muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/34055, Karar No: 2013/7107, Tarih: 21.03.2013

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 50/6. maddesindeki “yaptırımın” ibaresi “tedbirin” şeklinde değiştirilerek TCK‘nın 50. maddesi uyarınca seçenek yaptırım olan adli para cezası ile aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca hükmedilen adli para cezalarının aynı şekilde infazı esası benimsenmiştir. Bu değişiklikten önce, seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde 50. maddenin 6. fıkrasındaki düzenleme uyarınca hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verilmekte ve maddenin 5. fıkrası hükmü uygulanmayacağından, hapis cezası olarak infaz edilecek bu cezaya koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanması mümkün iken, aynı Kanun’un 52. maddesi uyarınca doğrudan hükmedilen adli para cezalarına koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanması imkânı bulunmamakta idi, 5739 sayılı Kanun’un 4. maddesiyle, 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesinin 6. fıkrasında ve aynı Kanun’un 5. maddesi ile 5275 sayılı CGTİK’nda yapılan değişikliklerle, her iki para cezasının infazı aynı esaslara bağlanmış, ister doğrudan hükmedilmiş olsun, ister seçenek yaptırım olarak tayin edilmiş olsun, adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle hapse çevrilmesi halinde, bu cezanın infazının ertelenmesi ve bu cezalara koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanması imkânı ortadan kaldırılmıştır.

Görüldüğü gibi 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler, TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde, aynı maddenin 6. fıkrası uygulanmayacağından, hükümlünün hapis yattığı günlerin dışındaki günlere karşılık gelen parayı ödemesi halinde hapisten çıkarılması imkânı sağladığından bu yönüyle hükümlünün lehine ise de, kalan miktarın ödenmemesi halinde şartla salıverilme hükümlerinin uygulanamaması nedeniyle, cezanın tamamının infaz edilmesine yol açması nedeniyle de hükümlünün aleyhinedir. Bu nedenle, 01.03.2008 tarihinden önce işlenen suçlar açısından, hükümlünün hukuki durumu 5237 sayılı TCK’nın 7/3. maddesindeki düzenleme de nazara alınarak değerlendirilmeli, somut şartlar itibariyle yapılacak uygulamanın hükümlü lehine sonuç doğurup, doğurmadığı saptanarak, lehe kanun belirlenmelidir.

Doğrudan hükmedilen adli para cezası ile 01.03.2008 ve sonrasında işlenen suçlardan dolayı seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilen cezaların infazına gelince, 5275 sayılı CGTİK’nın 5739 sayılı Kanunla değişik 9. fıkrası ve değişiklikten önceki düzenleme uyarınca, adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemeyeceği gibi bu cezaların infazında koşullu salıverilme hükümleri de uygulanamayacaktır.

6391 sayılı Kanunla yapılan düzenlemelerin değerlendirilmesine gelince;

6391 sayılı Kanunla yapılan düzenlemelerin değerlendirilmesine gelince;

11.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren 05.04.2012 gün ve 6291 sayılı Kanunla, 5275 sayılı Kanuna eklenen 105/A maddesi ile koşullu salıverilmelerine belirli bir süre kalan hükümlülerin, cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanması suretiyle infazına imkân sağlanmış, aynı kanuna eklenen Geçici 3. madde ile bu imkândan yararlanma koşulları ve yapılacak işlemler düzenlenmiş, 105/A maddesinin 4. fıkrasında açıkça; “Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlülerin yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanmalarında, hak ederek tahliye tarihi esas alınır.” hükmüne yer verilerek, adli para cezaları, hapis cezası olarak infaz edilenlerin de bu haktan yararlanacakları ve şartların belirlenmesinde hak ederek tahliye tarihinin esas alınacağı belirtilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, taksirle yaralama suçundan TCK’nın 89/1-2b ve 52/2-4. maddeleri uyarınca yirmi eşit taksitte ödenmek üzere 3600 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilip, hakkındaki 30.06.2011 gün ve 2008/761-2011/927 sayılı hüküm 13.09.2011 tarihinde kesinleşen hükümlü ...’ın, taksitlendirilen adli para cezasını ödeme emrinin tebliği üzerine ödememesi üzerine, 180 gün hapis olarak infazına karar verildiği, 01.03.2012 tarihinde infazına başlanan cezada, hükümlünün hakederek tahliye tarihinin 27.08.2012 olarak belirlendiği, hükümlünün 6291 sayılı Kanundan yararlanma talebi üzerine, Üsküdar İnfaz Hakimliğince 14.04.2012 gün ve 2012/111-2012/107 sayı ile, hakederek tahliye tarihi olan 27.08.2012 tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, verilen bu kararın 6291 sayılı Kanunun amacı ve kapsamıyla uyumlu olduğu, verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle, Adalet Bakanlığının bu karara yönelik kanun yararına bozma talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Adli para ceasının ödenmemesi nedeniyle hapis cezası olarak infazına karar verilen hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulamak suretiyle infazına ilişkin Üsküdar İnfaz Hakimliğinin 14.04.2012 gün ve 111-107 sayılı kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27802, Karar No: 2015/992, Tarih: 04.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/27802 E.  ,  2015/992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ...Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA,bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan “608,00 TL zorunlu müdafii ücretinin” çıkarılarak diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4121, Karar No: 2011/7597, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4121 E.  ,  2011/7597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.
Yargıtay — Esas No: 2021/1775, Karar No: 2023/9740, Tarih: 20.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1775 E.  ,  2023/9740 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanığın 05.03.2015 tarihli eylemi ile hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Kars Cumhuriyet Başsavcılığınca 14.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı 25.08.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymadığının bildirilmesi ile Kars Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/589 Esas, 2015/583 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mükerrerliğe karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; gereğinin yapılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesi'nin kabulüne göre)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; gereğinin yapılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesi'nin kabulüne göre)

Sanığın Gazi Ahmet Muhtar Paşa Caddesi üzerinde bulunan Özgün Kafe isimli işyerinde bulunduğu ve üzerinde uyuşturucu madde bulunduğuna dair bilgiler elde edilmesi üzerine kolluk görevlilerince sanığın üzerinde yapılan aramada cüzdanı içerisinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan yürütülen soruşturma kapsamında sanık hakkında beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, 1 yıl süre ile tedavi ve denetim serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi zarfında, kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde hakkında kamu davası açılacağının ihtarına dair karar verilerek, kararın sanığa tebliğ edildiği, ayrıca kararın infaz için Kars Denetim Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Kars Denetim Serbestlik Müdürlüğünün 20.07.2015 tarih ve 2015/487 DS sayılı yazısı

içeriğine göre sanığın yükümlülük ihlali yaparak denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiğinin bildirilmesi ile açılan kamu davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Olay tutanağı içeriğine göre, aramaya dayanak teşkil eden Kars Sulh Ceza Hakimliğinin 2015/225 değişik iş numaralı arama kararının dosya içinde bulunmadığı anlaşılmakla, kararın aslı veya onaylı bir örneğinin denetime olanak sağlayacak biçimde dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

B. 05.03.2015 tarihli tutanak içeriğine göre, ihbar ile sanığın bulunduğu iş yerine girilerek arama yapılmak istendiğinde, sanığın cebinden düşen cüzdan içerisinde uyuşturucu maddenin ele geçtiği anlaşılmakla; yapılan aramaya ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun'un 116 ncı, 117 nci ve 119 uncu maddelerine uygun şekilde verilmiş "adlî arama kararı" ya da "yazılı arama emri" dosya içinde bulunmadığından, "adli arama kararı" ya da "yazılı arama emri" bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa aslı veya onaylı örneğinin dosya içine konulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,.

C. UYAP sorgulamasında sanık hakkında 14.03.2013 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Kars (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/351 Esas ve 2014/112 Karar sayılı ilamı ile verilen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın 28.03.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla;

C. UYAP sorgulamasında sanık hakkında 14.03.2013 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Kars (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/351 Esas ve 2014/112 Karar sayılı ilamı ile verilen denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın 28.03.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla;

Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

D. Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 14.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte

kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/589 Esas, 2015/583 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4845, Karar No: 2013/15071, Tarih: 25.10.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/4845 E.  ,  2013/15071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: Mirasın gerçek reddi

... ile Hasımsız, mirasın gerçek reddi davasının reddine dair ... 3.Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 31.01.2013 gün ve 1360/120 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının dedesi olan ...'dan kalan mirası kayıtsız şartsız reddetmek istediklerini bildirerek mirasın reddedildiğinin tesciline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davanın süresi içerisinde açılmadığından reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir. Somut olayda, muris ...'ın 30.10.2011 tarihinde vefat ettiği, muristen intikal eden mirasın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/188 Esas ve 2012 /958 Karar sayılı ilamı ile en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından reddolunmuş ve kararın 29.06.2012 tarihinde kesinleşmiş olduğu anlaşılmıştır.En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, Sulh Mahkemesi'nce iflas hükümlerine göre tasfiye edilir (TMK.m.612/1) Mirasçılar, mirası reddederken kendilerinden sonra gelen mirasçılardan mirası kabul edip etmeyeceklerinin sorulmasını tasfiyeden önce isteyebilirler. Bu taktirde ret, Sulh Hakimi tarafından sonra gelen mirasçılara bildirilir, bunlar bir ay içinde mirası kabul etmezlerse reddetmiş sayılırlar. Bunun üzerine miras, yine iflas hükümlerine göre tasfiye edilir ve tasfiye sonunda arta kalan değerler, önce gelen mirasçılara verilir (TMK.m.614). En yakın yasal mirasçıların reddi, kendilerinden sonra gelen mirasçılar yararına olmadıkça ve bunlar Yasanın 614. maddesinde gösterilen usul çerçevesinde mirası açıkça kabul etmedikçe miras, sonra gelen mirasçılara geçmez. Bunlar, mirasbırakanın borçlarından sorumlu da tutulamaz. Davacı, mirasbırakanın torunudur. Miras, mirasbırakanın en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından, sonra gelen mirasçılar yararına olmaksızın reddedilmiş, tereke iflas hükümlerine göre tasfiyeye tabi duruma gelmiştir. Bu durumda, davacının mirasçılık sıfatı bulunmadığından ret beyanı da sonuç doğurmaz.

Öyleyse davacının talebinin miras kendine geçmediğinden ret hakkının bulunmaması davanın sebebiyle reddi gerekirken, bu hakkın var olduğu kabul edilip dava süresi içerisinde açılmadığından bahisle ret kararı verilmesi doğru değil ise de karar redde ilişkin olup sonuç itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 25.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.