muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7049, Karar No: 2011/5407, Tarih: 10.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin

kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatleri yerine farklı gerekçe ile beraatlerine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9918, Karar No: 2022/3906, Tarih: 26.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/9918 E.  ,  2022/3906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıklardan Asım'ın atılı suçtan mahkumiyeti ile ...'nin müsnet suçlardan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Hükümlerden sonra sanıklardan ...’nin 27.02.2020 ve Asım’ın ise 05.02.2020 tarihlerinde öldüklerinin Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kayıtlarından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisi, katılan Bakanlık vekili, katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17974, Karar No: 2023/3511, Tarih: 23.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17974 E.  ,  2023/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2017 tarih ve 2017/3996 Soruşturma, 2017/962 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında silahlı terör örgütü kurma veya yönetme suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.05.2018 tarihli ve 2017/81 Esas, 2018/153 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 25.04.2019 tarihli ve... sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 31.10.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1. Sanığın ByLock kullanıcısı olduğu hususunun sabit olmadığına,

2. Atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. Sanığın lehine olan hususların göz ardı edildiğine,

4. Teşdit uygulamasının hukuka aykırı olduğuna,

5. Sanığın örgüt üyesi olmadığına,

6. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1. Sanığın ByLock kullanıcısı olduğu hususunun sabit olmadığına,

2. Atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. Sanığın lehine olan hususların göz ardı edildiğine,

4. Teşdit uygulamasının hukuka aykırı olduğuna,

5. Sanığın örgüt üyesi olmadığına,

6. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Emniyet amiri olarak görev yapan sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü yöneticisi olduğu iddiasına ilişkin yapılan yargılamasında; savunmasında kullandığını kabul ettiği 0 505 (...) (..) (..) numaralı GSM hattı üzerinden ByLock iletişim sisteminin kullanıldığına dair sorgu raporunun bulunduğu ancak bu hatla ilgili ByLock içeriklerinin bulunmadığı, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan gelen kayıtlardan bilirkişi raporuyla ByLock iletişim sistemine ait IP adreslerine bu hat üzerinden 10.09.2014-16.03.2015 tarih aralığında toplamda 12 kez bağlantı yapıldığının belirlendiği, HTS Analiz Raporu ile CGNAT ve HTS veri kayıtlarındaki baz istasyonlarının aynı ve civar baz istasyonlarına ait olduğunun, kullanılan baz istasyonlarının sanığın yerleşim yeri ve görev yerleri ile uyumlu olduğunun tespit edildiği, ByLock tespiti yapılan GSM numarasının Ankara Cumhuriyet Başsavılığı tarafından ByLock uygulaması kullanmadıkları halde ByLock IP'sine yönlendirildiği belirlenen 11.480 GSM numarası arasında bulunmadığı, bu itibarla sanığın kullanılması ve teknik özellikleri itibariyle münhasıran FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarınca kullanılan kriptolu iletişim ağı ByLock'u kullandığı, tanık beyanlarına göre sanığın 2014-2015 yıllarında emniyet mensuplarının yer aldığı örgütsel toplantılara dinleyici olarak katıldığının tespit edildiği, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/68532 Soruşturma numaralı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında ele geçirilen Mikro SD Kart'ın incelenmesi sonucunda düzenlenen 30.11.2017 tarihli Veri İnceleme Raporunda sanığın örgütle irtibatının A5 olarak kodlandığı, bu kodun "FETÖ mensubiyeti olan, teslimiyeti, sadakati ve bağlılığı en üst seviyede olan kişileri ifade ettiği"nin belirtildiği, bu şekilde sanığın örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğu kabul edilerek ek savunma verilmek suretiyle silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği; kurulan hükümde, suçun işleniş biçimi, örgütün niteliği, suçun konusunun önem ve değeri, sanığın kamudaki görevi itibariyle meydana gelen tehlikenin ağırlığı, güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın tayin edildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde; Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının Anayasal Düzene Karşı İşlenen Suçlar Soruşturma Bürosunun 18.04.2017 tarih ve 2017/68532 sayılı soruşturması kapsamında ele geçirilen FETÖ/PDY emniyet mahrem yapılanmasına ilişkin dijital verilerin incelenmesi sonucunda düzenlenen veri inceleme raporuna göre "A5" (FETÖ mensubiyeti olan, teslimiyeti, sadakati ve bağlılığı en üst seviyede olan kişileri ifade eder) şeklinde kodlandığı, emniyet mahrem yapılanmasının sohbet adı altındaki toplantılarına katıldığı belirlenen, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında da bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Diğer delillerin atılı suçun sübutu ve cezanın kişiselleştirilmesi için yeterli olduğu görülmekle, sanığın ByLock kullanıcısı olduğuna ilişkin ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağı getirtilmeden ByLock kullandığının kabul edilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; karar gerekçelerine göre sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/1474 Esas, 2019/525 sayılı sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2006/13888, Karar No: 2006/15534, Tarih: 18.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13888 E.  ,  2006/15534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 1.İş Mahkemesi

Tarih               : 6.6.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 13.7  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

506 sayılı yasanın 109.maddesinde sigortalıların sürekli iş göremezlik durumlarının tesbitinde, Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporların esas alınması öngörülmüş olmasına karşın Sağlık Bakanlığı  Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu ön kağıdına göre saptanan meslek hastalığı işgöremezlik oranı gözetilerek eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle hastane sağlık kurulunca davacının işgöremezlik oranı konusunda rapor düzenlenmişse hastane sağlık kurulu raporunun  dosyaya ibrazının sağlanması, rapor alınmamışsa 506 sayılı yasanın 109.maddesi uyarınca adı geçen hastaneden davacının 17.5.1995 tarihinde % 10,3 olarak belirlenen işgöremezlik oranının %24 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, sağlık kurulu raporu alınması, itiraz halinde Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilmesi zorunludur.  Yasal prosedür işletilmeden yukarıda sözü edilen belge ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,  18.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15042, Karar No: 2012/10341, Tarih: 28.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/15042 E.  ,  2012/10341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında verilen adli para cezasının taksitlendirmesine karar verilirken, taksit aralığı gösterilmemiş ise de; taksitlerin birer ay arayla olduğu kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hapis cezası yanında hükmedilen adli para cezasının suç tarihi itibarıyla 450 TL’den fazla olamayacağı, takdiri indirim maddesi ile bu miktarın 375 TL olacağı gözetilmeden, yazılı şekilde gün para cezası üzerinden hesapla sonuç olarak 500 TL adli para cezası verilerek fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “30 gün karşılığı” ibaresi yerine, “450 TL” ibaresinin, TCK.nun 62. maddesi uygulamasıyla belirlenen “25 gün karşılığı” ibaresi yerine, “375 TL” ibaresinin eklenmesi ve gün karşılığı para cezasının 500 TL adli para cezasına çevrilmesiyle ilgili 3. fıkranın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 28.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6936, Karar No: 2024/8072, Tarih: 20.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6936 E.  ,  2024/8072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1392 Esas, 2023/1219 Karar

HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/255 E., 2020/241 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 2017/06289 sayılı tasarım tescil başvurusunun davalı Şirketin 2003/03638-3 ve 2011/03950-2 sıra numaralı tasarımlara dayalı itirazı sonucunda, diğer davalı Kurum Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) 2018/T-453 sayılı kararı ile iptal edildiğini, dava konusu tasarımda kullanılan mandalların belirgin olarak büyük olduğunu, mandalların büyük olmasının haricinde düz hatta ve kavrama özelliği kuvvetli olacak şekilde tasarlandığını, elbise askısının tüm yüzeyinin paralel ince çizgilerle süslendiğini, elbise askısının boyun kısmının oval yapıda olduğunu, elbise askı tasarımında kollar düz ve uzun olup uç kısımların aniden kıvrılarak bittiğini, bu teknik özellik ve tasarımların tamamını aynı anda barındıran bir başka ürün olmadığını, itiraza dayanak yapılan tasarımların sadece ön kısmı belirgin olup üstündeki çizgilerin, varsa eğimlerinin, kıvrımlarının, et kalınlığının, dokusunun vs. hiçbirinin belli olmadığını, yapılan itirazların ve ret kararının tasarım hukukuna aykırı olduğunu ileri sürerek, 2018/T-453 sayılı YİDK kararının iptaline ve 2017/06289 sayılı tasarımın tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının yerinde olduğunu, davaya konu 2017/06289-1 sıra numaralı askı tasarımı ile iptaline gerekçe olan askı tasarımının üç boyutlu görünümleri itibariyle aynı olduğunu, tasarımlar arasında kubbemsi etiket alanındaki köşelerin yay şeklinde köşeli olmaları ve askı gövdesinde yer alan desen dışında bir fark bulunmadığını, tasarımlar arasında belirgin biçimde farklılık görülmediğini, itiraz konusu tasarım ayırt edici nitelikten yoksun bulunduğundan 2018/T-453 sayılı kararın tesis edilerek tasarım tescilinin iptaline karar verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının, davacının tasarım başvurusuna yapılan itiraza gerekçe gösterilen tasarımların, tamamı ile kurumun eski kayıtlarında mevcut olan tasarımlar olduğunu, davacının, yeni ve ayırt edici olmayan bir tasarım için tescil talep ettiğini, davaya konu tasarımın daha önce tescil edilen ve piyasaya sunulan tasarım ile aynı olduğunu, dava konusu tasarım ile 2011/03950 ve 2003/03638 numaralı tasarım kıyaslandığında aralarında aynılık olduğunun görüldüğünü, Kurum kayıtları ve piyasada öteden beri bulunan tescilli tescilsiz çok sayıdaki askı tasarım örneklerinin davacının iddiasını çürüttüğünü, bu tasarımın çok önceki yıllarda kamuya sunulduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, dava konusu tasarımın, 2011/03950-2 numaralı tasarımla gerek omuz eğimleri, gerek ön görünüşte görülen et kalınlıkları, gerekse mandal büyüklük ve formlarının belirgin şekilde benzediği, davacı tasarımında yüzeyde yer alan çizgilerin ise genel izlenime etkisinin büyük olmadığı, tasarımlarda bar kısmının ana gövde ile birleşim noktalarındaki oranların da birbirine yakın olduğu, omuz bitişlerinde davacıya ait tasarımın dışa doğru biraz daha geniş bir açıyla açılmasının tasarımlar arasındaki tek fark olduğu, bu farkın bilgilenmiş kullanıcı algısı ve seçenek özgürlüğü açısından tasarımları ayırt etmeye yetecek nitelikte bulunmadığı, davacıya ait 2017/6289-1 nolu tasarımın, 2011/03950-2 nolu tasarım karşısında yenilik ve ayırt edicilik koşullarını sağlamadığı, davaya konu 2018/T-453 sayılı YİDK kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davaya konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliklerini taşımadıklarının, içinde endüstriyel tasarım uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyetince hazırlanan bilirkişi raporunda açıklandığı, söz konusu raporun denetime ve hüküm kurmaya elverişli bulunduğu, buna göre dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı Kurum YİDK kararının iptalinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı Kurum YİDK kararının iptalinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.