muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4545, Karar No: 2011/6861, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4545 E.  ,  2011/6861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar Için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3510, Karar No: 2012/5271, Tarih: 26.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/3510 E.  ,  2012/5271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2012/119298

Mahkemesi : Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarih Esas ve Karar No : 05.03.2012 2011/1440 -2011/1440

Suç : Kasten Öldürme

Y A R G I T A Y İ L A M I ( KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ )

Kasten insan öldürmek suçuna yardım etmekten şüpheliler H.. G.., O.. B.., S.. B.., M.. K.., İ.. S..aş ve C.. A.. haklarında yapılan adli soruşturma sonucunda Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 28.10.2011 tarihli ve 2011/633 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin, itirazı inceleyen Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi ise itirazın kabulü ile eksikliklerin Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığınca tamamlanmasına 05.03.2012 tarihli ve 2011/1440 değişik iş sayılı kararıyla karar verilmiştir.

Sorun intikal ettirilen Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 16.04.2012 günlü ve 6309/22850 sayılı istemlerinde: Çorlu Ağır Ceza Mahkemesince soruşturmada eksiklik olduğu düşünülen hususların tamamlanması için evrakın Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesinin 5271 sayılı CMK.nun 173/3 maddesinde yer alan, “mahkeme, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Sulh Ceza Mahkemesi Hakimini görevlendirebilir.” biçimindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın eksik bulunduğunu değerlendirilen hususların Cumhuriyet Başsavcılığınca tamamlanmasına yönelik olarak yazılı biçimde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, anılan kararın 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca bozulmasına ilişkin talebinin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.05.2012 tarihli ve 2012/119298 sayılı tebliğnamesine bağlı soruşturma dosyası Dairemize gönderilmiş olmakla; okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- OLAY:

Şüpheliler hakkındaki soruşturma evrakı içeriğinden;

Maktul Ö. B.'ın 10.07.2011 tarihinde öldürülmesi suçundan ötürü şüpheliler A. S. ve A. Ö. haklarında Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığından suç faili olarak fezleke düzenlendiği, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine aynı yer Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davası açıldığı (2011/136 esasta görülen dava), kasten insan öldürme eylemine suçun işlenmesi sırasında yardımda bulunarak iştirak ettiklerine ilişkin kamu davasını açılmasını gerektirecek şekilde yeterli delil elde edilemediğinden bahisle; şüpheliler H.. G.., O.. B.., S.. B.., M.. K.., İ.. S..aş ve C.. A.. haklarında Cumhuriyet Başsavcılığınca 28.10.2011 gün ve 2011/633 soruşturma sayılı ek kovuşturmama kararı verildiği;

Müşteki B.B. vekili Avukat B. Y.'ın 15.11.2011 tarihinde tebliğ edilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik olarak 22.11.2011 tarihli dilekçesiyle ile; müştekiler H. B., B. B., G. B., P. B., S. B. ve B. B. vekilleri Av. T. G. ve H. K. G.k'ün 23.11.2011 tarihinde tebliğ edilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara 07.12.2011 tarihli dilekçeleriyle; Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığına adı geçen şüphelilerin kasten öldürme eylemine iştirak ettiklerinden, ileri sürdükleri delillerinin toplanmadığından bahisle itirazda bulunmuş oldukları;

Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 05.03.2012 tarihli 2011/1440 değişik iş sayılı kararıyla; “müştekilerin vekillerince dilekçelerinde; bildirdikleri tanıklarının dinlenmediği, imzacı tanıklarının dinlenmediği, telefon kayıtlarının araştırılmadığı, eksik soruşturma yapılarak şüpheliler hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, kararın bu eksikler sebebiyle; müşteki vekillerini yasal sürelerde yaptıkları itirazlarının kabulüne, ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin anılan kararın kaldırılmasına, eksik soruşturmanın Sulh Ceza Mahkemesi Hakimine tamamlattırılması girişiminin Ceza Yargılamasının getirdiği sisteme ve yasanın amacına aykırı olduğundan, bahisle soruşturmanın Cumhuriyet Savcılığı tarafından tamamlanması gerektiği biçiminde karar verildiği; anlaşılmaktadır.

2- KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIK KAPSAMI:

Kanun yararına bozma istemi; Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 28.10.2011 tarihli ve 2011/633 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın incelenmesi sonucunda 5271 sayılı CMK.nun 173/3 maddesindeki “başkan, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Sulh Ceza Hakimini görevlendirebilir.” hükmüne aykırı olarak soruşturma eksikliklerinin olayı soruşturan Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığınca tamamlanmasına yönelik, Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen, 05.03.2012 tarihli ve 2011/1440 değişik iş sayılı kararının bozulması istemine ilişkindir.

3- HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

3- HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresinin sonunda kamu davasının açılmasını gerektirir yeterlikte kanıt elde edememesi durumunda kovuşturmaya yer olmadığına karar verir (CMK. m. 172/1). Kovuşturmama kararı verildikten sonra yeni bir kanıt ortaya çıkmadığı sürece aynı eylemden dolayı kamu davası açılamaz (CMK. m. 172/1). Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına itiraz edebilir (CMK. m.173/1). Başkan, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hâkimini görevlendirebilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder (CMK. m. 173/3).

Kamu adına ceza davasını açma yetki ve görevi cumhuriyet savcısının tekelindedir (CMK m. 170/1). Soruşturma evresinin sonunda toplanan kanıtlardan suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşuyorsa cumhuriyet savcısı iddianameyi düzenler ( CMK. m. 170/2). İddianamenin, sunulduğu mahkemece kabulüyle kamu davası açılmış ve kovuşturma evresi başlamış olur (CMK. m. 175/1).

Öte yandan hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlere karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulabilir (CMK. m. 309/1). Yasada itirazdan söz edilmesine karşın kovuşturmama kararı bir mahkeme ya da yargıçlık kararı olmadığı açıktır. Dolayısıyla kovuşturmama kararının kendisine karşı değil, ancak bu karara yönelik itirazı başvurusunu inceleyen ağır ceza mahkemesi başkanlık kararına yönelik kanun yararına bozma isteminde bulunabileceğinden kuşku yoktur.

Bu bağlamda somut olay değerlendirildiğinde:

Yakınanlar vekillerinin itirazının ve kanun yararına bozma isteminin kapsamına göre Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 05.03.2012 tarihli ve 2011/1440 değişik iş sayılı kararının, şüpheliler H.. G.., O.. B.., S.. B.., M.. K.., İ.. S..aş ve C.. A.. yönünden incelenmesi sonucunda:

Anılan kararın gerekçesinde : “… adıgeçen şüphelilerin haklarında beyanda bulunduğu belirtilen tanıkların dinlenmediği, zabıt mümzilerinin dinlenmediği, telefon kayıtlarının araştırılmadığı dolayısıyla eksik soruşturma yapılarak kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğinden bahisle; Hayrabolu Cumhuriyet Başsavcılığının anılan kararının kaldırılmasına eksik soruşturmanın aynı yer Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yerine getirilmesine, dolayısıyla itiraza konu hususlardaki soruşturma eksikliklerinin Sulh Ceza Hakimi tarafından değil, soruşturmanın sahibi olan Cumhuriyet Savcısı tarafından tamamlanması gerektiği yönünde karar verilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere; CMK’nun 173. maddesinde yer alan “başkan, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hâkimini görevlendirebilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder” hükmüne açıkça aykırı bulunduğundan Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığının 05.03.2012 tarihli ve 2011/1440 değişik iş sayılı kararının şüpheliler yönünden bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

IV- SONUÇ VE KARAR;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının isteminin kabulüne,

2- Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2012 tarihli ve 2011/1440 değişik iş sayılı kararının, şüpheliler H.. G.., O.. B.., S.. B.., M.. K.., İ.. S..aş ve C.. A.. yönünden 5271 sayılı CMK.nun 309 maddesi uyarınca “kanun yararına” BOZULMASINA,

3- Diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3443, Karar No: 2012/1410, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3443 E.  ,  2012/1410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Davacı tarafça genel kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Dava konusu 106 ada 257 parsel sayılı 329.326,83 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadastro sırasında, mera olarak sınırlandırılarak özel siciline yazılmıştır. Davacılar ... ve ..., tapu kaydına dayanılarak adlarına tespit ve tescil edilen aynı ada 59 parsel sayılı taşınmazın yözölçümünde mevcut olan 17.468 m2'lik eksikliğin tamamlanabilmesi için tapu kaydına dayanarak mera sicilinin kısmen iptali ve adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tapu kaydına dayanarak dava açtığı halde mahkemece tapu kaydı değerlendirilmeksizin çekişmeli taşınmazın mera vasfında olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma ve uygulama karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Ayrıca dayanılan tapu kaydının haritası olup olmadığı araştırılmamış ve yörede toprak tevzi çalışması yapıldığı anlaşılmış olmasına rağmen dava konusu yere ilişkin toprak tevzi haritaları getirilmemiştir. Hal böyle olunca, davacı tarafın dayandığı 19.12.1978/5 sıra numaralı tapu kaydı tesisinden itibaren tüm tedavülleri ve varsa haritası ile getirtilerek dosya tamamlandıktan sonra komşu köylerden dava konusu taşınmazın bulunduğu çevreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı ve tarafsız kişiler arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu aracılığı ile mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte varsa tapu kaydının haritası ile toprak tevzi haritaları ile birlikte kadastro paftası ile çakıştırılarak 3402 sayılı Yasa'nın 20/A maddesi uyarınca zemine uygulanmalı, harita olmaması ya da uygulanma yeteneğinin bulunmaması halinde kaydın sınırları bilirkişi ve tanıklara tek tek okunarak sorulmalı, uygulama da kaydın revizyon gördüğü aynı ada 59 parsel sayılı taşınmaz da dikkatte alınmalı, bu uygulamada komşu parsellerin tutanak ve dayanağı belgelerden yararlanmak suretiyle mahalli ve uzman bilirkişiler denetlenmeli, kayıtların mahalline uyup uymadığı hakkında bilirkişilerden gerekçeli mütalaa alınmalıdır. Uzman bilirkişiden keşfi ve uygulamayı izleme ve denetleme olanağı veren rapor alınmalı ve taşınmazın dava edilen bölümünün tapu kaydının kapsamında kalıp kalmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm oluşturulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1848, Karar No: 2011/2118, Tarih: 28.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1848 E.  ,  2011/2118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ :

ŞİKAYET OLUNAN :

ALACAKLI : ...

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayet eden vekili, borçlunun banka mevduat hesabı üzerine müvekkili Kurumun vergi alacağı nedeniyle haciz konulduğunu, sıra cetvelinde 1. sıraya işçi alacağı ve haciz tarihinin daha önce olduğu belirtilerek davalı alacağının, 2. sıraya ise müvekkilinin vergi alacağının konulduğunu ileri sürerek, sıra cetveline itiraz ve şikayetlerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, icra müdürünün işleminin yasaya uygun olduğunu savunarak, şikayetin reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 6183 sayılı yasanın 21. maddesinin İİK'nun 206. maddesindeki işçi alacaklarının, 1. sırada yer alması gerektiğine ilişkin düzenlemeyi bertaraf etmeyeceğini, bu nedenle vergi alacağının işçi alacağı ile garameye katılamayacağı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayet eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6183 sayılı yasanın 21. maddesine göre imtiyazlı alacaklar için bir ayrım yapılmadığından, vergi alacağının (amme alacağı) diğer şartların bulunması halinde öncelik şartı aranmadan ilk hacze katılması gerekir. Bu nedenle mahkemenin yanılgılı biçimde ,yazılı şekilde karar vermesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün şikayet eden yararına BOZULMASINA, 28.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.