muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2918, Karar No: 2014/12075, Tarih: 19.06.2014

Mahkemece; Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi hükmü gereğince 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra dava açıldığı gerekçesi ile asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Çekişmeye konu 3 nolu parselin tamamı 01.01.2001 tarihinde hükmen A. Y..adına tescil edilmişken 22.10.2012 tarihinde yapılan intikal sebebi ile paylı mülkiyet üzere davalı mirasçılar adına yazıldığı kayden sabittir.

Gerçekten de, çekişmeye konu taşınmazın 28.05.1957 tarihinde yapılan kadastro tespitinde, Haziran 1953 tarih, 222 sıra nolu tapu kaydının uygulanması ile Abdullah oğlu A.Y..dına tespit edildiği, dava dışı kişilerin itirazı üzerine tutanağın kesinleşmediği ve Bafra Kadastro Mahkemesi'nin 22.12.1994 tarihli, 1960/1144 Esas, 1994/809 sayılı kararı ile davanın reddine ve tespit gibi tescile karar verildiği, anılan kararın da 10.05.2000 tarihinde kesinleştiği, kadastro mahkemesinde yargılama devam ederken revizyon gören tapu kaydı üzerinden, A. Y.. vekili M.H..'ün 12.06.1975 tarih, 14 sıra nolu tapu kaydı ile; taşınmazın tamamı 48000 pay kabul edilerek 30000/48000 payını Y. A..'a, 11000/48000 payını Z. H..'e, 7000/48000 payını ise dava dışı H. C..'ye satış suretiyle devrettiği, Y. A..'un da 07.02.1980 tarih, 1 sıra nolu tapu kaydı ile 21000/48000 payını üzerinde bırakıp, 9000/48000 payını Ş. G..'e satış suretiyle aktardığı, Y. A..'ın 01.05.2007 tarihinde, Ş. G..'in ise 07.09.1986 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacıların kaldıkları, Z. H..'ün ise 25.08.2003 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak birleşen dosya davacıları ile dava dışı mirasçılarının kaldığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; çekişmeye konu satışların kadastro tespitinden sonra gerçekleştirilmiş olması karşısında somut olayda kadastro öncesi değil kadastro sonrası nedene dayanıldığı açıktır.

O halde; olayda 3402 sayılı Yasanın 12/3. maddesinin uygulama yeri yoktur.

Hal böyle olunca; öncelikle birleşen dava yönünden miras bırakan Z.H..'ün dava dışı mirasçıları Z. H., A. I.., C. H.., C. H.., N. H.., V. H.., N. S.., N. G.., N. K.., Y. A.., N. H.. ile M. H..'ün davada yeralmalarının sağlanması, ondan sonra işin esası incelenerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekili ile birleşen dosyadan davacılar vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11544, Karar No: 2016/3687, Tarih: 07.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/11544 E.  ,  2016/3687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15/05/1987-16/07/1987 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 15/05/1987-16/07/1987 tarihleri arasında davalı nezdinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 15/05/1987 tarihli işe giriş bildirgesinin davalı işyeri sahibi tarafından düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına 28/01/2010 tarihinde intikal etmiş olduğu, hizmet cetvelinde hizmetlerinin 07/04/2010 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasa 'nın 4/a maddesi kapsamında sigortalılığının başladığı, davalı işyerinin 27/11/1986-31/01/1989 tarihleri arasında “inşaat” falliyetinden dolayı 506 sayılı Yasa kapsamına alınmış olduğu, yapı izin ruhsatının 19/11/1986 tarihinde alınmış olduğu, davalı inşaat işyerine ait 1987/1,2,3. dönem bordrolarının dosyaya sunulduğu, Veli Başer ve Alpaslan Yıldız isimli sigortalı çalışanlarının kayıtlarının bordrolarda yer aldığı, yapılan zabıta araştırması neticesi davalı işyerinin bulunmadığı, davalı işyeri sahibini bilen birilerinin olmadığının, yine yapılan başkaca zabıta araştırması ile belirtilen adrese gidildiğinde işyerinin boş olduğunun, komşularının kimler olduğunun bilinemeyeceği hususunun tutanaklara bağlanmak suretiyle Mahkeme'ye bildirildiği, işe giriş bildirgesi üzerinde yapılan imza ve fotoğraf incelemesi neticesi belge üzerindeki fotoğrafın davacıya ait olmasının kuvvetle mümkün olduğuna, atılı imzanın da davacının eli ürünü olduğuna dair kanaatini bildirir bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, sosyal güvenlik uzmanı bilirkişiden alınan raporun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlendiği, dinlenen tanıklara ait vergi kayıtlarının getirtildiği, vergi kayıtlarında tanıkların sadece ihtilaf konusu dönemde de faaliyette bulunduklarının görülebildiği, faaliyet konusu ile adres bilgilerinin gelen evrakta yer almadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; dinlenen davacı tanıklarının yerleşik Yargıtay içtihatlarında belirtilen tanık niteliğinde olmadığının gözönünde bulundurulmaksızın ve her türlü şüpheden uzak bir biçimde fiili çalışma iddiası doğrulanmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmektedir.

Yapılacak iş; duruşmalarda dinlenilen tanıklara ait faaliyet konusu ve adres bilgilerini de içerir vergi kayıtlarını getirmek suretiyle komşu işyeri sahibi olup olmadıklarını belirlemek, dosyaya ihtilaf konusu dönem bordroları sunulduğundan davacının talep ettiği dönemde bordrolarda çalışma kaydı yer alan sigortalı çalışanları dinlemek ve toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19911, Karar No: 2017/15191, Tarih: 25.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/19911 E.  ,  2017/15191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 08.09.2014 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 26.09.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8844, Karar No: 2011/5447, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8844 E.  ,  2011/5447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21987, Karar No: 2014/1114, Tarih: 27.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21987 E.  ,  2014/1114 K.**

* MURİS MUVAZAASI

* KARARIN İNFAZA İMKAN SAĞLAYACAK İÇERİKTE BULUNMAMASI

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 31

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 297

**"İçtihat Metni"**

Yanlar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali - tescil ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar S.. Y.. ve H.. B.. vekili ile davalı M.. B.. tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Asıl ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan A. B. 21.11.2007 tarihinde öldüğü, mirasçı olarak 1997 tarihinde ölen ilk eşi A.'den olma çocukları Ş., M.ve S., 2004 tarihinde ölen ikinci eşi M.'den olma çocukları S. H.ve M. ile torunları H., M. S., O. M. ve Ö.B. bıraktığı, davacıların ilk eşten olma çocukları ile M.'den gelen torunları, davalıların ise, ikinci eşten olan çocukları olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, mirasbırakanın taşınmazlarını diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak doğrudan ve ara malik kullanmak suretiyle davalılara temlik ettiği saptanmak suretiyle davaların kabul edilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalıların öteki temyiz itirazlarına gelince;

Hemen belirtmek gerekir ki, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesine göre; "Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir”.

Bilindiği üzere, tapu sicilinin tutulması kamu düzenine ilişkin olup, hâkimin doğru sicil oluşturma yükümlülüğü bulunmaktadır.

Öte yandan, mahkemelerce verilen kararların HMK.nin 297/2. maddesinde belirtildiği üzere, her bir istek hakkında taraflara yüklenen borç ve tanınan hakları sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde göstermesi ve infaza imkan sağlayacak içerikte bulunması zorunludur.

Somut olayda; mahkemece, tapu kayıtlarının iptaline karar verildiği, tesciline karar verilmediği, davacılara hangi taşımaz için ne kadar miktarda tazminat istedikleri açıklattırılmadığı gibi, 749 ada 3 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan tarafından davalı H.. B..'e, onun tarafından da dava dışı F. A. temlik edildiği, 744 ada 1 ve 18 parsel ile 441 ada 46 parsel sayılı taşınmazların mirasbırakan tarafından davalı M.. B..'e ve onun tarafından da dava dışı üçüncü kişilere temlik edildiği, bu taşınmazlar yönünden hükmedilen tazminatın bütün davalılardan tahsiline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece, davacılara hangi taşımaz için ne kadar tazminat istediklerinin açıklattırılması, tapu kayıtlarının iptali ile birlikte tescile de karar verilmesi, 749 ada 3 parsel sayılı taşınmaz yönünden hükmolunan tazminattan H.. B..'ün, 744 ada 1 ve 18 parsel ile 441 ada 46 parsel sayılı taşınmazlar yönünden hükmolunan tazminattan M.. B..'ün sorumlu tutulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalılar H.. B.. ve S.. Y.. vekili ve davalı M.. B..'ün temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11159, Karar No: 2016/9794, Tarih: 20.06.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/11159 E.  ,  2016/9794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı, dava dilekçesinde; babası ...'in Türk Medeni Kanununun 406'ncı ve 408'nci maddelerinde yer alan sebeplerle vesayet altına alınmasını talep etmiş, mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, ileri sürülen kısıtlama sebeplerinin mevcut olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiş, bilahare temyiz eden davacı vekili, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden elektronik ortamda gönderdiği, güvenli elektronik imzayı ihtiva eden 16.06.2016 tarihli dilekçesiyle davadan feragat ettiğini bildirmiştir. Bu husus gözetilerek bir karar verilmek üzere kararın BOZULMASINA, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.