muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6268, Karar No: 2013/8312, Tarih: 16.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6268 E.  ,  2013/8312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; davalı kurumun denetiminde ve sorumluluğunda bulunan elektrik tesisatının satandartlara uygun tesis edilmemesi nedeniyle, davacının montaj işi yaptığı sırada tesisatın alev alması nedeniyle müvekkilinin ellerinde ve kollarında yanıklar oluştuğunu belirterek, fazlası saklı kalmak kaydıyla 1000 TL maddi, 69.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında; kazanın meydana gelmesinde kusurlarının bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 372,70 TL maddi, 4000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Borçlar Kanununun 47.maddesi hükmüne göre; hâkimin, özel halleri gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hâkim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; ... Kurumu 3.İhtisas Kurulundan alınan raporda, elektrik çarpması nedeniyle yaralanan davacının fonksiyonel bozukluk bırakmadan iyileştiği, maluliyet oranı tayinine mahal olmadığı, iyileşme sürecinin bir aya kadar uzayabileceğinin belirtildiği ayrıca alınan kusur raporuna göre kazanın meydana gelmesinde davacının da %50 oranında kusurlu olduğu hususları nazara alındığında, davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı yüksek olup, mahkemece, yukarıda ki ilkeler gözetilerek, hakkaniyete uygun bir tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme neticesinde yüksek oranda tazminata karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/598, Karar No: 2015/1378, Tarih: 16.02.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/598 E.  ,  2015/1378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ünye Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2014

NUMARASI : 2014/883-2014/1207

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, TBK 347. maddesine dayalı on yıllık uzama süresinin dolması nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, TBK 329. Maddesi gereğince feshi ihbar sürelerine uyulmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 347/1.maddesi hükmüne göre konut ve çatılı işyeri kiralarında kiraya veren sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak, on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminde en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla herhangi bir sebep göstermeksizin sözleşemeye son verebilir.

6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici 2.maddesi uyarınca, bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce TBK.nun 347.maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde öngörülen kira sözleşmelerinden 10 yıllık uzama süresi dolmamış olmakla birlikte geri kalan süre beş yıldan daha kısa olanlar hakkında yürürlüğe girdiği tarihten itibaren beş yıl, on yıllık uzama süresi dolmuş olanlar hakkında da yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 2 yıl sonra uygulanacağı öngörülmüştür.

Davacı vekili, dava dilekçesinde ve 26.06.2014 keşide tarihli ihtarnamede konut ve çatılı işyeri kiraları hükümlerine tabi konut olarak Eylül 2002 ayı sonunda kiraya verilen taşınmazın kiraya verilmesinden itibaren on yıl geçtiğinden, on yıllık uzama süresi sonunda, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunduğunu, kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili T.B.K.'nın 347.maddesi uyarınca sözleşmenin bitiminden üç ay önceden bildirimde bulunulmadığını, davanın reddini savunmuştur. Tarafların bu açıklamalarından kira sözleşmesininin belirli süreli olduğu, davanın hukuki dayanağının konut ve çatılı işyeri kiralarında sözleşmenin sona ermesini düenleyen T.B:K.'nın 347/1.maddesi olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda kiralanan TBK.nun konut ve çatılı işyeri kirası hükümlerine tabi olup, TBK.nun 347/1 maddsine göre kiracı tarafından sözleşmenin bitiminden en az onbeş gün önce bildirimde bulunulmadığından kira sözleşmesi aynı şartlarda birer yıl uzayarak on yıllık uzama süresi 30.09.2012 tarihinde dolmuştur. TBK.nun yürürlük tarihi 01.07.2012 tarihidir. 6101 Sayılı TBK.nun Uygulama ve Yürürlülük Kanunun geçici 2.maddesine göre on yıllık uzama süresi dolmamış olmakla birlikte geri ./..

kalan süre beş yıldan daha kısa olanlar hakkında yürürlülük tarihinden itibaren beş yıl sonra uygulanacağı nazara alınarak davanın süresinden önce açıldığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken belirsiz süreli kira sözleşmelerinin sona ermesine ilişkin TBK.nun 347/2.maddesi gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11679, Karar No: 2020/2613, Tarih: 11.06.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/11679 E.  ,  2020/2613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile

cezalandırılmasına dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11390, Karar No: 2008/10197, Tarih: 09.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/11390 E.  ,  2008/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kaş Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :19.02.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/8507, Karar No: 2014/1661, Tarih: 06.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8507 E.  ,  2014/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2012/162-2013/520

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı A.. Ç.. arasında arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmenin yapım işleri ve arsanın daha sonra davalı kooperatife devredildiğini, tapuda davacı lehine dört senelik vefa hakkı şerh edildiğini, sözleşmenin 5. maddesine göre 6 adet 170 m²'lik dairenin müvekkiline teslim edilmediğini ileri sürerek, teslim tarihi olan 01.01.2010 tarihinden dava tarihine kadar her bir daire için ayrı ayrı olmak üzere belirlenecek tazminatın tahsilini talep ve dava etmiş; 27.05.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle 1.000,00 TL olarak belirtilen dava değerini 70.362,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 01.01.2010 tarihinden 19.03.2012 tarihine kadar geçen süre için talep edilen kira tutarının 70.362,00 TL olduğu, sözleşme konusu taşınmazın 28.03.2008 tarihinde vefa hakkı ile takyitli olarak davalı kooperatifçe devralındığı, bu şerhin yükleniciyi de bağladığı çünkü tapu devri tarihinde davalı A.. Ç..'nin kooperatifin yetkili temsilcisi olduğu, 30.01.2007 tarihli adi yazılı arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 4/a maddesindeki devralma yükümlülüğünün davalı yüklenici A.. Ç.. üzerinde bulunduğu, sözleşmenin 4/a ve 4/b maddeleri gereğince en geç 28.03.2009 tarihinde inşaat ruhsatı alınması gerektiği, bu tarihten itibaren 6 yıllık sürede yüklenicinin edimini yerine getirmesi gerektiği, bu sürenin ise 28.03.2014 tarihinde dolduğu, bu sürenin tadil edildiğine dair başka bir anlaşma da bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, yüklenici tarafından en geç 28.03.2009 tarihine kadar inşaat ruhsatı alınması ve bu süreye sözleşmede açık olarak öngörülen 6 yıllık inşaatın bitirilmesi süresinin eklenmesi ile 28.03.2014 tarihinde teslim yapılması gerektiği belirtilmiştir. Ancak, davalı yüklenici tarafından davacı arsa sahibine keşide edilen Konya 14. Noterliği'nin 08.06.2011 tarih ve 090021 sayılı ihtarnamede, yüklenici tarafından, sözleşme gereği arsa sahibine isabet

eden dairelerin teslim edilmesi gereken tarih açıkça, 30.01.2013 olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle, mahkemece ihtarname ile kabul edilen tarih gözardı edilerek teslim tarihinin 28.03.2014 olarak kabul edilmesi doğru olmamıştır.

eden dairelerin teslim edilmesi gereken tarih açıkça, 30.01.2013 olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle, mahkemece ihtarname ile kabul edilen tarih gözardı edilerek teslim tarihinin 28.03.2014 olarak kabul edilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, 19.07.2012 tarihli oturumda mahkemece, davalı kooperatif vekilinin vekaletnamesinde davalı kooperatife ait imza sirkülerinin bulunmadığı belirtilerek, bu eksikliğin giderilmesinden sonra vekilliğe kabul kararı verileceği açıklanmıştır. Bu eksikliğin yargılama sırasında giderilmediği görülmüşse de; dosya arasında bulunan davalı ticaret sicil kayıtları arasında davalı vekiline vekalet veren yöneticilere ait imza sirkülerinin bulunduğu görüldüğünden, verilen vekaletnamenin usulüne uygun olduğu anlaşılmakla, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu açıklamalara göre ve dava tarihi dikkate alındığında sonucu itibariyle doğru olan kararın teslim tarihi yönünden gerekçesinin, HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca, değiştirilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın, teslim tarihi yönünden gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılıı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 günlük yasal süresi içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26023, Karar No: 2022/16135, Tarih: 05.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26023 E.  ,  2022/16135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av...., dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 24/10/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiklerini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 05.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22234, Karar No: 2014/18544, Tarih: 10.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22234 E.  ,  2014/18544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'... aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Atılı suçun niteliğine göre, suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen ... lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından ... lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.... ....
Yargıtay — Esas No: 2012/12675, Karar No: 2013/10414, Tarih: 20.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/12675 E.  ,  2013/10414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 37. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.04.2012 tarih ve 2011/223-2012/44 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili şirketin "Cafe Wien" işletme adı ile faaliyet sürdürdüğü işyerinin firma adı hariç ekipman ve malzemelerle birlikte 30.09.2009 tarihli Protokol başlıklı sözleşme ile davalı şirkete 85.000 ABD Doları bedelle devredildiğini, davalı şirket tarafından devir bedeline karşılık çeşitli tarihlerde toplam 70.000 ABD Doları ödendiğini, davalı şirketin bakiye devir bedeli olan 15.000 ABD Dolarının ödenmesindeki temerrüdünü devam ettirmesi nedeni ile 18.08.2010 tarihinde davalı şirket ile birlikte devir bedelinin ödenmesini müteselsil kefil sıfatı ile üstlenmiş olan şirket ortaklarından diğer davalı ... aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalı tarafca takip konusu borca itiraz edildiğini iddia ederek davalı şirketin yaptığı itirazın iptaline ve takibin devamına, alacak miktarının %40' ından aşağı olmamak kaydı ile davalı taraf aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkili şirketin, davacı taraftan Cafe Wien adıyla faaliyet gösteren işletmeyi firma adı hariç olmak üzere ekipman ve malzemeleriyle birlikte devraldığını ancak davacı ve davalı şirket arasında imzalanan protokol uyarınca teslim edilmesi gereken ekipman ve malzemelerin eksiksiz olarak teslim edilmediğini, müvekkilinin protokol uyarınca, toplam 85.000 USD devir bedelini davacı tarafa ödediğini, davalı şirketin 30.09.2009 tarihli protokolde belirtilen devir bedelini ödeme payına uygun bir şekilde bankadan havale yapmak suretiyle ödediğini, davacı tarafın %40 oranında icra inkar tazminatı talep etmesinin kötü niyetinin bir göstergesi olduğunu savunarak davanın reddi ile takibin iptaline ve davacı şirketin %40'dan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalının 2009 ve 2010 yılı ticari defterlerinin düzenli, usulüne ve yasaya uygun tutulduğundan delil olma özelliği taşıdığı, davacı tarafın lehine delil olma vasfı taşıyan defter

Mahkemece iddia, savunma ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalının 2009 ve 2010 yılı ticari defterlerinin düzenli, usulüne ve yasaya uygun tutulduğundan delil olma özelliği taşıdığı, davacı tarafın lehine delil olma vasfı taşıyan defter

ve belgeleri ve davalı tarafın her ne kadar usule uygun tutulmamakla lehine takdiri delil vasfı taşıyan defterlerindeki kayıtların birbiri ile örtüştüğü, her iki protokoldeki imzaların ve sözleşmelerin geçerliliğinin tarafların kabulünde olduğu, davacı şirketin alacağının 30.09.2009  tarihli protokolde yazılı 85.000 USD ve aynı tarihli ek protokolde yazılı 14.600 USD toplamı olan 99.600 USD tutardan oluştuğu, davalının 86.933 USD'lik kısmi tediyede bulunduğu, 12.667 USD'lik borç kısmına dair ödemenin davalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davacının davasının bu kısma ilişkin olarak kabulüne, 12.667,00 USD'nin dava tarihindeki karşılığı olan 17.712,30 TL'nin 3095 sayılı Yasa'nın 4/a. maddesi hükümlerine göre dava tarihinden başlamak üzere uygulanacak faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre,davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı, davayı başlangıçta itirazın iptali davası olarak açmış ise de 19.08.2011 tarihli ıslah dilekçesinde talebini alacak davası olarak ıslah ederek 15.000 USD'nin dava tarihinden itibaren USD'ye uygulanan faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki TL karşılığının tahsilini talep etmesine, ayrıca taraflar arasındaki sözleşmenin USD üzerinden yapılmasına ve USD'nin fiili ödeme tarihindeki TL karşılığı cinsinden ayrıca tahsil istemi olmasına rağmen mahkemece talebe ve mülga BK 83. maddeye aykırı olarak 12.667 USD'nin dava tarihindeki TL karşılığına hükmedilmesi, ayrıca hükmedilen TL cinsinden alacağa dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesine göre faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8935, Karar No: 2016/6788, Tarih: 30.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8935 E.  ,  2016/6788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet (5237 sayılı TCK'nın 155/2, 52/2-4, 51/1 maddeleri uyarınca erteli 1 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına )

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılana ait kuyumcuda işçi olarak çalışan sanığın, katılan tarafından parlatılması amacıyla başka bir işyerine götürülmek üzere kendisine teslim edilen 800 gram altını, istenilen yere götürmeyip uhdesine geçirmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın beyanlarına, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, sabit görülen eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 2.000 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 2.000 gün adli para cezası karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 40.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanunun 52/2 maddeleri gereğince, verilen 5 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 100.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ifadelerinin yazılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.