muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7872, Karar No: 2011/5494, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7872 E.  ,  2011/5494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13633, Karar No: 2013/10444, Tarih: 05.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13633 E.  ,  2013/10444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, çalıştığı süre içerisinde ödenmesi gereken 6772 sayılı Yasadan kaynaklanan ilave tediye alacağının ödenmediğini, davalı şirketin %95 hissesinin dava dışı ... Belediyesine ait olup bu şirketin tüm çalışanlarının ... Belediyesinin çeşitli birimlerinde çalışmakta olduğunu belirterek ilave tediye alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili ise, süresinde yazılı cevap dilekçesi sunmamakla birlikte gerek sözlü gerekse bilirkişi raporundan sonar verdiği yazılı beyanlarında talebin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının emekli olması nedeniyle iş aktinin sona erdiğini, davacı feshinin haklı nedene dayandığını, ilave ediye alacağının ödenmediğini ve bunun ödenmesi gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı işçi ile davalı işveren arasında ilave tediye alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A. İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1.Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2.Sermayesi değişen kurumlar,

3.Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4.Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5.3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

Keza 5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda davacı, dava dışı ... Belediye Başkanlığı ile ... Belediye Başkanlığını temsilen belediye başkanlarının ortağı oldukları ve ... Belediyesi Hizmet Binasında faaliyet gösteren davalı şirkette çalışmış olup emeklilik nedeniyle ayrıldığı anlaşılmıştır.

6772 sayılı Yasanın 1.maddesinde belirtilen belediyeler ve bunlara bağlı teşekküller ibaresi kapsamında davalı tüzelkişiliğin özel hukuk tüzelkişiliği sıfatı bulunup bağlı teşekkül olarak değerlendirilemeyeceği açıktır.

Davalı şirket, belediyeye ait bağlı teşekkül olarak değerlendirilemeyeceği ve özel hukuk tüzelkişiliği bulunduğundan ve muvazaa iddiası ileri sürülmediğinden davacı işçi ilave tediye talep edemez.

İlave tediye alacağının reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/190, Karar No: 2015/3595, Tarih: 03.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/190 E.  ,  2015/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme ve bu suça yardım, öldürmeye teşebbüs

1)Sanıklar...... hakkında yardım eden sıfatıyla maktüller .............'a yönelik kasten öldürme ile mağdurlar .......'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ...............'nın yardım eden sıfatıyla maktül ....'e yönelik eylemleri ile maktül ....'a yönelik tasarlayarak kan gütme saiki ile öldürme mağdurlar ... ve ....'a yönelik ise

tasarlayarak çocuğa karşı kan gütme saikiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde maktül ....'a yönelik kasten öldürme ile mağdurlar ........'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının niteliği tayin, takdire ve maktül ......'e yönelik eylemleri nedeniyle tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar ........ ve ... müdafiilerinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanıklar .................. hakkında yardım eden sıfatıyla maktül ....’e yönelik tasarlayarak kan gütme saiki ile kasten öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde; sanıkların akrabaları olan maktül ....'ın, maktül ... ve kardeşi ... tarafından 30.06.2004 günü öldürüldüğü, sanıkların ise bu olaydan duydukları hiddetin etkisi ile tutuksuz yargılanan maktül ...’i tasarlayarak öldürme olayına yardım eden sıfatıyla katıldıkları olayda: Ceza Genel Kurulunca da benimsenen dairemizin süreklilik kazanan içtihatlarına göre, öldüreni öldürmek "kan gütme saikiyle öldürme" suçu olarak kabul edilmeyip, olayın oluşuna göre "tasarlayarak" ya da "kasten" insan öldürmek suçu olarak kabul edilmekle, akrabaları olan ....'ı kardeşi ... ile birlikte öldüren maktül ....'i öldürmelerinde kan gütme saikiyle değil, tasarlayarak öldürme suçlarına yardımdan cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde sanıkların, maktül ...'e yönelik eylemlerinde TCK'nun 82/1-a maddesi uyarınca tasarlayarak öldürme suçlarına yardımdan cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde tasarlayarak kan gütme saiki ile öldürme suçlarına yardımdan cezalandırılmalarına karar verilmesi, kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK’un 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan "82/1-a-j" ibaresinin "82/1-a" ibaresi ile değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükümler ile sanıklar ............ hakkında yardım eden sıfatıyla maktül ....'a yönelik tasarlayarak kan gütme saiki ile kasten öldürme, mağdurlar ........'a yönelik ise tasarlayarak çocuğa karşı kan gütme saiki ile kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan ve kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2)Sanık .... hakkında yardım eden sıfatıyla tasarlayarak kan gütme saiki ile öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Sanığın yargılandığı kasten öldürme suçunun alt sınırının 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan olduğunun anlaşılması karşısında; CMK’nun 188/1. maddesi uyarınca hükmün verildiği 04.09.2014 tarihli duruşmaya gelmeyen sanık müdafiinin duruşmada hazır bulunarak görevini yapmaya zorlanması, katılmadığı oturumlardaki bilgi, belge ve işlemlere karşı savunma yapmaya davet edilmesi, gerektiğinde CMK’nun 150/3. maddesi uyarınca zorunlu bir müdafii görevlendirilmesi yoluna gidilerek savunmada oluşan boşluk ve kısıtlılığın giderilmesi gerektiği düşünülmeden, sanık müdafii olmaksızın son hükmün kurulması suretiyle CMK'nun 150/3. ve 188/1. maddelerine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanık hakkında tasarlayarak kan gütme saiki ile öldürme suçuna yardımdan kurulan hükümde temel cezanın TCK'nın 82/1-a-j maddesi uyarınca belirlenip daha sonra aynı Kanunun 39. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde doğrudan 39. madde ile yapılan uygulama ile 18 yıl hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede ileri sürdüğü temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, bozmaya uyularak verilen ve re'sen de temyize tabi bulunan hükmün sair yöneleri incelenmeksizin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASlNA), 03/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

03/06/2015 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı.............'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ................ müdafiileri Avukatlar .....'ın yokluklarında, ...........'ın yüzüne karşı 04/06/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2002/18140, Karar No: 2003/7218, Tarih: 20.10.2003

6. Ceza Dairesi 2002/18140 E., 2003/7218 K.

**6. Ceza Dairesi 2002/18140 E., 2003/7218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık Mikdat hakkında yapılan duruşma sonunda: Mahkumiyetine dair (Kürtün Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 13.9.2001 tarihli hükmün temyizen tetkiki sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından onama isteyen 26.9.2002 tarihli tebliğname ile 1.11.2002 tarihinde daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, Ancak;

Sanığın abone olmadan kendi aldığı ve abone kaydı yaptırmadığı sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik akımı kullandığının belirlenmesinden sonra yakınan kurum yetkililerince 26.9.2000 tarihinde sayacın mühürlendiği, sanığın mührü bozmak suretiyle ancak sayaca el atmadan sayaçtan geçirerek elektrik kullanmayı sürdürdüğünün anlaşılması karşısında; eylemin TCK'nun 274/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde TCK'nun 492/2. maddesi ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Mikdat'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 20.10.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3904, Karar No: 2018/8262, Tarih: 23.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3904 E.  ,  2018/8262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan da dava açıldığı anlaşıldığından, mahkeme tarafından Vergi Dairesi Başkanlığına bu suçla ilgili sanık hakkında VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorulup ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanığın adli sicil kaydında yer alan mahkûmiyetlere ilişkin ilamların, kesinleşme ve infaz tarihlerini gösterir onaylı örneklerinin getirtilip TCK’nin 58. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

1- 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanun'un 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır.'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; yüklenen suçun unsurlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için, sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanun'un 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin ilgili takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihi olduğu gözetilmeden, suça konu faturaların gelir vergisinden kullanıldığından bahisle suç tarihinin 26.03.2010 olarak belirlenmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.