlerden davalı tarafa yükletilmesine, 13.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1535, Karar No: 2016/2085, Tarih: 09.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/1535 E.  ,  2016/2085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Katılanın pilot olarak çalıştığı MNG Havayolları şirketinden alacakları için açtığı hukuk dosyasına ibraz edilen izin talep formlarının sahte olduğu iddiası ile açılan davada; grafoloji uzmanından alınan bilirkişi raporuna göre, izin talep formlarındaki yazı ve imzanın katılanın eli ürünü olduğu, sanıkların eli ürünü olmadığı ve bu formlarda sanıkların herhangi bir yazı ve imzasının bulunmadığı, katılan tarafından tutulan uçuş kayıt defteri ile içerik itibariyle talep formları uyuşmamış ise de özel belgede sahtecilik suçlarında fikri sahteciliğin de oluşmayacağı, ayrıca uyuşmazlığın hukuki ihtilaf niteliğinde bulunduğu gözetilmeden unsurları oluşmayan suçtan sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Adli emanetin ...... sırasına kayıtlı izin talep form asıllarının delil olarak saklanması yerine iadesine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10489, Karar No: 2012/14077, Tarih: 29.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10489 E.  ,  2012/14077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜNYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/04/2012

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden 2338 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduklarını, komşu 2341 parsel maliki davalıların taşınmazlarından kil toprağı çıkarttıklarını, hafriyat çalışmalarının 45 – 50 metre derine indiğini bu nedenle taşınmazlarının göçme tehlikesi ile karşı karşıya kaldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve zararın giderilmesi isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalı, taşınmazın davalılardan A... Tarafından işletildiğini, diğer davalılara davada husumet yöneltilemeyeceğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece,  davaya bakma görevinin Sulh Hukuk Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizliğe ilişkin olarak verilen karar, Dairece '' mahkemece keşfen elde edilen bilirkişi raporunda zararın giderilmesi bakımından tesbit olunan değer dikkate alınmak suretiyle görevsizlik kararı verilmiş ise de 492 Sayılı Harçlar Yasasının 16 ve 04.03.1953 tarih 10/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer yönler yanında elatılan yerin zemin değerinin de dava değerini teşkil edeceği, aynı zamanda tecavüzlü kısma yapılan ve bilirkişi raporunda belirlenen kaldırma bedelinin de davanın değerini oluşturduğu göz ardı edilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir''gerekçesiyle bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve bir kısım davalılar  tarafından  süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve komşuluk hukukundan kaynaklanan zararların giderilmesi isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delilerden;davacılar, kayden 2338 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduklarını, komşu 2341 parsel maliki davalıların taşınmazlarından kil toprağı çıkarttıklarını, hafriyat çalışmalarının 45 – 50 metre derine indiğini bu nedenle taşınmazlarının göçme tehlikesi ile karşı karşıya kaldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve zararın giderilmesi isteklerinde bulunmuş,davalılar ise, taşınmazın davalılardan A... tarafından işletildiğini, diğer davalılara davada husumet yöneltilemeyeceğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, elatılan yerin keşfen belirlenen değerine göre davaya bakma görevinin Sulh Hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş,verilen karar davacıların temyizi üzerine;mahkemece keşfen elde edilen bilirkişi raporunda zararın giderilmesi bakımından tesbit olunan değer dikkate alınmak suretiyle görevsizlik kararı verilmiş ise de 492 Sayılı Harçlar Yasasının 16 ve 04.03.1953 tarih 10/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer yönler yanında elatılan yerin zemin değerinin de dava değerini teşkil edeceği, aynı zamanda tecavüzlü kısma yapılan ve bilirkişi raporunda belirlenen kaldırma bedelinin de davanın değerini oluşturduğu göz ardı edilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle bozulması üzerine,bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda;  davanın kısmen kabulü ile davalıların bilirkişi raporunda belirlenen kısma el atmasının önlenmesine,davacının davalılardan R... Ve D... A...'e ait 2341 parsel sayılı taşınmazda maden çıkarma işleminin yapılmamasına yönelik davasının reddine karar verilmiştir.Mahkemece, davalıların, kayden davacılara ait taşınmaza el attıkları gerekçesiyle  el atmasının önlenmesine karar verilmesinde  isabetsizlik yoktur. Tarafların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir reddine.

Ancak, davacıların  dava dilekçesinde davalıların 2341 parselde maden çıkarma işleminin yapılmamasına  ilişkin bir taleplerinin olmadığı,ayrıca el atmanın önlenmesi yanında zararın giderilmesine ilişkin isteklerinin olduğu görülmektedir.Mahkeme tarafından yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda tecavüzlü kısımların belirlendiği ve davacılara ait taşınmazın eski halini alması, hasarın önlenmesi için  neler yapılması gerektiği ayrıntılı olarak belirlenmiştir.

Ne var ki; mahkemece davacıların dava dilekçelerinde zararın giderilmesi hususunda istekleri olduğu halde,  mahkemece  bu konuda olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamış olması ve davacıların, davalıların 2341 parselde maden çıkarma işleminin yapılmamasına  ilişkin bir taleplerinin olmadığının gözetilmemesi de doğru değildir.Tarafların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  29.11.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17831, Karar No: 2013/27808, Tarih: 21.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/17831 E.  ,  2013/27808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruhsatsız silâh taşımak suçundan sanık ...'ın, 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 13/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1-2. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 25 gün adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine dair (BÜYÜKÇEKMECE) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.05.2010 tarihli ve 2005/273 esas, 2010/541 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, söz konusu hükmün 1-a bendinde sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırıldığının belirtilmesine rağmen, 1-c bendinde neticeten verilen 6 aylık kısa süreli hürriyeti bağlayıcı hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiş ise de söz konusu yanlışlığın maddi hata olduğu ve mahkemesince mahallinde düzeltilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/1 ve 2. fıkrasında yer alan "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." düzenleme karşısında, 25 gün olarak hükmedilen adlî para cezasının miktarının belirlenmemesinde,

2- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesinde öngörülen para cezası miktarının 450,00 yeni Türk lirası olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde 5728 sayılı Kanun'la değişik 15/1. maddeye göre temel ceza olarak 30 gün adlî para cezası belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uygulanarak 25 gün adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.09.2013 gün ve 58036 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 08.10.2013 gün ve KYB/2013-324035 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü: