muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6294, Karar No: 2024/3385, Tarih: 30.04.2024

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı yanca ödeme makbuzları asıllarının verilen kesin süre içerisinde dosyaya sunulmadığını, bu nedenle bu belgelere delil olarak dayanmaktan vazgeçmiş sayılması gerektiğini, buna rağmen bu belgelerin delil olarak kabul edilmesinin doğru olmadığını, imza incelemesine ilişkin olarak bozma öncesi ve sonrasında alınan raporlar arasında çelişki bulunduğunu, bu çelişki giderilmeksizin karar verildiğini, Mahkemece araç sözleşmesinin geçersiz olduğu belirtilmesine rağmen davacı lehine kira bedeline hükmedilmesinin hatalı olduğunu zira kira sözleşmesinin ancak aracın geçerli bir şekilde devredilmesi şartıyla geçerli olabileceğini, Mahkeme hükmüne göre müvekkilinin, maliki dahi olmadığı bir araçtan dolayı davacıya kira ödemek zorunda kalacağını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 67 nci maddesi.

2. 2918 sayılı Kara Yolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 20 nci maddesinin (d) bendi.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Taraflar arasında 06.12.2010 tarihinde yapılan harici araç satış sözleşmesiyle, davalının sözleşmede belirtilen aracı sözleşmenin imza tarihinden bir yıl sonra 28.000,00 TL bedel karşılığında davacıya devredeceği, aracın, yasal olarak devredileceği süreye kadar davalı tarafından işletilmeye devam edileceği ve davalının sözleşme süresi boyunca davacıya aylık 1.800,00 TL kira ödeyeceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmeye konu aracın davacıya devredilmediği ve davacının sözleşme kapsamında davalıya 23.000,00 TL ödediği sabittir. Davacı, davaya konu icra takibiyle, sözleşme kapsamında ödediği 23.000,00 TL'nin ve sözleşmeyle kararlaştırılan 19.800,00 TL kira bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiş olup davalının takibe itirazı üzerine işbu itirazın iptali davası açılmıştır.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının davalıdan hem sözleşme kapsamında ödediği tutarı hem de sözleşmeyle kararlaştırılan kira bedelini talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak Mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemiz bozma ilamında da belirtildiği üzere 2918 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin (d) bendi uyarınca tescilli araçların noter dışındaki satış ve devirleri geçersiz olup davacı sözleşmeye konu aracın mülkiyetini kazanamadığından davalıdan kira bedeli talep edemez.

Bu itibarla, Mahkemece, davacının, davalıdan sadece geçersiz harici araç satım sözleşmesi kapsamında ödediğini ispat ettiği 23.000,00 TL'yi talep edebileceği, aynı sözleşmeyle kararlaştırılan kira bedelini ise talep edemeyeceği gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak kira bedeli bakımından da itirazın iptaline karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2003, Karar No: 2019/7993, Tarih: 09.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/2003 E.  ,  2019/7993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 16/04/2015 tarih ve 2015/24-2015/136 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin tescilini istediği "DivaOliva+şekil" ibareli markanın, 29. sınıftaki zeytin ve zeytin ezmeleri, yenilebilir bitkisel yağlar kategorisinde yer almakta olup; Markalar Dairesi tarafından dava dışı firmalara ait "DİVA" ibareli 29. sınıfta paketlenmiş ve kavanozda her türlü zeytin, zeytin ezmesi, her türlü turşu ürünlerini içeren ve "DİVA+şekil ibareli 29. sınıftaki zeytinyağı, ayçiçek yağı, mısırözü yağı, soya yağı, susam yağı ürünlerini içeren tescilli markalar mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b hükmü uyarınca tescil başvurusunun reddedildiğini, red kararına karşı YİDK nezdinde itiraz edildiğini ancak itirazın YİDK tarafından reddedildiğini, Diva ve Olivia ibarelerinin birbirinden ayrı olduğunu, D ve O harflerinin büyük olduğunu ve Olivia ibaresinin İtalyanca ve İspanyolca zeytin anlamına geldiğini, red kararına konu diğer markalar ile karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını belirterek YİDK kararının iptalini ve başvuruya konu ibarenin tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu marka ile mesnet markaların ayırt edici unsurlarının "DİVA" ibaresi olduğunu, bu nedenle davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, benzer olduğu belirtilen markaların halen hükmünü sürdürmekte olduklarını gerek davaya konu gerek mesnet markalarda ayır edici unsurların DİVA olduğu, davaya konu işaretin ilk bakışta redde mesnet markaların yeni düzenlenmiş bir versiyonu olduğu yönünde izlenim oluşturduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20770, Karar No: 2015/22726, Tarih: 21.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/20770 E.  ,  2015/22726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava,18.03.2004 tarihindeki iş kazasında %16 ve aynı işyerinde 10.09.2007 tarihinde meydana gelen ikinci iş kazasında %4 oranında sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya birleştirilmiş olarak %19,52 oranı üzerinden ve 10.12.2007 tarihinden itibaren başlamak kaydıyla bağlanan sürekli iş göremezlik geliri ile yapılan masraflar nedeniyle oluşan kurum zararının davalıdan rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan Yasada, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22. maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (Anayasa Mahkemesinin 23.11.2006 tarihli ve E:2003/10 K:2006/106 sayılı Kararı ile bu fıkrada geçen “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü iptal edilmiştir.) Kurumca işverene ödettirilir.…İş kazası veya meslek hastalığı, 3. birkişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları

çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığı sorumludur.

çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığı sorumludur.

506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Yasanın 26., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.

İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalı, ayrıca sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumlularına karşı açılan tazminat davasında alınan kusur ve hesap raporu, rücu davası yönünden bağlayıcı olmayıp, kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde sayılmalıdır.

Eldeki davada ise, Mahkemece meydana gelen iki ayrı iş kazası olmasına rağmen her iki olay bakımından da davalı işverenin hangi somut önlemleri alma yükümlülüğünü ihlal ettiği hususunda ayrıntılı ve soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile yukarıdaki açıklamalar dikkate alınarak yapılacak değerlendirme ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, kusur raporu aldırılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/756, Karar No: 2024/6257, Tarih: 06.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/756 E.  ,  2024/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/928 E., 2016/367 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın temyiz edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın temyiz edilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 17.08.2012 günü saat 14:10 sıralarında gündüz vakti, meskun mahal sınırlarında, sanık sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki 34 GK 7454 plaka sayılı otobüsü ile Kıbrıs Caddesi üzerinde Çardaktepe mevki istikametinden Sokullu Mehmet Paşa Caddesi keşimi istikametine kapısı açık vaziyette seyir halinde iken kaza mahalli olan no:187 hizasına gelip durağa yolcu indirmek için yanaştığı ve aracında yolcu olarak bulunan yolcu ...'nın hareketli olan aracın arka kapısından indiği esnada araçtan yere düşmesi ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde, kaza tespit tutanağında: bu kazanın oluşumunda sürücü ...’ın Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 110/1.maddesi uyarınca araç durmadan aracın kapılarını açma kusurunu işlediğinin belirtildiği, mahkemece keşfe binaen trafik bilirkişisinden alınan 22.05.2015 tarihli adli raporda: sürücü ...'ın idaresindeki halk otobüsüyle kapılar açık vaziyette seyretmek suretiyle 2918 sayılı kanuna bağlı yönetmeliğin 110. maddesini ihlal ederek birinci dereceden kusurlu olduğunun belirlendiği, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin 16.12.2015 tarihli adli raporda: sanık sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki otobüsü ile bölünmüş yolda aracındaki yolcuları dikkate alıp aracının kapısını kapalı şekilde durağa yanaşarak durup aracının kapısını açıp aracında bulunan yolcusunu tedbirli bir şekilde indirmesi gerekirken bu hususlara riayet etmeyip aracının kapısı açık bir şekilde durağa yanaşarak inen yolcunun araçtan düşmesine sebebiyet verdiği, aracı ile kapısı açık tehlike arz edecek şekilde seyir halinde olduğu, dikkatsiz ve tedbirsiz bir şekilde araç kullandığı olayda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile gerçekleşen kazada asli kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece, kazanın oluşumunda aracın kapıları açık olarak seyreden sanığın asli kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanunun 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Gaziosmanpaşa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının 4 numaralı paragrafın çıkarılarak yerine '"Sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak 2 yıl 1 ay hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaleti ile 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7951, Karar No: 2022/2876, Tarih: 06.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7951 E.  ,  2022/2876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 12.07.2018 tarih ve 2014/351 E- 2018/1023 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 01.10.2020 tarih ve 2018/1964 E- 2020/717 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; 14/11/2011 tarihinde meydana gelen Tüpgaz kaçağına bağlı çıkan yangın nedeniyle ... vefat etmiş ... ve ...isimli şahısların maluliyete maruz kaldığını, olay sebebiyle Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2011/9643 numaralı soruşturma dosyasında yaptırılan araştırmalarda yangına sebebiyet veren LPG tüpünün Mavi Renkli üzerinde YÜCELTÜP S.55 ibaresi bulunan YÜCELGAZ marka mutfak tüpü olduğu belirlendiğini, yaptırılan bilirkişi incelemesi sunucunda yangının yoğun gaz sızıntısından dolayı parlama neticesinde meydana geldiğini ve mahalde bulunanların yaralanmasına ve bir kişinin ölümüne neden olduğunu, TSE 5306'ya göre LPG Mutfak tüplerinin 10 yılda bir hidrostatik testlerinin yapılmasının gerektiğini ancak incelenen tüp üzerinde bu testin yapılmadığının tespit edildiğini, olay sebebiyle vefat eden ...’nun mirasçıları olan babası ... ile annesi ... ile maluliyetini ispat eden ... ve ...'in Güvence Hesabına baş vurarak davalı şirket tarafından Tüpgaz zorunlu mali sorumluluk sigortasının yaptırılmamış olduğundan mevzuat gereği tazminatların kendilerine ödenmesini talep ettiklerini, olay nedeniyle vefat eden ...'nun mirasçısı olan annesi ...'ya 19/07/2012 tarihinde 14.192,00 TL, babası ...'ya 19/07/2012 tarihinde 11.908,00 TL, olay nedeniyle maluliyete maruz kalan ...'ya 01/10/2012 tarihinde 47.901,00 TL, ...'e ise 01/10/2012 tarihinde 15.459,00 TL, olmak üzere toplam 89.460,00 TL ödemede bulunulduğunu, dosyaya sunulan ibranamede ödenen tazminatın Sigortacılık Kanunun 14.ncü maddesi gereğince Güvence Hesabından nakden ve defaten alındığı, dosyaya sunulan hesaptan EFT belgesinden de anlaşılacağı üzere toplamda 89.460,00 TL'nin ilgililere ödenmesi ile müvekkili kurumun alacaklı sıfatını kazandığını, Sigortacılık Kanun'un 14. maddesi ve ... Yönetmeliği'nin 16. maddesi uyarınca yaptığı ödemeler için Güvence Hesabının zararına neden olan sorumlu tüp gaz şirketine rücu etme hakkı tanındığını, müvekkil kurumun borçlu aleyhine icra talebinde bulunma hakkına da sahip bulunduğunu, müvekkili kurumun alacağının muaccel hale gelmiş olduğunu herhangi bir rehinle temin edilmediğini, Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/9 Değ. İş. sayılı kararı ile İhtiyati haciz kararı alınmış ve Adıyaman 1. İcra Müdürlüğü'nün 2014/680 Esas sayılı dosyasına 89.460,00 TL asıl alacak, hak sahiplerine yapılan her ödemenin ödeme tarihlerinden takip tarihine kadar yıllık yasal faiz oranı üzerinden hesaplanmış 11.600,00 TL işlemiş faiz, 300,00 TL ihtiyati haciz vekalet ücreti, 70,50 TL ihtiyati haciz yargılama gideri olmak üzere toplam 101.430,50 TL için davalı hakkında ilamsız icra takibine başlanıldığını, davalının haksız itirazı nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, 101.430,50 TL üzerinden takibin devamına, %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan alınmasına ve yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmitşir.