muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5796, Karar No: 2011/6855, Tarih: 01.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9680, Karar No: 2024/2706, Tarih: 22.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/9680 E.  ,  2024/2706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1398 E. 2021/567 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk derece mahkemesinin sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bendleri 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları gereği hükmedilen hapis cezasına dair kararının bölge adliye mahkemesince kaldırılarak sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 9 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, aleyhe istinaf başvurusunun bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 283 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği sanığın kazanılmış hakkı gözetilmek suretiyle netice ceza 3 yıl 9 ay ve 4 ay hapis cezası olarak belirlenmiş ise de; bu hususun infaza ilişkin olduğu, Bölge Adliye

Mahkemesince sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının artırılmış olduğu, kararın bu haliyle 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2019 tarihli ve 2018/475 Esas, 2019/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bendleri 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca, 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, kazanılmış hak nedeniyle 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin 26.02.2021 tarihli ve 2020/1398 Esas, 2021/567 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafiinin istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 9 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, kazanılmış hak nedeniyle hapis cezasının 3 yıl 9 ay ve 4 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın beraat etmesi gerektiğine, suçun kasten öldürmeye teşebbüs olarak değerlendirilemeyeceğinden bahisle suç vasfına;

B. Sanığın temyiz sebepleri; suç işleme kastı olmadığına, hedef gözetmediğine, ceza miktarının fazla olduğuna, suçun taksirle işlendiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde sanık ..., katılan ..., tanıklar ..., ..., ..., ... , ... ve ...'ün ... yolu üzerinde bulunan mandırada birlikte alkol alıp eğlendikleri, mağdur ... ile İhsan 'ın saat 24:00 sıralarında evlerine gitmek üzere mandıradan İhsan'a ait araçla ayrıldıkları, aracı ...'nın kullandığı, ön koltukta tanık ...'ın, arka sağ koltukta İhsan'ın, sol arka koltukta sanık ...'in oturduğu, yolculuk sırasında araç içerisinde katılan ... ile sanık ... arasında alkolün de etkisiyle sebebi tam olarak belirlenmeyen bir nedenle tartışma yaşandığı, katılan ...'nın sanık ...'e sinkaflı sözlerle hakaret ettiği, saat 00:30 sıralarında ...'nın evinin yakınında aracı durdurup işini halledip geri dönmek üzere evine doğru yürüdüğü, sanık ...'in de araçta bulunan av tüfeğini alarak araçtan indiği, etkili mesafeden ...'nın bacağına doğru arkadan bir el ateş ettiği, seken saçmalardan birinin aynı istikamette mağdur ...'nın evinin önünde beklemekte olan mağdur ...'ın sağ bacağına isabet ettiği, Mağdurun sol femur distal uçta 10 cm'lik toplu saçma girişi yapan yaralanması ile doku ve kas kaybı yanında, femoral arter ve ven hasarına bağlı olarak hayati geçirdiği, sol bacağında meydana gelen damar ve sinir hasarının sol alt ekstremitede sürekli işlev kaybına neden olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, mağdur ve tanık beyanları, Kırşehir Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 03.03.2016, 06.11.2017 tarihli adli muayene raporları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporları, tutanaklar ve nüfus ile adli sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesinde ilk derece mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçuna sebebiyet verdiğinin tespitiyle İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın av tüfeğiyle mağduru bacağından yaraladığı olayda, suçta kullanılan tüfeğin öldürmeye elverişli olması, yakın mesafeden ateş edilmiş olması, mağdurda meydana gelen yaralanmanın boyutu gözetildiğinde sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs olarak belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan tüm raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan tüfeğin öldürmeye elverişli olması, yakın mesafeden ateş edilmiş olması, mağdurda meydana gelen yaralanmanın boyutu gözetildiğinde sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs olarak belirlenmesinde ve buna bağlı olarak belirlenen yaptırımda

bir isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamın yasal yerinde ve yeterli gerekçe ile uygulanmamasına karar verildiği, hükmedilen ceza miktarı gözetildiğince lehe hükümlerin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin 26.02.2021 tarihli ve 2020/1398 Esas, 2021/567 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7725, Karar No: 2008/10485, Tarih: 20.10.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/7725 E.  ,  2008/10485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Samsun 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 25.12.2007 gün ve 598-577 sayılı hükmün Onanmasına ilişkin olan 5.5.2008 gün ve 2706-5638 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkin olup, muvazaa olgusunun belirlenerek davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece onanmıştır.

Nevar ki, karar düzeltme aşamasında dosyaya ibraz edilen Samsun 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/386-542 E.K sayılı karar ile hükme esas alınan 3.5.2006 tarih ve 2006/636-562 E.K.sayılı mirasçılık belgesinin iptal edildiği ve mirasçıların miras paylarının yeniden düzenlendiği bu kararın da 3.6.2008 tarihinde kesinleştiği görülmektedir.

Anılan karar içeriğine göre, davalının miras bırakan annesi Raife'nin muvazaalı temliki yapan miras bırakan Nuri'den sonra ölmüş olması nedeniyle davalının miras payı 7/16 olmuştur.

Bu durumda hüküm fıkrasının tarafların miras paylarıyla ilgili bölümünün yeniden düzenlenmesi ve Samsun 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.04.2008 tarih 2008/386-542 E. K mirasçılık belgesi esas alınarak tapu iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken davacılara fazla pay verilmesi sonucunu doğuracak şekilde hüküm kurulması doğru değildir.Anılan hususlar davalının karar düzeltme isteğ üzerine yeniden yapılan incelemede saptandığından HUMK'nun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairenin 05.05.2008 tarih ve 2008/2706-5638 E. K. sayılı onama kararının ortadan kaldırılmasına, Mahkemenin 25.12.2007 tarih 2005/598 Esas 2007/577 Karar sayılı kararının açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6528, Karar No: 2013/7946, Tarih: 22.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6528 E.  ,  2013/7946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen ....02.2012 tarih ve 2010/263-2012/46 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin muhasebecisi olan ...’in 08/01/2003 tarihinde müvekkili şirketin ve şirket ortaklarının bir kısım paralarını hırsızlayarak ortadan kaybolduğunu, müvekkili şirketin hesaplarının incelemeye aldığını ve şimdilik davalı bankanın ...’e müvekkili şirketin 70431000 numaralı kredi hesabından sahte olarak düzenlenmiş talimatlarla 30/.../2002 tarihinde 54.000.000.000 TL, 06/01/2003 tarihinde 90.000.000.000 TL, 08/01/2003 tarihinde ....000.000.000 TL olmak üzere toplam 159.000.000.000 TL’yi ödediğinin tesbit edildiğini, müvekkilinin bu kredi hesabını .../01/2003 tarihinde tamamen kapatıp borçlarını ödediğini, ödeme tarihine kadar da sahte imza ve talimatlarla çekilen bu miktara ....000.000.000 TL faiz ödediğini, müvekkilinin muhasebecisi olan ...’in sahte talimatlar hazırladığını ve şirketin imza yetkilisi ve aynı zamanda ortağı olan ... ...’ın imzasını taklit ettiğini, davalı bankanın sahte belge ile ödediği paraları kusursuz sorumluluk ilkesi gereği geri ödeme zorunluluğu olduğunu, bankanın ağır kusurunun mevcut olduğunu, davalı bankanın bu kadar yüklü ödemelerde en azından şirket yetkililerinden telefonla teyit alması gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 164.000.000.000 TL kredi borcunun bankaya ödeme tarihi olan .../01/2003 tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, banka şubesi ile bir yıla yakın süredir kredi alışverişi devam eden şirket yetkilisi ve yönetim kurulu başkanı ... ...’ın, bankalar ile sahibi olduğu şirket arasındaki tüm işlemlerini yanında çalıştırmakta olduğu ... vasıtasıyla yürütmekte olduğunu, ...’in davacı şirket yetkililerinin yanında üst düzey görevde yer almakta ve şirketin muhasebe işlemlerini de yürütmekte olduğunu, 2001 yılı olağan genel kurul toplantısında şirket denetçiliğine kadar getirildiğini, şirket yetkililerince kendisine vekaletname ile bilumum bankalardan para çekme, yatırma vesaire hususlarda yetki tanınmış bulunduğunu, aynı kişinin şirket kaşesi altında yönetim kurulu başkanı ... ... imzası ile teyitli birçok ödeme talimatı ile bankanın ... Şubesi'nde defalarca işlem yaptırdığını, banka ile şirketin çalışmasının yazılı talimat verilmesi suretiyle gerçekleştirilmekte olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma sonrası yapılan yargılamada iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı uyarınca Yargıtay bozma ilamı ile benimsenen zararın ....116,46 TL olduğu, davacı tarafın adam çalıştıran sıfatı ile çalıştırdığı kişinin işlemlerini kontrolsüz bıraktığı ve çalışmasında yeterli ihtimamı ve dikkati göstermediği ve muhasebe elemanı ...'in yaptığı işlemleri benimseyerek çektiği paraları ödediği, basiretli tacir gibi davranmadığı, davalı bankanın da verilen talimatlarda imza karşılaştırması yapmayarak ve güven ilişkisine dayanarak vekaletname almaksızın işlem yaparak basiretli bir iş adamı gibi davranmadığı, her iki tarafında meydana gelen zararın doğmasında %50 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ....588,... TL'nin davalı bankadan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili temyiz etmişitr.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı banka vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 404,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.