muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8526, Karar No: 2025/1747, Tarih: 06.03.2025

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurduktan sonra, bulunduğu cezaevi aracılığıyla gönderdiği 10.07.2023 tarihli dilekçesi ile; temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1. maddesi gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, bu temyiz istemi yönünden Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10.05.2023 tarihli ve 2023/455 Esas, 2023/801 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

C. Sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemleri sanıkların suça yardım eden olarak cezalandırılmaları gerektiği gerekçesiyle yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10.05.2023 tarihli ve 2023/455 Esas, 2023/801 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süreler dikkate alınarak sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17085, Karar No: 2018/4662, Tarih: 19.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/17085 E.  ,  2018/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.03.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 15.07.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu 147 ada 10 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit hakkı kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 147 ada 10 sayılı parsel lehine, 147 ada 11 sayılı parsel aleyhine geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olaya gelince; geçit ile yükümlendirilen 147 ada 11 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü 2.462,94 m2’dir. Bilirkişinin raporuna ekli krokide “B” harfi ile gösterilen ve bilirkişinin en uygun güzergah olduğunu bildirdiği yerin bulunduğu 147 ada 13 sayılı parselin yüzölçümü ise 15.924,11 m2’dir. Yukarıda sözü edildiği üzere özünü komşuluk hukukundan alan geçit davalarında genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi uyarınca 147 ada 11 sayılı parselin geçit ihtiyacı yüzölçümü daha büyük olan 147 ada 13 sayılı parselde aranmalıdır. Geçit tesisi davalarında davacının sübjektif arzusunun önemi yoktur. Başka bir ifadeyle söylemek gerekirse eldeki davada, geçit yüküne tahammül etmesi gereken taşınmazın yüzölçümü daha fazla olan 147 ada 13 parsel sayılı taşınmazdır.

Bütün bu yönler bir yana bırakılarak istemin yazılı olduğu şekilde hükme bağlanması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Mehmet Yılmaz vekilinin temyiz talebinin kabulü ile temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7161, Karar No: 2023/4845, Tarih: 15.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/7161 E.  ,  2023/4845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/621 E., 2016/153 K.

SUÇ : Kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırıkkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.11.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kasten yangın çıkarma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Kırıkkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli kararı ile sanığın kasten yangın çıkarma suçundan 5 hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, atılı suçun sanık tarafından işlenmediğine, keşif yapılması gerektiğine, müştekinin ve tanık A.D.'nin beyanlarının çelişkili olduğuna, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, tanığın benzer mahiyette farklı bir dosyada da çelişkili beyanda bulunduğuna, o dosyanın da incelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın suç tarihinde ayrı yaşadığı eşinin babası olan katılan ...'ın evinin önündeki hurdadan toplanan eşyaları yakarak yangın çıkardığı, binanın kapı ve penceresinin zarar gördüğü iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Tüm dava dosyası içeriği incelendiğinde, suç tarihinde saat 04:00 sıralarında katılana ait evin tandırlık, kömürlük ve çevresinde yangın çıktığının bildirilmesi üzerine itfaiyenin olay yerine gittiği ve 11.11.2015 tarihli yangın raporu tanzim edildiği, 11.11.2015 tarihli yangın raporu incelendiğinde, saat 04:00 sıralarında bildirimde bulunulduğu, olay yerine gelindiğinde yangının devam etmekte olduğu, yapılan tahkikatta ev sahibinin yangını çıkaran kişinin damadı olduğunu beyan ettiği, su ile müdahale edildiği, evin dış kısmında bulunan hurda malzemeler, tandırlığın camı, kapısı, bodrum katın kapı ve penceresinin yanarak, boyasının isten zarar gördüğü tespit edilmiştir.

Katılan ...; yangını çıkaran kişiyi görmediğini, ancak kızı ile ayrı yaşayan damadının kendilerini sürekli tehdit ettiğini, çocukları verin yoksa evi yakarım dediğini, sanıktan şüphelendiğini beyan etmiştir.

Tanık A.D. beyanında, sanığın eşi olduğunu, ayrı yaşadıklarını, suç tarihinde babasının evinde kaldığını, tuvalet ihtiyacı için kalktığında kömürlükte alev ışığı gördüğünü, oraya doğru yaklaşınca eşi olan sanık ile göz göze geldiklerini ve sanığın kaçıp gittiğini beyan etmiştir.

Sanık atılı suçlamayı kabul etmemiş, olay gecesi evden dışarı çıkmadığını beyan etmiştir.

Tanık İ.D. beyanında, sanığın kardeşi olduğunu, sanığın olay gecesi işten geldiğini, yemek yedikten sonra yatıp uyuduğunu beyan etmiştir.

Sanık atılı suçlamayı kabul etmemiş, olay gecesi evden dışarı çıkmadığını beyan etmiştir.

Tanık İ.D. beyanında, sanığın kardeşi olduğunu, sanığın olay gecesi işten geldiğini, yemek yedikten sonra yatıp uyuduğunu beyan etmiştir.

Tüm dava dosyası içeriği, yangın raporu, katılanın istikrarlı anlatımları ve tanık A.D.'nin beyanı birlikte değerlendirildiğinde, sanık ile katılan arasında sanığın eşinin evi terk edip katılanın yanında kalması nedeniyle husumet bulunduğu, sanığın olay gecesi bu husumetin etkisiyle katılanın evinin müştemilatındaki hurda malzemeleri yakmak suretiyle katılanın evinin pencere ve camlarına zarar verdiği, tanık A.D.'nin sanığın eşi olup, ayrı yaşamaları nedeniyle babasının evinde kaldığı, sanığa iftira atmasını gerektiren bir neden bulunmadığı, beyanlarına itibar edilmesi gerektiği, tanık İ.D.'nin sanığın kardeşi olduğu, yakın akrabalık nedeniyle sanığı kollar mahiyette beyanda bulunduğunun kabulünün gerektiği, dava dosyası kapsamı ve tanık A.D.'nin beyanına göre keşif yapılmasının dosyaya yenilik katmayacağı, temyiz dilekçesinde bahsedilen dava dosyasının bu dosya ile ilgisi bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığın aralarında husumet bulunan katılanın evinin önündeki hurda malzemeleri yakarak evine zarar vermekten ibaret eylemi, 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen yakarak mala zarar verme suçu ve 5237 sayılı Kanun'un 170 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen kasten yangın çıkarma suçunu oluşturmaktadır. 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi gereğince sanığın fikri içtima kuralları gereğince en ağır cezayı gerektiren fiilden dolayı cezalandırılması gerekmektedir. Ancak sanığın zarar verdiği eşyaların suç tarihinde kayın babasına ait olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 167 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde şahsi cezasızlık sebebi olarak öngörülen “üstsoy veya altsoyunun veya bu derecede kayın hısımlarından birinin zararına olarak işlenmesi hâlinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunmaz” hükmü gereği sanığın mala zarar verme suçundan cezalandırılamayacağı gözetildiğinde, sanığın kasten yangın çıkarma suçundan cezalandırılmasına dair kurulan hükümde sonucu itibarıyla isabetsizlik görülmemiştir.

B. Ancak, Anayasa Mahkemesinin 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı kararı ile; 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "...seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Kırıkkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13541, Karar No: 2014/1155, Tarih: 13.02.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/13541 E.  ,  2014/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2011

NUMARASI : 2010/310-2011/37

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında H.. Köyü çalışma alanında bulunan 115 ada 2, 5, 113, 133 134 ve 116 ada 30 parsel sayılı 2.718,88, 1.590,96, 1.514,74, 3.756,26, 2.731,29 ve 14.928,61 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı D.. A.. tarafından davalılar R.. ve M.. A.. aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan hissenin yarısına yönelik men'i müdahale davası davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanakları ile dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın feragat nedeniyle reddi ile çekişmeli 115 ada 2, 5, 133 parselin davacı Durcan Akgün dışındaki N.. A.. mirasçıları adına, 115 ada 113 ve 134 sayılı parsellerin davalı M.. murisi R.. A..'ün dışındaki N.. A.. mirasçıları adına tesciline, 116 ada 30 sayılı parselin Nazif mirasçıları davacı Durcan ve davalı Meryem ile A.. B.. mirasçıları ve arkadaşları adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin duruşmadaki feragat beyanı ve çekişmeli taşınmazların tespit tutanaklarının edinme sebepleri dikkate alınmak suretiyle mahallinde keşif ve inceleme yapılmaksızın karar verilmiş ise de inceleme eksik ve değerlendirme dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazların Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1988/609 Esas sayılı dava dosyasında davalı olmaları nedeniyle tespit tutanaklarının malik haneleri açık bırakılmıştır. Anılan dosyada davacı Nazif oğlu D.. A.. tarafından davalı Nazif oğlu Rıza ile eşi M.. A.. aleyhine men’i müdahale davası açılmıştır. Davacı çekişmeli taşınmazların babası Nazif, annesi Cemile ve kardeşi Rıza’ya ait iken taksimen yarısının kendisine yarısının da Rıza’ya verildiği iddiasıyla davalı Rıza ile eşi olan Meryem’in taşınmazların yarısına yönelik müdahalelerinin men’ine karar verilmesini talep etmiştir. Davaya konu taşınmazların malikhaneleri Asliye Hukuk Mahkemesinden devreden dava dosyası nedeniyle açık bırakıldığına göre Kadastro Mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 30/2. maddesi uyarınca gerçek hak sahibinin re'sen tespiti ve onun adına tescil edilmesi gerekeceği kuşkusuzdur. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, Kadastro Hakimi taşınmaz malların sınırlarını arazi ve harita üzerinde belirterek hukuki durumlarını tespit etmek suretiyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun öngördüğü tapu sicilini oluşturmak; doğru, uygulanabilir, açık ve infazda tereddüt doğurmayacak nitelikte hüküm kurmakla yükümlüdür. Bu nedenle mahkemece, işin esasına girilerek tarafların iddia ve delilleri sorulup mahallinde keşif yapılmak suretiyle gerçek hak sahiplerinin belirlenmesi gerekir iken eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3017, Karar No: 2021/3791, Tarih: 24.05.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/3017 E.  ,  2021/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı erkeğin açtığı “Evlilik birliğinin temelinden sarsılması” hukuki nedenine dayalı boşanma davası ile davalı-davacı kadının aynı hukuki nedene dayalı birleşen boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesi tarafından davalar kabul edilerek boşanmanın ferilerine hükmedilmiş ve ortak çocukların velayeti anneye verilerek baba ile kişisel ilişki kurulmuştur. Davacı-davalı erkek, diğer istinaf nedenlerinin yanında, kişisel ilişkinin yetersiz olduğundan bahisle istinaf kanun yoluna başvurmuş ve bölge adliye mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Velayeti anneye bırakılan ortak çocuklarla baba arasında yazın, Temmuz ayında kurulan 20 günlük kişisel ilişki yetersizdir. Yaz tatilinde babalık duygularını tatmine elverişli, çocukların da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli ve daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple temyiz olunan bölge adliye mahkemesinin kişisel ilişkiye yönelik esastan ret kararının kaldırılmasına; ilk derece mahkemesinin hüküm fıkrasının 2/a bendindeki “Ayrıca her yıl 1 Temmuz sabah saat 9.00’dan, 20 Temmuz akşam 17.00’ye kadar” bölümün çıkarılması ile yerine “ayrıca her yıl 1 Temmuz sabah saat 9.00’dan, 31 Temmuz akşam 17.00’ye kadar” ifadesinin yazılmasına, hükmün kişisel ilişki bölümünün bu şekilde DÜZELTİLEREK, diğer bölümlerinin ise birinci bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden ...'e yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Kemal'e geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.24.05.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/13449, Karar No: 2024/6247, Tarih: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13449 E.  ,  2024/6247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 18.01.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/744 E., 2020/204 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.01.2022 tarihli ve 2019/744 Esas, 2020/204 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 18.01.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bakırköy 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6736, Karar No: 2013/3256, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/6736 E.  ,  2013/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş yeri borcundan dolayı gönderilen ödeme emirlerinin iptaliyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacı şirketin işyerini 5510 sayılı Yasa’nın 89/1.maddesi anlamında devir almadığının, bu nedenle, icra takiplerinden dolayı borçlu olmadığının tespiti ile ödeme emirlerinin iptali ve sataşmanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Bu yönü ile davanın yasal dayanağı 5510 Sayılı Yasa’nın 89/1. maddesidir.Anılan maddede; sigortalıların çalıştırıldığı işyeri devredilir veya intikal ederse,eski işverenin kuruma olan sigorta primi ile geçikme zammı ve faiz borçlarından aynı zamanda yeni işverende müteselsilen sorumludur hükmü öngörülmüştür.Madde anlamında,"devir" ve "intikal" den bahsedilmek için; işyerinin işler bir halde sigortalıları ile birlikte yeni işverene geçmiş bulunması gerekir. İşyerinin devir ve intikalinde, gerçekte işyeri değil, onun işvereni değişmektedir ve yeni işveren eskisinin "halefi" olmaktadır. İşyerinin kapatılmasından sonra, yeni işveren tarafından yepyeni bir işyeri olarak açılmış bulunması işyerindeki işin işverenin kendi sorumluluğu altında başkasına yaptırılması, işyerinin kira sözleşmesine son verilip boşaltıldıktan sonra başkasına kiralanması, sadece işyerindeki malzemelerin satılması eski müteahhidin sözleşmesi feshedilip geriye kalan işin eksiltmeyle bir başka müteahhide ihale edilmesi gibi durumlarda devirden söz edilemiyeceği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda; aynı adreste aynı iş ile davacı şirketin faaliyetine devam ettiği, devreden ... Plastik A.Ş.'nin 2009 yılı 1. ayına ilişkin 13 günlük süreyi kapsayan sigortalı hizmet belgesini ve davacı şirketin de 2009 yılı 1. ayına ilişkin 18 günlük süreyi kapsayan sigortalı hizmet belgesini düzenleyerek Kuruma verdiği, ... Plastik A.Ş.'nin işveren olduğu 2009 yılı 1. ayının 13 günlük döneminde çalışan 39 işçinin, davacı şirketin işveren olduğu 2009 yılı 1. ayının 18 günlük döneminde çalışan toplam 46 işçinin 36'sını

oluşturduğu, davacı şirketin kiracı olarak iş yerinin bulunduğu binayı bina sahibinden 9.1.2009 tarihinden itibaren 7 yıllığına kiraladığına dair sözleşme yapıldığı, davacı şirkete ait vergi levhasında 14.1.2009 tarihinde işe başladığının belirtildiği, işlere ara verilmeden aynı işyerinde aynı işçilerle çalışılmaya devam edildiği anlaşılmaktadır.Bu halde işyerinde aynı hizmetlerin aynı Sigortalılar tarafından yürütüldüğüne göre başka bir anlatımla, işyeri işler bir halde sigortalıları ile birlikte yeni işverene geçmiş bulunduğundan 5510 Sayılı Yasa'nın 89/1. maddenin öngördüğü koşulların davacı şirket yönünden oluştuğu açık- seçiktir.Hal böyle olunca, davacı şirketin eski işyerinin devamı olup şirket adına alınan işyeri tescilinin iptaline dair Kurum işleminin doğru olduğu ortadadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.