muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15951, Karar No: 2016/7041, Tarih: 09.06.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/15951 E.  ,  2016/7041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu ... aleyhinde yapılan icra takibinde borca yeterli malvarlığı bulunamadığını, borçlunun alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla taşınmazını kayınpederi olan 3.kişiye satarak devir ettiğini ileri sürerek tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu ...ve davalı 3.kişi ..., taşınmazın geçici bir süreliğine, borçlu ...'ün Bağ-Kur sigortalısı olabilmesi için verildiğini, sonrasında da onun taşınmazı tekrar 3.kişiye devir ettiğini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın borcun doğum tarihinden sonra borçlu tarafından kayınpederi olan davalı 3.kişiye satıldığı, satışın raicin çok altında bir bedelle yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile tasarrufun iptaline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalıların yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 9.6.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5584, Karar No: 2019/8196, Tarih: 16.12.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/5584 E.  ,  2019/8196 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

10. Ceza Dairesi

Adalet Bakanlığının, 31/10/2019 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki kamu davasının reddine dair Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2019 tarihli ve 2019/101 esas, 2019/458 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 12/11/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanığın 05/09/2017 tarihinde işlediği iddia edilen “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda, 27/10/2017 tarihinde TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğu gösterilerek usulüne uygun tebliğ işlemlerinin yapıldığı ve tedbirin infazına başlanıldığı,

Ancak tedbirin infazı sırasında sanığın uyarıya rağmen yükümlülüklerini ihlal ettiği gerekçesiyle erteleme kararı kaldırılarak 06/02/2018 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2018/529 esas, 2018/485 sayılı kararıyla sanığın mahkûmiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

2- Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada ise, sanığın 12/08/2018 tarihinde işlediği iddia edilen “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda, 13/02/2019 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının ertelenmesine karar verilmeden kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2019 tarihli ve 2019/101 esas, 2019/458 sayılı kararıyla, “sanık hakkında önceki suçtan verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı henüz kesinleşmeden denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına başlanıldığı bu nedenle denetim süresinin başlamasından bahsedilemeyeceği, ancak bu husus Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesince değerlendirilmeden sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve kesinleştiği, bu nedenle 12/08/2018 tarihli suç bakımından sanık hakkında yargılama şartı gerçekleştirilmediği” gerekçesiyle “davanın reddine” ve “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiğinden bu yönde gerekli yasal işlemlerin yapılması için dosyanın onaylı suretinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklinde düzenleme karşısında, somut olayda, adı geçen sanık hakkında evvelce 05/09/2017 tarihinde işlemiş olduğu kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/73284 soruşturma, 2018/3097 esas ve 2018/2362 sayısı ile iddianame düzenlenmesini müteakip, yapılan yargılama neticesinde sanığın mahkûmiyetine ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2018/529 esas, 2018/485 sayılı kararının bulunduğu, sanığın bu kez 12/08/2018 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanmak amacıyla bulundurduğunun tespit edilmesi nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191/4-b,c maddesinde yer alan emredici hüküm nedeniyle kamu davasının açıldığının anlaşılması karşısında, Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin yapılan yargılama neticesinde Adana 22.Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/529 esas sayılı dosyasındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden önce evrakın denetimli serbestlik müdürlüğüne gönderilmesinin usulî ve şeklî eksiklik olduğu ve bu hususun dava şartı olduğu gerekçesiyle Adana 22.Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/529 esas, 2018/485 sayılı kararın kabul edilmeyeceği ve kamu davasının açıldıktan sonra uyuşturucu kullanma durumunun ve şartının gerçekleşmediği kanaatinde ise 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm uyarınca açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilerek gereğinin takdir ve ifası için Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesine bildirimde bulunulması gerektiği, bu haliyle 5237 sayılı Kanun’un 191/4-b,c maddesi uyarınca Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesince yargılamaya devamla işin esasına ilişkin hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2019 tarihli ve 2019/101 esas, 2019/458 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK’nın 191/6. maddesinde “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” şeklinde düzenleme yer aldığı,

Somut olayda, sanık hakkında 05/09/2017 tarihli ilk suç bakımından verilmiş olan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edilmiş olması nedeniyle 06/02/2018 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı ve yapılan yargılama sonucunda Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2018/529 esas, 2018/485 sayılı kararıyla sanığın mahkûmiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu nedenle artık kanun yararına bozma talebine konu olan 12/08/2018 tarihli ikinci suç bakımından, TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden dava açılma koşulunun oluştuğu,

Bununla birlikte, Mahkemece ikinci suça ilişkin yapılan yargılama esnasında, “ilk suçtan verilmiş olan mahkûmiyet kararının, yargılama şartı yokluğu nedeniyle yasaya aykırı olduğu ve bu nedenle ikinci suç bakımından da yargılama şartı bulunmadığı” kanaatine varılmışsa, ilk suçtan verilen karar olağan kanun yolu incelemesinden geçmeden kesinleşmiş olduğundan, bu karara yönelik olarak kanun yararına bozma yoluna başvurulması için ihbarda bulunularak kanun yolu incelemesinin sonucunun beklenebileceği, yoksa kesinleşmiş bir kararın Mahkemece kendiliğinden yok sayılamayacağı anlaşıldığından, ikinci suçtan açılmış olan davaya devam edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, “ilk suçtan verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında dava şartı gerçekleşmediği” gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi yasaya aykırı olduğu gibi, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “davanın reddi” kararıyla yargılamanın sonlandırıldığı ve bu kararın sonucu olarak sanığın bütün yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, ayrıca “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiğinden bu yönde gerekli yasal işlemlerin yapılması için dosyanın onaylı suretinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyetinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, “davanın reddine” karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiğinden bu yönde gerekli yasal işlemlerin yapılması için dosyanın onaylı suretinin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde Mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu yönüyle ve değişik gerekçeyle kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasının reddine dair Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2019 tarihli ve 2019/101 esas, 2019/458 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 16.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7298, Karar No: 2012/28402, Tarih: 03.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/7298 E.  ,  2012/28402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın okunan sabıka kaydının içeriğini kabul etmesi ve temyiz dilekçesinde de tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin itirazının bulunmaması karşısında, tekerrür uygulaması nedeniyle ek savunma hakkı verilmemesi sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamenin ek savunma verilmesi gerektiği yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçunu birden fazla görevliye karşı gerçekleştirmesi nedeniyle TCK'nın 43/2. maddesi gereğince cezası artırılmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 03.12.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

I-Giriş

Sanık hakkında iddianameyle TCK'nın 58 nci maddesinin uygulanmasının istenmediği; bu konuda ek savunma hakkı da verilmediği halde, esas mahkemesince tekerrür hükmü uygulanmıştır.

Dairemiz çoğunluk görüşü, sanığa sabıka kaydının okunmasının yeterli olduğu gerekçesiyle, tekerrürden açıkça ek savunma verilmemesi bozma nedeni yapılmamıştır.

Oysa, 5271 sayılı CMK'nın 226 ncı maddesinin amir hükmü gereğince sanığa ek savunma verilmemesi nedeniyle kararın bozulması gerekirdi.

Dairemiz çoğunluk görüşü, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun kararı doğrultusunda ise de (CGK, 8.5.2012 gün ve 3/153-179), tekerrürün sonuçları itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olması ve savunma hakkıyla yakın bağlantılı olması nedenleriyle, konuyla ilgili olarak karşıoy yazmak ve bunu gerekçelendirmek gerekmiştir.

II-Tekerrür Maddi Ceza Hukuku Kurumudur

Oysa, 5271 sayılı CMK'nın 226 ncı maddesinin amir hükmü gereğince sanığa ek savunma verilmemesi nedeniyle kararın bozulması gerekirdi.

Dairemiz çoğunluk görüşü, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun kararı doğrultusunda ise de (CGK, 8.5.2012 gün ve 3/153-179), tekerrürün sonuçları itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olması ve savunma hakkıyla yakın bağlantılı olması nedenleriyle, konuyla ilgili olarak karşıoy yazmak ve bunu gerekçelendirmek gerekmiştir.

II-Tekerrür Maddi Ceza Hukuku Kurumudur

Şöyle ki, TCK’nın 58 nci maddesi, her ne kadar 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasa’nın 108 nci maddesiyle yakın bağlantılı olmakla beraber, özünde maddi ceza hukukuna ilişkin bir düzenlemedir. Çünkü, TCK’nın 58 nci maddesindeki düzenleme maddi ceza hukukuna ait olmasaydı, infaz yasasında doğrudan infaz hükmü olarak düzenlenirdi.

Kaldı ki, tekerrür uygulanması sanığın oldukça aleyhinedir. 765 sayılı TCK'da cezadan artırım öngörülmesi, buna karşın 5237 sayılı TCK'da cezada doğrudan artırım söz konusu olmamakla beraber, yeni yasada da infaza etkisi nedeniyle, yine ceza artırımıyla sonuçlanmış olmaktadır.

Dolayısıyla tekerrür, ceza dışındaki yaptırımlar gibi gözükmekle beraber, tekerrür sonunda hükümlü, tekerrürsüz mahkumiyete oranla daha fazla ceza çekeceği için, “güvenlik tedbiri” olmayıp, maddi ceza hukuku konusu olduğundan tekerrür sonunda çekilecek cezanın fazla olması, bu kurumun maddi ceza hukuku kurumu olduğunu göstermektedir.

Önemli olan, sanığın, infaz edilecek cezası bakımından, özgürlüğü bağlayıcı cezasından yatacağı sürenin fazlalığı veya azlığıdır. İnfaza verilecek olan ve maddi ceza hukuku kapsamında belirlenen cezası ve bu cezanın tekerrür nedeniyle artırımlı infaz edilecek olmasıdır. İnfazdan önceki aşamada belirlenecek olan ve infaz edilecek sonuç cezaevinde geçecek süre sanık/hükümlü bakımından önemlidir. Hükümlünün daha uzun süre cezaevinde kalmasını sağlayacak olan tekerrür, maddi ceza hukuku kurumudur. Çünkü, tekerrür, ceza dışında bir yaptırım değildir.

Yasama organının 58 nci maddeyi güvenlik tedbirleri arasında düzenlemesi, içeriği ve sonucu itibariyle maddi ceza hukuku konusunu güvenlik tedbiri gibi değerlendirmeye olur vermez. Çünkü, yasamanın açık olmayan (kapalı) (yasaların, açık, anlaşılabilir olmaları gerektiği konusunda AİHM’nin çok sayıda içtihadı bulunmaktadır) düzenlemesinin olumsuzluğunun faturasının sanığa çıkarılmaması gerekir.

TCK’nın 58 nci maddesindeki düzenlemenin maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu yönünde Yargıtay Daire kararlarında da mevcuttur (1.CD,29.01.2009, 5179/289; 2.CD, 12.02.2009, 14618/5623; 11.CD, 01.03.2007, 301/1285; 2.CD, 26.02.2007, 10492/2898 sayılı kararlar).

TCK’nın 58 nci maddesindeki düzenlemenin maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu yönünde Yargıtay Daire kararlarında da mevcuttur (1.CD,29.01.2009, 5179/289; 2.CD, 12.02.2009, 14618/5623; 11.CD, 01.03.2007, 301/1285; 2.CD, 26.02.2007, 10492/2898 sayılı kararlar).

Anayasa Mahkemesi de infaz aşamasında dikkate alınacak bir yasa hükmünün, maddi ceza hukukunun uygulanamadığı aşama bakımından somut norm denetimine konu olamayacağına karar vermiştir (Anayasa Mahkemesi’nin 15.3.2012 gün ve E.: 2011/26, K.: 2012/41 sayılı kararı (R.G.: 26 Haziran 2012, Sayı : 28335): “5275 sayılı Kanun’un 107. maddesinde düzenlenen koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanabilmesi için, sanığın hapis cezası almış ve bu cezanın infazına başlanılmış olması gerekmektedir. Diğer bir ifade ile koşullu salıverilme hükümleri, alınan cezanın infazı aşamasında uygulanmaktadır. Dolayısıyla itiraz yoluna başvuran Mahkemede henüz yargılaması devam eden suça sürüklenen çocuklar hakkında verilmiş ve kesinleşmiş bir hapis cezası söz konusu olmadığı gibi bu hapis cezasının infazına başlanmasından da söz edilemez. Bu nedenle 6008 sayılı Kanun’un 9. maddesiyle, 5275 sayılı Kanun’un 107. maddesinin (4) numaralı fıkrasının sonuna eklenen ‘Bu fıkra hükümleri çocuklar hakkında uygulanmaz.’ biçimindeki cümle bakılmakta olan davada uygulanacak kural değildir”) Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı, kesin hüküm halini almamış kararlar üzerinden infaza başlanamayacağını göstermesi ve maddi ceza hukukuna ilişkin başvurunun sonuçlandırılmaması halinde infazla ilgili işlemlere başlanamayacağını ve dolayısıyla, somut norm denetimi yapan Mahkemenin bu aşamada, infaz aşamasına ilişkin bir konuda anayasaya aykırılık iddiasında bulunamayacağına işaret etmiştir.

Tekerrür olmaksızın, “süreli hapis cezalarına mahkûm edilmiş olanlar cezalarının üçte ikisini infaz kurumunda çektikleri takdirde, koşullu salıverilmeden yararlanabilirler” (5275, m.107/2); ilk kez tekerrür uygulamasında, “süreli hapis cezasının dörtte üçünün, infaz kurumunda iyi hâlli olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabilir” (5275, m.108/1-c) ve “İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez” şeklindeki düzenleme (5275, m.108/3), maddi ceza hukuku kurumu olan tekerrürün ilk ve ikinci kez uygulanması halinde sanığın/hükümlünün ne kadar hak kaybına uğrayabileceğini göstermektedir.

III- TCK'nın 58 nci maddesindeki tekerrüre ilişkin düzenlemeyi yukarıdaki gerekçeler ışığında maddi ceza hukuku kurumu olduğunu kabul ettiğimizde, bu konuda ek savunma hakkı verilmemesinin bozma nedeni yapılması gerekir. Çünkü, 5271 sayılı CMK'nın 226/1 nci maddesindeki amir hükme göre, “Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez”.

Bir an için, tekerrür kurumunun maddi ceza hukuku değil, güvenlik tedbiri olduğunu kabul etsek dahi, ek savunma gerekir. Çünkü aynı yasanın 226/2 nci maddesindeki düzenleme bunu göstermektedir: “Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır”.

Maddenin üçüncü fıkrasında ise, ek savunma hakkının verilmesinden sonra sanığın istemi halinde kendisine savunmasını hazırlaması için süre verileceği şöyle düzenlenmiştir: “Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir”. Bu düzenleme göstermektedir ki, ek savunma verilmeden sanığın aleyhine uygulama yapılmasına karşı diyeceğini söylemesi mümkün değildir. Öyleyse, ek savunma verilmeden, savunma hakkı başlatılamaz. Çünkü dava açılmadan yargılama olmadığına göre, ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede yer almayan konuda ek savunma verilmeden, buna karşı savunma hakkından da söz edilemez.

Diğer yandan, adli sicil kaydının okunması ek savunma sayılırsa, sanığın kendisinin sabıkalı olduğunu bilmesi gerekir, öyleyse sabıkası olan kişiye ek savunma hakkı verilmesine gerek olmadığı görüşüne kadar gidilebilir.

Sanığa sabıkasının okunmasıyla yetinilemez. Çünkü, sabıkayı okumakla sanığın cezasının veya infazının aleyhine olacağı söylenmiş olmamaktadır. Aynen iddianamedeki suçlama ve ceza isteme gibi, tekerrür nedeniyle sanığın cezasında doğrudan artırım olmamakla beraber, cezası infazında aleyhe sonuç doğacağı için, ek savunma hakkının verilmesi şarttır. Yani doğrudan ve sanık tarafından cezasında infaz bakımından değişiklik ve aleyhine sonuç doğacağının sanığa açıklanması gerekir.

Tekerrür nedeniyle, 5275 sayılı Yasa hükümleri gereğince ilk tekerrürden sonra katmerli ve aleyhine infaz uygulamaları söz konusu olacağı için, ek savunma ve dolayısıyla savunma hakkının kutsallığı ihlal edilmiş olmaktadır.

Ek savunma verilmediğinden bahisle itirazda bulunulmaması da savunulamaz. Çünkü, iddianame okunmadan kurulan hüküm nasıl ki kamu yararı gözetilerek Yargıtay tarafından bozulmaktadır; ek savunma hakkının verilmemesi de re’sen gözetilmesi gereken bir husustur. Zira, ek savunma hakkı açıkça verilmiş olsaydı ve sanık bu hakkını kullanmak istemeseydi sorun olmazdı. Ancak somut olayımızda sanık ek savunma hakkı verilmedi diye açıkça temyiz etmemekle beraber, verilen kararı yasaya aykırılık iddiasıyla temyiz etmektedir. Temyiz isteminin içeriği, tek tek hukuka aykırılıkları dile getirmese dahi, bu hukuka aykırılığın da temyiz konusu edildiği ve bu konuda da temyiz davasının varlığının kabul edilmesi gerekir.

IV-Sonuç

IV-Sonuç

Tüm bu nedenlerle, somut olayımızda, sanığa, TCK’nın 58 nci maddesinin uygulanacağına ilişkin, 5271 sayılı CMK’nın 226 ncı maddesi gereğince açıkça ek savunma hakkı verilmeden tekerrür hükmünün uygulanması yasanın açık hükmüne aykırı olduğundan, Yüksek Çoğunluğun bu noktayı dikkate almaksızın onama kararı verme görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/6274, Karar No: 2014/19662, Tarih: 02.07.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6274 E.  ,  2014/19662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.