muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4647, Karar No: 2024/7060, Tarih: 30.10.2024

C. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.11.2023 tarihli ve 2023/1345 Esas, 2023/1273 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

II. KARAR

A. Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs ve bu suça yardım suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik katılan ...'nın temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenlerle, katılan ...'nın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ... hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs ve bu suça yardım ile sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle, 5271 sayılı Kanun'un 266/1. maddesi gereği temyiz istemlerinden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

C. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ek kararı temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünde (C) paragrafında açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.11.2023 tarihli ve 2023/1345 Esas, 2023/1273 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Edirne 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2826, Karar No: 2022/11145, Tarih: 15.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2826 E.  ,  2022/11145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce davacı idare yönünden esastan reddine; davalı yönünden kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmazların 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalıya ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden esastan reddine; davalı yönünden kabulü ile kamulaştırma bedelinin yeniden tespit edilerek derhal ödenmesine ilişkin HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 15/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14265, Karar No: 2023/2884, Tarih: 22.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14265 E.  ,  2023/2884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 729 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arazi vasfında olduğunu, bedelin fahiş belirlendiğini, emsal seçimi ve değerlendirmesinin hatalı olduğunu, bilirkişi raporunun eksik ve yetersiz hazırlandığını, yapı bedelinin fazla hesaplandığını, resmi birim fiyatı ve yıpranma oranının hatalı alındığını, ağaç bedelinin neye göre hesaplandığının anlaşılmadığını, idare lehine vekâlet ücreti verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zeminine, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara, yaş cins ve verim durumuna göre de ağaçlara değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliğine göre kamulaştırma bedelinin adil ve hakkaniyete uygun olduğu, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş, cins ve verim durumlarına göre maktuen, yapı ve muhtesatlara resmî birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülmek suretiyle değer biçilmesi doğrudur.

3.Buna karşın yapılan incelemede; Belediye Başkanlığının 12.08.2020 tarihli cevabi yazısı değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın arazi vasfında olduğu anlaşılmıştır.

4.Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelirine göre o yörede ekimi yapılabilecek mutad ürünler esas alınıp 2942 sayılı Kanun 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi gerekirken, taşınmaza arsa niteliği ile değer biçen geçersiz bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9113, Karar No: 2016/6415, Tarih: 23.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9113 E.  ,  2016/6415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanığın, TCK'nın 155/2, 52/2,4, 51 maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 7.300,00 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan tarafından kendisine verilen vekaletname uyarınca maaş hesabından para çekerek kullandığı ve yine katılana ait ticari takside 4 ay süreyle çalışarak kazandığı paraları katılanın hesabına aktarmayarak uhdesinde tuttuğu anlaşıldığından üzerine atılı suçu işlediğine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılanın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında dört ay içinde katılana karşı aynı suçu birden fazla işlemesi nedeniyle TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 365 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11625, Karar No: 2016/13136, Tarih: 28.09.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/11625 E.  ,  2016/13136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müştekiler ... ve ...'e yönelik karşılıksız yararlanma suçundan hükümlü ...'ın, TCK'nın 163/2, 31/3, 62/1, 52/2, 52/4.maddeleri uyarınca iki kez 2.000'er TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen cezaların 20 eşit taksitte tahsiline ilişkin Darende Sulh Ceza Mahkemesinin 17/11/2011 tarih ve 2006/8 esas, 2011/387 karar sayılı kararı temyiz incelenmesinde geçmeksizin kesinleşen kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/06/2016 gün ve 2014/394472 sayılı tebliğnamesiyle kanun yararına bozma isteminde bulunularak dairemize gönderilmekle okundu;

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 163/2.maddesinde öngörülen secenekli yaptırımlardan, adli para cezasının alt sınırının 5237 sayılı TCK'nın 52.maddesine göre 5 gün olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 61.maddesine 5560 sayılı Yası ile 9.fıkra olarak eklenen ve 19/12/2006 tarihinde yürürleğe giren "Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" biçimindeki düzenlemenin, suç tarihinde henüz yürürlükte bulunmadığı gözetilmeden, kararda sanığa tayin olunan adli para cezasının, alt sınırdan tayin edildiği belirtilmesine rağmen, iki kez 5 gün yerine iki kez 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı olduğundan, Darende Sulh Ceza Mahkemesinin 17/11/2011 tarih ve 2006/8 esas, 2011/387 karar sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesinin 3.fıkrası uyarınca bozulması aynı maddenin 4.fıkrasının (d) bendi gereğince de bir karar verilmesi talep olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yasaya aykırı olduğundan, Darende Sulh Ceza Mahkemesinin 17/11/2011 tarih ve 2006/8 esas, 2011/387 karar sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesinin 3.fıkrası uyarınca bozulması aynı maddenin 4.fıkrasının (d) bendi gereğince de bir karar verilmesi talep olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın karşılıksız yararlanma suçundan dolayı 5237 sayılı TCK'nın163/2. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan para cezası seçilmek suretiyle 180 gün adli para cezası üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle sonuçta 2.000’er TL adli para cezası ile cezalandırılması şeklinde hüküm kurulmuş ise de; 19.12.2006 tarihli ve 26381 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun'un 1. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 61/9. maddesinde yer alan "Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." şeklindeki düzenlemenin suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunmadığı gibi, kararın gerekçe ve hüküm kısmında da alt sınırdan uzaklaşıldığına ya da cezanın teşdiden uygulandığına dair bir ifadeye de yer verilmemiş olması karşısında, sanık lehine olarak TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca adli gün para cezasının 5 gün olacağı gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (DARENDE) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 17.11.2011 gün ve 2006/8 E., 2011/387 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanığın eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 163/2. maddesi uyarınca ve mahkemenin takdiri gözetilerek adli para cezalarında gün sayısının 5 tam gün olarak belirlenmek suretiyle cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 31/3. maddesine göre 1/3 oranında indirim yapılarak 3 tam gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 62. maddeye göre yapılan 1/6 oranında indirim ile 2 tam gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 52.maddesine ve takdire göre bir gün karşılığı belirlenen 20 TL'nin bu sonuç gün sayısı ile çarpılması suretiyle sanığın katılanlar ... ve ...'e yönelik iki ayrı eylemi nedeniyle 40’ar TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 28.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/529, Karar No: 2020/6073, Tarih: 17.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/529 E.  ,  2020/6073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Göçmen kaçakçılığı suçundan hükümlü ...'ın Çeşme 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/10/2017 tarihli ve 2017/384 esas, 2017/518 sayılı kararı ile verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının infazı sırasında, Burdur Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26/11/2018 tarihli müddetnameye hükümlü tarafından yapılan itiraz üzerine, Mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın mahkûmiyet kararı veren yetkili Çeşme 1. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/208 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın kabulüne ve anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 31/12/2018 tarihli ve 2018/1413 değişik iş sayılı kararını müteakip, müddetnameye yapılan itirazın reddine ilişkin Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/12/2018 tarihli ve 2018/208 Değişik iş sayılı Kararının;

1-) Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 31/12/2018 tarihli ve 2018/1413 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; her ne kadar hükümlü hakkındaki müddetname Burdur Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenmiş ise de, talebin müddetnameye itiraz niteliğinde olması karşısında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98/1. maddesinde yer alan "Mahkûmiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olursa, cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilip getirilemeyeceği ileri sürülür ya da sonradan yürürlüğe giren kanun, hükümlünün lehinde olursa, duraksamanın giderilmesi veya yerine getirilecek cezanın belirlenmesi için hükmü veren mahkemeden karar istenir." şeklindeki düzenleme uyarınca hükümlünün müddetnamede hesaplanan cezasına itirazı hakkında karar verme görev ve yetkisinin mahkûmiyet kararını veren Çeşme 1. Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, itirazın bu yönden reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde,

2-) Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/12/2018 tarihli ve 2018/208 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; bir nolu kanun yararına bozma gerekçemizde de belirtildiği üzere 5275 sayılı Kanunun 98/1. maddesine göre hükümlünün müddetnamede hesaplanan cezasına itirazı hakkında karar verme görev ve yetkisinin mahkûmiyet kararını veren Çeşme 1. Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu anlaşıldığından, Mahkemesince dosyanın yetkili ve görevli mahkemeye gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, esastan inceleme yapılarak itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24/12/2019 gün ve 94660652-105-15-6327-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Burdur Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31/12/2018 tarihli ve 2018/1413 Değişik iş ile Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 31/12/2018 tarihli ve 2018/208 Değişik iş sayılı Kararların CMK'nın 309. maddesi uyarınca ayrı ayrı BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 17/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3001, Karar No: 2020/1913, Tarih: 29.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3001 E.  ,  2020/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-Mersin Özel Akdeniz Ağız ve Diş Sağlığı Hiz. San. Ltd. Şti., ihbar olunan AXA Sigorta A.Ş. adına ... arasındaki davadan dolayı Mersin 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 05.04.2017 gün ve 2015/406 E.-2017/270 K. sayılı hükmü bozan Dairemizin 22.05.2019 gün ve 2017/2329 E.-2019/2441 K. sayılı ilamı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalılara yükletilmesine, 29.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2285, Karar No: 2012/13188, Tarih: 03.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/2285 E.  ,  2012/13188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 550-1150

Dava, davalı işyerindeki çalışmaların 506 sayılı Yasanın Ek-5, 6, 7 ve 39. maddeleri kapsamında geçtiğinin tespiti ile fark primlerin geçmişe etkili olarak gecikme tazminatı ile birlikte tahsili, ayrıca tespit edilen sürelerin Yasada belirtilen yaş hadlerinden indirilerek, emeklilik işlemleri sırasında dikkate alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın kabulüne dair ilk hüküm, Dairemizin 14.04.2009 gün 2008/21904 esas 2009/7254 karar sayılı ilamıyla; “Basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmek için, yasada öngörülen iki koşulun birlikte gerçekleştiğinin belirlenmesi gereklidir. Bunlardan birinci koşul, sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olmasıdır. Ancak bu koşulun araştırılıp saptanmasında; işyeri, dar anlamda muhakkak ve sadece gazete basımıyla uğraşan bir basımevi olarak düşünülmeyip, yasanın açık amacı göz önünde bulundurularak söze değil öze üstünlük tanıyan bir yaklaşımla basım işinin nitelikleri yönünden gerekli inceleme yapılarak sonuca varılmalıdır. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. Alt Bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin çalışma koşulları kapsamında ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

Davacının, davalı işverene ait işyerindeki çalışmalarının itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda geçip geçmediğinin tespiti amacıyla bilirkişi kurulunun katılımıyla yapılan keşifte, işyerine ilişkin gözlemler keşif tutanağına yansıtılmadığı gibi; hükme dayanak alınan bilirkişi raporu da, konuya ilişkin mevzuatın irdelenmesi ve işyeri ortamında bulunduğu belirtilen sağlığa zararlı maddelere ilişkin soyut bilgilere yer veren içerikle düzenlenmiştir. Anılan rapor, yukarıda sayılan iki koşulun varlığını ortaya koyabilmek açısından, işyerinin kapsamı, çalışma düzeni ve koşulları; bölümleri ve bu bölümlerin taşıdıkları özellikler, hangi bölümlerdeki çalışmalarda anılan yasada sayılan fiziksel dış etkenlere maruz kalındığı ve buna bağlı olarak itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işlerden olup olmadığı yönlerini, işyeri üretim planına dayalı şekilde ayrı ayrı inceleyip bireyselleştirme işlemini içermediği gibi; davacının çalışma koşulları ile yasanın aradığı etkenlere maruziyeti konusunda da somut irdeleme içermemektedir.