muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17552, Karar No: 2015/13284, Tarih: 30.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17552 E.  ,  2015/13284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 30.06.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı .... vekili Av... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 01/03/1993-20/03/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, işyeri uygulamasına göre işten ayrılan işçilere ödenen 3 aylık ikramiye ile eşitlik ilkesi gereği verilmeyen kıdemi teşvik karşılığı cumhuriyet altını ve işten ayrılanlara uygulanan sağlık sigortası alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacının çalıştığı bölümde kıdem teşvik uygulaması bulunmadığını, ikale ile ayrılanlara verilen ayrıcalıklardan ise davacının yararlanamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK 26. Maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde ayrılanlara verilen 3 aylık ikramiyeden yararlandırılmadığını iddia etmiş ancak Mahkemece davacıya ödenmeyen 2011 ve 2012 yıllarına göre kıstelyevm esas alınarak hesaplanan ikramiye alacağına hükmedilmiştir. Davacının talebi feshe bağlı ikramiye olup çalışırken ödenen ikramiye alacağı gibi değerlendirme yapılarak talepten başka bir alacağa hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3. Uyuşmazlık işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında toplanmaktadır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir.

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez.

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda davacı eşit işlem borcuna aykırı olarak cumhuriyet altını, ayrılırken ödenen ikramiye ve sağlık sigortası imkanlarından faydalandırılmadığını iddia etmiştir. Davalı ... isimli şirketlerin birleşerek ... ismini aldığını Zeneca tarım işyerinde çalışanlara kıdem karşılığı Cumhuriyet altını ödemesi uygulaması bulunduğunu, ayrılırken ödenen ikramiye ve sağlık sigortası haklarının ancak ikale ile ayrılanlara sözleşme karşılığı ödeme yapıldığını eşitliğe aykırı bir durum olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davalının eşitliğe aykırı olarak, kabul edilen alacaklardan başkaca işçileri yararlandırdığı kabul edilerek alacaklar hüküm altına alınmış ise de, davacının iddia ettiği işçilerin hangi işyerlerinde, hangi pozisyonda çalıştığı, davacı ile aynı birimde bulunan işçilere bu hakların verilip verilmediği, davalı ikale ile ayrılanlara ikramiye ve sağlık sigortası imkanı sağlandığını iddia ettiğinden emsal gösterilen ve ayrılan işçilere bu ödemelere ilişkin kayıt ve ikale sözleşmeleri getirilerek karşılaştırmalı denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken emsal işçilerle yukarıda açıklanan karşılaştırmalar yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesin, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 30/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3931, Karar No: 2021/1253, Tarih: 22.03.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/3931 E.  ,  2021/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile İçişleri Bakanlığının dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin ve ilgili bakanlığın duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela Hazineye ve adı geçen bakanlığa davanın haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 22/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/425, Karar No: 2011/521, Tarih: 13.07.2011

Hukuk Genel Kurulu 2011/5-425 E., 2011/521 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2011/5-425 E., 2011/521 K.**

**- BOZMA İLAMI

- EMSAL ARAŞTIRMASI**- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 11 ]

**"İçtihat Metni"**

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın idare adına yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; taraf vekillerinin temyizi üzerine bu karar Özel Dairece; yukarıya başlık bölümüne aynen alınan nedenlerle ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmaz satışının kamulaştırma sonucu olmakla serbest alım satıma ilişkin bulunmadığından emsal olarak kabul edilemeyeceğine işaret edilmek suretiyle araştırmaya yönelik olarak bozulmuştur.

Yerel mahkeme; özel dairece dosyada birinci keşif ve rapor esas alınmak suretiyle inceleme yoluna gidildiği, ikinci keşif ve raporun dikkatten kaçtığı, bu nedenle de inceleme eksikliği varmış düşüncesiyle kararın bozulması yoluna gidildiği, yapılan incelemenin yeterli ve usulüne uygun olduğu gerekçesi ile, önceki kararında direnmiştir.

Yerel mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık, mahkemece yapılan incelemenin ve alınan bilirkişi raporunun hükme esas alınabilecek nitelikte olup olmadığı noktasındadır.

Mahkemenin, 12.06.2009 tarihinde yapılan ilk keşif sonucu düzenlenen 17.06.2009 tarihli rapora taraf vekillerinin itirazı üzerine, raporda emsal olarak ele alınan taşınmazın Kamulaştırma Kanunu’nun 11/g maddesi uyarınca emsal alınamayacağı gerekçesi ile yeniden emsal araştırması yaparak, ikinci keşfe karar verdiği; 13.11.2009 tarihinde icra olunan bu ikinci keşif sonucunda da serbest alım satıma konu taşınmazları emsal kabul ederek değerlendirme yapan 24.11.2009 tarihli bilirkişi raporunu aldığı ve sonuçta da bu rapora göre karar verdiği dosya kapsamıyla belirgindir.

Hemen belirtmelidir ki, bozma ilamında, yapılan diğer araştırma ve işlemler ile alınan diğer rapor dikkate alınmadan mahkemece alınan ilk rapora göre değerlendirme yapılmış ve işaret olunan eksiklere değinilmiştir. Oysa, yukarıda aktarılan dosya kapsamına göre mahkemenin aldığı tek rapor bu olmadığı gibi, hükme esas alınan 24.11.2009 tarihli raporda da bozma ilamında aktarıldığının aksine serbest alım-satımlar emsal olarak değerlendirilmiştir.

Şu hale göre; serbest alım-satımlar üzerinden emsal değerlendirmesi içeren ve hükme esas alınan 24.11.2009 tarihli bu raporun, Kanunun aradığı yöntem ve ilkelere uygun, denetime elverişli, hüküm kurmaya yeterli olduğu da çok açıktır.

Bu nedenle, mahkemece yapılan inceleme ve araştırma yeterli olup; usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, 13.07.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/62, Karar No: 2016/463, Tarih: 20.01.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/62 E.  ,  2016/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/343550

MAHKEMESİ : İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2010

NUMARASI : 2010/31 (E) ve 2010/86 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık ve müdafiinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

1- Sanığın, aslı ele geçmeyen ...... sahte kimliği ile katılan ..... ile noterde sahte taşıt kira sözleşmesi düzenletmesi eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 204/1-3. maddelerinde tanımlanan sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgı sonucu özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması,

2- 02.10.2009 tarih ve 2009/15438-11156 Esas-Karar sayılı bozma ilamında belirtilmesi ve mahkemece de bu karara uyulmasına rağmen, sanığın katılan .... adına düzenlenmiş sahte sürücü belgesini kullanarak şikayetçi ...... ile 28.5.2008 tarihli oto alım satım devir sözleşmesi yapıp bu sözleşme ile birlikte notere başvurduklarında üzerindeki katılan ....... adına düzenlenmiş sahte kimlik ve sürücü belgesi ile yakalanmış olması ve anılan oto alım satım sözleşmesinin de şikayetçi .........'i dolandırmak amacıyla düzenlenmiş bulunması karşısında; sahte belgelerin tümünün aynı amaca yönelik olarak düzenlenip kullanılması nedeniyle bir bütün halinde zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı, belge sayısı gözetilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerekirken sahte kimlik ve sürücü belgesi nedeniyle "resmi belgede sahtecilik", ayrıca oto alım satım devir sözleşmesi nedeniyle de "özel belgede sahtecilik" suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesi,

3- Kabule göre de;

a)-Suça konu 28.05.2008 tarihli oto alım satım devir sözleşmesinin akıbetiyle ilgili bir karar verilmemesi, yasaya aykırı,

b)-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ile müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakları saklı kalmak üzere, 20.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6078, Karar No: 2013/12112, Tarih: 10.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/6078 E.  ,  2013/12112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20/09/2000-02/08/2005 tarihleri arası davalı nezdinde çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının 01/10/2002-28/02/2004 tarihleri arası davalı nezdinde 510 gün süreyle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/8. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli ve daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

26 Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına 01/04/2004 tarihinde işe girdiğine dair giriş bildirgesinin davalı tarafından Kuruma verildiği, 01/04/2004-02/08/2005 tarihleri arası davalı tarafından 454 günlük bildirim yapıldığı, yine talep edilen dönem içerisinde dava dışı farklı iki işyerinden 110 günlük bildirim yapıldığı, 2004/1- 2005/12. aylar arası dönem bordrolarının getirtildiği, davalı şirketin 31/12/2002 tarihinde tescil edildiği, 01/03/2004 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, onanarak kesinleşen alacak davasında 20/09/2000-02/08/2005 tarihleri arası dönemin alacaklarına hükmedildiği, davalı işyerinin önce kooperatif olduğu ve sonradan üyeleri tarafından şirket kurularak faaliyete aynı şekilde devam edildiği, yaptırılan bilirkişi incelemesinde 01/10/2002 tarihinden önceki dönem yönünden hak düşürücü sürenin dolduğunu ve bu nedenle 01/10/2002-02/08/2005 tarihleri arası dönemin tespitinin mümkün olduğu kanaatini belirttiği, mahkemece resen bordro yada komşu işyeri tanıkları tespit edilip dinlenilmediğ, alacak davasında dinlenen tanık beyanlarının hükme esas alındığı görülmektedir.

Her ne kadar alacak davasında dinlenen tanıklar fiili çalışmayı doğrulamışlar ise de, kesinleşen alacak davası hizmet tespiti davası yönünden kesin delil olmayıp kuvvetli delil niteliğinde olduğu, davanın kamu düzenini ilgilendirdiği dikkate alınarak tanıkların mahkemece resen tespit edilip dinlenilmesi gerektiği, dolayısıyla yukarıda belirlenmiş şekilde resmi kayıtlara geçmiş ve uyuşmazlık konusu dönemi kapsayacak şekilde çalışmış kişilerden tanık tespit edilip dinlenmediği, öte yandan işyerinin daha önce kooperatif olduğu belirtilmiş olup, kooperatifle ilgili araştırma yapılmadığı, davacının çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davalı şirketin 2002 yılında tescil edildiği dikkate alınarak dönem bordrolarını getirtmek, bordro tanıklarını resen tespit edip dinlemek, dönem bordrosu verilmemiş veya bordro tanığı bulunmazsa, Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenlerini veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlarının beyanlarına başvurmak, kooperatifin tüzel kişiliğini devam ettirip ettirmediğini ve tasfiyesini sormak gerekirse kooperatife davalı olarak husumet yöneltmek ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ...ye iadesine

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ...ye iadesine

17/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5773, Karar No: 2011/7627, Tarih: 15.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5773 E.  ,  2011/7627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Bursa 3. Asliye Hukuk ve Bursa 4. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacının boşanmış olduğu eşi ile evli olduğu dönemde davalı kayınpederi ... ile davalı eşi İbrahim Yalçındağ'a borç olarak vermiş olduğu altınların aynen iadesi, mümkün olmadığı takdirde bedellerinin tahsili istemine ilişkin olup, davalı İbrahim Yalçındağ'a karşı açılan dava tefrik edilerek, iş bu davaya davalı ... yönünden devam edilmiştir.

Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, davacının evliliğinin 24.09.2003 tarihinde Türk Medeni Kanununun yürürlüğünden sonra olması nedeniyle yargılama görevinin 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca Aile Mahkemesine ait olduğu bildirilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Bursa 4. Aile Mahkemesi ise, uyuşmazlığın davacı ile eski kayınpeder arasında borç verilen altınlarla ilgili olduğunu belirtip, aile hukukundan kaynaklanan dava ve işlerden olmadığını bildirerek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davacı boşanmış olduğu eşinin babası olan davalı ...'dan evlilik sırasında vermiş olduğunu iddia ettiği altınları istemektedir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesinde Aile Mahkemesinin görevli olduğu davalar gösterilmiştir. Dava konusu uyuşmazlık alacak

2011/5773

2011/7627

hukukuna ilişkin olup, Borçlar Kanunundan kaynaklanmaktadır. Bu durumda Türk Medeni Kanununun 2. kitabından kaynaklanmayan uyuşmazlığın Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.