muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/405, Karar No: 2024/16064, Tarih: 04.03.2024

Somut olayda, şüpheli hakkında Gemlik Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararda itiraz kanun yolu gösterilmiş ve karar şüpheliye 18.06.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmiş ise de, kararın tebliği ve kesinleşmesi beklenmeksizin tedbirin infazı için 09.06.2016 tarihinde Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlanıldığı, yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 09.08.2016 tarihli kararıyla dosyanın kapatılmasına karar verilerek 10.08.2016 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, şüphelinin, 01.06.2020 tarihinde yeniden uyuşturucu madde ile yakalanması ve uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi üzerine, erteleme kararının tebliğe çıkarılarak şüpheliye 18.06.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği, 23.10.2020 tarihinde erteleme kararı kaldırılarak Gemlik Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2020 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, iddianamede, 06.06.2016 tarihinde erteleme kararı verildiği, 01.06.2020 tarihinde aynı suçu yeniden işleyerek erteleme kararını ihlal ettiği hususunun belirtildiği, erteleme kararı kesinleşmeden denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, bu nedenle müdürlükçe çıkarılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağı gibi, erteleme süresinin kararın kesinleşmesinden itibaren başlayacağı gözetildiğinde, ihlal kabul edilen 01.06.2020 tarihli eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, bu durumda 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen kovuşturma şartlarının gerçekleşmediği anlaşıldığından; mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Gemlik 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli ve 2021/4 Esas, 2021/115 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15796, Karar No: 2015/22948, Tarih: 17.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15796 E.  ,  2015/22948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2014

NUMARASI : 2014/247-2014/592

K A R A R

Dairemizin 09.04.2015 gün ve 2015/5704 - 7597 E.K. Sayılı kararı ile dosyanın eksiklikler tamamlanarak gönderilmesi için mahalline geri çevrilmesine karar verilmiş ise de karar gereği tam olarak yerine getirilmeden dosya temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiştir.

Davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı kabul edilen 01.06.2014 tarihi itibariyle yurt dışında çalışma ve aylık durumunu gösteren güncel hizmet belgesi ile ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadığını gösteren belgeler S.. K.. aracılığıyla ilgili ülke S.. K..ndan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13877, Karar No: 2006/13485, Tarih: 30.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13877 E.  ,  2006/13485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 1.İş Mahkemesi

Tarih               : 6.6.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 26,2  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

506 sayılı yasanın 109.maddesinde sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının tesbitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporların esas alınması öngörülmüş olmasına karşın S ağlık Bakanlığı  Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu ön kağıdına göre saptanan meslek hastalığı işgöremezlik oranı gözetilerek eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle hastane sağlık kurulunca davacının işgöremezlik oranı konusunda rapor düzenlenmişse hastane sağlık kurulu raporunun  dosyaya ibrazının sağlanması, rapor alınmamışsa 506 sayılı yasanın 109.maddesi uyarınca adı geçen hastaneden davacının 23.9.1992 tarihinde %  sıfır olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 26,2 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, sağlık kurulu raporu alınması, itiraz halinde Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilmesi zorunludur.  Yasal prosedür işletilmeden yukarıda sözü edilen belge ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının  incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz  harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/989, Karar No: 2025/1537, Tarih: 05.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/989 E.  ,  2025/1537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/723 E., 2023/1176 K.

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığının 07.02.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı Kanun'un 367 ncı maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun şekilde hem ''sahte fatura düzenleme'' hem de ''sahte fatura kullanma'' suçlarından kamu davası açılmasına rağmen birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği ve ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde tek suç kabulüyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak üyeler ... ve ...'ın karşı oyları ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Sanığın sahte fatura düzenleme ve kullanma eyleminin 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketleri olarak yaptırıma bağlanmasına karşın, ayrıca sanık hakkında Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığının 07.02.2014 tarihli ve 2014/128 nolu iddianamesiyle tek bir suçtan kamu davası ikame edilmesine ve Zonguldak Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/723 Esas, 2023/1176 Karar sayılı 15.12.2023 tarihli ilamıyla da tek suçtan mahkûmiyet hükmü kurulmuş olmasına rağmen, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225. maddesi uyarınca açılmış bir dava da bulunmadığı halde iddianame kapsamının da dışına çıkılarak Ceza Genel Kurulu'nun 2024/11-280 Esas ve 2024/279 Karar sayılı ilamına da aykırı olacak şekilde seçimlik hareketli suçların ayrı ayrı suç olarak telakki edilmek suretiyle aynı fiil sebebiyle iki kez ayrı ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması yönündeki sayın çoğunluğun hükmün bozulmasına dair görüşüne iştirak etmemiz mümkün olmamıştır.

Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketleri olarak yaptırıma bağlanmasına rağmen, Yüksek Dairenin aynı maddenin aynı fıkrasında ''veya'' bağlacıyla ifade edilen seçimlik hareketleri ayrı ayrı suç telakki ederek ayrı ayrı mahkûmiyet hükmü verilmesi gerektiği yönündeki uygulamalarının oturmuş olduğunu belirtmesine karşın Ceza Genel Kurulunun 231 sayılı Kanun'un 359/b maddesindeki fiillerin aynı suçun seçimlik hareketi olduğuna dair kararından da önceye ait olan ve muhalefetimize konu edilen uyuşmazlığa ilişkin iddianame ve mahkeme hükmünün içeriğinden de anlaşılacağı üzere, tek suçtan kamu davası açılıp, tek fiilden mahkûmiyet hükmü kurulduğu, dolayısıyla Dairenin kadimden bu tarafa olan uygulamasının mahkemelerce benimsenmediğinin somut delilinin muhalefetimize konu bu karar olduğu, nitekim kadimden bu tarafa her yıl binlerce sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerinin tek suç telakki edilerek verilen kararlara ilişkin Dairenin binlerce bu fiillerin ayrı ayrı suç olduğuna dair bozma kararlarının bulunduğu,

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesindeki ''veya'' bağlacıyla ifade edilen fiillerin vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketlerinden olduğunun Ceza Genel Kurulunun 2024/279 sayılı kararıyla duraksamaya yer vermeyecek şekilde izah edilmesine ve Özel Daire çoğunluğunun görüşünün de Ceza Genel Kurulu kararı doğrultusunda olmasına rağmen, Yüksek Dairenin sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerinin ayrı ayrı suçlar olduğuna dair görüşü azınlıkta kalmasına karşın, azınlık görüşü yerine, çoğunluk görüşünün muhalefet yazarak hadisenin tekrar tekrar Ceza Genel Kurulundan geçmesi gerektiği düşüncesi ileri sürülmüş, azınlığın bu düşüncesine dayanak olarak da ''Türk Vergi Usul Kanunu'nun Alman Vergi Usul Kanunundan alındığı, mehaz kanunun uygulamasının öteden beri ülkemizde de benimsendiği, Vergi Usul Kanunu 359/b maddesindeki seçimlik hareketlerin ayrı ayrı suçlar sayılmasının Almanya uygulamasına dayandığı, ayrıca düzenleme ve kullanmanın ayrı ayrı suçlar olduğuna dair 2012, 2016 yıllarında Ceza Genel Kurulundan geçmiş kararların bulunduğu, hem mehaz kanun uygulaması, hem Ceza Genel Kurulunun bu yöndeki eski kararları, sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerini ayrı suç sayan Dairenin istikrar kazanmış uygulaması'' nedenleriyle her ne kadar Ceza Genel Kurulu kararı ve Daire çoğunluğu aksi görüşte ise de; izah edilen nedenlerle ve azınlık görüşün lütfuyla bu hususta Daire çoğunluğu olarak yeniden 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesindeki ''veya'' bağlacı ile ifade edilen fiillerin aynı suçun seçimlik hareketleri olduğuna dair bu muhalefet kaleme alınmıştır.

Öncelikle Daire uygulamasının mehaz kanundan kaynaklandığı belirtilmiş ise de, Alman Vergi Kanunu'nun 370. maddesinde vergi suçunun tehlike suçu olarak düzenlenmediği, Alman vergi mevzuatında vergi kaçakçılığı fiilinin cezalandırılabilmesi için en azından teşebbüs aşamasında bir eylemin olması gerektiği, ülkemiz uygulamasında olduğu gibi Alman vergi sisteminde mükellefiyet kaydı baz alınarak asla ceza verilmediği gibi sahte fatura düzenleme diye bir suçun da süreç içerisindeki değişikliklerde dahil olmak üzere hiç bir zaman mevzuatlarında yer almadığı, Almanya'da sadece sahte fatura kullanmak fiilinin cezalandırıldığı, dolayısıyla aynı maddenin aynı fıkrasında ''veya'' bağlacıyla ifade edilen fiillerin mehaz kanuna dayandığı hukuki savının gerçeği yansıtmadığı, ayrıca bu hususta daha önceden Ceza Genel Kurulu'nun kararlarının bulunduğu öne sürülmüş ise de; Vergi Usul Kanununa dair Ceza Genel Kurulundan geçmiş bütün kararlar tarandığında bu hususun Ceza Genel Kurulunda sadece ve sadece bir kez tartışıldığı, zira Dairede Ceza Genel Kurulunun 02.10.2024 tarihli Kararına kadar bu hususta hiç muhalefet yazılmadığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının re'sen itirazı üzerine Ceza Genel Kurulunun 2022/11-153 Esas, 2022/641 Karar sayılı ilamında bu hususun tartışıldığı, bu tartışmaya iştirak etmiş Ceza Genel Kurulu üyelerinden edinilen bilgiye göre ''Kadimden beri daire uygulamasının bu yönde olduğu'' şeklindeki anlatım üzerine sahte fatura düzenleme ve kullanmanın iki ayrı suç olarak telakki edildiği, Daire uygulamasının oturduğu ve bu yönde olduğu ileri sürülmesine ve Yüksek Daireden bu hususta hiçbir itiraz olmamasına karşın bir kısım Genel Kurul üyelerinin buna rağmen bu karara muhalif kaldıkları, dolayısıyla meselenin mahiyetinin Genel Kurulda şimdiye kadar ayrıntılı bir şekilde ilk defa Ceza Genel Kurulumuzun 02.10.2024 tarihli kararında tartışıldığı,

Hukuki bir konu irdelenirken hukuk kaide ve kurallarına uygun izahat ve yorum yapılması gerekir. Ancak konunun çıplaklığıyla anlaşılması için pozitif bilime ilişkin bir vakıadan bahsetmenin uygun düşeceği kanaatindeyiz. Milattan önce (MÖ) 384 - 322 yılları arasında yaşamış ve muallim-i evvel olarak bilinen pozitif bilimin kurucusu Aristoteles; dört element kuramının ve fizik ilminin temel prensiplerini ortaya koyan kişidir. MÖ 350 yılında Aristo'ya ''Yağmur ve karın neden gökyüzünden aşağıya doğru indiği, alevlerin de neden göğe doğru yükseldiği'' sorulduğunda, henüz yer çekimi kanunu, gazların basıncı ve hacim ilişkisi ilmi olarak tespit edilmediği için, Aristo’nun kendisine yöneltilen bu soruyu ''Alevin aslı olan güneş ve ayın gökyüzünde, kar ve suyun aslı olan okyanus ve denizlerin yeryüzünde olduğu için kar ve yağmurun gökyüzünden yere, alevlerin de gökyüzüne yükseldiğini" belirterek açıkladığı, bu hususun 17. yüzyıla kadar yaklaşık iki bin yıllık süreçte pozitif bilim adına tartışmasız ve mutlak doğru olarak kabul edildiği, ta ki Newton'un 1687 yılında yer çekimi kanunu, Robert Boyle'nin de 1662 yılında gazların basınç ve hacim ilişkisini bulması üzerine, bulut kütlelerinin yer çekimi kuvvetine dayanamamasıyla yağmur ve karın yağdığı, atmosferdeki basıncı hafif gazların da basıncı kendisinden ağır olan gazların üzerine çıktığı tespit edilince pozitif bilim adına iki bin yıllık mutlak doğrunun nasıl da bir yanılgı olduğu anlaşılmıştır.

Muhalefetimize konu husus da bu pozitif bilimdeki sonradan ortaya çıkan yanılgı kadar açık ve nettir. Zira pozitif hukuk da, ceza yargılamasının hem dayanağı, hem de sınırıdır. Nitekim “nullum crimen nulla poena sine lege” kaidesi üç yüz yıllık bir hukuk kuralıdır. Bu kurala göre; kanunsuz suç ve ceza olmaz. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38 ve 5237 sayılı Kanun'un 2 nci maddelerinde ifade edildiği üzere ''Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez.'' Somut olayda sanığın aynı fıkrada yaptırıma bağlanan birden çok seçimlik hareketten ikisini işlemesi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi de gözetilerek, tek suçtan alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, tek bir suçun seçimlik hareketlerinin iki ayrı suç gibi nitelendirilmesini ceza hukukuna has yorum yöntemlerinin hiç biriyle izah etmek mümkün değildir. Maddi ceza hukukunda yorum teknikleri; lafzi, sistematik, tarihi ve teolojik olarak belirtilmiştir. Ne kanunun lafzından, ne sistematiğinden, ne de tarihsel ve teolojik yorum yöntemleriyle bu sonuca ulaşılamaz. Vergi kaçakçılığı yönünden yüksek yargı uygulamasını tarihsel yorum değil, sadece tarihi ve talihsiz bir hata olarak nitelendirmek mümkündür.

Yorum tekniklerini irdelemek yerinde bir yaklaşım olacaktır. Bir yasa metnini farklı yorumlayarak, bütün yasalardan ayrı bir anlam yükleyerek, genel uygulamayı farklılaştırmak o kuralı değiştirmekle aynı anlama gelir ki bu yetki sadece ve sadece o kuralı koyma yetkisine sahip olan yasama organına aittir. Bundan şu sonuç çıkar; yargı organı, uygulayacağı kanun metnini yorum yoluyla değiştiremez, yasa yapamaz, ancak yasayı yorumlayabilir. Kanun koyucu yasa yaparken ayrım yapmaksızın genel ifadeler kullanmış ise, kanunun kullandığı ifadelerden mümkün olan en genel ve doğru anlamı çıkarmak gerekir. Diğer bir ifadeyle; yasanın aynı maddesinde değil aynı fıkrasında seçimlik hareketli suç olarak düzenlenen "veya” ibaresi ile sayılan fiilleri ayrı ayrı ve birbirine dönüşmez suçlar saymak, ceza hukukunun yorum tekniklerinin yok sayılmasının ötesinde yasayı değiştirmektir. Tabii bir hadiseyle örneklemek gerekirse ''Balıklar su olmadan karada da yaşar, hatta selvi kavağına tırmanır yuva da yapar.'' önermesiyle eşdeğer olur.

''Expressio unius est exclusio alterius'' olarak adlandırılan yasa yapma tekniğine ilişkin ilkeye göre; kanun koyucu sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını ayrı ayrı düzenlemek isteseydi aynı fıkrada seçimlik hareketler olarak düzenlemezdi. İmkanı varken bunu yapmamış olması, onun bunu yapmak istemediği anlamına gelir.

Ceza yargılamasında özellikle maddi ceza hukukunda yasa metninin objektif yorum tekniklerinden uzak, yasanın muradına ve içeriğine uygun değerlendirilmemesi yasadan beklenen fonksiyonun yerine getirilmesine engel ve adaletsizliğe sebep olur.

Kanunların yorumları metne sadık kalınarak objektif ve evrensel ilkeler çerçevesinde

Ceza yargılamasında özellikle maddi ceza hukukunda yasa metninin objektif yorum tekniklerinden uzak, yasanın muradına ve içeriğine uygun değerlendirilmemesi yasadan beklenen fonksiyonun yerine getirilmesine engel ve adaletsizliğe sebep olur.

Kanunların yorumları metne sadık kalınarak objektif ve evrensel ilkeler çerçevesinde

irdelenmelidir. Yorumcuya göre farklı sonuçlara ulaşılmaması da genel bir beklentidir. Aynı kanun metnini hangi hakim yorumlarsa yorumlasın aynı sonuca ulaşılmalıdır. Aksi düşünce hukuk güvenliğini sarsar. Ne yazık ki aynı kanun hükmünün her zaman her hakim tarafından aynı şekilde yorumlanmadığını görüyoruz. Nitekim Jean Giraudoux'un 1935 yılında söylediği şu sözü bu hususta çok anlamlıdır; ''Hukuk hayal kurma okullarının en güçlüsüdür. Hukukçuların gerçekliği yorumlamada gösterdikleri serbestliği, şairler tabiatı yorumlamada hiç bir zaman göstermediler.'' Hukukçular gönüllerinden geçirdikleri gibi hukuk metinlerini yorumlamamalı, şairlere benzememelidir. Peki bunu nasıl sağlayabiliriz? Hukukçular yorum yaparken, yani kanunun anlamını tespit ederken, bir takım ilkelere uyularak metnin anlamı belirlenirse yorum objektifleşmiş olur. Böyle bir durumda yorum yorumcuya bağlı olmaz, yorumcu değişse bile yorum değişmez, bunu yorum ilkeleriyle yapabilir. Eğer hakimler yorum ilkelerine uymadan yorum yaparlarsa kanun metinleri anlamını yitirir, adalet tecelli etmez. Kanun metni hukuk uygulayıcılarının elinde değişmiş olur. Böyle bir durumda hukuk güvenliği ve hukuki öngörülebilirlik kalmaz. Kuralın anlamı hakimden hakime değişiyor ise insanın kurala tabi olduğu söylenemez. İnsan hukuk uygulayıcılarına tabi olur. Yorum kuralları 2500 yıllık süreçte hukukçuların gözlemleri, ürettikleri düşünceler, yaptıkları mantıksal çıkarımlar, akıllarıyla buldukları ilkelerdir. Bu ilkeler kanun koyucu tarafından konulmamıştır. Bunlar insan aklının ürünüdür ama keyfi değil, objektif ilkelerdir. Nasıl ki matematik ve mantık ilkeleri kişiden kişiye değişmeyen ilkeler ise, yorum teknikleri de subjektif değildir ve kişiden kişiye değişmez. Yorum teknikleri birer tabii hukuk ilkesidir. Bir matematik problemi herkes tarafından aynı çözülür. Bir matematik problemine verilen cevap ya doğrudur ya da yanlıştır.Bu cevap bazı kişilere göre doğru, bazı kişilere göre yanlış değildir. Matematik keyfiliği reddeder, objektiftir, kişiden kişiye değişmez.

Bu kurallar kanun koyucu tarafından veya yetkili bir matematik otoritesi tarafından konulmuş kurallar değildir. Bunlar insanlığın tecrübesi ile ürettiği imbikten süzülmüş ortak değerlerdir. İkinci dereceden bilinmeyen bir denklemi çözmek ancak formülle mümkünse, bir kanun metnini de yorum teknikleriyle yorumlarız. Maddi ceza hukukundaki seçimlik hareketli suçlarda yasa metni yorumlanırken; seçimlik hareketten herhangi birinin işlenmesi tek bir suça vücut verir ve birden fazla hukuki fiille yasa metnindeki birden fazla seçimlik hareket ihlal edilirse üçüncü dünya ülkeleri de dahil hiçbir ülkede birbirine dönüşmeyen ayrı ayrı suçlar olarak yorumlandığına dair tek bir örneğe rastlamak mümkün değildir.

213 sayılı Kanun'da hem madde başlığında, hem de madde metni içerisinde suçun vergi kaçakçılığı suçu olduğu tartışmasız bir gerçektir. Sahte belge düzenleme ve kullanma eylemleri mali sistemin korunmasına yöneliktir. Vergi kaçakçılığı suçlarında korunan hukuki değer, devletin asli kaynaklarından olan vergi gelirini korumak ve vergi kaybını önlemektir. Yüksek Dairenin uygulamasında ''Sahte belge düzenlemek veya kullanmak suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olarak değerlendirilmiş, bunun dayanağı olarak da vergi belgelerindeki sahteciliğin amacı; düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak veya vergiyi doğuran faaliyetini vergi dairesi bilgisi dışında tutarak vergi ödememek, kullanan için ise gideri fazla gösterip matrahı düşürmek, dolayısıyla vergiyi az ödemek veya hiç ödememek ya da hakkı olmayan vergi iadesi ve indiriminden yararlanmak şeklindeki gerekçeyle birlikte, suçun konusunun farklı olup olmadığına da değinilerek; tek bir failin sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin ikisinin de gerçekleştiği durumlarda, düzenlenen ve kullanılan belgelerin aynı ya da farklı olmalarının failin işlediği suç sayısını da belirlediği belirtilerek şu şekilde örnek verilmiştir; failin bizzat düzenlediği sahte belgeyi, kendi mükellefiyeti yönünden vergi dairelerine sunduğu beyannamelere konu etmesi durumunun söz konusu olmadığı bir olayda, kullandığı belgelerin başka bir sahte belge düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler, düzenlediği belgelerin ise; kendi mükellefiyetine ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu ve üçüncü şahısların kullanması için verdiği belgeler olacağı, böyle bir durumda failin düzenlediği ve kullandığı belgelerin yani suç konularının birbirinden farklılık arz edeceği görüşüne dayanmış, sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında failin hareketi de birbirinden farklıdır şeklinde izah edilmiştir. Sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında failin amaç ve eyleminin birbirinden farklı olması, bu farklı amaçlara ulaşmak için failin tamamen birbirinden ayrı eylemleri gerçekleştirmesi, her iki suçun konusu da vergi kanunlarına göre düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgeler olsa bile, bizzat düzenlediği sahte belgeyi kendi mükellefiyetinin vergi beyanında kullanması hali hariç olmak üzere, tek bir failin kullandığı belgelerin başka bir sahte fatura düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu belgeler yani suçun konularının birbirinden farklılık arz ettiği bu sebeple iki ayrı suç bulunduğu'' kabul edilmiştir