muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1024, Karar No: 2012/3439, Tarih: 16.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/1024 E.  ,  2012/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Dava konusu CD`lerin bandrol alınmasını gerekli kılan ve 5846 sayılı yasa kapsamında koruma altına alınan eser niteliğinde içeriğe sahip bulunup bulunmadığı hususunda, konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmadan eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı,

2-5846 sayılı yasanın 81.maddesinin 9. fıkrasının l/a bendinde; "bu maddenin yedinci fıkrasında sayılan yerlerde, bandrol almaksızın satanlar hakkında 3 aydan 2 yıla kadar hapis veya beşmilyar liradan ellimilyar liraya kadar ağır para cezasına veya zararın ağırlığı dikkate alınarak her ikisine birden" l/b bendinde "bandrol almaksızın çoğaltan ve yayan veya eser sahibinin ve bağlantılı hak sahibinin haklarını ihlal edecek şekilde bedelsiz yayan, bu kanuna ve ilgili mevzuata uygun alınmış bandrolleri mevzuatta belirlenen şekilde yapıştırmadan bedelli ve bedelsiz yayan kişiler hakkında, iki yıldan dört yıla kadar hapis veya elli milyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasına veya zararın ağırlığı dikkate alınarak her ikisine birden hükmolunur" denilmektedir.

5846 sayılı yasanın 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı yasa ile değişik 81.maddesinin 4.fıkrasında "bandrol yükümlülüğüne aykırı yada bandrolsüz olarak bir eseri çoğaltıp satışa arz eden, satan, dağıtan veya ticari amaçla satın alan yada kabul eden kişi bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasıyla cezalandırılır." İçtimayı düzenleyen 13.fıkrasında; "bandrol yükümlülüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71`inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71`inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak verilecek ceza üçte biri oranında artırılır." hükümleri yer almaktadır.

5728 sayılı yasa ile değişik 71/1.maddesinde "bu kanunda koruma altına alınan fikir ve sanat eserleriyle ilgili manevi, mali veya bağlantılı hakları ihlal ederek: Bir eseri, icrayı, fonogramı veya yapımı hak sahibi kişilerin yazılı izni olmaksızın işleyen, temsil eden, çoğaltan, değiştiren, dağıtan, her türlü işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma ileten, yayımlayan yada hukuka aykırı olarak işlenen veya çoğaltılan eserleri satışa arz eden, satan, kiralamak veya ödünç vermek suretiyle yada sair şekilde yayan, ticari amaçla satın alan, ithal veya ihraç eden, kişisel kullanım amacı dışında elinde bulunduran yada depolayan kişi hakkında bir yıldan beş yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" ifadelerine yer verilmiştir.

Aynı yasanın soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 5728 sayılı yasa ile değişik 75.maddesinin 2.fıkrasına göre; "bu kanunda yer alan soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suçlar dolayısıyla başta Milli Eğitim Bakanlığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı yetkilileri olmak üzere, ilgili gerçek ve tüzel kişiler tarafından, eser üzerinde manevi ve mali hak sahibi kişiler şikayet haklarını kullanabilmelerini sağlamak amacıyla durumdan haberdar edilirler." hükümleri düzenlenmiştir. Bu hükme göre eser üzerinde mali veya manevi hak sahibi kişilerden herhangi birisinin şikayeti olması halinde 71.maddeye göre ceza verilecektir.

Bu yasal düzenlemeler birlikte değerlendirilerek 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun yürürlük ve uygulama şekli hakkında kanunun 9/3.maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın bütün hükümleri somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle sanık yararına olan yasanın belirlenip sonucuna göre mahkemece uygulama yapılmasının gerekmesi;

Bozmayı icabettirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4622, Karar No: 2023/4995, Tarih: 05.10.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/4622 E.  ,  2023/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davalı ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine 26.04.2019 tarihli ek kararla, temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ek kararı, davalı ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı ... mirasçısı ... vekilinin temyiz dilekçesinin, süre yönünden reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesinin 26.04.2019 tarihli ek kararına yöneliktir.

Dosyanın incelenmesinde, ek kararı temyiz eden ...' ın murisi davalı ... adına tebliğe çıkartılan İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararının, Posta Müdürlüğünde bizzat ... imzasına tebliğ edildiği ve hükmün temyiz edilmemesi üzerine kararın kesinleştirilerek tapu sicil müdürlüğüne gönderildiği, bilahare 24.11.2014 tarihinde tapu sicil müdürlüğü tarafından, infazının mümkün olmadığı gerekçesiyle kararın mahkemeye iade edildiği ve yapılan kontrollerde davalılardan ... adına çıkartılan tebliğe çıkartılan gerekçeli kararın bila tebliğ iade edildiği tespit edildiğinden yeniden kesinleştirme yapılmak üzere önceki kesinleştirme şerhinin 15.12.2014 tarihinde iptal edildiği ve buna dair tutanak düzenlendiği, akabinde düzenlenen bu tutanağın tüm taraflara tebliğe çıkartıldığı, davalı ...' ın kesinleşmenin iptaline ilişkin tutanağın tebliğinden önce vefat ettiği gerekçesiyle tutanağın önce 20 Temmuz 2016 tarihinde mirasçısı olan ek kararı temyiz eden ... adına tebliğe çıkartıldığı, ancak eşi ...' ın muhatap ...' ın yurt dışında olduğunu beyan etmesi nedeniyle bila tebliğ iade edildiği, daha sonra farklı adrese 12.11.2016 tarihinde çıkartılan tebligat ise, eşi ... tarafından muhatabın işte olduğunun beyan edilmesi üzerine aynı adreste eşi ...' a usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve tebligat parçasının dosya arasında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davalı ... mirasçısı ... vekili, 09.04.2019 tarihinde, müvekkiline usulüne uygun şekilde tebligat yapılmadığı, tebliğ tarihinde müvekkilinin yurt dışında yaşadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararını temyiz etmiş ve İlk Derece Mahkemesince ek kararla, temyiz talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Davalı ... mirasçısı ... vekili, 09.04.2019 tarihinde, müvekkiline usulüne uygun şekilde tebligat yapılmadığı, tebliğ tarihinde müvekkilinin yurt dışında yaşadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararını temyiz etmiş ve İlk Derece Mahkemesince ek kararla, temyiz talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bu itibarla; yukarıda açıklandığı üzere, davalı ... mirasçısı ... adına ilk derece mahkemesi kararının usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve buna göre İlk Derece Mahkemesince verilen temyiz dilekçesinin süreden reddine dair ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 26.04.2019 tarihli ek kararın ONANMASINA,

269,85 TL'nin peşin harcın temyiz eden davalı ...'dan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7647, Karar No: 2011/5438, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7647 E.  ,  2011/5438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9002, Karar No: 2023/3463, Tarih: 28.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9002 E.  ,  2023/3463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/5218 E., 2022/1808 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı

kaldırılarak sanığın beraatine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Beypazarı Asliye Ceza Mahkemesinin, 17/09/2019 tarih 2017/795 esas 2019/1052 karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, açılan kamu davasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ile dördüncü fıkraları uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,53 ncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sanığın sürücü belgesinin 2 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 21/06/2022 tarihli ve 2019/5218 Esas, 2022/1808 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılması ile yeniden yapılan yargılama sonucu, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, taksirinin bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının c bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 20/09/2022 tarihli ve 2022/107527 sayılı, beraat kararının bozulması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.10/07/2017 tarihinde Ayvaşık Mahallesi Alparslan Türkeş bulvarı, İnözü ışıklı kavşağında Beypazarı Belediye Başkanlığına ait iş makinesinin sırası ile önce yolun sağ şeridindeki ... plaka sayılı araca ardından .....plaka sayılı araca, ...... plaka sayılı aracın önündeki... plaka sayılı araca, bu aracın önündeki .....plaka sayılı araca çarpması sonucu çok taraflı yaralanmalı trafik kazası meydana geldiği anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.10/07/2017 tarihinde Ayvaşık Mahallesi Alparslan Türkeş bulvarı, İnözü ışıklı kavşağında Beypazarı Belediye Başkanlığına ait iş makinesinin sırası ile önce yolun sağ şeridindeki ... plaka sayılı araca ardından .....plaka sayılı araca, ...... plaka sayılı aracın önündeki... plaka sayılı araca, bu aracın önündeki .....plaka sayılı araca çarpması sonucu çok taraflı yaralanmalı trafik kazası meydana geldiği anlaşılmıştır.

2. Katılan ... hakkında düzenlenen ve 02/20/2017 tarihli adli muayene raporuna göre katılanda lomber vertebra kırığının olduğu, 28/11/2017 tarihli kati adli muayene raporuna göre ise hayati tehlikesinin bulunmadığı, diğer katılan ... hakkında tanzim edilen 02/10/2017 tarihli muayen raporuna göre ise müştekinin yaralandığı ancak yaralanmasının TCK 89/2 ve 3 itibariyle neticesi sebebiyle ağırlaşmadığının anlaşıldığı, düzenlenen bilirkişi raporuna göre kazanın oluşumunda Beypazarı Belediyesine ait tescilsiz plakasız sigortasız hikromek marka iş makinesini kullanan ... sürücüsü ...'ün arkadan çarpma nedeniyle asli kusurlu olduğu, iş makinesinin ise herhangi bir arızasının olmadığı, diğer ... sürücülerinin kazanın oluşumunda kusurlarının olmadığının ifade edildiği, böylelikle bilirkişi raporları, kaza tespit tutanakları ile katılan ve tanık beyanları gözetilerek sanığın taksirle birden fazla kişiyi yaralama suçunu işlediği anlaşılmış olup, bu suçtan cezalandırılması gerekmiştir.

3. Sanık aşamalardaki beyanlarında yüklenen suçu kabul etmediğini kusuru bulunmadığını belirtmiştir.

4. Katılanların alınan beyanlarında şikayetçi oldukları ve katılma talebinde bulundukları anlaşılmıştır.

5.Kaza tespit tutanağında, sanığın arkadan çarpma kusurunu ihlal ettiğinden kusurlu, diğer ... sürücülerinin kusurunun olmadığının belirtildiği, keşif üzerine düzenlenen 02/05/2019 tarihli raporda, "video kaydı üzerinde yapılan incelemede, iş makinesinin rampa aşağı süratli bir şekilde indiği, herhangi bir fren emaresinin olmadığı, ışıkta bekleyen araçları son anda fark ettiği, yüksek lastik tekerlekli loder'in sol tarafa yani orta refüje çıkarak araçlara çarpmayı engelleyebileceği kanaatine varılmış olup, iş makinesinin arızalanmış olmadığı, sürücünün dalgın olması sebebiyle kazanın meydana gelmiş olabileceği" nin belirtilmiştir.

6. Adli Tıp Ankara Trafik İhtisas Dairesi'nin 23.08.2021 tarihli raporuna göre sanık sürücü idaresindeki aracın sigortasız olması, mahalde iş makinesine ait herhangi bir fren izi tespitinin olmaması, kaza tespit tutanağında "kazaya etki eden ... aksamları" bölümünde herhangi bir işaretlemenin yapılmaması, mevcut kazanın teknik arıza sonucu meydana geldiğini belirten herhangi bir tespitin yapılmaması dikkate alındığında; kazada sanık sürücünün sevk ve idare hatası neticesi olay mahalli kavşakta kırmızı ışıkta bekleyen araçlara çarpması neticesi meydana gelen kazanın oluşumunda asli kusurlu olduğu tespit edilmiştir.