muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/21707, Karar No: 2017/15193, Tarih: 25.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/21707 E.  ,  2017/15193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : CMK.nun 323/1 maddesi uyarınca ilamın onanmasına

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 24.09.2014 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 02.10.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4542, Karar No: 2016/4928, Tarih: 22.06.2016

**6. Hukuk Dairesi         2016/4542 E.  ,  2016/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar Dairemizin 24.12.2015 gün ve 2015/2486-2015/11471 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine bu defa davacılar tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Taraflar arasında 15.08.2009 tarihli ve 1 yıl müddetli kira sözleşmesi bulunduğunu, davalı kiracının 31.05.2012 tarihinde ihtar çekerek sözleşmeyi feshettiğini bildirdiğini, ihtarın kendilerine 05.06.2012 tarihinde tebliğ edildiğini, sözleşmenin 1. maddesine göre elektrik su, kapıcı, apartman aidatı kiracıya ait olacağı, 7. maddesinde; taşınmazın tahliye edilirken boyalı olarak teslim edileceği, 12. maddesinde; kiracının kira dönemi bitmeden önce kiralananı boşaltmak istemesi halinde 3 ay önceden haber vereceği, aksi halde 3 aylık kira bedelinin tazminat olarak ödeneceği hususlarının kararlaştırıldığını, sözleşmede üç aylık makul süre kirası öngörüldüğünü, dolayısıyla davalı kiracının 05.06.2012 tarihinden itibaren 3 aylık makul süre kira bedelinden sorumlu olduğunu, bu nedenle başlatılan icra takibine, davalının itiraz ettiğini belirterek, takibe konu aylık 1.438 TL'den 2 ay 15 günlük kira bedeli ve 1.325 TL aidat bedeli toplamı 4.920 TL asıl alacak, 1.500 TL boya badana bedeli ve 201 TL ödenmeyen elektrik bedeli için davalının itirazının iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, 1.500 TL boya bedeli, 2 aylık kira bedeli ve bu döneme ilişkin aidat ile elektrik bedellerinin tahsiline karar verilmiştir.

Taraflar arasında 15/08/2009 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin özel şartlar 1. maddesinde kiralanan yerin apartman giderlerinin kiracıya ait olduğu belirlenmiş, 12. maddesinde ise kiracıya, üç ay önceden tek taraflı feshi ihbarla kira sözleşmesini sona erdirme hakkı tanınmıştır. Davacı, takibe konu aidat bedeli alacağının 2012 yılı Mart, Nisan, Mayıs ayları aidat bedeli farkları ile Haziran, Temmuz ile 15 günlük Ağustos ayı aidat bedelleri olduğunu açıklamıştır. Kira sözleşmesinin 12. maddesi hükmü ile tarafların yeniden kiraya verme süresini üç ay ile sınırlandırdığının kabulü gerekir. Bu durumda, davalı kiracı, tahliye tarihinden itibaren üç aylık makul süre kira bedeli ve aidat bedelinden sorumludur. Kiralananın teslim tarihinin 05/06/2012 olarak kabulünde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Mahkemece, Haziran ve Temmuz 2012 ayları kira bedeli ve aidat bedeli 400 TL hüküm altına alınmış ise de üç aylık makul süre içerisinde kalan 15 günlük Ağustos ayı kira bedeli ve aidat bedelinin davalı kiracıdan tahsiline karar verilmemesi doğru değil ise de dairemizce temyiz incelemesi

sırasında maddi hata sonucu sadece aidat bedelleri yönünden hükmün bozulmasına karar verildiği bu defaki incelemeden anlaşılmakla davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile hükmün bu nedenle de bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin karar düzeltme istemini kabulü ile Dairemizin 24/12/2015 gün ve 2015/2486-2015/11471 sayılı ilamının 2. bendinin düzeltilerek mahkemenin 23/09/2014 tarih ve 2013/929 E.-2014/850 K.sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenlerle de BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan karar düzeltme ve temyiz harcının karar düzeltme isteyene iadesine, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6984, Karar No: 2015/11095, Tarih: 26.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/6984 E.  ,  2015/11095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/270488

MAHKEMESİ : Karabük Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30.04.2015

NUMARASI : 2015/2 Esas, 2015/97 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun niteliğine ve suça sürüklenen çocuğun hukuki durumuna etkisi bakımından mağdurenin nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuş ise de, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneği dosya kapsamına uygun bulunduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7509, Karar No: 2013/1244, Tarih: 21.02.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/7509 E.  ,  2013/1244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, eksik ve ayıplı işin yeniden yapılması gerektiğinden uğranılan 7.000,00 TL zararın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının yaptığı 4.500,00 TL ödemenin istirdadına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı yüklenici 15.10.2004 tarihli sözleşme ile davacı iş sahibine ait inşaatta kapı, pencere, vasistas ve çift açılımı 7.470,00 TL bedelle yapmayı üstlenmiştir. Sözleşmede 1.000,00 TL peşinat ödeneceği yazılı olmakla birlikte peşinatın ödendiğine dair bir ibare bulunmamaktadır. Tarafların imzasını taşıyan 08.08.2006 montaj tarihli plastik doğrama, montaj ve iş teslim sözleşmesi ile iş sahibince beğenilmediğinden 6000 serisi doğramanın sökülerek 7000 serisinin takıldığı anlaşılmaktadır. Davacı yanca bu sözleşmenin iş teslimi ile montaj bilgileri kısmının sonradan doldurulduğu savunulmuş ise de bu belge altındaki imzaya itiraz edilmediği ve boş bırakılan bu kısmın anlaşmaya aykırı doldurulduğu yasal delillerle kanıtlanamadığından mahkemece bu savunmaya itibar edilmemiş olması yerindedir.

Davacının 3.500,00 TL dışındaki ödemesi davalı yanca kabul edilmemiştir. Sözleşmede 1.000,00 TL peşinat ödeneceğinin kararlaştırılmış olması, karşı çıkılması halinde peşin ödeme yapıldığı anlamına gelmeyeceği ve davalı da peşinatın ödenmediğini savunduğundan 3.500,00 TL dışındaki ödeme yasal delillerle ispatlanamamıştır. Ancak davacı delil listesinde sair yasal delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır.

15.10.2004 tarihli sözleşmede iş bedeli toplam olarak kararlaştırıldığından götürü bedelli sözleşmedir. Davacının iddiasına göre dahi iş bedelinin tamamının ödenmediği anlaşılmaktadır. 08.08.2006 tarihli iş teslim sözleşmesine göre önceki bir kısım imalâtlar sökülüp yeni seri imalâtlar aynı tarih itibariyle monte edilerek iş sahibine teslim edildiği ve bu tarihten davacının .... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2006/149 D.İş sayılı delil tesbit dosyasında talepte bulunduğu 30.09.2006 tarihine kadar açık ayıplarla ilgili muayene ve ihbar mükellefiyeti yerine getirilmediğinden 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 359 ve 362/II. maddesine göre davacı açık ayıplar yönünden talepte bulunma hakkını kaybetmiştir.

Götürü bedelli işlerde kararlaştırılan bedelin tamamının ödenmemiş olması halinde dairemiz uygulamalarında hakedilen iş bedeli ile fazla ödemenin işin tamamına göre gerçekleştirme oranının teknik bilirkişiye tesbit ettirilip bu oranın götürü bedele uygulanarak hesaplanıp, yapılan ödemelerle karşılaştırmak suretiyle tesbit edileceği kabul edilmektedir.

Bu durumda mahkemece öncelikle, kabul edilmeyip yasal delillerle de kanıtlanamayan ödemelerle ilgili davacının davalıya yemin yöneltme hakkının bulunduğu hatırlatılıp bu şekilde yapılan ödeme miktarı belirlendikten sonra, sözleşme konusu işlerin yapıldığı taşınmazın davalı yüklenicinin teslim ettiği halde bulunup bulunmadığı konusunda tarafların beyanı alınmalıdır. Bundan sonra yapılan işler aynı vaziyette ise mahallinde keşif yapılarak, değişiklik yapılmış ise dosya üzerinde konusunda uzman teknik bilirkişiye delil tesbit dosyasında saptanan bulgular ve mevcut delillere göre inceleme yaptırılıp alınacak raporla eksik imalâtlar ile gizli ayıpları da gözönünde tutmak suretiyle 15.10.2004 tarihli sözleşme ve 08.08.2006 tarihli işin değiştirilerek teslim edildiğine dair sözleşmede belirtilip teslim edilen işlerin tamamına göre gerçekleşme oranı hesaplattırılıp, bu oranın toplam götürü bedel 7.470,00 TL'ye uygulanarak davalının hakettiği iş bedelinin saptanması ve bulunacak bu miktarın kanıtlanacak ödeme ile mukayese edilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5418, Karar No: 2014/5764, Tarih: 14.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5418 E.  ,  2014/5764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteği M.... davalının trafik sigortacısı olduğu araçta yolcu olarak bulunduğu sırada trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini belirterek davacı anne için 29.461,00 TL davacı baba için 27.140,00 TL maddi tazminat talep etmiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile davacının davacı baba için 8.836,68 TL davacı anne için 8.276,42 TL maddi tazminata karar verilmiş, hüküm; davacılar ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacılar ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 876,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına ve aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 14.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10504, Karar No: 2014/15098, Tarih: 18.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/10504 E.  ,  2014/15098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 15.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2012/119-2013/695

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı asil S.. G.. geldi. Aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.K. Ö.. geldi. Gelen asil ve vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalı S.. G..'e ait olduğunu zannettiği, gerçekte eniştesi S. K..'a ait olduğunu sonradan öğrendiği daireyi satın almak için davalı (emlakçı) A.. Y.. ile 29.11.2010 tarihli sözleşme imzaladıklarını, 85.000 TL'ye anlaştıklarını, daha sonra tapu devrini vermediklerini belirterek peşinat olarak verilen 19.000 TL ile 5.000 TL cezai şartın ve 1.500 TL banka kredi masraflarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı S.. G.. vekili cevabında, taşınmazın dava dışı Satılmış Kurnaz adına kayıtlı olduğunu, satım akdinden sorumlu olmadığını, cezai şartın istenemeyeceğini beyan etmiştir.

Davalı A.. Y.. ise duruşmalara gelmediği gibi cevap dilekçeside vermemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 17.636 TL alacağın ve 5.000 TL cezai şartın temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davada, geçersiz sözleşme nedeniyle ödenen bedelin sebepsiz zenginleşme koşullarına göre tahsili talep edilmektedir.

Dosya kapsamından, 29.11.2010 tarihli harici sözleşme ile dava dışı S.K..'a ait 17 nolu dairenin davalı S.. G.. tarafından davalı A.. Y..'a, yine 29.11.2010 tarihli harici sözleşme ile davacıya satıldığı, 85.0000 TL'ye anlaşma yapıldığı, 17.000 TL peşinat alındığı, 5.000 TL Kaparo alındığı, 20.12.2010 tarihinde tapu verileceği, bu tarihten sonra cayma halinde kaporanın 5 katının cezai şart olarak ödeneceği taahhüt edildiği, daha sonra dairenin tapu devrinin yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Ancak, tapuda kayıtlı bir taşınmazın harici sözleşme ile satılması TMK.nun 705, BK.nun 213 (TBK.nun 237), Tapu Kanunu 26 ve Noterlik Kanununun 60.maddesi ile HGK.nun 15.11.2000 tarih, 2000/13-1612 E.-2000/1704 K.sayılı ilamı ile taşınmaz satış devri resmi olmadıkça geçerli değildir.

Ancak, tapuda kayıtlı bir taşınmazın harici sözleşme ile satılması TMK.nun 705, BK.nun 213 (TBK.nun 237), Tapu Kanunu 26 ve Noterlik Kanununun 60.maddesi ile HGK.nun 15.11.2000 tarih, 2000/13-1612 E.-2000/1704 K.sayılı ilamı ile taşınmaz satış devri resmi olmadıkça geçerli değildir.

Geçersiz sözleşmelerde; TBK.nun 77-82 (BK.nun 61-66) maddeleri gereğince sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre taraflar karşılıklı olarak ancak verdiklerini geri alma hakkına sahiptirler.

Geçersiz sözleşmelerde yer alan cezai şartlarında bu nedenle geçersiz olduğu kabul edildiğinden, mahkemece; 5.000 TL cezai şartın davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2827, Karar No: 2019/3260, Tarih: 09.04.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/2827 E.  ,  2019/3260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.08.2014 tarihinde verilen dilekçeyle miras payına dayalı alacak, ikinci kademede tenkis talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın İş Bankası AŞ dışındaki diğer davalılar yönünden kabulüne dair verilen 22.12.2016 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi bir kısım davalılar vekili ve davacı vekili tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar vekili ve davacı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 09.04.2019 duruşma günü için yapılan temligat üzerine temyiz eden bir kısım davalılar vekili Av. ... ile diğer taraftan temyiz eden Av. ... ile davalı T. İş Baknkası vekili, Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, 2.037,00TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davalı İş Bank'a verilmesine,

aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 09.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6347, Karar No: 2024/6512, Tarih: 14.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/6347 E.  ,  2024/6512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/387 E., 2023/579 K.

SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Didim(Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2023 tarihli ve 2023/387 Esas, 2023/579 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, e, 35/2, 62, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251/3, 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca 2.940,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 22.06.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 12.09.2024 tarihli ve 2023/25954 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.09.2024 tarihli ve KYB-2024/95120 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.09.2024 tarihli ve KYB-2024/95120 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlü hakkında belirlenen cezada hesaplama hatası yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi ve koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 86/3-a maddesinin uygulanmasında isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu dava dosyasında; kasten yaralamaya teşebbüs eylemini silahtan sayılan bir cisim ile damadına karşı gerçekleştiren hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/3-a maddesinin uygulanamayacağı ve mağdurun kadın olmadığı dikkate alınmadan 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesine 7406 sayılı Kanun ile eklenen cümle nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın tayin edildiği belirlenmiştir.

2. Bununla birlikte inceleme konusu hükümde, hükümlünün kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-a, e maddelerine göre belirlenen 315 gün adlî para cezasından, 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesine göre (1/2) oranında indirim yapılırken 157 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 236 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 130 gün adlî para cezası yerine 196 gün adlî para cezasına, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesine göre (¼) oranında indirim yapılırken 97 gün adlî para cezası yerine 147 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 1.940,00 TL adlî para cezası yerine 2.940,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

3. Hükümlü hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Didim(Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2023 tarihli ve 2023/387 Esas, 2023/579 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi gereği 120 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86/3-e maddesi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından teşebbüsün derecesine göre sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 35/2. maddesi gereği (1/2) oranında indirim uygulanarak 90 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 75 adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Basit yargılama usulü uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5271 sayılı Kanun’un 251/3. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 56 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü suç tarihi itibariyle lehine olan 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.120,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.