muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4973, Karar No: 2020/578, Tarih: 20.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2018/4973 E.  ,  2020/578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1.Mahkûmiyet; Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2018 tarih, 2017/132 esas ve 2018/39 sayılı kararı

2.İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 25.05.2018 tarih, 2018/1549 esas ve 2018/1027 sayılı kararı

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin, 08/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 299/1-1. cümlesine getirilen değişiklik uyarınca; takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “21.02.2017 ve 25.02.2017” yerine sadece “25.02.2017” olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafinin temyiz dilekçesinde belirttiği suçun vasıf ve mahiyetine ilişkin temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 20.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12922, Karar No: 2011/18323, Tarih: 21.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/12922 E.  ,  2011/18323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 05.05.2011 gün ve 2011/871 Esas - 2011/7973 Karar sayılı ilama karşı davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

Dere mutlak koruma alanında kalan taşınmaz bedelinin tahsili davasında davanın kabulüne dair verilen hüküm, Dairemizce bozulmuş, bu karara karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dava konusu taşınmazın yüzölçümü 442 m² olup bilirkişi kurulunun 422 m² yazması nedeniyle fazla bedele hükmedildiğinden bahisle yerel mahkeme kararı bozulmuş ise de, bozmanın maddi hataya dayalı olduğu anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne Dairemizin 05.05.2011 gün 2011/871 esas, 2011/7973 sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesinde;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalıdan aşağıda yazılı kalan temyiz harcının alınmasına, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacıdan alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde ödeyene iadesine, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16356, Karar No: 2019/2249, Tarih: 12.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/16356 E.  ,  2019/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 16.08.2012 tarihli iş kazası sonucu sürekli işgöremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflardan oluşan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalının Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverinin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Somut olayın incelenmesinde, iş kazasının meydana gelmesinde, müfettiş raporunda işverenin %80, sigortalının %20 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, ceza dosyası içeriğine göre, ... Kimya A.Ş. tarafından fabrika binasının kaba inşaatının yapım işinin davalı şirkete verildiğinin belirtildiği, alınan ilk kusur raporunda davalının %60, asıl işveren firmanın %30, sigortalının %10 oranında kusurlu olduğunun bildirildiği, ikinci kusur raporunda ise, asıl işveren-taşeron ilişkisi olması halinde ilk rapora itibar edildiği, aksi halde davalının %90, sigortalının %10 oranında kusurlu olduğunun bildirildiği, Mahkemece, müfettiş raporunda belirlenen kusurun davacı kurum açısından bağlayıcı olduğu kabulüyle %80 işveren kusuruna göre belirlenen tutar üzerinden karar verildiği anlaşılmaktadır.

Aksini öngören mevzuat hükmü bulunmaması karşısında, Mahkemenin müfettiş raporunun kurum açısından bağlayıcı olduğuna dair kabulü yerinde değildir. Öte yandan kusura ilişkin tespitler incelendiğinde raporlar arasında açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, öncelikle ... Kimya A.Ş. ile davalı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, varsa sözleşme getirtilmeli, ceza dosyasının akıbeti araştırılarak tamamı dosya arasına celp edilmeli, buna göre yapılacak değerlendirmede çelişki giderilmek üzere yeni oluşturulacak uzman bilirkişi heyetinden yeniden tarafların kusurunun, aidiyetinin ve oranlarının belirlenmesi için rapor alınmalı ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Şüphesiz, bozma sonrası yürütülecek yargılamada davacı Kurum yararına oluşabilecek usuli kazanılmış hak durumu da gözetilmelidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 12.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6197, Karar No: 2021/4705, Tarih: 02.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6197 E.  ,  2021/4705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.09.2018 tarih ve 2017/802 E- 2018/603 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 02.07.2020 tarih ve 2019/381 E- 2020/647 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile abisi olan davalı ...'nun % 50'şer hisse ile davalı şirketi kurduklarını, müvekkilinin genellikle yurt dışında olması nedeniyle abisine güvenerek işlerin yürütülmesi hususunda yetkili kıldığını, anılan davalının müvekkilinin işleri çok denetlememesini ve şirketten uzak kalmasını sağladığını, 2005 yılında abisinin işlerin yürütülmesiyle ilgili olarak ihtiyaç duyulması nedeniyle güvendiği biri olduğunu söylediği kişiye müvekkilinin vekaletname verdiğini, bir iki yıl geçince müvekkiline şirketten çok fazla kar payı gönderilmemesi ve kendisiyle eskisi kadar görüşülmemesi üzerine işlerin ters gittiğini düşünerek abisi olan davalıyı ve vekaletname verdiği diğer kişiyi vekaleten azlettiğini, müvekkilinin yaptığı araştırmalar sonucu müvekkilinin şirketteki hisse oranlarının düşürüldüğünü, müvekkiline bırakılan küçük hissenin de verilen vekaletname ile davalı ...'na devredildiğini öğrendiğini, bu devrin azilden sonra yapıldığını, usulsüz şekilde müvekkili aleyhine hisse değerleri ve paylarının değiştirildiğini, devirler yapıldığını, ortak ve yöneticilerin değiştirildiğini, şirketin unvanının A.Ş.'ye dönüştürüldüğünü belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere hukuka aykırı şekilde hisseleri devredilen müvekkilinin davalı şirketteki ortaklığının payı ile birlikte tespitine, sahip olduğu hissenin davalılar nezdinde iptal edilerek müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını, vekaletten azilden sonra davacının şirketteki hissesini davalı abisine devrettiğini, ortaklar kurulu karar defterinin olmadığını ancak kayıtların Ankara Ticaret Sicil Müdürlüğünce gerçekleştirildiğini, alınan kararların Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlanmış olduğunu, davacının şirketteki 1 payını Datça Noterliğince düzenlenen hisse devir sözleşmesi ile devrettiğini, hisse devrinden sonra da şirkette SGK’lı olarak çalıştığını, davacının iyiniyetli olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından bizzat imzalanan 12.10.2010 tarihli limited şirket hisse devir sözleşmesinde devir tarihi itibarıyla davacının şirkette bir adet hisse sahibi olduğunun anlaşıldığı, davacının bu aşamadan sonra şirketteki ortaklık hissesinin usulsüz bir takım işlemlerle düşürüldüğünü ileri sürmesinin mümkün olmadığı, Ticaret Sicil Gazetesinde 21.03.2007'de tescil edilen ortaklar kurulu toplantısına davacının bizzat iştirak ettiği, yapılan toplantıdan şirket sermayesinin 500,00 TL'den 300.000,00 TL'ye çıkarılarak davacının şirketteki payının 1 hisse karşılığı 25.000,00 TL olarak belirtildiği, sicile tescil ve ilan edilen bu hususun bilinmediğinin pay sahipleri ve üçüncü kişilere ileri sürülemeyeceği, davacı pay sahibinin yapılan işlemler aleyhine dava tarihine kadar herhangi bir başvuru yapmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; mahkemece şirket ana sözleşmesinin değiştirilmesi ve sermaye artışına ilişkin ortaklar kurulu kararlarının ticaret siciline tescil ve sicil gazetesinde ilan edildiği, davacı pay sahibinin bu işlemler aleyhine dava tarihine kadar her hangi bir başvuru yapmadığı, 27.03.2007 tarihinde ilan edilen ortaklar kurulu toplantısına bizzat iştirak ettiği ve12.10.2010, 03.05.2011 tarihli limited şirket hisse devir sözleşmesini bizzat imzaladığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,02.06.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18961, Karar No: 2014/3635, Tarih: 10.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18961 E.  ,  2014/3635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, ecrimisil ihbarnamesi ve icra baskısı ile ödenen fuzuli işgal bedelinin faizi ile iadesi isteminden ibarettir. Mahkemece sebepsiz zenginleşme nitelendirilmesi yapılmıştır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 1.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8427, Karar No: 2017/4593, Tarih: 01.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8427 E.  ,  2017/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma, Hakaret, Seçim Verme Süresi İçinde Umuma Açık Yerlerde İspirtolu İçki Verme veya İçme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında TCK'nın 179/1,62/1,50/1,52. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında TCK nın 179/1,62,53/1,58,125/1,125/3-a, 125/4,62,53,58. Maddeleri, 3627 sayılı Kanun'un 170. maddesi ile TCK'nın 62,53,58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, hakaret, seçim verme süresi içinde umuma açık yerlerde ispirtolu içki verme veya içme suçlarından sanık ...'un, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'un mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanık ... hakkında açılan kamu davasının zaman aşımı süresi içinde hükme bağlanması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak;

1-Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

2-Sanık ... hakkında seçimde oy verme süresi içinde umuma açık yerlerde ispirtolu içki verme veya içme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında seçimde oy verme süresi içinde umuma açık yerlerde ispirtolu içki verme veya içme suçundan hüküm kurulurken Kanun maddesinin ''298'' yerine ''3627'' olarak gösterilmesi;

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık ... hakkındaki seçimde oy verme süresi içinde umuma açık yerlerde ispirtolu içki verme veya içme suçundan kurulan hüküm bölümünün 1 numaralı bölümündeki ''3627'' ibaresinin ''298'' olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA;

3-Sanık ... ile sanık ... hakkındaki trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemeye gelince;

Olay gecesi sanık ...'un 1.53 promil alkollü olduğu halde sevk ve idaresindeki aracı ile seyirle, ışıklı kavşak mahallinde dört tam tur patinaj hareketi yapması üzerine çevredeki araçlara ve seçim sonucu bekleyen vatandaşlara zarar vermesine engellemek amacıyla sanık idaresindeki aracın durdurulduğu, sanığın kolluk görevlileri ile çevrede bulunan vatandaşlar ve adliye çalışanlarına hakaret edip, aynı zamanda görevli polis memurlarından birini darp edip görevlerini yaptırmamak için direndiği olayda;

a-Sanık ...'un eyleminin TCK'nın 179/3-2. maddesindeki alkol veya uyuşturucu madde etkisi ile emniyetli şekilde araç sevk ve idare edemeyecek halde olmasına rağmen araç kullanma suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 179/1. maddesi gereğince hüküm kurulması;

b-Sanık ... hakkında Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesinde zorunluluk bulunması;

c-Dosyada mevcut olay tutanakları ile müşteki polis memurları ve tanık polis memurunun beyanlarında; olay anında aracı kullanan kişinin sanık ... olduğunun belirtilmesi sebebiyle, olay anında alkollü olmayan sanık ...'un aracı kendisinin kullandığına dair beyanının gerçeği yansıtmadığı ve bu sanık hakkında TCK'nın 179/3-2. maddesi kapsamındaki suçun oluşmadığı anlaşılmakla, sanık ...'un eyleminin suç üstlenme suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA; 01.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.