muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6649, Karar No: 2023/2051, Tarih: 04.04.2023

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin halen Çukurova Üniversitesi İletişim Fakültesinde yardımcı doçent unvanı ile görev yaptığını, Beypazarı Meslek Yüksek Okulunda öğretim görevlisi olarak çalıştığı sırada 2009-2013 akademik öğretim yılında ders materyali olarak kullanılmak üzere sekiz adet kitap yazdığını, bu eserlerin müvekkili tarafından Aralık-2010 tarihi itibariyle teslim edildiğini, o tarihten itibaren eserlerin birkaç kez basıldığını, telif ücretinin büyük bölümünün ödenmediğini, halen izinsiz olarak baskısının sürdürüldüğünü, böylece eserler üzerindeki mali ve manevi haklarının sürekli ihlal edildiğini, ayrıca bu eserlerin 40 ya da 70 sayfalık özetlerinin internet ortamında yayımlanmak suretiyle de telif hakkının ihlal edildiğini ileri sürerek, adı geçen ders kitaplarının çoğaltılıp yayılmasının men'ine, yayılmış nüshaların toplatılıp imhasına ve tecavüzün ref'ine, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 68 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince belirlenecek telif ücretinin 3 katı oranında tazminat olarak şimdilik 1.000,00 TL'nin ve 5846 sayılı Kanun'un 70 inci maddesine göre de 10.000,00 TL manevi tazminatın, haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 03.06.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile de telif tazminatı talebini 24.004,50 TL'na yükseltmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının Bankacılık ve Sigortacılık, Turizm ve Otel İşlemeciliği programları kapsamında 2009, 2010 ve 2011 yıllarında olmak üzere Temel Bankacılık Bilgileri, Davranış Bilimleri ve İletişim, Halkla İlişkiler, Kültürler Arası İletişim, Risk Yönetimi ve Hasar, Dış Ticaret İşlemleri, Banka İşlemleri ve Uygulaması adlı ders kitaplarını hazırladığını ve bu dersleri uzaktan öğretim yöntemiyle işlediğini, 2009-2010 döneminde uzaktan eğitim programında ders veren öğretim elemanlarına yazarlık ücreti, vize ve final sorusu hazırlama ücreti, on-line ders ücreti, yüz yüze eğitim ders ücreti ve sınavda aldıkları görev nedeniyle ödemeler yapıldığını, böylece 2011-2012 öğretim yılına kadar 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun (2547 sayılı Kanun) 58 inci maddesine göre Döner Sermaye İşletmelerinin Kurulmasında Uyulacak Esaslara İlişkin Yönetmelik hükümleri gereğince ödemelerin katkı payı olarak gerçekleştirildiğini, 2547 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin (i) bendi uyarınca, 2011-2012 eğitim öğretim döneminden itibaren uzaktan eğitim faaliyetlerinden elde edilen gelirin üniversite öz bütçesine gelir olarak kaydedildiğini, ders ücretlerinin ödenmesine ilişkin okullara yetki verilmesine karşın, müvekkili üniversiteye yetki verilmediğini, Üniversite Yönetim Kurulunun 26.11.2013 tarih ve 1068/22780 sayılı kararı ile 01.01.2012 tarihinden itibaren yayımlanan kitaplar için telif ödemesinin yapılmasına karar verildiğini, davacı öğretim görevlisinin hazırladığı eserlerin 2009-2010-2011 yıllarını kapsadığı için kendisine telif ücreti ödenmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporlarıyla davacı, Çukurova Üniversitesi İletişim Bilimleri bölümünde yardımcı doçent olarak çalışan bir akademisyen olup, 2009-2010 eğitim yılından itibaren Ankara Üniversitesi Beypazarı Meslek Yüksek Okulunda öğretim görevlisi olarak çalıştığı, bu çalışma sırasında bazı derslerin materyali olarak kullanılmak üzere 8 adet kitap yazdığı ve telif ücreti karşılığı Aralık 2010'da teslim ettiği, 5846 sayılı Kanun'un 48 inci maddesi uyarınca telif ücreti karşılığında bu kitaplar üzerindeki mali hakların davalı tarafa devredildiği, ancak telif ücretinin ne kadar olması gerektiği, ne zaman ve nasıl ödeneceği hususlarının davacı tarafça ispatlanamadığı, Ankara Üniversitesi Uzaktan Eğitim Merkezi Müdürlüğünün 19.10.2012 tarihli 718 sayılı yazısı ile 24.000,00 TL telif ücretinin davacı ...'e ödeneceğinin bildirildiği, yani davacının 19.10.2012 tarihi itibariyle en az 24.000,00 TL telif ücreti alacağı olduğunun, bizzat davalı tarafın bu yazısıyla sabit olduğu, davacı tarafın sunduğu delillerle bu miktardan daha fazla telif ücreti alacağı olduğunun ispatlanamadığı, davalı tarafca, 19.10.2012 tarihli yazıdan sonra telif ücreti adı altında yapılan ödemeye ilişkin herhangi bir kayıt sunulamadığı, burada eser sahibinin manevi ve maddi haklarının ihlalinin değil, aralarında yaptıkları sözleşme uyarınca ödenmeyen telif ücreti alacağının söz konusu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 24.000,00 TL telif ücretinin 19.10.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat ve fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu kitaplar Ankara Üniversitesi Uzaktan Eğitim Yayınları tarafından basıldığı için basım sayısının ve kaç adet basım yapıldığının tespitinin mümkün olmadığını, izinsiz basımların halen sürdüğünü, mahkemenin kabulünün aksine taraflar arasında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmadığını, mahkemenin müvekkilinin örtülü rıza beyanı ve işin yerine getirilmesi nedeniyle telif ücretinin mali hakların tamamıyla devri ücreti olarak kabulünün 5846 sayılı Kanun'un 48 vd. maddelerine aykırı olduğunu, buradaki telif ücretinin mali hakların belli bir süreyle kullanımına özgü bir telif ücreti olduğunu, telif ücreti hesabı yapılırken de müvekkili tarafından Beypazarı Meslek Yüksek Okuluna yazılan 17.11.2011 tarihli yazıda, sayfa ücreti üzerinden o tarih itibariyle 87.693,00 TL alacağı olduğunun belirtildiğini, ancak bunun dikkate alınmayıp, mahkemece bu konuda görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda, dayanağı anlaşılamayan formülle hesaplama yapıldığını, 8 ders kitabı için 27.000,00 TL telif ücreti alacağının hayatın olağan akışına ters olduğunu, varsayımsal sözleşmenin müvekkilinin davalı üniversitede çalışmasının sona ermesiyle bittiğini, müvekkilinin davalı üniversite ile ilişiğinin kesilmesinden sonra kitapların basımına ve satışına devam edilebilmesi için müvekkilinden izin alınmasının gerektiğini, müvekkilinin mali haklarının ihlal edilmediğinin kabul edilmesinin hatalı olduğunu, mahkemece ek basım ve satışa dair yeterli araştırmanın yapılmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilince davacıya yazılan 19.10.2012 tarihli yazıya dayanılarak 24.000,00 TL telif ücreti alacağı bulunduğuna hükmedilmiş ise de aynı yazıda davacıya 3.433,12 TL tutarında telif ücretinin ödendiğinin de açıkça belirtildiğini, bu konuda düzenlenen makbuzun da dosyaya sunulduğunu, 13.681,00 TL'nin de döner sermaye gelirlerinden davacıya ödendiğinin, mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda bildirildiğini, 3.433,12 TL tutarındaki telif ücreti ödemesinin davacının da kabulünde olduğunu, davacıya Mayıs 2011 tarihine kadar olan ödemelerin 2547 sayılı Kanun'un 58 inci maddesine göre öğretim tasarımı, katkı payı, yazarlık vb. isimlerle, bu tarihten sonraki ödemelerin ise 2547 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesinin (e) fıkrası uyarınca genel bütçe üzerinden yapıldığını, bu doğrultuda davacıya yukarıda belirtilen ödemelerin dışında, 22.423,00 TL ödemenin daha yapıldığını, sonuçta davacının herhangi bir telif alacağının bulunmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının işbu davayı açarken yazarı olduğu sekiz adet kitabı Aralık 2010 tarihinde kendi rızası ile yayımlanması için davalıya teslim ettiğini, kitapların birkaç kez basıldığını ve telif ücretinin bir kısmının kendisine ödendiğini bildirdiği, bu durumda mahkemece, davacının 5846 sayılı Kanun'un 48 inci maddesi uyarınca telif ücreti karşılığında bu kitaplar üzerindeki mali haklarının davalı tarafa devredildiğini, uyuşmazlığın bakiye telif ücretine ilişkin olduğunu, bu nedenlerle de davacının eserlerinin izinsiz yayımlanması halinde söz konusu olabilecek, tecavüzün tespiti ve önlenmesi ile 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesine dayalı tazminat ve manevi tazminat talebinde bulunamayacağı kabul edilerek, anılan taleplerinin reddedilmesinde bir isabetsizlik olmadığı, taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmamasına rağmen, söz konusu yayımların gerçekleştirilmesi ve umuma iletimi hususunda izin verilmesine ilişkin bir sözleşme bulunduğunun kabulü gerektiği, o halde somut uyuşmazlıkta, eserlerin izinsiz kullanımından söz edilemeyeceği, yine davacının talep edebileceği telif ücretinin ne kadar olduğunun ve ne zaman ödeneceği hususlarının ise davacı tarafça ispatlanamadığı, buna karşılık davacının yazdığı dava konusu kitaplara ilişkin kalan telif ücreti alacağını talep etmesi üzerine yapılan araştırma ile davalı tarafça hazırlanan 19.10.2012 tarihli 718 sayılı yazı ile, davacıya yazdığı kitaplar karşılığı hesaplanan 24.000,00 TL telif ücretinin ödeneceğinin bildirildiği, yani davacının 19.10.2012 tarihi itibariyle en az 24.000,00 TL telif ücreti alacağının bulunduğunun, bizzat davalı tarafın bu yazısıyla kabul edildiği, davacı tarafın sunduğu deliller ile bu miktardan daha fazla telif ücreti alacağı bulunduğunun ise ispatlanamadığı, davalının dosyaya sunulan 26.06.2014 ve 19.10.2018 tarihli yazılarından, dava konusu eserlerin davalı tarafından 2012 yılından itibaren çoğaltılmadığı anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tecavüzün ref'i, önlenmesi, telif ücreti ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2547 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi, 46 ncı maddesinin (i) bendi, 5846 sayılı Kanun'un 68 inci ve 70 inci maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tecavüzün ref'i, önlenmesi, telif ücreti ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2547 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi, 46 ncı maddesinin (i) bendi, 5846 sayılı Kanun'un 68 inci ve 70 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Yukarıda açıklanan sebeplerle;

A. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

B. Davacı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10517, Karar No: 2014/5805, Tarih: 07.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10517 E.  ,  2014/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2012

NUMARASI : 2011/763-2012/376

Davacı P.. M.. vekili Avukat M. Ç.tarafından, davalı Sağlık Bakanlığı aleyhine 29/03/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adalet mahkemelerinin görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereğince, uyuşmazlığın zorunlu tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerekir. Mahkemece, 3533 sayılı Yasa uyarınca görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasının çözümlenmesi yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına 07/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9170, Karar No: 2012/73, Tarih: 16.01.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/9170 E.  ,  2012/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

... - ...

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm müdahil davacılardın ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabimesi için;

1) Dahili davacı ...'e ölü olduğu için karar tebliğ edilemediğinden öldüğünü ve mirasçılarını gösterir nüfus kaydının,

2) Müdahil ... vekiline kararın tebliğ edildiğine dair tebligat parçası dosyaya konulmadığından temyizin süresinde olup olmadığı anlaşılamamıştır. Kararı tebliğe ait tebligat parçası yok ise PTT Müdürlüğünden kararın hangi tarihte tebliğ edildiği sorularak alınacak cevabi yazının,

3) Duruhan köyü 101 ada 878 ve 879 parsellerin içinde bulunduğu en eski tarihli memleket haritasının (1960'lı yıllara ait) renkli fotopoki örneğinin istenerek,

4) Duruhan köyü 101 ada 878 ve 879 parsellerin içinde bulunduğu geniş arazi kadastro pafta örneğinin kadastro müdürlüğünden istenerek,

5) Üçüncü ve dördüncü bentlere cevabi yazı geldikten sonra dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının (geniş pafta, memleket haritası üzerine 1/10.000 ve 1/25.000 ölçekli olarak komşu parsellerde görünecek şekilde) ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak,

bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/01/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11029, Karar No: 2018/3239, Tarih: 24.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/11029 E.  ,  2018/3239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Gazete Dergi Basım A.Ş. ve diğerleri aleyhine 29/05/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin yayın ve dava tarihinde Sağlık Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı ve Sağlık Politikaları Kurulu üyesi olduğunu, ... Gazetesi’nin 17/10/2014 günlü nüshasının 8. sayfasında yayınlanan “Paralel’in En Büyük Vurgunu” başlıklı haberde müvekkili hakkında gerçek dışı bir haber yapıldığını, haberdeki hususların doğruluğunun asgari düzeyde bile soruşturulmadığını, müvekkilinin kişiliğini küçük düşüren ve hakaret içeren ifade ve açıklamaların eleştiri sınırları içerisinde olmadığını, kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; haberin içeriği ve iddiaların taşıdığı önem nedeniyle yayınlanmasında kamu yararı bulunduğunu, haberin konusu itibariyle basın özgürlüğü kapsamında olup, Basel ilaç firmasının diğer ilaç firmalarına oranla daha fazla ruhsat alması konusunun, firmanın sahibi ile Tıbbi Cihazlar Kurumu Başkanı, Başkan Yardımcısı ve Ruhsat Daire Başkanının sık sık görüşmesinin şüphe uyandırması ve görüşmelerden birinin fotoğrafla desteklenerek iddiaların haber yapıldığını, haberin pek çok basın yayın kuruluşu tarafından da yayınlandığını, manevi tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davaya konu haberde davacıya yönelik olarak çok ciddi ithamlarda bulunulmuş olmasına rağmen doğruluğu konusunda somut bir dayanak gösterilmediği, objektif olmayan suçlayıcı ifadeler kullanılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle

içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu haberin incelenmesinde; haberin bütününde Sağlık Bakanlığı’nda illegal faaliyet yürüten paralel yapılanmanın gerçekleştirdiği ruhsat yolsuzluğu konusunun işlendiği, Basel isimli ilaç firmasının diğer firmalara nazaran daha kısa sürede ve daha fazla ruhsat aldığı, bu şekilde anılan firmanın diğer ilaç firmalarına göre ruhsat almakta zorlanmayarak pazar payını da kısa sürede yükselttiği, firmanın diğer firmaların ilaçlarını kopyalayarak eşdeğer kriterinden istediği fiyata ... ödeme listesine aldırdığı, bu şekilde vatandaşların sağlığının da hiçe sayıldığı, ruhsat konusunda anılan firmaya her türlü kolaylığın sağlandığı, DNA verilerine ilişkin Genom projesinin de bu firmayla ortak yürütülmesi konusundaki endişelerin dile getirildiği, Sağlık Bakanlığı bürokratlarının adı geçen firmanın yetkilisiyle üretim tesisinde yaptıkları görüşmenin dikkat çekici olduğu ve görüşmenin fotoğraflarla da belgelendiği, ruhsat yolsuzluklarının ilaç sektöründe endişe ve tartışmaya neden olduğu, haberin küçük bir bölümünde davacının ismine ve fotoğrafına yer verildiği, haberin genel olarak doğrudan davacıyı hedef almadığı, ancak davaya konu haberin davacının üstlendiği kamu görevi ile de ilgili olduğu görülmektedir.

Haberin bir bütün olarak değerlendirilmesinde; kamusal yarar içeren bir tartışmaya katkı sağlamış olduğu, dönemin koşulları ve Devletin tehlike olarak gördüğü bir yapıyla mücadelesi içinde, gündemde olan Sosyal Güvenlik Kurumu’nda paralel yapılanmanın gerçekleştirdiği ilaç yolsuzluklarına dikkat çekilerek kamuoyuna yönelik değerlendirmeler içerdiği, ayrıca haberin fotoğraflarla desteklendiği dikkate alındığında, davaya konu haberin kamu yararı üstün tutulmak suretiyle kaleme alındığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ve haberin kaleme alınış amacı nazara alındığında, basın özgürlüğünün bu haberde kişi özgürlüğüne üstün tutulması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

Şu halde mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle kısmen kabulüne karara verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.