muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6685, Karar No: 2012/5523, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6685 E.  ,  2012/5523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

1-Davacıya meslek hastalığı nedeniyle gelir bağlanmasına dair 8100-6701002446262 numaralı tahsis dosyasının onaylı bir örneği Kurumdan istenerek dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2-SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi 23.10.1992 tarih ve 1992/1981 sayılı Sağlık Kurulu Raporunun onaylı bir örneği Kurumdan istenerek dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26527, Karar No: 2016/14111, Tarih: 13.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26527 E.  ,  2016/14111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idereler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Davalı idare genel bütçeli idarelerden değildir. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı Şanlıurfa Su ve Kanalizasyon İşleri Genel Müdürlüğü tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir.

HUMK.'nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

2-Davacı vekilinin dava dilekçesinde geçen 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/53 değişik iş dosyasının onaylı birer örneği dosya içine alındıktan,

Sonra, gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/9207, Karar No: 2011/2260, Tarih: 04.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9207 E.  ,  2011/2260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.06.2008 tarih ve 2006/451-2008/171 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “6 Eylül 1955 – Yassıada 6-7 Eylül Davası” isimli kitabın sahibi olduğunu, davalılardan Dr. ... tarafından yazılan ve diğer davalılar tarafından yayınlanan “6-7 Eylül Olayları” isimli kitapta müvekkilinin kitabından yapılan alıntılarda kasıtlı kısaltma ve değiştirmelerin yer aldığını ileri sürerek, yapılan alıntıların aynen düzeltilmesine, düzeltmeler yapılıncaya kadar kitabın yayım ve satışının durdurulmasına, hükmün ulusal bir gazetede ilanına, 100 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...’e dava dilekçesi tebliğ edilememiş, diğer davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ... tarafından yazılan eserde, davacının eserinden yapılan üç alıntının değiştirilerek, farklı biçimde ve yanlış yazılmak suretiyle eserde değişiklik yapılması yasağına aykırı olduğu ve davacının manevi hakkının ihlal edildiği, davalı ... hakkında açılan davadan feragat edildiği gerekçesiyle davalı ... hakkında açılan davanın feragat nedeniyle reddine, 3.000 TL manevi tazminatın davalılar ... Yurt Yayınları ve Türkiye Ekonomik Toplumsal Tarih Vakfından müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı Türkiye Ekonomik Toplumsal ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunundan kaynaklanan tazminat, davalının eserindeki alıntıların düzeltilmesi ve davaya konu eserin yayın ve satışının durdurulması istemine ilişkindir.

Kararı, davalı Türkiye Ekonomik Toplumsal ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunundan kaynaklanan tazminat, davalının eserindeki alıntıların düzeltilmesi ve davaya konu eserin yayın ve satışının durdurulması istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalılardan ... tarafından yazılan eserde müvekkilinin eserinden yapılan alıntılarda kasıtlı olarak kısaltma ve değişiklikler yapıldığını ileri sürmüş, davalılar ... ve ... Yurt Yayınları ise davaya konu eserdeki alıntıların davacının eserindeki özgün düşünce ürünü olan bölümlerden değil tarihi bilgi ve belgelerden yapıldığını ileri sürmüşlerdir. Nitekim dosya içinde mevcut bilirkişi raporunda da, davalı ... tarafından yazılan davaya konu eserdeki alıntıların, dönemin Başbakanı ve Dışişleri Bakanının konuşma ve telgraflarına yönelik olduğunun bildirildiği görülmektedir. Ancak rapor içeriğinde, söz konusu alıntıların nitelik ve amacı ile davacının eserindeki özgün bölümlerden alınıp alınmadığı hususları aydınlatılmış değildir. Bu durumda mahkemece, öncelikle her iki eserin ibrazı sağlandıktan sonra dosyanın konusunda uzman bilirkişiye tevdii ile davacının eserinden yapılan alıntıların, davacının özgün düşünce ürünü olan bölümlerine yönelik olup olmadığı, davalı eserin nitelik ve amacı göz önüne alındığında, davalı eser sahibi tarafından yapılan değerlendirme ve atıfların davacının eseri üzerinde olumsuz bir etki oluşturup oluşturmadığı belirlendikten sonra sonuca gidilmesi gerekirken denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4895, Karar No: 2011/6672, Tarih: 03.11.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/4895 E.  ,  2011/6672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Asliye 9.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, dernek genel kurul toplantısında alınan kararın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş ise de gösterilen gerekçe yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 83.maddesinin 1.fıkrasına göre; toplantıda hazır bulunan ve kanun veya tüzüğe aykırı olarak alınan genel kurul kararlarına katılmayan her üye, karar tarihinden başlayarak bir ay içinde; toplantıda hazır bulunmayan her üye kararı öğrenmesinden başlayarak bir ay içinde ve her halde karar tarihinden başlayarak üç aylık hak düşürücü süreler içerisinde mahkemeden genel kurul kararının iptalini isteyebileceği, aynı kanunun son fıkrasında ise genel kurul kararlarının yok veya mutlak butlanla hükümsüz olduğu durumların saklı kalacağı düzenlenmiştir.

Dosya içeriğine göre; davalı derneğin 27.02.2010 günü genel kurul toplantısını yaptığı, davacının bu toplantıya katıldığı ve toplantı tutanağına muhalefetini açıkça yazdırmadığı, dava dilekçesinde genel kurulda dernek üyesi olmayan kişilerin oy kullandığını ileri sürmesine rağmen bu iddiayı doğrulayacak bir delilin bulunmadığının mahkemece saptandığının anlaşılmasına göre dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddinin gerekeceği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca davanın bu nedenle reddi gerekirken yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz ise de, bu durum sonuca etkili olmadığından, gerekçesi bakımından yanılgılı, sonucu bakımından doğru olan kararın ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile fazla alınan 10.50 TL harcın istek halinde davacı ...'e iadesine, 03.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7019, Karar No: 2022/1390, Tarih: 01.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7019 E.  ,  2022/1390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.11.2018 tarih ve 2017/417 E. - 2018/260 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.07.2020 tarih ve 2019/256 E. - 2020/636 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2015/101553 sayılı ve "yayla gurmem+ şekil" ibareli 29, 30, 32, ve 43. sınıflara yönelik marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davacının "yayla" asıl unsurlu markaları olduğunu, davalının marka başvurusunda yer alan "gurmem" sözcüğünün tescili talep olunan sınıflar yönünden bir ayırt ediciliğinin bulunmadığını, davalı tarafın marka başvurusunun kapsamında yer alan emtianın da davacının markalarının emtiası ile aynı olduğunu taraf markaları arasında iltibas tehlikesinin oluştuğunu, TPMK YİDK kararında davalının “yayla” ibareli 161404, 2001/26441, 2007/04994, 2004/14928, 2005/01426 sayılı markaları nedeni ile markalar arasında iltibas oluşmayacağı düşünülerek karar verildiğini, dava konusu markanın şekil, kelime ve emtia sınıfı yönünden davalının önceki tarihli markalarından farklı olması nedeni ile müktesep hak oluşmayacağını ileri sürerek, TPMK YİDK’nın 16.09.2017 tarih ve 2017-M-7526 sayılı kararının iptali ile dava konusu 2015/101553 sayılı marka başvurusunun tümden reddine, tescil gerçekleşmiş olması halinde ise hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Patent ve Marka Kurumu vekili, başvurucunun 161404, 2001/26441, 2007/04994, 2004/14928, 2005/01426 sayılı ve "yayla" ibareli markaları bulunduğunu, dava konusu marka başvurusunun adına tescilli markalarının kapsamını genişletmeyen yeni bir başvuru yaptığını, iltibas tehlikesinin oluşmayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Patent ve Marka Kurumu vekili, başvurucunun 161404, 2001/26441, 2007/04994, 2004/14928, 2005/01426 sayılı ve "yayla" ibareli markaları bulunduğunu, dava konusu marka başvurusunun adına tescilli markalarının kapsamını genişletmeyen yeni bir başvuru yaptığını, iltibas tehlikesinin oluşmayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı vekili, davalı şirketin Ankara ve Mersin’de kurulu fabrikalarıyla Türkiye’de bakliyat sektöründe faaliyet gösteren öncü firmalar arasında yer aldığını, davalı şirket adına kayıtlı "yayla" ibareli pek çok marka olduğunu, davacı tarafın iddiasının aksine davalının adına 43.sınıfta da tescilli "yayla gurme", "yayla profesyonel", "yayla Premium", "yayla natura", "yayla çiftliği", "yayla+ şekil" ibareli markalarının bulunduğunu, davalının marka başvurusunda buğday başak dalının yer aldığını bu durumun davalının faaliyet gösterdiği sektör dikkate alındığında bir ayırt edicilik sağladığını; davalının "yayla" ibareli markaları ile kazanılmış hakka sahip olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin dava konusu marka başvurusunun “yayla gurmem” ibaresi ve buğday başağıından oluşturulduğu, dava konusu marka başvurusunun kelime unsurunda yer alan "gurmem" ibaresinin başvuru sınıfları olan 29, 30, 32, 43 sınıflardaki gıda emtiası ve bunlara ilişkin hizmetler yönünden ayırt ediciliğinin düşük olduğu, dava konusu marka başvurusunda "gurmem" ibaresinin ikincil planda olacak şekilde küçük puntolarla yazıldığı ve yayla ibaresinin esaslı unsur olarak kullanıldığı, davacının davasına dayanak markalarında yayla ibaresinin tek başına ya da yardımcı unsurlar ile birlikte kullanıldığı, davacının markalarının esaslı unsuru ile davalı şirketin dava konusu marka başvurusunun esaslı unsurunun aynı olduğu, dava konusu marka başvurusunda yer alan asli unsurun önceki tarihli markaların asli unsuru muhafaza edilerek başvuruya konu edildiği, dolayısı ile markalar arasında işletme ile bağlantı ve tüketici nezdinde yaratılan izlenimin korunduğu, davalı şirketin önceki tarihli markalarının tescil tarihlerine bakıldığında dava konusu başvurunun yapıldığı tarihi itibariyle davacının markalarının çekişme konusu olmaktan çıktığı, markaların varlıklarını koruduğu, dava konusu marka başvurusunda emtia kapsamının genişletilmesi durumunun da bulunmadğı, davalı şirketin dava konusu marka başvurusu için davalının adına tescilli 161404, 2001/26441, 2007/04994, 2004/14928, 2005/01426, 2001/26442, 2010/02693, 2001/26440, 2011/42054 sayılı markalarından kaynaklanan müktesep hakkının bulunduğu, davacı ile davalı markalarının uzun yıllardır aynı/benzer sınıflarda varlıklarını korudukları, dava konusu marka başvurusu ile davacının adına tescilli markaları arasında iltibas tehlikesinin oluşmasının mümkün bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinde öngörülen koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı şirketin 2015/101553 numaralı ve "yayla gurmem+şekil" ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğu, davacının "yayla" asıl unsurlu markalarını mesnet göstererek itiraz ettiği, davacının davasına dayanak markalarının esaslı unsuru ile davalı şirketin dava konusu marka başvurusunun esaslı unsurunun aynı olduğu, ancak dava konusu marka başvurusu için davalı şirket adına tescilli 161404, 2001/26441, 2007/04994, 2004/14928, 2005/01426, 2001/26442, 2010/02693, 2001/26440, 2011/42054 sayılı markalarının müktesep hak teşkil ettiği, dava konusu marka başvurusunda emtia kapsamının genişletilmesi yahut marka işareti değiştirilerek davacı markasına yanaşma durumunun da bulunmadğı, tarafların yıllardır aynı sınıflarda faaliyet gösterdikleri, "birlikte var olma ilkesi" nedeniyle 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinde öngörülen koşullarının oluşmadığı gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6373, Karar No: 2012/7766, Tarih: 09.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6373 E.  ,  2012/7766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ..., ..., ...'nin beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 03.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 04.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/583 Esas, 2012/395 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple kollektif şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan kollektif şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasa'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 03.10.2011 tarih ve 2010/3197 Esas, 2011/5122 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1-Sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanıkların ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2 - Kabule göre de; Ticareti terk hükümlerine muhalefet suçu aynı iş yeri ile ilgili olarak aynı yetkilisi/yetkilileri tarafından ancak bir kez işlenebilen bir suç olup, temyiz sebebi ile öğrenilen mahkemenin 2008/1801 Esas, 2009/1208 sayılı kararı ile beraatine karar verilen sanıklar hakkında aynı müşteki tarafından farklı icra takip dosyasına dayalı olarak yapılan şikayet nedeni ile açılan dava dosyasının bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında TCK'nun 43. maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasının gerekip gerekmediği hususlarının tartışılması için bu dosyanın anılan dava dosyası ile birleştirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2051, Karar No: 2015/6604, Tarih: 20.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/2051 E.  ,  2015/6604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.