muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21984, Karar No: 2013/27410, Tarih: 04.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/21984 E.  ,  2013/27410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlunun hesabında bulunan Doğrudan Gelir Desteği  ve yem desteğine 20.10.2011 tarihinde haciz konulması üzerine, adı geçenin anılan ödemelerin haczedilemeyeceğini ileri sürerek, haczin kaldırılması istemi ile İcra Mahkemesine başvurduğu görülmüştür.

Tarımda mevcut destekleme politikalarının  değiştirilerek çiftçilere doğrudan gelir desteği sağlanması ve kayıt sisteminin oluşturulması amacı ile ülke çapında uygulama yapılmasına ilişkin 13.12.2001 tarihli ve 2001/3405 sayılı kararnameye eklenen 1. maddeye göre (çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemeleri diğer kamu kurum ve kuruluşlarının alacaklarına mahsup edilemeyeceği) düzenlenmiştir. Bu açık hüküm karşısında 2001 yılına ilişkin çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

Ancak sonraki yıllara ilişkin ödemelerin yasal dayanağını teşkil eden Bakanlar Kurulu Kararlarında haczedilmezliğe ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı görülmektedir. Çiftçilere yapılacak doğrudan gelir desteği ödemeleri 25.04.2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5488 sayılı Tarım Kanunu’nun 19.maddesinde düzenlenmiş olup, bu kanunda da anılan ödemelerin haczedilemeyeceğine ilişkin herhangi bir hüküm bulunmamaktadır.

Kural olarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Haczedilmezlik için İcra ve İflas Kanununda veya özel kanununda açık hüküm bulunması zorunludur. Doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczedilemeyeceği yönünde 2001 yılına ilişkin Bakanlar Kurulu Kararından sonraki Bakanlar Kurulu Kararlarında ve 5488 sayılı Tarım Kanunu’nda her hangi bir hüküm bulunmaması dikkate alınarak, Hukuk Genel Kurulu’nun 09.04.2008 tarih ve 2008/12-310 esas sayılı kararı gereğince Dairemizin yeniden oluşan görüşü nedeniyle  çiftçilere yapılan doğrudan gelir desteği ödemelerinin haczinin mümkün olduğu sonucuna varılmıştır.

O halde, Mahkemece, borçlunun haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25627, Karar No: 2014/25409, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25627 E.  ,  2014/25409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair kararın davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.04.2014 gün ve 2014/1435 Esas, 2014/13113 Karar sayılı kararı ile “uyuşmazlıkta davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin 05/10/2011 tarihi itibariyle feshedileceğinin 06/09/2011 tarihinde davacıya işçiye bildirildiği, davanın ise 03/11/2011 tarihinde açıldığı, bildirim tarihine göre davanın bir aylık dava açma süresi geçtikten sonra açıldığı” gerekçesi ile kararın bozulmasına ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3 maddesi uyarınca davanın kesin olarak reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, belirtilen 06.09.2011 tarihinde davacıya tebliğ edilen bir fesih bildirimi olmadığını, belgedeki imzanın da davacıya ait olmadığını, maddi hataya dayalı Dairemiz kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının onanmasını talep etmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi B.Kar tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucu verilen kararda maddi yapıldığı ileri sürülerek verilen kararın ortadan kaldırılması ve maddi hatanın giderilmesi talep olunuştur. Maddi hata talebini içeren dilekçe diğer tarafa tebliğ edilmemiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 27. maddesine göre davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Sözü edilen hak yargılamayla ilgili bilgi sahibi olmayı da kapsadığından, karar düzeltme talebini içeren dilekçenin diğer tarafa tebliği sağlanmalıdır. Maddi hata dilekçesinin diğer tarafa tebliği yönünde usulü işlemler tamamlanarak Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinden oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29501, Karar No: 2021/4416, Tarih: 15.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/29501 E.  ,  2021/4416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, UYAP üzerinden yapılan kontrolde, şikayetçi vekili tarafından verilen süre tutum dilekçesinin 08.07.2015 tarihinde havale edildiği görülmüş olup, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Şikayetçi ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı anlaşılan şikayetçinin Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisi olmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddeleri uyarınca şikayetçi ...’nın tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

II- Katılan ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

30.10.2014 günü sanığa ait Tutku Kitapevi isimli iş yerinde 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesi uyarınca kurulan İl Denetim komisyonu görevlileri tarafından yapılan denetimde bilirkişi raporuna göre 86 adet olduğu tespit edilen bandrolsüz ve sahte bandrollü kitabın raflarda satışa hazır vaziyette dizili olarak ele geçirildiği olayda; suça konu eşyaların sanıktan elde ediliş yönteminin, CMK'nin 116 ve devamı maddeleri ile Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinde tanımlanıp düzenlenen arama ve el koyma işlemleri kapsamında kaldığı, hakim kararı ya da Cumhuriyet savcısı veya kolluk amirinin yazılı emri olmadan elde edilen söz konusu delillerin hukuka aykırı olduğu kabul edilerek mahkemece sanığın beraatine kararı verilmiş ise de, sanığın arama esnasında iş yerinde olduğu ve arama kararına itiraz etmediği ayrıca ele geçen kitapların da kendisine ait olduğunu ve seyyar satıcılardan satın aldığını ancak bandrolsüz ve sahte bandrollü olduklarını bilmediğini beyan ederek kitapların zilyetliğinin kendisine ait olduğunu kabul ettiği dikkate alındığında, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13594, Karar No: 2022/3118, Tarih: 31.05.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/13594 E.  ,  2022/3118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.06.2018 tarih ve 2018/152 - 2018/451sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle 314/2, 220/3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, ve 62 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanununun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceğinin tespitiyle,

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

1-Sanığın, dosya arasında bulunan Bank ... hesap hareketleri incelendiğinde;

Bank ...’nın TMSF'ye devir işlemi sonrası 2015 Temmuz ayında da para yatırma işleminin bulunduğu anlaşılmakla, sanığın hesabını aktif olarak kullandığı ve para yatırma, çekme, harcama gibi rutin bankacılık işlemlerinin bulunduğu yönündeki hesap hareketleri ile de teyit edilen savunmasının aksine örgütle iltisaklı Bank ... isimli bankaya örgüt liderinin talimatı doğrultusunda silahlı terör örgütüne yardım kastıyla para yatırdığına dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetini gerektirir yeterli delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "Temmuz 2014" yerine “25.01.2018” olarak gösterilmesi,

2-Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "Temmuz 2014" yerine “25.01.2018” olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükümlerin BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26180, Karar No: 2013/3223, Tarih: 12.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/26180 E.  ,  2013/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 12.02.2013 günü temyiz eden katılan vekili Av. ... ve karşı taraf davalı ... ile vekili Av. ... geldiler. Temyiz eden ......temsilen kimse gelmedi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle iadeden kaçınma koşullarının oluşması ve Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Vechelerine Dair Sözleşmenin 13/b maddesinin nazara alındığının anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 990 TL. vekalet ücretinin katılandan alınıp davalıya verilmesine, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.12.02.2013 (Salı)

..... KARŞI OY YAZISI

Çocuğun yaşının küçük olması tek başına ....Sözleşmesinin uygulanmasına engel oluşturmaz. Diğer yandan aynı sözleşmenin 13/b bendi uyarınca CİDDİ BİR RİSK kanıtlanmış değildir. Bu sebeplerle Türkiye’den taraf olduğu sözleşmenin yerine getirilmesi beklenir.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/20110, Karar No: 2014/19946, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20110 E.  ,  2014/19946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/706-2014/285

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1,483,92 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 27.03.2014 tarihli ek kararı ile karar kesin olduğundan temyiz isteminin reddine karar verilmiş; davalı, bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı, davalı TOKİ'den daire satın aldığını, taksit artış yönteminin yanlış belirlendiğini dolayısıyla kendisinden fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek fazla yapılan tahsilat miktarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Uyuşmazlık altı aylık dönemlerdeki taksit artış oranının neye göre yapılması gerektiği hususunda olduğundan 1,483,92 TL nin tahsiline ilişkin olarak verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 27.01.2006 tarih ve 2013/706 esas 2014/285 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine karar verilmiştir.

2-Davacı ile davalı arasında düzenlenen 27.01.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 27.03.2014 tarih ve 2013/706 esas 2014/285 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, işin esasının incelenmesine geçilmesine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10079, Karar No: 2019/12838, Tarih: 11.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10079 E.  ,  2019/12838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, yüzüne karşı verilen 09/07/2015 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 20/07/2015 tarihli dilekçe ile temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 11/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25131, Karar No: 2013/27285, Tarih: 14.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/25131 E.  ,  2013/27285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların, köydeki yol boşluğuna zaman zaman geçici süre ile traktör, römork bırakma eyleminde zapt ve tasarruf unsuru bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11497, Karar No: 2010/12082, Tarih: 06.07.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/11497 E.  ,  2010/12082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde suya vaki müdahalenin önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından duruşma istekli olarak temyiz edilmiş ise de, HUMK'nun 438.maddesindeki koşullar oluşmadığından duruşma talebinin reddine karar verildi.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davacıların hissedar oldukları 426 nolu taşınmazdan çıkan dava konusu kaynak suyuna ve taşınmaza davalı şirket tarafından yapılan müdahalenin önlenmesi ve duvarın yıkılması nedeniyle 10.000 TL tazminatın davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Davalı şirket vekili cevabında, dava konusu suyun orman sahasında kaldığını ve dava dışı Maliyeden kiraladıklarını beyan etmiştir.

Mahkemece; 28.6.2007 tarihli ara kararı ile suya müdahalenin önlenmesi talebinin 2001/661 E.sayılı asıl davadan tefriki ile ayrı bir esasa (2007/351 E.) kaydedilmesine karar verildikten sonra, yargılamaya 2007/351 E. sayılı dava dosyası üzerinden devam edilmiş, 17.7.2007 tarihli nihai kararı ile davada davalının idari tahsis kararına dayanarak kullanması nedeniyle İdari Yargının görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir. Kararın Dairemizin 23.9.2008 tarih 13785/15480 sayılı ilamı ile "davada davalı şirket ile davaya ihbar edilen Maliye arasında özel hukuk hükümlerine göre düzenlenen kira sözleşmesinin uygulanmasından kaynaklanan müdahalenin önlenmesi talep edildiğinden Adli Yargının görevli olduğu" gerekçesi ile hükmün bozulmasından sonra, mahkemece bozma kararına uyulmuş ve yeni kurulan hüküm de ise "davanın kabulüne, davalının 426 parselde 6.92 m2 havuz ve 51.99 m2 duvara yapılan müdahalenin önlenmesine" karar verilmiştir.

Oysa, asıl davadan (2001/661 E.) tefrik edilen bu davada, davacıların hissedar oldukları taşınmazın içinden çıkan "kaynak suyuna" davalı şirket tarafından yapılan müdahalenin önlenmesitalep edildiğine göre bu yönde oluşan ihtilafın halli için karar verilmesi gerekirken, mahkemece; taşınmaza yapılan müdahale yönünden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yeniden keşif yapılarak (davalının da hissedar olması gözönünde tutularak) dava konusu suya tarafların ihtiyacı araştırılmalı, davacının kadim hakkı ve suyun debisinin 3 lt/sn olması nedeniyle genel su olduğuna da dikkat edilerek gerekirse rejim kurmak suretiyle karar vermek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22388, Karar No: 2014/40745, Tarih: 09.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/22388 E.  ,  2014/40745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/127339

MAHKEMESİ : Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2012/1336 (E) ve 2013/66 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazının reddine, ancak;

04/02/2012 tarihli dilekçesinde sinirsel hastalığı olduğunuı belirten, temyiz dilekçesinde psikolojik rahatsızlığı olduğunu belirten sanık hakkında iddianame konusu eylemin oluş şekli de nazara alındığında sanığın Adli Tıp Kurumu 4.İhtisas Kurulu'na veya tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesine sevki ile işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasını engelleyen ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltan TCK'nin 32. maddesi kapsamında herhangi bir akıl hastalığı bulunup bulunmadığına ilişkin sağlık kurulu raporunun aldırılması gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  talebe uygun olarak BOZULMASINA, 09/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.