muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10922, Karar No: 2013/14103, Tarih: 08.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10922 E.  ,  2013/14103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen istirdat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; tarafların, evlendikten sonra, davalının babasına ait eve yerleştiklerini ve davalının ailesi ile birlikte yaşadıklarını; bir süre sonra sorunların baş gösterdiğini ve bu sorunların zaman içerisinde büyüdüğünü; en sonunda, müvekkilinin, davalının babası tarafından getirilip baba evine bırakıldığını; ansızın baba evine getirilip bırakıldığı için çeyiz eşyalarını ve özellikle altın takılarını yanına alamadığını, davalı tarafta kaldığını; daha sonra da açılan boşanma davası sonucunda tarafların boşandığını iddia ederek; çeyiz listesinde belirtilen tüm eşyaların ve tüm altın takıların davalıdan aynen alınarak davacıya verilmesine, bu mümkün olmadığında bedellerinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; bir sorun olmadan davacının baba evine gittiğini, gezmeye giden davacıdan müvekkili davalının altınları almasının söz konusu olamayacağını; eşyalara gelince bir sandık çeyiz eşyası bir kaç tanede elbisesinin olduğunun doğru olduğunu; eşyaların ve altınların hiç bir öneminin bulunmadığını, ziynetlerin davacı kadın tarafından götürüldüğünü savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; ...evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları ona bağışlanmış sayılır ve BK'nun 244.maddesi gereğince bağışlamadan rücunun şartları oluşmadıkça kadına iadesi gerekir. Genel yaşam deneylerine göre, ziynet eşyalarını kadının üzerinde taşıyacağı veya kadın tarafından saklanmış olacağıdır. Bu tür eşyalar rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen eşyalardandır. Davamızda davacı, dava konusu ziynet eşyalarının, evden ayrılırken davalılarda kaldığını iddia etmiş ise de; davacının bunları evden ayrılırken götürme fırsatı bulamadığını, ziynetleri götürmesine engel olunduğunu veya zorla elinden alındığına karine teşkil edecek bir delil sunulamadığı anlaşılmaktadır. Gerekçesiyle" davanın kısmen kabulü ile, dava konusu ziynet eşyaları yönünden davanın sübut bulmadığından reddine; dava konusu diğer eşyalar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; çeyiz ve ziynet eşyası istemine ilişkindir.

Yargılama sırasında dinlenen tanıkların "davacının, babasının hasta olması nedeniyle, onu ziyaret için, kayınpederi tarafından birkaç gün kalması amacıyla baba evine bırakıldığını, üzerinde alyansından başka, altın bulunmadığını, sadece üzerindeki kıyafetle geldiğini, bir daha da geri götürülmediğini ve daha sonra tarafların boşandıklarını" beyan ettikleri görülmüştür.

Dava; çeyiz ve ziynet eşyası istemine ilişkindir.

Yargılama sırasında dinlenen tanıkların "davacının, babasının hasta olması nedeniyle, onu ziyaret için, kayınpederi tarafından birkaç gün kalması amacıyla baba evine bırakıldığını, üzerinde alyansından başka, altın bulunmadığını, sadece üzerindeki kıyafetle geldiğini, bir daha da geri götürülmediğini ve daha sonra tarafların boşandıklarını" beyan ettikleri görülmüştür.

Davalı tanığı olarak dinlenen, davalının babası ise beyanında; "Oğlum....'da iken annesine telefon etmiş, gelinin babası rahatsız onu babası gile götürün demiş, bende bunun üzerine gelinime 2-3 gün kalırsın üstünü başını al dedim, ben arabaya geçtim çalıştırdım, yarım saat kadar gelmedi, sonrasında elinde bir çanta ile geldi, babasının evine bıraktım, sonrasında gelin bir daha geri gelmedi. Takıları ne varsa üzerindeydi, gezmeye gitmişti, bana göre herhangi bir art niyeti yoktu, düğünde gelinime ne takıldığını şu an hatırlamıyorum, yine çeyiz eşyası olarak ne getirdi bilemem" dediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına ve hayat deneylerine göre olağan olanın ziynet eşyalarının kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Bu karinenin aksi ise, davacı tarafça; somut delillere dayalı olarak her zaman ispatlanabilir. Her ne kadar, mahkemece, dava konusu ziynet eşyalarının, evden ayrılırken götürme fırsatı bulamadığını veya zorla elinden alındığını davacı ispat edememiştir, gerekçesiyle, ziynet eşyalarıyla ilgili talebi reddetmiş ise de; dosya içerisinde bulunan boşanma kararı gerekçesinde belirtilen hususlar ve yukarıda açıklanan tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; davacının, babasının hastalığı nedeniyle, hasta ziyareti için bir kaç günlüğüne evden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Hayatın olağan akışında, hasta ziyaretine giden birinin ziynet eşyalarını takarak gitmesi olağan olan bir durum olarak kabul göremez. Davacının evden ayrılma kastının olmadığı da, kayınpederinin tanık beyanlarında ifade edilmiştir. O halde, mahkemece; ziynet eşyalarını, kadının baba evine götürmediği, ziynetlerin kocada kaldığının kabulü gerekir.

Mahkemece, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davacının ziynet eşyası davasının reddine ilişkin hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9340, Karar No: 2012/5954, Tarih: 14.03.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/9340 E.  ,  2012/5954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İlköğretim okulu müdürü olan sanık ...'in, okul aile birliği bütçesine ait paraları kayıt ve belgelere dayalı olarak harcamadığı, harcama kayıtlarını düzgün ve denetime olanak verecek biçimde tutmadığı, okul aile birliği işletme defterinin kurum müfettişçiliğince inceleme başlatıldıktan sonra yeniden düzenlendiği, okul aile birliği tarafından 2005 yılı Nisan ayında yalnızca on gün çalıştırılan temizlik işçisine tüm ay boyunca çalışmış gibi ücret ödenerek kurumun zarara sokulduğunun iddia edilmesi karşısında, eylemlerin TCK'nın 204/2 ve 158/1-e maddelerine uyan resmi belgede sahtecilik ve kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçlarını oluşturabileceği, kanıtları değerlendirme ve suçları nitelendirme görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı yerine yargılamaya devamla hüküm kurulması.

Yasaya aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN başka yönleri incelenmeksizin tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4136, Karar No: 2014/12046, Tarih: 30.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4136 E.  ,  2014/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Tarafların dayanağı olan 16.03.1976 tarih 5 ve 16.03.1999 tarih 1 sıra numaralı tapu kayıtlarının iktisap sebebi belirtilerek, tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin, birbirini takip eder ve okunaklı şekilde mahalli Tapu Müdürlüğü ile ....Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından,

2- Davacı dayanağı olan 16.03.1999 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydının revizyon gördüğü 184 ada 16, 17, 18, 19, 20, 21 ve 22 parsel sayılı taşınmazların onaylı tutanak örneklerinin ve kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının,

3- Davalı dayanağı olan 16.03.1976 tarih 5 sıra numaralı tapu kaydının kadastro sırasında revizyon gördüğü parsellerin belirlenerek bu taşınmazlara ait onaylı tutanak örneklerinin ve kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1239, Karar No: 2007/1351, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/1239 E.  ,  2007/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda hukuka uygunluk sebebiyle sanığa ceza tertibine yer olmadığına dair İstanbul 11. İcra Mahkemesinin 29.03.2006 tarihli ve 2005/2194 esas ve 2006/1436 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İcra Mahkemesi kararının kaldırılmasına, duruşma açılmak suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın İstanbul 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 4.5.2006 tarihli ve 2006/375 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; İstanbul 11. İcra Mahkemesince verilmiş bulunan karara karşı yapılan itirazın kabul edilerek kaldırılmasına karar verilmiş olunmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2.maddesi hükmü doğrultusunda itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yeniden duruşma açılmak suretiyle karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 15.2.2007 gün ve 7651 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 15.3.2007 gün ve K.Y.B.2007/32228 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; İstanbul 11. İcra Mahkemesince borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiyesi çıkartılmadan gıyabında, borçlunun kredi almadan önce kişisel bilgileri ve özellikle mali tablosu hakkında detaylı tüm bilgiyi alacaklı bankaya aktardığı, alacaklı tarafından da bu bilgi ve belgelerin icra dosyasına aktarıldığı, sonuç olarak İİK.nun 337. ve 74. maddeleri birlikte yorumlandığında hukuka uygunluk sebepleri oluştuğu gerekçesiyle ceza tertibine yer olmadığına dair verilen karara yönelik itiraza bakan İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, İstanbul 11. İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 271/2. maddesi gereği soruşturma, araştırma ya da duruşma yapılmasının zorunlu olduğu takdirde asıl mahkemesince yerine getirilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın İstanbul 11. İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır. ./..

SH:2

2007/1239-1351

SH:2

2007/1239-1351

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında da açıklandığı üzere "1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder.” olarak yapılmıştır...“disiplin hapsi ve hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCK.nunda düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİK.nun 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMK.nun 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanunu'nda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu'ndaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, nitekim anılan kanunun “İtiraz usulü ve inceleme merciileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek ve itirazı inceleyecek mahkemeler Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda, İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle, İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan Ağır Ceza Mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine dair bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekte ise de, bu durum yargılaması tamamlanmış, herhangi bir delil ya da sair araştırma ihtiyacı bulunmayan haller içindir. Oysa ki somut olayda icra mahkemesince sanığa İİK.nun 349. maddesi uyarınca meşruhatlı davetiye çıkartılmadan gıyapta verilen bir ceza tertibine yer olmadığı kararı söz konusudur. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulünün gerektiğinin düşünülmesi halinde aynı zamanda borçlu sanığın mal beyanında bulunmama suçundan dolayı İİK.nun 337/1. maddesi gereğince on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına da karar vermesi zorunluluğu nedeniyle borçlu sanığa meşruhatlı duruşma davetiye göndermesi, geldiğinde savunmasını almasını takiben, davetiye tebliğine rağmen gelmediği takdirde ise gıyabında anılan cezayı verebilecektir. Bu durum ancak suç muhakemesi

./..

SH:3

2007/1239-1351

sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

./..

SH:3

2007/1239-1351

sonucunda verilen yargı kararları için olduğu ve 5271 sayılı CMK.nun 270. maddenin 1. fıkra 1. cümlesinde dayanak bulduğu, oysa ki yukarıda da açıklandığı üzere, icra mahkemesince itiraza tabi olarak verilen disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları “suç” karşılığı verilen kararlar olarak kabul görmemektedir.

Konunun bir kez de Kabahatler Kanunu yönünden irdelenmesinde ise, anılan kanunun “itiraz yolu” başlıklı 29. maddesinde, “(1) Mahkemenin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer aldığı Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilebilir. Bu itiraz, kararın tebliği tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde yapılır. (2) İtirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir. (3) Mahkeme, her bir itirazla ilgili olarak “itirazın kabulüne” veya “itirazın reddine” karar verir…..” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü üzere Kabahatler Kanununda da itirazı inceleyecek ağır ceza mahkemesinin “itirazın kabulüne” veya "itirazın reddine," karar verir şeklinde düzenleme getirilmiştir. Ancak itirazın kabulüne karar vermesi halinde itirazın konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiği hususunda bir düzenleme yok ise de, itirazı kabul eden Ağır Ceza Mahkemesinin bu yönde hüküm oluşturması gerektiği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan aynı maddenin 2. fıkrasındaki “itirazla ilgili karar, dosya üzerinden inceleme yapılarak verilir.” amir hükmü gözetildiğinde, itiraz merciinin delil toplama ve sanığın savunmasını alması gibi yargılamayı gerektiren hususları yerine getirmesi de beklenmemelidir.

Öte yandan, bir ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesince yerine getirilmesi gereken delil toplama ya da sair araştırmanın yapılmasını itiraz mercii olan Ağır Ceza Mahkemesinden beklemek, zaten yoğun iş yükü altında bulunan mahkemeyi kendi asıl işlevinden uzaklaştırılmasına, yargı hizmetlerinin aksamasına, ve giderek adalet duygusunun zedelenmesine yol açabilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde icra mahkemesinden verilen itiraza tabi kararlara İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca itiraz mercii olarak bakan Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın konusu hakkında da bir hüküm kurmak zorundadır. Ancak dosyada toplanması gereken delil, araştırma ya da borçlu sanığın savunmasının alınması veya meşruhatlı duruşma davetiyesi gönderilmesi gibi hususların yerine getirilmesi zorunluluğunun bulunduğu hallerde ise, itirazın kabulü ile birlikte bu noksanlıkların tamamlanmasını özel ihtisas mahkemesi olan icra mahkemesinden talep etmesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gözetildiğinde, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 4.5.2006 tarih ve 2006/375 müteferrik sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/3486, Karar No: 2020/653, Tarih: 24.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3486 E.  ,  2020/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım, suçluyu kayırma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

Kasten öldürme suçundan CMK.nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat.

2- Sanık ... hakkında;

TCK.nin 283/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000.-TL adli para cezası.

3- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında;

a) Kasten öldürmeye yardım suçundan CMK.nin 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat,

b-) TCK.nin 98/2, 62, 51. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası, erteleme.

4- Sanıklar ... ve ... hakkında;

TCK.nin 109/2, 109/3-b, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası,

TCK.nin 81/1, 83, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 11yıl 3 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanlar vekilinin yetkisi olmadığından duruşmalı inceleme isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Katılanların, sanık ... hakkında suçluyu kayırma suçundan kurulan hükmü temyize yetkileri bulunmadığından, katılanlar vekilinin bu suçtan kurulan hükme yönelik, temyiz istemlerinin CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilerek, bu hüküm tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak inceleme dışı bırakılmıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ...ve ... haklarında; maktul ... ...’ya karşı nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun, maktule karşı öldürme eylemlerinin, sanıklar ... ve ...’ın, maktule karşı eylemlerinin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına göre nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun suç niteliği tayin, sanıklar ...ve ... haklarında haksız tahrik ve tüm sanıklar haklarında takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ..., ... ve ... haklarında; maktule karşı kasten öldürme ve bu suça yardım etme suçlarından elde edilen delillerin 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca mahkumiyetlerine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek beraatlerine karar verildiği mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin cezanın az olduğuna, beraat kararlarının hatalı olduğuna, sanık ... ve ... müdafilerinin suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, beraat etmeleri gerektiğine, sanık ... müdafiinin eksik incelemeye, usule, sübuta, lehe hükümlerin uygulanmadığına, sanıklar ...ve ... müdafilerinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanıklar ... ve ... haklarında; maktul ... ...’ya karşı nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet, sanıklar ...,... ve ... haklarında maktule karşı kasten öldürme ve bu suça yardım etme suçlarından kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde; hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

1- Sanıklar ... ve ... haklarında; maktul ... ...’ya karşı nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet, sanıklar ...,... ve ... haklarında maktule karşı kasten öldürme ve bu suça yardım etme suçlarından kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde; hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... ve ... haklarında; maktul ... ...’ya karşı ihmal suretiyle kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanıklar ... ve...'ın eylemleri nedeniyle vücudunda yaygın künt travmatik lezyonlar oluşan maktulun künt kafa travması nedeniyle öldüğü, sanıkların ölene karşı gerçekleştirdiği darbe sayısı, süreklilik, darbelerin niteliği, isabet eden nahiyeler karşısında yapılan ve sürdürülen eylemlerin neticesinde ölümün muhakkak olduğu, tanıkların hastaneye götürülmesi gerektiği yolundaki beyanlara rağmen eyleme devam etmiş olmaları karşısında öldürme kastının dış aleme açıkça yansıdığı, yaralının hastaneye götürülmemesi suretiyle ihmal sonucu kasten öldürmekten bahsedilemeyeceği, kasten öldürmeye yönelen kişinin yaralıyı hastaneye götürüp zararın doğmasının önlemesi halinde TCK.nin 36. madde uyarınca gönüllü vazgeçme hükümlerinden yararlanır hükmü de nazara alınarak sanıkların TCK’nin 81/1, 29, 53. maddeleri gereğince cezalandırılmaları yerine, yazılı şekilde TCK’nin 83/3. maddesi gereğince cezalandırılmaları,

3- Sanıklar ... ve ... haklarında maktule karşı yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

İddianamede bu sanıklar hakkında atılı suçlar, hürriyetten yoksun bırakma ve kasten öldürmeye yardım olarak nitelendirilirken, eylemlerle ilgili yapılan açıklamada talimatların yerine getirilmesi, kamera görüntülerinin çöpe atılması, kan ve bu gibi izlerin silinmesi, maktulun yanında bulunulması olarak belirtildiği, dolayısıyla anlatılan eylemlerle yaşı, hastalığı veya yaralanması gibi nedenlerle kendisini idare edemeyecek durumda olan kimseye tesadüf eden bir nevi insani yardım ve bildirim yükümlülüğüne uymamak olarak tanımlanan TCK.nin 98. maddesi ile ilgisi olmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.06.1999 tarih ve 10-137/146 sayılı kararının ve bir çok Yargıtay kararıyla benimsendiği üzere olayın açıklanması sırasında başka bir olaydan söz edilmiş olması dahi o olay hakkında dava açıldığını göstermeyeceği, sanığın yargı mercii önündeki eylemini sınırlandırarak güvence fonksiyonu teşkil eden başka bir olaya dayanmadan bağımsız olarak açıklanıp açıkça ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirtilmesinin gerektiği nazara alındığında sanıklar hakkında yardım ve bildirim yükümlülüğüne uymamaktan usulüne uygun açılmış bir dava olmadığı halde Cumhuriyet savcısının mütalaası doğrultusunda mahkumiyet hükmü kurularak CMK’nin 225/1. maddesine aykırı davranılması,