muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6311, Karar No: 2014/6880, Tarih: 03.11.2014

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a 4108 sayılı Kanun'un 11. maddesiyle eklenen mükerrer 35. maddenin gerekçesinde "213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 10. maddesiyle, tüzel kişilerin varlığından tamamen veya kısmen alınamayan vergi ve buna bağlı alacakların tüzel kişiliğin kanuni temsilcilerinden takip ve tahsili cihetine gidilmekte olduğu, ancak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamına girmeyen fiyat farkı, kur farkı, haksız yere alınan ihracatta vergi iadesi, kaynak kullanımını destekleme primi gibi bazı amme alacaklarının tüzel kişiliğin mal varlığından tahsili imkânı bulunmadığından, Vergi Usul Kanunu kapsamına girmeyen bu tür alacakların takibinde genel hükümlere başvurulması uzun zaman alacağı gibi, bu hükümlerin uygulanması idareye pratik bir fayda da sağlamayacaktır. Bu itibarla amme borçlusunun malvarlığından alınamayan bu tür alacakların kanuni temsilcilerinin, teşekkülü idare edenlerin veya yabancı şahıs ve kurum mümessillerinin malvarlığından 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre tahsilini temin etmek ve Vergi Usul Kanunu kapsamına giren vergi ve buna bağlı alacaklarda sorumlu olan bu şahısların diğer amme alacaklarının ödenmesinden de sorumlu sorumlu olmalarını sağlamak amacıyla 6183 sayılı Kanun'a mükerrer 35. madde eklenmiştir." açıklaması yer almaktadır.

Buna göre, amme alacağının, anonim şirket şeklinde örgütlenmiş tüzel kişiliğin mal varlığından kısmen veya tamamen tahsil edilmemesi veya tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması halinde tüzel kişiliğin kanuni temsilcisi konumundaki yönetim kurulu üyelerinin şahsi malvarlıklarından takip ve tahsili cihetine gidilmeden önce, şirket esas sözleşmesinin ve ticaret sicili kayıtlarının tetkik olunması, temsil salahiyetinin 6762 sayılı TTK'nın 319. maddesi uyarınca aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olan murahhas bir veya birkaç üyeye veya müdür olarak üçüncü kişilere bırakılmış olup olmadığının tespit edilmesi gerekmektedir.

Yapılacak tespit sonucunda; şirketi temsil salahiyetinin murahhas üye veya üyeler ile müdür olarak üçüncü kişilere bırakıldığının anlaşılması halinde amme alacağının bunlardan takip ve tahsiline gidilmesi, bu durumda diğer yönetim kurulu üyeleri hakkında işlem yapılmaması icap etmektedir.

Şirket esas sözleşmesinde 6762 sayılı Kanun'un 319. maddesi uyarınca görevlendirmeye ilişkin herhangi bir kayıt bulunmaması halinde, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca yönetim kurulundan oluşan kanuni temsilci ya da temsilciler tespit edildikten sonra, yönetimde bulunan tüm üyelerin müşterek ve müteselsil sorumlulukları dikkate alınarak haklarında 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesi uyarınca işlem yapılmalıdır.

Şirket esas sözleşmesinde 6762 sayılı Kanun'un 319. maddesi uyarınca görevlendirmeye ilişkin herhangi bir kayıt bulunmaması halinde, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca yönetim kurulundan oluşan kanuni temsilci ya da temsilciler tespit edildikten sonra, yönetimde bulunan tüm üyelerin müşterek ve müteselsil sorumlulukları dikkate alınarak haklarında 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesi uyarınca işlem yapılmalıdır.

Öte yandan, 04.06.2008 tarihli ve 5766 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesine eklenen beşinci fıkrada "Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden müteselsilen sorumlu tutulur." hükmüne yer verilmiştir.

Bu hükme göre, anonim şirketin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda farklı kişilerin kanuni temsilci olması halinde, söz konusu kişiler, amme alacağından müteselsilen sorumlu tutularak, Kanunun mükerrer 35. maddesinin birinci fıkrası uyarınca takip edilecektir.

Bir başka deyişle, vergi borcunun doğduğu dönemde yönetim kurulu üyesi olarak görev yapan pay sahibi, yönetim kurulu üyeliğinden ayrılmış olsa dahi, o vergi borcundan dolayı şahsi mal varlığı ile sorumlu tutulacaktır. Yine, vergi borcunun doğduğu tarihte yönetim kurulu üyesi olmayan, ancak sonradan seçilen yönetim kurulu üyesi de, kendinden önceki vergi borcundan dolayı bütün şahsi mal varlığı ile sorumlu olacaktır. Bu yönüyle, anonim şirket yönetim kurulu üyesi olacak kişilerin, şirketin eski amme borçlarının ödenmiş olup olmadığını da kontrol etmesi zarureti ortaya çıkmaktadır. Aksi takdirde, önceki dönemlerden gelen amme borçlarından dolayı hiçbir kusurları olmadığı halde bütün mal varlığı ile sorumlu olacaktır. Anonim şirket yöneticilerinin kamu borçlarından sorumluluğu, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun'un mükerrer 35. maddeleri ile VUK'nın 10. maddelerinde düzenlenmiştir. Vergi dairesinin, borçlu şirketin yöneticilerinin sorumluluğuna gidebilmesi için, borçlu şirket hakkında takip yapmış olması, şirketin aciz halinde olması ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığının belirlenmesi ve bundan sonra, şirket yöneticileri hakkında 6183 sayılı Yasa'nın 54. maddesi uyarınca takip yapılarak, yöneticilerin malvarlığına haciz uygulaması gerekir. Tahsil imkansızlığının tespitinde 6183 sayılı Yasa'nın 75. maddesine göre düzenlenen kat'i veya muvafakat aciz vesikası yeterli kabul edilmelidir.

Bozma sonrası alınan ek bilirkişi raporunda 3830036726 vergi numaralı Bülent Eyilik hakkında üç adet 24.01.2001 ve bir adet 09.07.2002 tarihli haciz varakaları bulunduğu, adı geçenin doğrudan vergi borçlusu olduğu belirtilerek, Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35 ve VUK’un 10. maddeleri incelenmeksizin haciz uygulanabileceği açıklanmış, bu rapor uyulmasına karar verilen bozma ilamına aykırı olmasına rağmen, hükme esas alınmıştır. Aynı bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 13.04.2009 tarihli raporda, haczin şirket haczi olduğu belirtilmiş olup, bilirkişi ve mahkeme tarafından bu çelişkinin nasıl aşıldığı denetime elverişli bir şekilde tartışılmamıştır. Dairemizin 31.03.2014 tarihli geri çevirme kararıyla ilgili taşınmazların tedavüllü tapu kayıtları istenmesine rağmen, yeni tarihli malikleri gösteren tapu kaydı gönderildiğinden haciz varakaları doğrultusunda B. E. vergi borcu nedeniyle tapu kaydına haciz konulup konulmadığı da anlaşılamamıştır.

Öte yandan, 02.05.2008 tarihli bilirkişi heyeti raporunda E... Döviz A.Ş.'nin vergi borcunun 1.536.424,60 TL olduğu bildirilmiş olup, mahkemece, bu miktarın, borçlu B. E. şahsi borcu olduğunun kabulü ile davalı Vergi Dairesi'nin alacağının bu miktar olduğuna karar verilmesi suretiyle çelişkiye düşülmüştür.

Bu durumda, mahkemece, vergi borcu bulunan dava dışı E... Döviz A.Ş.'nin ticaret sicil kayıtları ve esas sözleşmesi getirtilerek bedeli paylaşıma konu taşınmazın maliki B..E. anılan şirketin kanuni temsilcisi olup olmadığının tespiti, bu şahsın şirketin kanuni temsilcisi olduğunun belirlenmesi halinde davalı vergi dairesine ait işlem dosyası incelenerek, Amme Alacakları Tahsili Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35 ve VUK’un 10. maddelerindeki koşulların oluşup, oluşmadığının yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak araştırma ile belirlenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, uyulmasına karar verilen Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, aynı sıra cetveline yönelik, Maliye Hazinesi tarafından T.Halk Bankası hasım gösterilerek, yapılan şikayetle ilgili Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2007/162 Esas, 2007/1077 Karar sayısına kayıtlı dosyada, sıra cetvelinin iptali ile, 1. sırada alacaklı Antalya Defterdarlığı'na ait vergi alacağı tamamen ödenip, kalan miktarın sıra cetvelindeki 2, 3 ve 4. sıradaki icra dosyalarına garameten paylaştırılmasına dair hükmün, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 07.07.2008 tarih ve 350 Esas, 7491 Karar sayılı ilamıyla, 30.07.2003 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 4949 sayılı Yasa ile değişik İİK’nın 268. maddesinin uygulanmasının, anılan Yasa'nın yürürlük tarihinden sonraki ihtiyati haciz kararları için uygulanabileceğine göre, davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddine karar verilerek onandığı anlaşılmıştır. Mahkemece, anılan onama ilamındaki davalı banka alacağı yönünden İİK'nın 268. maddesi kapsamında varılan sonucun, uyulmasına karar verilen Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamında belirtilmesine rağmen bu uyuşmazlıkta dikkate alınmaması doğru olmamıştır.

2- Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer, davalı A.. M.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Kabule göre; sıra cetveline yönelik şikayetlerde İcra Mahkemesi, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, düzenlenecek yeni sıra cetvelinde sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirtmesi, diğer anlatımla, alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın m.17/I) gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve hüküm fıkrasında sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekir.

Haciz yolu ile takiplerde düzenlenen sıra cetveline itiraz davalarında ise, kıyasen uygulanması gereken İİK'nın 235/3. maddesi uyarınca sıra cetvelinin iptaline değil, davalıya ayrılan payın, yargılama giderleri ve vekalet ücreti de dahil olmak üzere öncelikle davacıya ödenmesine, artan kısım bulunması halinde, davalıya bırakılmasına karar verilmesi gerekir. Sıra cetveline itiraz davaları sonunda verilen hüküm, sadece davanın tarafları bakımından sonuç doğurur ve verilen kabul kararı ile durumun tespiti ile yetinilmeyip, eda hükmü kurulmalıdır.

Haciz konusu bir malın satış tutarı kural olarak, İİK'nın 138. madde hükmü uyarıca haciz tarihindeki alacakla bu alacağa satışa kadar işleyen faiz miktarının toplamını karşılar. Bir diğer anlatımla, haciz tarihinden sonra oluşan alacaklar, önceki hacizden yararlanamaz.

Haciz konusu bir malın satış tutarı kural olarak, İİK'nın 138. madde hükmü uyarıca haciz tarihindeki alacakla bu alacağa satışa kadar işleyen faiz miktarının toplamını karşılar. Bir diğer anlatımla, haciz tarihinden sonra oluşan alacaklar, önceki hacizden yararlanamaz.

Somut olayda, satış tarihi itibariyle davalı T.Halk Bankası'nın alacağının fer'ileriyle birlikte ulaştığı miktarın hesaplanması ve davalı A.. M..'nün alacağı yönünden şirket ve temsilcisinin 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. ve VUK'nın 10. maddesi uyarınca borcuyla ilgili araştırma yapılması, İİK'nın 138. maddesi doğrultusunda takip işlemlerine yönelik, bir başka deyişle, sıraya yönelik bir araştırma ve inceleme olup, mahkemece, düzenlenecek yeni sıra cetvelinde sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirtmesi, diğer anlatımla, alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın m.17/I) gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve hüküm fıkrasında HMK'nın 297/2. maddesi gereğince gerekçeye ait bir söz tekraredilmeksizin sadece sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması özel olarak İİK'nın 17/1. maddesine, genel olarak ta HMK'nın 297/2. maddesine aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalı T. Halk Bankası A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı ve bu davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer, davalı A.. M.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden davacı ve davalı T. Halk Bankası A.Ş.'ye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2555, Karar No: 2016/6793, Tarih: 23.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/2555 E.  ,  2016/6793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/08/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14269, Karar No: 2016/4364, Tarih: 23.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/14269 E.  ,  2016/4364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süreleri ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların 18 yaşını doldurmamış olmaları nedeniyle haklarında, duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılması giderilmesi olanağı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nun 151/1. maddesinde seçimlik olarak düzenlenmiş hapis ve adli para cezalarından hapis cezası tercih edilerek sonuç olarak verilen 21 gün hapis cezasının, TCK'nın 50/3 ve 52/1-2. maddesi uyarınca 1 gün karşılığı 20,00 TL'den belirlenmek suretiyle 420,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilmesine rağmen aynı hükümde, "ve bu kapsamda aynı Kanunun 50/1. maddesi gereğince seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına" denilerek çelişki yaratılması,

2-Suça sürüklenen çocuklara, 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince onları savunmak üzere birer avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, soruşturma ve kovuşturma evresinde atanan zorunlu müdafiiler için ödenen avukatlık ücretlerinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olacak şekilde yargılama gideri olarak yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı

Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından "ve bu kapsamda aynı Kanunun 50/1. maddesi gereğince seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına" ibarelerinin ve yargılama giderlerine ilişkin bölümlerden avukatlık ücretinin suça sürüklenen çocuklara yüklenmesine ilişkin bölümlerin çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların 18 yaşını doldurmamış olmaları nedeniyle haklarında, duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılmış ise de, giderilmesi olanağı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların 18 yaşını doldurmamış olmaları nedeniyle haklarında, duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılmış ise de, giderilmesi olanağı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen ve 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuklara hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca anılan maddenin 1. fıkrasında belirtilen seçenek tedbirlerden birisine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuklara, 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince onları savunmak üzere birer avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, soruşturma ve kovuşturma evresinde atanan zorunlu müdafiiler için ödenen avukatlık ücretlerinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olacak şekilde yargılama gideri olarak yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3272, Karar No: 2012/4138, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3272 E.  ,  2012/4138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12037, Karar No: 2017/6157, Tarih: 21.09.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/12037 E.  ,  2017/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiş, mahkemece 30.12.2015 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş olmakla ek kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili bankaya ait kredi kartı kullanımından dolayı borçlarını zamanında ödememesi üzerine davalı aleyhine ... 14. İcra Müdürlüğü’nün 2014/9411 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve davalı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının davaya konu ettiği toplam miktarın 1.528,45-TL olduğu, bu konuda davacının İl Tüketici Hakem Heyeti’ne başvurması gerektiği, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 30.12.2015 tarihinde verilen ek karar ile kararın miktar yönünden kesin olduğu gerekçesiyle temyiz istemi reddedilmiş, bu ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununun (HUMK) 438/I maddesindeki parasal sınır, 5236 sayılı Kanunun 19’uncu maddesiyle HUMK’a eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2015 yılı için 2.080 TL’dir.

Temyize konu edilen miktarın 1.528,45 TL olması nedeniyle 09.12.2015 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu nedenle davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 30.12.2015 tarihli ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 30.12.2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.