muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1000, Karar No: 2020/2649, Tarih: 15.06.2020

Davacılar, dava konusu 13 parça taşınmazın kayıt maliki olan ... oğlu ... ile ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1480 Esas, 2012/595 Karar sayılı veraset ilamındaki mirasbırakanları ... oğlu ...’in aynı kişi olduğunun tespitini istemişlerdir.Davalı, gerekli araştırma ve incelemenin yapılması lüzumuna değinerek davanın reddini savunmuştur.Davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairece ; ”...Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılarak, öncelikle sözü edilen taşınmazların kadastro tutanaklarında ismi zikredilen ...'a ilişkin olmak üzere kolluk marifetiyle araştırma yapılması, nüfus müdürlüğünden kayıtlarının getirtilmesi ardından dava konusu taşınmazlarla ve davacılarla ilgisinin denetime imkan verecek şekilde saptanması, diğer taraftan kayıt malikinin de kolluk marifetiyle araştrılması gerekirken eksik soruşma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davanın kabulüne ilişkin karar Dairece 2. kez; “...Bu durumda, 1323 tarihli ve 46 sıra nolu tapu kaydı, nüfus kayıtları ve kadastro tutanağı birlikte değerlendirildiğinde, malikin ... oğlu ... olmayıp ... oğlu ... olma ihtimalinin bulunduğu açıktır. Hâl böyle olunca, yukarıda denilen olgular dikkate alınarak 1323 tarihli ve 46 sıra nolu tapu kaydı ve nüfus kayıtlarının irdelenmesi gerekirse tapu kaydı yeniden tercüme ettirilerek bilirkişi incelemesi yapılması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davanın kabulüne ilişkin karar Dairece 3. kez; “...Somut olaya gelince davacıların talebi dava konusu 13 parça taşınmazın kayıt maliki ile ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2011/1480 Esas sayılı veraset ilamındaki mirasbırakanları ... oğlu ...’in aynı kişi olduğunun tespiti iken; mahkemece yine davacıların mirasbırakanı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2014/1032 Esas sayılı veraset ilamındaki ... oğlu ... ile dava konusu taşınmazların kayıt malikinin aynı kişi olduğunun tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, taleple bağlı kalınarak kayıt maliki ... oğlu ...’ in, davacıların murisi ... oğlu ... ile aynı kişi olup olmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 878 ada 1-2-3-8-9-10 parsel, 881 ada 1-2-3 parsel ile 887 ada 5-6-7-8 parsel sayılı taşınmazların geldisi olan 4 ada 13 ve 44 parsel sayılı taşınmazların 1970 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 1323 tarihli ve 46 sıra nolu tapu kaydına istinaden ölü

.” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 878 ada 1-2-3-8-9-10 parsel, 881 ada 1-2-3 parsel ile 887 ada 5-6-7-8 parsel sayılı taşınmazların geldisi olan 4 ada 13 ve 44 parsel sayılı taşınmazların 1970 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 1323 tarihli ve 46 sıra nolu tapu kaydına istinaden ölü ... oğlu ... adına tespit ve tescil edildiği; 4 ada 13 ve 44 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanaklarında kayıt maliki ... oğlu ...'in ... isimli mirasçısından sözedildiği, ayrıca bilirkişiye tercüme ettirilen kök 1323 tarihli ve 46 sıra nolu tapu kaydında taşınmaz maliklerinin isimleri tek tek sayıldığı halde ... oğlu ...isimli bir malikin bulunmadığı buna karşın ... oğlu ... isimli bir malikten bahsedildiği; diğer taraftan nüfus müdürlüğünce yapılan araştırmada, davacıların mirasbırakanı ... oğlu ...'in nüfus kaydına rastlanılmayıp belirtilen hanede ... oğlu ...'ın kaydının bulunduğunun bildirildiği, nufus kayıtlarından ... oğlu ...'ın 1912 yılında vefat ettiği ve ...'ın bu kişinin eşi Meryem'in ikinci eşinden olan çocuğu olduğu, kolluk marifetiyle yapılan tahkikatlarla bu hususların doğrulandığı, mahallinde yapılan keşif esnasında dinlenen tanık beyanı ile dava konusu taşınmazların davacıların ihtilafsız olarak kullanımında olduğu anlaşılmaktadır.Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nın 6, HMK'nın 190 .maddeleri uyarınca herkes iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Bu kapsamda somut olaya bakıldığında davacıların iddialarını kanıtladıkları, dava konusu taşınmazların maliki ... oğlu ...’in davacıların mirasbırakanı olduğunun dosya kapsamı ile sabit olduğu açıktır.Hal böyle olunca davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile hüküm tesisi isabetsizdir.Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16206, Karar No: 2014/28414, Tarih: 25.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16206 E.  ,  2014/28414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2012/383-2014/247

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacıların davasının davalı İ.. D.. yönünden reddine, davacı M.. K.. ve F.. K..'in maddi tazminat ile ilgili taleplerinin reddine, davacı M.. K.. ve S.. K..'in tedavi gideri ile ilgili taleplerinin davalılar O. İnşaat Ltd Şti, A.. Y.., H.. A.. ve A.Sigorta AŞ yönünden reddine, davacı M.. K.. ve S.. K..'in tedavi gideri ile ilgili taleplerinin dahili davalı Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden kabulüne, davacıların manevi tazminat taleplerinin davalılar H.. A.. ve A. Sigorta AŞ yönünden reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin davalılar O. İnşaat Ltd Şti ve A.. Y.. yönünden kısmen kabul ve kısmen reddine, 26.193,41 TL tedavi giderinin 25/02/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte dahili davalı Sosyal Güvenlik Kurumundan alınarak davacılar M.. K.. ve S.. K..'e verilmesine, davacı M.. K.. yönünden 15.000,00 TL, davalı F.. K.. yönünden 15.000,00 TL, davacı S.. K.. yönünden 10.000,00 TL, davacı K.. Ç.. yönünden 10.000,00 TL ve E. K. Yönünden 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 07/12/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar O.. Ş..'nden ve davalı A.. Y..'dan müştereken ve müteselsilen alınarak ayrı ayrı davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Dava açılırken S.. B.. davalı olarak gösterilmemiş, yargılama sırasında davacı vekili tarafından 04.02.2014 tarihli dilekçesi ile Kurumun davaya dahil edilmesini talep ettiği, dahili dava dilekçesi tebliğ edilerek davaya devam olunduğu ve Kurumun dahili davalı olarak kabulüyle aleyhine hüküm kurulmuş ise de

Dava açılırken S.. B.. davalı olarak gösterilmemiş, yargılama sırasında davacı vekili tarafından 04.02.2014 tarihli dilekçesi ile Kurumun davaya dahil edilmesini talep ettiği, dahili dava dilekçesi tebliğ edilerek davaya devam olunduğu ve Kurumun dahili davalı olarak kabulüyle aleyhine hüküm kurulmuş ise de

Türk Usul Hukuku Sisteminde, bazı istisnai haller dışında, “dâhili davalı” müessesesi bulunmamaktadır. Mahkemece, ancak davada taraf olan kişiler hakkında karar verilebilir. İhtiyari dava arkadaşlığının bulunduğu hallerde, bir dava açıldıktan sonra davalı tarafı değiştirmek ya da mevcut davalı taraf yanına bir başka davalı taraf ilave etmek, ıslâh suretiyle dahi mümkün değildir. Sorumlu olanlardan biri hakkında dava açıldıktan sonra diğer bir sorumlunun davaya dahil edilmesi ve hakkında hüküm kurulması olanağı yoktur. Somut olayda, sorumlu olanlar arasında mecburi dava arkadaşlığı da bulunmamaktadır. Hal böyle olunca da hakkında harcı yatırılarak usulüne uygun biçimde açılmış bir dava bulunmayan ve mevcut hali ile ihbar olanan konumunda bulunan Kurumun dahili davalı olarak kabulüyle aleyhine hüküm kurulması doğru olmamıştır.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı Kurum'a iadesine, 25.12.2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12639, Karar No: 2007/1197, Tarih: 13.02.2007

6. Hukuk Dairesi 2006/12639 E., 2007/1197 K.

**6. Hukuk Dairesi 2006/12639 E., 2007/1197 K.**

**- KİRALAYANLARIN BİRDEN FAZLA OLMASI

- ZORUNLU DAVA ARKADAŞLIĞI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 44 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 47 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan itirazın iptali-tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, icra takibine yapılan itirazın iptali ve tahliye taahhüdü nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, davalı kiracı hakkında tahliye taahhüdüne dayanılarak yapılan icra takibine karşı davalının icra takibine ve kira sözleşmesine karşı çıkarak itiraz ettiğini, davalının 10.12.2004 tarihli sözleşme ile kiralananda kiracı iken mal sahibi Mehmet'in vefatından sonra 5/8 pay sahibi eşi ve çocukları ile 10.07.2005 tarihinde kira sözleşmesini yenilediğini, gerek sözleşme, gerek taahhüt altındaki imzaların davalıya ait olduğunu, itirazın kötü niyetle ve zaman kazanmaya yönelik yapıldığını belirterek, itirazın iptalini, takibin devamını ve davalının kiralanandan tahliyesini talep etmiştir. Davalı, tahliye taahhüdü altındaki imzanın kendisine ait olup olmadığını bilmediğini, dava konusu kiralananın Mehmet'e ait iken ölümü ile mirasçılarına intikal ettiğini ve elbirliği mülkiyetine konu olduğunu, bu durumda davayı tüm mirasçıların birlikte açması gerektiğini, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesini savunmuştur.

Taahhüt nedenine dayalı tahliye davasının mutlaka kiralayan tarafından açılması gerekir. Kiralayan durumunda olmayan malikin dava hakkı yoktur.

Ancak yeni malik önceki malikin ve kiralayanın halefi olarak eski malik zamanında verilmiş taahhüde dayanarak dava açabilir.

Taahhüt nedeniyle açılacak tahliye davasının taahhüt edilen tarihi izleyen bir ay içinde açılması veya bu süre içinde taahhüde dayalı olarak icra takibi yapılmış olması gerekir. Daha önce kiracıya bildirilen tahliye iradesinin süre koruyucu niteliği yoktur.

Ancak yapılan icra takibi süreyi koruyacağından bir ay geçtikten sonra da dava açılabilir.

Ancak yeni malik önceki malikin ve kiralayanın halefi olarak eski malik zamanında verilmiş taahhüde dayanarak dava açabilir.

Taahhüt nedeniyle açılacak tahliye davasının taahhüt edilen tarihi izleyen bir ay içinde açılması veya bu süre içinde taahhüde dayalı olarak icra takibi yapılmış olması gerekir. Daha önce kiracıya bildirilen tahliye iradesinin süre koruyucu niteliği yoktur.

Ancak yapılan icra takibi süreyi koruyacağından bir ay geçtikten sonra da dava açılabilir.

Olayımıza gelince; icra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 10.12.2004 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesini kiralayan sıfatı ile "Mehmet mirasçıları Zeynep vs" imzalamış, sözleşme 10.07.2005 tarihinde düzenlenmiştir. Sözleşme içeriğine göre aylık 250 YTL kira parasının 156 YTL'si 5/8 pay sahibi kendi adına asaleten üç çocuğuna velayeten bono karşılığı Zeynep'e, 31.25'er YTL'si İ.Hakkı, Fatma ve Ayla'nın banka hesabına ödenecektir. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 10. maddesinde de işbu sözleşmenin Mehmet mirasçılarının tereke paylaşımından sonra tekrar yenileneceği kararlaştırılmıştır. Dosyaya sunulan mirasçılık belgesinden taşınmazın maliki Mehmet'in 27.02.2005 tarihinde vefatı ile geride mirasçı olarak eşi davacı Zeynep'i, ergin olmayan davacı çocuklarını ve kira sözleşmesinde kira parası verileceği kararlaştırılan dava dışı çocuklarını bıraktığı görülmektedir. Davalı ise 10.07.2005 tarihinde verdiği adi yazılı tahliye taahhütnamesi ile bir süredir kiracısı olduğu taşınmazı 10.12.2005 tarihinde tahliye etmeyi kabul ve taahhüt etmiştir. Kira sözleşmesinde belirtilen kiralayan sıfatı, kira parasının kimlere ne şekilde ödeneceğine ilişkin düzenleme, tahliye taahhütnamesinin Mehmet mirasçılarına verilmesi ve sözleşmenin özel 10. maddesi karşısında kiralananın Mehmet mirasçılarının tamamı tarafından kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Kira sözleşmesine göre kiraya veren Mehmet mirasçıları arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan, icra takibinin tüm kiralayanlar tarafından yapılması, yine tahliye davasının da tüm kiralayanlar tarafından açılması gerekir. Olayımızda ise tahliye taahhüdüne dayanılarak icra takibi sadece davacı Zeynep tarafından kendi adına asaleten ve ergin olmayan davacı çocukları Havva, Ayhan ve Cennet adına yapılmış, itirazın iptali ve kiralananın tahliyesine yönelik dava da sadece icra takibi yapan kiralayanlarca açılmıştır. Zorunlu dava arkadaşlığı gereği sadece bir kısım kiralayanlarca yapılan icra takibinin yasanın öngördüğü bir aylık süreyi kesici ve sözleşmenin yenilenmesini önleyici niteliği bulunmadığından ve takip talepnamesindeki bu eksikliğin sonradan giderilmesi de mümkün olmadığından mahkemece tüm kiralayanlarca yapılmayan icra takibine dayanılarak açılan davanın bu hukuki durum dikkate alınarak reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek yazılı şekilde tahliyeye hükmedilmesi hatalı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK'nın 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.02.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7547, Karar No: 2015/6802, Tarih: 02.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7547 E.  ,  2015/6802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18313, Karar No: 2020/1437, Tarih: 22.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/18313 E.  ,  2020/1437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER: Hükümlerin açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesinin “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu’nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, yokluğunda verilen kararın tebliği için sanığın adresine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan ve Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin usule aykırı olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine sunduğu 17.09.2015 tarihli eski hale getirme ve temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) Gerekçeli karar başlığında mağdurlar ....,.....,...... ın isim ve kimlik bilgilerine yer verilmemesi, ...’in sıfatının ise “sanık” yerine “müşteki sanık” olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

1) Gerekçeli karar başlığında mağdurlar ....,.....,...... ın isim ve kimlik bilgilerine yer verilmemesi, ...’in sıfatının ise “sanık” yerine “müşteki sanık” olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

2) Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine, 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de ihbara konu ...3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.12.2014 tarihli ve 2014/536 Esas- 2014/526 Karar sayılı ilamının 5237 sayılı TCK'nin 106/1. maddesi birinci fıkrasında düzenlenen tehdit suçuna ilişkin olduğu; denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan bu suçun, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, söz konusu suça ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, uzlaşmanın sağlanması halinde sanığın güncel adli sicil kaydında ihbara konu olabilecek başkaca kasıtlı suçlardan mahkumiyet ilamlarının bulunup bulunmadığı da değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

3) ...Devlet Hastanesince düzenlenen 05.12.2009 tarihli geçici raporlarda, mağdurlardan... hakkında "sağ parietal bölgede 3 cm kesi, ulna distalinde fraktür",...hakkında "sol frontal bölgede 2 cm kesi" ve...... hakkında "kafada 0.5 cm'lik kesi, alında sıyrık" olduğunun tespit edildiği, mağdurlar hakkında beyin ve sinir cerrahi uzmanınca düzenlenen 24.02.2010 tarihli raporlarda yaralanmaların yüzde sabit ize neden olmadığı belirtilmiş ise de düzenlenen raporların içeriklerinin Adli Tıp kriterlerine uygun olmadığı, ayrıca raporların plastik cerrahi uzmanı veya adli tıp uzmanı tarafından düzenlenmediği ve mağdur ...hakkında ortopedi uzmanınca düzenlenen 07.12.2009 tarihli raporda meydana gelen kemik kırığının hayati fonksiyonlara etki derecesinin belirtilmediği anlaşıldığından, mağdurların tüm tedavi evrakları, mevcut raporları, film ve grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek her bir mağdurda tespit edilen yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı, mağdur ...e meydana gelen kemik kırığının hayati fonksiyonlara etkisinin kaçıncı derece olduğu ve her bir mağdur için 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerinde belirtilen tüm ölçütlere göre yaralanmanın niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4)Sanık ve kardeşleri ile mağdurların karşılıklı kavga ettikleri ve her iki tarafın da cezalandırılmasına karar verilen olayda, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas, 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 22.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15490, Karar No: 2007/3582, Tarih: 08.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/15490 E.  ,  2007/3582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Mustafakemalpaşa A.H.(Aile) Mahkemesi

TARİHİ        :15.2.2005
Yargıtay — Esas No: 2014/1503, Karar No: 2014/2766, Tarih: 13.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1503 E.  ,  2014/2766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :03.07.2002

NUMARASI :Esas no:2002/694 Karar no:2002/809

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4/1 maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun; üçüncü kısmı (396-494) hariç olmak üzere ikinci kitabından (118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını, geçici l. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava Türk Medeni Kanunun ikinci kitabında yer almaktadır. Karar bozulmakla dava sonuçlanmamış hale gelmiştir. Karardan sonra 08.07.2003 tarihinde mahkemenin yargı çevresinde aile mahkemesi kurulmuştur. Bu açıklama karşısında davanın görevli ve yetkili aile mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre de diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2014 (Per.)