muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12373, Karar No: 2023/7718, Tarih: 11.12.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri; delil değerlendirmesine, sanık ...'in mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Müşteki sanıkların Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesinin mutfak bölümünde çalıştıkları müşteki sanık ...'in mutfak sorumlusu, müşteki sanık ...'in ise aşçı olarak çalıştığı, olay günü müşteki sanık ...'in aynı iş yerinde çalışan ve tanık olan kişilerle tartıştığı sırada müşteki sanık ...'in de tartışmaya müdahil olduğu devamında tartışmanın müşteki sanıkların arasında sürdüğü ve müşteki sanıkların karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettikleri, bir müddet sonra tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında müşteki sanık ...'in olay sırasında üzerine doğru gelen ...'i iteklemesi sonucunda yere düştüğü ve dosyada mevcut raporda belirtildiği gibi yaşamını tehlikeye sokmayacak, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmayan, birinci derecede kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralandığı kabul edilerek sanık hakkında kasten yaralama suçundan uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporu, doktor raporları, tutanaklar, nüfus ve adli sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Katılan ...'in hastane mutfağında aşçı olarak çalıştığı, olay tarihinde katılan ile diğer mutfak çalışanları arasında tartışma ve arbede yaşandığı, katılanın sinkaflı sözlerle çevreye ağır küfürler etmesi üzerine araya girenler tarafından sakinleşmesi için işyerinden uzaklaştırıldığı, hakkında tutanak düzenlendiğinden bahisle tekrar mutfağa geldiği, bağırıp çağırarak küfrettiği, taşkın davranışlarına devam

ettiği, mutfak sorumlusu olan sanık ...'in işyerinde bu şekilde bağırıp hareket edemeyeceğini söyleyerek katılanı ikaz ettiği, sanık ile katılan arasında gerilim yaşanması üzerine araya girenler tarafından katılanın dışarı çıkarılmaya çalışıldığı, katılanın sanığa küfür etmesi üzerine sanığın da katılana küfürle karşılık verdiği, katılanın sanığa saldırarak karnına tekme attığı, bu sırada ayağı kayarak yere düştüğü, sol elindeki çatlak ve vücudunda tespit edilen diğer lezyonların düşmesinden kaynaklandığı, ayağa kalkarak tekrar sanığa saldırdığı, araya girenler tarafından engellenince ayağından çıkan terliği eline alarak sanığa fırlattığı, terliğin sanığın boynuna isabet ettiği, katılanın araya girenler tarafından dışarı çıkarıldığı anlaşılan olayda, sanığın adli rapor içerikleri ile desteklenen tutarlı savunmalarında suçlamayı ısrarla reddetmesi ve tanık anlatımlarının sanığın savunmalarını teyit etmesi karşısında, sanığın yüklenen suçu işlemediği, katılandaki yaralanmaların sanığa saldırırken dengesini kaybederek düşmesi sonucu gerçekleştiği anlaşılmakla, yüklenen suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan tüm raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı anlaşıldığından, anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden

İlk Derece Mahkemesince katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığından katılan sanık ... müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2022/27 Esas, 2022/323 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10070, Karar No: 2014/19298, Tarih: 22.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10070 E.  ,  2014/19298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kahramanmaraş 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/02/2014

Numarası : 2012/588-2014/62

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 20.10.2005-01.11.2011 tarihleri arasında belediye başkanı makam şoförü olarak çalıştığını, iş akdinin 6111 sayılı Kanun çerçevesinde Kahramanmaraş İl Emniyet Müdürlüğüne devredildiğini, devir öncesi çalıştığı süreye ilişkin bazı işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin, genel tatil ücreti, ikramiye ve giysi yardımı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının tüm işçilik alacaklarının çalıştığı süre içerisinde ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının yıllık izin ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

6111 sayılı Yasanın 166. maddesinde “..belediyelerin (bağlı kuruluşları hariç) sürekli işçi kadrolarında çalışan ihtiyaç fazlası işçiler, Milli Eğitim Bakanlığı ve Emniyet Genel Müdürlüğünün taşra teşkilatındaki sürekli işçi kadroları ile sürekli işçi norm kadro dâhilinde olmak üzere ihtiyacı bulunan mahalli idarelere atanır.

(5) Ataması tekemmül ettirilen işçiler, çalıştıkları kurumlarınca atama emirlerinin tebliğini izleyen günden itibaren beş iş günü içinde yeni görevlerine başlamak zorundadırlar. Bu süre içinde yeni kurumunda işe başlamayan işçilerin atamaları iptal edilerek 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 17 nci maddesine göre iş sözleşmeleri sona erdirilir.

(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” hükmü yeralmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Davacının davalı Belediye'de çalışırken 6111 sayılı Yasanın 166.maddesine göre norm kadro fazlası işçi olarak tespit edilip Kahramanmaraş İl Emniyet Müdürlüğü'ne devredildiği ve burada görevlendirildiği anlaşılmakta olup, bu hususta taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Bu maddi ve hukuki olgu karşısında davacının iş sözlemesi devam ettiğine ve yıllık izin ücreti iş sözleşmesinin feshi ile muaccel hale geleceğine göre, mahkemece iş akdinin devam ettiği gerekçesi ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş olmasına rağmen, yıllık izin ücreti talebinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28826, Karar No: 2015/4659, Tarih: 09.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/28826 E.  ,  2015/4659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/140170

MAHKEMESİ : Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2012

NUMARASI : 2011/635 (E) ve 2012/874 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık S.. D.. hakkında katılan sanık K.. V..'ı yaralamadan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık İsa hakkında katılan sanık S.. K..'ı yaralamadan kurulan hüküm ile katılan sanıklar Kadir ve Sedat ile sanık Ahmet hakkında S.. D..'i yaralamadan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 26.maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan katılan sanıklar Kadir ve Sedat ile sanık Ahmet müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

3) Sanık İsa hakkında katılan sanık Kadir'i yaralamadan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık Kadir müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

4) Sanık S.. D.. hakkında katılan sanık Sedat'ı yaralamadan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 04.02.2015 günü UYAP'tan alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 04.08.2014 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, bu durumun mahkemesince araştırılarak TCK'nin 64/1 maddesi gereğince kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık Sedat müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7883, Karar No: 2015/8123, Tarih: 01.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/7883 E.  ,  2015/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın eser sözleşmesi niteliğindeki kitap ciltleme işinden kaynaklanmasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışında olup, Yüksek ...

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek 1.Başkanlığa sunulmasına 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1884, Karar No: 2023/2036, Tarih: 06.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1884 E.  ,  2023/2036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/622 E., 2022/1592 K.

DAVALILAR : 1- ... Karabük Demir Çelik San. ve Tic. A.Ş. vekili Avukat ... 2-... vekili Avukat ... 3-... 4-...

İHBAR OLUNANLAR : ... Sigorta A.Ş. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 15.06.2016

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karabük İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/219 E., 2020/303 K.

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı Kurum ile davalılardan ... A.Ş. tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı SGK Bşk. ile davalı ... A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçelerinde özetle; 15.11.2015 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin değerli gelir ile yapılan tedavi yardımları nedeniyle oluşan kurum zararının davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile %85 kusur oranı üzerinden;

"Asıl ve birleşen dosya yönünden; Davanın kabulü ile; 375.473,56 TL ilk peşin değerli gelir (davalı ...'ın sadece 5.635,41-TL ilk peşin sermaye değerli gelirden sorumlu olmak üzere, davalı ...'ın ise sadece 3.756,94-TL ilk peşin sermaye değerli gelirden sorumlu olmak üzere), ve 221,09 TL tedavi masrafının peşin değerli gelirlerde onay, ödeme ve masraflarda ödeme ve sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ile davalılardan ... A.Ş. istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ile davalılardan ... A.Ş. istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, yargılama safahatında belirtilen hususlarda araştırma yapmaksızın eksik inceleme sonucu davanın kabulüne karar verildiğini, davalılar ve sigortalıların kazanın meydana gelmesinde hiçbir kusur olmamasına rağmen sigortalıya %15 kusur izafe edildiğini, mahkemeye yapmış oldukları 20.06.2019 tarihli itiraz dilekçelerindeki hususlar mahkeme tarafından dikkate alınmadığını, yapılan işlerin tekniğe ve güvenlik kurallarına göre, güvenli çalışma temin etmediğini işyerinde sağlıklı ve düzenli çalışma ortamı tesis edilmediğini, gerekli önlemleri almayan işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmadığını belirterek, gerekçelerle kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; alınan raporu hazırlayan heyetlerin oluşumu kazanın vuku buluş şekline göre yetersiz kaldığını, müvekkiline denetim yapılmadığı gerekçesiyle soyut içerikli bir ceza verilmesinin kabulünün mümkün olmadığını, müvekkilin elim kazada bir kusuru bulunmadığını, alınan hesap raporlarında hesaplama hatalarının mevcut olduğunu, faiz başlangıcının kabulünün mümkün olmadığını,tavan hesabının yanlış yapıldığını kurum lehine verilen vekallet ücretinin hatalı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ve davalının istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ile davalılardan ... A.Ş. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili istinaf sebeplerini tekrarla, ölen sigortalının kazada kusurunun bulunmadığı, raporlara itiraz edildiği, buna bağlı olarak hesaplamaların da yanlış olduğu,

Davalı ... A.Ş. vekili istinaf sebeplerini tekrarla, belirsiz dava açılamayacağı, kusur raporu veren bilirkişilerin saha tecrübesi olmayan ilgisiz alanlarda uzman oldukları, kusur tespitlerinin hatalı olup soyut gerekçelerle kusur oranları tespit edildiği, sigortalıya her türlü iş güvenliği eğitimi ve koruyucu ekipmanın verilmiş olup baskın kusurun ölen sigortalıda olduğu, kazada kaçınılmazlık faktörünün de etkili olduğu gerekçeleriyle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu oluşan kurum zararından sorumlulukların belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu oluşan kurum zararından sorumlulukların belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 21 ve 76 ncı madde hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun'un 21 ve 76 ncı maddeleridir. 5510 sayılı Kanun'un “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21 inci maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile işveren davalının, Kurumun rücu alacağından sorumluluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

2. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, tazminat davasında verilen kararın güçlü delil oluşturduğu hususu ile ceza davasında belirlenen maddi olguların bağlayıcı olacağı hususu da gözetilmek suretiyle sigortalı ile davalının ve varsa dava dışı kişilerin kusur oran ve aidiyetleri konusunda rapor alınması gereklidir.

3. Kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi, iş kazası tarihinde yürürlükte bulunan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununa uygun olarak düzenlenmesi gerekir. Anılan kanunlarda; İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar, denilmekte, böylece, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır;

6331 sayılı Kanunun "Risklerden korunma ilkeleri" başlıklı 5. maddesinde, İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde; "a)Risklerden kaçınmak. b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek. c)Risklerle kaynağında mücadele etmek. ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için işyerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek. d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak. e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek. f)Teknoloji, iş organizasyonu, çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek. g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine göre öncelik vermek. ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." ilkelerinin göz önünde bulundurulması gerektiği belirtilirken, Anılan Kanunun "Çalışanların yükümlülükleri" başlıklı 19. maddesinde, "Çalışanların, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşürmemekle yükümlü oldukları ve çalışanların işveren tarafından verilen eğitim ve talimatlar doğrultusunda; a)İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek. b)Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak. c)İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek. ç)Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile iş birliği yapmak. d)Kendi görev alanında, iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile iş birliği yapmak" yükümlülüğü bulunduğu belirtilmiştir.

4. Yukarıdaki açıklamalar karşısında somut olayda; ölen sigortalının 2001 yılından kaza tarihine kadar aynı işi yapan tecrübeli bir vinç operatörü olduğu, yapılan incelemede vincin çalışmasında herhangi bir arıza tespit edilemediği, işyeri eğitimlerinin eksiksiz verildiği, bu halde kazanın kullanım hatasına bağlı olarak gerçekleşmesi karşısında ölenin daha fazla kusurlu olduğu anlaşıldığından, mahkemece hükme esas alınan kusur raporu oluşa uygun değildir. Mahkemece saha tecrübesi de olan ehil ve alanında uzman bilirkişilerden oluşa uygun yeni bir kusur raporu alınmalıdır.