muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7361, Karar No: 2018/15086, Tarih: 04.09.2018

Bölge Adliye Mahkemesi kararında, hüküm altına alınan sendikal tazminatın miktarına göre temyiz yolunun açık olduğu yönünde hüküm kurulmuştur.

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinde, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı açıkça öngörülmüştür.

Kanun'un madde gerekçesinde, "Madde ile, iş mahkemelerince verilip temyiz edilemeyen, bir başka ifadeyle bölge adliye mahkemelerinde kesinleşen kararlar düzenlenmektedir. Bu kapsamda 4857 sayılı İş Kanununun 20 nci maddesinde düzenlenen fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları ve işveren tarafından toplu iş sözleşmesi veya işyeri düzenlemeleri uyarınca işçiye verilen disiplin cezalarının iptali için açılan davalar sayılmaktadır. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanununda düzenlenen ve maddede belirtilen davaların, işin niteliği de dikkate alınarak istinaf kanun yolunda kesinleşmesi kabul edilmektedir.

Düzenleme ile, 6100 sayılı Kanundaki genel düzenleme yanında, iş hukukunun temel prensipleri dikkate alınarak daha kısa sürede kesinleşmesinde yarar umulan dava türlerinin de bölge adliye mahkemelerinde kesinleşmesi öngörülmekte ve bu şekilde bir yandan da Yargıtayın iş yükünün hafifletilmesi amaçlanmaktadır " şeklinde açıklamaya yer verilmiştir.

Düzenlemeye göre feshin haklı veya geçerli nedene dayanması, sendikal nedenin bulunması yönlerinden herhangi bir ayrıma gidilmeksizin fesih bildirimine itiraz (işe iade) davaları bakımından temyiz yolu öngörülmemiştir.

Özellikle feshin sendikal nedene dayandığı iddiasına dayalı olarak açılan fesih bildirimine itiraz davasında temyiz yolunun açık olduğunun kabulü, Kanun'un lafzı ve kanun koyucunun amacı ile bağdaşmamaktadır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesinde düzenlenmiş olup, tazminat miktarı "işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere" şeklinde belirlenmiştir. Fesih bildirimine itiraz edilmeksizin sadece sendikal tazminat talepli olarak açılan bir davada, kabul veya reddedilen miktara göre temyiz yolunun değerlendirileceği açıktır.

Aynı Kanunu'nun 25. maddesinin 5. fıkrasında ise, "Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi hâlinde işçi, 4857 sayılı Kanunun ... 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez" şeklinde düzenleme mevcut olup, sendikal neden iddiasına dayalı olarak fesih bildirimine itiraz davasının açılabileceği öngörülmüştür. Doğrudan yapılan atıfla davanın türünün, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinde düzenlenen "fesih bildirimine itiraz" davası olduğu kabul edilmiştir. Buna göre sendikal neden iddiasına dayanan fesih bildirimine itiraz davalarında da dava açamaya dair usuller sürelerle ispat kuralları aynı 20. madde hükümlerine tabidir. Yine yargılama süresi ile kısıtlamalar ile bölge adliye mahkemelerinde kesin olarak karar verileceği kuralı aynı maddenin son fıkrasında kurala bağlanmıştır.

Sendikal nedene dayanan fesih bildirimine itiraz davaları için İş Kanunu'nun 20. maddesinde, 6356 sayılı Kanun'un 25. maddesinde ve 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. Maddesinde ayrı bir kanun yolu öngörülmemiştir. Aksine fesih bildirimine itiraz davasında verilen kararlara karşı sadece istinaf kanun yolu öngörülmüştür.

Sendikal tazminatın işçinin başvurusu, işe başlatılması veya başlatılmaması şartına tabi tutulmaması da davanın türünün fesih bildirimine itiraz davası olma vasfını değiştirmemektedir. Yine sendikal tazminata hükmedilmesi halinde ayrıca işe başlatmama tazminatına karar verilemeyeceği yönündeki yasal düzenleme de sendikal tazminat ile işe iade davasındaki bağlantıyı ortaya koymaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde, kararın 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun "Sendikal özgürlüğün Güvencesi" başlıklı 25. maddesi kapsamında verildiği ve 7036 sayılı Kanunun 8/1-c kapsamında açılan bir dava olmadığı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere dava tamamen fesih bildirimine itiraz davası olup, 6356 sayılı Kanun'da ayrı bir işe iade davası öngörülmemiştir. Yargılama tamamen 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesi kapsamında yapılmış ve aynı Kanun'un 21. maddesine göre hüküm kurulmuştur.

Yasa koyucu fesih bildirimine itiraz davalarının temyiz edilebilirliğine ilişkin olarak sadece dava türünü belirtmiş, tazminat miktarı ya da tazminat türüne bağlı bir istisnaya yer vermemiştir.

Sendikal neden iddiasına dayalı fesih bildirimine itiraz davalarında temyiz yolunun açık olduğu kabul edildiğinde, usul veya esastan davanın reddi veya davanın kabulüne rağmen sendikal nedenin reddi hallerinde de istinaf kararlarının kesin olmadığı sonucuna varılabilecektir. Yine davanın ve sendikal nedenin kabulü hallerinde miktar itibarıyla kesinlik sınırına göre temyiz yolunun varlığı kabul edilebilecektir. Bu durum yasa koyucunun "kararların daha kısa sürede kesinleşmesi" ile "Yargıtay'ın iş yükünün azaltılması" yönündeki amacı ile bağlaşmadığı gibi 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin son fıkrasına açıkça aykırılık oluşturur.

Açıklanan nedenlerle sendikal nedene dayanılmış olsa da, fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararların temyiz yoluna tabi olmadığı sonucuna varılmıştır.

SONUÇ:

Davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulan Bölge Adliye Mahkemesi kararının “işe iade” talebine ilişkin olup, 7036 Sayılı Kanun' un yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden sonra, 13/03/2018 tarihinde verilen kararın 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/1-a maddesine göre temyiz edilemeyeceği anlaşıldığından davalı vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 04/09/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3271, Karar No: 2022/6833, Tarih: 11.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3271 E.  ,  2022/6833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 25.03.2019 tarih ve 2018/714 E- 2019/256 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.02.2021 tarih ve 2019/863 E- 2021/306 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 24/07/2006 tarihinde işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 7.4 madde gereğince dağıtım faaliyetinin hisselerinin tamamının davalıya ait olduğu dönemde MEDAŞ 'ın özelleştirilmesinden önce 13/05/2009 tarihinde meydana gelen bir iş kazası nedeniyle Konya 3. İş Mahkemesi'nin 2016/249 esas 2017/213 karar sayılı hükmü gereğince MEDAŞ tarafından SGK’ya ödenen meblağın davalı tarafça ödenmesi gerektiğini ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 20.000,00 TL ve ilgili dava kapsamında yapılan yargılama giderlerinin yine fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 100,00 TL ‘nin avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iki yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu bu nedenle davanın zamanaşımı nedeniyle reddinin gerektiğini, TEDAŞ’ın özelleştirilmesi sürecinde alınan bir kısım yargı kararları sonrasında TEDAŞ ile hisselerinin tamamına sahip olunan 20 Elektrik Dağıtım Şirketi arasında dağıtım varlıklarının işletilmesine ilişkin "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" imzalandığını, Meram Elektrik Dağıtım A.Ş. 25/09/2008 tarihinde de gerçekleştirilen ihale sonucunda şirketin tüm hisselerinin 30/10/2009 tarihinde Alcen Enerji Dağıtım ve Parakende Satış Hizmetleri A.Ş. tarafından devir alındığını, MEDAŞ’ın ihale sürecinin tamamlanmasının ardından 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi ve özelleştirme idaresi talimatları doğrultusunda taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin ayrım çalışmaları yapılıp listeler hazırlanarak tespit tutanağı imzalandığını ve yönetim kurullarının onayından geçerek kesinleştiğini işletme hakkı sözleşmesinin imzalanması, ile birlikte işletme hakkının devredildiğini ve 24/07/2006 tarihi sonrasında dağıtım faaliyetinin davacı tarafça yürütüldüğünü ve sözleşmenin 7. maddesinde açıkça belirtildiği üzere 24/07/2006 sonrasında meydana gelen zararlara ilişkin olarak sorumluluğun dağıtım faaliyetini yürüten davacıya ait olduğunu, sözleşmenin hiçbir yerinde hisse devir tarihine kadar sorumluluğun davalıya ait olduğuna ilişkin bir hüküm bulunmadığını, sözleşmenin 7.4 ve 7.6 maddeleri uyarınca TEDAŞ’ın sorumlu tutulabilmesi için tazminata esas olayın İHDS imzalanmadan önceki döneme ilişkin olması gerektiğini, somut olayda da tazminat ödemesine neden olan iş kazasının 13/05/2009 tarihinde meydana gelmesi nedeniyle davalıya rücu edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davanın konusu 24/07/2006 tarihli İHDS imza tarihi sonrası oluşan işçilik alacaklarından dolayı yükümlülüğün kimde olduğu ve davacının icra kanalıyla ödediği tazminat ve yargılama giderinin davalıdan talep edilip edilemeyeceğinden ibaret olduğu, olayda dava konusu yapılan ödemenin "faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlem" kaynaklı mı yoksa "tesislerin işletilmesinden kaynaklanan her türlü hukuki sorumluluk" mu olduğunun belirlenmesi gerektiği, davacı taraf iş kazasına dayalı olarak ödediği tazminatı talep etmekte olup iş kazası "tesislerin işletilmesinden kaynaklanan" hukuki sorumluluk olduğundan sorumluluk tarihi İHDS sözleşmesinin 7.6 ve 7.7 maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, bu durumda iş kazasının İHDS sözleşmesinin imzalanmasından sonra meydana geldiği ve davacıya sözleşmeye dayalı olarak rücu edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf isteminde bulunulmuştur.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; ilk derece mahkemesince rücuya esas davadaki dava konusu olayın taraflar arasında 24/07/2006 tarihinde imzalanan İHDS tarihinden sonra 13/05/2009 tarihinde meydana geldiği, İHDS' nin 7.6 ve 7.7 maddelerine göre sözleşmenin imzalanmasından sonra meydana gelen olay nedeniyle sorumluluğun devir alan davacı şirkete ait olduğundan ödenen miktarın, sözleşmeye dayalı olarak davalıya rücu edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun olduğu, davacı vekilinin istinaf başvuru kanun dilekçesinde yer verdiği itirazların yerinde olmadığı, kararda kamu düzenine ilişkin bir aykırılık bulunmadığı, kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinafa başvuran davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 11/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/443, Karar No: 2023/904, Tarih: 07.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/443 E.  ,  2023/904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM : Dava Kısmen Kabul, Birleşen Dava Red

Taraflar arasında görülen asıl ve birleşen alacak talepli davalarında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine kararı verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı asıl dava davalısı-birleşen dava davacısı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl dava davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin maliki bulunduğu ... ilçesi, ... Mahallesinde kain, 45734 ada, 2 parsel üzerine kat karşılığı inşaat yapılması için davalı ile kat karşılığı inşaat ve satış vaadi sözleşmesi yapıldığını, müteahhitin inşaatı zamanında bitiremediğini, bunun üzerine müvekkilince müteahhide binanın teslimi için Ankara 25. Noterliğinden ihtarname gönderildiğini ancak tebliğ edilemediğini, davalının inşaatta çalıştırdığı işçilerin sigorta primlerini hiç ödemediğini belirterek, müteahhidin inşaatı bitirip davacı müvekkiline ait 3 daireyi teslim edememesi nedeniyle 23 ay için toplam kira geliri kaybından dolayı 24.150,00'TL, 3 dairesindeki eksik ve kusurlu işler nedeniyle 10.000,00'TL tazminat, binanın eksik ve kusurlu işler ile projeye aykırılık nedeni ile 5.000,00'TL nefaset kaybı, davalının müvekkiline ait olan zemin üstü 1. kattaki daireyi satmakla daire bedeli olarak 50.000,00'TL nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

2.Birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin mülkiyeti davalıya ait olan ... ilçesi, 45734 ada 2 parsel sayılı taşınmaza sözleşme şartlarına ve mimari projeye uygun bir bina yapılması hususunda davalı ile ... 1. Noterliğinin 30.12.2014 tarih 42097 yevmiye sayılı düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi akdettiğini, müvekkilinin sözleşme gereği binayı ikmal ettiğini, ancak davalının edimini süresinde ifa etmemesi, verilmesi gereken bağımsız bölümleri vermemesi nedeniyle iskan raporunun alınmasında gecikme meydana geldiğini, davalı arsa malikinin yükleniciye isabet eden 2, 4, 5, 7 ve 8 no.lu bağımsız bölümleri tapuda devir ve temlik ederek bedelini aldığını, almış olduğu bu bedellerden 2 ve 4 numaralı bağımsız bölümlerin satış bedelinin davacı yükleniciye ödendiğini, 5, 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerin satış bedelinin ödenmediğini, kendisine ... 1. Noterliğinden keşide edilen 16.06.2010 tarih, 017867 yevmiye sayılı ihtarname ile satış bedelinin tebliğ tarihinden itibaren iki gün içinde ödenmesinin istenildiğini, ancak ödemeyerek temerrüde düştüğünü, dava tarihi itibari ile belirlenecek bedelin tahsili için dava açma zarureti hasıl olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 40.000,00'TL nin 01/07/2010 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kat karşılığı inşaat sözleşmesini müteakip yaptırılan avam projede her katta 3 daire yapılması durumunda dairelerin küçük olacağı anlaşılınca taraflar arasında yapılan 30.03.2005 tarihli sözleşme ile taşınmaz üzerine 12 daire yerine 8 daireli bina yapılması, arsa malikine 3 daire yerine 2 daire ve zemin katta verilmesi gereken daire yerine bu dairenin satış bedelinin 1/4 ünün verilmesi konusunda anlaştıklarını, binanın süresi içinde fiili olarak ikmal edildiğini, iskan alınmamış olsa da binada oturmaya engel bir durum olmadığını, sözleşmede iskan şartının olmadığını, binada 2, 4, 5, 7, 8 no.lu dairelerin satıldığını, bu dairelerin satış bedelinden sadece 2 ve 4 no.lu dairenin bedelinin müvekkiline verildiğini, diğerlerinin bedelini davacının aldığını, davacının satılan 5, 7, 8 no.lu satılan dairelerin bedelini ve teminat olarak tuttuğu 1 dairenin satış yetkisini vermesi halinde tüm sorunların çözüleceğini, davacının yan yüklenicinin resmi yerlere ödemesi gereken ve kamu kuruluşlarının istediği gideri talep etmesinin rücu anlamına geldiğini, bunun da hukuken mümkün olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

2.Birleşen davada davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin yerleşim yerinin Ankara ili olduğunu, yetkili ve görevli mahkemelerin Ankara Mahkemeleri olduğunu, kat karşılığı inşaat sözleşmesi hükümlerine göre de yetkili mahkemenin Ankara Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğunu, müvekkilinin maliki olduğu Ankara ili, ... ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 45734 ada 2 sayılı parsel sayılı taşınmaza kat karşılığı inşaat yapmak üzere müteahhit davacı ... ile ... 1. Noterliğinin 30.12.2004 tarih 42097 yevmiye sayılı kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, müteahhidin sözleşme gereği 12 daireli bina yapması gerekirken anlaşılan sözleşme haricinde ve müvekkilinin haberi olmadan normal zemin ve diğer katlarda da ikişer daire olmak üzere 8 daire ve bir de kotta daire çıkararak toplam 9 daireli inşaat yaptığını, davacı müteahhidin 18 aylık sürenin sonu olan 30.06.2006 tarihinde binayı bitirip iskan ruhsatı alıp anahtar teslim usulü, daireleri teslim etmediğini, ayrıca daire satışı yaptığı üçüncü şahısları da iskan ruhsatı almayarak mağdur ettiğini, halen binada iskan ruhsatı olmadan oturulduğunu, müvekkilinin kira kaybının giderilmesi ve diğer bir kısım taleplerine yönelik Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/229 Esasında kayıtlı dava açıldığını ve halen derdest olduğunu, kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre taraflara düşen dairelerin belirli olduğunu, müvekkilinin arsa sahibi olduğunu, tapuda ferağ verme yetkisine sahip olduğunu, davacı müteahhidin dairelerini sattığı zaman sözleşme gereği müvekkilinin davacının kendisine düşen dairelere ilişkin yaptığı satışların tapularının tapu dairelerinde ferağını vermeye mecbur olduğunu, müvekkilinin arsa sahibi olarak hiçbir zaman davacı müteahhidin dairesinin parasını alamayacağını, müteahhide ait dairelerin şu anki mal sahiplerini bulan, onlarla pazarlık edip parasını alan kişinin müteahhit olduğunu, davacının iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07/12/2010 tarihli ve 2008/229 Esas, 2010/465 Karar sayılı kararıyla; davanın davacının davasının kısmen kabulü ile, ortak yerlerdeki eksik işler nedeni ile 1.453,00 TL, 5 ve 6 no.lu dairelerdeki eksik ve kusurlu işler nedeni ile 2.050,00 TL, kira kaybı bedeli olarak 3.000,00 TL olmak üzere toplam 6.503,00 TL nin dava tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacının fazla taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar vekilince temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar vekilince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay(Kapatılan)15.Hukuk Dairesi 19.12.2012 tarih 2012/4290 Esas ve 2012/7978 karar sayılı ilamında "Davalı yüklenici ... Asliye 3. Hukuk Mahkemesinin 2011/262 Esas sayılı dava dosyasında davacı arsa maliki hakkında açtığı davada yapılan inşaattan kendisine isabet eden 2, 4, 5, 7 ve 8 no.lu bağımsız bölümlerin arsa malikince satıldığını, tapuda devir ve temlikin yapıldığını, 2 ve 4 no.lu bağımsız bölümlerin bedelinin ödendiğini, 5, 7 ve 8 no.lu bağımsız bölümlerin satış bedelinin ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyle 40.000,00 TL’nin 01.07.2010 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir. Bu dava dosyası derdest olup yargılaması devam etmektedir.

Bu durumda her iki davanın tarafları, konusu bakımından bağlantılı olduğu anlaşılmaktadır Uyuşmazlık, anılan bu yasal ilkeler kapsamında ele alınıp değerlendirildiğinde her iki davanın konusu ve tarafları bakımından aralarında bağlantı bulunduğu, birleştirilerek görülmesinde gerek yargılama tekniği, gerek usul ekonomisi ve gerekse birbirine aykırı kararların çıkmasının önlenmesi açısından fayda olduğu belirlenmiştir.

Açıklanan nedenlerle her iki davanın birleştirilerek yargılamasının yapılıp sonuçlandırılması gerekirken yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi isabetli olmamış kararın bozulması gerekmiştir." gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B.İkinci Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamda belirtilen bağlantılı derdest olan dosya birleştirilmiş ve 13/10/2015 tarih 2013/490 Esas, 2015/442 karar sayılı kararında asıl davanın kısmen kabulü ile davacının dairelerdeki eksik ve kusurlu işler için 2.050,00'TL, ortak yerlerdeki eksik ve kusurlu işler için 1.453,00'TL, kira kaybı olarak 10.348,00'TL nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacının 3 no.lu taşınmazla ilgili talebinin reddine, birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir. Karara karşı taraflar vekilince süresi içinde temyiz isteminde bulunulmuştur.