muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8242, Karar No: 2010/9279, Tarih: 27.09.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/8242 E.  ,  2010/9279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.06.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ... ada ... parsel numaralı taşınmaz yararına, davalılara ait ... ada ..., ... ve ... parsel numaralı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı tesisi istemine ilişkindir.

Davalı ... ile diğer davalılar vekili davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

2010/8242 - 9279

Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanlarda nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Medeni Kanunun 748/3. maddesi uyarınca Tapu Siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Davacılara ait ... ada ... sayılı parselin genel yol ile bağlantısı olmayıp, mutlak geçit ihtiyacı içindedir. Bu parsel yararına kesintisizlik ilkesi uyarınca, doğu yönünde görülen genel yol ile bağlantı sağlanacak şekilde

2010/8242 - 9279

bir hüküm kurulacak yerde, ... sayılı parsel üzerinde zeminde bulunan yolun parsel malikince her an kapatılabileceği de gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatıranlara iadesine, 27.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30558, Karar No: 2014/442, Tarih: 15.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2012/30558 E.  ,  2014/442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/223303

Mahkemesi : Datça Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 10/04/2012

Numarası : 2011/103 - 2012/74

Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada;sanığın olay gecesi saat 02:00 sırasında yönetimindeki otoyla alkollü şekilde geri manevra yaparken, arkasından gelen mağdurun aracına çarpıp maddi hasara neden olduktan sonra kaçıp gitmesi, plakasından kimliği tesbit edilmekle kendisine ulaşılması sonucu teslim olduğunda, olaydan 1 saat sonra alkolmetreyle yapılan ölçümlerde kolluktaki ölçümde 0,87 promil, hastanedeki ölçümde ise 0,97 promil alkollü olduğunun tesbit edilmesi karşısında, olay saatinden 1 saat sonraki ölçüme göre 0,97 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup,

Mahalli cumhuriyet savcısının, sanık hakkında sabit olan suçu nedeniyle mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün isteme uygun olarak 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2979, Karar No: 2021/7021, Tarih: 21.12.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/2979 E.  ,  2021/7021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ... müdafin süresinden sonra vaki ve sanıklar ... ile ... müdafilerin sonuç ceza miktarı itibarıyla da koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme taleplerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 318. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin O yer Cumhuriyet savcısının sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından kurulan beraat hükümlerine, sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafilerin anılan sanıklar haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerine, sanık ...'ın hakkında verilen mahkumiyet hükmüne ve sanık ... müdafin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı ve duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

A) İddianamede 10 numaralı eylem olarak belirtilen olay bakımından sanık ... hakkında rüşvet alma suçundan açılan kamu davası açısından zamanaşımı süresi içinde mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

B) İddianamede yer alan 3 numaralı olay yönünden sanıklardan ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme, 4 numaralı olay bakımından sanıklardan ..., ... ve ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarına ilişkin olarak; taraflar arasında işin yapılmasından önce veya yapılması sırasında rüşvet anlaşması yapıldığına dair dosya kapsamında yeterli delil bulunmaması karşısında, kamu görevlisi olan sanıklara yüklenen rüşvet alma isnatlarının sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın mülga 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama, kamu görevlisi olmayan sanıklara atılı rüşvet verme eylemlerinin ise TCK'nın 40/2. maddesi uyarınca özgü suç niteliğindeki bu suça azmettirme veya yardım etme suçlarını oluşturabileceği, söz konusu maddede öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla bu suçun aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresini kesen en son işlem olan 15/03/2012 tarihli sorgu ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddeleri de gözetilmek suretiyle CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasa'nın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

C) İddianamede yer alan 2 numaralı olay yönünden sanıklardan ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme, 5 numaralı olay bakımından sanıklardan ... ve ... hakkında rüşvet alma, 8 numaralı olay açısından sanıklardan ... ve ... hakkında rüşvet alma, ... ve ... hakkında rüşvet verme, 11 numaralı olay yönünden sanık ... hakkında rüşvet alma, 14 numaralı olay bakımından sanıklardan ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme, 16 numaralı olay yönünden ise sanık ... hakkında rüşvet verme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklardan ... yönünden yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesinde yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir" biçimindeki düzenleme nazara alınarak, kendisini vekille temsil ettiren ve beraatine karar verilen sanık ... lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasına "Kendisini vekille temsil ettiren sanık ... için karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen 2.640 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak adı geçen sanığa verilmesine," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK, delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında ise rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle bu hükümlerin DOĞRUDAN ONANMASINA,

D) İddianamede yer alan 1 numaralı olay bakımından sanıklardan ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme, 10 numaralı olay yönünden sanık ... hakkında rüşvet verme, 15 numaralı olay açısından sanıklardan ... hakkında rüşvet alma, ... hakkında rüşvet verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile 10 numaralı olay yönünden sanık ... hakkında rüşvet alma, 4 numaralı olay açısından sanık ... hakkında rüşvet verme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

İddianamede yer alan 1 numaralı olayla ilgili haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen inceleme dışı sanıklar ... ve ... hakkında CMK’nın 140. maddesi uyarınca alınan teknik araçlarla izleme kararına istinaden yapılan takip sırasında, suç tarihinde Avcılar Belediye Başkanlığında zabıta memuru olarak görev yapan sanık ...'in, diğer sanık ...'e ait kamyonların reklam amacıyla Avcılar Tem Bağlantı yolu üzerinde usulsüz olarak durmasına izin vermesi karşılığında menfaat sağladığı tespit olunarak ...'in rüşvet aldığı, diğer sanık ...'ın da rüşvet verdiği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından Ceza Muhakemesi Kanunu'nda koruma tedbirleri arasında yer alan teknik araçlarla izleme tedbiri ile tesadüfen elde edilen delillerin ele alınması gerektiği,

5271 sayılı CMK'nın "Tesadüfen elde edilen deliller" başlıklı 138. maddesinin ikinci fıkrası "Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında, yapılmakta olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan ve ancak, 135'inci maddenin altıncı fıkrasında sayılan suçlardan birinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delil elde edilirse; bu delil muhafaza altına alınır ve durum Cumhuriyet savcılığına derhâl bildirilir" şeklinde hüküm altına alınmış olup, 01/06/2005 tarihinden sonra başvurulacak olan iletişimin denetlenmesi tedbiri sırasında, soruşturma veya kovuşturma ile ilgili olmayan, ancak 135. maddenin altıncı fıkrasında sayılan suç ya da suçlardan birisinin işlendiği şüphesini uyandırabilecek delilin elde edilmesi durumunda, "tesadüfen elde edilen delil" olarak adlandırılan bu delilin belirtilen suçun soruşturma ve kovuşturulmasında kullanılmasının olanaklı hale getirildiği,

CMK’nın “Teknik Araçlarla İzleme” başlıklı 140. maddesine göre; “Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda kuvvetli şüphe sebepleri bulunması ve başka suretle delil elde edilememesi hâlinde, şüpheli veya sanığın kamuya açık yerlerdeki faaliyetleri ve iş yeri teknik araçlarla izlenebilir, ses veya görüntü kaydı alınabilir”

Maddeye göre şüpheliler hakkında teknik araçlarla izleme kararı verilebilmesi için;

Soruşturma konusu suçun kanunda sayılan suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde edilme olanağının bulunmaması, Hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararı gerektiği, CMK'nın 140. maddesi gereğince, alınan teknik araçlarla izleme kararı sonucunda elde edilen delillerin yalnızca bu maddede sayılan katalog suçlar kapsamında yer alan suç bakımından delil olarak kullanılabileceği, katalog suçlar dışında kalan bir suç bakımından ise elde edilen delillerin yargılamada kullanılmasının, maddenin 4. fıkrasının açık hükmü karşısında olanaklı olmadığı,

Buna karşılık; CMK'nın 138. maddesi, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Beşinci Bölüm Telekomünikasyon Yoluyla Yapılan İletişimin Denetlenmesi başlığı altında, aynı Yasa'nın 140. maddesi ise Kanunun Birinci Kitap Dördüncü Kısım Koruma Tedbirleri Altıncı Bölüm Gizli Soruşturmacı ve Teknik Araçlarla İzleme başlığı altında düzenlendiğinden, “Tesadüfen elde edilen deliller” başlıklı CMK'nın 138. maddesi “teknik araçlarla izleme”yi kapsamadığı gibi Kanunda teknik araçlarla izlemeye ilişkin olarak 138. maddedeki düzenlemeye benzer bir hükme yer verilmediğinden, teknik araçlarla izleme sırasında tesadüfen elde edilen delillerin soruşturma veya kovuşturma sırasında CMK'nın 217. maddesi kapsamında delil olarak kullanılmasının olanaklı olmadığı,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava konusu somut olay değerlendirildiğinde; sanıkların aşamalarda istikrarlı olarak atılı suçlamaları inkar ettikleri, eldeki davada kamu görevlisi olan sanıkta ele geçirilen bir paranın bulunmadığı, sanıklar Tekin ve Zeki hakkında CMK'nın 140. maddesi uyarınca alınan teknik araçlarla izleme kararları sonucunda elde edilen delillerin, haklarında bu yönde karar verilmiş olmayan sanıklar aleyhinde yasal kanıt olarak kullanılamayacağı gözetilerek, hukuka aykırı bu deliller dışlandığında, dosya kapsamında rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarına ilişkin olarak; taraflar arasında işin yapılmasından önce veya yapılması sırasında rüşvet anlaşması yapıldığına dair sanıkların mahkumiyetlerine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince yüklenen suçtan beraatleri yerine yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

İddianamede yer alan 15 numaralı olay yönünden suç tarihinde Avcılar Belediye Başkanlığında zabıta komiseri olarak görev yapan sanık ...'ın, diğer sanık ...'ya ait iş yerinin ruhsatsız çalıştırılması karşılığında sanığa ait adreste yapılan aramada ele geçirilen ajandada yazılı olan miktarları rüşvet olarak aldığı kabul edilen somut olayda rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulmuş ise de; rüşvet anlaşmasının nasıl yapıldığı, içeriği ya da rüşvet suçuna konu eylemlerin neler olduğunun açıkça ortaya konulmaması, dosya kapsamında sanık ...'ya ait iş yerinin ruhsatsız işletildiğine dair bir tespitin bulunmadığı anlaşıldığı gibi dosyada bu hususta başkaca bir delilin de bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların savunmalarının aksine atılı suçları işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince yüklenen suçtan beraatleri yerine yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

İddianamedeki 10 numaralı olay bakımından suç tarihinde ... Enerji isimli şirketin yetkilisi olarak görev yapan sanık ...'ın, Avcılar ilçesinde şirketi tarafından kurulan baz istasyonu ile ilgili yaşanan sorunların çözülmesi ve kolaylık gösterilmesi karşılığında Avcılar Belediye Başkanlığında zabıta komiseri olarak görev yapan sanık ...'a menfaat sağlayarak rüşvet verdiği kabul edilen somut olayda; baz istasyonlarıyla ilgili gerçekleştirilen işlemlerde zabıta memurlarının görevlerinin olmamasına nazaran atılı rüşvet suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı, ancak sanık ... tarafından sanık ...'a gönderilen paranın sanık ...'e teslim edildiği dikkate alındığında sanıkların üzerlerine atılı eylemin iştirak halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından yazılı şekilde hükümler kurulması,

Sanık ...'ın hükümden sonra 03/01/2015 tarihinde öldüğü UYAP sisteminden temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, bu husus mahallinde araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işledikleri kabul edilen sanıklar ... ve ... hakkında 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafilerin, sanık ...'ın ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 21/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2360, Karar No: 2012/10452, Tarih: 17.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2010/2360 E.  ,  2012/10452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme biçimde nitelikli zimmet

HÜKÜM : Zincirleme biçimde basit zimmet suçundan

mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmelerinin gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın Hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenilmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10602, Karar No: 2017/11663, Tarih: 23.10.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/10602 E.  ,  2017/11663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun 28.03.2014 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 07.04.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 23.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.