muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7292, Karar No: 2022/9369, Tarih: 15.09.2022

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; ... Sendikası tarafından 04.12.2017 tarihinde ... Üniversitesi Rektörlüğünde toplu ... sözleşmesi yapmak üzere yetki tespiti isteminde bulunulduğunu, 05.01.2018 tarihli ve 3662 sayılı yazı ile ... Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iki işyeri olduğunu, toplam çalışan sayısının 10, sendikaya üye çalışan sayısının 9 olduğunun tespiti ile başvuruya olumlu cevap verildiğini, 01.01.2018-31.12.2020 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesinin Tez-Koop ... Sendikası ile ... Üniversitesi Rektörlüğü arasında imzalandığını, ... işyeri ile ilgili olarak 25.05.2018 tarihinde ... tarafından yetki tespiti isteminde bulunulduğunu, 12.....2018 tarihli ve 45546 sayılı yazı ile ... Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı işyerinde 19 çalışan işçinin bulunduğunu, bunlardan da 12 tanesinin Sosyal ... Sendikasına üye olduğunun tespiti ile başvuruya olumlu cevap verildiğini, ... Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı ile ... Üniversitesi Rektörlüğü işyerinin vergi ve Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) numaralarının farklı olduğunu, işyerinde çalışan işçilerin ücretlerinin sosyal tesis gelirinden ödendiğini ve üniversitenin bütçesinden ayrı olduğunun ilgili daire başkanlığı tarafından bildirildiğini, bu sebeple ... Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığının ayrı bir işyeri olarak değerlendirildiğini, usul ve hukuka uygun olarak tesis edilen kurum işleminin iptalini gerektirecek bir husus bulunmadığını belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini talep etmiştir.

2. Davalı ... Üniversitesi Rektörlüğü vekili cevap dilekçesinde; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, kamu kurum ve kuruluşları nezdinde personelin yemek, misafirhane, kreş, spor gibi sosyal ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla kurulan ve işletilen sosyal tesis işletmelerinde çalışan personelin istihdam biçimi, bütçesi, organizasyonel yapısı itibari ile kurum tüzel kişiliği ile ilişkili ancak ayrı bir işletme niteliğinde olduğunu, bu nedenle sosyal işletme bünyesinde yer alan işyerlerinden ayrı işkolunda bulunanlar yönünden işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi yapılabileceğini, sosyal tesis işletmesi ile ilgili bulunduğu kurumu kapsayacak şekilde işletme düzeyinde toplu ... sözleşmesi yapılmasının mümkün olmadığını belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her ne kadar gelirleri üniversite bütçesi dışından olsa dahi ve yine statü olarak değişik statüde bulunmasına rağmen üniversitenin asli idari hizmet birimi olması ve organizasyon yapısı içinde kanun gereği üniversite idari teşkilatı içinde sayılması nedeniyle bağlı işyeri kavramına girdiğinden, bu işyeri için yürürlükte bulunan toplu ... sözleşmesi dışında bir sözleşme yapılmasının uygun olmayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile yetki tespitinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... Üniversitesi Rektörlüğü vekili ile ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı ... Üniversitesi Rektörlüğü vekili istinaf dilekçesinde; sosyal tesis işletmesinin, kamu tüzel kişiliğini haiz Üniversite bünyesinde kreş, çocuk bakımevi, misafirhane, spor tesisleri ve benzeri sosyal ihtiyaçların karşılanması amacıyla Kurum bütçesinden ayrıca destek alınmadan kendi geliri ile giderlerinin karşılandığı birimlerden teşekkül ettiğini, sosyal tesis işletmesinde görev yapan personelin 4857 sayılı ... Kanunu çerçevesinde Üniversite teşkilatı içinde herhangi bir kadro ile ilişkilendirilmeden işçi statüsünde çalıştığını, Üniversite bünyesinde asli hizmet birimi olarak yer almayan, isteğe bağlı olarak kurulan, bütçesi ve organizasyon yapısı tamamen ayrı olan, Üniversite bütçesinden herhangi bir katkı yapılmayan sosyal tesis işletmesinin ayrı bir işletme olarak tescil edildiğini belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde; Üniversite ile Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı işyerlerinin birbirlerinden ayrı olup mali özerkliği bulunan bu işyerinin yetki tespiti açısından ayrıca değerlendirilmesi gerektiğini, ... Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı ile ... Üniversitesi Rektörlüğü işyerlerinin vergi ve SGK numaralarının farklı olduğunu, işyerinde çalışan işçilerin ücretlerinin sosyal tesis gelirinden ödendiği ve Üniversitenin bütçesinden ayrı olduğunu, bu sebeplerle ... Üniversitesi Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığının ayrı bir işyeri olarak değerlendirildiğini belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

“... mahkemece tespit konusu birimlerin işleyişine yönelik bilgi ve belgeler söz konusu birimlerden getirtilmiş, tespit konusu birimlerin bağımsız şekilde faaliyetinin bulunup bulunmadığı incelenmiş, iki birimin de aynı merkezden yönetildiği ve yönetim birliği olduğunun belirlendiği , tespit konusu iki birimin ... organizasyonu kapsamında tek bir işyeri niteliğinde bulunduğu ...” gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... Üniversitesi Rektörlüğü vekili ile ... vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri, istinaf başvurusunda belirttikleri sebeplerle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu’nun (6356 sayılı Kanun) 41 inci ve devamı maddeleri kapsamında yetki tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri, istinaf başvurusunda belirttikleri sebeplerle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu’nun (6356 sayılı Kanun) 41 inci ve devamı maddeleri kapsamında yetki tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 2709 sayılı ... Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) “Toplu ... sözleşmesi ve toplu sözleşme hakkı” kenar başlıklı 53 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“İşçiler ve işverenler, karşılıklı olarak ekonomik ve sosyal durumlarını ve çalışma şartlarını düzenlemek amacıyla toplu ... sözleşmesi yapma hakkına sahiptirler.”

2. 6356 sayılı Kanun'un “Yetki” kenar başlıklı 41 inci maddesinin birinci fıkrası da şöyledir:

“Kurulu bulunduğu işkolunda çalışan işçilerin en az yüzde birinin üyesi bulunması şartıyla işçi sendikası, toplu ... sözleşmesinin kapsamına girecek işyerinde başvuru tarihinde çalışan işçilerin yarıdan fazlasının, işletmede ise yüzde kırkının kendi üyesi bulunması hâlinde bu işyeri veya işletme için toplu ... sözleşmesi yapmaya yetkilidir.”

3. 6356 sayılı Kanun'un “Yetki Tespiti İçin Başvuru” kenar başlıklı 42 nci maddesi ise şöyledir:

“(1) Toplu ... sözleşmesi yapmak isteyen işçi sendikası Bakanlığa başvurarak yetkili olduğunun tespitini ister. İşveren sendikası veya sendika üyesi olmayan işveren de Bakanlığa başvurarak yetkili işçi sendikasının tespitini isteyebilir.

(2) Bakanlık, kayıtlarına göre başvuru tarihi itibarıyla bir işçi sendikasının yetkili olduğunu tespit ettiğinde, başvuruyu, işyeri veya işletmedeki işçi ve üye sayısını, o işkolunda kurulu işçi sendikaları ile taraf olacak işveren sendikası veya sendika üyesi olmayan işverene altı ... günü içinde bildirir.

(3) İşçi sendikasının yetki şartlarına sahip olmadığının ya da işyerinde yetki şartlarına sahip bir işçi sendikasının bulunmadığının tespiti hâlinde, bu bilgiler sadece başvuruyu yapan tarafa bildirilir.

(4) Sigortalılığın başlangıcı ile sona ermesine ilişkin bildirimlerden yasal süresi içinde Sosyal Güvenlik Kurumuna yapılmayanlar, yetkili işçi sendikasının tespitinde dikkate alınmaz.

(5) Yetki tespiti ile ilgili usul ve esaslar Bakanlıkça çıkarılacak bir yönetmelikle düzenlenir.”

Şeklindedir.

4. 6356 sayılı Kanun'un “Yetki İtirazı” kenar başlıklı 43 üncü maddesi de şöyledir:

“(1) Kendilerine 42 nci madde uyarınca gönderilen tespit yazısını alan işçi veya işveren sendikaları veya sendika üyesi olmayan işveren; taraflardan birinin veya her ikisinin yetki şartlarına sahip olmadığı veya kendisinin bu şartları taşıdığı yolundaki itirazını, nedenlerini de göstererek yazının kendilerine tebliğ edildiği tarihten itibaren altı ... günü içinde mahkemeye yapabilir.

(2) İtiraz dilekçesi görevli makama kayıt ettirildikten sonra mahkemeye verilir. Kurulu bulunduğu işkolunda çalışan işçilerin yüzde birinden daha az üyesi bulunan işçi sendikası, yetki itirazında bulunamaz.

(2) İtiraz dilekçesi görevli makama kayıt ettirildikten sonra mahkemeye verilir. Kurulu bulunduğu işkolunda çalışan işçilerin yüzde birinden daha az üyesi bulunan işçi sendikası, yetki itirazında bulunamaz.

(3) İtiraz dilekçesinde veya ekinde somut delillerin yer almaması hâlinde itiraz incelenmeksizin reddedilir. İşçi ve üye sayılarının tespitinde maddi hata ve süreye ilişkin itirazları mahkeme altı ... günü içinde duruşma yapmaksızın kesin olarak karara bağlar. (Değişik cümle: 12/10/2017-7036/34 md.) Bunların dışındaki itirazlar için mahkeme, duruşma yaparak karar verir ve bu karar hakkında istinaf yoluna başvurulması hâlinde bölge adliye mahkemesi bir ay içinde kararını verir. (Ek cümle: 12/10/2017-7036/34 md.) Bu karara karşı temyiz yoluna başvurulması hâlinde Yargıtay bir ay içinde kesin olarak karar verir.

(4) 42 nci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca kendisine yetki şartlarına sahip olmadığı bildirilen işçi sendikası, altı ... günü içinde yetkili olup olmadığının tespiti için dava açabilir. Mahkeme açılan davayı o işkolunda çalışan işçilerin en az yüzde birini üye kaydeden işçi sendikaları ile işveren sendikası veya sendika üyesi olmayan işverene de bildirir. Mahkeme davayı iki ay içinde sonuçlandırır.

(5) İtiraz, karar kesinleşinceye kadar yetki işlemlerini durdurur.”

5. 6100 sayılı Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihâi kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. Son olarak belirtmek gerekir ki somut uyuşmazlık hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi gereken nitelikte olduğundan, 6100 sayılı Kanun’un 266 ncı maddesine aykırı olarak İlk Derece Mahkemesince bilirkişi raporu alınması hatalı ise de bu durum sonuca etkili görülmediğinden eleştiri ile yetinilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalılar ... ve ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14594, Karar No: 2014/6496, Tarih: 07.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/14594 E.  ,  2014/6496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

5237 sayılı TCK'nın 158/1-j bendinde, dolandırıcılık suçunun, banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla, işlenmesi, nitelikli hal olarak kabul edilmiştir. Bu suçun oluşabilmesi için, kredi elde eden kişinin banka veya diğer kredi kurumu görevlilerini hile ile aldatmış olması gerekir. Krediyi alan kişinin aldatıcı herhangi bir eylemi olmaksızın, sırf banka elemanlarının kendi görevlerini layıkıyla yerine getirmemeleri yüzünden bir kredi açılmışsa, dolandırıcılıktan bahsedilemez, şartları varsa bankacılık suçundan bahsedilebilir.

Bu suçun mağdurları banka ve diğer kredi kurumlarıdır. 5411 sayılı “Bankacılık Kanununun 3. maddesinde banka, 48. maddesinde ise kredinin tanımı yapılmıştır. Tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlama suçun konusudur. Kredinin tahsis edilmesinin gerekli olup olmadığı, kredi verecek kuruluşun mevzuatında öngörülen düzenlemeler çerçevesinde belirlenir. Fiil, sahte kıymet takdiri raporları veya gerçeğe aykırı belgeler, bilançolar düzenleyerek hileli davranışıyla bunları aldatmaktadır.

Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır. Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa, basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.

Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır. Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa, basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.

Somut olayda; sanıkların evli olup ekonomik sıkıntıya düşmeleri sonrasında, kendi adlarına bankadan kredi alamadıklarından, katılan ... Bankasında maaş hesabı olan ...'in nüfus bilgileriyle sanık ...'in fotoğrafı yapıştırılarak sahte nüfus cüzdanı oluşturduktan sonra birlikte hareketle bankaya giderek kredi müracaatında bulundukları, banka yetkilisinin kimlik bilgilerini kontrol edip uygun görmekle 36.850 TL kredi verilmesi için sözleşmeyi hazırladığı ve ... imzaladığı, o anda nakit yetersiz olmakla sizi daha sonra arayalım gelip parayı alırsınız diye sanıkların gönderildiği, banka görevlisinin bu defa kredi hazır diye banka kaydında yer alan bilgilere göre ...'i aradığında durumun ortaya çıktığı olay polise bildirilip, bankaya gelen ... önlem alan polis ekibince yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerle ilgili olarak, 5237 sayılı Kanun'da 765 Sayılı Kanunda'dan farklı olarak "gün para cezası sistemi" kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK'nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen "...Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki

katından az olamaz." cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki "...adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

katından az olamaz." cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki "...adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde doğrudan suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katı adli para cezası belirlenmek suretiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, mahkemenin suçu kabul ve takdirine bağlı kalınıp hükümlerdeki adli para cezasına ilişkin uygulama çıkartılarak yerine, "TCK'nın 158/1-j, son maddesi uyarınca 3685 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 35/2. maddesi ile 2/3 oranında indirilerek 1228 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nın 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 1023 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümlüye tayin edilen adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi ile 1 gün karşılığı 20 TL'den hesaplanarak para cezasına çevrilmek suretiyle sonuç olarak 20.460. TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına“ ibarelerinin eklenmek suretiyle sanıklar haklarında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, sanıklar haklarında resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerin ise doğrudan ONANMASINA, 07/04/2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4984, Karar No: 2019/4587, Tarih: 19.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4984 E.  ,  2019/4587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 24/03/2015 gün ve 2014/815 - 2015/256 sayılı kararı onayan Daire'nin 03/07/2017 gün ve 2017/748 - 2017/4031 sayılı kararı aleyhinde asıl davada davacı ... vekili, asıl ve birleşen davalarda davalı Meksan Maltepe Ekmek Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili ve davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, diğer davalıların davalı şirketteki toplam (13.450) adet payının müvekkiline devredilmesine karşın şirket pay defterine kaydedilmediğini ileri sürerek, payların müvekkiline devredildiğinin tespitini, birleştirilen 2001/325 Esas sayılı davada davacı ... vekili, davalılardan ... ve ...’ten satın alındığını ileri sürdüğü toplam (800) adet Meksan A.Ş. payının müvekkiline aidiyetinin tespitini, birleştirilen 2001/171 Esas sayılı davada davacı ... Usla vekili, ... ve ...’nun toplam (1000) adet Meksan A.Ş. payını müvekkiline devretmelerine karşın aynı payların ... adlı kişiye de devredildiğinin öğrenildiğini, ilk devir işleminin geçerli olduğunu ileri sürerek, sözkonusu payların müvekkiline aidiyetinin tespitini, birleştirilen 2000/945 Esas sayılı davada davacı ... vekili, müvekkilinin ...’ten devraldığı (600) adet Meksan A.Ş. payının (asıl davada davacısı) ...’a mükerrer devredildiğinin öğrenildiğini ileri sürerek, anılan payların müvekkiline aidiyetinin tespitini talep ve dava etmişlerdir.

Bir kısım davalılarca davaların reddi savunulmuştur.