muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6033, Karar No: 2021/5114, Tarih: 10.06.2021

2- Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

3- Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

4- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak ve dava zamanaşımı da gözönünde bulundurularak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14314, Karar No: 2014/21603, Tarih: 28.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14314 E.  ,  2014/21603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 Tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde bile temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildiği buna karşılık temyiz eden davalı vekilinin temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; HUMK'nun 433. maddesi gereğince, temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalılar vekilinin duruşma isteminin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2738, Karar No: 2019/8313, Tarih: 09.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2738 E.  ,  2019/8313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 53/1, 50/1-d, 50/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın “Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50/1-d maddesinde, “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlemesindeki özelliklere göre; mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya, çevrilebilir.” hükmüne yer verilmiş olup, anılan maddedeki, “belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklama” seçenek tedbirinin içeriğinin, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/son maddesinde “belirli yerler ve etkinlikler; sanık veya hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeleri kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal ve ekonomik etkisi bulunan ya da sanık veya hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinlikler” şeklinde açıklandığı nazara alınarak, sanığa tayin edilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza seçenek tedbire çevrilirken, kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan, tarafları tatmin edici, infazı olanaklı ve denetime elverişli bir seçenek tedbire hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, bu madde kapsamında özel hayata ve mutlak kişisel haklara dokunulmaksızın sanığa esasen serbestçe gidebileceği belirli yerlere gitmesinin veya serbestçe yapabileceği belirli etkinlikleri yapmasının yasaklanmasına karar verebileceği dikkate alınmadan, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının, sanığın ''5 ay hapis süresi kadar alkollü içki satışı yapılan bar, kafe, pavyon, gazino ve restoranlara gitmekten yasaklanması'' biçiminde infazı mümkün olmayan seçenek tedbirlere çevrilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30214, Karar No: 2013/28644, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/30214 E.  ,  2013/28644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait iş yerinde 01.09.2005-03.05.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının işyerinde beş ayrı dönem itibari ile kesintili çalıştığını, her çalışma dönemi sonunda ilgili döneme ilişkin işçilik alacaklarının ödenerek iş sözleşmesinin tasfiye edildiğini, bu nedenle kesintili gerçekleşen çalışma sürelerinin bir bütün olarak kabul edilmeyeceğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kesintili gerçekleşen ilk dört dönem çalışmasının ihbar ve kıdem tazminatı ödenerek sona erdirildiği, son dönem çalışması işverence haksız feshedilmiş ise de bu dönemdeki çalışma süresi bir yılın altında olduğundan kıdem ve yıllık izin ücret alacağına hak kazanamayacağı, ancak son çalışma dönemine ilişkin ihbar tazminatı talep edebilme hakkı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

1- Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı noktasında toplanmaktadır..

4857 sayılı İş Kanunu'nun 53. maddesine göre, çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Sözkonusu dönemler işin niteliğine göre ... veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

Mevsime tabi olarak yapılan işlerde, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçi, hizmet edimini ancak iş mevsiminde ifa etmekle yükümlüdür. Bir başka anlatımla, işçi ve işverenin iş sözleşmesinden ... ... borçları bir sonraki mevsim başına kadar askıya alınmaktadır. Mevsim sona ermiş olması iş sözleşmesinin bozulduğu anlamını taşımaz . İşçi mevsim başında işbaşı yapınca, tarafların askıda olan ... borçları yeniden aktif hale gelir.

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise mevsimlik olarak fiilen çalıştığı sürelerin toplamı dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. İşçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

Somut olayda, dosya içerisinde mevcut Ssosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, davalı işveren tarafından çalışma kaydının beş ayrı dönem olarak kesintili bildirildiği görülmektedir .

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise mevsimlik olarak fiilen çalıştığı sürelerin toplamı dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. İşçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

Somut olayda, dosya içerisinde mevcut Ssosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, davalı işveren tarafından çalışma kaydının beş ayrı dönem olarak kesintili bildirildiği görülmektedir .

Davalı işveren her çalışma dönemi sonunda, işçinin hak kazandığı tazminat ve işçilik alacakları ödenmek sureti ile ilgili çalışma döneminin tasfiye edildiğini savunarak, dosya içerisine işçinin itirazi kayıtsız imzaladığı ibranameleri ibraz etmiştir.

Davacı işçi ise deri iş kolunda sezon dönemleri arasında boşluk olarak isimlendirilen süreler bulunduğunu, boşluk dönemlerinde iş sözleşmesinin askıya alındığını ve sezonun başlaması ile birlikte çalışmanın devam edildiğini, bu durumun bir çalışma döneminin bitmesi diğerinin yeniden başlaması olarak kabul edilemeyeceğini, kesintili gerçekleşen toplam çalışma süreleri dikkate alınarak karar verilmesi gerektiğini ileri sürmektedir.

Bu durumda uyuşmazlığın çözümü açısından, işin mevsimlik olup olmadığının belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır. Mahkemece tanıkların bu husustaki beyanları tespit edilmeli, gerekirse ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından sorulmak ve uzman bilirkişilerden görüş alınmak sureti ile deri iş kolunda davacının fiilen gerçekleştirdiği işin mevsimlik iş olup olmadığı belirlenmelidir.

Davacının mevsimlik işçi olarak çalıştırıldığı belirlendiği takdirde; davacının kesintili gerçekleşen toplam çalışma süresine göre hak kazandığı işçilik alacakları hesaplanarak, ibranameler kapsamında yapılan ödeme miktarları ilgili işçilik alacaklarından mahsup edilerek bakiye alacak miktarları üzerinden hüküm kurulmalıdır .Davacının çalıştığı işin mevsimlik olmadığı belirlendiği takdirde ise, şimdiki gibi karar verilmelidir. Eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi isabetsiz olup bu husus bozmayı gerektirmiştir .

2- Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık ise ibranamelerin geçerliliği konusundadır.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir

Somut uyuşmazlıkta davalı vekili cevap dilekçesinde davacının fazla çalışma yapmadığını, ulusal ... genel tatil günlerinde çalışmadığını ve yıllık izinlerini kullandığını ileri sürmüştür. Bu işçilik alacakları yönünden savunma ile çelişkili ibranamelere değer verilmesi de hatalı olup, bu husus ayrı bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir .

Sonuç:

Somut uyuşmazlıkta davalı vekili cevap dilekçesinde davacının fazla çalışma yapmadığını, ulusal ... genel tatil günlerinde çalışmadığını ve yıllık izinlerini kullandığını ileri sürmüştür. Bu işçilik alacakları yönünden savunma ile çelişkili ibranamelere değer verilmesi de hatalı olup, bu husus ayrı bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir .

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7362, Karar No: 2010/13412, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/7362 E.  ,  2010/13412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı ... ile birlikte, tarla vasfındaki 334 no’lu parselin davalıya ait hissesini, 2000 yılında davalıdan satın aldıklarını, bu hissenin 1/2 payı için 2000 yılında davalıya 2.500,00 TL ödediğini, dava dışı ...’in de aynı miktar bedeli ödediğini, davalının daha sonra hissesinin tamamını tapuda ... adına devrettiğini, bu durumda harici sözleşme nedeniyle ... olduğu 2.500,00 TL’nin, dava tarihindeki alım gücü karşılığının iade edilmesi gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 7.500,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava dışı ... ve davacının, taşınmazdaki hissesini haricen satın alıp, her birinin kendi hissesine düşen kısmı kullandıklarını, davacının da kabulü ile hissesinin tapusunu dava dışı ... adına devrettiğini, daha sonra davacı ile dava dışı ... arasında uyuşmazlık çıktığını, kendisine karşı dava açılamayacağını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının, davacının isteği üzerine 22.08.2006 tarihinde hissesini dava dışı ...’e devrettiği, davacının bilgisi ve rızası hilafına devir işleminin yapıldığının ispat edilemediği, davalıya karşı dava açılmasının, Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan iyi niyet kuralları ile bağdaşmadığı, davacının zararını dava dışı ...’den talep etmesi gerektiği belirtilerek,

Davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalının, davacının isteği üzerine 22.08.2006 tarihinde hissesini dava dışı ...’e devrettiği, davacının bilgisi ve rızası hilafına devir işleminin yapıldığının ispat edilemediği, davalıya karşı dava açılmasının, Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan iyi niyet kuralları ile bağdaşmadığı, davacının zararını dava dışı ...’den talep etmesi gerektiği belirtilerek,

Davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, harici taşınmaz satış sözleşmesi nedeniyle ödenen bedelin iadesi istemine ilişkin olup, davalıya ait taşınmaz hissesinin, davalı tarafından haricen davacı ve dava dışı ...’e 1/2 oranda satıldığı, davacı ve diğer alıcının ayrı ayrı davalıya satış bedeli ödedikleri, buna karşılık taşınmaz hissesinin 22.08.2006 tarihinde dava dışı ...’e tapuda devredildiği anlaşılmakta olup, davacı kendisi adına tapuda devir işleminin gerçekleşmemesi nedeniyle ödediği bedelin dava tarihindeki alım gücü karşılığının iadesi istemiyle eldeki davayı açmıştır. Her ne kadar mahkemece, aksi ispat edilemediğinden, tapuda devir işleminin, davacının bilgisi ve rızası ile yapıldığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de, davacı, baştan beri davalıya ait taşınmazı, dava dışı ... ile birlikte 1/2 hisse ile satın alıklarını, her birinin satış bedelini ayrı ayrı ödediklerini, ancak tapuda bu şekilde devir yapılamadığını, davalının ise sattığı ve bedelini aldığı tarlayı elinde tutmak istememesi nedeniyle, kendisinin bilgisi dışında taşınmazın tamamını dava dışı ...’a devrettiğini ileri sürmüş olup, davacının iddiasının aksi davalı tarafından ispat edilememiştir. Başka bir ifade ile, davacı tarafından satın alınan taşınmazın tapu kaydının, davacının talimatı ile dava dışı ...’e devredildiği, davalı tarafından yasal delillerle ispat edilememiştir. Bu konudaki ispat yükü, mahkemenin kabulünün aksine satıcı olan davalıdadır. O halde davacı harici sözleşme nedeniyle davalıya ... olduğu satış bedelinin, denkleştirici adalet ilkesi gereğince dava tarihinde ulaştığı alım gücü karşılığının ödetilmesi için davalıya başvurma hakkına sahip olup, mahkemece işin esası incelenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davalıya husumet yöneltilemeyeceğinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda Açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3728, Karar No: 2021/19505, Tarih: 21.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/3728 E.  ,  2021/19505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun 27.11.2012 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 31.03.2016 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7367, Karar No: 2014/11714, Tarih: 15.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7367 E.  ,  2014/11714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/01/2014 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine dair verilen 24/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dava, tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının temyiz dilekçesiyle yaptığı adli yardım talebi 6100 sayılı HMK 334. maddesi uyarınca değerlendirilerek; davanın niteliği, değeri nazara ve özellikle davacının kendi beyanına göre elde ettiği geliri ve malvarlığı göz önüne alındığında, davacının yargılama giderlerini karşılayamayacak derecede yoksul olmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle, temyiz harç ve masrafları için istenen Adli Yardım talebinin reddine karar verilmiştir.

2-İlk bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz harç ve masrafları ile ilgili adli yardım talebi reddedildiğine göre;

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 434. Maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilir. 25/01/1985 günlü, Esas: 1984/5 ve Karar: 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyizin yapılmış sayılması gerekir.

SONUÇ: Davacının temyiz harç ve masrafları ile ilgili Adli Yardım talebinin ilk bentte açıklanan nedenle reddine; dosyanın (2) nolu bentte gösterilen nedenle ve bildirilen şekilde işlem yapılmak üzere GERİ ÇEVRİLMESİNE 15/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2464, Karar No: 2011/4942, Tarih: 15.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2464 E.  ,  2011/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 455/1-son; 647 sayılı kanunun 4; 2918 sayılı kanunun 119/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2005 tarih, 2005/8-155 esas, 2005/164 karar sayılı içtihatında belirtildiği üzere, suç tarihi 2005 yılı itibariyle 765 sayılı TCK'nın 455/1. maddesinde öngörülen adli para cezasının alt ve üst sınırının 450,00 TL'yi geçemeyeceği gözetilmeden “489,00 YTL” olarak kabulü ile yazılı şekilde sanığa fazla adli para cezası tayin edilmesi ve kararda adli para cezalarının toplanmasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6 maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa 765 sayılı TCK'nın 455/1. maddesi gereğince hükmolunan “489.00 YTL” temel adli para cezasının hükümden çıkartılarak yerine “450,00 TL”, 765 sayılı TCK'nın 455/son maddesi gereğince kusuruna göre 6/8 oranında indirim yapılıp hükümdeki “122.00 YTL” hükümden çıkartılarak yerine “112,00 TL” ve hüküm fıkrasının 5. paragrafına “madde metnine göre tayin olunan adli para cezasının da toplanması ile sonuç olarak 2.282 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin çıkartılıp, “TCK. m. 72 uyarınca tayin olunan adli para cezalarının toplanması ile sonuç olarak 2.272 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/11/2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.