muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3367, Karar No: 2015/4836, Tarih: 05.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3367 E.  ,  2015/4836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/334682

MAHKEMESİ : Vize Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

NUMARASI : 2008/141 (E) ve 2010/47 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre; suç tarihinde katılan Tedaş İşletme Müdürlüğüne ait deponun kapısı zorlanarak açıldığı, içeriden çeşitli elektrik malzemelerinin çalındığı, deponun bulunduğu bahçe içerisinde katılan kuruma ait olmayan bir takım pazar tezgahı malzemelerinin ele geçirildiği, soruşturma devam etmekte iken ele geçen pazar tezgahı malzemelerinin olay günü Babaeski ilçesinden çalınan ve olaydan 5 gün sonra yol üzerinde terk vaziyette bulunan 44 DR 184 plaka sayılı araç içerisinden alınmış malzemeler olduğunun tespit edildiği, olaydan iki hafta sonra da Kumburgaz beldesi K...D.. Fabrikasında meydana gelen bir başka kablo hırsızlığı nedeniyle yakalanan sanık İbrahim'in yer göstermesi üzerine, kabloların saklandığı depoda yapılan aramada katılan kurumdan çalınan bir kısım malzemelerin de bulunduğu; sanık İbrahim'in aşamalarda alınan savunmalarında K .. D.. Fabrikasında meydana gelen hırsızlık olayını kabul edip eşyaları koydukları deponun H.. K..'a ait olduğunu, eşyaların taşınması sırasında ise 45-50 yaşlarında bir kişinin kendisine yardımcı olduğunu; katılan kurumda işlenen suçu kabul etmediği ancak savunması sırasında; 44 DR 184 plakalı aracın diğer sanık S.. G.. ile H...S.... isimli arkadaşı tarafından K.. D..Fabrikasındakı olayda kullanıldığını ve aracın E...D... isimli arkadaşında bulunduğunu ifade ettiğinin anlaşılması karşısında;

1-K... D...Fabrikasındaki ve ....... plakalı aracın çalınması olaylarına ilişkin dosyaların getirtilip incelenerek onaylı örneğinin dosya içerisine alınması, isimleri geçen H...S..ve E.. D... konuyla ilgili beyanlarının alınması, suça konu eşyaların ele geçirildiği deponun kime ait olduğunun araştırılıp bu kişi ile bahsi geçen 45-50 yaşlarındaki kişinin kimliğinin tespit edilerek suça konu eşyaların kim tarafından depoya getirildiği hususları araştırılıp sonucuna göre delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-UYAP sisteminden alınan ve dosya içerisine konulan nüfus kayıt örneğinden, sanık S.. G..'in 03.10.2013 tarihinde öldüğünün anlaşılması;

Bozmayı gerektirmiş, katılan Tedaş İşletme Müdürlüğü ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 05.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14681, Karar No: 2021/2500, Tarih: 23.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/14681 E.  ,  2021/2500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/09/2019 tarih, 2019/201 esas ve 2019/286 sayılı kararı

2- Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 20/12/2019 tarih, 2019/4885 esas ve 2018/2405 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık müdafileri süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün düzeltilerek istinaf taleplerinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 23/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23615, Karar No: 2017/9466, Tarih: 13.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/23615 E.  ,  2017/9466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiileri ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5059, Karar No: 2017/9240, Tarih: 29.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5059 E.  ,  2017/9240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini, kullanmadığı izinleri olduğunu, hafta tatillerinde çalıştığını, fazla mesai yaptığpını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde 19/06/2006 tarihinden 2012 yılı Kasım ayına kadar çalıştığını, Kasım ayında yapılan denetim sonucunda davacının sorumlu olduğu yedek parça servisinde açık çıktığını, elektronik ortamda kayıtlı olan ve depoda sayımda elde olmayan 38.461,00 TL lik malzeme ile yine kayıt dışı tutulan 43.846,00 TL lik malzeme olduğunu, bunun izahının mümkün olmadığını, davacının savunmasında önceki sayımlarında böyle bir durumla karşılaşmadığı, ilk defa böyle bir şey yaşadığı, tekrar incelenmesini istediği, yanlış sayım yapılmış olabileceği şeklinde ifade verdiğini, savunmasında kayda değer bir gerekçe sunmadığını, davacının iş akdinin 19/11/2012 tarihinde 4857 sayılı İş Kanunu 25/II maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini, davacının ücretinin asgari ücret olduğunu, yemeğin işyerinde verildiğini, hafta sonu ve bayram çalışması olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının davalı işyerinde işçi olarak çalıştığı ve son aylık brüt ücretinin 1.466,69 -TL olduğu, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2. Maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir, İşveren ispat yükünü yerine getirirken,öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyulduğunu, daha sonra içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı olduğunu kanıtlayacaktır. iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle iş sözleşmesine son verilebilmesi için, bu sebeplerin varlığının yanında öngörülen amaca fesih dışında daha hafif önlemlerle ulaşmanın olanaksız olması yada faydalı olmaması da gerekir. Diğer bir anlamla " feshin son çare olma " ilkesine uyulmalıdır.Fesih hakkı iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran ve karşı tarafa yöneltilmesi gereken bir haktır.Yine 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 19. Maddesi uyarınca geçerli bir fesihten bahis edilebilmesi için işverenin feshi yazılı olarak yapması ve fesih nedenini açık ve kesin olarak bildirmek zorunda olduğu halde herhangi bir yazılı fesih bildirimi bulunmadığı dosya içeriğinden anlaşılmakla,davacının iş akdinin haksız olarak feshedildiği. Fazla mesai yaptığı, yıllık izin kullanadığı, hafta tatillerinde çalıştığını kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık, iş sözleşmesi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II maddesindeki nedenle feshedilen işçinin, feshin geçersizliği için geçerlilik koşulu olarak aranan yazılı fesih bildirimi, fesih sebebinin açık ve kesin bildirme ve feshin son çare olması ilkesinin haklı nedenle fesihte aranıp aranmayacağı noktadında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddelerinde iş güvencesi hükümleri olarak Kabul edilen düzenlemeler gereği “İşveren fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır”. Aynı kanunun işverenin derhal fesih hakkın düzenleyen 25/son maddesine göre “İşçi feshin yukarıdaki bentlerde öngörülen sebeplere uygun olmadığı iddiası ile 18, 20 ve 21 inci madde hükümleri çerçevesinde yargı yoluna başvurabilir”. Madde de iş güvencesi hükümlerine atıf yapılırken, geçerlilik şartı olan 19. Maddedeki yazılı bildirim ve fesih sebebini açık ve kesin olarak bildirme kuralına yer verilmemiştir. Bu nedenle gerek teoride ve gerekse uygulamada, haklı nedenle fesihte yazılı fesih bildirimi ve fesih sebebinin açık ve kesin olarak aranmasının bir geçerlilik koşulu olmadığı kabul edilmektedir.

Dosya içeriğine göre davalı işveren davacının iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/ıı. Maddesi uyarınca haklı nedenle feshettiğini savunmuştur. İş sözleşmesinin fesih sebebi dikkate alındığında, İş Kanunu geçerli nedenle fesihler için öngörülen 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. . maddesindeki geçerlilik koşulu somut uyuşmazlıkta uygulanamaz. İşverenin haklı fesih savunması karşısında, yazılı fesih bildiriminde bulunma, fesih sebebini açıklama yada feshin son çare olması ilkesine uyma zorunluluğu yoktur. Bu haller mahkeme kararında da belirtildiği üzere geçerli fesih halinde söz konusu olacaktır.

Mahkemece geçerli fesih ve haklı fesih ayrımı yapılmadan sonuca gidilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş, haklı nedenlere dayanarak iş akdinin feshedildiği savunması karşısında, haklı nedenlerin var olup olmadığı tartışılarak, gerekçelendirilip sonuca gitmektir.

Mahkemece haklı feshe ilişkin bir gerekçe oluşturulmadan karar verilmesi hatalıdır.

3-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/05/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/889, Karar No: 2016/6474, Tarih: 12.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/889 E.  ,  2016/6474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, taraflar arasında 19.09.2008 tarihli bayilik sözleşmesi olup, müvekkillerinin davalı firmanın ürettiği yağların Elbistan bayiliğini ve dağıtımını yaptıklarını, müvekkillerinin toplu siparişte bulunup, ödemeler yaptıklarını ancak gelen yağların Türk Gıda Kodeksi "Yemeklik Zeytinyağı ve Yemeklik Prima Yağı Hakkında Tebliğ" hükümlerine uygun olmadığının tespit edildiğini, tüm ihtarlara rağmen ürünleri davalının almadığını, son kullanma tarihleri geçen mallar nedeniyle müvekkillerinin zarara uğradığını, sözleşmeye aykırı davranan davalı yanın sözleşme ile kararlaştırılan cezai şartı ödemesi gerektiğini iddia ederek, 23.530,00 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yetki itirazında bulunup, sözleşmenin 1. maddesi uyarınca davacıların cezai şart talep edemeyeceklerini, gönderilen yağların Türk Gıda Kodeksine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davanın kabulüne dair hüküm davalı tarafın temyizi üzerine Dairemizin 10.06.2014 gün, 2014/8813 E. - 2014/10747 K. sayılı ilamıyla bozulmuştur. Hükmüne uyulan bozma ilamında; "... davalının yokluğunda yapılan ön inceleme duruşmasında verilen ara kararın 3. maddesinde davalıya delilleri ibraz etmek üzere HMK'nun 140/5. maddesine göre iki hafta süre verilmiş olup, aynı celsede gerekçesi belirtilmeden söz konusu ara kararından da rücu edilmeden ve davalı taraf tahkikat duruşmasına davet edilmeden davanın esastan kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece, aynı celsede verilen ara kararı unutularak davanın esastan karara bağlanması usul ve yasaya aykırıdır." denilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu, Tarım İl Müdürlüğü'nün raporunda, numunelerin gıda kodeksine uygun olmadığının anlaşıldığı, davalının bu suretle sözleşmeye aykırı davrandığı ve sözleşmedeki cezai şartın tahsili koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5903, Karar No: 2014/12056, Tarih: 25.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5903 E.  ,  2014/12056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/10/2013 tarih ve 2009/236-2013/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, aralarında organik bağ olan davalı şirketlerinin 2006 yılının Ocak ayındanda itibaren müvekkilinin ticari sırlarına vakıf, müşteri portföyünü elinde bulunduran, şirketin projeksiyonu ve promosyon planlaması hakkında bilgi sahibi olan 7 çalışanını ayartarak aynı bölge ve aynı faaliyet kolunda kendi bünyesine dahil ettiğini, davalıların ayartma eylemlerinin ticari rekabeti etkileyebilecek nitelikte olduğunu, davalıların, işinde ehil, uzman, bilgili ve yetenekli davacı şirket çalışanlarını kendilerine çekmekle rekabet güçlerini artırdıklarını, bu yolla davacının rekabet gücünü ise zayıflattıklarını ve davacı şirketi zarara uğrattıklarını ileri sürerek davalılaraın eylemlerinin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ile men'ine, fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL maddi, 100.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davacı şirketten ayrılan işçilerin serbest iradeleriyle işten ayrıldıklarını, davacının iddiası gibi ayartmanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ile bu şirketten ayrılarak davalı şirketlerde çalışan şahısların bir müdür, 5 tıbbi mümessil ve bir eczacıdan oluştuğu, davacı şirketin işten ayrılanlardan boşalan satış temsilcilikleri kadrolarının kısa sürede doldurulduğu, davalı şirketlere gidenlerin davacı yönünden vazgeçilmez birer unsur olmadığı, işten ayrılanların konumları itibariyle davacı şirketin ticari sırlarını bilebilecek durumda bulunmadıkları, davacı şirket çalışanlarının işten ayrılmaları ve davalı şirketlerde çalışmaya başlamaları ile davacı şirketin satışlarının düşmesi arasında illiyet bağının bulunmadığı, işten ayrılanların iş akitlerinde bonservis bedeli, cezai şart gibi düzenleme bulunmaması nedeniyle özgür iradeleri ile işten ayrılmış olmalarının ayartma olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15001, Karar No: 2017/4018, Tarih: 11.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/15001 E.  ,  2017/4018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

13.07.2012 tarihinde iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir nedeniyle uğranılan kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.