muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1678, Karar No: 2018/6185, Tarih: 31.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/1678 E.  ,  2018/6185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'ün beraatine ilişkin hükmün incelenmesinde;

Katılan vekilince ibraz olunan 12/12/2013 havale tarihli katılma talep dilekçesi ile sadece sanıklar ..., ... ve ... yönünden davaya katılma talebinde bulunulması ve katılan vekilinin hazır olmadığı 27/03/2014 tarihli duruşmada anılan dilekçeye istinaden Kültür ve Turizm Bakanlığının katılan olarak kabulüne karar verilmesi karşısında, sanık ... yönünden katılan sıfatını haiz olmayan ... adına hazine vekilinin, adı geçen sanık hakkında tesis edilen hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığı, sanıkların üzerlerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli emanetin 2013/224 sırasında kayıtlı olup, dosya içerisindeki 01/08/2013 tarihli bilirkişi raporunda 19. yüzyıl fıkıh kitabı ve 19. yüzyıl eseri olarak tanımlanan iki adet kitabın da 2863 sayılı Kanunun 75. maddesi uyarınca müzeye teslimine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sanık ...'ye iadesine dair hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin, “Adli emanetin 2013/224 sırasında kayıtlı 4 adet kitabın, 2863 sayılı Kanunun 75. maddesi uyarınca müzeye teslimine” şeklinde düzeltilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4215, Karar No: 2012/6119, Tarih: 10.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/4215 E.  ,  2012/6119 K.**

* KASTEN ADAM ÖLDÜRME NEDENIYLE UĞRANILAN MADDI VE MANEVI ZARARIN TAZMINI

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 45

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: DAVACILAR DESTEĞİNİN GÜNLÜK KAZANCININ MİNİBÜS­ÇÜLER ESNAF ODASI TARAFINDAN MAHKEMEYE BİLDİRİLEN TUTAR ÜZE­RİNDEN HESAPLANMASI GEREKİRKEN, SALT TANIK BEYANLARINDA GEÇEN TUTARIN HESABA ESAS ALINMASI İSABETSİZ OLMUŞTUR.

Davacı M.Umut ve diğeri vekili tarafından, davalı Hayri aleyhine 26.10.2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.12.2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Yerel mahkemece verilen kararın adli yardım istemi ile davalı tarafından temyizi üzerine mahkemenin 01.02.2011 günlü kararı ile adli yardım isteminin reddine karar verilmiş, bunun üzerine gerekçeli karar maktu harç alınarak yeniden adli yardım istemi ile temyiz olunmuş olup, temyiz incelemesi yapılan tarih itibari ile yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK’nın 336/3. maddesi uyarınca “Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır” hükmü ve davacının tüm mal varlığı üzerine tedbir konulu bulunduğu gözetilerek davalının adli yardım talebinin kabulüne karar verildi. Temyiz incelemesine geçildi.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun ge­rektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik gö­rülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazına gelince:

a) Dava, kasten adam öldürme nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalının desteklerini kasten öldürmesi nedeni ile uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalı, kimseyi öldürme gibi bir kastı olmadığını, olaydan önce tehdit edildiğini, dövüldüğünü, can güvenliğinden endişe ettiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacılar desteğinin davalı tarafından kasten öldürülmesi nedeni ile uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacılar desteğinin tanık anlatımlarına göre günlük 60,00 TL kazancı olduğunun kabulü ile hesaplanan zarar tutarı hüküm altına alınmış ise de, Ankara Minibüsçüler Esnaf Odası tarafından mahkemeye bildirilen cevapta olay tarihi itibari ile bir minibüs şoförünün günlük 18,00 TL kazancı olacağı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacılar desteğinin davalı tarafından kasten öldürülmesi nedeni ile uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacılar desteğinin tanık anlatımlarına göre günlük 60,00 TL kazancı olduğunun kabulü ile hesaplanan zarar tutarı hüküm altına alınmış ise de, Ankara Minibüsçüler Esnaf Odası tarafından mahkemeye bildirilen cevapta olay tarihi itibari ile bir minibüs şoförünün günlük 18,00 TL kazancı olacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, desteğin tazminata esas kazancının minibüsçüler odasının cevabında bildirilen tutar üzerinden hesaplanması gerekirken, salt tanık be­yanlarında geçen tutarın hesaba esas alınması doğru olmamış, kararın gös­terilen nedenle bozulması gerekmiştir.

S o n u ç: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA); davalının öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri veril­mesine 10.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12268, Karar No: 2017/12119, Tarih: 21.11.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/12268 E.  ,  2017/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yüzüne karşı verilen 11/10/2013 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesi uyarınca öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 22/10/2013 havale tarihli dilekçe ile temyiz etmekle, süresinde yapılmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12519, Karar No: 2018/15595, Tarih: 27.09.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12519 E.  ,  2018/15595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş davalı ... vd vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla, duruşma için belirlenen 27/09/2018 günü temyiz eden davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden diğer davalının yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Bir kısım davalı vekili Av. ... temyiz dilekçesinde kararı tüm davalılar adına temyiz ettiği halde davalılardan ...’ın vekiline verdiği vekaletnameye ve davalı ...’a davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğine dair tebligat parçasına dosya arasında rastlanmamıştır.

Bu itibarla davalı ...’ın vekiline verdiği vekaletname veyahut temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğine dair tebligat parçası varsa dosya içerisine konulduktan, yoksa davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin adı geçen davalıya usulüne uygun tebliği ile temyiz süresi de beklendikten,

Sonra, gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5840, Karar No: 2011/6961, Tarih: 30.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5840 E.  ,  2011/6961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.06.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Hükmü temyiz eden davalılardan 2171 sayılı parselin maliki davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 770 sayılı parseli yararına, 2171 sayılı parsel üzerinden bilirkişi raporunda 5.alternatif olarak işaretlenen yerden geçit irtifakı kurulmuştur.

Hükmü, davalı 2171 sayılı parsel maliki temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı 2171 sayılı parselin malikinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacının maliki olduğu 770 sayılı parselin mutlak geçit ihtiyacı içerisinde bulunduğu açıktır. Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Denilebilir ki, bu tür davalarda davacının, dava konusu üzerinde tam bir tasarruf yetkisi yoktur.

Somut olayda, geçit 2171 sayılı parsel üzerinden kurulmuştur. Bu parselin sınırında bulunan 771 sayılı parsel de 2171 sayılı parsel kadar geçit için elverişlidir. Bu yüzden, yukarıda sözü edilen fedakarlığın denkleştirilmesi kuralı gereği mahkemece yerinde yeniden keşif yapılarak geçit yerinin 771 ve 2171 sayılı parsellerin ortak sınırından aranması, yapılacak araştırmada uygun görülürse 770 sayılı parselin geçit ihtiyacının 771 ve 2171 sayılı parseller ortak sınırından karşılanması gerekmektedir. Ayrıca fenni bilirkişiden uygulamayı pafta üzerinde gösterir ayrıntılı gerekçeli rapor alınmak suretiyle sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, eksik inceleme ve araştırmayla istem yazılı olduğu şekilde hükme bağlandığından karar bozulmalıdır.

Mahkemece, eksik inceleme ve araştırmayla istem yazılı olduğu şekilde hükme bağlandığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı 2171 sayılı parsel malikinin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6843, Karar No: 2009/8497, Tarih: 25.05.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/6843 E.  ,  2009/8497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bigadiç Asliye Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13/02/2008 gün ve 2007/12800-208/2207 sayılı bozma kararında özetle; "Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesinin 1954/8154 esas- 1955/2446 karar sayılı dava dosyasında ... ... tarafından ... adlı kişiye karşı çekişmeli yerle ilgili olarak açılan el atmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonucunda, mahkemece oluşturulan kararda taşınmazın ilk defa ... ... tarafından ormandan açıldığı, esasen orman olan bu yer üzerinde davalı gerçek kişinin tercihe şayan bir hakkının bulunmadığı, ve Orman Yönetiminin davacıya karşı da her zaman el atmanın önlenmesi davası açma ... bulunduğu da belirtilmek suretiyle dava reddedilmiş; ve karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesince “ Orman İdaresinin bir talep ve davası da bulunmadığına göre” denilmek suretiyle onanarak kesinleşmiştir.

Daha sonra ... ... tarafından Hazine ve Köy Tüzel Kişiliğine karşı açılan çekişmeli Çekirdekli Köyü 1469 parsel sayılı taşınmazın kendisine atalarından kalan ... alanı olduğu iddiası ile açılan tapu iptali ve tescil davasının 1978/36 esas- 1979/458 karar sayılı dosyasında yapılan yargılamasında ise gerçek kişinin davası reddedilip “taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığından Orman Yönetiminin bu hususta dava açmakta muhtariyetine” denilerek karar oluşturulmuştur. Anılan dosya arasında bulunan ve hükme esas alınan 11/06/1979 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın tümüyle orman karakterinde olduğu, % 30-40 eğimdeki yerin halen orman özelliğini koruduğu belirtilmektedir.

Yörede 1997 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında komisyonun bu kararlarla ilgili olarak bilgilendirilmemesi nedeniyle taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır. 1982 Anayasasının 138/4. maddesindeki "Yasama ve yürütme organlarıyla idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır. Bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiç bir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez" hükmü ile Orman Kadastrosunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6831 Sayılı Yasaya Göre Orman Kadastrosu ve Aynı Yasanın 2/B Maddesinin Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 23. maddesinde, orman kadastro komisyonlarınca devlet ormanı olarak sınırlandırılması gereken yerlerin sayıldığı, bu maddenin 1. fıkrasının (G) bendinde "Devlet ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme ilamı bulunan yerlerin devlet ormanı olarak

-2-

2009/6843-8497

-2-

2009/6843-8497

sınırlandırılacağı" (halen yürürlükte olan 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan yönetmeliğin 26/g maddesi) hükmünün bulunduğu, bu hüküm gereğince kesinleşmiş mahkeme kararı ile orman olduğu saptanan taşınmazın, orman kadastrosu yapıldığı sırada orman olarak sınırlandırılması zorunlu olduğu halde, yörede 1997 yılında yapılan orman kadastrosunda orman sınırı dışında bırakıldığı, ancak bu olgunun kesinleşen mahkeme kararı ile orman olduğu belirlenen taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceği, Bigadiç Asliye Hukuk ve Sulh Hukuk mahkemelerinde görülen davalarda taraf olan ... ... ile soy bağı bulunan davalı Kamber ... yönünden taşınmazın niteliğini belirleyen mahkeme kararının kuvvetli delil oluşturacağı, Anayasanın 169. maddesinde belirtildiği gibi ormanların kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilemeyeceği 05.11.2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi hükmüne göre davaya konu taşınmazın "herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış orman" olması nedeniyle yeniden yapılacak orman kadastrosunda orman sınırı içine alınabileceği 3402 Sayılı Yasa genel, 6831 Sayılı Orman Yasası özel yasa olduğu ve özel yasada bulunan hükümler karşısında, genel yasa uygulanamayacağından, sonradan yapılacak orman kadastrosu özel yasa hükmüne göre yapılacağından, bu işlem 3402 Sayılı Yasanın 22/1. maddesinde belirtilen ikinci kadastro sayılamayacağı gibi, ... yada Hazine tarafından dava konusu taşınmazın her zaman orman olarak tescilinin mahkemeden de dava yoluyla istenebileceği, bunu engelleyen bir yasa hükmü bulunmadığı göz önünde bulundurulmamıştır. Kaldı ki taşınmazın bir bölümünün halen 40-60 yaşlı kızılçam ağaçları ile kaplı olduğu dosya arasındaki bilirkişi raporlarından da anlaşılmaktadır.Değinilen yönler gözetilerek davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksi görüş ve kanı ile kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olduğu" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu Çekirdekli Köyü 1469 parsel sayılı 8350 m2 yüzölçümündeki taşınmazın iptaline, orman niteliği ile Hazine adına tesciline, davalının elatmasının önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali tescil ve elatmasının önlenmesine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1970 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1998 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 25/05/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33240, Karar No: 2014/23794, Tarih: 20.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33240 E.  ,  2014/23794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, müştekinin oturduğu binanın merdiven boşluğundan suça konu mobileti çalması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeyerek aynı Kanun'un 141/1. Maddesi ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5843, Karar No: 2006/8633, Tarih: 18.07.2006

14. Hukuk Dairesi 2006/5843 E., 2006/8633 K.

**14. Hukuk Dairesi 2006/5843 E., 2006/8633 K.**

**- GÖREVLİ MAHKEME

- HASILAT KİRA SÖZLEŞMESİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 270 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 8 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.07.2004 gününde verilen dilekçe ile sözleşmenin feshi ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair verilen 25.10.2005 günlü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı, 18.12.1999 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile köy tüzel kişiliğine ait hamamı, bakım ve onarımın yapılması, tesis ilâve edilmesi şartı ile 20 yıl süre ile davalılara kiraladığını, davalının bakım, onarım ve tesis ilâvesi yükümlülüğünü yerine getirmediğini, 01.04.2001 tarihinde düzenlenen adi yazılı taahhütname ile davalılardan Hayati'nin kira sözleşmesindeki yükümlülüğünü 15.08.2001 tarihine kadar yerine getirmeyi, aksi takdirde on milyar lira cezaî şart ödemeyi kabul ettiği halde belirlenen süre içinde edimini yerine getirmediğini ileri sürerek, kira sözleşmesinin feshi ile on milyar lira cezaî şartın tahsilini istemiştir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 8/II, b, 1. maddesi ile 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanunun uygulama alanı içinde kalan yerler hakkında açılan davaların basit yargılama usulünün uygulandığı Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek süratle sonuçlandırılması amaçlanmıştır. Borçlar Kanunu'nun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirası hükümlerinin uygulanması gereken yerler hakkında anılan madde hükmü uygulanamaz.

Bu nedenle, davanın açıldığı tarihte talep edilen tazminat miktarına göre davayı görmekle görevli mahkeme Sulh Mahkemesi değil, Asliye Mahkemesidir. Davanın esası incelenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken açıklanan bu yön gözden kaçırılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Mahkemece, taraflar arasında kira ilişkisinin bulunduğu HUMK'nın 8. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin Sulh Hukuk Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, Borçlar Kanunu'nun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü, 6570 sayılı Yasa hükümlerine tabi olmayan ve hasılat kirasından kaynaklanan uyuşmazlıklara miktar ana kuralına bakılmaksızın HUMK'nın 8/II, b, 1 maddesine dayanılarak davanın Sulh Mahkemesinde görülüp görülemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, Borçlar Kanunu'nun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü, 6570 sayılı Yasa hükümlerine tabi olmayan ve hasılat kirasından kaynaklanan uyuşmazlıklara miktar ana kuralına bakılmaksızın HUMK'nın 8/II, b, 1 maddesine dayanılarak davanın Sulh Mahkemesinde görülüp görülemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 30.04.1973 tarih ve 1711 sayılı Kanunla değiştirilen 8/II, b, 1. maddesi "kira sözleşmesine dayanan her türlü tahliye, akdin feshi yahut tespit davalarına, bu davalarla birlikte açılmış kira alacağı ve tazminat davalarına ve bunlara karşılık olarak açılan davalara" bakmaya Sulh Mahkemelerini yetkili kılarken, 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkındaki Kanunun uygulama alanı içinde kalan yerleri amaçlamaktadır. Gerçekten de, 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkındaki Kanunun 1. maddesi ile bu kanunun uygulaması yasa kapsamında kalan kiralanan yerin musakkaf (çatılı) bir taşınmaz olmasına hasredilmiştir (Hukuk Genel Ku-rulu'nun 27.05.1998 tarih 1998/3-361 Esas 1998/373 Karar sayılı ilâmı).

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 18.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.