muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1975, Karar No: 2017/8228, Tarih: 23.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1975 E.  ,  2017/8228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 12. Tüketici ve ... 3. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredi kartı sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

... 12. Tüketici Mahkemesi, 5464 sayılı Banka Kredi Kartları Kanununun 44/2. maddesine değinerek asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu, ancak açılan davanın mutlak ticari dava mahiyetinde olup, 6102 sayılı TTK'nun 4/1-f maddesindeki mutlak ticari dava tanımı birlikte değerlendirildiğinde bir konuda özel hüküm niteliğinde düzenleme bulunması halinde genel hükümlerin uygulanmayacağı da gözetilmek suretiyle davaya bakma görevinin tüketici mahkemesine değil ticaret mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi ise, davanın davacı bankanın açtığı, tacir olmayan gerçek şahısla yapılan kredi kartı üyelik sözleşmesinden kaynaklandığı, davanın açıdığı tarih dikkate alındığında davacı banka ile davalı tüketici arasında kurulan kredi kartı sözleşmesinin 6502 sayılı TKHK'nın 3. maddesi anlamında bir tüketici işlemi olup görevli mahkemenin bu anlamda Tüketici Mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

01.03.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 44. maddesinin birinci fıkrasında, "tüketici olan kart hamili" tarafından açılacak davalarda 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22 ve 23. maddelerinin uygulanacağını ve dolayısı ile tüketici mahkemelerinin görevli olacağı, ikinci fıkrasında ise "kart çıkaran kuruluşlar" tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalar yönünden 1086 sayılı HUMK'nın (6100 sayılı HMK'nın 447/2. maddesinde, başka kanunların HUMK'ya yaptığı atıfların HMK'ya yapılmış sayılacağı belirtildiğinden 01.10.2011 tarihinden itibaren bu atıf HMK olarak anlaşılmalıdır) görev ve yetkiye ilişkin hükümlerinin uygulanacağı belirtilmektedir. Aynı Kanunun 43. maddesinde ise, "tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında” 44. madde hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilerek ana kurala istisna getirilmiştir.

Ancak, 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3/1-(k) maddesinde, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiler "tüketici"; 3/1-(l) maddesinde ise, mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemler "tüketici işlemi" olarak kabul edilmiş ve Tüketici Kanununun kapsamı esaslı şekilde genişletilmiştir. Aynı Kanunun 73/1. maddesinde

“tüketici işlemleri ile

tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda” tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirtilirken; 83/2. maddesinde de “taraflardan birini tüketicinin oluşturduğu işlemler ile ilgili diğer kanunlarda düzenleme olması, bu işlemin tüketici işlemi sayılmasını ve bu Kanunun görev ve yetkiye ilişkin hükümlerinin uygulanmasını engellemez” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun Geçici-1/1. maddesinde ise "bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce açılmış olan" davaların "açıldıkları mahkemelerde görülmeye devam" edeceği belirtildiğinden, 28.05.2014 tarihinden önce açılmış davalar yönünden 5464 sayılı Kanunun 44. maddesindeki görev hükümleri geçerli olmaya devam edecektir. 6502 sayılı Kanun, kart hamili ya da kartı veren kuruluş gibi bir ayrıma gitmeksizin bütün bankacılık işlemlerini (m. 3/1-k kapsamına girmeyen tacirler hariç olmak üzere) kanun kapsamına aldığı ve 83/2. maddesi hükmü karşısında diğer kanunlardaki görev kuralları bu kanun kapsamına giren uyuşmazlıklarda uygulanmayacağı için, 6502 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra açılan davalarda görevli mahkeme, tüketici mahkemeleri olacaktır.

Somut olayda uyuşmazlık, banka kredi kartı sözleşmesinden kaynaklanmakta olup; dava, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra 17.12.2014 tarihinde açılmıştır. Davalı, tacir olmayıp 6502 sayılı Kanunun 3/1-k maddesi uyarınca tüketicidir. Bu haliyle uyuşmazlığın, anılan Kanunun 73/1 ve 83/2. maddeleri uyarınca, tüketici mahkemesi tarafından çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 12. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/10/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2862, Karar No: 2010/3003, Tarih: 18.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/2862 E.  ,  2010/3003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Asliye 14.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 14.Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2008 tarih ve 2005/437-2008/87 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatif tarafından düzenlenen 15.06.2005 tarihli daire dağıtım cetveline göre Çankaya ilçesi, İmrahor Mahallesi 7212 ada 38 parsel üzerinde bulunan 6 numaralı bağımsız bölümün 8 m2 sinin müvekkiline ait olduğunu, ancak davalı ...'in başka bir dağıtım cetveli düzenleterek taşınmazı davalı ... adına tapuya kayıt ve tescil ettirdiğini ileri sürerek, anılan taşınmazın 8 m2 lik kısımının tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline, bunun mümkün olmaması halinde rayiç bedelinin tespiti ile tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla dava değerini 57.157,89 TL’ye çıkarmıştır.

Davalılar ... ve ..., kooperatif yönetim kurulunca 05.05.2004 tarihli daire dağıtım cetveli düzenlendiğini, kararda davalının da imzasının bulunduğunu, 16.06.2005 tarihli dağıtım cetvelinin yetkisiz kişiler tarafından düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiş, diğer davalı kooperatif ise, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 16.06.2005 tarihli dağılım belgesinin genel kurul yada yönetim kurulu kararına dayanmadığı, tek başına yetkili olmayan yönetim kurulu başkanı tarafından hazırlandığı, 05.05.2004 tarihli daire dağılımına ilişkin 55 numaralı yönetim kurulu kararının ise davacı tarafından imzalandığı, bu karara göre dava konusuna ilişkin herhangi bir açıklık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatifteki ortaklık payına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olup, yukarıdaki özetten de anlaşılaağı üzere davacı vekili, müvekkilinin 531 puana sahip olduğunu, puanı ile uyumlu yer alması gerekmesine rağmen, kendisine 523 m2 yer verildiğini, oysa aynı puana sahip olan davalı ortak Hüseyin’e 539 m2 yer verildiğini böylelikle ortaklar arasında eşitsizlik yaratıldığıın iddia ederek davalı ... tarafından kızı olan davalı ... adına tapuya tescil edilen taşınmazın 8 m2'lik kısmına yönelik olarak tapusunun iptali ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davasına dayanak yaptığı 16.06.2005 tarihli dağıtım belgesinin, hukuki dayanağı bulunmadığı, esasen anılan dağıtım belgesinin yönetim kurulu başkanınca tek başına hazırlandığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece isabetle belirtildiği üzere, genel kurul kararına veya yönetim kurulunca, genel kurul tarafından belirlenen esaslara uygun alınmayan bir dağılım belgesine itibar edilmemesi ilke olarak doğrudur.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunun 23. maddesine göre, ortaklar kanunun kabul ettiği esaslar dahilinde hak ve ve borçlarda eşit olup, aynı kanunu 42. maddesinde göre ise, yapı kooperatiflerinde konutların dağılım esaslarını ve şeklini belirleme yetkisi genel kurula aittir. Bu yetki genel kurulun münhasır yetkisi olup, genel kurul bu yetkisini devir ve terk edemez. Ancak mahkemece hükme esas alınan ve davacının da imzasını taşıyan 05.05.2004 tarihli ve 55 numaralı konut dağılım cetveline ilişkin yönetim kurulu kararının genel kurul kararına dayanıp dayanmadığı, dayanıyorsa yönetim kurulunca dağılım cetveli düzenlenirken, genel kurul kararında tespit edilen yöntem ve esaslara uyup uymadığı hususu araştırılmamıştır.

Bu durumda, belirlenen hususları yukarda belirtilen açıklamalar doğrultusunda, açığa kavuşturmak için mahkemece, kooperatif ana sözleşmesinin, kooperatif ile yüklenici arasında yapılan eser sözleşmesinin, genel kurul kararlarının ve konut dağılımına ilişkin tüm yönetim kurulu kararlarının getirtilmesi, yönetim kurulunca alınan dağılım kararlarında yukarıda belirlenen ilkenin gözetilip gözetilmediğinin tespit edilmesi için gerektiğinde bilirkişilerden ek rapor alınması veya içinde harita mühendisinin de bulunduğu bir bilirkişi kurulu oluşturularak mahallinde keşif yapılarak, 05.05.2005 tarihli 55 numaralı yönetim kurulu kararı ile alınan dağılım cetvelinin genel kurulun vermiş olduğu yetkiye dayanıp dayanmadığı ve genel kurulca belirlenen esaslar dahilinde alınıp alınmadığı belirlenmek ve sonucuna göre bir karar vermek gerekirken sonuçta yanlış ilkeye ve eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1158, Karar No: 2016/1950, Tarih: 07.04.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/1158 E.  ,  2016/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında 5 gün temel adli para cezası belirlendikten sonra TCK’nın 192/3. maddesi uyarınca ¼ oranında indirim yapılırken 3 gün yerine 4 gün, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanırken 2 gün yerine 3 gün adli para cezası, sonuç olarak 40 TL adli para cezası yerine 60 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hüküm fıkrasında TCK’nın 192/3. maddesinin uygulandığı ve gün adli para cezasının belirlendiği bölümde “4” rakamının çıkarılarak yerine “3”, TCK’nın 62/1. maddesinin uygulandığı ve gün adli para cezasının belirlendiği bölümde “3” rakamının çıkarılarak yerine “2”, sonuç adli para cezasının belirlendiği bölümde “60” rakamının çıkarılarak yerine “40” rakamının eklenmesi suretiyle, diğer yönleri doğru bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4858, Karar No: 2017/7641, Tarih: 12.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/4858 E.  ,  2017/7641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 4447 sayılı Kanun'un geçici 10. maddesi ile getirilen sosyal sigorta prim teşvikinden yararlanma hakkının bulunduğunun tespiti ile bunu reddeden Kurum cevabının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, pasif husumet yokluğu nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, geçmiş dönemlere ilişkin olarak sigorta prim teşviğinden geriye dönük olarak yararlanmak için yapılan başvurunun reddine ilişkin Kurum işleminin iptali istemidir.

Mahkemece, pasif husumet dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunun geçici 10. maddesinde düzenlenen prim teşviği uygulaması 6111 s. Kanunun 74.maddesi ile eklenmiş olup 13/02/2011 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 s. Kanun'un 81/1-(ı) bendinde düzenlenen prim teşviği ise, 5763 s. Kanun'un 24.maddesi ile eklenmiş olup 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Temyize konu uyuşmazlık, davacı şirketin, 6111 sayılı Kanun ile 4447 s. İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklenen Geçici 10. madde ve Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği md. 103/4.f. hükümlerine dayanarak, geçmiş dönemlere ilişkin olarak hatalı şekilde seçmiş olduğu aylık prim uygulamasını düzelterek sigorta prim teşvikinden yararlanmak için yapılan başvurunun, Davalı Kurum tarafından 18.03.2015 tarih ve 2015/10 sayılı İç Genelgesi gerekçe gösterilerek red edilmesi nedeniyle, davalı Kurum kararının iptali ile davacı şirketin anılan yasa ve yönetmelik hükümleri çerçevesinde ilgili sigorta prim teşviki uygulamasından geçmiş dönemler bakımından yararlanma hakkı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, her ne kadar özel bir yasa ile düzenleme getirilmişse de, bu yasadan yararlanma şartlarını belirleme ve bu hususta işlem tesis etme yetkisi Kuruma bırakılmış olup, teşvik başvurusunun reddi ile Kurum yeni bir muaraza çıkartmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, işin esasına girilip davacı işverenin prim teşvikinden yararlanma hakkına sahip olup olmadığı hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile pasif husumet (davalı sıfatı) yokluğundan davanın reddi yönünde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine , 12.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17102, Karar No: 2014/11575, Tarih: 20.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/17102 E.  ,  2014/11575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında .... Köyü çalışma alanında bulunan ve tapuda Hazine adına kayıtlı eski 1593 parsel sayılı 12.300,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 163 ada 21 parsel numarasıyla ve 6.881,07 metrekare yüzölçümlü olarak; davalılar ... ve ... murisi ... adına tapuda kayıtlı eski 1121 parsel sayılı 41.400,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 163 ada 20 parsel numarasıyla ve 41.387,22 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında Hazineye ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiği ve eksikliğin davalılara ait 163 ada 20 parsel sayılı taşınmazdan kaynaklandığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli 163 ada 20 parsel sayılı taşınmazın 26.12.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen bölümünün ifrazıyla bu bölümün davacıya ait 163 ada 21 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, aynı raporda (D) harfi ile gösterilen bölümün 163 ada 20 parsel sayılı taşınmazdan ifraz edilerek dere yatağı niteliğiyle tespit harici bırakılmasına, 163 ada 20 ve 21 parsel sayılı taşınmazların geriye kalan bölümlerinin uygulama tutanakları gibi tapuya tescillerine karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına,

20.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/668, Karar No: 2021/410, Tarih: 25.01.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/668 E.  ,  2021/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Ve Katılma Alacağı

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 1. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile Bursa 1. Aile Mahkemesinin kararı kaldırılarak kısmen kabulüne şeklinde hükmü davacı vekilinin temyizi üzerine Dairenin 17.06.2019 tarihli ve 2018/14579 Esas, 2019/5985 Karar sayılı kararı ile bozulmuş bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 25.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8583, Karar No: 2014/4526, Tarih: 24.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8583 E.  ,  2014/4526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2011/333720

Mahkemesi : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 15/06/2011

Numarası : 2010/141 - 2011/132

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, aynı Kanunun 50/4. maddesi gereğince bilinçli taksir hali dışında, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa diğer koşulların varlığı hâlinde adlî para cezasına çevrilebileceği gözetilmeksizin, dosya içeriğine göre emekli olan, adli sicil kaydı bulunmayan, ikrarı ve duruşmadaki tavır ve davranışları lehine değerlendirilerek hakkında takdiri indirim hükümleri uygulanan, ölenlerin yakınlarının ve yaralananların zararlarını kovuşturma aşamasında gideren, olay nedeni ile pişmanlık ve üzüntüsünü belirten sanık hakkında "zararın ağırlığı, kusurunun olaydaki asliliği ve oranı, ağırlığı, insan hayatının önem ve değeri, cezanın uyarma amacı ve tedip gayesi" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeler ile 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22537, Karar No: 2018/10098, Tarih: 27.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/22537 E.  ,  2018/10098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun; üçüncü kısmı (TMK m. 396-494) hariç olmak üzere ikinci kitabından (TMK m. 118-395) kaynaklannan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici 1. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli ail mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Türk Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. Aile mahkemesi kurulmayan yerlerde, Aile Mahkemeleri sıfatıyla davaya bakmak görevi 4787 sayılı Kanunun 2. maddesiyle o yerdeki Asliye Hukuk Mahkemelerine verilmiştir. Karardan sonra 02.03.2017 tarihinde mahkemenin yargı çevresinde aile mahkemesi kurulmuştur. 27.03.2017 tarihinde faaliyete geçmiştir. Bu açıklama karşısında davanın görevli ve yetkili aile mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, diğer bölümlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 27.09.2018 (Prş.)