muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/46, Karar No: 2024/302, Tarih: 16.10.2024

(4) Tedavi süresince devam eden denetimli serbestlik tedbirine, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren bir yıl süreyle devam olunur. Denetimli serbestlik tedbirinin uygulanma süresinin uzatılmasına karar verilebilir. Ancak, bu durumda süre üç yıldan fazla olamaz.

(5) Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir.

(6) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi, hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmaktan dolayı cezaya hükmedildikten sonra da iki ilâ dördüncü fıkralar hükümlerine göre tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulabilir. Bu durumda, hükmolunan cezanın infazı ertelenir. Ancak, bunun için kişi hakkında bu suç nedeniyle önceden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmemiş olması gerekir.

(7) Kişinin mahkûm olduğu ceza, tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde, infaz edilmiş sayılır; aksi takdirde, derhal infaz edilir." şeklide iken suç ve karar tarihinden önce son olarak 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun’un 20. maddesi ile bu maddenin ikinci fıkrasına "Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur." cümlesi eklenmiştir.

5560 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle değişik TCK'nın 191. maddesinin gerekçesinde; "…Bunun ifade ettiği anlam şudur: Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak suçundan dolayı hakkında kamu davası açılmış olan sanıkla ilgili olarak cezaya hükmetmeden tedavi ile birlikte denetimli serbestlik tedbirine ya da sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi halinde, açılmış olan kamu davası derdest olmaya devam etmektedir" denilmek suretiyle, sanıkla ilgili olarak cezaya hükmedilmeden önce tedavi ile birlikte denetimli serbestlik tedbirine ya da sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi hâlinde, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulup da, şartın gerçekleşmesini beklemek üzere verilen ve CMK'nın 223/8. maddesinde itiraza tabi olduğu belirtilen durma kararında olduğu gibi, davanın esasının çözümlenmediği ve açılmış olan kamu davasının derdest olmaya devam ettiği belirtilmiştir.

2. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Hakkında TCK'nın 191. maddesinin 2, 3, 4 ve 5. fıkraları uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildikten sonra mahkemece belirlenen denetim süresi sonunda davanın düşmesine karar verilmesi hâlinde davacının fazladan tutuklu kaldığı süreler için süresinde dava açması koşuluyla tazminat talep edebileceği hususunda kuşku bulunmamaktadır.

2. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Hakkında TCK'nın 191. maddesinin 2, 3, 4 ve 5. fıkraları uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildikten sonra mahkemece belirlenen denetim süresi sonunda davanın düşmesine karar verilmesi hâlinde davacının fazladan tutuklu kaldığı süreler için süresinde dava açması koşuluyla tazminat talep edebileceği hususunda kuşku bulunmamaktadır.

Kararda belirtilen yükümlülüklere uyması nedeniyle davacı hakkındaki denetimli serbestlik evrakının infaz edilerek mahkemesine iade edildiği anlaşılmakla birlikte, davacının tazminat talebinin asıl davanın sonucuna bağlı olduğu halde tazminata ilişkin dava tarihi itibariyle davacı hakkında verilmiş bir düşme kararı bulunmadığından koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasının belirtilen aşamada reddedilmesinin isabetli olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "Şu nedenlerle sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim:

"a. Davacının tazminat talebine dayanak teşkil eden ve TCK'nın 191. maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu, suç tarihi itibarıyla CMK’nın 100/4. maddesi kapsamında tutuklamayı gerektiren katalog suçlardan değildir.

b. Hakkında TCK'nın 191. maddesinin 2, 3, 4 ve 5. fıkraları uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildikten sonra mahkemece belirlenen denetim süresi sonunda davanın düşürülmesi (TCK madde191/5) hâlinde davacının (fazladan) tutuklu kaldığı süreler için süresinde dava açması koşuluyla tazminat talep edebileceği hususunda kuşku bulunmamaktadır.

b. Hakkında TCK'nın 191. maddesinin 2, 3, 4 ve 5. fıkraları uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildikten sonra mahkemece belirlenen denetim süresi sonunda davanın düşürülmesi (TCK madde191/5) hâlinde davacının (fazladan) tutuklu kaldığı süreler için süresinde dava açması koşuluyla tazminat talep edebileceği hususunda kuşku bulunmamaktadır.

c. "Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarının kendine özgü yapısı nedeniyle uygulamada birçok sorunla karşılaşılmış, Ceza Genel Kurulunun 09.02.1981 tarihli ve 443-33 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında; bu davaların, ceza ve hukuk davalarındaki usûl kurallarını karma biçimde içeren özel bir dava olduğundan, 466 sayılı Kanun'daki boşlukların Ceza ve Hukuk Muhakemesi Kanunlarındaki hükümlere göre doldurulması gerektiği, 23.11.2004 tarihli ve 177-203 sayılı kararında ise; 466 sayılı Kanun'a dayalı tazminatlarda, her türlü problemin öncelikle bu kanun normlarıyla çözümleneceği, açıklık bulunmayan ahvalde tazminat hukuku kıyaslamasına başvurulacağı ve bu kanundan kaynaklanan tazminat talebinin en ziyade haksız fiil benzeri olduğu gözetilerek çözüme ulaşılacağı kabul edilmiştir. Ceza ve hukuk davalarındaki usûl kurallarının karma bir şekilde uygulanmasına ilişkin bu ilke, özellikle 1982 Anayasası'nın, "Bu esaslar dışında bir işleme tâbi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir." şeklinde değiştirilen 19. maddesindeki atıf da dikkate alındığında CMK'nın 141. maddesi uyarınca açılan koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında da geçerliliğini korumaktadır (CGK 2020/12-32, 2024/227). Bu nedenle anılan davalara ilişkin usul hükümlerinin kendine özgü yöntemlerle görülmesi ve hükme bağlanması gerektiği açıktır. Bu cümleden olarak, koruma tedbirleri nedeniyle açılacak tazminat davaları yönünden, davacının tazminat talebinin asıl davanın sonucuna bağlı olduğunda, somut olay da, TCK'nın 191/5. maddesi gereğince "davanın düşmesi" kararı verilmesi gerektiğinde de kuşku bulunmamaktadır.

d. Ayrıntısına olay ve olgular bölümünde yer verilen somut olayda; tazminat davasına bakan mahkemece yazılan müzekkereye cevap veren Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli yazısına göre; davacı/sanık hakkında verilen denetimli serbestlik tedbirinin, yükümlülüğe uyulması nedeniyle 16.04.2014 tarihi itibarıyla tamamlandığı ve kaydın kapatılarak dosyanın infazen iade edildiği sabittir. Bu durumda, "denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilmelidir" (TCK madde191/5). Bu kararın, sanığın/davacının talebi üzerene mi yoksa re'sen mi verileceği hususunda kanunda bir düzenlemeye yer verilmediğine göre davacının talep şartına bağlandığı da söylenemez. Nihayet iş bu karar, mahkemenin takdir ve değerlendirmesine bağlı olmayıp denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranılması hâlinde verilmesi mecburi, ihbari bir tespit kararıdır. Somut olaydaki durum itibariyle tazminat davası bakımından inşai/kurucu bir şart değil ve fakat şekli bir gerekliliktir.

e. Anayasamızın 141/4. maddesi gereğince, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması yargının görevidir. İHAS'nin 6. maddesi de yargı merciilerinden aynı güvenceyi beklemektedir. Adli merciilere müracaat edenlerin, makul sürede ve dürüst yargılama ilkeleri doğrultusunda adalet beklentilerine ulaşma haklarının, bezdirici muamele ile örselenmesi hukuk devletinin gerekleri ile bağdaşmaz.

Şu hale göre; ceza davasında verilmesi gereken düşme kararının, tazminat davasında bekletici mesele yapılması ve akıbetine göre davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi; usul ekonomisi, adil yargılanma hakkı ve Anayasamızın 141/4 maddesine aykırı olduğundan itirazın kabul edilmesi lazım gelir." gerekçesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle hükmolunan denetimli serbestlik tedbiri süreci olumlu sonuçlanan davacı hakkında verilmiş bir düşme kararı bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesinin isabetli olmadığı düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2024 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli yasal çoğunluk sağlanamadığından 16.10.2024 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7356, Karar No: 2012/28854, Tarih: 27.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/7356 E.  ,  2012/28854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanık hakkında hapis cezası yanında hükmedilen 5 gün adli para cezasının TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sonucu 4 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, adli para cezalarının 5 günden az olamayacağından bahisle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. fıkrasındaki ''TCK.nun 52/1. maddesi gereğince adli para cezaları 5 günden az olarak belirlenemeyeceğinden 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin yazılması, hükmün 3. fıkrasındaki ''100 TL'' ibaresinin ''80 TL'' ibaresi ile değiştirilmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13902, Karar No: 2006/15006, Tarih: 11.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13902 E.  ,  2006/15006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarih               : 25.5.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 44,8  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

506 sayılı yasanın 109.maddesinde sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının tesbitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporların esas alınması öngörülmüş olmasına karşın Sosyal Sigortalar Kurumu Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu ön kağıdına göre saptanan meslek hastalığı işgöremezlik oranı gözetilerek eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle hastane sağlık kurulunca davacının işgöremezlik oranı konusunda rapor düzenlenmişse hastane sağlık kurulu raporunun  dosyaya ibrazının sağlanması, rapor alınmamışsa 506 sayılı yasanın 109.maddesi uyarınca adı geçen hastaneden davacının 1998 yılında  % 31,2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 76 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, sağlık kurulu raporu alınması, itiraz halinde Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilmesi zorunludur.  Yasal prosedür işletilmeden yukarıda sözü edilen belge ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/451, Karar No: 2025/1324, Tarih: 27.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/451 E.  ,  2025/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1509 Esas, 2023/1752 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/190 E., 2023/109 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 25.02.2025 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin yazar John Steinbeck'in "Fareler ve İnsanlar" ile "İnci" isimli eserleri ile ilgili olarak hak sahibi The Estate of Elaine Steinbeck c/o Mcintosh&Otis Inc. ile 18.11.2020 tarihinde münhasır yayıncılık sözleşmesi imzaladığını, hak sahibinin temsilcisi tarafından, davalıya gönderilen 30.09.2019 tarihli ihtarname ile davalının hak sahibi ile olan lisans sözleşmelerinin 30.09.2019 tarihi itibarıyla feshedildiği bildirilmesine rağmen davalının lisans anılan eserler için bandrol aldığının tespit edildiğini, davalının dava konusu kitapları basma hakkına sahip olmadığını, bu kitapların münhasır yayma haklarının müvekkilinde bulunduğu ihtar edilmesine rağmen kitapları basmaya devam ettiğini, davalının eyleminin çoğaltma ve yayma haklarınn ihlali olduğunu ileri sürerek davalının dava konusu kitaplarla ilgili baskı miktarının ve satış fiyatının tespitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla belirsiz alacak olarak 15.000,00 TL'nin Türk Ticaret Kanunu hükümleri ve 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (FSEK) 68. maddesi uyarınca tespit edilecek üç kat telif bedelinin/tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, davalının haksız rekabet kapsamında elde ettiği haksız kazancın tespitine, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 60. maddesi uyarınca müvekkilinin en iyi (en yüksek) giderim/tazminat imkanı üzerinden karar verilmesine, davalının, dava konusu kitaplar ve baskılar dışında yeni baskı ve satış ihtimali nedeniyle davalının muhtemel tecavüzünün men'ine karar verilmesini talep etmiş bedel artırım dilekçesi ile toplam 630.000,00 TL maddi tazminatın faiziyle tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının dava açma hakkı bulunmadığını, hak sahibi ile müvekkili arasında imzalanan sözleşmeler uyarınca müvekkilinin dava konusu kitaplar üzerinde meşru hak sahibi olduğunu, müvekkilinin sözleşmelerinin 04.10.2024 tarihine kadar geçerli olduğunu, hak sahibinin temsilcisi Anatolialit Telif ve Tercümanlık Hiz. Tic. Ltd. Şti.'nin fesih konusunda yetkilendirilmediğini, anılan şirket tarafından gönderilen fesih ihtarının geçersiz olduğunu, fesih tarihinden itibaren de sözleşmeler gereğince resmi bandroller alındığını, baskılar yapıldığını, 30.09.2019 tarihinden sonra yapılan baskılar için imtiyaz sahibine yapılacak ödemelerle ilgili ihtarnameyi gönderen Anatolialit...Ltd. Şti. ile müzakerelerin yürütüldüğünü, bu durumun da davacının davasına dayanak yaptığı fesih ihtarnamesinin taraflar arasında hükümsüz sayıldığını ortaya koyduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dışı imtiyaz sahibi ile davalı arasındaki 05.10.2017 tarihli sözleşmelerin feshinin sözleşmeye uygun olarak dava dışı imtiyaz sahibinin kendisi tarafından yapılmadığı, FSEK'in 56/1 hükmü kapsamında hak sahibinin, davalı ile davacıdan önceki tarihte münhasır lisans sözleşmesi yaptığı, münhasır lisansın yalnız bir kimseye mahsus olması gerektiği, sözleşme fesih yetkisinin dava dışı imtiyaz sahibinde olduğu, imtiyaz sahibi tarafından davalıya sözleşmenin feshine dair herhangi bir bildirimde bulunulmadığı, davadışı Anatolialit ...Tic. Ltd. Şti.'nin fesih konusunda yetkilendirilmediği, Anatolialit...Ltd. Şti. tarafından yapılan feshin geçersiz bulunduğu, davalı ile imtiyaz sahibi arasında imzalanan sözleşmelerin geçerli olduğu, davalının imzaladığı sözleşme kapsamında münhasır hak sahibi sayıldığı, münhasırlık sözleşmesinin gereği olarak sözleşmeye konu hakkın 3. bir kişiye tanınmasının mümkün olmadığı, davalının münhasır lisans sözleşmesi usulüne uygun olarak dava dışı hak sahibi şirketi tarafından feshedilmediği ve buna bağlı olarak davacının münhasır lisans hakkına sahip olmadığı gerekçesiyle davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığından husumet yokluğu gözetilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ve dava dışı imtiyaz sahibi arasında imzalanan sözleşmelerin 10. maddesi uyarınca akde aykırılık nedeniyle ancak sözleşmede taraf olan imtiyaz sahibinin ihtar göndermesi halinde sözleşmenin feshedileceğinin kararlaştırıldığı, sözleşmelerin 13. maddesi ile imtiyaz sahibi tarafından bazı konularda temsile yetkili kılınan Anatollialit...Tic. Ltd. Şti. tarafından sözleşmenin feshedilebileceğinin açıkça yazılı olmadığı, sözleşmelerde taraf olan imtiyaz sahibinin yargılama sırasında ve fesih ihbarından yaklaşık iki yıl 3 ay sonra düzenlediği ve dosyaya sunulan 10.01.2022 tarihli yazıda davalı şirket ile yapılan 05.10.2017 tarihli sözleşmenin 30.09.2019 tarihinde Türkiye’deki temsilcileri tarafından feshedildiği ve davacı şirket ile imzalanan 18.11.2020 tarihli sözleşmenin geçerli olduğu, davacı şirketin yasal girişimde bulunma ve dava açma haklarını da kapsadığı bildirilmişse de bu yazının yetkisiz temsilcinin yaptığı fesih işleminin TBK’nın 46. maddesi uyarınca sonradan onanması niteliğinde olduğu, yenilik doğurucu bir işlem olduğundan ancak bu tarihten sonrası için davalı ile yapılan sözleşmelerin feshedilmiş sayılacağı, davalının davacıdan önce münhasır lisans sözleşmesi yaptığı, FSEK'in 56/1. hükmü kapsamında hak sahibi olduğu ve münhasır lisansın yalnız bir kimseye mahsus olması gerektiği, davacı da bu onama bildiriminin öncesinde münhasır lisans haklarının sahibi olmadığından aktif taraf ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, FSEK’ten kaynaklanan mali haklara tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve maddi tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31511, Karar No: 2013/27643, Tarih: 31.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/31511 E.  ,  2013/27643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla mesai ücreti, milli dini bayramlar ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01/02/2003 tarihinden itibaren davalı şirkete ait akaryakıt istasyonunda akaryakıt pompacısı olarak çalışmaya başladığını, 04/10/2008 tarihinde akaryakıt işinden alınarak yine aynı şirketin taş ocağında çalıştırılmaya başlandığını ve bu tarihten itibaren SSK primlerinin yatırılmadığını, primlerinin yatırılmasını işverenden talep etmesi üzerine 01/03/2009 tarihinde iş akdinin feshedildiğini akaryakıt işinden alınarak taş ocağına verilmesine sebep olarak veresiye yapılan satışların gösterildiğini oysa yıllardır veresiye satış yapıldığını ve bizzat işverence daimi müşterilerin nakit veya kredi kartının olmaması durumunda veresiye satış yapmaları, müşteriyi tutmaları konusunda talimat verildiğini, 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini belirterek 200,00 TL kıdem tazminatı, 200,00 TL ihbar tazminatı, 200,00 TL fazla mesai ücreti, 200,00 TL milli-dini bayramlar ve genel tatil ücreti alacağı, 200,00 TL hafta tatili ücreti, 200,00 TL yıllık izin ücreti ve 200,00 TL kötüniyet tazminatı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:Davalı, ...' in denetimleri sonucu işçilerin müşterilere karşı ve işletme içinde çalışma disiplini ve tahsilatlar açısından uyulması gereken görev ve sorumluluklarda aksama olduğunun tespit edildiğini ve bu hususlara riayet edilmediği takdirde İş Kanunu 25/2.madde uyarınca akdin feshedileceğinin bildirildiğini, 07/10/2008 tarihli kasa sayımında davacının açık verdiğinin tespit edilmesi üzerine de iş akdinin haklı olarak feshedildiğini, 3 vardiya halinde ve her vardiya haftada 1 gün değişmek kaydıyla çalışıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 20/06/2003-10/10/2008 tarihleri arasında toplam 5 yıl 3 ay 20 gün çalıştığı, iş akdinin tanıklardan ...’in hali hazırda davalı işyerinde çalışmayıp davacı ile aynı sebepten iş akdinin sonlandırıldığına dair samimi beyanları dikkate alınarak; bir aydır süregelen hesap açığı olduğu halde bu durumu davalı işveren yetkililerine bildirmeyip açığın benzin istasyonunda satış yapılmaması nedeniyle işveren yetkilisince anlaşılması üzerine