muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14854, Karar No: 2022/1524, Tarih: 16.02.2022

Öte yandan, Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/10 esas sayılı dosyasında sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmasının, 10/06/2016 tarihli sonraki eyleme ilişkin olarak 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesine engel olduğu, 10/06/2016 tarihli suç sebebiyle Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 18/06/2016 tarihli ve 2016/4547 soruşturma, 2016/149 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince anılan Cumhuriyet Başsavcılığının 07/02/2017 tarihli kararı ile anılan kararın kaldırıldığı da nazara alındığında bu kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve dosya kapsamında gerçekleşmesi gereken bir kovuşturma şartı bulunmadığı cihetle, sanık hakkında açılan davaya devam olunarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas, 2017/712 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 10/06/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonunda, Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas, 2017/712 sayılı kararı ile, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına karar verilmiştir.

C-) Konunun değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 10/06/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonunda, Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas, 2017/712 sayılı kararı ile, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına karar verilmiştir.

Sanık hakkında, inceleme konusu suç tarihinden önce 21/02/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 29/05/2015 tarihli ve 2015/3226 soruşturma, 2015/114 sayılı kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine ve erteleme süresi içinde bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, tedaviye tabi tutulmasına dair kararı takiben, sanığın denetim yükümlülüğünü ihlâl etmesi nedeniyle infaz kayıtlarının kapatılarak bildirimde bulunulması üzerine Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 24/03/2016 tarihli ve 2015/3226 soruşturma, 2016/966 esas ve 2016/958 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/04/2017 tarihli ve 2016/358 esas, 2017/311 sayılı kararı ile sanığın cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2018 tarihli ve 2018/10 esas, 2018/248 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 22/04/2019 tarihli ve 2018/1912 esas, 2019/571 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleştiği, anlaşılmıştır.

Sanık hakkında daha sonra kanun yararına bozma incelemesine konu 10/06/2016 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda "...Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 07/02/2017 tarihli 2016/4547 sayılı soruşturma dosyasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği ve bu kararın sanığa usulünce tebliğ edildiği kararın infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanığın diğer kamu davasının açılmasının ertelenme kararında denetime uymadığı gerekçesiyle dava açıldığından dosyamızdaki denetimi ihlal ettiği gerekçesiyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılmasına karar verilerek,sanık hakkında TCK’nın 191/4-a gereği dava açıldığı görülmüş ise de; dava açılması için TCK'nın 191/4-a maddesi hükmünde belirtilen kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasındaki kovuşturma işlemlerinin CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DURMASINA,..." şeklindeki gerekçe ile Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas, 2017/712 sayılı kararı ile kamu davasının durmasına karar verilmiş ise de;

6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin 2. fıkrasında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada öncelikle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği belirtildiği, 5. fıkrasında “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” 6. fıkrasında ise “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/10 esas sayılı dosyasında suç tarihinin 21/02/2015, iddianame tarihinin ise 24/03/2016 olduğu, kanun yararına bozma incelemesine konu yargılama konusu suçun ise sanık hakkındaki ilk iddianamenin düzenlenmesinden sonra 10/06/2016 tarihinde işlenmiş olduğu, bu haliyle ilk eylem sebebiyle iddianame düzenlenmesi ile hukuki kesinti gerçekleşmiş olduğundan kanun yararına bozma incelemesine konu Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas sayılı dosyasındaki suçun, ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu olacağı,

Diğer yandan, Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/10 esas sayılı dosyasında sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmasının, 10/06/2016 tarihli sonraki eyleme ilişkin olarak 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesine engel olduğu, 10/06/2016 tarihli suç nedeniyle Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 18/06/2016 tarihli ve 2016/4547 soruşturma, 2016/149 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince Cumhuriyet Başsavcılığının 07/02/2017 tarihli kararı ile sözkonusu kararın kaldırıldığı da dikkate alındığında bu kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve dosya kapsamında gerçekleşmesi gereken bir kovuşturma şartı da bulunmadığı anlaşıldığından; sanık hakkında açılan kamu davasında yargılamaya devam olunarak sonucuna göre esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan gerekçe ile durma kararı verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle ;

Sanık hakkında açılan kamu davasında yargılamaya devam olunarak sonucuna göre esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan gerekçe ile durma kararı verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2017 tarihli ve 2017/96 esas, 2017/712 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının ( a ) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

16/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9643, Karar No: 2014/21141, Tarih: 18.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/9643 E.  ,  2014/21141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2012/435-2014/194

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde taraflarca temyiz edilip incelemenin Yargıtayca duruşmalı olarak yapılması davalı ... ... ........ ve Tic.A.Ş. vekili Av.L. E. tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 18.11.2014 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı .............Tic.A.Ş. vekili Av.L. E. geldi. Davacı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının çalışma süresi uyuşmazlık konusudur.

Davacı, Mart 2008 tarihinden 13.11.2012 tarihine kadar çalıştığını iddia ederken davalı ise davacının 04.07.2008-12.11.2012 tarihleri arasında çalıştığını savunmuş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da SGK kayıtları esas alınarak davacının 04.07.2008-12.11.2012 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Davacıya ait hizmet döküm cetveli incelendiğinde 16.04.2008-03.07.2008 tarihleri arasında 1115161 sicil nolu davalı işveren bünyesinde çalıştıktan sonra 04.07.2008-tarihinden fesih tarihine kadar tekrar aynı işveren bünyesinde çalışmaya devam etmiştir.

Davacı, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde işe başlama tarihinin Mart 2008 tarihi olduğunun tanık beyanları ile sabit olduğunu, davalı tanıklarının dahi bu yönde beyanları bulunduğunu, 16.04.2008-03.07.2008 tarihleri arasında dava dışı ... ..... AŞ. unvanlı iş yerinden çıkışı yapıldıktan 1 gün sonra davalı işveren de girişinin yapıldığı, her iki şirketin ortaklarının aynı olup işyeri olan otelin inşaatına başlandığı tarihten itibaren aynı şahıslar tarafından kurulan şirketlerce işletildiğini bu nedenle de dava dışı .......AŞ.'de gösterildiği dönem de dahil olmak üzere 29.03.2008-13.11.2012 tarihleri arasında hizmet süresine göre hesaplama yapılmasını talep etmiştir.

Dinlenen tanık beyanlarından davacının davalı işyeri olan otelde Mart/Nisan 2008 tarihlerinde işe başladığı sonucu çıkmaktadır. SGK kayıtları ve hizmet döküm cetvelinden de davacının 16.04.2008-03.07.2008 tarihleri arasında, 1 gün sonra 04.07.2008 tarihinden fesih tarihine kadar davalı işveren bünyesinde aynı otelde çalıştığı anlaşılmıştır.

Davacının hizmet süresinin SGK kayıtlarında yer alan 16.04.2008 tarihinden başlatılıp fesih tarihi olan 12.11.2012 tarihleri arasındaki kesintisiz olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece hatalı değerlendirme ile davacının kıdem süresinin başlangıcının 04.07.2008 tarihi olarak esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davacının hizmet süresinin SGK kayıtlarında yer alan 16.04.2008 tarihinden başlatılıp fesih tarihi olan 12.11.2012 tarihleri arasındaki kesintisiz olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece hatalı değerlendirme ile davacının kıdem süresinin başlangıcının 04.07.2008 tarihi olarak esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında hesaplamaya esas alınan ücret çekişme konusudur.

Davacı, aylık net 910,00 TL ücret aldığını iddia etmiş, davalı ise aylık net 813,03 TL ücret aldığını savunmuştur.

Buna rağmen bilirkişi Tarafından bilidirilen emsal ücret (Ticaret Odası tarafından asgari ücret alabileceği bildirilmiştir) esas alınarak aylık brüt 977,79 TL ücret aldığının kabulü ile hesaplama yapılmıştır.

Davacının aylık net 813,03 TL ücret aldığını davalı kabul etmiş olduğundan hesaplamanın kabul edilen bu ücret esas alınarak yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile bilirkişinin belirlediği brüt 977,79 TL üzerinden yapılan hesaplama esas alınarak karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

4-Taraflar arasında ücret alacağı uyuşmazlık konusudur.

Davacı, dava dilekçesinde ücret alacağının ait olduğu dönemi açıkça belirtmeksizin ücret alacağı talep etmiş, bilirkişi de hangi döneme ait ücret alacağı talep edildiği belirtilmediğinden hesaplama yapmadığını belirtmiştir.

Davacı, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde talep edilen ücretin Kasım 2013 (ancak en son Kasım 2012 ayında çalışma olduğundan Dairemizce bu husus maddi hata kabul edilerek talebin Kasım 2012 olduğu değerlendirilmiştir) ayına ait olduğu belirterek itiraz etmiş ise de mahkemece bu yön üzerinde araştırma yapılmamıştır.

Davacının Kasım 2012 ayından 12 günlük çalışması karşılığı ücretin ödendiğine dair yazılı belge sunulmamıştır.

Davacının Kasım 2012 ayından 12 günlük çalışması karşılığı ücretinin hesaplanarak hüküm altına alınması gerekmektedir.

Mahkemece bu yön üzerinde durulmaksızın ücret alacağının reddine karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirkete yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5058, Karar No: 2011/6478, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5058 E.  ,  2011/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 25.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.