muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13558, Karar No: 2024/5180, Tarih: 13.06.2024

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanunu'nun 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının doğrudan mernis adresine yapıldığı, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve 08.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2016 tarihli ve 2016/28 Esas, 2016/593 Karar kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/530, Karar No: 2024/834, Tarih: 09.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/530 E.  ,  2024/834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2023 tarihli ve 2023/752 Esas, 2023/874 Karar sayılı kararıyla 7 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...’ın, ... bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair ... İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli ve 2023/1844 Esas, 2023/1886 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle anılan kararın kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair ... İnfaz Hâkimliğinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/2197 Esas, 2023/2380 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii ... Ağır Ceza Mahkemesinin 03.10.2023 tarihli ve 2023/496 değişik ... sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.12.2023 tarihli ve 94660652-105-27-25207-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun

yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2024/1590 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuryet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2024/1590 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26.07.2023 tarihli ve 2023/2-1890 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2023 tarihli ve 2023/752 Esas, 2023/874 Karar sayılı kararı ile verilen 7 ay 15 gün hapis cezasının infazına 26.07.2023 tarihinde başlandığı, koşullu salıverilme tarihinin 15.11.2023, bihakkın tahliye tarihinin ise 07.03.2024 olduğu,

Hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, Covid-19 izninde olan hükümlünün izin süresinin bitiş tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair ... İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli kararının hükümlünün yokluğunda verildiği,

Hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, Covid-19 izninde olan hükümlünün izin süresinin bitiş tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair ... İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli kararının hükümlünün yokluğunda verildiği,

Her ne kadar ... İnfaz Hâkimliğinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/2197 Esas, 2023/2380 Karar sayılı kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediğinden bahisle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine dair ... İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli ve 2023/1844 Esas, 2023/1886 Karar sayılı kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın dosya içerisinde bulunmadığı gibi hükümlü tarafından sunulan 26.09.2023 tarihli itiraz dilekçesinde 06.02.2023 tarihinde yaşanan deprem nedeniyle evinin ağır hasar aldığını ve sonrasında yıkıldığını, bu nedenle evinde oturmadığını bildirerek buna ilişkin belgeleri dilekçesi ekinde sunduğu,

Hükümlünün 26.07.2023 tarihi itibariyle Covid-19 kapsamında izinli iken, ... İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli kararı ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine karar verildiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/10167 Esas, 2021/12656 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, bu kararın hükümlüye tebliğ edilmesinde zaruret bulunmasına rağmen usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, dolayısıyla hükümlü hakkında itiraza tabi olarak verilen denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmediği nazara alındığında, denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanılamayacağı cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlü hakkında denetimli serbestlik kararı verilmesine rağmen, yasal süresi içerisinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmediği gerekçesiyle denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair ... İnfaz Hâkimliğince verilen 28.07.2023 tarihli ve 2023/1844 Dosya, 2023/1886 Karar sayılı kararın hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair tebliğ tebellüğ evrakının dosya içerisinde bulunmadığı gibi hükümlü tarafından verilen 26.09.2023 tarihli itiraz dilekçesinde 06.02.2023 tarihinde yaşanan deprem nedeniyle Sekili kasabasında bulunan evinin ağır hasar aldığını ve sonrasında yıkıldığını, bu nedenle Sekili kasabasında değil ... ilçe merkezinde oturduğunu bildirmiş olup, Covid -19 iznine ayrılma ve denetimli serbestlikten yararlanma talebi ile ilgili ... T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne verdiği 26.07.2023 tarihli iki ayrı dilekçesinde adresinin “... Mahallesi ... Caddesi No:143 Kat 1 .../...” olduğunu beyan etmiştir.

3. İnfaz dosyası içerisinde bulunan ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 02.08.2023 tarihli ve 2023/381 sayılı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ belgesinde hükümlüye cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, bu nedenle 02.08.2023 tarihinden 07.08.2023 tarihine kadar ... Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiği yönünde açıklamanın bulunduğu, tebliğ eden İnfaz ve Koruma memurunun sicil numarasının, tebellüğ eden olarak hükümlünün isminin yazılı olduğu ancak uyapta yer alan kayıtta ıslak imzanın bulunmadığı, İnfaz Hakimliğince verilen Açık Ceza İnfaz Kurumuna İade kararında hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin kararın 08.08.2023 tarihinde hükümlüye tebliğ edildiğinin yazılı olduğu anlaşılmaktadır.

4. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10 uncu maddesinde yer alan, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

4. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10 uncu maddesinde yer alan, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükümde dikkate alınmak suretiyle hükümlü hakkında denetimli serbestlik uygulanmasına ilişkin kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği ve hükümlünün 26.09.2023 tarihli dilekçesinin doğruluğu araştırılıp değerlendirilmeksizin, kararın tebliğine ilişkin tebligat parçaları denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine alınmaksızın ayrıca ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 02.08.2023 tarihli ve 2023/381 sayılı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ belgesinin ıslak imzalı aslı ya da onaylı sureti getirtilip incelenmeksizin, tebliğ tebellüğ işlemi yapılmadı ise niçin bu belgenin düzenlendiği araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu İnfaz Hakimliğince Açık Ceza İnfaz Kurumuna İadesine dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine ilişkin itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.10.2023 tarihli ve 2023/496 değişik ... sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8435, Karar No: 2008/7325, Tarih: 26.05.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/8435 E.  ,  2008/7325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :14.02.2007
Yargıtay — Esas No: 2009/574, Karar No: 2009/584, Tarih: 23.12.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/2-574 E.  ,  2009/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11.Aile Mahkemesi

TARİHİ : 09.07.2009

Taraflar arasındaki “Boşanma, maddi-manevi tazminat ve nafaka” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.Aile Mahkemesince boşanma davasının kabulüne, davacının manevi tazminat, davalının ise maddi-manevi tazminat ve nafaka talebinin reddine  dair verilen 08.11.2007 gün ve 2006/925 E.,2007/1015 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 17.03.2009 gün ve 2008/1944 E., 2009/4838 K. sayılı ilamı ile; (...1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının manevi tazminata yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalının temyizinin incelenmesine gelince;

Tarafların dört yıl gibi uzun bir süre geçmesine rağmen karı koca olamadıkları, davacının tedaviyi yarım bıraktığı, eşini istemediğini söyleyerek onu evden kovduğu toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan hadiselerde davacı daha ziyade kusurludur.

A-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen  bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu  tarafın, kusurlu   taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \*davalı yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/2.maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş  olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat  isteyebileceğini  öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen  \*davalının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına  saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır.  O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK.4 BK.42,43,44,49)  dikkate alınarak \* davalı yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

B-Davalının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği kanıtlanmış olup, Türk Medeni Kanununun 175.maddesi koşulları oluşmuştur. Davalıya uygun miktar yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 23.12.2009 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3676, Karar No: 2012/5055, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3676 E.  ,  2012/5055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı mirasçıları ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7803, Karar No: 2025/258, Tarih: 10.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7803 E.  ,  2025/258 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:İnfaz Hakimliği

SAYISI: 2023/7801 (E), 2023/7691 (K)

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 12.05.2023 tarihli ve 2023/3501 Esas, 2023/3644 Karar sayılı içtima kararı ile 5 yıl 6 ay hapis cezasına hükümlü ...'in, işbu cezasının Elazığ Kampüs Açık Ceza İnfaz Kurumunda infazı sırasında, Covid-19 izninde bulunduğu esnada, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 10. maddesi uyarınca hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 28.07.2023 tarihli ve 2023/6534 Esas, 2023/6482 Karar sayılı kararını müteakip, yasal süresi içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmaması nedeniyle açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine ilişkin Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 28.08.2023 tarihli ve 2023/7801 Esas, 2023/7691 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 01.11.2024 tarihli ve 94660652-105-23-16575-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.12.2024 tarihli ve 2024/114096 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.12.2024 tarihli ve 2024/114096 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5275 sayılı Kanun'un geçici 10/2. maddesinde yer alan; "31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir." şeklindeki düzenleme karşısında,

İnfaz dosyası kapsamına göre, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.05.2023 tarihli ve 2023/0-4681 sayılı müddetnameye göre, Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 12.05.2023 tarihli içtima kararına konu 5 yıl 6 ay hapis cezasının infazı amacıyla hükümlünün 10.05.2023 tarihinde cezaevine alındığı, koşullu salıverilme tarihinin 05.02.2026, bihakkın tahliye tarihinin ise 04.11.2028 tarihi olduğu, Elazığ Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce düzenlenen belgeye göre 12.06.2023 tarihinden itibaren covid-19 iznine ayrıldığı,