muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/700, Karar No: 2020/5877, Tarih: 15.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/700 E.  ,  2020/5877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan davanın yargılaması sonucunda, mahkemece mahkumiyet kararı verilmiş ise de, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmeyerek, olay günü ...'in sahibi olduğu eve başkalarının taşındığını, kiracısı ...nun vefat ettiğini, aboneliği iptal ettirip üzerine almak istediğini söylediğini, kendisinin de aboneliği iptal edip, abonelik işlemini ...'in üzerine yaptığını, depozito parasını yanlışlıkla bu kişiye verdiğini ifade etmesi ve belgeler üzerinde Hasan Gündoğdu adına atılmış herhangi bir imza olmaması karşısında, sanığın sahtecilik kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak yeterli delil elde edilemediği gözetilerek sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/234, Karar No: 2006/1382, Tarih: 13.02.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/234 E.  ,  2006/1382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada ... 2. Aile Mahkemesi ile Asliye 2.Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 24/12/2002 tarihli dilekçesinde; boşanma, ziynet ve şahsi eşya bedeli ile nafaka ve tazminat talep etmektedir.

Aile Mahkemesi boşanma davasının karar aşamasına gelmesi nedeniyle ziynet ve şahsi eşyaları yönünden dava tefrik edilerek ve davaya Borçlar Kanunu hüküm hükümlerine ve değere göre Asliye Hukuk Mahkemesince bakılacağı belirtilerek dosya Asliye Hukuk mahkemesine gönderilmiştir.

Asliye Mahkemesi ise davanın 472l Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonra açıldığı ve Yasanın 2.kitabında yer alan dava niteliğinde olduğundan görevsizlik kararı vermiştir.

T.M.Y.'nın 226.maddesinde "Her eş diğer eşte bulunan mallarını geri alır."

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasaya 5133 Sayılı Yasa ile ekleme yapılan 4/2. maddesinde "22/11/2001 tarihli 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının 3.kısmı hariç olmak üzere 2.kitabı, 03/12/2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının yürürlüğü ve uygulama şekli hakkındaki yasaya göre aile hukukundan ... dava ve işlemin" aile mahkemesi görevinde olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda; davanın T.M,Y.'nın yürürlük tarihi olan 01/01/2002 tarihinden sonra açıldığı, uyuşmazlığın çözümünde eşler arasındaki mal rejimini düzenleyen Türk Medeni Yasasının 202 ve devamı maddelerinin tartışılması gerektiği, bu maddelerin de Türk Medeni Yasasının 2. kitabında yer aldığı ve aile mahkemesinin görevi kapsamında olduğu anlaşılmakla, davanın aile mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.'nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 2.Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6680, Karar No: 2022/10539, Tarih: 13.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6680 E.  ,  2022/10539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İstihkak iddiasına ilişkin olarak açılan davada Bursa 8. İcra Hukuk Mahkemesi ile İstanbul 19. İcra Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, istihkak iddiasına ilişkindir.

Bursa 8. İcra Hukuk Mahkemesince, somut olayda haczi ifa eden Bursa 7. İcra Müdürlüğü'nün talimat icra dairesi olduğu, asıl icra dairesinin İstanbul 7. İcra Müdürlüğü olduğu ve davalı alacaklının yerleşim yeri adresinin İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 19. İcra Hukuk Mahkemesi'nce ise, asıl icra takibinin yapıldığı yer ile davalı/alacaklının yerleşim yeri mahkemesi İstanbul olmakla birlikte istihkak davasının diğer davalıları olan borçluların ikametgahının da Bursa olduğu, davacının seçimlik hakkı olduğu ve bu hakkını Bursa İcra Hukuk Mahkemeleri yönünde kullandığı, Bursa İcra Hukuk Mahkemesi’nin davaya bakmakta yetkili olduğu halde yetkisizlik kararı verdiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık, istihkak iddiasına ilişkindir. Basit yargılama usulüne göre yürütülen taşınır mala ilişkin istihkak davalarında yasaca kesin yetki kuralı öngörülmediğinden yetki itirazının ancak cevap dilekçesinde (HMK'nın 19/2) ileri sürülmesi gerekir. Kesin yetki kuralının bulunmadığı durumlarda, hakim doğrudan yetkisizlik kararı veremez. Eldeki dava HMK'nın yürürlüğe girmesinden sonra açılmıştır. HMK'da mahcuz mala ilişkin istihkak davaları ile ilgili usul ve esaslar belirlenmemiştir. Ancak halen yürürlükte olan İİK'nın 50. maddesi ise yetki konusunu düzenlerken HUMK'a atıf yaparak kıyas yoluyla tatbik olunacağını öngörmüştür. Dava ve haciz tarihinde yürürlükte bulunan HMK'nın yetkiyi düzenleyen 5 ila 19. maddeleri arasında eldeki dava ile ilgili kesin yetki kuralı öngörülmemiştir.

İstihkak davalarında yetkili mahkeme, icra takibinin yapıldığı yer mahkemesi ile davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Ayrıca davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde de açılabilecektir. Somut olayda davalı alacaklının süresi içinde yetki itirazında bulunmuşsa da davalı borçluların yerleşim yeri adreslerinin “Nilüfer/Bursa” olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın Bursa 8. İcra Hukuk Mahkemesi tarafından görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

İstihkak davalarında yetkili mahkeme, icra takibinin yapıldığı yer mahkemesi ile davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Ayrıca davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde de açılabilecektir. Somut olayda davalı alacaklının süresi içinde yetki itirazında bulunmuşsa da davalı borçluların yerleşim yeri adreslerinin “Nilüfer/Bursa” olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın Bursa 8. İcra Hukuk Mahkemesi tarafından görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunu’nun 36/3. maddesi gereğince Bursa 8. İcra Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21426, Karar No: 2018/8653, Tarih: 05.07.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21426 E.  ,  2018/8653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafakaların miktarı, kişisel ilişki ve ziynet alacağının reddi yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı-karşı davacı erkeğe kusur olarak yüklenen hakaret vakıasına davacı-karşı davalı kadının dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında dayanmadığı, bu nedenle erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak mahkemece kabul edilen vakıaların yanında erkeğin de ailesinin müdahalesine sessiz kaldığı ve eşini sevmediğini söylediği gerçekleşen duruma göre boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda tarafların yine de eşit kusurlu olduğu anlaşılmakla erkeğin tüm, kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen ortak çocuk ile davacı baba arasında kişisel ilişki kurulurken çocuğun üç yaşını doldurması sonrasında beş yaşını doldurması ayrı ayrı düzenlenerek, kademeli bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Değişen koşullara göre, çocukların yaşları ve eğitim durumları gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesi gelecek yıllarda her zaman istenebilir. Velayeti davacı anneye bırakılan ortak çocuklar ile baba arasında, uygun süreli ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurmak gerekir. Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden ortak çocuk ile davacı baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Yılmaz'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Nurcan'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.07.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/8238, Karar No: 2014/12259, Tarih: 05.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/8238 E.  ,  2014/12259 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : SSulh Ceza Mahkemesi

İtirazla İlgili Hüküm : TCK'nın 297/2, 62, 53, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ve ekindeki dava dosyası, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan açılan davanın yargılaması sonunda kurulan mahkumiyet hükmü sanık vasisi tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 21.11.2012 tarih ve 2012/7712– 2012/13377 sayılı kararı ile;

“Yasal süreden sonra olması nedeniyle temyiz talebinin reddine dair karar usul ve kanuna uygun bulunduğundan, sanığın vasisinin anılan karara karşı yaptığı başvurunun reddiyle yerel mahkemenin redde ilişkin kararın ONANMASINA” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 19.11.2014 tarihli itiraz dilekçesinde;

“Sanık ... hakkında ...Sulh Ceza Mahkemesi 11.04.2012 tarih, 2011/342 esas, 2012/106 karar sayılı kararla mahkumiyete karar vermiş, yoklukta verilen iş bu karar başka suçtan tutuklu bulunan sanığa ... Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce 17.04.2012 tarihinde bizzat tebliğ olunmuş, sanık 25.04.2012 tarihinde temyiz isteminde bulunmuş, temyiz istemi yasal süresinde olmadığı gerekçesiyle 26.04.2012 tarihli ek kararla reddine karar verilmiş, bu karar 27.04.2012 tarihinde sanığa tebliği olunmuş, sanık 19.06.2012 tarihinde temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkeme ayrıca 11.04.2012 tarihli asıl kararı, sanığın vasisi ...'ya 04.05.2012 tarihinde tebliğ etmiş, vaside 07.05.2012 tarihinde temyiz isteminde bulunmuştur. Daire yaptığı incelemede vasinin temyiz istemini ek karara karşı kabul ederek temyiz isteminin reddine karar vermiştir.

Yoklukta verilen kararın sanığa bizzat tebliğinden sonra, vasiye yapılan tebliği ile yeni bir süre başlamayacağı, sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin kararı da yasal süre de temyiz etmemesi karşısında temyiz istemlerinin reddi yerine, vasinin temyizi ek karara yönelik zannedilerek ek kararın onanmasına karar verilmesi yerinde görülmemiştir” düşüncesiyle Dairemiz onama kararına karşı itirazda bulunmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanık vasisinin temyizinin 11.04.2012 tarihli asıl hükme mi yoksa 26.04.2012 tarihli ek karara mı ilişkin olduğu noktasındadır.

İtiraz, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanık vasisinin temyizinin 11.04.2012 tarihli asıl hükme mi yoksa 26.04.2012 tarihli ek karara mı ilişkin olduğu noktasındadır.

İtiraz, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

Dosya içeriğinden, yokluğunda 11.04.2012 tarihinde verilen kararın başka suçtan ...Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunan sanığa 17.04.2012 tarihinde bizzat, ayrıca vasisi ...’ya da 04.05.2012 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın anılan karara ilişkin 25.04.2012 tarihinde, vasisi ...’nın da 07.05.2012 tarihinde temyiz isteminde bulundukları, Mahkemenin 26.04.2012 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin yasal süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine karar verdiği, bu ek kararın da sanığa 27.04.2012 tarihinde bizzat, vasisi ...’ya da 07.05.2012 tarihinde tebliği edildiği ve anılan ek karara ilişkin sanığın 19.06.2013 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu, vasi ...’nın 07.05.2012 tarihli temyiz isteminin 26.04.2012 tarihli ek karara ilişkin değil, 11.04.2012 tarihli asıl hükme yönelik olduğu anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülerek aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

KARAR:

1- Sanık hakkında Dairemizin itiraz edilen “onama” kararının kaldırılmasına,

2- Sanık vasisinin 11.04.2012 tarihli asıl hükme, sanığın da 26.04.2012 tarihli ek karara ilişkin temyizlerinin incelenmesinde;

11.04.2012 tarihli hükme ilişkin gerekçeli kararın sanığa 17.04.2012 tarihinde usulüne uygun tebliğinden sonra sanık vasisine 04.05.2012 tarihinde yapılan tebligatın temyiz süresini yeniden başlatmayacağı ve yeni bir temyiz hakkı vermeyeceği, ayrıca 26.04.2012 tarihli ek kararın 27.04.2012 tarihinde usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmesine karşın 19.06.2013 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık ve vasisinin yasal süreden sonra olan temyiz istemlerinin CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 05.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1484, Karar No: 2013/17306, Tarih: 02.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1484 E.  ,  2013/17306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.10.2012 tarih ve 2012/41-2012/187 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin BİM, DİM, YİM, VİM, SİM, PİM, MİM, FİM, CİM, BİMDİ, BİRBİM ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, ülkenin dört bir yanında...tanıtıcı işaretini taşıyan işletmelerinin bulunduğunu, ticaret unvanının ayırıcı unsurunun da...ibaresinden oluştuğunu, yaygın kullanım, kuvvetli tanıtım ve reklam ile geniş halk kesimlerine ulaşması sebebiyle...ibareli markalarının toplumun geniş bir kesimin hitap edecek şekilde tanınmışlık kazandığını, büyük rakamlara ulaşan cirolar elde ettiğini, davalının 22.12.2009 tarihinde kötüniyetli biçimde görsel, anlamsal, biçimsel ve telaffuz ve umumî intiba olarak müvekkilinin tescilli ticaret unvanı ve tanınmış markalarına iltibas ve tecavüz oluşturup haksız rekabet yaratacek, onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayıp itibar ve ayırt edici karakterini zedeleyecek biçimde 2009/68725 kod numaralı, 12.sınıf ürünleri içeren "BİMBO+ŞEKİL" ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun Resmî Marka Bülteninde ilânı üzerine itirazda bulunduklarını, itirazlarının önce Markalar Dairesi ve nihaî olarak da YİDK tarafından 2011/M-4536 sayılı kararla reddedildiğini iddia ederek, kurum kararının iptaline ve davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili kurum tarafından yapılan işlemlerin usul ve yasaya aykırı olmadığını, davacının markaları ile davalı başvurusundaki işaretin, görsel, işitsel ve anlamsal düzeyde, başvuruda bulunan ve itiraza konu 12. sınıf ürünler bakımından karıştırmaya sebebiyet verebilecek seviyede aynı veya benzer olmadığını, ortalama alıcı kitlesi nazarında iltibas veya ilişkilendirme doğmasının mümkün bulunmadığnı savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

./.

-2-

Davalı TPE vekili kurum tarafından yapılan işlemlerin usul ve yasaya aykırı olmadığını, davacının markaları ile davalı başvurusundaki işaretin, görsel, işitsel ve anlamsal düzeyde, başvuruda bulunan ve itiraza konu 12. sınıf ürünler bakımından karıştırmaya sebebiyet verebilecek seviyede aynı veya benzer olmadığını, ortalama alıcı kitlesi nazarında iltibas veya ilişkilendirme doğmasının mümkün bulunmadığnı savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

./.

-2-

Diğer davalı şirket vekili müvekkilinin 1996 yılında tescil ve ilân edilip anılan tarihten buyana kullanılan ticaret unvanının BİMBO OTOMOTİV AKSESUAR VE KIRTASİYECİLİK SANAYİ VE TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ biçiminde olduğunu, BİMBO ibareli ve özel loguyu içeren tanıtım işaretinin iştigal mevzuu içerisinde bulunan otomotiv sektöründe kullanıldığını, kullanımın gerçekleştiği 16 yıldan buyana iltibas veya karışıklık doğmadığını, başvurunun herhangi bir kötüniyet veya davacı markalarının tanınmışlığından yararlanma kastı taşımadığını, bu sonucun doğmasının da olanaksız olduğu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre,davacının markalarının bir kısmının başvuruda yer alan 12. sınıf ürünleri de içerdiği; ancak davacının BİM, DİM, YİM, VİM, SİM, PİM, MİM, FİM, CİM, BİMDİ, BİRBİM ibareli markalarıyla davalının ""BİMBO+ŞEKİL"" ibare ve biçimli başvurusu arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, davalı şirketin unvanının ayırıcı unsuru da olan BİMBO işaretini oluşturduğu logo ile birlikte markasal olarak da kullandığı, davalının tescilli biçimde kullandığı ticaret unvanı ve tescilsiz kullandığı markasının 12. sınıf ürünlere tekabül eden ürünler için kullandığı, 12. sınıf ürünlerin büyük çoğunluğunun alıcılarının genel olarak belli bir uzmanlığı olan tekniker, mühendis gibi kişiler olduğu, bir kısmının da otomobil ve benzeri araçları satın alacak kişiler olduğu, satın alınması için çok ciddi bir araştırma gerektiği,ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürün ve hizmetler için ayırdığı satın alım süresi içinde, "BİMBO+ŞEKİL" ibare ve biçimli işareti gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun BİM, DİM, YİM, VİM, SİM, PİM, MİM, FİM, CİM, BİMDİ, BİRBİM ibareli davacı unvanı ve markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, bunun sonucunda BİM, DİM, YİM, VİM, SİM, PİM, MİM, FİM, CİM, BİMDİ, BİRBİM markalı ürünleri satın almak isterken "BİMBO+ŞEKİL" ibare ve biçimli başvuru konusu işareti taşıyan ürünleri satın alma yahut hizmetlerden yararlanma biçiminde bir yanılgıya düşmeyeceği; davacının...ibareli markasının tanınmış olması da varılan bu sonucu değiştirmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5433, Karar No: 2022/15241, Tarih: 03.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5433 E.  ,  2022/15241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılama sonunda; Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu ... Mahallesi, 56 parsel sayılı taşınmazın tamamının, 57 parsel sayılı taşınmazın ise 4.650 m²lik kısmı dışında kalan bölüm ile bu parselin 4.650 m²lik kısımdaki bir kısım davacılar murisi ...hissesi dışında kalan kısma ilişkin bölümün dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline, 4.650 m²lik kısımdaki davacılar murisi ...hissesi yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Dava konusu taşınmaza el atma tarihi itibarıyla maktu harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 6. bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (davacılar tarafından peşin yatırılan 8.474,72 TL harcın karar kesinleştiğinde talep halinde yatırana iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17837, Karar No: 2007/1961, Tarih: 20.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17837 E.  ,  2007/1961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay'ca dosyanın incelenmesinde; 5018 ve 492 Sayılı Yasalar gereğince Orman Genel Müdürlüğünün harçtan muaf olduğu gerekçesi ile Orman Yönetiminden temyiz harcının alınmadığı gözlenmiştir.

5538 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile 5018 Sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde yapılan değişiklik sonucu ... II sayılı cetvele dahil edildiğinden ve belirtilen cetvelde sayılı kuruluşlar da harca tabi olduğundan ancak, harç ödendiği taktirde temyiz incelemesi yapılabilir.

1- ... tarafından temyiz harcının ödenmesi halinde, raporu hükme esas alınan bilirkişi tarafından memleket haritası ile pafta örneğinin aplikesi sonucu oluşturulan konum gösteriminde çekişmeli parselin ortasından yol geçiyormuş gibi bir görünüm olup, paftada böyle bir yol bulunmadığından ve rapor bu haliyle duraksama yarattığından bu durumun nedenini açıklar ek raporun aynı bilirkişiden alınarak rapora eklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 20/02/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.