muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/9470, Karar No: 2006/15696, Tarih: 19.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/9470 E.  ,  2006/15696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Tarih               : 6.6.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 13  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

506 sayılı yasanın 109.maddesinde sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının tesbitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporların esas alınması öngörülmüş olmasına karşın Sosyal Sigortalar Kurumu Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu ön kağıdına göre saptanan meslek hastalığı işgöremezlik oranı gözetilerek eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle hastane sağlık kurulunca davacının işgöremezlik oranı konusunda rapor düzenlenmişse hastane sağlık kurulu raporunun  dosyaya ibrazının sağlanması, rapor alınmamışsa 506 sayılı yasanın 109.maddesi uyarınca adı geçen hastaneden davacının 25.3.1998 tarihinde % 13,2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 26,2 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, sağlık kurulu raporu alınması, itiraz halinde Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilmesi zorunludur.  Yasal prosedür işletilmeden yukarıda sözü edilen belge ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer  olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4089, Karar No: 2011/6422, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4089 E.  ,  2011/6422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

2.4.2007 tarihli haciz tutanağına göre borçlu işyerinin kayıtlı olduğu adresinden taşındığı anlaşılmakta olup, adresten taşınma ticareti terk anlamına gelmeyeceğinden şikayetin süresinde olduğunun kabulü gerekmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5886, Karar No: 2022/7537, Tarih: 07.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5886 E.  ,  2022/7537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

KARAR : Kısmen kabul kısmen reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ecrimisil davasının mahkemece kısmen kabulüne karar verildiği, bu karara karşı taraf vekillerinin istinaf kanun yoluna başvurduğu, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davacılar vekili ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun miktar itibariyle kesin olduğundan başvuru dilekçelerinin reddine karar verilmesi neticesinde verilen hükmün davacılar vekilince temyiz edildiği, Dairemizce 11/01/2022 tarihli, 2021/ 8472 Esas-2022/301 Karar sayılı ilam ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin kararının bozulmasına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince Dairemiz kararına karşı direnme kararı verilmiştir. Direnme kararına ilişkin dava dosyası 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen Geçici 4. maddesinin 1. fıkrası uyarınca Dairemize gönderilmiştir. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, tarafların 456 Ada 7 parsel sayılı taşınmazın ½ payında iştirak halinde malik olduklarını, taşınmazın davalılar tarafından kullanıldığını, davacılara taşınmazın tamamının kullanılmasından dolayı ödeme yapılmadığını bu sebeple 2014-2018 yılları için ecrimisil hesaplanarak davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi 13/04/2021 tarihli kararında, davanın kısmen kabulü ile 2015 yılı için 606,52 TL, 2016 yılı için 1.333,61 TL, 2017 yılı için 1.539,85 TL, 2018 yılı için 2.040,71 TL olmak üzere toplam 5.520,69 TL ecrimisil tazminatının belirtilen yılların sonundan itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara tapu kaydındaki ve buna dayanak bilirkişi raporlarında payları nispetinde ödenmesine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri, istinaf yoluna başvurmaları üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi, 06/10/2021 tarihli kararında mahkemece belirlenen ecrimisil bedelinin istinaf kesinlik sınırı altında kaldığını gerekçe göstererek davacılar vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvuru dilekçelerinin reddine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri, istinaf yoluna başvurmaları üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi, 06/10/2021 tarihli kararında mahkemece belirlenen ecrimisil bedelinin istinaf kesinlik sınırı altında kaldığını gerekçe göstererek davacılar vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvuru dilekçelerinin reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesinin kararına kararına karşı, davacı vekilince temyiz talebinde bulunulmuş olup; Dairemizin, 11.01.2022 tarih, 2021/8472 Esas, 2022/301 Karar sayılı ilamıyla "...Mahkemece hüküm altına alınan ecrimisil bedeli her ne kadar karar tarihindeki istinaf sınırının altında kalsa da, davacı taraf belirlenen ecrimisil bedelini kabul etmeyerek, yargılama aşamasında harçlandırdığı ve istinaf sınırının üzerinde kalan toplam 29.717,00 TL ecrimisil bedeli üzerinden kanun yoluna başvurduğundan; davacıların bu talepleri nazara alınmadan, Kanunun 341. madde hükmü eksik ve hatalı değerlendirilerek, hüküm altına alınan ecrimisil bedeli gerekçe gösterilerek istinaf kanun yoluna ilişkin dilekçenin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir...’’ gerekçesiyle bölge adliye mahkemesi hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamımıza karşı bölge adliye mahkemesince direnme kararı verilerek davacılar vekili ile davalı vekilinin istinaf başvuruları miktar itibariyle kesin olduğundan başvuru dilekçelerinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Kanunun 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca Yargıtay hukuk daireleri tarafından verilen bozma kararları üzerine "İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, kararına direnilen dairece yapılır. Direnme kararı öncelikle incelenir. Daire, direnme kararını yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir." düzenlemesi uyarınca yapılan inceleme sonucunda; Dairemiz bozma kararında; her ne kadar ecrimisil bedelinin istinaf sınırı altında kaldığından bahisle bölge adliye mahkemesi hükmünün bozulması gerektiği yönünde karar verilmiş ise de, bu kez yapılan inceleme sonucunda ecrimisil davalarında her bir mirasçı kendi hissesine düşen alacağı isteyebileceğinden eldeki davada ise mahkemece hüküm altına alınan ve reddedilen ecrimisil bedeli davacıların payları göz önüne alındığından her bir davacı için kesinlik sınırının altına kaldığı anlaşıldığından mahkeme gerekçesinin yerinde olduğu değerlendirilmiş ve bozma kararımızın yanılgılı değerlendirmelere dayandığı, başka bir ifadeyle mahkemenin direnme kararının yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin direnme kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:

1- Bölge Adliye Mahkemesince verilen direnme hükmünün yerinde bulunduğu anlaşıldığından mahkemenin anılan kararının bozulmasına ilişkin Dairemizin 11.01.2022 tarih ve 2021/8472 Esas, 2022/301 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA,

Açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin direnme kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:

1- Bölge Adliye Mahkemesince verilen direnme hükmünün yerinde bulunduğu anlaşıldığından mahkemenin anılan kararının bozulmasına ilişkin Dairemizin 11.01.2022 tarih ve 2021/8472 Esas, 2022/301 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA,

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24633, Karar No: 2014/19743, Tarih: 29.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/24633 E.  ,  2014/19743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... 1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davaname ile açılan nüfüs kaydında anne ve baba adı düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soy bağına ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, uyuşmazlığın nüfus kaydında düzeltim niteliğinde olduğunu belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Aile Mahkemeleri TMK.'nun 282 ve devamı maddelerinde sınırlı olarak belirtilen soybağının reddi (TMK.'nun 286. vd.) babalık, tanıma, tanımanın iptali gibi davalara bakmakla görevlidir.

Somut olayda,davacı kamu hukuku, 1999 doğumlu küçük ... ’nin nüfus kaydında anne ve babası olarak görünen davalı ... ve ... ’nin gerçekte babaannesi ve dedesi olduğunu, gerçek anne ve babasının davalı ... ve ... olduğunu iddia ederek, küçük... ’nin nüfus kaydındaki anne ve baba adının gerçek duruma uygun olarak düzeltilmesini talep etmiştir. Bu halde, Küçük ... ’nin gerçek anne ve babasının kim olduğu konusunda bir çekişme olmadığından ortada soybağı ile ilgili bir uyuşmazlıktan söz edilemeyeceğine göre, uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4258, Karar No: 2010/9869, Tarih: 22.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/4258 E.  ,  2010/9869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞTİRİLEN DAVA :MAHKEMESİ :Mersin 1.İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın konusu kalmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalı-k.davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine yapılan takipte alınan talimat ile Silifke İcra Müdürlüğünün 2007/343 Tal. sayılı dosyasından 05.7.2007 tarihinde yapılan haciz işleminde, borçlu ile ilgisi olmayan müvekkiline ait işyerindeki menkullerin haczedildiğini ileri sürerek, haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davalı borçlu ile davacı 3.kişi arasında muvazaalı devir bulunduğunu, haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuş ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Aynı haciz işlemi ile ilgili olarak davacı (alacaklı) ... tarafından borçlu ve 3.kişi aleyhine Mersin 1.İcra Hukuk Mahkemesinin 2007/427 Esas sayılı dosyası ile açılmış olan 3.kişinin istihkak iddiasının reddine ilişkin dava bu dosya ile birleştirilerek yargılamaya devam edilmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; dava konusu mahcuzların davacı 3.kişi elinde haczedildiği, davalı borçlu ile davacı 3.kişi arasında bu malların satımına ilişkin daha önceden sözleşme yapıldığı ve menkullerin davacı 3.kişiye teslim edildiği, mülkiyetin davacıya ait olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 05.7.2007 tarihinde haczedilen “makelsan buhar kazanı” ile “arımak 130'luk kuter” isimli mahcuzlar davacıya ait olduğundan, üzerlerindeki haczin kaldırılmasına, mahcuzların değerinin % 40'ı oranında tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleştirilen davanın konusu kalmadığından ayrıca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı-k.davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına, birleştirilen dosya yönünden de; davacı alacaklının İİK’nun 99.maddesine dayalı olarak açtığı 3.kişinin istihkak iddiasının reddi istemine ilişkindir.

Haciz, 05.7.2007 tarihinde borçlunun takip talebinde yazılı ve ticaret sicilinde kayıtlı adresinde yapılmış, haciz sırasında hazır bulunan ve davacı 3.kişi yetkilisi olduğunu belirten kişi 3.kişi yararına istihkak iddiasında bulunmuştur.