muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10058, Karar No: 2024/6715, Tarih: 01.10.2024

II. CEVAP

Davalı- davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin evlenirken epilepsi hastası ve çocuk sahibi olamayabileceklerini eşinden gizlediğini, bu durumun evliliğin 3. yılında tüp bebek tedavisinde öğrenildiğini, verilen söze rağmen bağımsız konut açılmadığını ve erkeğin ailesiyle birlikte aynı evde 6 kişi yaşamak zorunda kaldıklarını, kayınvalidesinin küçük görüp evliliklerine müdahale ettiğini, özel hayatları kalmadığını, yaptığı yemekleri ve ev işlerini beğenmediğini, aşağılayıcı davrandığını, erkeğin eşini birçok kez darp ederek evden attığını, sonra da döverek eve geri soktuğunu, 02.07.2018 tarihinde yine kadının darp edildiğini, saçlarından sürüklenerek dışarı atılıp akşama kadar parkta beklemesine rağmen eşinin kendisini geri götürmeye gelmemesi üzerine karakola gidip şikayetçi olduğunu, bir daha bir araya gelmediklerini belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, her yıl %20 oranında artırılmak kaydıyla kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 50.000,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminata, erkekte kalan 10 adet 30 gramlık 22 ayar bilezik, 20 adet çeyrek altın ile evlilik içinde yapılan 9 adet çeyrek altın karşılığı ıslah hakları saklı kalmak üzere 10.000 TL alacağın yasal faiziyle erkekten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı tarafın daha önce açtığı boşanma davasından feragat ettiği, sonra ayrı ev açma ve yeniden bir araya gelme sözü verdiği, ancak bu sözünü tutmadığı ve yeniden bu boşanma davasını açtığı, davacının ayrı ev açma sözünü tutmaması ve yeniden boşanma davası açması davalı eş açısından güven sarsıcı nitelikte olup bu koşullarda kendisinden ortak hayatı sürdürmesini istemek ve beklemek hayatın olağan akışına uygun olmadığı , kadın kusursuz erkek tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davacının davasının reddine, yasal koşulları oluşmayan nafaka ve maddî-manevî tazminat taleplerinin reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın lehine 300,00 TL tedbir nafakasının karar tarihinden gerçerli olmak üzere 400,00 TL'ye yükseltilerek kararın kesinleşmesine kadar devamına, 30.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, 20.000,00 TL maddî tazminata, yasal koşulları oluşmayan manevî tazminat talebinin reddine, kadının ziynet alacağına yönelik davası ve ek davasının kısmen kabulü ile; 10 adet 30'ar gramlık 22 ayar bilezik bedeli 75.300,00 TL ile 20 adet çeyrek altın bedeli 8.920,00 TL toplamı 84.220,00 TL'nin davacı- karşı davalıdan alınarak davalı - karşı davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, alacağın 10.000,00 TL'sine karşı dava tarihi olan 28.10.2019 tarihinden, kalan 74.224,00 TL'sine ek dava tarihi olan 15.02.2021 tarihinden geçerli olmak üzere yasal faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-davalı erkek vekili; kusur belirlemesi, çelişkili gerekçe, asıl davanın reddi, karşı boşanma davasının kabulü, kadın lehine hükmedilen toptan yoksulluk nafakası miktarı, maddî tazminat, kadının reddedilen manevî tazminat talebi için lehe vekâlet ücretine hükmedilmemesi, erkeğin reddedilen nafaka ve tazminat talepleri, ziynet eşyası alacağına yönelik dava ve ek davanın kabulü yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, çelişkili gerekçe, asıl davanın reddi, karşı boşanma davasının kabulü, kadın lehine hükmedilen toptan yoksuluk nafakası miktarı, maddî tazminat, kadının reddedilen manevî tazminat talebi için lehe vekâlet ücretine hükmedilmemesi, erkeğin reddedilen nafaka ve tazminat talepleri yönünden temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık erkeğin reddedilen boşanma davası, kadının kabul edilen karşı boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminat ve nafakalar, vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 323 üncü, 326 ncı ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’nun 4 üncü, 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174, 175, 176 ncı maddeleri, 6098 sayılı Kanun'un 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle erkeğe kusur olarak yüklenen "yeniden boşanma davası açmak" vakıası yönünden bir kişinin sadece hukuki hakkını kullanması şeklindeki eyleminin kişiye kusur olarak yüklenemeyeceğinin, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlarına göre yine de erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davacı-davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13844, Karar No: 2013/15023, Tarih: 26.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/13844 E.  ,  2013/15023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/04/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız müdahalenin tespiti istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; özürlü, eski hükümlü ve terör mağduru çalıştırma zorunluluğuna aykırılık nedeniyle tesis edilen idari para cezasının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece istemin kabulüne dair verilen karar, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Davacı ... ile davalı ...’nın taraf sıfatları gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına 26/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10463, Karar No: 2021/1746, Tarih: 02.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/10463 E.  ,  2021/1746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel ıstismarı sucundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 04.01.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekili ile sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6349, Karar No: 2009/15330, Tarih: 12.10.2009

**10. Hukuk Dairesi         2008/6349 E.  ,  2009/15330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava, itirazın iptali istemine ilişkin olup, icra takibinde 390,50 YTL/TL'nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle, 244,75 YTL/TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 20.11.2007 günlü karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2007 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.170,00 YTL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece hüküm altına alınan 244,75 YTL/TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 12.10.2009 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2010/6622, Karar No: 2010/8982, Tarih: 05.05.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/6622 E.  ,  2010/8982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Andırın Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :18.6.2004
Yargıtay — Esas No: 2020/18239, Karar No: 2020/9099, Tarih: 22.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/18239 E.  ,  2020/9099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2 ve 62. maddesine göre belirlenen 1 yıl 15 gün hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip 3.000,00 TL adli para cezası olarak infazına karar verilmesi gerekirken 1 yıl 15 gün hapis cezasının 5 ay hapis cezasına indirildikten sonra 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi ve 5275 sayılı Kanun’un 106/4. maddesi gereğince “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” hükmü gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde ihtarat yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2 ve 62. maddesine göre belirlenen 1 yıl 15 gün hapis cezasının 3.000,00 TL adli para cezası olarak infazına” ve hüküm fıkrasından “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27977, Karar No: 2011/9604, Tarih: 16.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/27977 E.  ,  2011/9604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Koçarlı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi S... G.... tarafından, gayrimenkulün satış kararına ilişkin icra müdürlüğü işleminin 3083 Sayılı Yasaya dayalı olarak iptalinin talep edildiği, mahkemece 3083 Sayılı Yasa gereğince, 31.05.2004 tarihinde gayrimenkulün tarım reformu uygulama alanı olarak ilan edildiğinden ve kısıtlılık süresince icra dairelerince devir edilemeyeceğinden bahisle, satış işlemlerinin iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

3083 Sayılı Yasa'nın 13.maddesinin 1.fıkrasına göre; “Uygulama alanlarında Bakanlar Kurulu kararının Resmi Gazetede yayımı tarihinden itibaren, kamulaştırma, toplulaştırma, arazi değiştirilmesi ve dağıtım işlemlerinin tamamlanması veya tapuya tescil sonuçlandırılıncaya kadar, gerçek kişilerle özel hukuk tüzel kişilerine ait arazinin mülkiyet ve zilyetliği devir ve temlik edilemez. Bu araziler ipotek edilemez ve satış vaadine konu olamaz. Ancak, bu kısıtlama süresi beş yılı aşamaz. Sulama şebekesi tamamlanıp sulamaya geçinceye kadar da aynı işlemler yapılmaz. Bu kısıtlamada ise süre beş yılı aşamaz. Ancak, sulama alanlarında toplulaştırma çalışmaları kısıtlama süresi içerisinde sonuçlandırılamadığı takdirde, Tarım Reformu Genel Müdürlüğünün teklifi ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığının onayı ile toplulaştırma çalışmalarının sonuçlandırılması amacıyla kısıtlama süresi en fazla beş yıla kadar daha uzatılabilir.”  Aynı maddenin son fıkrasında ise bu süreler içinde mahkemeler veya icra iflas daireleri tarafından taşınmaz hakkında devir ve temliki gerektiren bir karar verilmeyeceği düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda satışa konu gayrimenkulün tapu kaydına, 31.05.2004 tarihinde 3083 Sayılı Yasaya göre tarım reformu uygulama alanı olarak ilan edildiği şerhi konduğu, satış kararının ise 26.04.2010 tarihinde, yani 5 yıllık kısıtlama süresi dolduktan sonra verildiği görülmekte ise de kısıtlama süresinin uzatılıp uzatılmadığı anlaşılamamaktadır.

Bu durumda mahkemece, 3083 Sayılı Yasanın 13.maddesi uyarınca kısıtlama süresinin uzatılıp uzatılmadığı araştırıldıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2509, Karar No: 2017/4972, Tarih: 03.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2017/2509 E.  ,  2017/4972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/11/2010 tarih ve 2008/268-2010/285 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 25. sınıfta tescilli, 161593 sayılı “NO NAME” ibareli markanın sahibi olduğunu, söz konusu markanın yenilenmeyerek hükümden düştüğünü ancak Türkiye’de kullanıldığını, davalı şirketin bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer “ANONAME” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPE’ye başvuruda bulunduğunu, 2006/39725 no’lu işbu başvuruya müvekkili tarafından yapılan itirazın önce Markalar Dairesi Başkanlığı, nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini oysa müvekkili şirketin markası ile davalı başvurusunun yazılış ve söylenişinde ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunduğunu, her iki markanın aynı ya da seri marka olarak algılanacağını, davalı şirketin, müvekkili markasının tanınmışlığından yararlanmaya çalıştığını ileri sürerek, TPE YİDK’in 2008-M-2902 sayılı kararının iptalini ve tescili halinde davalı markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK’in işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında benzerlik ve iltibas tehlikesi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK’in işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında benzerlik ve iltibas tehlikesi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı markasının “NO NAME”, dava konusu markanın ise “ANONAME ibaresinden oluştuğu, "No Name" sözcüğünün İngilizce'de "adsız/markasız" anlamına geldiği, dilimizde de özellikle "markasız" ya da "toplama" anlamında bilgisayar ve elektronik eşyalar için kullanıldığı, "Anoname" ibaresinin her iki dilde bir anlamı bulunmadığı ancak, "A-" ön ekinin de İngilizce'de olumsuzluk ön eki olduğu, buna göre olumsuzun olumsuzu olarak anlamlandırıldığı takdirde "adlı-markalı" olarak anlamlandırılabileceği, bu nedenle anlam olarak da uzaklaşmadığı, iki markanın yazılışındaki tek farklılığın, “NO NAME” ibaresinin bitişik yazılarak başına “A” harfi getirilmiş olması olup, bu harf dışında aynı harflerin, aynı sıralama ile yer aldığı, geriye kalan ibarenin telaffuzunda bir değişiklik olmayıp, işitsel bakımdan markalar arasında önemli bir benzerlik bulunduğu ayrıca, siyah renkli zemin içerisine beyaz harflerle veya beyaz konturlarla belirlenmiş harflerle yazılan ibarelerin görsel açıdan da benzer etki yarattığı, bu nedenle işitsel, anlam ve genel izlenim itibariyle markaların benzer olduğu, kaldı ki markaların yazım biçim ve iki zıt renk ve kontürlü yazılımlarının dahi aynı olduğu, bu nedenle davalı başvurusunun KHK’nın 35 ve MK’nın 2 m. anlamında iyiniyetli bir başvuru olarak dahi kabulüne olanak bulunmadığı, davacı markasının 25. sınıf kapsamındaki “ayak giysileri” bakımından tescil edilmiş olduğu, dava konusu başvurunun emtia listesinde aynı/aynı tür mal olarak “ayakkabılar” emtiasının bulunduğu, dava konusu başvurunun emtia listesindeki diğer giysiler ve giysi aksesuarlarının da ortalama tüketicilerin aynı veya benzer markaları ilişkilendireceği zira, “ayak giysileri” ile, dava konusu başvurunun emtia listesini oluşturan diğer tüm “giysiler” ve “giysi aksesuarları”nın aynı tüketici kitlesinin aynı ihtiyacını gidermeye yönelik, birbirini tamamlama özelliği bulunan ürünler olduğu, aynı mağazalarda satışa sunuldukları, tüketicilerin bu ürünlerin aynı işletmeye ait olduğu yanılgısına düşme riskinin oldukça yüksek bulunduğu, bu itibarla işaretlerin benzer olduğu, emtia listelerindeki mal ve hizmetler aynı veya benzer olduğundan, taraf markaları arasında iltibas bulunduğu, davacının hükümden düşen markasını kullanmaya devam ettiği, başvurunun kötü niyetli olduğu, dolayısıyla dava konusu başvurunun emtia listesindeki tüm mallar bakımından KHK'nın 8/1-b ve 8/son 35 ve MK’nın 2. maddeleri uyarınca reddi yerine aksi yönde karar verilmesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, TPE YİDK’in 2008-M-2902 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.