muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8361, Karar No: 2021/1394, Tarih: 10.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2016/8361 E.  ,  2021/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılır” hükmüne yer verilmesi, bir fiilden kastedilenin sanığın hareket veya hareketlerinin bir sonucu elde etmeye (bir suçu işlemeye) yönelik olması, bu nedenle de fiilde birden fazla hareketin bulunabilmesi karşısında; sanığa ait kitap standında bandrolsüz ve sahte bandrollü kitapların ele geçirildiği nazara alındığında, tespit edilen sanığın eyleminin TCK'nın 44. maddesi gereğince 5846 sayılı Kanun'un 81/9. maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 81/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11423, Karar No: 2014/15105, Tarih: 02.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11423 E.  ,  2014/15105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.07.2013 tarih ve 2012/541-2013/417 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ...'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2. 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle açılan dava sonucu müvekkilinin icra dosyasına 2.132,95 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ... özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmeden önce gerçekleştirilen kamulaştırmasız el atma işlemi nedeniyle açılan dava sonucu, davacının, sözleşmeden sonra 2.132,95 TL ödediği, taraflar arasında imzalanan İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7.4 maddesi uyarınca davacının davalıdan talepte bulunabileceği, Hisse Devir Sözleşmesi'nde de İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ndeki hükümlerin saklı tutulduğu, davalının davadan önce temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, işletme hakkı devir sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak istemine ilişkindir. Taraflar arasında düzenlenen 24.07.2006 tarihli sözleşme ile dört ilden oluşan elektrik dağıtım bölgesinde yer alan ve ... uhdesinde bulunan dağıtım sistemi, dağıtım tesisleri ve dağıtım tesislerinin işletilmesi için zorunlu taşınır ve taşınmazların, mülkiyet hakkı saklı kalmak koşuluyla, işletme hakkı ...'a devredilmiş, sözleşmenin 7. maddesi ile dağıtım faaliyetinden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırılması yoluna gidilmiştir. Anılan sözleşmenin 7.2 maddesi, "Dağıtım tesislerinin mülkiyetine ilişkin olarak, sözleşmenin imza tarihinden sonra ortaya çıkacak idari ve hukuki ihtilaflar şirket tarafından derhal ...'a bildirilir. Söz konusu dağıtım tesislerinin mülkiyetine dair bu idari ve hukuki ihtilafların takip edilmesi, çözüme kavuşturulması ve bunlardan doğacak her türlü sorumluluk ...'a aittir. Şirket, gecikmesinde tehlike olan durumlarda ...'a bildirimde bulunmakla birlikte ... adına ve/veya hesabına gerekli tedbirleri almak ve işlemleri yapmakla yükümlüdür. Şirket tarafından alınan tedbirler ve gerçekleştirilen işlemlere ilişkin masraflar belgelendirilmek ve makul olmak şartıyla ... tarafından karşılanır." hükmünü içermektedir.

Somut uyuşmazlıkta, dağıtım faaliyetinin davalı ... tarafından gerçekleştirildiği dönemde yüksek gerilim hattı geçirilmek suretiyle kamulaştırmasız el atılan taşınmazın maliki tarafından, sözleşmenin imza tarihinden sonra davacı aleyhine tazminat davası açılmış, dava kabulle sonuçlanmış, yine davacı aleyhine icra takibine başlanılması üzerine taşınmaz malikine 2.132,95 TL ödeme yapılmıştır. Mahkemece, davalının bu meblağın tümünden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, sözleşmenin anılan 7.2 maddesindeki ihbar yükümlülüğünün yerine getirildiği iddia ve ispat olunmadığı gibi, mahkemece bu yükümlülüğe uyulmamasının sonuçları da değerlendirilmemiştir. Bu itibarla, mahkemece gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılarak, davacı tarafından yapılan bu ödeme, tazminat miktarı ile birlikte işlemiş faiz, yargılama gideri, vekalet ücreti, icra giderleri ve ilam sonrası işleyen faizi içermekte olup, davacının davalıya ne miktarda rücu edebileceğinin belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 02.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/847, Karar No: 2017/2421, Tarih: 20.06.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/847 E.  ,  2017/2421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : Hamza Süpürgeci

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'ın, maktul Hamza'ya yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan açılan kamu davasında; suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre, bozma ilamına uyularak verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin sanığın eyleminin "suç delillerini gizleme ve yok etme suçunu" oluşturduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 20/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20433, Karar No: 2024/144, Tarih: 09.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/20433 E.  ,  2024/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Şantaj suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 107/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2014 tarihli ve 2014/51 Esas, 2014/471 sayılı kararının 11.11.2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın 07.10.2016 tarihinde işlediği kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine yapılan yargılama neticesinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile adı geçen sanığın 5237 sayılı Kanun'un 107/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 1.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2023 tarihli ve 2023/302 Esas, 2023/525 Karar sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 09.10.2023 gün ve 94660652-105- 25-15764-2023-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 07.11.2023 gün ve 2023/108579 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında şantaj suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 107/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 25 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, gün karşılığı belirlenen adli para cezasının aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonucunda 500,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 1.000,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/04/2023 tarihli ve 2023/302 Esas, 2023/525 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5237 sayılı kanun'un 37/1 maddesi delaletiyle 107/2. maddesi yollaması ile 107/1 maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl hapis ve 30 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanığa verilen 25 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bir günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplanarak 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın 10 ay hapis cezası ve 500,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8103, Karar No: 2014/5835, Tarih: 29.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/8103 E.  ,  2014/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/632, Karar No: 2014/817, Tarih: 21.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/632 E.  ,  2014/817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 21.01.2013 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 21.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/259, Karar No: 2021/3150, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/259 E.  ,  2021/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 28. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat veya daha az çalışılması gereken işler hakkındaki yönetmelik gereğince günde 7,5 saat çalışması gerektiğini,01.08.2013 tarihinde işyerinde yapılan İSGÜM ölçümlerinde gürültü düzeyinin en yüksek maruziyet değeri olan 85 db' nin üzerinde olduğunu, ölçüm yapıldığı tarihten itibaren davacının günlük 7,5 saat olarak çalışma süresi belirlenmesi gerekirken 01.09.2014 tarihinde şube ve sendika girişimlerinden sonra 7,5 saat olarak değiştirildiğini,toplu iş sözleşmesi 52. Maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminin uygulanması gerektiğini belirterek fazla mesai ve kısa çalışma prim alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yönetmelik kapsamında olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de;kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

“Davanın kısa çalışma prim alacağı açısından 1.996,18 TL'nin kabulü ile; brüt 1.500,00 TL’ nin dava tarihinden,bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,yasal kesintilerin infaz aşamasında gözetilmesine,” rakam ve sözcüklerinin sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17724, Karar No: 2023/2841, Tarih: 04.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17724 E.  ,  2023/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, kararın 7 günlük temyiz süresi geçtikten sonra adli tatil içerisinde temyiz edildiği ancak gerekçeli kararda temyiz süresinin 15 gün olarak gösterilmesinden dolayı sanığın yanılgıya düşürüldüğü bu nedenle 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Pınarbaşı Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.11.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.06.2015 tarihli ve 2014/139 Esas, 2015/201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.06.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 13.04.2021 tarih ve 2019/14514 Esas, 2021/9439 Karar sayılı kararı ile " "...basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunduğu...'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.06.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 13.04.2021 tarih ve 2019/14514 Esas, 2021/9439 Karar sayılı kararı ile " "...basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunduğu...'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılamada; ''Sanığın üzerine atılı suçun CMK’nın 251.maddesinde düzenlenen “Basit Yargılama Usulü” kapsamında olduğu anlaşılmış ise de; duruşmada hazır bulunma hakkını elde eden sanığın mahkeme huzurunda sözlü savunma hakkına, tanık dinletme ve tanığa soru sorulmasını isteme hakkına, duruşmada okunacak delillere karşı diyeceklerini sözlü olarak bildirme ve delil tartışmasını taraflarla birlikte mahkeme huzurunda yapabilme hakkına sahip olacağı, sanığın mahkeme huzurunda, hâkimin sorgusu sırasında dava konusunu aydınlatıcı bilgiler verebileceği gibi, sözlü savunmanın avantajlarını kullanarak suç işlemediğine yönelik mahkemeyi daha kuvvetli araçlarla ikna etme imkânını haiz olabileceği nazara alındığında, yargılamada basit yargılama usulünün izlenmesinin, bu usulün sağladığı ceza indirimi nedeniyle, genel yargılama usulünün sanık lehine sağlamış olduğu avantajlardan vazgeçilecek olması karşısında her durumda sanık lehine olduğunu kabul etmenin mümkün olmadığı, tarafların söz konusu usule itiraz edip etmeyeceklerinin de önceden belirlenebilecek durumda bulunmadığı ve ayrıca basit yargılama usulünün hakimin takdirine bırakılmış bir yargılama usulü olduğu da nazara alınmakla'' şeklindeki gerekçeyle yargılamanın genel hükümlere göre yürütülmesine ve sanık hakkında Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.07.2021 tarihli kararı ile tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi;hakkında lehine olan yasal hükümlerin uygulanmasını gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay,sanığın hükümlü olarak bulunduğu Pınarbaşı (Kayseri) Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda yapılan sabah yoklamasında hazır olmadığı ve yapılan aramalara rağmen bulunamayarak firar ettiğine ilişkindir.

2. 21.01.2013 tarihli tutanağa göre;sanığın firar ettiğinin tespit edildiği ve hakkında soruşturma aşamasında Pınarbaşı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2013 tarih, 2013/12 Değişik İş sayılı kararıyla yakalama emri düzenlenmiştir.

3. Sanık savunmasında; ailevi problemlerinden dolayı açık ceza infaz kurumundan firar ettiğini ve suç işleme kastının olmadığını beyan ederek suçlamayı kabul etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın Temyiz Talebi Yönünden

2. 21.01.2013 tarihli tutanağa göre;sanığın firar ettiğinin tespit edildiği ve hakkında soruşturma aşamasında Pınarbaşı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2013 tarih, 2013/12 Değişik İş sayılı kararıyla yakalama emri düzenlenmiştir.

3. Sanık savunmasında; ailevi problemlerinden dolayı açık ceza infaz kurumundan firar ettiğini ve suç işleme kastının olmadığını beyan ederek suçlamayı kabul etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın Temyiz Talebi Yönünden

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın cezasını infaz ettiği ve hükümlü olarak bulunduğu Pınarbaşı (Kayseri) Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda yapılan sabah yoklamasında hazır olmadığı ve yapılan aramalara rağmen bulunamayarak firar ettiğinin 21.01.2013 tarihli tutanak, firar fişi ve sanığın ikrar içeren savunması birlikte değerlendirildiğinde sabit olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında verilen cezada lehine olan yasal ve takdiri indirim nedenlerinden 5237 sayılı Kanun'nun 62 nci maddesinin uygulandığı;Mahkemece ''Sanığın sabıkalı kişiliği, geçmişi, bir daha suç işlemeyeceğine dair mahkememizde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin,sanığın geçmişi, sabıkalı kişiliği nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına''şeklinde yasal gerekçelere yer verildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın, hakkında verilen cezada lehine olan yasal hükümlerin uygulanmasını gerektiğine dair temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazı reddedilmiş ve hükmün onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçeli kararın gerekçe kısmında suç tarihinin ''21.03.2013'' olarak gösterilmesi sonuca etkili olmayan ve mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Pınarbaşı (Kayseri) Asliye Ceza Mahkemesi'nin,16.07.2021 tarihli, 2021/189 Esas, 2021/278 Karar sayılı kararında, sanığın temyiz talebi yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde karar verildi.