muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3043, Karar No: 2024/1298, Tarih: 22.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3043 E.  ,  2024/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1791 E., 2023/572 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2019/466 E., 2022/262 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin kasıkta ağrı şikayetiyle davalı hastanede davalı doktor tarafından 20.09.2017 tarihinde lenf nodunun çıkarılması ameliyatına alındığını, 22.09.2017 tarihinde taburcu edildiğini, bundan sonra üç gün içerisinde sol bacağında ve ameliyat yerinde sıvı birikintisi ve şişme oluşup akabinde sıvı akıntısı başlaması sebebiyle 13.10.2017 tarihinde yeniden ameliyat edildiğini, operasyon sonrası yatışı sırasında da drenden lenfatik sıvı akıntısının devam ettiğini, 4-5 gün sonra taburcu edilen müvekkilinin sol bacağında sıvı birikintisi ve şişmenin yeniden başladığı, şişlik, ağrı ve yürüme zorluğunun artması ile Ankara ilinde muayene olması üzerine aslında ilk ameliyat sırasında damar kesisi meydana getirildiği, riskli ve yetersiz bir operasyon yapıldığı anlaşılmışsa da davalı doktor tarafından gerçekleştirilen operasyonlarda verilen hasarın boyutu nedeniyle en az bir yıl süreyle yeni bir operasyon geçiremeyeceğinin belirtildiğini, müvekkilinin operasyona alınmadan önce kapsamlı bir fiziki muayeneden geçirilmediğini, operasyon bölgesinin doçentlik ünvanını gerektirir nitelikte incelenmediğini, hatalı işlemlere müdahalede bulunulmadığını ve doktorun hastası ile ilgilenmeyerek zamanında gerekli tıbbi müdahalelerde bulunmadığını, dikkatsiz, tedbirsiz ve hatalı işlemler sonucu bacaktaki sıvı birikmesi, şişlik ve ağrı nedeniyle müvekkilinin bacağını kullanamadığını, davalı doktorun vekalet sözleşmesi kapsamında davalı hastanenin ise adam çalıştıran sıfatı ile sorumlu olduğunu, müvekkiline doğru, standartlara uygun ve yeterli tedavi uygulanmadığını, ağır tıbbi kusur nedeniyle müvekkilinin sol bacağını kullanamaz hale geldiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107/1. maddesi uyarınca şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın zarar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili; davalı doktorun uygulanan tıbbi müdahalelerde gerekli özeni ve dikkati göstererek hekimlik ilkelerine, hasta haklarına, tıbbi standart ve etik kurallar ile ilgili mevzuata uygun olarak işlemler yaptığını, özen yükümlülüğüne aykırı davranıldığı iddiasının kabul edilemeyeceğini, tıbbi hata içerdiği iddia edilen müdahalede kasıt ya da ihmal derecesinde bir kusur bulunmadığını, hasta ve yakınlarının aydınlatıldığını, tedavi sürecinin detaylı anlatıldığını, yazılı onam alındığını, iddia edilen hususların ameliyatla ilgisi bulunmadığını, sıvı birikmesinin komplikasyondan kaynaklandığını ve başarılı bir şekilde tedavi edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen rapor ve ATK raporu doğrultusunda davalı doktorun kusurunun olmadığı ve ayıplı ifada bulunmadığı, davacının davasını ispat edemediği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporlarının eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye dayandığını, rapora karşı itirazların dikkate alınmadığını, lenf düğümünün çıkarılması sonucu bacakta kalıcı şekilde sıvı birikimi riski hususunda müvekkiline bilgi verilmediğini, komplikasyona ve bunun yürümeye engel teşkil edeceğine ilişkin bilgilendirme yapılmadığını, bu durumda aydınlatılmış onam alındığından bahsedilemeyeceğini, onam formunun matbu olduğundan aydınlatılmış onamın alındığına dair değerlendirmenin hatalı olduğunu, kararda ve kararın dayanağını oluşturan bilirkişi raporlarında davacı müvekkiline davalı hastanede geçirdiği operasyon sonrası sol bacağında sıvı birikintisi ve şişme meydana gelmesinin nedenlerinin ne olduğu/olabileceği yönünde bir irdeleme yapılmadığını, komplikasyon yönünden herhangi bir değerlendirme yapılmadığını, sıvı kaçağının yeni bir operasyon yapacak derecede olağan komplikasyon sınırını aşar mahiyette olduğunu, komplikasyon olarak değerlendirilmesi halinde dahi komplikasyonun ortadan kaldırılmasına ilişkin işlem yapılmadığını, komplikasyonun müvekkilinin tıbbi durumuna göre değerlendirilmediğini, bu kapsamda tıbbi hata bulunmadığı ve maluliyet hesabı yapılmamasına dair değerlendirmenin doğru olmadığını, ayrıca maluliyet bulunmadığı değerlendirmesinin de doğru olmadığını, fiziken muayene edilmesi talebinin gözetilmediğini, eksik inceleme ile hatalı karar verildiğini, yargılama gideri ve vekalet ücretlerinin müvekkili aleyhine hatalı değerlendirildiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tarafların gösterdiği hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, kararın usul ve kanuna uygun bulunduğu gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı özel hastanenin istihdam ettiği diğer davalı doktorun gerçekleştirdiği ameliyat sırasında yeterli özen ve ihtimamı göstermemesi nedenine dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 502- 506 ncı maddeleri.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 141 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Davanın temeli 6098 sayılı Kanun'un 502 ve devamı maddelerinde düzenlenen vekalet sözleşmesidir.

2. Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

3. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

4. Bölge Adliye Mahkemesince, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine ve özellikle hükme esas alınan bilirkişi raporlarında dava konusu olayda davalı doktorun kusurlu bir davranışının olmadığının tespit edilmiş olmasına, komplikasyon yönetiminde de kusurunun bulunmadığı, onam formuna ilişkin iddianın ilk defa 29.11.2021 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde ileri sürüldüğü ve iddianın genişletilmesi mahiyetinde olduğu, yargılama giderlerinin doğru şekilde hesaplandığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1336, Karar No: 2017/5093, Tarih: 13.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/1336 E.  ,  2017/5093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 52/2-4. 63.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ticari minibüs şoförü olan sanığın duraktan öleni yolcu olarak aldığı, minibüsün kapısı açık olarak seyrettiği sırada, ölenin durakta inmek istediği ve yavaşlayan minibüsün açık olan kapısından yere düştüğü, minibüsün ölenin üzerinden geçtiği olayda; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 9/189-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; aracın kapısı açık olarak gidilmesinin yaralanma ve ölümlere yol açabileceğinin sanık tarafından da öngörülmesi gereken bir husus olduğu, buna rağmen hatalı yöntemle ilgili geçmiş deneyimlerinin şanslı sonuçlanması gibi nedenlerle sanığın bu riski göze aldığı anlaşıldığından, olayda bilinçli taksirin unsurlarının bulunduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi gereği tayin edilen 3 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması ile "2 yıl 11 ay" yerine " 3 yıl" hapis cezası tayini ve paraya çevrilmesi sonrası sonuç adli para cezasının 21.200TL yerine, 21.900.-TL olarak fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine infazı kısıtlar biçimde “hapse çevrilmesine” karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 2. paragrafındaki ''3 yıl” yerine “ 2 yıl 11 ay”; 4.paragrafındaki “21.900-TL” yerine “ 21.200-TL” ile 6. paragrafındaki “ödenmeyen adili para cezasının hapse çevrileceğine” ibaresinin çıkartılarak yerine “ödenmediği takdirde adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına“ kelimelerinin ilave edilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6773, Karar No: 2014/558, Tarih: 17.01.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/6773 E.  ,  2014/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Hükmün aynen infazına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Bursa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2007 gün, 2007/86-380 sayılı kararı ile sanığın TCY'nın 141, 143, 35/2. maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, sanık hakkında Bursa 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/153-2006/683 sayılı kararındaki hükümlülüğü nedeniyle TCY'nın 58/7.maddesinin uygulanmasına karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeden kesinleşmesinden sonra, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 12.2.2008 tarihli yazısıyla 5728 sayılı Yasanın değerlendirilmesinin istendiği, Mahkemece 22.2.2008 tarihli ek kararın verildiği, Mustafakemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 08.01.2009 tarihli yazısıyla hükmün infazında tereddüt oluştuğundan mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağının Bursa 1.Asliye Ceza Mahkemesinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının Bursa 8.Asliye Ceza Mahkemesinden olmak üzere 5275 sayılı Yasanın 98 ila 101.maddeleri gereğince talep olunduğu ve Bursa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2009 gün, 2007/86-380 sayılı ek kararının verildiği, sanığın 12.2.2009 tarihli dilekçeyle “09.01.2009 tarihli kararın uygun görülürse temyizini” istediği, itirazı inceleyen Bursa 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.3.2009 tarihli kararıyla ek kararın temyize tabi olduğu gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verildiği ve dosyanın incelenmek üzere Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sanığın 12.2.2009 tarihli dilekçesindeki isteminin 09.01.2009 tarihli ek karara yönelik olup, 25.4.2007 tarihli kararla ilgili her hangi bir istemde bulunmadığının anlaşılması ve 5275 sayılı Yasanın 101.maddesinin 3.fıkrasına göre 09.01.2009 tarihli ek kararın itirazı olanaklı olduğundan ve 5271 sayılı CMK'nun 264.maddesine göre kabul edilebilir bir başvuru olması koşuluyla Yasa yolunun veya merciinin belirlenmesindeki yanılmanın başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından aynı maddenin 2.fıkrasına göre itirazı incelemeye yetkili ve görevli Mahkemeye iletilmek üzere tebliğnameye aykırı olarak, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 17.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/73, Karar No: 2006/66, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-73 E., 2006/66 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/YYB-73 E., 2006/66 K.**

**- BAZI İDARİ MAKAMLARA, YARGI MERCİİ OLMADIKLARI HALDE, YAPTIRIM UYGULAMA BAKIMINDAN KENDİLERİNE KISMEN KAZA YETKİSİ VERİLMİŞ MAKAMLAR OLMALARI

- KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNUNA MUHALEFET ETME SUÇUNDAN SANIK KİŞİLERİN HUKUKİ DURUMU

- KOVUŞTURMA KONUSU FİİLİN KABAHAT OLUŞTURDUĞUNUN ANLAŞILMASI HALİNDE MAHKEME TARAFINDAN İDARÎ YAPTIRIM KARARI VERİLMESİ**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıkta yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre de Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş, dosya görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesi eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonu ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığını ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğunu belirterek karşılıklı görevsizlik kararı vermiş iseler de, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın 24. maddesinde; "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir." hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2003 gün ve 1305-1091 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 28.03.2006 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8247, Karar No: 2010/16125, Tarih: 30.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8247 E.  ,  2010/16125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Kısmen arazi, kısmen kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazı niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve boru hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/257, Karar No: 2013/522, Tarih: 04.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/257 E.  ,  2013/522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ........1999 tarihinde müvekkili ...’na devredilen ... Bank A.Ş.’den müflis şirkete genel kredi sözleşmesine istinaden kullandırılan teminat kredilerine ilişkin dört adet teminat mektubunun halen mer’i olduğunu, bunlarla ilgili komisyon ücreti alacaklarının ... Bank A.Ş.’den temlik alındığını, bu alacakların tahsili için 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Hakkında Kanun’a göre takip başlatıldığını, aynı alacakların müflis şirket iflas masasına üçüncü sırada kabulü için başvurduklarını, ancak alacaklarının hatalı olarak dördüncü sıraya kabul edildiğini ileri sürerek, alacaklarının 6183 sayılı Kanun’un .... maddesi ve Bankacılık Kanunu’nun ilgili hükümleri gereğince üçüncü sıraya kaydına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda ... Yüksek .... Hukuk Dairesi’nin 06.07.2004 tarihli ilamı dayanak gösterilmek suretiyle şikayetçinin alacağının 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre tahsil edilmekte ise de ... alacağının imtiyazlı olduğuna ne 6183 sayılı Kanun’da ne de Bankalar Kanunu’nda bir hüküm bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, şikayetçinin iflas sıra cetvelindeki kendi sırasına itiraza ilişkindir. 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun Geçici .... maddesi gereğince, maddede sayılan hallerde her türlü fon alacağı tahsil edilinceye kadar, 4389 sayılı Bankalar Kanunu’n .... madde hükümlerinin uygulanmasına devam edileceği, anılan kanunun .../.... maddesi uyarınca şartları dairesinde aynı maddede öngörülen ... alacaklarının kamu alacağı niteliğinde bulunduğu tartışmasızdır. Ayrıca 6183 sayılı Kanunun .... maddesinin “ Borçlunun iflası, mirasın reddi ve terekenin resmi tasfiyeye tabi tutulması hallerinde amme alacakları hakkında ... ve İflas Kanununun 206 ncı maddesindeki sıraya göre muamele yapılır. ” şeklindeki son fıkrası 08.04.2006 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlan 5479 sayılı Kanun'un .... maddesi ile “Borçlunun iflası, mirasın reddi ve terekenin resmi tasfiyeye tabi tutulması hallerinde amme alacakları imtiyazlı alacak olarak 2004 sayılı ... ve İflas Kanununun 206 ncı maddesinin üçüncü sırasında, bu sıranın önceliğini alan alacaklar da dahil olmak üzere tüm imtiyazlı alacaklar ile birlikte işleme tabi tutulur. ” şeklinde değiştirilerek, iflas sıra cetvelinde amme alacaklarının imtiyazlı olarak İİK’nın 206. maddesinin üçüncü sırasında yer alması gerektiği öngörülmüştür.