muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7263, Karar No: 2011/5907, Tarih: 17.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de; sanığın ve sabıka kaydı istenilip dosya içine konulmadan mahkumiyetine hükmolunması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7038, Karar No: 2019/2960, Tarih: 04.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/7038 E.  ,  2019/2960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun olmadığına, verilen para cezasını ödeyecek maddi gücünün olmadığına, lehine olan kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine dayanak teşkil eden uygulama maddesinin TCK'nın 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50/1. maddesi şeklinde gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi sureti ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 5. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 200 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1285, Karar No: 2023/1275, Tarih: 29.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1285 E.  ,  2023/1275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Perşembe Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl dava tapu iptali ve tescil ile tazminat, birleşen davada tapu iptali ve tescil istemine ilişkin yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl ve birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ASIL VE BİRLEŞEN DAVA

1.Asıl davada davacı yüklenici vekili dava dilekçesinde özetle; davalının taraflar arasındaki 13/06/2018 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırı davranışları ve taşınmazları 3. kişilere satması dolayısıyla müvekkili alacağının muaccel hale geldiğini, dava konusu binanın %80'inin bittiğini belirterek, 3. kişilere satılanlar için şimdilik 25.000 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesini ve tapuda davalı adına kayıtlı bulunan bağımsız bölümlerin tapularının iptali ile müvekkil adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Birleşen davada davacı yüklenici vekili dava dilekçesinde özetle; taşınmazlar üzerinde her türlü işlemi yapmak için vekaletname verilen ... ...'ın, davacıda kalması gereken 6 nolu meskeni 03.07.2020 tarihinde eşi davalı ... ...'a tapuda satış göstererek muvazaalı bir şekilde devrini gerçekleştirdiğini belirterek, dava konusu 6 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davalı arsa sahibi vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının inşaatı geciktirdiğini, eksik imalat yaptığını, davacının talimatı üzerine çalışanı ve vekili ... ...'a verilen vekaletname ile bağımsız bölümü satışı yapıldığını ve bedellerinin davacıya ödendiği, davacının ... ile aralarında anlaşmazlık çıktığını belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Birleşen davalı asil cevap dilekçesinde özetle; davacı ile eşi ...'in kuzen olduğunu ve inşaatı birlikte yaptıklarını, davacının şirketinde ...'in çalıştığını, davacıya düşen daireleri ...'in sattığını, davacıya 6 no.lu daire bedelinin ödendiğini, elden ve inşaat malzemesi alınan firmalara ödeme yapılarak satış bedeli ödendiğini, muvazaa olmadığını, davacının bilgisi ve rızası dahilinde satış yapıldığını, belireterk davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Birleşen davalı asil cevap dilekçesinde özetle; davacı ile eşi ...'in kuzen olduğunu ve inşaatı birlikte yaptıklarını, davacının şirketinde ...'in çalıştığını, davacıya düşen daireleri ...'in sattığını, davacıya 6 no.lu daire bedelinin ödendiğini, elden ve inşaat malzemesi alınan firmalara ödeme yapılarak satış bedeli ödendiğini, muvazaa olmadığını, davacının bilgisi ve rızası dahilinde satış yapıldığını, belireterk davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 13/06/2018 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesince yüklenicinin bağımsız bölümlere hak kazanabilmesi için inşaatı sözleşme ve eklerine uygun olarak tamamlayıp teslim etmesi gerektiği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi taraflara karşılıklı borç yüklediğinden kendi borcunu ifa etmeyenin karşı taraftan edimin ifasını isteyemeyeceği, binanın tamamlanma oranının keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre %58,70 olduğu, kabul edilebilir sınır olan %90'ın altında kaldığı, kendi edimini yerine getirmeyen davacı yüklenicinin arsa sahibi ve bağımsız bölümü devralan 3. kişi davalıdan sözleşme gereği kendisine devredilmesi gereken veya 3. kişilere devredilen bağımsız bölümlerin bedelini ve bağımsız bölümlerin adına tescilini talep edemeyeceği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; sözleşmede bitim tarihine dair hüküm bulunmadığını, dolar kurunun aşırı derecede artmış ve pandemi süreci girmiş olduğunu, inşaata çalışan işçilerin kovulduğunu, çalışmaların engellendiğini, müvekkilinin inşaatı durdurmak zorunda kaldığını, davalı yanca tek taraflı olarak sözleşmenin feshedildiğini, davalının müvekkiline vermesi gereken taşınmazların bazılarını 3. kişilere satmasının sözleşmeye aykırı olduğunu, bu eylemlerle müvekkilinin alacağının muaccel hale geldiğini, davalının dürüstlük kuralına aykırı kötü niyet olarak değerlendirilebilecek eylemler içerisinde bulunduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılması için istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; sözleşmede bitim tarihine dair hüküm bulunmadığını, dolar kurunun aşırı derecede artmış ve pandemi süreci girmiş olduğunu, inşaata çalışan işçilerin kovulduğunu, çalışmaların engellendiğini, müvekkilinin inşaatı durdurmak zorunda kaldığını, davalı yanca tek taraflı olarak sözleşmenin feshedildiğini, davalının müvekkiline vermesi gereken taşınmazların bazılarını 3. kişilere satmasının sözleşmeye aykırı olduğunu, bu eylemlerle müvekkilinin alacağının muaccel hale geldiğini, davalının dürüstlük kuralına aykırı kötü niyet olarak değerlendirilebilecek eylemler içerisinde bulunduğunu belirterek kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, asıl davada tapu iptali ve tescil ile tazminat, birleşen davada tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 97 nci maddesi ile 470 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi taraflara karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerden olup, 6098 sayılı TBK'nın 97. maddesine göre, karşılıklı borç yükleyen bir sözleşmenin ifasını talep eden kimse sözleşmede aksine bir hüküm yoksa, kural olarak kendi borcunu ifa etmedikçe karşı taraftan edimin ifasını isteyemez. TBK'nın 479. maddesi gereğince taraflarca aksi kararlaştırılmadıysa, kademeli devir yahut sözleşme anında peşin devir öngörülmediyse arsa sahibinin bedel ödeme (pay devri) borcu, eserin teslimi anında muaccel olacağından, karşı edimi olan tapu devrinin talep edebilmesi için öncelikle yüklenicinin eseri imal ve teslim borcunu ifa etmesi gerekmektedir.

Öte yandan TBK'nın 471. maddesi gereğince yüklenicinin, üstlendiği edimleri işsahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle ifa etmek zorunda olduğu, yüklenicinin özen borcundan ... sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken meslekî ve teknik kurallara uygun davranışı esas alınacağı düzenlendikten sonra TBK'nın 473. maddesinde de yüklenicinin işe zamanında başlamaması veya sözleşme hükümlerine aykırı olarak işi geciktirmesi ya da işsahibine yüklenemeyecek bir sebeple ortaya çıkan gecikme yüzünden bütün tahminlere göre yüklenicinin işi kararlaştırılan zamanda bitiremeyeceği açıkça anlaşılıyorsa işsahibinin teslim için belirlenen günü beklemek zorunda olmaksızın sözleşmeden dönebileceği düzenlenmiştir. Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde şayet taraflarca teslim borcunun ifa edileceği tarih belirlenmemiş olsa dahi yüklenicinin basiretli bir tacir olarak arsa sahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle, sözleşme konusu inşaatın yapımı için ihtiyaç duyulan makul süre içerisinde inşaatı bitirmek ve arsa sahibine teslim etmekle yükümlü olduğu sonucuna varılmaktadır. Zira yüklenicinin sözleşme hükümlerine aykırı olarak işin geciktirilmesi, iş takviminin gerisinde kalınması gibi hallerin varlığı halinde arsa sahibine teslim gününü beklemeden sözleşmeden dönme hakkını tanınmıştır.

Somut olayda, sözleşmenin 10. maddesi uyarınca ilk ruhsatın alındığı tarih itibariyle yüklenicinin yükümlülüğünün başlayacağı kararlaştırılmıştır. Yapı ruhsatının da sözleşmeden önce 01/06/2018 tarihinde alınmış olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar sözleşmede açıkça inşaat süresi ve teslim tarihi kararlaştırılmamış olsa da, yüklenicinin makul ve mutad sürede inşaatı tamamlayarak ve sözleşmedeki açık hüküm gereğince yapı kullanma izin belgesini alarak, arsa sahiplerine düşen bağımsız bölümleri teslim etmesi gerekirken keşif, bilirkişi raporu ve belediye yazısı ile tespit edildiği üzere inşaatın, arsa sahibinin kabulden kaçınılamayacağı bir oranda tamamlanmadığı sabittir. Taraflar arasındaki sözleşmede yükleniciye teslimden önce talep hakkı verebilecek kademeli ferağ usulü de kararlaştırılmadığından, sözleşmenin ifası isteminde bulunan davacı yüklenicinin kendi borcunu ifa etmiş ya da ifasını önermiş olması gerekmekte olup, taşınmaz devir borcu içermesi nedeniyle yalnızca taraf iradelerinin uyuşması ya da mahkeme kararı ile feshedilebilmesi mümkün olan arsa payı karşılığı sözleşmesinin halen yürürlükte olduğunun anlaşılmasına göre yüklenici ancak üstlendiği edimi ifa ettiği anda karşı edim olan bağımsız bölümleri talep hakkına kavuşacağından, bu aşamada teslim borcu yerine getirilmeden açılan davaların reddine yönelik karar yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup asıl ve birleşen davada yüklenici vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29/03/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11909, Karar No: 2017/6282, Tarih: 20.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/11909 E.  ,  2017/6282 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki 7 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6033, Karar No: 2021/5114, Tarih: 10.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/6033 E.  ,  2021/5114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen suçların Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2006, 31.12.2007 ve 31.12.2008 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B) Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesine gelince;

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasında; sanığın, sahte fatura düzenlemediğini savunması, 24.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda 2006 ve 2007 takvim yıllarına ait ele geçen faturalardaki imzaların sanığın eli ürünü olmadığına dair tespitin bulunması ve 2009 takvim yılına ait faturalara ilişkin bu yönde araştırma yapılmadığının anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin ve dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1-Suça konu 2009 takvim yılına ait fatura asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

3- Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,