muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3030, Karar No: 2011/8712, Tarih: 17.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/3030 E.  ,  2011/8712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vek.Av. ...

2-... Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının davalı ... yönünden husumetten reddine, davalı Bursa ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı Bursa ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 21.12.2010 günü temyiz eden davalı Bursa ... vekili Av. ... ile aleyhine temyiz olunan davacılar vekili Av. ...'in yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı ... vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, davacı vekili ve davalı Bursa ... vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın husumetten reddine, Bursa ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Bursa ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; davacının hissedar olduğu 254 parsel sayılı taşınmazda öncelikle 2981 sayılı yasanın 10/b maddesi gereğince uygulama yapıldığı ve davacıya düzenleme ortaklık payı kesilerek 2167 ada 2 parselden pay verildiği, daha sonra pay verilen bu parselin bulunduğu bölgede 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince imar uygulaması yapıldığı bu uygulamada 2. kez düzenleme ortaklık payı kesilmek suretiyle davacıya 895,34 m² miktarlı 4544 Ada, 3 parsel sayılı taşınmazdan 133/2400 hisse verildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar davalı ... Başkanlığınca; dava konusu taşınmazda yapılan 18. madde uygulamasına ilişkin imar planlarının iptal edildiğinden ve bu nedenle de geri dönüşümler yapılarak yeniden 18. madde uygulaması yapıldığı belirtilmiş, buna ilişkin belgeler de dosyaya sunulmuş ise de, Yıldırım Tapu Sicil Müdürlüğünce geri dönüşüm ve yeniden 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince yapılan işlemlerin henüz tamamlanmadığı ve önceki işlem sonrası oluşturulan tapuların halen geçerliliğini koruduğu bildirilmiştir.

Bununla birlikte, mahkemece söz konusu imar uygulamasının Bursa 2. İdare Mahkemesi'nin 29.12.2006 tarih ve 2006/2316-2766 sayılı kararı ile iptal edildiği belirtilerek, davaya konu imar uygulaması ortadan kalktığından ve 18. madde uygulamasına giren ilk taşınmaza yol olarak fiilen el atıldığından bahisle söz konusu taşınmaz bedelinin tahsiline karar verilmişse de, davacı imar uygulamasının iptaline ilişkin idare mahkemesi kararında taraf olmayıp, iptal davası Bursa Defterdarlığınca açılmıştır. İdari yargı, kararlarının sadece kararın tarafların bağlayacağı hususu tartışmasızdır. Davacının; yapılan imar uygulaması ve Belediye Meclisi kararına karşı idari yargı yoluna başvurmadığı sabittir.

Bu itibarla, idare mahkemesince verilen karar davacı için sonuç doğurmayacağından, 3194 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince yapılan ilk imar uygulaması davacı yönünden geçerliliğini korumaktadır.

Ancak;

Davacının hissedar olduğu 254 parsel sayılı taşınmazda 2981 sayılı Yasanın 10/b maddesi gereğince yapılan uygulama sırasında düzenleme ortaklık payı nedeniyle kesinti yapıldığından ve taşınmaz imar parseline dönüştüğünden, daha sonra yapılan 18. madde uygulaması sırasında 2. kez Düzenleme Ortaklık Payı kesintisi yapılması mümkün değildir.

Bu nedenle, 2. kez kesilen düzenleme ortaklık payı miktarı hesaplanarak imar uygulamasını yapan Yıldırım Belediye Başkanlığından bedelinin tahsiline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Bursa ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz eden davalı Bursa ... yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 750,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığından peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13200, Karar No: 2018/9, Tarih: 08.01.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13200 E.  ,  2018/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; tarafların Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları, nüfusa kayıtlı bulunduğu il, ilçe, köy veya mahalle adı, cilt, aile ve birey sıra numarası ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 27. ve 7/1-b ile HMK m. 297/1-b). Mahkemece bu yasal zorunluluk yerine getirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, hükmün münhasıran bu sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.01.2018(Pzt.)

....
Yargıtay — Esas No: 2012/17401, Karar No: 2012/18640, Tarih: 28.05.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/17401 E.  ,  2012/18640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA HUKUK MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 09.02.2012 günlü kararı ile 2004 sayılı İ.İ.K.nun 142. maddesi uyarınca İcra Mahkemeleri ve Genel Mahkemelerde görülen, haciz yoluyla takiplerde düzenlenen sıra cetveline ilişkin şikayet ve davalar sonunda verilen hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın sıra cetveline itirazdan kaynaklanması ve Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 28.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7241, Karar No: 2012/13686, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/7241 E.  ,  2012/13686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.06.2008 gün ve 2008/4 Esas, 2008/92 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdur vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın hükümden sonra 20.01.2011 tarihinde öldüğü, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak TCK.nın 64 ve CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının sanığın ölümü nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19214, Karar No: 2017/471, Tarih: 25.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/19214 E.  ,  2017/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bodrum 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.05.2014 gün ve 927-363 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

Davalı ... adına çıkarılan gerekçeli kararın, ".... adresinde 20.08.2014 tarihinde muhatabın çarşıda olduğundan bahisle yakını...’a temyiz başvuru dilekçesinin 10.09.2014 tarihinde muhatabın çarşıda olduğundan bahisle yakını Hüseyin...’e beyan dilekçesinin 17.09.2014 tarihinde muhatabın çarşıya gittiğinden bahisle yakını ..’e tebliğ edildiği görülmekle yapılan tebligatların geçerliliği konusunda tereddüt hasıl olduğundan kolluk marifetiyle mahallinde araştırma yapılarak, davalı ...’ın kimlik bilgilerinin tespitinin sağlanması, belirlenecek kimlik bilgileri doğrultusunda ilgili nüfus müdürlüğünden nüfus kayıtlarının da çıkartılarak, mernis adresinin tespit edilmesi, Yargıtay bozma ilamının mahkeme ilamının temyiz başvuru dilekçesinin ve beyan dilekçesinin belirlenecek adreslere Tebligat Kanunu hükümlerine uygun olarak tebliğinin yapılması ile tebligat parçalarının evrakına eklenmesi, temyiz süresinin beklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6575, Karar No: 2010/7750, Tarih: 05.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6575 E.  ,  2010/7750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.01.2008 gününde verilen dilekçe ile hasılat kira sözleşmesine dayalı olarak yapılan icra takibine itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 13.07.2005 başlangıç tarihli ve on yıl süreli kaynak suyu işletme kirası sözleşmesi uyarınca 2007 yılına ait ödenmeyen kira parasının tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptali istemiyle açılmıştır.

Davalı, kiralanana işletme ruhsatı verilmediğini, kiralanan kaynak suyunun içilebilir nitelikteki sulardan olmadığının saptandığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiştir.

Hükmü, taraflar temyiz etmiştir.

1-13.07.2005 başlangıç tarihli ve on yıl süreli kira sözleşmesi düzenlemesi Borçlar Kanununun 270 vd. maddelerinde düzenlenen hasılat kirasına ilişkindir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 19.maddesi “kiracı, kaynak suyu yerinin Sağlık Bakanlığınca çıkarılan içilebilir nitelikteki suların istihsali, ambalajlanması, satışı ve denetlenmesi hakkındaki yönetmelik ve yetkili kurumlarca belirlenecek kriterlere uyulacaktır”, 20.maddesi ise “kiracı, kira başlangıç tarihinden itibaren bir yıl içinde ilçe kaymakamlığından işletme ruhsatı almak zorundadır. Aksi takdirde, kira sözleşmesi tek taraflı olarak fesih edilecek, kiracı bu konuda herhangi bir hak talebinde bulunmayacaktır…” hükümlerini taşımaktadır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre; kiralanan, davalı kiracıya teslim edilmiş, davalı kiracı işletme ruhsatı almak üzere bazı başvurularda bulunmuş, Ağrı Valiliği İl Sağlık Müdürlüğü davalıya, alınan numunelerin analizi sonucu olumlu tespit yapılmadığından tesis izni verilemeyeceği hususunu bildirmiştir. Kaynak suyu işletmesinin bir ruhsata bağlanmasının zorunlu olduğu tartışmasızdır. Nitekim, sözleşmenin 20.maddesinde davalıya işletme ruhsatı alma zorunluluğu yüklenmiştir. Hasılat kira ilişkisinde, kiralananın teslim edilmiş olması, kiralayanın borcunu sona erdirmez. Teslimden sonra kiralayanın borcu, Borçlar Kanununun 272.maddesi uyarınca kiralananı akitte güdülen kullanma ve işletmeye elverişli bir halde bulundurma borcu olarak devam eder. Anılan hükmün 272.maddesinin yaptığı gönderme sebebiyle de kullanmanın mümkün olmaması halini düzenleyen yasanın 252.maddesi uyarınca kiracı, kendi kusurundan yahut şahsında oluşan mücbir bir sebepten dolayı kiralananı kullanamadığı yahut mahdut suretle kullandığı takdirde kiralayan, kiralananı akit dairesinde kullanmaya hazır bulunduğu sürece kiracının, kiranın tamamını verme mükellefiyeti varsa da kullanma, kiracıdan kaynaklanmayan bir sebeple mümkün olmadığı takdirde kiracının, kira parası ödeme zorunluluğu yoktur.

Somut olayda da; işletme ruhsatı alınarak işletilmesi zorunlu olan kaynağa olumsuz sonuç sebebiyle izin verilemeyeceği saptandığından, kiracı olan davalının, kiralayan davacıya bir kira bedeli ödemesi gerekmez. Sözleşmenin feshedilmiş veya feshedilmemiş olmasının bu duruma bir etkisi yoktur.

Yapılan bu saptamaya göre, davanın reddi yerine yazılı bazı gerekçelerle hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

2-Yukarıdaki bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesi gerekmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1).bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2).bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 05.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5695, Karar No: 2016/744, Tarih: 20.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5695 E.  ,  2016/744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62/1, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet-(Asıl karar) Temyiz isteminin reddi-(Ek karar)

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen kısa kararın temyize tabi olduğu gözetilmeden, gerekçeli kararda kısa kararla çelişir şekilde CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının itirazı kabil olmak üzere karar verilmesi üzerine, sanığın bu karara karşı temyiz yoluna başvurması ve Cumhuriyet savcısının itirazına binaen, mahkemece verilen kararın itiraza tabi olduğu gerekçesiyle 12.03.2015 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, sanığın aynı gün bu ek karara karşı itirazı karşısında, temyiz isteminin reddine dair verilen 12.03.2015 tarihli ek kararın usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair adı geçen ek karar kaldırılarak 25.02.2015 tarihli temyiz dilekçesi üzerine yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda sanık hakkında TCK'nın 179/3-2, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ve hak yoksunluğuna karar verildiği ve gerekçesi de açıklanmak suretiyle CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde de CMK'nın 231. maddesinin uygulanmadığına dair ifadelere yer verildiği gözetilmeden, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında TCK'nın 179/3-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası verilmek ve CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında ve kararın gerekçesi ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16186, Karar No: 2022/11277, Tarih: 03.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/16186 E.  ,  2022/11277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman yangınından kaynaklanan maddi tazminat davasının mahkemece hakem sıfatıyla yapılan yargılaması sonucunda; yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine dair verilen 13/01/2021 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı idare vekili; Kınık Belediyesi tarafından çöp toplama alanı olarak kullanılan ve ormanlık alana 500 m. mesafede bulunan alanda tedbir alınmaması nedeniyle yangın çıktığını, yangının orman idaresince yapılan çalışmalar sonucu söndürüldüğünü belirterek, oluşan idare zararının davalı ...’den tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; davaya konu olayda anız ve bitki örtülerinin yakılması değil katı atık vahşi depolama alanındaki çöplerin gaz sıkışması nedeniyle alev alması sonucu yangın çıktığını, bu nedenlerle idarenin bir kusuru olmadığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece hakem sıfatıyla yapılan yargılama sonunda davanın kamu kurumu olan belediyenin hizmet kusuruna dayandığı ve davaya bakma görevinin idari yargı mahkemelerine ait olduğu gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman yangını nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde; mahkemenin 23/12/2015 tarihli 2015/78 esas ve 2015/253 karar sayılı kararında davanın kabulüne karar verildiği, kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21/04/2016 tarihli, 2016/3041 esas ve 2016/5425 karar sayılı ilamıyla tarafların 3533 sayılı Kanun kapsamında oldukları ve tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verildiği, mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 22/11/2017 tarihli 2017/135 esas ve 2017/149 karar sayılı kararı ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verildiği, bu kararın da davalı vekili tarafından temyiz edildiği ve Dairemizin 01/06/2020 tarihli ve 2019/2628 esas ve 2020/1397 karar sayılı ilamı ile mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verildiği, Dairemizin düzeltilerek onama ilamı üzerine mahkemece yargılamaya hakem sıfatıyla devam edildiği ve yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde bozmanın gereği yerine getirilmemiştir. Şöyle ki; mahkemece davanın kabulüne dair verilen ilk kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21/04/2016 tarihli, 2016/3041 esas ve 2016/5425 karar sayılı ilamıyla tarafların 3533 sayılı Kanun kapsamında oldukları ve tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş; mahkemece de bozma ilamına uyularak yargılamaya devam edilmiş ve son olarak hakem sıfatıyla yapılan yargılama sonunda uyulmasına karar verilen bozma ilamına aykırı şekilde yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Şu durumda mahkemece, Dairemizin 21/04/2016 tarihli, 2016/3041 esas ve 2016/5425 karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda hakem sıfatıyla yargılamaya devam edilerek işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 03/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/513, Karar No: 2023/8397, Tarih: 05.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/513 E.  ,  2023/8397 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 13.11.2014 tarihli ve 2014/27425 soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.06.2015 tarihli ve 2015/5007 esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.11.2015 tarihli ve 2015/396 Esas, 2015/471 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk derece mahkemesinin kabulüne göre)

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği anlaşılmakla tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.