muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4837, Karar No: 2018/8705, Tarih: 01.11.2018

2-Kabule göre de;

5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un belirlenmesi gerektiği, temel cezanın alt sınırdan tayini durumunda 765 sayılı TCK'nin 339/1 ve 5237 sayılı TCK'nin 204/2. maddeleri uyarınca hükmolunacak cezalar eşit ise de, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde düzenlenen hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak uygulanan hak yoksunluğuna ilişkin güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması nedeniyle, 5237 sayılı TCK ile yapılacak uygulamanın aleyhe olduğu gözetilmeden ve bu konuda uygulamalı karşılaştırma yapılmadan 765 sayılı TCK'ye göre hüküm kurulduğu halde, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesi gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmek suretiyle karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14356, Karar No: 2015/4809, Tarih: 07.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14356 E.  ,  2015/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/09/2012 gün ve 2009/322-2012/194 sayılı kararı onayan Daire’nin 29/04/2014 gün ve 2013/572-2014/8000 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 10 yılı aşkın süredir TUS kitaplarını yayınlayan, bilimsel toplantılar düzenleyen ve kurs açan bir kuruluş olduğunu, davalılardan ...' nin ... uzmanı olup, "..." eserinin telif haklarını en son olarak 31.08.2009 tarihli sözleşme ile müvekkiline süresiz olarak devrettiğini, ayrıca müvekkilinin düzenlediği bilimsel toplantılara katılıp seminerler vermeyi, kitap ve diğer eserlerin tanıtımını yapmayı taahhüt ettiğini, sözleşmenin konusunun "... DERS NOTLARI" ve tanıtım seminerleri olduğunu, sözleşme bedeli olarak 55.000 TL bedelli gider makbuzu kesildiğini, davalı adına stopaj ve vergilerin yatırıldığını, net bedelin davalıya çek yoluyla ödendiğini, notların basımının yapıldığını ve müvekkiline ait depoda beklediğini, ancak daha sonra bu davalı isminin diğer davalı şirkette kurucu eğitici olarak geçtiğini ve telif hakları müvekkilinde olan eserlerin aynısının davalı şirket tarafından basıldığını, bu eserlerin hem dışarıda hem de TUS kursunda öğrencilere satıldığını, davalı şirketin diğer davalı ... ile telif hakları devir sözleşmesi yaptığını belirtmesine rağmen bu devrin geçersiz olduğunu, çünkü müvekkili ile daha önce yapılmış bir devir sözleşmesinin bulunduğunu, bu nedenle mali hakların artık davalı ...' nin uhdesinden çıkmış olduğunu, artık böyle bir devir yetkisinin bulunmadığını, buna rağmen diğer davalı şirketçe bu eserlerin basıldığını, davalıların bastığı kitapların müvekkilinin haklarını devraldığı eserlerin aynısı olduğunu, davalı ...'nin edimlerini yerine getirmediğini, bu konuda ihtar çekildiğinde cevaben kendisinin böyle bir sözleşmeyle bağlı olmadığını ve gereklerini yerine getirmeyeceğini bildirdiğin ileri sürerek ve ıslah isteminde bulunarak, ödenen ücretin ne kadarının telif ve ne kadarının da diğer edimlere ilişkin olduğunun tespiti ile 50.004 TL maddi tazminatla, 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, ayrıca sözleşmeye aykırılık nedeniyle 5.500 TL'nin davalı ...' den tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalılar vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizce onanmıştır.

Davalılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalılar vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizce onanmıştır.

Davalılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 07/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1516, Karar No: 2024/3815, Tarih: 06.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1516 E.  ,  2024/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/564 E., 2023/185 K.

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm / Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/535 E., 2021/125 K.

Davacı vekili, davalının Sultangazi SGM Hizmet Binası olarak kullanılmak üzere müvekkili kurum tarafından kiralanan binanın genel onarım işini üstlendiğini, sözleşme gereğince davalının 28.02.2016 tarihinde işi teslim etmesi gerekirken etmediği, bu nedenle sözleşmenin feshedildiğini, 29.03.2017 tarihli fesih hak ediş raporu ile müvekkili kurumun davalı yükleniciden 49.287,43 Türk Lirası alacaklı olduğunun hesaplandığını, dava konusu binanın genel oranım işinin yeniden ihale edildiğini, yeni yüklenicinin teslim tarihinin 22.10.2017 olarak belirlendiğini, müvekkilinin davalının işi teslim etmesi gerektiği tarihte teslim etmemesi nedeniyle kullanamadığı bina için kira ödemeye devam ettiğini ve zarara uğradığını, 28.02.2016 ile 22.10.2017 tarihleri arasında kurumlarınca ödenen toplam kira bedelinin 573.087,25 Türk Lirası olduğunu ileri sürerek 49.287,43 Türk Lirası kurum zararı ile fuzulen ödenen 573.087,25 Türk Lirası kira bedeli olmak üzere toplam 622.374,68 Türk Lirası kurum zararının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamış, ön inceleme duruşmasında yaklaşık bir sene hakediş alamadığını, bu nedenle işlerini yapmakta sıkıntı çektiğini, talep edilen 49.287,43 Türk Lirası için aleyhine takip başlatıldığını, takibin derdest olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacı idarece mevzuata ve sözleşmeye uygun olarak yapılan fesih işlemi sonucunda idarenin uğradığı zararlar ve gerekli ceza-i işlemler uygulanmak suretiyle düzenlenen fesih hak edişinde idarenin davalı yükleniciden alacaklı olduğunun belirlendiği, ancak davacının bu alacak için icra takibi başlattığı ve itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmakla davacının bu alacak talebinin hukuki yarar yokluğundan reddine, davacının kira tazminatı talebi yönünden, cezayı aşan zararın istenebilmesi için sözleşmenin feshedilmemiş olması ve ifada gecikme olmasının zorunlu olduğu, sözleşme ya da şartnamede, sözleşmenin feshinden dolayı idarenin kira tazminatı isteyebileceğine ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle, kira tazminatı talebine ilişkin isteminin reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; sair istinaf itirazlarının reddi ile davacının talebinin gecikme tazminatı değil kullanılamayan bina için kira sözleşmesi gereğince 3. kişiye ödenmek zorunda kalınan kira bedeline ilişkin olduğu, davalının onarım işinde gecikmesi ile davacının kira sözleşmesi gereğince ödemek zorunda olduğu kira bedeli arasında illiyet bağı bulunmadığı gibi esasen davacı kira sözleşmesi gereğince her halukarda kira bedeli ödemek zorunda olduğundan zarara uğradığından da söz edilemeyeceği, talep olunan kira bedelinin bu gerekçeyle reddi gerekirken yazılı gerekçeyle reddinin hatalı olduğu gerekçesiyle, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davacının 3. kişiden kiralamış olduğu binanın genel tadilat işini 28.09.2015 tarihli sözleşme ile davalı yükleniciye verdiği, sözleşme gereğince davalı yüklenicinin tadilat işini 28.02.2016 tarihinde bitirip davacıya teslim etmesi gerekirken süresinde edimini yerine getirmediği, davacı tarafça işin ikmal sözleşmesi ile dava dışı 3. kişiye ihale edilerek tamamlattırıldığı, 3. kişi ile yapılan sözleşmeye göre işin bitim tarihinin 22.10.2017 olduğu sabittir. Bu durumda davalı tarafça tadilat işi süresinde yapılmadığından davacının sözleşme konusu binayı kullanamadığı, bu nedenle de bina için tadilat süresince kira bedeli ödemek zorunda kaldığı, Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde de belirtildiği üzere davacının zararını talep edebileceği, bu zararın da davalının binayı teslim etmesi gerektiği tarihten 3. kişi ile imzalanan ikmal sözleşmesinde belirtilen işin teslim tarihi arasında ödediği kira bedeli kadar olduğu, mahkemece bu zararın tespit edilerek davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken davalının onarım işinde gecikmesi ile davacının kira sözleşmesi gereğince ödemek zorunda olduğu kira bedeli arasında illiyet bağı bulunmadığı şeklinde yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesince verilen karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06.11.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesince verilen karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06.11.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Taraflar arasında konusu genel onarım işi olan eser sözleşmesi bulunmaktadır. Sözleşme nitelik itibarıyla ani edimli bir sözleşmedir. Ani edimli bir sözleşmeye ilişkin borçlunun temerrüdü halinde alacaklının seçim hakları TBK 125. maddede düzenlenmiştir. Bu hükme göre; temerrüde düşen borçlu verilen süre içinde borcunu ifa etmemişse veya süre verilmesini gerektirmeyen bir durum söz konusu ise alacaklının; a) Her zaman borcun ifasını beklemek ve gecikme sebebiyle borçludan tazminat isteme b) Borcun ifasından ve gecikme tazminatı isteme hakkından vazgeçtiğini bildirerek, borcun ifa edilmemesinden doğan zararın giderilmesini isteme c) Sözleşmeden dönme hakları vardır.

Yukarıda (a) bendinde belirtilen gecikme tazminatı ile (b) bendinde belirtilen borcun ifa edilmemesinden doğan zarar olumlu (müspet) zarardır.

Sözleşmeden dönme hakkının kullanılması ve borçlunun kusurlu olması halinde menfi-olumsuz, yani sözleşme yapılmamış olsa idi uğranılmayacak zarar talep edilebilecek ancak ifa edilmemeden doğan müspet zararlar ve bu kapsamda olan gecikme tazminatı istenemeyecektir.

Ayrıca TBK'nın 118. maddesinde temerrüde düşen borçlunun, temerrüde düşmede kusurlu olmadığını ispat etmedikçe, borcun geç ifasından dolayı alacaklının uğradığı zararı gidermekle yükümlü olduğu, gecikme tazminatı başlığı altında düzenlenmiş olup bu düzenleme şekli de gecikme tazminatının sözleşmenin, ayakta olması halinde istenebileceğini ortaya koymaktadır.

Sözleşmenin feshi halinde hiç yapılmamış, gibi başa dönüleceğinden, bu sözleşmeye dayanılarak olumlu zarar niteliğindeki gecikme tazminatı, sözleşmede aksi kararlaştırılmamışsa istenemez. Ancak sözleşmede aksine hüküm varsa ya da temerrüde rağmen feshedilemeyen süre kararlaştırılmış ise sözleşme feshedilmiş olsa dahi bu süre ile sınırlı olarak gecikme tazminatı istenebilir.

Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'na göre imzalanan sözleşmelerin dönme ya da fesih nedeniyle sona ermesi halinde tasfiyenin genel hükümlere göre yapılacağı kabul edilmiştir (4735 sayılı KİSK'nın 20/b, 21/1, 23. maddeleri).

Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'na göre imzalanan sözleşmelerin dönme ya da fesih nedeniyle sona ermesi halinde tasfiyenin genel hükümlere göre yapılacağı kabul edilmiştir (4735 sayılı KİSK'nın 20/b, 21/1, 23. maddeleri).

Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'na göre yapılan sözleşmelerin eki olan Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 48. maddesinde, “feshedilen sözleşme konusu işlerin hesabı genel hükümlere göre yapılır ve böylece yüklenicinin idare ile ilişkisi kesilmiş olur.” denildikten sonra, bunun için de sözleşmenin feshinin onay tarihinde işlerin mevcut durumu, idarece görevlendirilecek bir heyet tarafından yüklenici veya vekili ile birlikte tespit edilerek bir "Durum Tespit Tutanağı" düzenleneceği, idarenin fesih işleminden sonra işi 4734 sayılı Kanun'da öngörülen usullerden herhangi biri ile ihale etmekte serbest olduğu, geri kalan işlerin başka bir yükleniciye ihalesinden dolayı yüklenicinin hiçbir hak iddiasında bulunamayacağı belirtilmiştir.

Genel hükümlere göre dönme ya da fesih halinde iş sahibinin tasfiyeye yanaşmaması ya da yüklenicinin iş sahibinin düzenlediği tasfiye kesin hesabını kabul etmemesi halinde, yüklenici mahkemede açacağı dava ile tasfiye kesin hesabının mahkemece çıkartılmasını ve buna bağlı olan alacaklarının tahsilini talep edebilecektir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; taraflar arasındaki onarım işine ilişkin sözleşme feshedilmiş ve tasfiye kesin hesabı çıkarılarak idarenin alacaklı olduğu miktar belirlenmiştir. Yapılan fesih ve tasfiye işlemleri ile sözleşmeden dönme seçimlik hakkı kullanılmıştır.

Davacı onarım işinin gecikmesi nedeniyle binaya ödemek zorunda kaldığı kiraya ilişkin talepte bulunmuş ise de sonuçta sözleşmeye konu binanın zamanında bitirilmemesi ve kullanıma geçilememesi nedeniyle zararının kaynağını belirten somutlaştırma yapmak suretiyle gecikme tazminatı istemiş durumdadır.

Yukarıda açıklandığı üzere sözleşmeden dönülmesi halinde müspet zarar kapsamında kalan gecikme tazminatı istenemeyeceği için davacının buna ilişkin talebinin reddi gerekmektedir.

İlk derece mahkemesince yukarıda açıklanan hususlara uygun bir gerekçe ve sonuç içerir şeklinde gecikme tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir. Bölge adliye Mahkemesince istinaf başvurusu kabul edilerek yeniden esas hakkında verilen kararda da bu talebin reddini kapsar biçimde davanın reddine karar verilmesi sonucu itibarıyla doğru olmuş ise de onarım işinin gecikmesi ile zarar arasında bir illiyet bağı bulunmadığı gerekçesine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyip gerekçesi değiştirilmek suretiyle hükmün düzeltilerek onanması mümkündür.

Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesi düzeltilerek onanması gerektiği görüşünde olduğumuzdan gecikmeden doğan zararın istenebileceği ve hesaplattırılarak hükmedilmesi gerektiği yönünde gerekçe ve sonuç içerir biçimde hükmün bozulması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/13609, Karar No: 2014/193, Tarih: 09.01.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/13609 E.  ,  2014/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/13609

Karar No : 2014/193

Tebliğname No : KYB - 2013/273156

Görevi kötüye kullanmak suçundan şüpheli K.. Z.. hakkında yürütülen soruşturma evresi sonucunda, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 14/11/2012 tarihli ve 2012/26028 soruşturma, 2012/18974 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/01/2013 tarihli ve 2013/86 Değişik İş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, olay tarihinde, müşteki N.. Ö..'in vefat eden babasından kalan ve Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından müşteki adına yatırılan 34.904,53 Türk lirası tutarındaki birikmiş emekli maaşını çekmek üzere Denizli PTT Merkez şubesine yanında bir erkek şahısla gelen kimliği belirsiz bayan şahsın, müştekiye ait kimlik bilgileri kullanılarak oluşturulan sahte nüfus cüzdanını gişe görevlisi olan şüpheliye ibraz ettiği, çekilecek meblağın yüksek olması nedeniyle şüphelinin, kimliği belirsiz bayan şahıstan nüfus kayıt örneği çıkartmasını istediği, bunun üzerine kimliği belirsiz bayan şahsın Nüfus Müdürlüğünden müşteki ile anne babasını gösterir nüfus kayıt örneği alarak şüpheliye ibraz ettiği, şüphelinin, kimliği belirsiz bayan şahsın ibraz ettiği kimliği yeterince kontrol etmeden, bu konuda gerekli dikkat ve özeni göstermeden müşteki adına yatırılmış olan 34.904,53 Türk lirası tutarındaki birikmiş emekli maaşını, kimliği belirsiz bayan şahsa ödediği, bu şekilde görevini ihmal ederek müştekinin mağduriyetine neden olduğunun iddia edildiği olayda, şüpheli hakkında kamu davası açmaya yeterli delil bulunduğu, delillerin takdir ve değerlendirme yetkisinin mahkemede olduğu cihetle, itirazın kabulü ile kamu davasının açılmasına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/08/2013 gün ve 94660652-105-20-2544-2013/12531/49477 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11/01/2013 gün ve 2013/86 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7238, Karar No: 2018/3061, Tarih: 01.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/7238 E.  ,  2018/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinmede Ana-Baba Rızası Aranmaması

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, anne ve babası tarafından bakım görevi yerine getirilemeyen 03.10.2014 doğumlu ...'ın evlat edindirilmesinde ana-baba rızasının aranmaması kararı verilmesini istemiş; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 309. maddesinde evlat edinmede küçüğün ana ve babasının rızası gerektiği; 311. maddesinde ise, ana ve babadan birinin kim olduğu veya uzun süreden beri nerede oturduğu bilinmiyorsa veya ayırt etme gücünden sürekli olarak yoksun bulunuyorsa veya küçüğe karşı özen yükümlülüğünü yeterince yerine getirmiyorsa bu hallerde ana ve babadan birinin rızası aranmayacağı; 312. maddesinde de; küçük gelecekte evlat edinilmek amacıyla bir kuruma yerleştirilir ve ana ve babadan birinin rızası eksik olursa, evlat edinenin veya evlat edinmede aracılık yapan kurumun istemi üzerine ve kural olarak küçüğün yerleştirilmesinden önce, onun oturduğu yer mahkemesince bu rızanın aranıp aranmamasına, verileceği diğer hallerde bu konudaki kararın evlat edinme işlemleri sırasında verileceği hükme bağlanmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; bakımının sağlanamaması nedeni ile ...'ın 13.02.2015 tarihinde kuruma yerleştirildiği ve ... Çocuk Mahkemesi'nin 2015/52 tedbir talep sayılı kararı ile bakım tedbiri kararı uygulanmasına karar verilerek çocuğun kurumda kaldığı, davacı vekili tarafından davalının çocuğa gerekli özeni göstermemesi nedeniyle ...'ın evlat edindirilmesinde ana-baba rızasının aranmaması karan verilmesi istemiyle 18.09.2015 tarihinde dava açıldığı, çocuk hakkında evlat edindirme işlemlerinin başladığına dair bir belge ve bilginin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, koşulların oluşması durumunda küçüğün evlat edindirilmesinde ana babasının nzasının aranmaması kararının küçüğün kuruma (yurda) yerleştirilmesinden önce veya evlat edindirme işlemi sırasında alınması gerekir.

Somut olayda belirtilen bu iki durumda gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde, hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3391, Karar No: 2019/1009, Tarih: 14.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/3391 E.  ,  2019/1009 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili,..... Esas sayılı dosyası ile borçlu......aleyhine 08.07.2014 tarihinde takip başlattıklarını, 08.07.2014 tarihinde borçlunun ......plaka sayılı aracına ihtiyati haciz konulduğunu, haczin 16.07.2014 tarihinde kesinleştiğini, şikayet olunan alacaklı.....nin araç üzerine 23.12.2014 tarihinde haciz koyduğunu ayrıca ... Müdürlüğü tarafından da 31.12.2014 tarihinde haciz konulduğunu, düzenlenen sıra cetvelinde kendilerine 3. sırada pay ayrılmasının hatalı olduğunu haciz tarihlerinin diğer hacizlerden önce olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre şikayetçinin haczinin 08.07.2014 tarihi olduğu ancak 6 aylık sürede satış istemediği bu nedenle 08.07.2014 tarihli haczinin düşmüş olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.