muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19228, Karar No: 2018/455, Tarih: 01.02.2018

. Yapılacak olan keşifte gerek davacı dayanağının, gerekse çekişmeli 91 parsel sayılı taşınmaza uygulanan kayıtların haritaları bulunduğu takdirde 3402 sayılı Yasa'nın 20. maddesinde belirtilen esaslar çerçevesinde yerel bilirkişiler aracılığı ile yöntemince uygulanmalı, tapu kayıtlarının haritalarının bulunmaması veya uygulama kabiliyetlerinin olmaması durumunda ise, hudutlarının yerel bilirkişilerce zeminde tek tek gösterilmesi istenilmeli, zeminde gösterilemeyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı ve bu suretle kayıtların kapsamı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilmeli, yine yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, taşınmazların hangi sınırlar dahilinde, ne kadar zamandır, ne şekilde kullanıldığı hususlarında somut olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, teknik bilirkişiye keşfi izlemeye elverişli, tapu kayıtlarının kapsamlarının işaretlendiği harita düzenlettirilmeli, tespite aykırı sonuca ulaşılması halinde tüm tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla taşınmazlar başında dinlenilmeli,100 ile 101 parsel sayılı taşınmazların toplam yüzölçümünün bu taşınmazlara revizyon gören davacının dayandığı tapu kaydının miktarından neden eksik tespit edildiği ile çekişmeli 91 sayılı parsel ile temyize konu olmayan 92 parsel sayılı taşınmazların toplam yüzölçümünün bu parsellere revizyon gören tapu kayıt miktarından neden fazla tespit edildiği ve eksikliğin ve fazlalığın nereden kaynaklandığı belirlenmeli, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek, eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 01.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7383, Karar No: 2017/5386, Tarih: 16.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/7383 E.  ,  2017/5386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/12/2015 tarih ve 2014/194-2015/957 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilerinin babalarından ve eşinden dolayı eşit hisse ile davalı şirkette hissedar olduklarını, ..., ... ve ...'in hisselerini idare etmesi için ...'e şirket hisse intikali ve hisse devir yetkisi de veren vekaletname verdiklerini, daha sonra anne ... ve ...'in felçli olması ve ...'un ... dışında bulunması nedeniyle tüm hisselerin ... üzerinde toplanmasına ailecek karar aldıklarını, ancak ...'in diğer hissedarların vekili olduğu için hisseleri kendi üzerine geçiremediğini, bu nedenle hisselerin ... üzerinde toplanması için ...'in, vekili olduğu kişilerin hisselerini ...'e daha sonra kendi adına devredilmesi kaydıyla 01/02/2012 tarihinde limited şirket hisse devri sözleşmeleriyle davalı ...'e devretmek zorunda kaldığını, bu sözleşmenin inanç sözleşmesi olduğunu, bu işleme göre şirket hisselerinin kısa bir süre sonra ...'e devredilmesini öngördüğünü, ancak daha sonra ...'in geçici olarak kendi üzerinde bulundurduğu hisseleri ...'e devretmekten kaçındığını, ancak 30/07/2013 tarihinde ...'in söz konusu hisseleri inanç sözleşmesi (işlemi) gereği ...'e devredeceğini yazılı olarak 31/01/2014 tarihinde taahhüt ettiğini, ancak davalı ...'in bu hisseleri taahhüdüne rağmen devretmekten kaçındığını ileri sürerek müvekkilleri tarafından davalıya devredilen şirket hisselerinin davacılardan ...'e veya hisseleri oranında diğer davacılara devredilmesine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, davacıların dayanağı taahhütnamenin hisse devir sözleşmesinden 1.5 sene sonra yapıldığı, bunun sadece taahhütname olduğunu, yasal bir bağlayıcılığı olan taahhütname olmadığını, karşılığında bir şey alınmamış bu taahhütnameye dayanılarak bu davadaki taleplerin ileri sürülmesinin mümkün olmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacıların dayanağı taahhütnamenin hisse devir sözleşmesinden 1.5 sene sonra yapıldığı, bunun sadece taahhütname olduğunu, yasal bir bağlayıcılığı olan taahhütname olmadığını, karşılığında bir şey alınmamış bu taahhütnameye dayanılarak bu davadaki taleplerin ileri sürülmesinin mümkün olmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davanın inanç sözleşmesine dayalı olarak devredilen şirket hisse devirlerinin iptali istemine ilişkin olduğu, davacıların şirketteki hisselerini ...'e noterden 20.10.2011 tarihli vekaletname ile satıp devretmek hususunda yetki verdikleri, bu yetki uyarınca davacı ...'in temsil ettiği diğer davacıların paylarını 01.02.2012 tarihinde davalı ...'e noterden devrettiği ve devrin 13.02.2012 tarihli ortaklar kurulu tarafından tasdik edildiği, 28.02.2012 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği, bu işlemlerden sonra ... tarafından imzalı 30.07.2013 tarihli Taahhütname başlıklı ''Ortağı olduğu ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nde bulunan bana ait 750,00-TL 'lik hissemi en geç 31.01.2014 tarihine kadar ...'e devredeceğimi taahhüt ve beyan ederim.'' içerikli yazılı belge düzenlendiği, inanç sözleşmesinin varlığı nedeniyle hisselerin iade ve adlarına tescilini talep ettikleri, inanca dayalı olduğu iddia edilen temlik işlemin resmi ve yazılı bir sözleşme ile noterden gerçekleştirildiği, sözleşmenin aksi iddia edilmiş ise de davacıların bu hususu aynı kuvvette yazılı delille ispatlamalarının gerektiği, tanıkla ispat kuralının geçerli olmadığı, resmi şekilde yapılan hisse devrinden 1,5 yıl sonra düzenlendiği anlaşılan 30.07.2013 tarihli taahhütname başlıklı yazılı belgenin içeriği ve adi yazılı belge olması nedeniyle davaya dayanak teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, inançlı işlem nedeniyle devredilen limited şirket hisse devrinin iptali istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece yukarıda özetlendiği gibi davacının dayandığı 30/07/2013 tarihli taahhütname başlıklı yazılı belgenin, aynı payların inançlı olarak devredildiği iddia edilen imzası noterden onaylı devir işleminin aksini ispat edemeyeceği, bu belge ile ispatın mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak mahkemece, vekil tarafından yapılan ilk devir işleminin inançlı işlem olup olmadığı yönünde mevcut deliller ve 30/07/2013 tarihli taahhütname değerlendirilerek gerektiğinde bu taahhütnamenin veriliş sebebi ve niteliği bakımından davalının isticvap edilerek bu belgenin değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33151, Karar No: 2014/28530, Tarih: 13.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/33151 E.  ,  2014/28530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilmesi, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenmesi ve 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hapisten çevrilen adli para cezası bakımından hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, “TCK’nın 52/4. maddesindeki ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarının" çıkarılması biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 13/10/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Somut olayımızda, sanığa hükmolunun kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş; bu adli para cezası TCY’nın 52/4 ncü maddesi gereğince takside bağlanmış ve ödenmesi konusunda hüküm getiren 52/4 ncü maddedeki karşılaşılacak sonuçlara işaret edilmiştir.

1-Maddi Ceza Hukuku Düzenlemeleri

KARŞI OY:

Somut olayımızda, sanığa hükmolunun kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş; bu adli para cezası TCY’nın 52/4 ncü maddesi gereğince takside bağlanmış ve ödenmesi konusunda hüküm getiren 52/4 ncü maddedeki karşılaşılacak sonuçlara işaret edilmiştir.

1-Maddi Ceza Hukuku Düzenlemeleri

TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki düzenleme şöyledir: “Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir”. Bu düzenleme, taksitin ödenmemesi halinde, adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin genel bir ifadeyi içermekte ve hapse çevirmenin nasıl olacağı konusunda açıklama getirmediğinden, infazla ilgili gibi gözükmekle birlikte, maddi ceza hukuku ile ilgilidir. Çünkü hüküm, adli para cezasının taksitlendirilmesiyle ilgili olup, taksit süre, miktar ve sonuçlarına işaret etmektedir.

2-Diğer Düzenlemeler

a-TCY’nın 50/6 ncı maddesindeki düzenleme şöyle: “Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde, hükmü veren mahkeme kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verir ve bu karar derhal infaz edilir. Bu durumda, beşinci fıkra hükmü uygulanmaz”. Görüldüğü gibi, bu düzenleme infazla ilgilidir. Çünkü, doğrudan infazla ilgili işlemlerin nasıl yapılacağına işaret etmektedir. Yani bu düzenleme, TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki düzenlemeden farklıdır.

Görüldüğü gibi, TCY’nın 50/6 ncı maddesinde açıkça sanığa ihtarda bulunulacağına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş ise de, yasayı bilmemek mazeret olmasa dahi (TCY, m.4), sanık hakkındaki yaptırımlarla (seçenek tedbirlerle) ilgili olarak neler yapılabileceği konusunda ihtar şeklinde bilgi verilmesi hukuka aykırılık oluşturmamaktadır. Mahkemelerin sanığın lehine olabilecek, ki bu husus lehinedir, ihtarda bulunmada/bilgi vermede bulunması kararın bozulmasını ve düzeltilerek onanmasını gerektirmez.

b-5275 sayılı İnfaz Yasasının 106 ncı maddesindeki düzenleme doğrudan adli para cezalarının infazıyla ilgilidir. Buna göre, “Adlî para cezası, Türk Ceza Kanununun 52 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen usule göre tayin olunacak bir miktar paranın Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” (m.106/1); “Adlî para cezasını içeren ilâm Cumhuriyet Başsavcılığına verilir. Cumhuriyet savcısı otuz gün içinde adlî para cezasının ödenmesi için hükümlüye 20 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir ödeme emri tebliğ eder” (m.106/2); “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir” (m.106/3); “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” (m.106/4); “Adlî para cezasının hapse çevrileceği mahkeme ilâmında yazılı olmasa bile üçüncü fıkra hükmü Cumhuriyet Başsavcılığınca uygulanır” (m.106/5); “Hükümde, adlî para cezası takside bağlanmamış ise, bir aylık süre içinde adlî para cezasının üçte birini ödeyen hükümlünün isteği üzerine geri kalan kısmının birer ay ara ile iki eşit taksitte ödenmesine izin verilir. İlk taksidin süresinde ödenmemesi hâlinde, verilen ikinci takside ilişkin izin hükümsüz kalır” (m.106/6); “Adlî para cezası yerine çektirilen hapis süresi üç yılı geçemez. Birden fazla hükümle adlî para cezalarına mahkûmiyet hâlinde bu süre beş yılı geçemez” (m.106/7); “Hükümlü, hapis yattığı veya kamuya yararlı işte çalıştığı günlerin dışındaki günlere karşılık gelen parayı öderse hapisten çıkartılır veya kamuya yararlı işte çalıştırılma sona erer” (m.106/8); “Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır” (m.106/9); “İnfaz edilen hapsin veya kamuya yararlı işte çalışmanın süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir” (m.106/11).

Görüldüğü gibi, 5275 sayılı İnfaz Yasasının 106 ncı maddesinin 4 ncü fıkrasındaki düzenleme, “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” (m.106/4) ve 9 ncu fıkrası, “Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır” (m.106/9) biçimini almıştır.

Ceza Genel Kurulu TCY’nın 50 nci maddesinin 6 ncı fıkrasındaki düzenlemeyi çocuklar için uygulanacak hüküm olarak nitelemiş (CGK., 2013/2-789, 2014/56, 11.02.2014) ve 5275 sayılı Yasanın 106 ncı maddesinin 4 ncü fıkrasında da bu hususa işaret edilmiştir.

3-Değerlendirme

Görüldüğü gibi, somut dosyamızdaki olay bakımından, esas mahkemesi, maddi ceza hukukuyla ilgili sonuç taksitlendirilmiş adli para cezası için TCY’nın 52/4 ncü maddesindeki, “kararda, (…) hapse çevrileceği belirtilir” amir hükmü gereğince sanığa yasaya uygun olarak ihtarda bulunmuştur.

Yine somut olayımızda sanık çocuk olmayıp, yetişkin olduğundan TCY’nın 50 nci maddesinin 6 ncı fıkrası uygulanmayıp, yerinde olarak, TCY’nın 52 nci maddesinin 4 ncü fıkrası uygulanmış ve maddede belirtilen husus sadece sanığa hatırlatılmıştır. Bu itibarla, çoğunluk kararında belirtildiği gibi, sanık hakkında TCY’nın 50 nci maddesinin 6 ncı fıkrası uygulanmadığından, temyiz incelemesinde, uygulanmamış ve ilgili olmayan bu maddedeki değişiklik ilgi tutularak değerlendirme yapılmaması gerekirdi.

Diğer yandan, TCY’nın 50 nci maddesinin 6 ncı fıkrasında belirtilen seçenek tedbirin adli para cezası dışında kalan “seçenek tedbir” (Anayasa Mahkemesi böyle nitelendirmektedir. Bkz. AMK, 2013/33-122, 31.10.2013; R.G.:9.5.2014, Sayı:28995) olarak anlaşılsa bile, Ceza Genel Kurulunca, 6 ncı fıkranın çocuklarla ilgili olduğunun belirtilmesi dikkate alındığında, sözü geçen maddelerin ilgili fıkraları bakımından Anayasaya aykırılık iddiasında bulunulmadığı sürece, Ceza Genel Kurulunun anılan kararı dikkate alınarak, 6 ncı fıkranın çocuklarla ilgili olduğunun kabulüyle, dosyamız sanığının çocuk olmaması gözetilerek, konunun TCY’nın 50 nci maddesinin 6 ncı fıkrası kapsamında değerlendirilerek karar verilmemesi gerekmektedir. Çünkü, somut olayımızdaki yaptırım takside bağlanmış, yetişkin hakkında verilmiş adli para cezası olup, yerel mahkeme TCY’nın 52/4 ncü maddesini uygulamış ve sanığa sorumluluğun sonuçlarını açıklamıştır.

Bu ihtar maddi ceza hukukuyla ilgili olup, ihtardan sonraki hususlar infaz sırasında dikkate alınacağından, maddi ceza hukukunu ilgilendiren hususu kararda belirtmenin yasaya uygun olması, sanık haklarına aykırı olmaması ve sanığa ek yükümlülükler getirmeyip bilakis yasanın amir hükmü olması ve sanık lehine olması nedenleriyle, hükmün doğrudan onanması yerine düzeltilerek onanması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/10083, Karar No: 2006/18502, Tarih: 27.12.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/10083 E.  ,  2006/18502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Küçükçekmece 2.S.H.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkeme kararının temyiz eden kısıtlı adayına tebliğine dair dosyada bilgi belge bulunmamaktadır. Tebligat yapıldı ise eklenmesi, yapılmadı ise usulüne uygun tebliği sağlandıktan sonra dosyanın gönderilmesi için mahalli mahkemesine GERİÇEVRİLMESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 27.12.2006 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7663, Karar No: 2018/9810, Tarih: 22.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7663 E.  ,  2018/9810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamına göre, davalılardan ...’ a ait evin izolasyon kaplamasının sigortalı tarafından yapılması esnasında diğer davalı tarafından temin edilen ve izolasyon malzemesini ısıtmada kullanılan tüpün alev alması sonucu sigortalının % 24 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girdiği, Mahkemece, davalıların toplam % 75, sigortalının ise %25 oranında kusurlu olduğunun tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

506 sayılı ... Kanununun 2. maddesinde "bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu kanuna göre sigortalı sayılacakları" hükmü yer almaktadır. Kaza tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde hizmet akdi, "Hizmet akti bir mukaveledir ki, onunla işçi muayyen ve gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeyi taahhüt eder" şeklinde tarif edilmiştir. Hizmet akdinden söz edebilmek için belirli bir işin, işverene bağımlı olarak çalışma karşılığında bir ücret mukabili yapılması gerekmektedir.

Aynı Kanunun 355 ve 356. maddelerinde düzenlenen istisna akdinde ise "belirli bir işin belirlenen bedel mukabilinde işverenin mesai kısıtlamasına tabi olmadan yapılıp veya başkalarına yaptırılıp teslim edilmesi" söz konusudur. Hizmet akdinde sürdürülen ve devam eden hizmet, istisna akdinde ise, işten hasıl olacak sonuç önemlidir.

Bu ilkeler doğrultusunda, çalışmanın hizmet akdi kapsamında mı, yoksa istisna akdi kapsamında mı olduğu, işveren sıfatının kime/kimlere ait olduğunun tespiti gerekmektedir.

Somut olayda; Davalıların sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalı ile aralarında hizmet akti ilişkisi olmadığını beyan ettikleri, sadece davalılardan ...’ ın sigortalı ...’ ın işvereni olmadığının tespiti talebi ile açtığı davanın red ile sonuçlanarak, kesinleştiği, diğer davalı tarafından dava açılmadığı anlaşılmakla, davalının müteveffa kişi ile arasında işçi-işveren ilişkisi olmadığına dair iddiasının açıklığa kavuşmadığı anlaşıldığından; bu kapsamda, olayın 506 sayılı Kanunun 11/A maddesi kapsamında iş kazası olup olmadığının tespiti için davalı işverenlere (... Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile sigortalıya da dava yöneltilmek suretiyle) dava açılması için süre verilmesi ve dava sonucunun bekletici mesele yapılması gerekmektedir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 22.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24417, Karar No: 2013/8303, Tarih: 06.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/24417 E.  ,  2013/8303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma, ticari sırların açıklanması

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında ticari sırların açıklanması suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz istemi bulunmasına rağmen, bu hususta tebliğnamede bir görüşe yer verilmediği anlaşılmakla; ek tebliğname düzenlenebilmesinin temini amacıyla dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.