muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/122, Karar No: 2013/2796, Tarih: 03.04.2013

A-Sanıklar ..., ... ve Haşem hakkında kasten öldürme, sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan ve kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-Sanıklar ... ve Haşem hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan hükümler yönünden;

1-Sanık ...'ın maktulün evlatlığı olan ...'in yeğeni olduğu, Şile ilçesinde yalnız yaşamakta olan maktulün ekonomik durumunun iyi olduğunu bilen sanık ...'ın, hırsızlık yapmak amacıyla maktule ait evin anahtarlarını bir şekilde temin ettiği ve diğer sanıklar ..., ... ve Haşem ile hırsızlık eylemini gerçekleştirmek amacıyla anlaştıkları, olay günü maktulün hastaneye gideceğini düşünen sanık ...'ın maktulün evde olmadığını diğer sanıklara bildirdiği ve evin anahtarlarını sanık ...'e verdiği, sanıklar ..., ... ve Haşem'in sabahleyin saat 06:00 sıralarında maktulün evine gelip sanık ... tarafından temin edilen anahtarla kapıyı açarak maktulün evine girdikleri, sanık ... tarafından evde bulunduğu söylenen para ve mücevheratı aradıkları sırada, maktulün uyanıp kendilerini görmesi üzerine, maktulü etkisiz hale getirmek amacıyla hep birlikte maktulü yere yatırdıkları, sanık ...'in maktulün boyun bölgesine oturduğu, sanıklar ... ve ...'in ise maktulün ellerini, ayaklarını ve ağzını bağlayıp, daha sonra evde bulunan eşyaları karıştırarak maktulün cüzdanından yaklaşık 10000 TL alarak kaçtıkları, maktulün boyuna basıya bağlı mekanik asfiksi sonucu öldüğü olayda, sanıkların eylemlerinin birden fazla kişi tarafından birlikte konutta yağma suçunu oluşturduğu ve sanıkların TCK 149/1-c-d, maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği düşünülmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK 142/2-d,35/2,62 maddeleri uyarınca hüküm kurularak eksik ceza tayini,

2-Kabule göre de;Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükümlerde,TCK.nun 116/1, 119/l-c maddesi gereğince belirlenen 4 yıl hapis cezası üzerinden, TCK.nun 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada, 3 yıl 4 Ay hapis cezası yerine 3 yıl 6 ay hapis cezası belirlenrnek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ... ve Haşem müdafiilerinin temyiz itirazları üzerine incelenen hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca, toplam ceza miktarı itibariyle sanıklar ... ve Haşem'in kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 03/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3712, Karar No: 2008/5544, Tarih: 29.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3712 E.  ,  2008/5544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.12.2003 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi ve muvazaa iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair verilen 31.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, davalılardan ... ile dava dışı ... İnş. Ltd. Şti arasında yapılan arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca arsa maliki olan Satılmış hissesine düşen dairelerden 2 adedini 14.11.2002 tarihinde düzenlenen taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile aldığını, bedelini ödediğini, ancak davalı ... ile davalı ... ve dava dışı kişiler arasında yapılan muvazaalı işlemler ile davalı ...'a ait bir kısım payın tapuda diğer davalı ...'e devredildiğini belirterek her iki davalı adına olan kaydın iptali ile taşınmaz satış vaadi sözleşmesine konu olan bağımsız bölümlere ait payın adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı ..., sözleşmenin gerçek amacının evlilik birliğinin devamını sağlamaya yönelik olup, davacı ile boşandıklarından bu sözleşmeye dayanarak tescil istenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya bakmakla Aile Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile dava dava dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

18.01.2003 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanununun 4. maddesinde Aile Mahkemelerini Türk Medeni Kanununun ikinci kitabında yazılı dava ve işlere bakmakla görevli kılmış ise de, Türk Medeni Kanununun İkinci kitabında eşler arasındaki mal rejimlerinin tasfiyesine ilişkin hükümler yer almış olup, eşlerden birinin tasfiye isteyebilmesi için evlilik birliğinin ölüm, boşanma veya iptal sebebiyle sona ermiş olması veya tarafların bir sözleşme ile yeni bir mal rejimini seçmiş olmaları gerekmektedir. Başka bir ifadeyle Aile Mahkemeleri, Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihinden sonra karı-koca arasında edinilmiş mallar yönünden çıkacak uyuşmazlıklara ilişkin olan davalara bakmakla görevlidir.

Somut olayda; dava satış vaadi sözleşmesi ve muvazaa iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, satış vaadi sözleşmesine konu olan taşınmazın edinilmiş mal kapsamın da ve Türk Medeni Kanununun ikinci kitabında yer alan eşler arasındaki mal rejimlerinin tasfiyesi kapsamında bulunduğundan söz edilemez. Belirtilen nedenle Asliye Hukuk Mahkemesi davaya bakmakla görevli olup, yazılı gerekçe ile verilen görevsizlik kararı doğru olmadığından bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda; dava satış vaadi sözleşmesi ve muvazaa iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, satış vaadi sözleşmesine konu olan taşınmazın edinilmiş mal kapsamın da ve Türk Medeni Kanununun ikinci kitabında yer alan eşler arasındaki mal rejimlerinin tasfiyesi kapsamında bulunduğundan söz edilemez. Belirtilen nedenle Asliye Hukuk Mahkemesi davaya bakmakla görevli olup, yazılı gerekçe ile verilen görevsizlik kararı doğru olmadığından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan harcın yatırana geri verilmesine, 29.04.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6428, Karar No: 2017/11802, Tarih: 30.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6428 E.  ,  2017/11802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü ve velayet yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, vekalet ücreti ve tedbir nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalı-davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tedbir nafakası talebi yönünden temyiz itirazları yersizdir.

b)Mahkemece asıl dava dosyası ile birleşen dosya bakımında tarafların boşanmaya yönelik taleplerinin kabulüne karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı-davalı erkeğin dava dilekçesinde herhangi bir delille dayanmadığı gibi kadının boşanma davasında ise cevap dilekçesini süresinde sunmadığı anlaşılmaktadır.

"İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi" başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141. maddesi "(1) Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." şeklindedir.

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi için söz konusudur. İkişer dilekçeden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir.

Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvakfakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 20/04/2016 tarih, 2014/2- 695 esas 2016/522 karar sayılı ilamı).

Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvakfakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 20/04/2016 tarih, 2014/2- 695 esas 2016/522 karar sayılı ilamı).

Bu halde, mahkeme davacı-davalı erkek tarafından usulüne uygun şekilde süresinde ileri sürülmeyen delilleri ve tanık beyanları esas alınarak davalı-davacı kadına kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında, yukarıda açıklanan sebeple davalı-davacı kadına yüklenecek kusurlu bir davranış ispatlanamadığı halde, davacı-davalı erkeğin boşanma davasının reddine karar verilecek yerde kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2(b) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) ve 2 (a) bentte gösterilen sebeplerle ONANMASINA, bozma sebebine göre kadının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının ise şimdilik incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı harcın Haydar'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Perihan'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.10.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/9458, Karar No: 2025/3689, Tarih: 26.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2024/9458 E.  ,  2025/3689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve hükmün, itiraz edilmeksizin 03.12.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 01.11.2024 tarihli ve 2024/8149 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2024 tarihli ve KYB - 2024/114671 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2024 tarihli ve KYB - 2024/114671 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, mahkemece kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği,

Somut olayda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/01/2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar şüphelinin mernis adresine doğrudan tebliğ edilmiş ise de,

Somut olayda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/01/2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar şüphelinin mernis adresine doğrudan tebliğ edilmiş ise de,

7201 sayılı Kanun'un 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp,

çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının şüphelinin mernis adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle usule aykırı şekilde yapılmış olduğu, buna göre anılan kararın usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmemesi sebebiyle kesinleşmediğinden erteleme süresinin başlamayacağı ve denetimli serbestlik tedbirinin ihlal edildiğinden bahisle sanık hakkında kamu davası açılamayacağı, bu nedenle kovuşturma şartının gerçekleşmediği cihetle, sanık hakkında açılan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 05.11.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2018 tarihli ve 2018/5710 Soruşturma, 2018/191 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, erteleme karar içeriğinde, karara karşı itiraz kanun yolu süre ve merciinin usûlüne uygun şekilde gösterildiği, tedbirin infazı için kararın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Şüphelinin, erteleme süresi zarfında 10.05.2018 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, erteleme kararının kaldırılarak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 22.09.2019 tarihli ve 2018/5710 Soruşturma, 2019/9769 Esas, 2019/6779 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 24.10.2019 tarihli ve 2019/161 Esas, 2019/832 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 24.10.2019 tarihli ve 2019/161 Esas, 2019/832 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde yer alan, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği dikkate alındığında,

Dosya kapsamına göre;

05.11.2017 tarihli eylemi nedeniyle verilen 10.01.2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi karar tebliğinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan MERNİS adresine çıkarılarak muhtara teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usûlsüz olduğu, dolayısıyla usûlüne uygun tebligat yapılmadığı için erteleme kararı şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usûlüne uygun şekilde kesinleştiğinden söz edilemeyeceği, usûlsüz olarak verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi, beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, bu nedenle ihlâl kabul edilen 10.05.2018 tarihli eylemin erteleme süresi içinde işlendiğinden söz edilemeyeceği anlaşıldığından; Mahkemesince, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine

ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı, tebliğ tarihinden itibaren 5271 sayılı CMK'nın 173. maddesinin 7499 sayılı Kanun ile değişik haline göre "iki hafta" içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usûlüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usûlüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden hükmin açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2019 tarihli ve 2019/161 Esas, 2019/832 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6910, Karar No: 2020/5929, Tarih: 13.10.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6910 E.  ,  2020/5929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, idari para cezasına ilişkin kurum işleminin iptali ile tahakkuk eden asıl alacak ve gecikme zammının iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozma üzerine ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacılar, davalı kurum tarafından tahakkuk ettirilen idari para cezasının iptaline, tahakkuk edilen asıl alacak ve gecikme zammı toplamı 9.092,12 TL 'nin davacıya iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, “ …kesinleşen ve ödenen idari para cezasının istirdadı davasının İş Mahkemesinde açılamayacağı, para cezasının niteliği gözetildiğinde İş Mahkemesinin işin esasına girerek inceleme yapamayacağı, bu durumun işverenin idari para cezası kararının geçersizliğine ilişkin karar getirmedikçe İş Mahkemesinde istirdat veya menfi tespit davasının görülemeyeceği" gerekçesi ile davanın reddine” karar verilmiştir. Dairemizin 25/04/2013 tarihli ilamı ile özetle İş mahkemesi görevli olduğundan bahisle işin esasına girilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulmasına karar verilmiş, yerel mahkemenin aynı kararda direnmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’ nun 19/02/2019 tarihli ilamı ile Dairemizin bozma ilamı kaldırılarak işin esasının incelenmesi için dosya tekrar Dairemize gönderilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinde, işverenin kanunla düzenlenen yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde idari para cezası ile sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Ancak, idari para cezası, neticede bir cezai yaptırım olup, cezaların şahsiliği ve kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkelerine göre, asıl borçlu şirket olan taşeron şirket hakkında düzenlenen idari para cezasından, asıl işveren şirketin ve yetkili kişi sıfatı ile hareket edenlerin şahsen sorumlu tutulamayacağı belirgindir.