muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13904, Karar No: 2021/13178, Tarih: 08.12.2021

İstanbul Anadolu 34. Sulh Ceza Mahkemesinin 04/02/2014 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik kararı gereğince, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine başlanabilmesi için 10 gün içinde başvurmasına dair İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 19/06/2015 tarihli ve 2015/11936 DS sayılı çağrı yazısının 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca sanığın MERNİS adresine doğrudan tebliğ edilerek kesinleştirildiği,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, sanık hakkındaki İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 19/06/2015 tarihli çağrı yazısının doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkartılması nedeniyle yapılan tebligat işleminin geçerli sayılamayacağı, açılan kamu davasında kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi kanuna aykırı olup sanık lehine verilmiş olan ve davanın esasını çözen bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D-) Karar:

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle, mahkemesince açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden “durma” kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden beraat kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Anadolu 72. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2015/391 esas, 2015/590 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 08/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8591, Karar No: 2020/361, Tarih: 23.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8591 E.  ,  2020/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl dava kooperatif üyeliğinin tespiti, birleşen dava tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dosyada davacı vekili, davacının 29.02.2008 tarihinde davalı kooperatin üyesi olan birleşen davalı ...’in hissesini noterden devraldığını, fakat kooperatifin ... hakkında sorumluluk davası açıldığını öne sürerek devir işlemlerini yapmadığını ve kooperatife üye kaydetmediğini ileri sürerek kooperatif üyeliğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl dosyada davalı vekili, devralınan ... hakkında açılan dava nedeni ile koopetratif hissesinde devredilemez kaydı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen dosyada davalı vekili, sadece taşınmazı devrettiğini üyelik devri olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile birleşen davalı arasında noterde düzenlenen devir sözleşmesi olduğunu, birleşen davada davalının iradesinin sakatlandığına dair bir delil ileri sürmediği, devir işleminin geçerli olduğu, kooperatif yönetim kurulunun devredilemez şerhi koymasının üyeliğe kabule engel taşımayacağı, üyelik koşullarını sağlayan davacının üyeliğinin kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen dava kooperatif üyeliğinin tespiti istemine ilişkin olup asıl ve birleşen davalar hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerekmekte ise de sonuca etkili olmadığından bu durum bozma sebebi yapılmamışır. Ancak birleşen dava müstakil bir dava olma özelliğini koruduğundan bu dava yönünden de ayrıca vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hükmedilmemesi doğru olmamış, kararın bu nedenle birleşen davacı yararına bozulması gerekmiş ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamaya gereksinim göstermediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenle, birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün (3) no.lu bendinden “1.800,00 TL” kelimesinin çıkarılarak yerine “3.600,00 TL” kelimesinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcın talep halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3778, Karar No: 2019/1858, Tarih: 18.04.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/3778 E.  ,  2019/1858 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi: Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki davalı-birleşen dosya davacısı vekili tarafından duruşmalı olarak istenmiş, duruşma talebi kabul edilerek 09.04.2019 tarihinde yapılan duruşmaya davacılar vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi ve tapu siciline işlenen şerhin terkini; birleşen dava sözleşmenin ayakta olduğunun tespiti, tazminat ve cezai şart istemlerine ilişikin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda asıl davanın reddine, birleşen davanın sözleşmenin ayakta durduğunun tespitine dair talebin hukuki yarar yokluğu nedeni ile bu istem dışındaki diğer istemlerin ise reddine dair verilen kararın davacı tarafından istinaf edilmesi sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nin 2017/806 Esas 2018/383 Karar ve 03.04.2018 tarihli kararı ile kaldırılması ile asıl davanın kabulü ile sözleşmenin feshine, şerhin sicilden terkinine; birleşen davanın reddine dair verilen karar, davalı-birleşen dosya davacısı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı-birleşen dosya davalısı arsa sahibi, davalı-birleşen dosya davacısı ise yüklenicidir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf

incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp bir isabetsizlik bulunmaksızın karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davalı-birleşen dosya davacısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp bir isabetsizlik bulunmaksızın karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davalı-birleşen dosya davacısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 15. maddesinde yargı harçlarının (1) sayılı tarifede yazılı işlemlerden değer ölçüsüne göre nispi esas üzerinden alınacağı, 16. maddesinde değer ölçüsüne göre harca tabi işlemlerde (1) sayılı tarifede yazılı değerlerin esas olduğu, 28/a maddesinde karar ve ilam harçlarının dörtte birinin peşin alınacağı, (1) sayılı tarifenin A.III.1.a maddesinde konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68,31 oranında karar ve ilam harcı alınacağı düzenlenmiştir. Asıl davada dava değerinin 650.000,00 TL olduğu ve davanın kabul edildiği anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bu değer üzerinden hesaplandığında 44.401,50 TL nispi karar ve ilam harcı alınması gerekirken 33.301,12 TL harcın alınmasına karar verildiği, davacı tarafça peşin olarak yatırılan 11.100,38 TL harcın mahsubuna karar verilmesine rağmen bakiye olarak yine sehven 33.301,12 TL’nin yazıldığı, 29.05.2018 tarihli tahsis şerhi ile bu yanlışlığın giderilerek bakiye 22.200,74 TL’nin davalıdan alınmasına karar verilmiş ise de az yukarıda belirtildiği üzere kabul edilen dava değeri 650.000,00 TL üzerinden hesaplandığında alınması gereken nispi karar ve ilam harcı 44.401,50 TL olup, mahkeme tarafından bu harcın alınması ve mahsubun bu değer üzerinden yapılması gerekirken yanlış hesaplanan harca hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması uygun bulunmuş ise de yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla mülga 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen dosya davacısının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının B bendinin 1 numaralı maddesinin hüküm kısmından çıkartılması ile yerine "Alınması gereken 44.401,50 TL nispi karar harcından davacı tarafça peşin olarak yatırılan 11.100,38 TL harcın mahsupu ile bakiye 33.301,12 TL harcın davalı-birleşen dosya davacısından alınarak hazineye gelir kaydına" cümlesinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacı-birleşen dosya davalısından alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalı-birleşen dosya davacısına verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 353,20 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısından alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısına iadesine,

6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine,

18.04.2019 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1786, Karar No: 2025/6996, Tarih: 28.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/1786 E.  ,  2025/6996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/4416 E., 2024/3932 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/324 E., 2024/307 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince kullanılan ilaç bedelinin Kurum tarafından karşılanması istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; uyuşmazlık konusu ilacın SUT kapsamına alınmamasına ilişkin bilgi ve belge dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

1-Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumundan dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen Olaparib etken maddeli Lynparza ilaca ilişkin ilacın üretici firması/firmaları tarafından ruhsat başvurusunda bulunup bulunmadığı, ruhsat başvurusunda bulunmuş ise bu başvuruya ilişkin dayanak belgeler (faz çalışmaları, tıbbi araştırma ve görüşler ile vs. bilimsel veriler) ile Kurumunuzca ruhsat verilmesi veya verilmemesine ilişkin bilimsel görüş, itiraz ve çekincelere ilişkin bilgi belge vs. tüm kayıtların celp edilip dosyaya eklenmesine, ayrıca ruhsat verilmiş ise hangi tür kanser hastalığına, ne zaman ruhsat verildiği ve ruhsatın devam edip-etmediğinin sorulmasına ve ayrıca endikasyon dışı ilacın kullanılmasının uygun görülmesine ilişkin tıbbi komisyon görüşlerinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen Olaparib etken maddeli Lynparza ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1704, Karar No: 2025/2672, Tarih: 13.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1704 E.  ,  2025/2672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1713 E., 2024/1795 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/286 E., 2022/316 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesinin davacının temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararının davacı vekili tarafından temyiz edildiği hâlde ek karar temyizine ilişkin temyiz harcının yatırıldığına dair belgenin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Temyiz eden tarafın yargı harçlarından istisna veya muafiyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca; yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.

Bu itibarla;

1. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a. Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b. Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

2. Verilen kesin süre içinde;

a. Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b. Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1269, Karar No: 2017/25649, Tarih: 23.11.2017

**4. Ceza Dairesi         2015/1269 E.  ,  2017/25649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede ;

A- Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde infaz aşamasında gözetilebileceği,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B- Sanık hakkında konut konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak,

Mağdur ile aynı apartmanda ikamet eden sanığın elinde bıçak ile apartman boşluğuna girerek mağduru tehdit edip mağdura ait evin kapısının tekmelendiğinin belirtilmesi karşısında, aynı apartmanda alt dairede oturan sanığın, ortak kullanım alanı olan apartman boşluğuna girmesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, mağdurun konutuna rızasına aykırı olarak girme öğesinin olayda ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4854, Karar No: 2016/6585, Tarih: 15.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/4854 E.  ,  2016/6585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık müdafii

Dairemizin 29.09.2011 tarih 2009/8729 esas 2011/13250 karar sayılı dosyasının kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından 09/03/2016 tarih itiraz - 3 - 2014/272065 sayılı itiraz talebi ile " Sanık ...''in, katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/1, 86/3-e-son, 87/1-d-son, 53/1-2-3, 58/6-7.maddeleri uyarınca 5 yıl hapis, hak yoksunluğu ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin Asliye Ceza Mahkemesinin 24/4/2007 tarih ve 2006/719 Esas, 2007/196 Karar sayılı hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yüksek Dairenizin yukarıda zikredilen kararı ile hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verildiği, sanığın itiraz isteminde bulunduğu anlaşılmıştır. 5271 sayılı CMK.nun 196/2. maddesine göre alt sınırı beş yıldan az olmayan suçtan yargılanan sanığın istinabe ile dinlenemiyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği gözetilmeden, istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulması gerekirken onanmasının isabetli olmadığı sonucuna varılmıştır. Yukarıda açıklanan nedenle Yüksek Yargıtay 3.Ceza Dairesinin 29/9/2011 gün ve 2009/8729 Esas,2011/13250 Karar sayılı katılan ...'a yönelik düzeltilerek onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, itirazın yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi" talebiyle 05.07.2012 tarih ve 6352 sayılı yasanın 99. maddesiyle ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. bentler ile aynı yasanın geçici 5. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli hakkındaki Kanuna eklenen geçici 5. madde hükmü uyarınca Yüksek Yargıtay Ceza Genel kurulunca henüz karara bağlanmayan dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2-Dairemizin 29.09.2011 tarih 2009/8729 esas, 2011/13250 karar sayılı kararının katılan ...'a yönelik nitelikli kasten yaralama suçuna yönelik kısmının KALDIRILMASINA,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1) CMK.'nun 196/2 maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1) CMK.'nun 196/2 maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

2) Sanığın, 765 Sayılı TCK.nun 456/4.maddesine muhalefet nedeniyle doğrudan para cezası olarak verilen önceki mahkumiyeti, CMUK'nun 305/1. maddesi gereğince miktar itibariyle kesin olmasına, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi hükmü gözetilerek CMUK'nun 305/son maddesine göre, miktar itibariyle kesin olan adli para cezalarının tekerrür uygulamasına esas alınamayacağının belirtilmiş olmasına göre sanık hakkında 5237 sayılı yasanın 58. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığı halde yazılı şekilde hüküm tesisi,

3) Düşme kararı verilen katılan sanıklar hakkındaki yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakıldıktan sonra kalan yargılama giderinin hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanıktan ayrı tahsili yerine sanıklardan müteselsilen alınmasına karar verilmesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

TEBLİĞNAME : İtiraz - 3 - 2014/272065

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerindegörülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerlden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.