muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/23631, Karar No: 2008/695, Tarih: 04.02.2008

7. Ceza Dairesi 2004/23631 E., 2008/695 K.

**7. Ceza Dairesi 2004/23631 E., 2008/695 K.**

**- KABAHAT

- KAÇAKÇILIK

- MÜLKİYETİN KAMUYA GEÇİRİLMESİ**- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 3 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 18 ]

- 5607 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU [ Madde 3 ]

- 5607 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU [ Madde 11 ]

- 5607 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU [ Madde 14 ]

**"İçtihat Metni"**

(Karşıyaka Birinci Asliye Ceza Mahkemesi)'nden verilen 30.09.2003 tarihli hükmün Yargıtay'ca İncelenmesi, katlan idare vekili ve yerel Cumhuriyet Savcısı tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığımın onama isteyen 22.06.2004 tarihli tebliğ namesiyle Daireye verilmekle dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların savunmalarının alındığı 30.04.2002'den itibaren inceleme gününde zamanaşımı süresi dolmuş ise de;

Suç tarihi itibariyle, 20.12.1995 gün ve 95/7606 sayılı İthalat Rejim Kararının 7. ve 13. maddeleri uyarınca, dava konusu 6-10 yaş arasında bulunduğu saptanan makinaların ithalatında, ithalde ödenecek mali mükellefiyetlere ilave olarak ayrıca CİF bedelinin yüzde 50'si oranında Toplu Konut Fonu tahsil edilmek suretiyle gümrük idarelerince izin verilir.

1918 sayılı Yasa'nın ek 7. maddesi ise; "İthalat ve ihracat rejimi kararlarında veya 1615 sayılı Gümrük Kanunu'nun 19 ve 20. maddelerine göre Bakanlar Kurulu'nca alınan kararlarda lehe değişiklik yapılması veya bu kararların yürürlükten kaldırılması hallerinde; değiştirilen veya kaldırılan kararlara aykırı davranışta bulunmuş olanlar hakkında, failin lehine olan kararlar ve kanun hükümleri tatbik ve İnfaz olunur." hükmünü içermekte iken, 95/7606 sayılı Karandaki Toplu Konut Fonu tahsiline ilişkin 13. madde 2001/3479 sayılı Karar ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında, suç tarihi itibariyle eylem, toplu konut fonu ödememek amacıyla eski ve kullanılmış makineleri, yeni ve kullanılmamış olarak beyan edip yurda ithal etmek seklinde gerçekleşmesine karşın, ithalde ödenecek mali mükellefiyetlere ilave olarak ayrıca CİF bedelinin yüzde 50'si oranında Toplu Konut Fonu ödeneceğine ilişkin düzenlemenin yürürlükten kaldırılması nedeniyle ek vergi kaybı ortadan kalkmış ve sanığın fiili, ithali izne tabi eşyayı izin almaksızın yurda ithal etme fiiline dönüşmüştür.

Hükümden sonra 31.03.2007 gün ve 26479 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nu yürürlükten kaldıran 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/11 madde fıkrası ile "ithali, lisansa, şarta, izne, kısıntıya veya belli kuruluşların vereceği uygunluk veya yeterlilik belgesine tabi olan eşyayı, aldatıcı işlem ve davranışlarla ithal eden kişiye, eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı idari para cezası verilir. Eşyanın değersiz, artık veya atık madde olması durumunda, idari para cezası; dökme halinde gelen eşya içi'n ton başına beşbin Türk Lirası, ambalajlı gelmesi halinde kap başına yüz Türk Lirası olarak hesaplanır." hükmü getirilmiştir.

Belirtilen nedenlerle; 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/11 madde fıkrası uyarınca, sanığa atılı ve sübut bulan eylemin kabahate dönüştüğü ve kabahatlerde müsaderenin söz konusu olmadığı gözetilerek, 5607 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 3 ve 18. maddeleri de dikkate alınıp, dava konusu eşyaların mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin ve yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin (BOZULMASINA), 04.02.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6330, Karar No: 2018/10272, Tarih: 11.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6330 E.  ,  2018/10272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13170, Karar No: 2006/16325, Tarih: 27.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13170 E.  ,  2006/16325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Mahallesi 350 ada 232 parsel sayılı 10682298,78 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Devlet Ormanı olarak Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı gerçek kişiler kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dosya içinde bulunan kadastro tesbit tutanağı aslından ... Mahallesi 3402 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan arazi kadastrosuna sonuçlarının, Yasanın 11. maddesine göre 08.03.2006 ila 06.04.2006 tarihleri arasında 29 ... süreyle ilan edildiği anlaşılmaktadır. Buna karşın; yine dosya içindeki Kadastro Müdürlüğü’nün mahkemeye gönderdiği yazıda, askı ilanının 07.03.2006 ila 06.04.2006 tarihleri arasında 30 ... süreyle yapıldığı bildirilmektedir. Kadastro mahkemesince, tutanak asıllarındaki tarihlere değil, Kadastro Müdürünün mahkemeye gönderdiği yazıdaki tarihlere değer verilerek, askı ilanının 07.03.2006 ila 06.04.2006 tarihlerinde yapıldığı ve davanın askı ilanından sonra 07.04.2006 tarihinde açıldığı kabul edilerek 3402 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir

3402 Sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince askı süresi içinde açılacak davaların yanı sıra, kadastro mahkemesine dava açıldıktan sonra, tesbitten önceki haklara dayanarak, asli müdahil olarak katılanların iddialarına dair uyuşmazlıklara bakma görevi de Kadastro Mahkemesine aittir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilmesi gerekir.

3402 Sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince askı süresi içinde açılacak davaların yanı sıra, kadastro mahkemesine dava açıldıktan sonra, tesbitten önceki haklara dayanarak, asli müdahil olarak katılanların iddialarına dair uyuşmazlıklara bakma görevi de Kadastro Mahkemesine aittir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilmesi gerekir.

Bu nedenle, halli gereken sorun; askı ilanının hangi tarihlerde yapıldığı ve davanın askı süresi içinde açılıp açılmadığıdır. 3402 Sayılı Yasanın 11. maddesi ve Kadastro ilanları Hakkındaki Yönetmelik hükümlerine göre, kadastro müdürü kadastro tutanaklarına göre yapılan tesbitlere dayanarak askı ilan cetvelleri düzenler, bu cetvelleri ve pafta örneklerini müdüriyette ve ayrıca muhtarın çalışma yerinde 30 ... süreyle ilan ettirir. İtirazı olanların bu süre içinde Kadastro Mahkemesinde dava açabileceğini belirtir. 30 günlük askı süresi ilanın yapıldığı günün ertesi gününden işlemeye başlar. Askı ilanın yasa ve yönetmelikte öngörülen 30 günden daha az süreyle yapılması, yasanın tanıdığı, 30 günlük dava açma süresini etkilemez. 3402 Sayılı Yasanın 11/1, 29/3, H.Y.U.Y.’nın 159 ve 161 Kadastro İlanları Hakkındaki Yönetmeliğin 9. maddesi gereğince ilanın yapıldığı günün ertesi gününden başlamak üzere 30 günlük süre içinde açılacak davalara kadastro mahkemeleri bakmakla görevlidir. Somut olayda, bu hükümlere göre düzenlenen ilan cetvellerine ve kadastro tesbit tutanağı asılları ve suretlerine, ilanın 08.03.2006 ila 06.04.2006 tarihleri arasında 29 ... süreyle yapıldığı kaydedilmiştir. Bu kayıtlar karşısında, kadastro müdürünün askı ilanının 07.03.2006 ila 06.04.2006 tarihleri arasında yapıldığı

yönündeki yazısına itibar edilemez. Gerçekten; askı ilanının, askı ilan cetvelinde yazılı olan tarihlerde değil de, kadastro müdürünün bildirdiği tarihlerde yapılmış olması halinde, askı ilan cetvellerindeki tarihlerin de buna göre değiştirilmesi gerekirdi. Ancak, cetvellerde ve tutanaklarda böyle bir değişiklik yapılmamıştır.

O halde, davacı gerçek kişilerin 3402 Sayılı Yasanın 11. maddesi hükmüne göre yapılan askı süresi içinde açtığı ve davaya bakmakla kadastro mahkemesinin görevli olduğu düşünülmeden, 3402 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 27/11/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7085, Karar No: 2014/13543, Tarih: 16.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/7085 E.  ,  2014/13543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.06.2013

NUMARASI :Esas no:2011/597 Karar no:2013/438

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, davalı eşinin evlilik devam ederken dünyaya gelen müşterek çocuk 2006 doğumlu Göknur’la ilgili kendisi aleyhine soybağının reddi davası açtığını, o davada alınan adli tıp raporuna göre çocuğun babasının %99,99 oranında davalı olduğunun belirlendiğini ve açılan davanın reddedildiğini, aleyhine açılan soybağının reddi davası sebebiyle kişilik haklarının ağır biçimde zedelendiğini, kendi ailesi ve yakınları nezdinde küçük düşürüldüğünü, derin ve onarılmaz üzüntü ve acı çektiğini, sözü edilen dava sebebiyle haksız olarak şeref, namus ve onuruna ağır isnatta bulunduğunu ileri sürerek, davalı eşinden 30.000 TL. manevi tazminat talep etmiştir. Buna göre istek, kişilik haklarına haksız saldırı sebebiyle manevi tazminata ilişkin olup, Türk Medeni Kanununun 25. ve Borçlar Kanununun 49. maddesine dayanmaktadır. Tarafların evli olması, haksız eylem sebebiyle birinin diğerinden genel hükümlere göre tazminat istemesine engel değildir. Bunun boşanma davasında istenmesi zorunluluğu da yoktur. Bu bakımdan tazminat talebini inceleme görevi aile mahkemelerinin değil, asliye hukuk mahkemesinindir. Göreve ilişkin kurallar kamu düzenindendir. Yargılamanın her aşamasında hakim tarafından re’sen gözetilir. Bu açıklama karşısında görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.06.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/20614, Karar No: 2021/701, Tarih: 20.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/20614 E.  ,  2021/701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 05/11/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 20/08/2014 tarihinde uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği iddiası ile Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının 11/02/2015 tarihli, 2015/282 soruşturma, 2015/122 esas ve 2015/33 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188/3, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Bitlis Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2- Yapılan yargılama sonucunda, Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararı ile; sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun’un 191/8. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi uyarınca 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına, karar verildiği, sanık ve müdafiinin yüzüne karşı verilen kararın 15/04/2015 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

3- Şüphelinin aynı zamanda uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi nedeniyle 20/08/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığınca tefrik kararı verilerek Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2015 tarihli ve 2014/2324 soruşturma, 2015/1 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2.maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Değişen suç vasfı itibariyle kullanmak için uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun’un 191/8. maddesi hükmü delaletiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Her ne kadar sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma veya sağlama suçu yönünden yapılan soruşturma neticesinde Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11/02/2015 tarihli ve 2015/282 soruşturma, 2015/122 esas, 2015/33 sayılı iddianame üzerine, kullanmak için uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/04/2015 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de,

Sanık hakkında 20/08/2014 tarihli eylem nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma veya sağlama suçundan Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/1771 sayılı dosyası üzerinden yapılan soruşturma sırasında, şüphelinin aynı zamanda uyuşturucu maddeyi kullanması nedeniyle soruşturma evrakının kullanmak için uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçu yönünden tefrik edilip evrakın soruşturma defterinin 2014/2324 numarasına kayıt edilerek yapılan soruşturma sonunda, Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2015 tarihli ve 2014/2324 soruşturma, 2015/1 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemede hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı gözetilerek, mahkemesince açılan kamu davası hakkında anılan suç uyarınca erteleme kararı bulunduğu gerekçesiyle kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 191/8. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre,

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 191/8. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre,

Her ne kadar sanık hakkında, 20/08/2014 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11/02/2015 tarihli ve 2015/282 soruşturma, 2015/122 esas, 2015/33 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin 07/04/2015 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de,

Sanık hakkında 20/08/2014 tarihli eylem nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/1771 sayılı dosyası üzerinden yapılan soruşturma sırasında, şüphelinin aynı zamanda uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi nedeniyle soruşturma evrakının kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu yönünden tefrik edilip evrakın, soruşturma defterinin 2014/2324 numarasına kayıt edilerek yapılan soruşturma sonunda, Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2015 tarihli ve 2014/2324 soruşturma, 2015/1 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, mahkemece, uyuşturucu madde ticareti yapma eyleminin sabit olmadığının, eylemin kullanmak için uyuşturu madde bulundurma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi halinde, sanık hakkında kullanmak için uyuşturu madde bulundurma suçundan ayrı bir soruşturma dosyasının bulunduğu gözetilerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın kullanmak için uyuşturu madde bulundurma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

D-)Karar:

D-)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; mahkemesince, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı bir soruşturma dosyasının bulunduğu gözetilerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın kullanmak için uyuşturu madde bulundurma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görüldüğünden; Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/04/2015 tarihli ve 2015/65 esas, 2015/176 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 20/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1412, Karar No: 2014/21622, Tarih: 15.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1412 E.  ,  2014/21622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin temyizinin, vekalet ücretine hükmedilmemesine yönelik olduğu görülerek bu istem ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Kendini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında dilekçe yazım ücretine ilişkin kısım çıkartılarak yerine “katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1000.00 TL vekalet ücretinin sanıktan alınıp katılan idareye verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4342, Karar No: 2021/3143, Tarih: 28.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/4342 E.  ,  2021/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28/01/2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı ... vekili tarafından yapılan temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılmasına dair verilen 26/04/2018 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalı ... vekilinin temyiz başvurusu nedeniyle dosyanın yargıtaya gidiş dönüş ve tebligat giderinin mahkemece verilen kesin süre geçtikten sonra yatırıldığı, mahkemece temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından 26.04.2018 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre davalı ... vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun 26.04.2018 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 28.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.