muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16141, Karar No: 2016/7144, Tarih: 31.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/16141 E.  ,  2016/7144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 17.12.2013 tarihinde usulüne uygun tefhim olunan hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 06.06.2014 günü temyiz eden sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 31.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7509, Karar No: 2018/7075, Tarih: 09.05.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/7509 E.  ,  2018/7075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca artırım yapıldığında ceza, 1 yıl 14 ay 7 gün yerine, 2 yıl 2 ay 7 gün olarak fazla belirlenmiş ise de, anılan Kanunun 62. maddesi uygulandığında netice cezanın doğru olarak tayin edilmesi nedeniyle bu hususun sonuca etkili olmadığı,

Sanığın, adli sicil kaydında yer alan Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/332-2011/74 E. K sayılı ilamı yerine, suçtan sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas nitelikte olmayan başka bir ilam dikkate alınarak sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmiş,

TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile uygulanma olanağı ortadan kalkmış ise de, bu hususların infaz aşamasında resen gözetilebileceği,

Anlaşıldığından, sanık ... ile annesinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 09/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12393, Karar No: 2021/14732, Tarih: 07.12.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/12393 E.  ,  2021/14732 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten basit yaralama suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-a, 62, 52/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 2.250,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2021 tarihli ve 2021/25 Esas, 2021/252 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 12.07.2021 tarihli ve 2021/8516 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.09.2021 tarihli ve 2021/92607 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesinin 5. fıkrasında "...Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir.." şeklindeki düzenleme ile sonuç cezanın nasıl belirleneceğinin düzenlendiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanunu'nun 61'inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223'üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenlemede de öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranının sonuç ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiği anlaşılmakla,

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-a ve 62. maddelerine göre belirlenen 150 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 2.240,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanunu'nun 251/3. maddesine göre yapılacak indirimin, belirlenen 150 gün adli para cezasının paraya çevrildikten sonra yapılması suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

5237 sayılı TCK'nin 61/5. maddesine göre; “Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir.” TCK’nin 61/8. maddesine göre ise “Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.”

5271 sayılı CMK’in "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanunu'nun 61'inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223'üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." hükmü yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında eşe karşı kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-a ve 62. maddelerine göre sonuç olarak hükmedilen 150 gün adli para cezasından 5271 sayılı CMK’nin 251/3. maddesi uyarınca (¼) oranında indirim yapılması ile sonuç cezanın 112 gün adli para cezası olarak belirlenmesinden sonra TCK’nin 52/2. maddesi uygulanarak adli para cezasının miktarının tayin edilmesi gerekirken, uygulamada hata yapılarak CMK’nin 251/3. maddesine göre indirim yapılmadan önce TCK’nin 86/2, 86/3-a ve 62. maddelerine göre hükmedilen 150 gün adli para cezasının TCK’nin 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL’den çevrilerek 3000 TL adli para cezasına hükmedilmesinden sonra bu miktar üzerinden CMK’nin 251/3. maddesine göre (¼) oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2021 tarihli ve 2021/25 Esas, 2021/252 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanık ...’ın kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-a maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 150 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK’nin 251/3. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 2.240,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36352, Karar No: 2016/21310, Tarih: 29.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/36352 E.  ,  2016/21310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacı işçinin davalı bankada 16.06.2014 tarihinde bankacılık işlemleri yetkili yardımcısı olarak işe başladığını, çalışmasının 1 haftalık kısmını geçici görevlendirmelerle Koza şubesinde, 3 haftalık kısmını ...Şubesinde kalan kısmını ise... şubesinde geçirdiğini, gişe biriminde kadrosu bulunmasına rağmen... şubesinde gişede çalışmayıp norm fazlası olarak çalıştığını, gişe biriminde çalışmadığı için de alması gereken kasa tazminatını alamadığını, ... şubede çalıştığı dönem boyunca şubede bir kişi fazla denilerek kendisine sürekli psikolojik baskı yapıldığını, şube müdürü tarafından mobbing uygulandığını, şubede bir kişi fazla olmasına rağmen kimsenin tayinin çıkarılmadığını hatta bu dönemde tayinle personel alındığını, davacı işçinin çalıştığı dönemde verilen görevleri büyük bir titizlik ve özenle yerine getirdiğini, bu sebepten dolayı ...Şube Müdüründen birlikte çalışma teklifi aldığını, davacı işçinin de isteğiyle tayin isteminin şube müdürü tarafından talep edildiğini, davacı işçi tayin beklerken 11.12.2014 Perşembe günü saat 17.00 sularında kıdeminin 16.12.2014 Salı günü 6 ayının dolmasına 2 iş günü kala şube müdürü tarafından odasına çağrılmış ve iş sözleşmesinin feshedildiğini, istifa etmesinin kendi yararına olacağını sonraki iş hayatında kovulmuş olmaktansa istifa etmesinin lehine olacağını, aksi takdirde iş bulmasının zor olacağı söylenip korkutularak iradesinin baskı altına alındığını ve istifa dilekçesini imzalamak zorunda kaldığını, davacı işçinin 12.12.2014 Cuma günü ... isimli sendikaya gittiğini ve kendisi ile birlikte eğitime başlayan 2 kişinin daha istifa ettirilerek iş sözleşmelerinin feshedildiğini öğrendiğini, bankanın insan kaynaklarıyla görüştüğünde kendisine yapılacak bir şeyin olmadığı, iş sözleşmesinin zaten feshedildiği, istifayı imzalayıp imzalamamasının herhangi bir önemi olmadığı şeklinde bilgi verildiğini, konuyla ilgili insan kaynaklarına şikayet maili attığını, davalı bankanın iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaması için 6 aylık kıdeminin dolmasına 2 iş gün kala iş sözleşmesini feshettiğini, Yargıtay içtihatları uyarınca 6 ayın dolmasına bir kaç gün kala iş sözleşmesinin feshedilmesinin dürüstlük kuralına aykırı olduğunu iddia ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, feri talep olarak İş Kanunu 17. maddesi uyarınca ihbar tazminatının üç katı tutarında kötüniyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı işçinin işe iade davası açma koşullarına haiz olmadığından davanın usulden reddi gerektiğini, davacı işçinin istifa etmek suretiyle işten ayrıldığını ve 6 aylık kıdemi henüz doldurmadığından iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını ve dava açma hakkının bulunmadığını, davacı işçinin 11.12.2014 tarihinde kendi el yazısıyla düzenleyerek imza altına aldığı istifa dilekçesinde “16.06.2014 tarihi itibariyle başladığım görevimden 11.12.2014 tarihi itibariyle kişisel nedenlerden dolayı ayrılıyorum. Yasal ihbar süremde iş arama iznim ve brüt yıllık iznim düşüldükten sonra 11.12.2014 tarihi itibariyle son günüm olacak şekilde çıkış işlemlerimin başlatılmasını rica ederim” şeklinde düzenleyerek imza ettiğini, her ne kadar şube müdürü tarafından 11.12.2014 tarihinde çağrılarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, istifa etmesinin kendi yararına olacağını ve baskı ile istifa dilekçesi vermek zorunda bırakıldığını iddia etmiş ise de söz konusu beyanların gerçeği yansıtmadığını, davacı işçinin yersiz ve kötü niyet barındıran bu iddialarını ispatla mükellef olduğunu,... şubesinde çalıştığı dönem boyunca kendisine psikolojik baskı yapıldığı ve müdür tarafından mobbing uygulandığı iddialarının haksız ve gerçeklerden uzak olduğunu, davacı işçinin bu konuda hiç bir delil bildirmediğini ispat külfetini yerine getiremediğini, somut olayda davacı işçi iş sözleşmesini istifa iradesi ile sonlandırdığından haksız fesih olarak nitelendirilebilecek bir durumun varlığının söz konusu olamayacağını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Dava dilekçesinde, HMK'nun 111. maddesi uyarınca davanın terditli olarak açıldığı, asli talep olarak davacının işe iadesine karar verilmesi, fer'i talep olarak ise kötüniyet tazminatına hükmedilmesi istenmiştir.

Her iki talep arasında hukuki bağlantı bulunduğu tartışmasızdır. Çünkü iş güvencesi kapsamında yer alan bir işçi ayrıca kötüniyet tazminatı talebinde bulunamaz.

Mahkemece, davacının 6 aylık kıdemi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, fer'i talep hakkında bir karar verilmemiştir.

Dosya kapsamından davacının 6 aylık kıdemi bulunmadığı ve bu nedenle iş güvencesi kapsamında yer almadığı gerekçesi ile işe iade talebinin reddine hükmedilmesi yerindedir. İşe iade talebinin esasdan reddedilerek kesinleşmesi karşısında kötüniyet talebine ilişkin harcın Harçlar Kanunu'nun 30. maddesi uyarınca tamamlattırılarak iş güvencesi kapsamında yer almayan davacının fer'i talebi olan kötüniyet tazminatına hak kazanıp kazanmadığı değerlendirilmelidir.

Davacının fer'i talebi hakkında herhangi bir karar verilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Davacının fer'i talebi hakkında herhangi bir karar verilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23108, Karar No: 2018/19374, Tarih: 25.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/23108 E.  ,  2018/19374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle, davacının davalı işyerinde 05.08.2003 - 04.11.2013 tarihleri arasında çalıştığını, 2004/Şubat ayında askerlik nedeni ile işyerinden ayrıldığını, bu dönemde herhangi bir tazminat ödenmediğini, askerlik dönüşü yeniden işyerinde çalışmaya başladığını, 2003, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında müvekkilinin davalı işyerinde çalışmasına rağmen aynı işyerinde işçi olarak çalışan paravan işveren ...unvanlı işyeri üzerinden sigorta primlerinin yatırıldığını, oysa işvereninin davalı işveren olduğunu, aynı amirlerin ve muhasebenin talimatı ile çalıştığını, müvekkilinin zik deri, tilki, kürk deri overlokçusu olduğunu, iş sözleşmesinin 04.11.2013 tarihinde davalı tarafından haksız olarak sona erdirildiğini, davacının Ocak, Şubat ve Mart aylarında haftada 5 gün 08.30 - 19.00 saatleri arasında, Nisan-Aralık dönemi aylarda haftada 5 gün 08.30 - 22.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri de 08.30 - 19.00 saatleri arasında çalıştığını, işlerin yoğunluğuna göre Pazar günleri de çalıştığını, dini ve milli bayram günleri de çalıştığını, ancak fazla çalışma, genel tatil çalışması ve hafta tatili ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin ücret alacaklarının eksik ödendiğini, 2010/Haziran ayında 1.250 TL. net aylık ücret alan müvekkiline geçirdiği ameliyat nedeniyle 20 günlük ücretinin kesildiğini, bu tutarın 833,00 TL. olduğunu, 2012 yılında 1.450 TL. net aylık ücret alan müvekkilinin 10. Ayda 23 gün ve 11. Ayda da 11 günlük ücretinin kesildiğini, bu tutarın da 1.933 TL. olduğunu, müvekkilinin işe giriş tarihinden itibaren yıllık izinlerini kullanmadığını, izin ücretlerinin de ödenmediğini, müvekkilinin son ücretinin net 1.600 TL. olduğunu, sigorta primlerinin asgari ücret üzerinden ödendiğini ve asgari ücret tutarının banka aracılığı ile bakiye kısmının da elden ödendiğini 2012 ve 2013 yıllarında müvekkiline yol ücreti ödenmediğini, servis ile taşımadan faydalandırılmadığını iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yol ücreti ile ödenmeyen maaş alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının, dönemsel olarak ücret bordrolarında belirtilen ücretler ile çalıştığını, siparişlerde yaşanan azalma nedeni ile çalışan sayısında azalmaya gidilmesi nedeniyle davacının iş sözleşmesinin 04.11.2013 tarihi itibariyle sona erdirildiğini, davacıya yasal haklarının ödeneceğinin bildirilmesine rağmen, davacının ihbar ve kıdem tazminatını alması yönündeki davete rağmen şirkete gelmediğini, kötüniyetli olarak dava açtığını, fazla çalışma iddialarının doğru olmadığını, fazla çalışma yapılması halinde bordrolara yansıtılarak fazla çalışma ücretlerinin ödendiğini, davacının ücret bordrolarında ihtirazı kayıtsız imzalarının mevcut olduğunu, davacıya hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırıldığını, işyerinde dini bayram günleri ile hafta sonlarında çalışılmadığını, milli bayramlarda çalışma yapılması halinde ücretlerinin bordrolara yansıtılarak ödendiğini, davacının dava dilekçesinde belirttiği ücret alacakları ile yol ücreti alacağı iddialarının doğru olmadığını, davacının son ücretinin 1.600 TL. olduğuna ilişkin iddialarının da doğru olmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; dosyada mübrez davacı işçi tarafından imzalanan ücret bordrolarının bazılarında fazla mesai ücreti tahakkuku yapılmıştır. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. Davacı tarafından tanık delili dışında başkaca bir delile dayanılmamıştır.Bu nedenle, fazla mesai ücreti tahakkuku bulunan bordro aylarının hesaplamada dışlanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Davacının 17/07/2006 tarihli 14 günlük ücretsiz izin talebi, bu aya ait ücret bordrosunda kayıtlıdır. 14 günlük ücretsiz izin dönemi dışlanmadan hizmet süresinin tespiti isabetsizdir. Hüküm altına alınan alacakları 14 gün dışlanarak tespit edilen kıdem süresine göre tekrar hesaplanmalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19516, Karar No: 2007/14357, Tarih: 25.10.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/19516 E.  ,  2007/14357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bodrum 2. A.H.

TARİHİ : 22.3.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kişisel mal niteliğindeki ziynet eşyası alacağına ilişkin olup Türk Medeni Kanunu’nun ikinci kitabından kaynaklanmaktadır.

Görev kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMKm.118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını hükme bağlamıştır.

Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre de diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.10.2007 Prş.