muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2589, Karar No: 2011/5058, Tarih: 29.03.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/2589 E.  ,  2011/5058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde, davalıların yakını olan Cuma.... Başkan'ın ...'na bağlı Sakarya Huzurevinde ücretsiz kaldığını, çocukları ve kardeşleri olan davalılardan yardım nafakasının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar cevap dilekçesinde, mahkemenin yetkisiz olduğunu beyan etmişlerdir.

Mahkemece, yardım nafakası talep edilen Cuma ... Başkan'ın Kocaeli Belediyesi Yaşlılar Huzurevine gönderildiği için Kocaeli Aile Mahkemesinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TMK'nun 364.maddesi gereğince yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK'nun 365/4.maddesinde yer alan "Dava, nafaka alacaklısına bakmakta olan resmi veya kamuya yararlı kurumlar tarafından da açılabilir" hükmü gereğince davacı ... tarafından açılmıştır. Aynı maddenin son fıkrasında ise "Yetkili mahkeme, taraflardan birinin yerleşim yeri mahkemesidir" .

Davalıların yakını olan ve yardım nafakası istenen Cuma ... Başkan'ın davanın açıldığı 25.2.2010 tarihinde Sakarya Huzurevinde kaldığı ve davanın bu amaçla Sakarya Aile Mahkemesinde açıldığı anlaşılmaktadır. Sakarya Kaymakamlığından alınan yazıda, nafaka alacaklısının 23.6.2009 tarihinde Sakarya Huzurevine kabulünün yapıldığı, 25.3.2010 tarihinde Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Tavşancıl Huzurevi Müdürlüğüne naklinin yapıldığı açıklanmıştır.

Her dava, davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilir. Dava tarihinde nafaka alacaklısının yerleşim yeri mahkemesi Sakarya Aile Mahkemesidir. Bu durumda mahkemece, davanın esası hakkında araştırma yapılmak suretiyle sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi ... görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/66149, Karar No: 2013/9936, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/66149 E.  ,  2013/9936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Katılan velikinin yokluğunda verilip 05.01.2009 tarihinde tebliğ olunan 11.11.2008 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, katılan vekilinin yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 20.01.2009 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, dul maaşı alan ve annesi olan Fatma Genç'in 29.03.1997 tarihinde vefat etmesine rağmen, mahalle muhtarından annesinin sağ olduğuna dair yoklama belgeleri ibraz edip hayattayken verdiği ve ölümü ile hükümsüz kalan 26.06.1995 tarihli vekaletnameyi kullanarak, nüfus müdürlüğüne bildirmeleri sebebi ile nüfus kaydında sigortalının sağ olarak görünen annesinin ölümünü katılan kuruma zamanında bildirmemesinden de istifade ederek, 01.05.1997 tarihi ile 31.07.2005 tarihleri arasındaki dönemlerde bağlanan emekli maaşını çekmek suretiyle, toplam 19.710.41 TL haksız menfaat elde ettiği şeklindeki eyleminin, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık tarafından, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünün birden fazla ihlal edilmesi suretiyle, katılandan, ayrı ayrı birden fazla kez menfaat temin etmesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak,

Sanık tarafından, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünün birden fazla ihlal edilmesi suretiyle, katılandan, ayrı ayrı birden fazla kez menfaat temin etmesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak,

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle adli para cezasının belirlenerek 33116 TL olarak fazla adli para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK 'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanığın 33116TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "5237 Sayılı TCK'nın 158/1, f, son maddesi gereğince haksız menfaat miktarının 19870,15 TL, haksız menfaatin iki katının 39740 TL olması dikkate alınarak temel cezanın bu miktardan az olmayacak şekilde belirlenip sanığın 1987 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 1655 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20 TL den hesap edilmek suretiyle sanığın 33100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15615, Karar No: 2007/9164, Tarih: 31.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/15615 E.  ,  2007/9164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kütahya S.H.

DAVA TÜRÜ :Terekenin Tasfiyesi

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı idare; Muris ...'nın 11.7.2000 tarihinde vefat ettiğini, geriye mirasçı olarak eşi ...'nın kaldığını, on yakın mirasçıları tarafından mirasın ret edildiğini, muris ...'nın mirasının mahkemece iflas hükümlerine göre tasfiye edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece murisin 11.7.2000 tarihinde öldüğünü, Çinili Vergi Dairesine 80.220.81 YTL. vergi borcu bulunduğunu ancak davanın Türk Medeni Kanununun 633. maddesindeki üç aylık süre geçtikten sonra açıldığından davanın hak düşürücü süreden reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

" En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras Sulh Hukuk Mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir.

Tasfiye sonunda arta kalan değerler mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir." (TMK.mad.612)

Buna göre murisin en yakın mirasçıları tarafından reddedilen miras, Türk Medeni Yasasının Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzüğün 51.maddesi gereğince Sulh Mahkemesi Hakimince iflas hükümlerine göre tasfiye edilerek, borçlar ödendikten sonra tereke aktifinden geriye bir değer kalırsa bu değer hiç ret yokmuş gibi, miras bırakanın mirasçılarına paylaştırılması gerekirken yazılı şekilde davanın hak düşürücü süreden reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi. 31.05.2007 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/1331, Karar No: 2020/4878, Tarih: 10.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/1331 E.  ,  2020/4878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.04.2016 tarih ve 2015/314-2016/130 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ GÜNCESİ, KİTAP KÜLTÜRDÜR, KÜLTÜR CATS, KÜLTÜR HİZMETLERİ YAŞADIKÇA EĞİTİM, KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ, KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ, OKUL KÜLTÜRDÜR, TC İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ İKÜ YAYINEVİ+ŞEKİL, ÜNİVERSİTE KÜLTÜRDÜR, GENÇ KÜLTÜR, İKEK İSTANBUL KÜLTÜR EĞİTİM KURUMLARI, İSTANBUL KÜLTÜR UNIVERSITY IKUPRESS, İKÜ STACTS, GENÇ KÜLTÜR ibareli, 43.sınıf hizmetleri de içeren 2006/27297, 2011/86005, 2006/26836, 2011/42118, 2011/84956, 2010/53981, 2009/45080, 2006/26798, 2011/85992, 2011/42113, 2008/29319, 2011/42106, 2013/36867, 2008/4472, 2008/29317, 2011/79720, 2012/36867 sayılı tanınmış markaların sahibi olduğunu, anılan markaların uzun süredir kullanıldığını, davalının müvekkili markalarıyla iltibas yaratan 2013/91837 numaralı, "kültür kahve&kitap" ibareli, 43. sınıftaki "yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerini" içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun ilânı üzerine iltibas ve tanınmışlık vakıasına dayalı olarak başvurunun reddi talepli itirazlarının önce markalar dairesi ve nihaî olarak da YİDK tarafından 2015/M-5326 sayılı kararla reddedildiğini, anılan kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, kurum kararının iptaline ve davalı adına tescil olunan markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... savunma yapmamıştır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, "kültür kahve&kitap" ibare ve biçimli başvuru markasıyla davacının markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, davacı ve davalı markalarında KÜLTÜR ibarelerinin başka bazı sözcük ve şekillerle birlikte bambaşka anlam ve mesaj verecek biçimde düzenlediği, KÜLTÜR ibaresinin ayırt edici gücü nazara alındığında ortalama tüketicilerin bu markaları ilişkilendirmeyeceği, zira markalar ve başvurudaki kültür ibaresinin sunulan 41 ve 43.sınıf ürün ve hizmetler için içeriğe yönelik bilgilendirme işlevi gördüğü, bu haliyle anılan ibarelerin herkesin kullanımına açık bulunduğu, ayırt ediciliği zayıf bulunduğundan bu ibarelerin münferiden değil, ancak başka bazı sözcük ve şekillerle birlikte tescil edildiği, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürün ve hizmetler için ayırdığı satın alım süresi içinde, "kültür kahve&kitap" ibare ve biçimli işareti gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davacı markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, davacı markalarını taşıyan 43. sınıf ürün ve hizmetleri satın almak veya yararlanmak isterken "kültür kahve&kitap" ibare ve biçimli başvuru konusu işareti taşıyan ürünleri satın alma yahut hizmetlerden yararlanma biçiminde bir yanılgıya düşmeyeceği, 43

. sınıf ürün ve hizmetleri satın almak veya yararlanmak isterken "kültür kahve&kitap" ibare ve biçimli başvuru konusu işareti taşıyan ürünleri satın alma yahut hizmetlerden yararlanma biçiminde bir yanılgıya düşmeyeceği, 43.sınıf ürün ve hizmetler yönünden aksinin kabulünün hayatın olağan akışına ve normal hayat tecrübelerine de aykırı olacağı; esasen gerçekçi bir yaklaşım da olmayacağı; bu iki işareti karıştıracak olan kişilerin ortalama tüketici olarak nazara alınmasının olanaksız olduğu; başvuru konusu işaret ile davacı markaları arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun bulunmadığı; çünkü sadece KÜLTÜR ibaresinin bunu sağlayamayacağı, gerek bütünsel ve gerekse içerisinde bulunan unsurlar itibariyle başvuru konusu işaretin davacı markalarını sunan işletmeyle idarî ve ekonomik anlamda bağlantılı bir işletme tarafından piyasaya sunulduğu biçimde bir algılama oluşturmasının mümkün olmadığı; sunulan delillerden davacının KÜLTÜR ibareli tüm markalarının değil, sadece İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ ve KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ markalarının tanınmış olduğu, tanınmışlığın da eğitim ve öğretim hizmeti bakımından olduğu, ayrıca bu markaların tanınmışlığının da sadece kültür ibaresi itibariyle değil, KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ olarak mevcut bulunduğu, KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ ibareli markaların bir an için tanınmış olmasının da varılan bu sonucu değiştirmeyeceği, zira tanınmış da olsa bu zayıflığı bünyesinde barındırmaya devam edeceği, tescilli bir marka ile iltibas yaratmayan işaretin marka tescil başvurusunda bulunmanın kötüniyetli bir yaklaşım olarak değerlendirilemeyeceği, aynı biçimde davalının sadece marka tescil başvurusunda bulunmasının da davalıyı kötüniyetli saymaya yeterli olmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10813, Karar No: 2023/540, Tarih: 21.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/10813 E.  ,  2023/540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2015/403 Esas, 2016/92 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinini birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

2. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2015/403 Esas, 2016/92 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı (aleyhe), sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 23.03.2021 tarihli ve 2020/1909 Esas, 2021/4949 Karar sayılı ilâmıyla;

"1. Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin hükmün o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

a) Mağdur ...’dan sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan eylem bulunmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezada indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

b) Sanığın adlî sicil kaydında görülen ... Sulh Ceza Mahkemesinin, 2011/833 Esas ve 2012/252 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas ilam olmasına rağmen, TCK'nin 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçuna ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

b) Sanığın adlî sicil kaydında görülen ... Sulh Ceza Mahkemesinin, 2011/833 Esas ve 2012/252 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas ilam olmasına rağmen, TCK'nin 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçuna ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanığın adlî sicil kaydındaki tekerrüre esas teşkil edebilecek ... Sulh Ceza Mahkemesinin, 2011/833 Esas ve 2012/252 Karar sayılı ilamının bulunduğu TCK'nin 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği halde uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

a) Mağdur ...’dan sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan eylem bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca cezada indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

b) Sanık müdafiinin 15.03.2016 tarihli celsede sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiği ve sanık hakkında mağdur ...'a yönelik eylemde kısa süreli hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, hakkında CMK'nin 231 ve TCK'nin 50 ve 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,"

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2021/258 Esas, 2021/509 Karar sayılı kararıyla;

a) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinini birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 326 ıncı maddesinin son fıkrası gereğince kazanılmış hak nedeniyle 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR