muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19409, Karar No: 2015/25026, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19409 E.  ,  2015/25026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/23-2014/63

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü olması ve değer farklarının birbirine yakın olan emsallerin değerlendirmeye alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 11,11 TL/m², değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın ise 32,09 TL/m² olduğunun belirtildiği gözetildiğinde, emsal taşınmazı dava konusu taşınmaz ile aynı değerde kabul eden ve somut gerekçelerle açıklanmayan rapor yeterli ve inandırıcı kabul edilmemiştir.

Bu itibarla; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı, ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenin vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı

ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davalı idare harçtan muaf olduğu halde, aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4321, Karar No: 2024/5791, Tarih: 12.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/4321 E.  ,  2024/5791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/54 E., 2024/131 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası ile kadın yararına hükmedilen tazminatlar yönünden bozulmasına, sair yönlerden onanmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; kadın yararına aylık 6.000,00 TL yoksulluk nafakasına, 1.000.000,00 TL maddî, 1.000.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi her iki taraf vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin, kadına şiddet uyguladığını, küfür ve hareket ettiğini, iş yerinde çalışan bazı kadınlarla sadakate aykırı davrandığını, çocukların özel okul ücreti dışında maddî manevî sorumluluklarını yerine getirmediğini, mali durumu iyi olan erkeğin kazancını kişisel zevk ve ihtiyaçlarına harcadığını, taşınmaz ve şirketlerinin bulunduğunu belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 3.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 6.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 2.000.000,00 TL maddî ve 2.000.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; kadının iddialarının gerçekleri yansıtmadığını, erkeğin işlerinin bozulması nedeniyle kadının çocukları bırakıp Gaziosmanpaşa'da bulunan taşınmazda oturmaya başladığını, erkeği arayarak sürekli para talebinde bulunduğunu, gönderilen paraları yetersiz bulduğunu, erkeğe küfür ve hareket ettiğini, iş yeri çalışanlarını sözle taciz ettiğini, erkeğin %80 hissedarı olduğu şirket dışında mal varlığının bulunmadığını belirterek tarafların boşanmalarına, velâyetin babaya bırakılmasına, kadının maddî taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkeğin kadına şiddet uyguladığı, hakaret ve küfür ettiği, alevi olması nedeniyle kızılbaş diye hitap ettiği, sadakate aykırı davrandığı, kadının ise eşinin iş yerini arayarak çalışanlara küfür ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuklar Azra ve Aydın yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve 1.500,00 TL iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 750,00 TL tedbir ve 1.000,00 TL yoksulluk nafakasına, ortak çocuk Alena ergin olduğundan nafaka talebinin aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine, yasal koşulları oluştuğundan kadın yararına 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 23.05.2022 tarihli, 2021/375 E., 2022/712 K. sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince boşanmaya neden olan olaylarda kadına kusur yüklenilmesine rağmen devamında yalnızca erkeğe kusur yüklenilmiş gibi kararın gerekçelendirilmesinin istinaf nedenine göre yanılgı olarak değerlendirildiği, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin ağır kusurlu kabul edildiği, velâyetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu, ortak çocukların yaşları gereği artan ihtiyaçları, az kusurlu kabul edilen kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği, boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu bulunan erkeğin davranışlarının kadının mevcut veya beklenen menfaatleri ile kişilik haklarını ihlal ettiği, Gebze'de otomotiv yedek parçası imal ve ihraç eden fabrikası bulunan ve bir dönem de özel hastaneye ortaklığı olan erkeğin dosyaya yansıyan ekonomik durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecesi, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut veya beklenen menfaat, hakkaniyet ilkesi gereğince çocuklar yararına takdir edilen iştirak nafakası ile kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat miktarlarının az olduğu gerekçesiyle kadının, iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminata yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile kararın ilgili hükümleri kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle; ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 2.500,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 3.000,00 TL yoksulluk nafakası ile 300.000,00 TL maddî ve 300.000,00 TL manevî tazminata, kadının diğer istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekilince nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden; davalı erkek vekilince iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat yönünden temyiz isteminde bulunulmuştur.

2.Dairenin 28.11.2023 tarihli kararı ile "....davacı kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğu" gerekçesiyle kararın bozulmasına, erkek vekilinin tüm, kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin onanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmaya uyan Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadın yararına aylık 6.000,00 TL yoksulluk nafakasına, 1.000.000,00 TL maddî ve 1.000.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; maddî ve manevî tazminatın miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; maddî ve manevî tazminatın miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozmaya uygun karar verilip verilmediği, kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi; 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu, anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2137, Karar No: 2015/888, Tarih: 23.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/2137 E.  ,  2015/888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemi ile girişilen icra takibine itirazın iptâli, takibin devamı, %40 icra inkâr tazminatı istemi ile açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı iş sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici, ..... İcra Müdürlüğü'nün 2010/1062 sayılı dosyası ile giriştiği icra takibine yedi adet faturayı dayanak olarak göstermiş, faturalar tutarı 6.372,86 TL ile birlikte 376,43 TL işlemiş faiz talep etmiş, itiraz üzerine takip durduğundan işlemiş faiz hariç asıl alacak üzerinden itirazın iptâli davası açılmıştır. İcra takibine konu edilen faturalardan beş adedinin bedeli takip tarihinden önce ödendiğinden bu faturalar ile ilgili alacak istemi reddedilmiş, 17.11.2009 gün, ..... seri nolu, 2.426,90 TL bedelli ve 26.08.2009 gün, ..... nolu fatura bedelleri yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir. .... sıra nolu fatura davalı iş sahibine tebliğ edilmediği gibi davalı defterlerinde de kayıtlı değildir. .... sıra numaralı fatura konusu malların davalıya teslimi sevk irsaliyesi ile kanıtlandığından bu miktar yönünden davanın kabul edilmesi doğru ise de 1.642,56 TL tutarlı faturaya konu malların teslimine dair sevk irsaliyesi bulunmadığından ve davacı bu faturaya konu işleri yapıp teslim ettiğini usulen kanıtlayamadığından bu fatura bedeli yönünden açılan davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gibi davada işlemiş faiz talebi bulunmadığı halde 146,98 TL işlemiş faiz alacağına hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş teslimi kanıtlanan fatura bedeli 2.426,90 TL'den davalının bakiye alacağı olarak belirlenen 220,65 TL'nin mahsubu ile kalan 2.206,25 TL üzerinden davanın kabulüne karar vermek olmalıdır.

Karar açıklanan bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14471, Karar No: 2013/13038, Tarih: 31.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/14471 E.  ,  2013/13038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai ile genel tatil

ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, 01.09.1997-08.01.2009 tarihleri arasında davalıya ait işyerlerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını,iş sözleşmesinin işverence 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesine göre ihbar öneli kullandırılmaksızın feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini, 26.06.2001 tarihinde Yimpaş Holding A.Ş.'den tazminatı ödenerek çıkış verildiği için bu tarihten sonraki alacakları talep ettiğini belirterek, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve ihbar tazminatı alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardandan müşterek ve müteselsilen tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ederek artırmıştır.

Davalılar vekili, zamanaşımı itirazında bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 01.09.1997-08.01.2009 tarihleri arasında Yimpaş Holding A.Ş.'ne bağlı davalı ve dava dışı şirketlerin işçisi olarak çalıştığı, davacıya Yimpaş Holding A.Ş. tarafından 26.06.2001 tarihi öncesine ilişkin kıdem tazminatının ödendiği, 27.06.2001-08.01.2009 tarihleri arasındaki döneme ilişkin iş akdinin en son işvereni davalı ... San. ve Tic. A.Ş. tarafından 4857 sayılı Kanun'n 17. maddesine göre feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, en son işvereni olan Bozok Hayvancılık San. ve Tic. A.Ş.'nin tüm döneme ilişkin tazminatlardan ve alacaklaradan sorumlu olduğu, davacının çalıştığı süre boyunca fazla çalışma alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile ücret alacağının bulunduğu, hükme esas alınan bilirikişi raporunda tesbit edilen alacakların davalı ... Hay. San. ve Tic. A.Ş.'den tahsili gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabuüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalılar avukatı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı yasal süresi içinde davalılar avukatı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14.2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda, mahkemece, hükümde, alacakların hangi davalıdan tahsiline karar verildiğinin ve davanın hangi davalılar yönünden reddedildiğinin belirtilmediği, gerekçede alacaklardan son işveren Bozok şirketinin sorumlu olduğunun belirtildiği anlaşılmış olup, davacının Yimpaş Sağlık Hizmetleri San. ve Tic. A.Ş. şirketinde çalışması olmadığından, davanın bu şirket yönünden reddinin gerektiği, Aytaç Hayvancılık A.Ş. bağlı olarak 27.06.2001-15.07.2003 tarihleri arasında çalışması bulunduğundan bu davalı şirketin sorumluluğunun da bu döneme ilişkin kıdem tazminatı tutarı olduğu gözetilmeden infazda tereddüt oluşturacak şekilde HMK 297. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Öte yandan, davanın kısmen reddi nedeniyle davalılar yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25226, Karar No: 2017/3874, Tarih: 26.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/25226 E.  ,  2017/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15417, Karar No: 2015/23112, Tarih: 25.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/15417 E.  ,  2015/23112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliği ve işe iadesi ile sendikal tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, feshin gerçek nedeninin sendikal tercihlerini ortadan kaldırarak cezalandırmak olduğunu ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesi ile sendikal tazminata talebinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin işyerinde ekonomik kriz olması nedeniyle feshedildiğini, feshin sendikal nedene dayalı olduğu iddiasının gerçek olmadığı savunularak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, fesih ilan yoluyla usulüne uygun şekilde işyerinde tüm işçilere duyurulduğunu, bu haliyle feshin usulen geçerli olduğu, önce davacı dahil 35 çalışanın daha sonra da 7 çalışanın ekonomik kriz sebebiyle ilan yoluyla davalı işveren tarafından işten çıkartıldığı, işyerinde gerçek anlamda bir ekonomik daralma yaşandığı, maliyetleri işletmenin faaliyet kârına göre çok yüksek olduğu, işten çıkartılan işçilerin yerine daha sonradan işçi alınmadığı, davacının çalıştığı bölüm dahi hemen hemen bütün bölümlerde işçi azaltma yoluna gidildiği, işçi çıkartılmadan önce ekonomik krizin aşılması için gereken tüm önlemlerin alındığı, son çare olarak fesih yoluna başvurulduğu anlaşıldığından feshin geçerli olduğu, her ne kadar davacı feshin sendikal nedene dayandığını iddia etmiş ise de, bu iddiasını ispat yükümlü olan davacının dinlettiği tanıkları ve diğer tüm delilleri ile bunu ispatlayamadığı ve feshin gerçek nedeninin ekonomik kriz olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.