muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10683, Karar No: 2009/14839, Tarih: 16.11.2009

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; Davacının davalı ... nezdinde 1995 yılından beri geçici işçi statüsünde çalıştığı, 2006 yılında doğum yapması nedeni ile 18.10.2006-31.12.2006 tarihleri arasında 4857 sayılı Yasa'nın 74. maddesi gereğince çalıştırılmadığı, 07.08.2006-26.08.2006 tarihleri arasında da hamilelik dönemi içerisinde kaldığı görülen hastalık raporunun bulunduğu, bu süreler dışında 2006 yılında toplam prim ödeme gün sayısının 269 olarak gerçekleştiği, 21.04.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5620 sayılı Yasa gereğince davacının sözleşmeli personel statüsüne geçmek istemeyip geçici işçi pozisyonunda çalışmaya devam etmek istediği ve bu yasanın geçici 1. maddesine göre 2007 yılı ve devamı yıllarda geçici işçi statüsündeki yıllık çalışma süresi 269 gün olarak tespit edildiği, uyuşmazlık konusu değildir.Davadaki sorun; anılan yasa kapsamında çalışmaya devam eden davacının 2006 yılı çalışma süresine yasal doğum izni ve hastalıkta geçen sürelerin eklenip eklenmeyeceği ile sonraki çalışma yıllarının süre yönünden mahkemece tespit edilip edilemeyeceği noktasındadır.

Mahkemenin 4857 sayılı Yasa'nın 74. Maddesinde düzenlendiği şekilde, davacının yasal doğum izninde geçen 18.10.2006-31.12.2006 tarihleri arasındaki 73 günlük sürenin çalışılmış süre kabul edilerek 2006 yılı gün sayısına eklenmesi doğrudur. Ancak, davacının hamilelik süresi içerisinde geçen ve aşamalarda da belirtildiği üzere Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.11.1983 gün ve 1981/1067 E.-1983/1169 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere "makul süreli hastalık izinlerinin çalışılmış gibi sayılan hallerden olarak kabul edilmesi" yolundaki kararı ve yerleşmiş uygulamalar gereği 07.05.2006-26.08.2006 tarihleri arasındaki sürenin de çalışılmış gibi sayılması ve 2006 yılı çalışmasına eklenmesi gerekirken davacının bu yöne ilişkin isteminin reddi doğru değildir.Ayrıca, 5620 sayılı Yasa'nın geçici 1. maddesinde düzenlenen 2006 yılı çalışma gün sayısının sonraki yıllar için belirleyici olacağı yolundaki düzenlemenin çalışma gün sayısının üst sınırını gösterdiği açık olduğu halde, davacının 2007,2008 ve devamı yıllarda fiilen çalıştığı süreler tespit edilmeksizin sanki tespit edilen 2006 yılı çalışma süresi kadar çalıştırılması gerektiği şeklinde idareyi bağlayıcı biçimde hüküm kurulması da doğru değildir.

Yapılacak iş; davacının 07.08.2006-26.08.2006 tarihleri arasında kalan 20 günlük "hastalık" süresinin de çalışılmış gibi sayılan süre olduğu kabul edilerek davacının doğum izninde geçen süresi gibi 2006 yılı çalışma süresine eklenmesi gerektiğinin ve de 2006 yılı çalışma süresinin 5620 sayılı Yasa'nın geçici 1/2 maddesinde belirtildiği şekilde "269+73+20" gün toplamı üzerinden 2007 ve sonraki yıllarda davalı Kurumca dikkate alınması gerektiğinin tespitine dair hüküm kurmakla yetinmekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4344, Karar No: 2014/14325, Tarih: 16.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4344 E.  ,  2014/14325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21193, Karar No: 2021/8098, Tarih: 13.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21193 E.  ,  2021/8098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Nüfus kaydına göre 19/08/1990 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28/06/2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 26/02/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Zamanaşımı yönünden lehe kanun değerlendirmesine göre suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nun 142/1-b, 35., ve 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri gereğince hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının, 07/01/2005 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar geçmiş bulunması nazara alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 13/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8675, Karar No: 2010/15592, Tarih: 23.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8675 E.  ,  2010/15592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili ile bir kısım davalı tarafından verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi doğrudur.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.Ancak;

Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 450,54 m2'lik bölümünde ... Belediye Başkanlığının 18.02.2010 tarih ve 514 sayılı cevabi yazısına göre yapılaşma izni verilemediği anlaşıldığından bu bölümdeki davalılar payının tamamının bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3004, Karar No: 2012/10250, Tarih: 28.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3004 E.  ,  2012/10250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İhtisas Mahkemesi

Alacak hukukuna ilişkin davada ... 3. Asliye Ticaret ve ... 1. ... İhtisas Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kara taşımacılık sözleşmesinden kaynaklanan, alacağın tahsili istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce, uyuşmazlığın deniz taşımacılığından kaynaklanması nedeniyle deniz ticaretine ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 1. ... İhtisas Mahkemesi ise, davanın deniz taşımacılığıyla ilgisinin bulunmadığı, kara taşımacılığı ile ilgili taşıyıcı firma aleyhine açıldığı gerekçesiyle görevsizlik yönünden hüküm kurmuştur.

6762 sayılı TTK.’nun görev hususunu düzenleyen 4. maddesine 20.04.2004 tarih, 5136 sayılı Kanun ile eklenen son fıkrayla “İş durumunun gerekli kıldığı yerlerde ....’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığı’nca bu Kanunun dördüncü kitabında yer alan deniz hukukuna ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere ... İhtisas Mahkemeleri kurulacağı ve bu mahkemelerin yargı çevresinin .... tarafından belirleneceği” hükmü getirilmiştir.

TTK.’na eklenen metinden de anlaşılacağı gibi, TTK.’nun 4. kitabında yer alan 816 ilâ 1262. maddeleri arasında düzenlenen uyuşmazlıkların deniz hukukuna ilişkin olduğu ve kurulması halinde ... İhtisas Mahkemesinde, yahut bu davalara bakmakla görevli asliye mahkemelerinde görülmesi gerektiği hususu tartışmasızdır.

Somut olayda, ticari emtianın, dava dışı... İşletmeleri A.Ş. 'ye ait gemide çıkan yangın nedeniyle telef olduğu iddia edilmiş ise de, taraflar arasındaki uyuşmazlık, uluslararası karayolu taşımacılık sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, sözleşmeye aykırılık nedeniyle mal bedelinin tahsili istenmektedir. Dava konusu uyuşmazlıkta, TTK.’nun dördüncü kitabında yer alan deniz ticaretine ilişkin hükümlerin uygulanması olanağının bulunmamasına göre, davanın ilk açıldığı ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10983, Karar No: 2018/1652, Tarih: 19.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/10983 E.  ,  2018/1652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddine

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün gerekçeli karar başlığında ''5271 Sayılı Yasaya Göre Tazminat'' olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin davanın reddine karar verilmesinin usule, yasaya ve dosya kapsamına aykırı olduğuna, gerekçeli kararda belirtilen gerekçelerin hukuka ve akla uygun olmadığına, soyut olduğuna, tarafları tatmin gücünden ve denetim olanağından yoksun olduğuna, eksik inceleme ve araştırmaya ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9284, Karar No: 2014/20254, Tarih: 23.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9284 E.  ,  2014/20254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “Sigortalı Sayılmıyanlar” başlığını taşıyan .... maddesinin I numaralı fıkrasının “Yalnız ceza ve ıslah evleri içindeki atelyelerde çalıştırılan mahkûmlar,“ düzenlemesini içeren I bendi, 4958 sayılı Kanunun 06.08.2003 günü yürürlüğe giren 57. maddesiyle ilga edilmiş, 506 sayılı Kanunun “Sigortalı sayılanlar” başlığını taşıyan .... maddesine, 4958 sayılı Kanunun 01.01.2004 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 25. maddesiyle “Ceza infaz kurumları ile tutukevleri bünyesinde oluşturulan tesis, atölye ve benzeri ünitelerde çalıştırılan hükümlü ve tutuklular hakkında yalnız iş kazası ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malûllük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından bu Kanunun 85 inci maddesinde öngörülen şartları taşımaları kaydıyla isteğe bağlı sigortalı olabilirler. Bu şekilde çalıştırılanların işvereni Ceza İnfaz Kurumları ile Tutukevleri İş Yurtları Kurumu, işveren vekilleri ceza infaz kurumları ile tutukevleri iş yurtlarının sorumlu müdür ve amirleridir.” cümlelerini içeren .... fıkra eklenmiştir. Şu durumda, ceza ve ıslah evleri içindeki atölyelerde çalıştırılan hükümlüler 06.08.2003 günü itibarıyla 506 sayılı Kanun hükümleri kapsamına alınmış, 01.01.2004 tarihinden itibaren de ceza infaz kurumları ile tutukevleri bünyesinde oluşturulan tesis, atölye ve benzeri ünitelerde çalıştırılan hükümlü ve tutuklular hakkında kısa vadeli sigorta kollarının uygulanması, istekleri durumunda bunların uzun vadeli sigorta kolları bakımından ve diğer koşulları da yerine getirmeleri kaydıyla isteğe bağlı sigortalı olabilecekleri öngörülmüştür.

Bununla birlikte çalışma, ceza ve ıslah evleri içindeki atölyelerde geçmediği takdirde ise hükümlünün 506 sayılı Kanun hükümlerine tabi zorunlu sigortalılığına ilişkin herhangi bir engelleyici düzenleme bulunmamaktadır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacının murisi olan hükümlü sigortalının uyuşmazlık konusu 27.....1960 – ....01.1961 dönemindeki hizmeti ceza ve ıslah evleri içindeki atölyelerde değil davalı işverene ait işyerinde gerçekleştiğinden 506 sayılı Kanun hükümleri kapsamında zorunlu sigortalı olduğunun belirgin bulunmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.....2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27199, Karar No: 2012/11647, Tarih: 10.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/27199 E.  ,  2012/11647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı banka tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan takipte borçlu tarafından takibe konu olan T.i. Ç. i.i G. mahallesi..a . parselde bulunan ... ve .nolu bağımsız bölümlerle ilgili ipoteklerin fek edildiği iddia edilmiş, mahkemece celp edilen 18.08.2006 ve 23.06.2006 tarihli ipotek akit sözleşmelerine göre bu taşınmazlar içinde ipotek konulduğundan bahisle reddine karar verilmiştir.

Somut olayda 25.03.2009 tarihinde takibe başlandığı görülmüştür. Mahkemece getirtilen ipotek akit tablolarında bu taşınmazlara ipotek konulmuşsa da, anılan taşınmazlar için alacaklı lehine bir ipotek bulunmadığı gibi takip tarihinden önce 04.12.2007 tarihli alacaklının Ç. Tapu Müdürlüğü'ne hitaben yazılan yazıda 17 ve 20 no'lu bağımsız bölümler için ipoteklerin fek edildiğinin yazıldığı görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, anılan taşınmazların takyidatlı tapu kayıtlarının celbedilerek ipoteklerin fek edilip edilmediği yönünden araştırma yapılarak sonucuna göre bir inceleme yapılması gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/958, Karar No: 2007/854, Tarih: 21.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/958 E.  ,  2007/854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda hukuka uygunluk sebebiyle sanığa ceza tertibine yer olmadığına dair ... 11. İcra Mahkemesinin 29.03.2006 tarihli ve 2005/2096 esas ve 2006/1424 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, duruşma açılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın ... 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 4.5.2006 tarihli ve 2006/351 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; ... 11. İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 13.2.2007 gün ve 7031 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 5.3.2007 gün ve K.Y.B.2007/31439 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; ... 11. İcra Mahkemesince borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiyesi çıkartılmadan gıyabında, borçlunun kredi almadan önce kişisel bilgileri ve özellikle mali tablosu hakkında detaylı tüm bilgiyi alacaklı bankaya aktardığı, alacaklı tarafından da bu bilgi ve belgelerin icra dosyasına aktarıldığı, sonuç olarak İİK.nun 337. ve 74. maddeleri birlikte yorumlandığında hukuka uygunluk sebepleri oluştuğu gerekçesiyle ceza tertibine yer olmadığına dair verilen karara yönelik itiraza bakan ... 4. Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, ... 11. İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 271/2. maddesi gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın ... 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu'nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'da İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu'daki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'da, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.