muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15246, Karar No: 2022/616, Tarih: 13.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/15246 E.  ,  2022/616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 228/1 ve 62. maddeleri uyarınca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan 5 ay hapis ve 83 tam gün adli para cezasına karar verildiği, belirlenen kısa süreli hapis cezası aynı Yasanın 50/1-a maddesi ile 3.000,00 TL adli para cezasına çevrildiği, ayrıca hapis cezası ile birlikte belirlenen 83 tam gün sayısının, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığının belirlendiği sırasında hata sonucu 100 tam gün üzerinden hesap yapılarak 1.660,00 TL yerine 2,000,00 TL adli para cezasına hükmolunduğu; gerekçeli karara gelince, sanık hakkında ilk olarak atılı suçtan TCK'nın 228/1, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.600,00 TL ve 2.000,00 TL adli para cezasına karar verildiği, arkasından tekrar hüküm kurularak, kısa kararda olduğu gibi sonuç olarak 3.000,00 TL ve 2.000,00 TL adli para cezasına hükmolunması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

2-Hüküm kısmında temel cezanın belirlenmesi sırasında, sanık hakkında TCK'nın 61. maddesi uyarınca takdiren alt sınırdan ceza tayin olunacağı belirtilmesine rağmen, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 228/1. maddesinde öngörülen ceza miktarı da gözetildiğinde, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin olunması suretiyle çelişkiye düşülmesi,

3-5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 34. maddesine göre, kumardan elde edildiği anlaşılan 100,00 TL parayla ilgili mülkiyetin kamuya geçirilmesi yetkisinin mülki amire ait olduğu gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle müsaderesine karar verilmesi,

4-Adli Emanetin 2015/3797 sırasında kayıtlı 2 deste oyun kağıdının TCK’nın 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken, dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8705, Karar No: 2012/13013, Tarih: 11.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8705 E.  ,  2012/13013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/12/2009 gün ve 2009/361-2009/965 sayılı kararı onayan Daire’nin 06/02/2012 gün ve 2010/9470-2012/1419 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin flexible alüminyum ve paslanmaz çelik boru üreten bir firma olduğunu, 29.02.2000 tarihinde dava dışı bir firmadan ABD menşeli bir makine aldığını, müvekkili tarafından yaptırılan aparatlarla makinenin piyasada bilinmeyen çalışma şeklinin "sır niteliği" aldığını, davacı işyerinde çalışmaları nedeniyle makinenin kullanılması için gerekli eğitimi alan davalılardan ... ve ...'nın 12.01.2009 tarihinde işten ayrılmadan önce söz konusu makinenin sır niteliğindeki bilgilerini kopyaladıklarını, çok kısa süre sonra diğer davalı şirketin davacı ile aynı nitelikte boruları üretmeye başladığını, davalıların ürettiği ürünlerin kopya ve ambalajlari ile üzerindeki yazı karakterlerinin dahi aynı olduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ve önlenmesine, üretilen ve satılmış bulunan malların toplatılarak imhasına, davalıların üretim için ellerinde bulundurdukları malzemelerin imhasına, hükmün ilan edilmesine, şimdilik 10.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın ticari faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacıya ait makinenin özgün ve orjinal olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 11/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2572, Karar No: 2022/3540, Tarih: 28.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/2572 E.  ,  2022/3540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı asıl ...’un Sigorta Tahkim Komisyonuna hitaben yazdığı 23/11/2021 tarihli ve 15/12/2021 havale tarihli dilekçesinde 2021/E/143190 sayılı tahkim başvurusunun kendisinin bilgisi ve talebi olmadan azlettiği vekiller tarafından yapılmış olduğu, bu nedenle tahkim dosyasından feragat ettiği hususu beyan edilmiş olup, dilekçenin ekinde davacı asılın söz konusu vekilleri azlettiğine ilişkin 12/10/2021 tarihli azilnamenin sunulduğu anlaşıldığından, İtiraz Hakem Heyetince söz konusu dilekçenin ve azilnamenin getirtilerek dosya arasına alınması suretiyle davacı asılın davadan feragat hususundaki beyanı hakkında ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11138, Karar No: 2018/4946, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/11138 E.  ,  2018/4946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 18.02.2010–07.02.2013 tarihleri arasında bölge sorumlusu olarak çalıştığını, 04.02.2013 tarihinde müvekkilinin amirleri tarafından çağrılarak envanter açığı olduğu, bu açığı 2 ay içerisinde kapatması gerektiği, açığın kapatılmaması halinde kullanılmak üzere boş bir kağıda imza atmasının istendiğini, davacının bu talebi reddettiğini, davalı işveren tarafından tüm alacakların ödenmek suretiyle iş sözleşmesinin feshedileceğinin söylendiğini, ancak müvekkiline çok düşük bir meblağ teklif edildiğini, müvekkilinin bu meblağı kabul etmediğini, iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, genel tatil ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının, müvekkili işyerinde 18.02.2010–25.06.2012 tarihleri arasında çalıştığını, davacının bölge sorumlusu olarak çalıştığını, deneyimli ve iş görme ifasının en üst düzeyde olacağına emin olunan bir personel olduğunu, boş kağıda imza attırılması imzasının mümkün olmadığını, davacıya 15.02.2013 tarihli noter ihtarnamesi gönderilerek boş kağıda imza attırılması talebinin mevcut olmadığını, davacının mağaza denetim elemanı olduğunu, müvekkili şirket yönetiminin mağazaların işleyişine ve son durumuna ilişkin tüm bilgileri, bölge sorumluları vasıtası ile elde ettiğini, şirket bünyesinde envanter açık oranının -0,70 olarak belirlendiğini, davaya konu olayda envanter açığının -2,70 olarak tespit edildiğini, bu olaya ilişkin davacıdan savunma istendiğini, davacının savunma vermekten kaçınması nedeniyle 07.02.2013 tarihinde iş akdinin feshinin kaçınılmaz hale geldiğini ve iş sözleşmesinin işveren firma tarafından 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, davacı tarafından belirtilen çalışma saatlerinin gerçeği yansıtmadığını, işyerinde denkleştirme esası uygulandığını, buna göre personele fazla mesai ücreti adı altında ödeme yapılmadığını, fazla çalışılan süre kadar personele izin verildiğini, davacının görevi gereği kendi mesaisini kendisinin belirlediğini, imzaladığı hizmet sözleşmesinin 4. maddesinde davacının fazla mesai yapmayı ve fazla mesai yapsa dahi ücretinin içinde olduğunu kabul ettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ulusal bayram genel tatil ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi dava dilekçesinde Pazar günleri de çalıştığını açıklayarak "tatil" alacağını talep etmiş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, "tatil" alacağı istemi ulusal bayram genel tatil çalışma ücreti olarak kabul edilip hesaplanmıştır. Bilahare bilirkişi raporundan sonra davacı tarafından sunulan ıslah dilekçesinde de ilgili talep açıklanmaksızın yine "tatil" adı altında arttırılmış ve mahkemece de ulusal bayram genel tatil ücreti olarak hüküm altına alınmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 25. maddesi uyarınca hakim Kanunda öngörülen istisnalar dışında iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz. Bu düzenleme vakıa ile bağlılık ilkesi olarak kabul edilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığından bahsetmeyen bilakis Pazar günleri çalıştığını açıklayarak istemde bulunan davacının maddi vakıa ile bağlılık ilkesine aykırı olarak ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının tespiti hatalıdır.

Davacının dava dilekçesindeki anlatımından "tatil" ücreti isteminin hafta tatili alacağına yönelik olduğu anlaşıldığından ve davacının hafta tatili günlerinde çalıştığı usulünce kanıtlanamadığından bu talebin reddine karar verilmeli, genel tatil ücreti yönünden ise istem bulunmadığından işlem yapılmamalıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

3-Ayrıca, hüküm altına alınan alacakların net mi, yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesi HMK. nun 297/2. maddesine aykırı olup, bu durumun infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 12/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9691, Karar No: 2014/15152, Tarih: 18.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9691 E.  ,  2014/15152 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 6. İş Mahkemesince verilen 13.02.2014 günlü ve 2013/126-2014/20 sayılı hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; taraf vekillerine tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 445'înci maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6'ncı maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3'üncü fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1552, Karar No: 2020/993, Tarih: 10.03.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/1552 E.  ,  2020/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 18/01/2017 gün, 2016/16 esas, 2017/7 sayılı kararı ile;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahkemenin kabul ve uygulamasına göre, suçun vasıflandırılmasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma görüşü benimsenmemiştir.

Katılanlar Demet ve Mirza vekilinin gerekçeli temyiz dilekçesini yasal süresi geçtikten sonra vermiş olduğu anlaşıldığından, katılanların temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...'a yönelik kasten yaralama sonucu ölümüne neden olmak suçundan TCK'nin 87/4, 29. maddeleri uyarınca 7 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Karabük Ağır Ceza Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafii, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, istinaf talebinin kabulüne ve yeniden kurulan hükümle sanığın TCK'nin 81, 29. maddeleri uyarınca sonuç olarak 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin duruşma açarak verdiği 05/05/2017 gün ve 2017/804 Esas, 2017/908 sayılı kararının, yapılan yargılamaya, dosya kapsamına, usul ve yasaya uygun olduğu, suçun sübutuna ve vasfına ilişkin belirlemeler ile uygulanan kanun maddelerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; anılan karara karşı yasal süresi içerisinde temyiz talebinde bulunan katılanlar vekilinin; haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanık müdafiinin; ceza miktarına, suç niteliğine, haksız tahrik indirim miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak 5271 sayılı CMK.nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, dosyanın Karabük Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/03/2020 gününde Üyeler ... ve ...'ın eksik incelemeyle karar verildiğine ve kasten öldürme suçunu oluşturmayacağına ilişen karşı oyları ile oy çokluğu ile karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY:

Sanık hakkında Karabük Ağır Ceza Mahkemesince TCK'nin 87/4 ve 29/1. maddeleri uygulanmak suretiyle verilen 7 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasının istinaf edilmesi üzerine, dosyaya bakan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi suçun kasten öldürme olduğu değerlendirmesiyle, TCK'nin 81, 29 ve 62. maddelerini uygulayarak sanığın 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Dairemiz oy çokluğu ile temyiz isteğinin esastan reddine karar vermiştir.

Burada öncelikle tartışılması gereken husus, sanığın eyleminin kasten öldürme suçu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği olmalıdır.

Burada öncelikle tartışılması gereken husus, sanığın eyleminin kasten öldürme suçu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği olmalıdır.

Öldürme olayından 3 gün kadar önce sanık ile maktul arasında bir tartışma yaşanmış bu tartışmada maktul sanığa küfür etmiştir. Olay günü de sanıkla maktul arkadaşları da olduğu halde parkta bir araya gelmişlerdir. Üç gün önce meydana gelen olay konuşulduğu sırada, maktulün aramızda bir şey yok demesi üzerine sanık sinirlenmiş, nasıl bir şey yok sen anama avradıma küfretmedin mi diyerek önce sanığın yüzüne doğru bir tekme vurmuş, bu sırada maktul sırt üstü yere düşmüş, araya tanıklar girdiğinde ve tanıkların engellemelerine rağmen sanık boyun ve yüz bölgesine doğru bir ya da iki tekme daha savurmuştur. Maktulün ... nedeni Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesince künt kafa ve boyun travmasına bağlı olarak beyin kanaması ve medulla spinalis kanaması olarak değerlendirilmiştir.

Maktul tekme darbeleri sonucunda ölmüştür. Olayda TCK'nin 6. maddesinin 1-f bendinde sayılan silah veya benzeri bir alet kullanılmamıştır. Tekme, ayakla vurmadır. Ayak vücudun bir uzvudur. Vücudun bir uzvu kullanılırken öldürmek amacıyla hareket edildiğini söylemek mümkün değildir. Ancak yerde ve sert zeminde olan bir kişinin kafasını sert zeminden alınan destekle ezmek veya ayaktaki ayakkabının özel yapılmış olması halleri istisna olabilir. Ancak olayımızda böyle bir durum söz konusu değildir.

Bu olayda ... neticesi beklenen bir hal olarak ortaya çıkmamıştır. Sanığın öldürmek amacında olduğunu mevcut hal ve şartlara göre söylemek mümkün değildir. Sanığın öldürme amacıyla hareket etmediğini söylemenin en büyük iki nedeni olayın kavgayı aralayabilecek tanıkların yanında meydana gelmiş olması ve sanığın öldürme suçu yönünden elverişli bir aletle icraya başlamamış olmasıdır.

Bir başka bakış açısından baktığımızda da, Dairemizin çoğunluğunun verdiği kararın hatalı olduğunu söylemek mümkündür. Bu da kavga sırasında tekme savuran isabet ettiremeyen ya da tekme ile vuran kişinin öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasının söz konusu olamayacağıdır. Öldürmeye teşebbüs suçunda elverişli vasıta ile icraya başlanmamış olması yaralama ve öldürmeye teşebbüs ayrımında en önemli kriterlerden biridir. ... neticesinin meydana gelmemesi halinde öldürmeye teşebbüs sayılmayan bir durum, ... neticesinin meydana gelmesi halinde nasıl kasten öldürme sayılabilir. Üstelik TCK'nin 87/4. maddesinde neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralamaya ilişkin bir düzenleme varken, bunun kabul edilmesi mümkün değildir.