muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13114, Karar No: 2012/15417, Tarih: 26.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/13114 E.  ,  2012/15417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 04/06/2010 tarihli dava dilekçesinde; davalının, müvekkilinin kiralayanı ve hissedarı olduğu taşınmazda kiracı olduğunu, Haziran 2005 ila Kasım 2009 tarihleri arasındaki kira bedellerini ödemediğini, Çan İcra Müdürlüğünün 2009/2922 sayılı dosyası ile icra takibi yaptığını ödeme emrinin davalıya tebliğ edildiğini bunun ilk ihtar olduğunu, davalının Aralık 2009 ile Mart-Nisan 2010 kiralarını da ödemediğini, Beyoğlu 44. Noterliğinin 22/04/2010 Tarih ve 6375 sayılı ihtarnamesinin tebliğ edildiğini, bu ihtarın da haklı olduğunu belirterek iki haklı ihtar nedeni ile kiralananın tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı ise davacının kira sözleşmesini tek başına imzaladığını, oysa kira sözleşmesi yapılabilmesi ve tahliye davası açılabilmesi için pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanması gerektiğini, davacının kira sözleşmesi yapmaya ve dava açmaya yetkisi olmadığını savunmuştur.

Taraflar arasında 01/06/2005 tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedelinin her ayın sonunda banka hesabına yatırılacağı kararlaştırılmış, kiralanan yer işyeri olarak kullanılmak üzere %50 hisse ibaresi ile davalıya kiralanmıştır. Dosya arasında bulunan tapu kaydına göre davacı kiralayan ... ile davalı kiracı ...’ın taşınmazda paydaş oldukları anlaşılmaktadır.

Davacı ile davalının taşınmaz malda paydaş oldukları anlaşıldığından paydaş davacının paydaş davalı aleyhine tahliye davası açma hakkı yoktur. Zira kiracı paydaşı, paydaşlığı nedeniyle oradan çıkarma olanağı bulunmamaktadır. Öte yandan kiralayanın malik olması gerekmediğinden taraflar arasında 01/06/2005 başlangıç tarihli bir yıl süreli sözleşmenin yapılmasında da bir usulsüzlük yoktur, davalı ... 01/06/2009-01/06/2010 tarihleri arasındaki bir yıllık kira döneminde 2009 yılı 6.7.8.9.10. aylar kira bedelini her ayın sonunda ödemesi gerekirken ödemeyerek davacının 12/11/2009 tarihinde başlattığı icra takibine maruz kalmış, 03/12/2009 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrine rağmen istenilen ay kira bedeli ödenmediğinden bu aylar yönünden ihtar haklıdır. Davacı Beyoğlu 44. Noterliğinin 22/04/2010 Tarih ve 6375 sayılı ihtarnamesi ile 2009 yılı 12. Ay ile 2010 yılı 4. ay kirası olmak üzere 2 aylık kira bedelini talep etmiş, ödeme emri 27/04/2010 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen kira paraları ödenmediğinden bu ihtar da

haklı olup, olayda iki haklı ihtar olgusu gerçekleşmiştir. Davalının taşınmazda paydaş olması nedeni ile hakkında tahliye kararı verilmesi mümkün değil ise de mahkemece iki haklı ihtar nedeni ile akdin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4179, Karar No: 2008/4028, Tarih: 24.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/4179 E.  ,  2008/4028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :13.12.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; evlilik birliği sırasındaki çalışma karşılığı elde edilen ve bankaya yatırılan paradan katkı nedeniyle alacak istemine ilişkindir.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere ( MK. md. 118-395, 5133 S.K.md.2-3) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici l. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. 18.11.2004 tarihinde \*Beykoz’da aile mahkemesi kurulmuş ve faaliyete geçmiştir. Karar ise daha sonra \* 13.12.2006 tarihinde verilmiştir. Bu açıklama karşısında davanın aile mahkemesine devredilmesi gerekirken işin esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre de diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2008 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2010/8176, Karar No: 2011/5100, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8176 E.  ,  2011/5100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 8. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17130, Karar No: 2020/3847, Tarih: 18.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17130 E.  ,  2020/3847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26/05/2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/02/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı ... davalılar murisi ile müştereken malik oldukları 324 ada 73 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili yargıma aşamasında davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu 324 ada 73 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından olan davalılar murisi ...’un hükme esas alınan 24.07.2015 tarih, 2015/138 Esas - 144 Karar sayılı mirasçılık belgesinde ..., ..., ... (...) mirasçı sıfatıyla yer almakta iken; 13.05.2015 tarihli dilekçe ile ... ve ...’un mirasçı olarak yer almadıkları beyanı ile tavzih talebinde bulunulmuş, 22.10.2015 tarihli tavzih kararı ile ... ve ... ismi karara eklenmiş ve fakat ..., ..., ... (...)’ın gerekçesi gösterilmeksizin isimlerine yer verilmediği, tavzih kararı sonrası mirasçılar yönünden farklılık oluştuğu anlaşılmıştır. Mahkemece bu mirasçılık belgesi hakkında görülecek iptal davasından sonra yeniden alınacak ve kesinleşecek mirasçılık belgesine göre taraf teşkili sağlanması ve bundan sonra bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 18.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/250, Karar No: 2014/2667, Tarih: 17.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/250 E.  ,  2014/2667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 13. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi : 26.01.2012

Numarası : 2010/252-2012/26

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm davalı-birleşen davalarda davacı D.. M.., davacı-birleşen davada davalı C.. Ö.. ile birleşen 2004/579 Esas sayılı davada davalı A.. B.. vekillerince temyiz edilmiş, davacı-birleşen davada davalı C. Ö. vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar vekili Avukat M.A. K., davalılar C. Y. ve 28 arkadaşı vekilleri Avukat E. A. Y. ve Avukat H.B., davalı A.. B.. vekili avukat F. Ö. Ş., davalı O.Ü.K. vekili Avukat A. K. ve davalı N.. D.. vekili Avukat S. U. geldi. Diğer davalılar gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yanlar arasındaki uyuşmazlık, Tunceli Uzunçayır Barajı ve HES İnşaatı işine ait 24.12.1993 tarihli sözleşmeden kaynaklanmaktadır.

Yüklenici tarafından açılan asıl davada; işin %99 seviyede tamamlanarak su tutma aşamasına getirildiği %01 seviyedeki kalan işlerin geçici kabulün yapılmasına engel teşkil etmediği gibi, tamamlanamamasının davalı idarenin kusurundan yani sözleşme kapsamı dışında bulunan elektromekanik işlerin davalı idarece ihaleye çıkarılmamasından kaynaklandığı ileri sürülerek işin geçici kabule hazır olduğunun hükmen tesbitine, kesin hesabın mahkemece çıkartılarak kazı nakliyelerinde (A) katsayısından, sanat yapıları kazılarında derinlik zammından, santral binası ve enerji kırıcı havuzunda su tahliye bedellerinden, kazılarda ilave olarak ödenmesi gereken su zamlarından, baraj daimi teçhizatından, püskürtme betonu içine konan iksagunit beton priz çabuklaştırıcı kimyasal katkı malzemesinden, 2004 yılında santral binasında yapılan çeşitli işlerden heyelan bölgesinde yapılan kayar kalıp bedellerinden, Sayıştay kesintilerinden, santral binası kalıp bedellerinden, otomatik beton santrali ile tartı usulüne göre imal edilen beton ve betonarme bedellerinden ve kesin hakedişten kaynaklanan 10.000.000,00 TL alacağın tahsili istenmiş, fazla haklar saklı tutulmuştur.

D.. M.. tarafından açılan 2004/579 ve 2005/35 Esaslı birleşen davalarda da; sözleşme ve ekleri ile mevzuat hükümlerine aykırı olarak imalât değişiklikleri yapılmak, yeni fiyat tutanakları tanzim edilmek, hatalı ve özel pozlardan ödeme yapılmak suretiyle toplam 94.901.420,48 TL fazla ödemeye neden olunduğu ileri sürülerek bu miktar fazla ödemenin, davalı yüklenici ile idare elemanlarından sorumlulukları oranında müştereken ve müteselsilen tahsili istenmiştir.

D.. M.. tarafından açılan 2004/579 ve 2005/35 Esaslı birleşen davalarda da; sözleşme ve ekleri ile mevzuat hükümlerine aykırı olarak imalât değişiklikleri yapılmak, yeni fiyat tutanakları tanzim edilmek, hatalı ve özel pozlardan ödeme yapılmak suretiyle toplam 94.901.420,48 TL fazla ödemeye neden olunduğu ileri sürülerek bu miktar fazla ödemenin, davalı yüklenici ile idare elemanlarından sorumlulukları oranında müştereken ve müteselsilen tahsili istenmiştir.

Mahkemece, Dairemizin 11.05.2009 tarih ve 2008/315 Esas, 2009/2739 Karar sayılı bozma ilâmına uyularak, asıl davada; "dava konusu Tunceli Uzunçayır Barajı ve HES Tesisleri İnşaatı'nın geçici ve kesin kabullerinin taraflarca yapıldığı tespit edilmiş olmakla bu konuda yeniden karar tesisine yer olmadığına, asıl davanın kabulü ile dava konusu Tunceli Uzunçayır Barajı ve HES Tesisleri İnşaatı'nın gerçekleştirilen kesin hesap hakedişi sonucuna göre davacının 30.824.325,00 TL alacaklı olduğunun tespitine, taleple bağlı kalınarak tespit olunan bu miktardan 10.000.000,00 TL'nin davalı D.. M..'nden tahsiline, dava tarihinden itibaren hüküm altına alınan meblağa değişen oranlarda ticari temerrüt faizi yürütülmesine" birleşen davaların ise ayrı ayrı reddine karar verilmiş, karar, asıl davanın davalısı ve birleşen davaların davacısı idare vekili, davacı ve birleşen 2004/579 Esas sayılı davanın davalısı yüklenici ve birleşen dosyada davalı A.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davacı ve birleşen 2004/579 Esas sayılı davada davalı yüklenici ile birleşen 2004/579 Esas sayılı davada davalı olan A.. B..'un tüm, davalı DSİ vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemenin asıl davanın kabulüne, birleşen davaların reddine ilişkin önceki karar Dairemizin 11.05.2009 tarih ve 2008/315 Esas, 2009/2739 Karar sayılı ilâmıyla bozulmuş ve mahkemece bozma ilâmına uyulmuştur. Hükmüne uyulan Dairemiz bozma ilâmında "sanat yapısı kazılarında derinlik zammı" ve "kazılarda ilave olarak ödenmesi gereken su zamları" ile ilgili taleplerin tamamen reddi gereğine değinildiği halde, mahkemece bilirkişilerin aksine görüşü ile bağlı kalınarak kesin hesaba bu iki kalem alacak dahil edilmiştir. Yine bozma ilâmında, işin kesin hesabı çıkarılırken yapılan işlerin uygulama yılı itibariyle saptanan bedelinin esas alınması, geçici kabul itibar tarihi olarak kabul edilen "2004 yılına güncellenmemesi" gerektiğine de değinildiği halde bilirkişilerce "püskürtme betonu içine konulan kimyasal katkı malzemesi (iksagunit) bedeli, 2003 yılı yerine, 2004 yılı fiyatları ile hesaplanarak kesin hesaba dahil edilmiştir. Bozma ilâmına uyulmakla kural olarak tarafların yararına "usuli kazanılmış hak" oluştuğundan, bozmada işaret edilen hususların noksansız olarak yerine getirilmesi zorunludur. Oysa mahkemece bozma ilâmına uyulduğu halde bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Ayrıca, 02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 662 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 58. maddesi ile "10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'nun eki (1) sayılı cetvelin 48 ve 51. Sıraları ile anılan Kanun'un eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19. Sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanun'un eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü sırası eklenmiştir" hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenlemeyle özel bütçeli idareler kapsamına alınan D.. M..'nün 492 sayılı Harçlar Yasası'nın 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilmeksizin harca tabi kurumlardan olduğu halde D.. M..'nün ilâm harcı ile sorumlu tutulmaması da doğru olmamıştır.

Bozma ilâmına uyulmakla karşı taraf yararına usuli kazanılmış hak doğacağından ve bozma gereklerinin yerine getirilmesi zorunlu olduğundan, yukarıda açıklandığı şekilde bozma ilâmının gereği eksiksiz yerine getirilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.