muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/22846, Karar No: 2007/12096, Tarih: 15.11.2007

6. Ceza Dairesi 2006/22846 E., 2007/12096 K.

**6. Ceza Dairesi 2006/22846 E., 2007/12096 K.**

**- DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİ

- HIRSIZLIK

- TEKERRÜRE ESAS ALINAN İLAMLAR**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 58 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 116 ]

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... [ Madde 108 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ve tutuklu Veysel hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin KUŞADASI 2.Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 19/06/2006 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık ve savunmanı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından onama isteyen 15/10/2006 tarihli tebliğname ile 19/12/2006 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

İddianamedeki anlatım ve nitelendirmeye göre, sanığın hırsızlık suçunun yanı sıra 5237 sayılı TCY'nın 116/1. maddesine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçlarını oluşturan eylemleri nedeniyle, zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCY.nın 53/1-c maddesindeki haklardan yoksunluğun, şartla tahliye tarihine kadar devam edeceğinin gözetilmemesi suretiyle, aynı maddenin 3. fıkrasına aykırı davranılması,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan ilamların hüküm fıkrasında gösterilmemesi,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin 4, 5 ve 6.fıkralarında ''Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler.Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır.Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir'' hükmüne yer verildiği, denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye ait olduğu, buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nın 58/7.maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Veysel Bezina ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/11/2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21229, Karar No: 2017/8884, Tarih: 25.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/21229 E.  ,  2017/8884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Dava : Davacı, grev kararının durdurulmasını ve davalı sendikanın yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Yerel mahkeme kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 22.09.2016 gün 2016/26723 Esas, 2016/16531 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.Mahkemece, 6356 sayılı Kanun’un 75. maddesinin son fıkrasında ¾ oranında üye kaybı olması halinde grev kararının sonlandırılması ile birlikte kanunda yetkinin düşeceğine dair bir hüküm getirilmemesinin kanun boşluğu olduğu hakimin kanunda boşluk olması nedeni ile önüne gelen davayı reddedemeyeceği, işçi haklarının korunması, işçilerin sendika seçme özgürlüğü uluslararası anlaşmalar, Anayasa mahkemesi kararı grev gücü olmayan sendikanın yetkisinin devam etmesinin işçiye zarar vereceği gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.Direnme kararı davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “6356 sayılı Kanunda, hangi durumlarda işçi sendikasının yetkisinin hükümsüz olacağı, sınırlı bir şekilde sayılmıştır. Ancak 6356 sayılı Kanun’un 75. maddesinin son fıkrasında ¾ oranında üye kaybı olması halinde yetkinin düşeceğine dair herhangi bir hüküm getirilmemiştir. Bu nedenle yetki belgesinin bu sebeple düşeceğini kabul etmek mümkün değildir. Mahkemece yetki belgesinin geçersizliğine ilişkin talebin reddi gerekirken yetki belgesinin geçersizliğine karar verilmesi hatalıdır.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup direnmenin yerinde olmadığı, mülga 2822 sayılı Kanun döneminde bu hususun tartışmalı olduğu kanun koyucunun üye sayısının düşmesi halinde yetki belgesinin geçersiz sayılmasını isteseydi bunu açıkça 6356 sayılı Kanun’da düzenleyebileceği ancak bu yönde bir hüküm konulmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 4. maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 25.05.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6646, Karar No: 2011/16829, Tarih: 12.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6646 E.  ,  2011/16829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/12/2009 tarih ve 2009/27-2009/475 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ve oğlunun Ulvi İletişim ve Ltd. Şti’nin ortakları olduğunu, davalı ile yapılan 23/10/2008 tarihli devir ve satış sözleşmesi uyarınca Koray İletişim ve Turkcell İddia bayiliğinin davalı tarafından Ulvi İletişim Ltd. Şti.'ye deviri karşılığında müvekkili tarafından 23/09/2008 tarihinde davalıya toplam 60.000,00 TL tutarlı senet verildiğini, davacının senetler için protesto çekerek bankaya ibraz ettiğini, müvekkilinin ödemeleri yaptığını ileri sürerek davalıya borçlu olmadığının tespitine, dava konusu 20/01/2009 vadeli 60.000,00 TL tutarlı senedin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın konusunu teşkil eden bono ile ilgili bir ödeme olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, İstanbul 7. İcra Müdürlüğü'nün takip dosyasına davacının yaptığı itirazın İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi kararı ile reddedilmiş olduğu gerekçesiyle sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işletme devir ve satış sözleşmesine dayalı olarak verilen 60.000 TL bedelli senede yönelik borçlu olunmadığının tespiti ile senedin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın sübuta ermediği gerekçesiyle reddine, davalı yararına takdiren 575.00 TL vekalet ücretine hükmedilmiştir. Dava, menfi tespit davası niteliğinde olup, mahkemece de nitelendirme bu şekilde yapıldığı ve dava harcı dahi nisbi oranlar üzerinden alındığı halde, kendini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12. maddesine göre nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28414, Karar No: 2013/7200, Tarih: 04.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/28414 E.  ,  2013/7200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve yakarak mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 16.06.2009 tarihinde tefhim edilen hükmü CMUK.- nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 10.07.2009 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin vaki isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 04.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13789, Karar No: 2012/1686, Tarih: 08.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13789 E.  ,  2012/1686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 16/07/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketin sahibi olduğu ve İngilizce olarak yayın yapan Today’s Zaman Gazetesinin 21.07.2008 tarihli nüshasında ... ve ... Gazetelerine dayandırılmak suretiyle “Gazete, Askeri Soruşturma ile Ergenekon arasında İlişki Olduğu İddiasını Yeniden İleri Sürdü” ve “Oluşumun Perinçek ve Alevi Bağlantıları” şeklindeki Türkçeleştirilmiş başlıkları altında yalan ve hakaret içerikli yayınlar nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, yayının gerçek, güncel ve hukuka uygun olduğunu, davacının ... soruşturması kapsamında tutuklanıp halen yargılamasının devam ettiğini, dava dosyası içeriğine göre yayının görünen gerçekliğe uygun olduğunu, davaya konu haberin ... Gazetesinin haberine dayandığını, yayının yapılmasında kamu yararı bulunduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, henüz yargılama aşamasında olup gerçekliği kanıtlanmamış hususlarla ilgili olarak kesin ifadelerle davacının hukuk dışı oluşumun arkasında olduğunu, gizli toplantılar yaptığını söylemek, davacının sonunda aklansa bile kamuoyu önünde yaratılan suçlu fikrini kaldırmayacağı, yayının kişilik haklarını ihlal edici nitelikte olduğu gerekçesiylek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası’nın 49. maddesi gereğince kişisel çıkarları zarara uğrayan kişi manevi tazminat isteyebilir. Medeni Yasa’nın 24. maddesine göre ise, kişisel çıkarları haksız saldırıya uğrayan kişi ancak yasanın öngördüğü durumlarda manevi tazminat isteyebilir. Kişilik haklarının konusu, hukuk düzenince korunan kişisel değerlerin tamamıdır. Kişiliğe yapılmış bir saldırıdan söz edilebilmesi için, kişilik değerlerine ilişkin saldırının haksız olması gerekir. Kural olarak yayınlanmasında kamu yararı bulunan gerçek ve güncel bir haberin özle biçim arasında denge kurularak verilmesi durumunda hukuka aykırılık ortadan kalkar ve basın sorumlu tutulamaz.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Yasası'nın 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, davacı hakkında yapılan haberde yer alan bilgilerin davacının sanık olarak yargılandığı ve kamuoyunda bilinen adıyla ... iddianamesi ve eklerinde bulunduğu anlaşılmıştır. Yazının gerçek ve güncel bir konuya ilişkin olup yayımlanmasında kamu yararı bulunduğu, konunun önemi ve değeri göz önünde tutulduğunda düşünsel bağlılığın da korunduğu, kişilik haklarına saldırı oluşturulabilecek bir yoruma da yer verilmediği sonucuna varılmaktadır. Şu durumda, çatışan yararlar dengesinin davacı yararına bozulmadığı, davalı yönünden de hukuka uygunluk nedenlerinin bulunduğu ve böylece davacının kişilik haklarının saldırıya uğramadığı benimsenmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10490, Karar No: 2011/16933, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10490 E.  ,  2011/16933 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Telekomünikasyon A.Ş. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki alacak davası hakkında Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.12.2010 gün ve 446-510 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalının haberleşme hizmetinden kaynaklanan borcu nedeniyle davalı hakkında icra takibi yaptıklarını davalının itirazı üzerine icra takibinin durduğunu belirterek haksız itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2010 tarihinden itibaren 1.430.00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.430,00 YTL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 18,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16173, Karar No: 2022/11706, Tarih: 08.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/16173 E.  ,  2022/11706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın üzerine atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için TCK'nın 165/1. maddesinde, suç tarihinde yürürlükte bulunduğu şekliyle, altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası yaptırımlarının her ikisininde birlikte öngörüldüğü, Kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı temel hapis cezasının kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, aynı gerekçe ile adli para cezasının gün sayısının 5 gün yerine, 12 gün olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

2-18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “ Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü gözetilmeden, sanık hakkında adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında tayin edilen adli gün para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine,aynı Kanun'un 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 4 gün adli para cezasına indirilmesine ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine ve hükümden "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" şeklindeki ibarenin çıkarılarak yerine "5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi uyarınca, infaz aşamasında tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, iki saat çalışılması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verileceği, günlük çalışma süresinin, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirleneceği, hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uyulmaması halinde, çalışılan günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamının açık ceza infaz kurumunda yerine getirileceği" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6057, Karar No: 2006/7325, Tarih: 15.06.2006

5. Hukuk Dairesi 2006/6057 E., 2006/7325 K.

**5. Hukuk Dairesi 2006/6057 E., 2006/7325 K.**

**- ARTA KALAN KISIM

- DEĞER ARTIŞI**- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 12 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

1-Dava konusu taşınmazın elatılan bölümünün gelir metoduna göre biçilen değeri 12.689.017.922.- TL olup, Kamulaştırma Kanunu'nun 12/c maddesi uyarınca, arta kalan kısımdaki değer artışı, elatılan bölümün bedelinin % 50'sinden fazla olamayacağı hususu da gözetilerek, 6.344.508.961.- TL yer bedeline hükmedilmesi gerekirken fazlaya hükmedilmesi,

2-5018 sayılı Yasa'nın 45. maddesi uyarınca elatılan ve bedeline hükmedilen bölümdeki davacıların tapu paylarının iptali ile Hazine adına tescili yerine, idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı İdare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 5018 sayılı Yasa uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan yatırılan temyiz harcının iadesine 15.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.