muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6677, Karar No: 2015/9299, Tarih: 02.11.2015

Davacı vekili, dava dilekçesinde 01/10/1997 tarihinde kiraya verilen çatılı işyeri niteliğindeki taşınmazın kiraya verilmesinden itibaren on yıl geçtiğinden bahisle kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili, kiralanana ait taraflar arasında 01/09/2003 tarihli 10 yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu ve 10 yıllık sürenin 31/08/2014 tarihinde tamamlanacağını belirterek, yasal süre dolmadan açılan davanın reddini savunmuştur. Kiralanan TBK.nun konut ve çatılı işyeri kirası hükümlerine tabi olup, taraflar arasında düzenlenen 01.10.1997 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi 01.09.2003 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli sözleşme ile yenilenmiştir. Bu husus dosyaya sunulan ve tarafların kabul ettiği yazılı kira sözleşmelerinden anlaşılmaktadır. Bu durumda taraflar arasında geçerli olan sözleşmenin son sözleşme olan 01.09.2003 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi olduğunun kabulü gerekir. TBK ' nın yürürlüğe girdiği 1.7.2012 tarihinde henüz 10 yıllık kira süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece koşulları gerçekleşmeden açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/657, Karar No: 2011/3290, Tarih: 11.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/657 E.  ,  2011/3290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 19.10.1982-2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı ...’na bağlı Çıraklık ve Yaygın Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğüne ait iş yerinde 19.10.1982-2007 tarihleri arasında kesintisiz olarak hizmet akdine dayalı olarak çalıştığından Kurum’a bildirilmeyen sürelerin tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işyerinde 5543 günlük çalışmasından Kuruma bildirilen 3046 günün dışında, bildirilemeyen 2397 gün çalışmasının tespitine karar verilmiştir.

21.5.1977 tarihli ... kurumlarında sözleşmeli veya ek ders görevi ile görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler hakkında yönetmelik ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca yürürlüğe konulan ... öğretmen ve yöneticilerinin ücretli ders saatlerine ilişkin 4.11.1983 tarihli Bakanlar kurulu kararında kadrolu bulunmayan uzman ve usta öğreticilerin “ders ücreti karşılığı” görevlendirileceği açıkça belirtilmiştir. Ayrıca, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi ( 1475 sayılı Kanun'un 61. maddesi) gereğince 7,5 saatlik çalışma süreleri bir gün kabul edilmektedir.Aynı Kanun’un 13.maddesinde ise kısmi süreli ve tam süreli iş sözleşmeleri ile ilgili düzenleme yer almaktadır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır. Mahkemece, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır. Mahkemece, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalıya ait işyerlerinde 19.10.1982-30.6.2007 tarihleri geçen çalışmalarının kısmi olarak Kuruma bildirildiği, davacının davalı işyerindeki çıkış ve giriş aralarında kalan dönemlerde isteğe bağlı SSK primlerini yatırdığı, 1997-2007 yılları arasında kurs programları ile 1993-2007 yılları arasına ait ücret bordroları ve 1996-2000, 2003-2007 yıllar arasındaki puantaj kayıtlarının getirtildiği davalı işverenin davacı hakkında hazırladığı haftalık ders program çizelgesinde davacının 1982-1992 yılları arasındaki ve 1993-1994, 1999-2000 öğretim yıllarında davacının haftanın Pazartesi, Salı Çarşamba Perşembe günleri olmak üzere haftada 4 gün ile diğer yıllarda Pazartesi Salı Çarşamba günleri olmak üzere haftada 3 gün, günde 7-8 saat üzerinden derse girdiği ve günlük çalışmasının sabah 9.00-16.00 saatler arasında gerçekleştiğini bildirdiği görülmüştür.

Somut olayda davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır Uyuşmazlık davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kısmi veya tam süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.Davalının bildirdiği haftalık ders programına göre davacının işe gittiği günlerde 09.00-16.00 saatleri arasında 7 saat çalıştığı dikkate alındığında günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırdığı kabul edilerek işe gidilen günler açısından davacının tam gün çalıştığı yönündeki mahkeme kabulü yerindedir. Ancak davacının bir kısım öğretim yıllarında haftada 4 gün bir kısım öğretim yıllarında ise haftada 3 gün işe gittiği bildirildiğine göre işe gidilmeyen günler açısından tesbit kararı verilmesi ise hatalıdır . Bu durumda mahkemece uyuşmazlık döneminde davacıya ait tüm puantaj kayıtları ile derse devam edildiğini gösteren kurs defter ve belgeleri, varsa devam devamsızlık çizelgeleri getirtilerek öncelikle davacının işe gittiği günler açıkça belirlendikten sonra davalı işverenin günlük çalışma saatlerini 09.00-16.00 arası olarak bildirdiği de dikkate alınarak işe gidilen günlerin şimdiki tam gün süreli çalışma kabul edilmek suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken mahkemece işe gidilmeyen günlerin de tesbitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/373, Karar No: 2013/1332, Tarih: 07.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/373 E.  ,  2013/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin ... .... ... Müdürlüğü'nün 2010/8508 sayılı dosyasında alacaklı olduğunu, davalının ise bu dosyada düzenlenen sıra cetvelinde ilk sırada yer aldığını ve sıra cetveline göre satıştan dosyaya yatan ....552,38 TL'nin davalı idareye ödenmesine, kalan ....745,... TL'nin ise müvekkiline ödenmesine karar verildiğini, oysa davalı idarenin takip borçlusundan alacağı bulunmadığını, davalı idarenin borçlunun iki taşınmazı üzerine ....04.2009 tarihinde haciz koyduğunu, hacze konu alacağın 2009 yılına ait gelir vergisi ve gecikme zammından kaynaklandığını, borcun vadesinin ise 31.07.2010 tarihli olduğu, oysa haczin Nisan 2009 tarihinde konulduğunu, bundan anlaşıldığı üzere davalı idarenin borçlunun daha önceki borçlarına karşı koyduğu haczi, borcun ödenmesine rağmen kaldırmadığını ve ödeme sebebi ile borç sona erdiği halde haczi kaldırmayan vergi dairesinin daha sonra vadesi gelmiş olan borcu aynı haciz üzerinden devam ettirmeyi amaçladığını, ayrıca ....04.2009 tarihli hacizde vergi dairesi alacağının ....607,37 TL olduğunu, şayet borç ödenmemiş ve alacağın tamamından dolayı haciz devam ediyor olsa idi işlemiş faizle birlikte borcun daha yüksek miktara ulaşmasının gerektiğini, oysa vergi dairesinden gelen 07.03.2011 tarihli cevabi yazıda borcun daha düşük miktarda olduğunun bildirildiğini, bu nedenle borcun ödenmiş olduğunun kabulünün gerektiğini, ayrıca 6183 sayılı Kanun'un 102 ve 103. maddeleri uyarınca, vergi dairesi alacağının zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin haciz tarihinin vergi dairesinin 31.07.2010 tarihli alacağından önce olduğunu, ayrıca borçlunun 04.05.2010 tarihinde vefat ettiğini ileri sürerek, sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davalı ... vekili, borçlunun taşınmazı üzerine ....04.2009 tarihli yazı ile haciz konulmasının istendiğini ve ilgili tapu sicil müdürlüğünce ....04.2009 tarihinde ....607,37 TL vergi borcu için haciz konulduğunu, borçlunun 2009 yılına ait 03.03.2011 tarihi itibariyle ....521,66 TL borcu olmasından dolayı aynı tarihli yazı ile haczin yenilenmesinin istendiğini ve 03.03.2011 tarihinde haczin tatbik edildiğini, 6183 sayılı Kanun'un .... maddesi uyarınca amme alacaklarının garameten paylaşımla tahsilinin amaçlandığını, müvekkilinin alacağının garanti altına alınması amacıyla taahhuk etmiş borcu karşılık haciz işleminin uygulandığını, müvekkilinin ....04.2009 tarihli haczinin davacının haczinden önce olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; davalı idarenin kamu alacağına ilişkin hacizlerinin ....09.1996 ve ....04.2009 tarihli olduğu, tapu kaydındaki vergi dairesi haczinin ....04.2009 tarihli olması nedeniyle bu tarihi davacının haciz tarihinden önce olduğu, satışa konu taşınmazın satış tarihi olan 04.03.2011 tarihi itibariyle 31.07.2010 vadeli, ....442,... TL miktarlı vergi borcu ve gecikme zammı borcu bulunduğu, bunun dışında bir başka borcun bulunmadığı, bu durum karşısında haciz tarihi itibariyle borçlunun vergi dairesine vergi borcu olmadığı, satış tarihinden bir gün önce 03.03.2011 tarihinde tapu kaydına haciz uygulandığı, bu borcun vadesinin 31.07.2010 olduğu, davacının haczinin ise daha sonraki tarihte yapıldığı, vergi dairesinin haczinin davacının haczinden ancak satış tarihinden önce uygulanması nedeniyle satış bedelinin taraflar arasında garameten paylaştırılması gerektiği nedeniyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kural olarak, vergi alacakları için konulan hacizler haciz tarihindeki alacak ile bunlara işleyecek faizlerin tatminini sağlar. Sonradan doğan bir vergi alacağının önceki tarihli hacizle karşılanması mümkün değildir.

Hal böyle olunca, somut uyuşmazlık yönünden mahkemece bilirkişi vasıtasıyla ilgili vergi dairesi kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak, davalı idarenin ....09.1996 haciz tarihi itibariyle alacağının kaynağı ve bunun satış tarihine kadar geçen sürede ödenip ödenmediği, alacağın 6183 sayılı Kanun'un 102 ve 103. maddeleri uyarınca zamanaşımına uğrayıp uğramadığı, zamanaşımına uğramamışsa satış tarihine kadar işleyecek faizle toplam tutarının belirlenmesi, yine aynı şekilde ....04.2009 tarihinde uygulanan haczin ilişkili olduğu alacağın yukarıdaki ilkeler çerçevesinde tutarının ve varsa ödemelerin tenkisi ile hesaplanacak kamu alacağının belirlenmesi gerekirken, mahkemece eksik incelemeye dayalı ve yukarıda açıklanan hususlar incelenmeden alınan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcının istek halinde davacıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3526, Karar No: 2024/5875, Tarih: 16.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3526 E.  ,  2024/5875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1412E., 2024/323K.

DAVANIN KONUSU : Çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması veya sınırlandırılması

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 2.Aile Mahkemesi

SAYISI : 2015/376-E.-2023/354K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması veya sınırlandırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile Çorlu 1. Aile Mahkemesi'nin 2014/212 Esas sayılı dosyası üzerine yapılan yargılama sonunda boşanma kararı verildiğini, ortak çocuğun velâyetinin davacı anneye bırakıldığını, çocuk ile baba arasında Pazar günleri saat 13.00 ile 18.00 arasında kişisel ilişki kararı verildiğini, 17.05.2015 tarihindeki çocuk teslimi sonrasında çocuğun davranışlarında değişmeler olduğunu, cinsel organ ve anüsü ile oynadığını elini bu bölgelerden çekmediğini, baba ile görüş öncesi ve sonrasında huzursuzlandığını, davalının çocuğa cinsel içerikli görüntü izlettiğini, çocuğun konuşmalarında cinsel istismara maruz kaldığının anlaşıldığını, çocuğun Atipik otistik rahatsızlığının olduğunu, babadan şiddet gördüğünü iddia ederek, çocuk ile davalı baba arasında Çorlu 1. Aile Mahkemesi'nin 2014/212 Esas sayılı dava dosyasında verilen kişisel ilişkinin yeni durum karşısında askıya alınmasına, yahut görüşmenin anne nezaretinde sağlanmasına tedbiren karar verilmesini, yargılama sonucunda kişisel ilişkinin tümüyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; tarafların boşandıklarını ancak kararın kesinleşmediğini, katılma alacağına dayalı bir dosya daha olduğunu, boşanma davası öncesinde davacının haksız şikayette bulunup 2014/5110 esas sayılı dosya ile takipsizlik kararı verildiğini, davacının çocuğu göstermek istemediğini bu nedenle İcra Müdürlüğüne başvurduklarını, 09.05.2015 tarihli görüş gününde taraflar arasında çıkan tartışma nedeniyle Çorlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinde 2015/359 Esas sayılı dosyanın açıldığını, davacının şikayetini önceden kurguladığını, çelişkili beyanlarda bulunduğunu, tarafların fiilen bir arada oldukları dönemde herhangi bir şikayet olmayıp kavga ve boşanma davası karar duruşması sonrası şikayette bulunduğunu, davacının dava dilekçesinde 17.05.2015 tarihinde ve sonrasındaki çocuk teslimlerinden sonra çocuktaki şikayetlerin arttığını ifade ettiğini ancak dosyaya davacı tarafından sunulan görüntüler incelendiğinde 05.05.2015 tarihli 3 videonun bulunduğunun görüldüğünü, bu durumun da davacının kurguya yönelik kayıtları çok önceden planladığını ortaya koymakta olduğunu, çocuğun annesi, bekar dayısı ve anneannesi ile oturduğunu, davacı tarafından babasının sürekli kötülendiğini, baskı yapıldığını, dosyaya sunulan videoda çocuğun yönlendirildiğinin çok açık olduğunu, taraflar arasında husumet bulunduğunu belirterek, mahkemece otizm konusunda uzman bir psikolog ve pedagog eşliğinde detaylı inceleme yapılmasını, çocuğun daha fazla zarar görmemesi için üstün yararı gözetilerek velâyetin davalıya verilmesine veya kişisel münasebetin yeniden kurulmasını ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; çocuk ile kişisel ilişki kararının kişisel ilişkinin çocuğun ruhsal ve bedensel güvenliği tehlikeye düştüğü hallerde kaldırılabileceği, dosyada mevcut 16.05.2018 tarihli Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığı Öğr. Üyesi .... tarafından düzenlenen raporda " Çocuğun konuşma becerilerinin yaşı ile uyumlu gelişme gösterdiğinden görüşmelerde mevcut kanının kısıtlayıcı bir etkisi olmadığı, semptomların belirgin düzeyde gerilemiş olduğu, takıntılı ilgi alanları dışında semptom kalmadığı, yaşı ile uyumsuz cinsel içerikli davranış ve bilgiye sahip olduğu, bunun mevcut psikiyatrik durum ile açıklanamayacağı'' bildirilerek çocuğun cinsel istismara maruz kaldığı ve istismarcı olarak babasını tanımladığı, olumsuz yaşam olayları nedeniyle travma sonrası stres bozukluğu semptomlarının gelişmiş olduğu tıbbi kanaatine varıldığının bildirildiği, yine 03.03.2020 tarihli İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim dalı öğretim üyeleri, Dr .... ve Doç. Dr. .... tarafından tanzim edilen raporda "çocuğun önceki verdiği öykü ile tutarlı bir biçimde yaşına ve gelişim düzeyine uygun ifade ve beyanlarla maruz kaldığı cinsel istismarı anlattığı, duygulanımının anlatımları ile uyumlu olduğu, babaya karşı yoğun bir öfke ve kaygısının olduğu, her ne kadar öncesinde Atipik Otizm tanısı konulmuş olsa da sosyal iletişiminin, ortak dikkatinin oldukça iyi düzeyde olduğu, algı ve yargılama kusurunun bulunmadığı, dolayısıyla ifade ve beyanlarına itibar edilmesi gerektiği, ilişki tesisinde babanın ebeveynlik hakları kadar çocuğun korunması ve yüksek yararı düşünülerek 2 yıl süre ile baba ile kişisel ilişki tesisinin kaldırılmasını, sonrasında yeniden değerlendirilmesinin uygun olacağı" tıbbi kanaatine varıldığının bildirildiği, Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2019/289 Esas sayılı dosyası üzerinden yürütülen yargılama sırasında bu mahkemece alınan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu'nun 12.06.2020 tarihli raporunda "çocukta tespit edilen gelişimsel bozukluk nedeniyle beyanlarına ana hatları ile itibar edilebileceği, çocuğun ruhsal ve davranışsal durumu olay ile ilgili ifade ve dosyanın incelenmesi sonucu iddia edilen olay ile ilgili birtakım psikiyatrik belirti ve bulguların tespit edildiği ancak kesin bir kanaate varılamadığının" beyan edildiği , her ne kadar davalı babanın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yargılandığı Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2019/289 Esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda 05.03.2021 tarihli karar ile atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraat ettiği anlaşılmış ise de ayrıntıları açıklanan raporlar ile çocuğun davalı baba ile görüşmesinin güvenliğini tehdit ettiği gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile davalı ile tarafların ortak çocuğu 07.07.2009 doğumlu İ. P. arasında Çorlu 1. Aile Mahkemesinin 2014/212 Esas 2015/353 karar sayılı 04.06

. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2019/289 Esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda 05.03.2021 tarihli karar ile atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraat ettiği anlaşılmış ise de ayrıntıları açıklanan raporlar ile çocuğun davalı baba ile görüşmesinin güvenliğini tehdit ettiği gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile davalı ile tarafların ortak çocuğu 07.07.2009 doğumlu İ. P. arasında Çorlu 1. Aile Mahkemesinin 2014/212 Esas 2015/353 karar sayılı 04.06.2015 tarihli kararının 3'nolu bendi ile karar altına alınan kişisel ilişki kararının kaldırılmasına, Mahkemenin 08.06.2018 tarihli celse 2'nolu ara kararı ile verilen çocuk ile davalı baba arasındaki kişisel ilişkinin tedbiren kaldırılması kararının karar kesinleşinceye kadar devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın hatalı olduğunu, dosyada alınan raporlara itibar edilmesinin mümkün olmadığını, taraflar arasındaki husumet nedeniyle dava açılarak davalının ortak çocukla görüşmesinin engellenmeye çalışıldığını, 02.11.2015 tarihli sosyal inceleme raporunda ortak çocuğun sorulara davacının yönlendirmeleriyle cevap verdiği tespitinin olduğunu, Namık Kemal Üniversitesi tarafından rapor tanzim edilirken sadece davacı ve ortak çocukla görüşme yapıldığını, davalı ile çocuk arasındaki ilişkinin gözlemlenmediğini, çocuğun davalıya karşı olan davranışlarının incelenmesi gerektiğini, çocuğun davacının beyanlarından etkilenerek beyanda bulunduğunu, istismar edilen çocuğun babası ile görüşmek istemeyeceği, ancak kendi sundukları görüntülerde çocuğun babası ve babasının ailesiyle keyifli vakit geçirdiğinin görüldüğünü, bu görüntülerin mahkeme ve bilirkişilerce dikkate alınmadığını belirterek davanın reddi istemiyle istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; eldeki davada davalı baba her ne kadar Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/289 Esas, 2021/123 Karar sayılı 05.03.2021 tarihli kararı ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan delil yetersizliği sebebiyle beraat etmiş olsa da, karara esas alınan Çorlu Devlet Hastanesinin 23.04.2017 tarih 21326 sayılı çocuk cerrahisi raporunda "muayenede filli livalanın bulgularının saptanmamasının filli livata eyleminin olmadığı anlamına gelmeyeceği" belirtilmiş, 16.05.2018 tarihli Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığı Öğr. Üyesi .... tarafından düzenlenen rapor ve 03.03.2020 tarihli İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı öğretim üyeleri, Dr .... ve Doç. Dr. .... tarafından tanzim edilen rapor dikkate alınarak çocuğun güvenliğinin tehlikeye atılmaması, üstün yararının korunması amacıyla ve çocukla kişisel ilişkinin her zaman değiştirilebilir nitelikte olduğu göz önüne alınarak kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri