muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3097, Karar No: 2021/3696, Tarih: 15.04.2021

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında 11.06.2013 tarihli Spor Toto Teşkilatı İddia Bayiliği ve Milli Piyango Bayiliğinin devri sözleşmesi ve 30.12.2013 tarihli sayısal oyunlar bayiliğinin devri sözleşmesi yapılmıştır. İdarenin izni ile Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü' ne ait 103700 no.lu Spor Toto bayiliğinin davacıya (davacının yetkilisi olduğu tüzel kişiliğe) devri yapılmış, sayısal oyunlar bayiliğinin devri yapılamamıştır. 11.06.2013 tarihli sözleşme ile spor toto teşkilatına yatırılan 3.300 USD, 13.000 USD bedelli teminatların davacıya devredileceği ayrıca devir işlemi için gerekli olan 10.000 USD’nin yarısının davacı, yarısının davalı tarafından karşılanacağı kararlaştırılmıştır. Bu sözleşmeye göre devir 31.07.2015 tarihinde gerçekleşmiş, devir işlemi için 10.000 USD’nin davacı tarafından yatırıldığı anlaşılmıştır. Sözleşmeye göre davalı ... Kamoğlu’nun bu miktardan da sorumluluğu bulunmaktadır. Ayrıca 11.06.2013 tarihli sözleşmede kefillerin “sözleşmede yer alan 21.300USD +310.000TL için müştereken ve müteselsilen kefil oldum” yazılı imzalı beyanı bulunmaktadır. Bu halde bu sözleşme çerçevesindeki bedellerden davalı ... Kamoğlu ile birlikte kefillerin de sorumlu olduğunun kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5102, Karar No: 2014/18704, Tarih: 25.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5102 E.  ,  2014/18704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2011/46-2013/494

Taraflar arasındaki ifrazen tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

D.. M.., 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davalı idare tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. HUMK.nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

2)Davalı idare tarafından harcın yatırılması durumunda;

a) Dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının tüm geldileri gittileri, tedavülleri ve dayanak belgeleri ile birlikte ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilmesinden,

b) Dava konusu taşınmazların kamulaştırılmasına ilişkin, tebligat, mahkeme kararı vs. tüm bilgi ve belgelerin davalı idareden sorulmasından,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26981, Karar No: 2013/24440, Tarih: 04.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26981 E.  ,  2013/24440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farkılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay tarihinde 257 promil alkollü ... kullandığı tespit edilen sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde beraatine karar verilmesi,

Kabule görede;

Gerekçede, kazanın meydana gelmesi ve olayda alkolün etkisi olduğuna dair somut delillerin bulunmaması sebebiyle oluşan şüphe sanık lehine değerlendirilerek , sanığın sadece alkollü olması sebebiyle trafik güvenliği tehlikeye düşmeyeceğinden ve sanığın trafik güvenliğini tehlikeye düşürdüğüne dair diğer tespitlerinde yapılmamış olması sebebiyle unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraatine dendiği halde,hükümde sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi nedeniyle CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilerek çelişkiye düşülmesi,

Hükümde sanığın kanun yollarına başvurma hakkını ne şekilde kullanacağının belirtilmeyerek CMK'nın 232. maddesine muhalefet edilmesi,

Hükümde sanığın kanun yollarına başvurma hakkını ne şekilde kullanacağının belirtilmeyerek CMK'nın 232. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5166, Karar No: 2024/6617, Tarih: 29.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5166 E.  ,  2024/6617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 08.01.2021 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21.01.2021 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 116/1, 151/1, 31/3. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, 01.04.2015 olan ilk mahkûmiyet tarihi ile 29.06.2022 olan ikinci hükmün verildiği tarih arasında gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12526, Karar No: 2007/14398, Tarih: 16.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/12526 E.  ,  2007/14398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2007 gününde verilen dilekçe ile hükmün tavzihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tavzih isteminin reddine dair verilen 09.07.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, 14635 ada 6 parsel sayılı taşınmaza davalıya ait aynı ada 5 parsel sayılı taşınmaz tarafından elatıldığını ileri sürerek önlenmesini ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1000.00 YTL ecrimisilin davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne, ecrimisil isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme ilişkin kısa kararda "davacının davasının kısmen kabulü ile 780.00 YTL ecrimisil bedelinin bilirkişi raporunda belirtilen tarihlerden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine", gerekçeli kararın hüküm kısmında ise "davalının 8.30 metrekarelik yerden müdahalesinin menine ve 780.00 YTL ecrimisilin davalıdan tahsiline" kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından taşınmazın mülkiyeti ile kararların kesin olamayacağı gerekçesiyle bu yöndeki hüküm kısmının tavzih yolu ile düzeltilmesi istenmiş, bu istemin mahkemece reddine dair verilen karar bu kez davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bir kararın temyiz edilip edilemeyeceği kanun tarafından belirlenir. Kural olarak, ilk derece mahkemelerinin vermiş oldukları bütün nihai kararlar temyiz edilebilir. İstisnai olarak, bazı nihai kararların temyiz edilemeyeceği kabul edilmiştir. Bu istisnalarda daima bir kanun hükmüne dayanır. HUMK'nun 427/II. maddesinde yazılı kesinlik sınırı menkul (taşınır) mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar ile ilgilidir. Yasada taşınmaz mallardan kaynaklanan davalara ilişkin bir sınırlama getirilmemiştir. Şu duruma göre eldeki dava taşınmaz mala ilişkin elatmanın önlenmesi ve ecrimisil bedelinin tahsili istemi ile ilgili olduğundan, böyle bir dava sonucunda verilecek hükmün kesin olması yasaya göre olanaklı değildir. Hakimin temyizi ... bir kararın temyiz edilemeyeceğini hükmünde bildirmiş olmasının hukuki bir değeri yoktur. Bununla birlikte davalı vekilinin hükmün kesin olduğuna dair bölümünün tavzih yolu ile düzeltilmesine ilişkin isteminin mahkemece reddine karar verilmiş olmasıda hukuki bir değer taşımaz.

Bütün bu açıklamalardan sonra davalı vekilinin tavzih isteminin reddine dair kararın temyizini içeren dilekçesinin hükme yönelik temyiz istemi olduğu kabul edilerek temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

Az yukarıda açıklandığı üzere mahkemece tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

Bütün bu açıklamalardan sonra davalı vekilinin tavzih isteminin reddine dair kararın temyizini içeren dilekçesinin hükme yönelik temyiz istemi olduğu kabul edilerek temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

Az yukarıda açıklandığı üzere mahkemece tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı; bozmadan sonra yerel Mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 16.11.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2045, Karar No: 2022/1688, Tarih: 02.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/2045 E.  ,  2022/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili istemine ilişkin açılan davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın, davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; başvurunun esastan reddine dair verilen karar, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacılar, dava dışı ... Şirketinin kullanmış olduğu ya da kullanacağı kredilerin teminatı olarak maliki oldukları 71 ada 72 parsel sayılı taşınmaza ipotek tesis edildiğini, taşınmaz üzerindeki binanın aile konutu olduğunu, bu nedenle ipotek tesis edilirken davalı bankaca “eş muvafakatnamesi” istendiğini, ancak taşınmaz maliklerinden ...’ün eşi ... ‘in “ eş muvafakatnamesi” ne imza atmadığı halde, davalı tarafça imzası taklit edilmek suretiyle anılan muvafakatnamenin düzenlendiğini,... tarafından Alaçam Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2016/214 E. sayılı dosyası ile açılan ipoteğin fekki davasında anılan belgedeki imzanın ...’e ait olmadığının tespit edildiği, ancak taşınmaz üzerine tedbir konulmadığından kredi borcunun ödenmediğinden bahisle davalı banka tarafından başlatılan icra takibi sonucunda taşınmazın davalı bankaya alacağına mahsuben ihale edildiğini, davalı adına oluşan tescilin yolsuz olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, eş muvafakatnamesinin alınmasının taşınmazın aile konutu olduğunun bilindiği anlamına gelmeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, tescilin dayanağı ihalenin iptal edilmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

3.2.2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 194/1. maddesine göre, "Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz." Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi "Konulmuş olmasa da" eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple, tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh "Kurucu" değil "Açıklayıcı" şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, "Emredici" niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak "Belirli olan" bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanunu'nun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte, Türk Medeni Kanunu'nun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, "Aile birliğinin korunması" amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin "Açık rızası bulunmadıkça" aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.

3.3. Değerlendirme

3.3.1. Davacılar ..., ... ve ...’ün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle anılan davacılar yönünden davalı adına oluşan tescilin yolsuz hale gelmesini gerektiren hususların varlığının ispat edilemediği de gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacılar Esal ..., ... ve ...’ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

3.3.2. Davacı ...’ün temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yargıtay — Esas No: 2014/22048, Karar No: 2015/4242, Tarih: 03.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/22048 E.  ,  2015/4242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü olması ve değer farklarının birbirine yakın olan emsallerin değerlendirmeye alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz 2.297,44 m², somut emsal olarak alınan taşınmaz 535,56 m²'dir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 8,00 TL/m², değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın ise 25,00 TL/m² olduğu belirtilmesine karşın ve emsal taşınmaz, dava konusu taşınmazdan 3 kat daha değerli olduğu halde, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan %50 oranında daha az değerli olduğunu kabul eden ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12860, Karar No: 2013/2318, Tarih: 07.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/12860 E.  ,  2013/2318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi birleşen dosya davacısı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar dava dilekçesiyle; .... Köyünde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan çalışmalarda orman alanlarının kısmî ilâna çıkartıldığı, tapulu ve zilyetliğinde bulunan tarlalarının 200 ada 35 nolu orman parseli içerisinde bırakıldığını iddia ederek, yapılan tespitin iptaliyle çekişmeli taşınmazların adlarına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davanın reddine ve dava konusu 200 ada 35 nolu parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm birleşen dosya davacısı ... tarafından (B) ve (C) ile gösterilen taşınmazlar yönünden temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kısmî ilân süresi içerisinde açılan orman kadastrosuna itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda, dava ve temyize konu taşınmazların orman sayılan yerlerden oldukları, birleşen dosya davacısı ...’ın dayandığı geldisi T.Sani 1288 Yoklama 122 nolu, 4 dönüm yüzölçümlü, dere ve kişi sınırlı olan tapu kaydının geniş bir alanı kapsadığı, taşınmazların öncesinin orman sayılan yerlerden olduğu saptandığından tapu kayıtları uysa bile 4785 sayılı Kanun ile hukukî değerini yitirdiği ve ormanlarda sürdürülen zilyetliğe değer verilemeyeceği belirlenerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07.03.2013 günü oy birliği ile karar verildi.