muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7189, Karar No: 2011/7883, Tarih: 23.11.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7350, Karar No: 2011/3097, Tarih: 09.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7350 E.  ,  2011/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların müvekkili aleyhine Tekirdağ 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/398 esas sayılı dosyasında 15.01.2000 tarihli 10.000.000.000 TL bedelli senetten dolayı hamil olan müvekkiline borçlu olmadıkları gerekçesiyle menfi tespit davası açtıkları, davanın kabul edilip kararın onanarak kesinleştiğini, ancak senette alacaklı olarak gözüken dava dışı ...’in 18.09.2007 tarihinde Cumhuriyet Savcılığında verdiği ifadede davalılardan ...’ın senedin teminat senedi olduğu yolunda beyanda bulunması için baskı yaptığından dolayı bu yönde ifade verdiğini ileri sürerek yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili dava dışı tanık ...’e baskı yapılmasının söz konusu olmadığını, davacı hakkında bedelsiz kalmış senedi icraya koymak suçundan dolayı ceza mahkemesi tarafından mahkumiyet kararı verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iade-i muhakeme talebinin dava dışı tanık ...’in hükmün kesinleşmesinden sonra verdiği ifadeye dayandığı, ...’in beyanlarının Ceza Mahkemesi ve Hukuk Mahkemesince değerlendirildiği, yalnızca bu ifadeye dayanılarak mahkemelerce karar verilmediği, ortada yargılamanın yenilenmesini gerektirecek bir durum olmadığı gerekçesiyle yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19180, Karar No: 2017/7992, Tarih: 14.12.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/19180 E.  ,  2017/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerle davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR-

Davacı vekili, dava dışı ...’nun davalıdan olan alacağını müvekkiline noterde devir ettiğini, devir belgesinin davalıya tebliğ edildiğini ve ancak devredilen alacağın müvekkiline ödenmediğini, bunun üzerine davalı hakkında... İcra Müdürlüğü’nün 2014/1141 esas sayılı takip dosyası ile ilamsız takip başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, davacı ile dava dışı ... arasında yapılan alacağın devri sözleşmesinin geçersiz ve muvazaalı olduğunu, zira devre konu alacağın doğduğu iddia edilen kredi ödemelerinin esasen dava dışı ...’ya ait bir kredinin ödemesi olduğunu, çekilen kredinin ...tarafından kullanıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının dava dışı... ile olan alacak ilişkisini ispatlayamadığı, öte yandan alacağı devreden ...’nun 2009 yılında ödemiş olduğu 90.800,00 TL’yi başka kişilere borcu varken davalıdan beş yıl boyunca talep etmeyip, daha sonra davacıya devir etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir. Dava konusu alacağın varlığı bankaya yapılan ödeme ve resmi temlikname ile saptanmıştır. Kredi kuruluşu banka ile davalı arasında imzalanan kredi sözleşmesini dava dışı temlik eden ...’nun kefil sıfatıyla imzaladığı anlaşılmaktadır. Öte yandan davalının cevap dilekçesinde bahsi geçen inanç sözleşmesinin aslı bulunmadığı gibi, eldeki somut dava bakımından temlik alacaklısı davacıyı bağlayıcı bir yönü de bulunmamaktadır. Bu sebeple mahkemece banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak, banka kayıtları ve temlik içeriğine göre icra takip tarihi itibariyle davacı alacağı belirlenip sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18615, Karar No: 2011/21840, Tarih: 20.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/18615 E.  ,  2011/21840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4814, Karar No: 2023/3066, Tarih: 02.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/4814 E.  ,  2023/3066 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/61 E., 2022/64 K.

DAVA TARİHİ : 24.04.2015

HÜKÜM/KARAR : Red

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesine göre temyiz süresi 15 gündür. Mahkeme kararı davacılar vekiline 22.05.2022 tarihinde tebliğ edildiği halde davacılar vekili tarafından Uyap üzerinden temyiz dilekçesi 09.06.2022 tarihinde sunulmuş, temyiz harcı ise 03.08.2022 tarihinde yatırılmıştır. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihatların Birleştirme Kararına göre Yargıtay tarafından da karar verilebileceği benimsenmiş olduğundan, süresinde verilmeyen temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin süreden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/401, Karar No: 2025/1079, Tarih: 04.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/401 E.  ,  2025/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2001 yılına kadar geçici mevsimlik işçi statüsünde Köy Hizmetleri Müdürlüğünde çalıştığını, işe başladığı tarihten itibaren ... Sendikasına üye olduğunu, 2001 yılında daimi işçi statüsüne geçirildiğini ancak kadrolu işçi statüsüne geçirilirken geçici işçilikte geçen kıdeminin dikkate alınmadığını, 2005 yılında Köy Hizmetleri Müdürlüğünün lağvedilmesi ile tüm hak ve alacaklarının ... İl Özel İdaresine devredildiğini, geçici işçilikten daimi statüye geçerken önceki hizmetleri dikkate alınarak intibak yapılması gerekirken bu şekilde uygulama yapılmaması sebebiyle emsal işçilere göre eksik ücret aldığını, ayrıca müvekkilin işe girdiği tarihten itibaren fiilen elektrik ustası olarak çalışmasına rağmen düz işçi kadrosunda gösterildiğini, bu durumların adalet ve eşit davranma ilkesine aykırı olduğunu ileri sürerek davacının kadrolu işçi statüsüne intibak işlemlerinin yanlış olduğunun tespiti ile olması gereken derece kademesi belirlenerek ücret, yıpranma primi, ilave tediye, akdi ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının mevsimlik işçilikte geçen çalışma sürelerinin intibak hesabında dikkate alındığını, davacının derece ve kademe tespitinin yapılarak fark ücret alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli kararı ile; davacının 21.10.2002 tarihinde geçici işçi kadrosu ile çalışmaya başladığı, 27.12.2007 tarihinde kadroya geçirildiği ve dava tarihi itibarıyla çalışmaya devam ettiği, 11.11.2010 tarihinde ...Sendikasına üye olduğu, fiilen çalıştığı pozisyonun elektrik ustası olduğu, buna rağmen düz işçi pozisyonunda gösterildiği; davacının fiilî çalıştığı pozisyon yerine daha düşük derece ve kademeden ücretinin ödenmesinin yasal dayanağı bulunmadığı, emsali işçilere göre düşük ücret almasına sebebiyet verildiği, fiilen çalıştığı kadro pozisyonları dikkate alınarak derece ve kademe tespitinin yapıldığı ve buna göre fark ücret alacaklarının doğduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli kararı ile; dosyada yer alan belgelere göre davacının çalıştığı pozisyon ile fiilen yaptığı görevin farklı olduğu, buna göre bilirkişi raporunda yapılan derece ve kademe tespiti ile fark ücret alacakların hesaplanmasının yerinde olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.07.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece; arabuluculuk son tutanak tarihi olan 13.01.2020 tarihi itibarıyla ilave tediye alacağı yönünden muacceliyet gerçeklemediğinden Ocak 2020 dönemi için de fark ilave tediye alacağı hesaplanmasının hatalı olduğu ve son arabuluculuk tutanak tarihi itibarıyla muaccel olmayan alacakların usulden reddine karar verilmesi gerektiği ile derece ve kademe tespitinin hatalı belirlendiği gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyulduğu açıklanarak arabuluculuk faaliyetine konu edilmeyen miktarların usulden reddi gerektiği, ilave tediye hesaplamasında Ocak 2020 döneminin dışlandığı ve derece ve kademenin yeniden tespiti ile belirlenen yevmiye üzerinden yapılan hesaplamaya itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1.Davacının daha önce Tez Koop İş Sendikasına üye olduğunu, bu dönem yönünden davacının derece ve kademe tespiti talebinde bulunamayacağını,

2.Davacının geçici görevlendirmelerde kendi muvafakati ile yer aldığını, bu görevlendirmelerin asıl kadro olarak görülmemesi gerektiğini,

3.Alacakların zamanaşımına uğradığını,

4.Davacı işçinin asıl kadrosunun düz işçi olduğunu, iddia ettiği gibi işe giriş tarihinden itibaren elektrik teknisyeni olarak çalışmadığını, ihtiyaca binaen fiilî görevlendirmeler yapıldığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının derece ve kademelerinin tespiti ile davaya konu fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ve ilave tediye alacağının hesaplanması ile arabuluculuk dava şartının tüm hesap dönemi bakımından gerçekleşip gerçekleşmediği hususlarına ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının derece ve kademelerinin tespiti ile davaya konu fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ve ilave tediye alacağının hesaplanması ile arabuluculuk dava şartının tüm hesap dönemi bakımından gerçekleşip gerçekleşmediği hususlarına ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11380, Karar No: 2011/13501, Tarih: 14.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/11380 E.  ,  2011/13501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.04.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 428 parsel sayılı taşınmazı lehine, davalı 438 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, 438 no'lu parselin geçit hakkı verilmesine elverişli olmadığı nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizce "...yeniden keşif yapılarak 428 sayılı parsel için geçit kurulabilecek tüm alternatifleri belirlemek, bu alternatifler içerisinden komşulara en az zarar veren güzergahı tespit etmek, isteği bu şekilde karşılamak olmalıdır..." nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulup yeniden yapılan keşif sonucu diğer alternatiflerin geçtikleri parselleri ikiye bölecek şekilde olduğu, ayrıca tek bir parselle ilgili geçit yerinin en uygun seçenek olduğu nedeni ile davanın kabulüne, 428 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalı 438 parsel sayılı taşınmaz aleyhine 3 metre genişliğinde geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın

karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Geçit komşulara en az zarar verecek alternatif bulunarak kurulmalıdır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak aleyhine geçit kurulan 830 m2 miktarındaki 438 sayılı parselden yüzölçümü daha büyük olan civardaki parsellerden ve bu parseller bölünmeksizin yeni alternatifler araştırılarak uygun güzergah tespit edildiğinde davada taraf olmayan parsel malikleri hakkında ayrıca dava açılarak ve bu dava ile birleştirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak aleyhine geçit kurulan 830 m2 miktarındaki 438 sayılı parselden yüzölçümü daha büyük olan civardaki parsellerden ve bu parseller bölünmeksizin yeni alternatifler araştırılarak uygun güzergah tespit edildiğinde davada taraf olmayan parsel malikleri hakkında ayrıca dava açılarak ve bu dava ile birleştirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 14.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4918, Karar No: 2019/1747, Tarih: 04.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4918 E.  ,  2019/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davad ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18/05/2017 tarih ve 2016/227 E. - 2017/209 K.

sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 28/09/2017 tarih ve 2017/841-2017/819 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1864 yılında İngiltere menşeli olarak kurulan müvekkili şirketin, giyim, çiçekçilik ve elektronik eşya satışı ile iştigal ettiğini, bir çok ülkede tescilli olan "..." markasının, ülkemizde ilk olarak 22/03/1994 tarihinde tescil edildiğini, müvekkili şirketçe 156743, 1899+0, 150433, 2012/17553, 2011/79154 ve 2011/75798 sayılı "..." markalarının tanınmış marka olarak tescili için davalı kuruma yapılan başvurunun Markalar Dairesi Başkanlığınca, bu karara karşı müvekkilince yapılan itirazın da ... tarafından reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, ...'nın 2016-M-3391 sayılı kararının iptalini ve "..." markasının tanınmış marka olarak tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve Marka Kurumu vekili, dava konusu markalardan üçünün mahkeme kararıyla iptal edildiğini, kalan üç tanesinin iptali istemiyle açılan davaların ise devam ettiğini, davacı tarafından tanınmışlığa ilişkin sunulan evrakın, güncel olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.