muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2441, Karar No: 2023/3672, Tarih: 06.07.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/2441 E.  ,  2023/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/407 E., 2021/1029 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/1036 E., 2018/478 K.

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl davada davacı vekili ve birleştirilen davada davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davada davacı vekili ve birleştirilen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Asıl davada davacı ... vekili; 29.08.2014 günü vefat eden muris ...’ın el yazısı ile 15.07.2014 tarihinde düzenlediği iddia edilen vasiyetnameden müvekkilinin Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/1599 Esas sayılı dosyasında 13.11.2014 tarihli duruşmada haberdar olduğunu, vasiyetnamenin geçersiz olduğunu, vasiyetname tanzim tarihinde murisin bilincinin yerinde olmadığını, kendi el yazısıyla vasiyetname yazacak durumda olmadığını ileri sürerek, ehliyet ve şekil şartları yönünden vasiyetnamenin iptalini istemiştir.

2. Birleştirilen Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/70 Esas, 2015/736 Karar sayılı dosyasında davacılar ... ile ... vekili; muris tarafından 15.07.2014 tarihinde düzenlendiği iddia edilen vasiyetnamedeki el yazısının murise ait olduğu konusunda tereddütleri olduğunu, araştırılması gerektiğini, ayrıca murisin düzenleme tarihinde ehliyetsiz olduğunu belirtmek suretiyle muris ...’ın 15.07.2014 tarihinde el yazısı ile düzenlediği vasiyetnamenin iptalini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kardeşi muris ...’ın el yazısı ile düzenlediği dava konusu vasiyetnamenin tanzim tarihinde murisin fiil ehliyetinin bulunduğunu, davacı ile murisin uzun süredir görüşmediğini belirterek asıl ve birleştirilen davaların reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Adli Tıp Kurullarından alınan raporlara itibar edilerek murisin vasiyetnamesini yazdığı tarih itibarıyla bilincinin yerinde olmadığı ve vasiyetnamenin murisin el ürünü olmadığı iddiasının gerçeği yansıtmadığı sonucuna varıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ile birleştirilen davada davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ile birleştirilen davada davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Asıl davada davacı vekili; hükümde gerekçe olmadığı, tanık beyanlarının dikkate alınmadığı, eksik ve yetersiz raporların hükme esas alındığı, raporun incelenmek üzere üst kurula gönderilmediği hususlarına itiraz etmiştir.

2. Birleştirilen davada davacılar vekili; imzanın ve yazının murisin el ürünü olup olmadığına ilişkin kesinlik bulunmadığı, ATK raporunun kesin nitelikte olmadığı, murisin el ürünü olmadığı, düzenleme tarihinde murisin ehliyetsiz olduğu hususlarına itiraz etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ATK raporları ile vasiyetnamenin murisin el ürünü olduğu ve düzenleme tarihinde murisin fiil ehliyeti bulunduğu belirtildiğinden davacılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ile birleştirilen davada davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Asıl davada davacı vekili; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrarlamıştır.

2. Birleştirilen davada davacılar vekili; vasiyetnamenin baştan sona murisin el ürünü olup olmadığı hususunun araştırılmadığı, yalnızca imzanın murise ait olup olmadığı konusunda rapor alındığı, buna ilişkin ATK raporunun ise kesin nitelikte olmadığı, düzenleme tarihinde murisin ehliyetsiz olduğu hususlarına itiraz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl ve birleştirilen davada el yazısı ile düzenlenen vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Şekli anlamda ölüme bağlı tasarruflar, vasiyetname ve miras sözleşmesi olarak ikiye ayrılmakta olup vasiyetnameler de kendi içerisinde resmî, el yazılı ve sözlü şekilde üçe ayrılmaktadır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 538 inci maddesinin birinci fıkrasında yazılı vasiyetnamenin yapıldığı yıl, ay ve gün gösterilerek başından sonuna kadar miras bırakanın el yazısıyla yazılmış ve imzalanmış olmasının zorunlu olduğu belirtilmiştir. Bu hükme göre, el yazılı vasiyetnamenin basit bir adi yazılı değil, nitelikli bir adi yazılı şekil şartını haiz olduğu, vasiyetnamenin tüm metninin, gün-ay-yıl şeklindeki tarihinin ve imzasının vasiyetçinin el yazısıyla yapılmasını gerektirdiği açıktır.

2. Bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik araç gereç yardımıyla binoküler mikroskopla büyütülerek kıyaslama, ultraviyole lambası ve ınfraded ışınları altında tahrifat, belgelerin arka yüzündeki yatık ışık verilerek fülaj izi görüntüsü, alttan aydınlatmalı lambalarla imza kopyacılığı, grafolojik, grafometrik esaslar içerisinde milimetrik mukayeseli ölçümler ve belgelerin niteliğine göre gerekli değişiklik fenni metotlarla yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtayın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarını fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır (HGK 06.06.2001 tarih ve 2001/12-466 E.; 2001/483 K).

3. Değerlendirme

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; asıl ve birleştirilen davada davacılar itiraz konusu 15.07.2014 tarihli el yazılı vasiyetnamenin muris eli ürünü olup olmadığının tespiti gerektiğini belirtmiş olmakla, bu hususun Mahkemece, murise ait imza ve yazı örneklerinin ilgili kurumlardan temin edilmesi suretiyle yukarıda ifade edilen şekilde araştırılması sonucunda hüküm tesisi yoluna gidilmesi gerekirken, eksik inceleme ile salt imza incelemesini içerir Adli Tıp Fizik İhtisas Dairesinin 14.12.2017 tarihli raporunun hükme esas alınması suretiyle vasiyetnamenin murisin el ürünü olduğu sonucuna varılması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18498, Karar No: 2024/16201, Tarih: 04.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/18498 E.  ,  2024/16201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 30.11.2022

EK KARAR SAYISI : 2022/1933 E., 2022/2445 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 30.11.2022 tarihli ve 2022/1933 Esas, 2022/2445 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 30.11.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sarayköy Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12086, Karar No: 2015/17050, Tarih: 13.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12086 E.  ,  2015/17050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2013/456-2014/114

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza değer biçilirken Kamulaştırma Kanununun 11/1-g kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan, dava konusu taşınmaza yakın yerlerden, yakın tarihli ve benzer yüzölçümlü satışlar emsal alınıp, üstünlük oranlaması da yapılarak hesaplaması zorunlu olduğu halde, raporu hükme esas bilirkişi kurulunca emsal olarak alınan taşınmaz limited şirket tarafından Yapı Kredi Finansal Kiralama Anonım ortaklığına yapılan satış olup özel amaçlı satış olduğundan emsal olarak kabul edilemez.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli, özel amaçlı olmayan serbest satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak rapor alınması ve değerlendirme tarihi olan 2013 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen

emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, geçerli olmayan rapora göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24671, Karar No: 2017/3891, Tarih: 26.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/24671 E.  ,  2017/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3431, Karar No: 2010/2750, Tarih: 15.03.2010

**21. Hukuk Dairesi         2009/3431 E.  ,  2010/2750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2009

Davacı,  davalı işveren nezdinde 24.11.1999-30.06.2004 tarihleri arası çalıştığının tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, davalı Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı 100 Yıl Kız Meslek Lisesi Müdürlüğüne ait iş yerlerinde  24.11.1999-30.06.2004 tarihleri arasındaki Ekim-Temmuz  ayları arasında aylık 30 tam gün  süre ile hizmet akdine dayalı olarak çalıştığından Kurum’a bildirilmeyen sürelerin tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın  kabulü ile davacının davalı işyerinde Kurum’a bildirilenler dışında 651 gün çalıştığının tespitine  karar verilmiştir.

21.5.1977 tarihli  Milli Eğitim Bakanlığı  Kurumlarında Sözleşmeli Veya Ek Ders Görevi İle Görevlendirilecek Uzman Ve Usta Öğreticiler  Hakkında Yönetmelik ile 657 sayılı  Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca yürürlüğe konulan Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmen Ve Yöneticilerinin Ücretli Ders Saatlerine İlişkin 4.11.1983 tarihli Bakanlar  Kurulu Kararı’nda kadrolu bulunmayan uzman ve usta öğreticilerin “ders ücreti karşılığı” görevlendirileceği açıkça belirtilmiştir. Ayrıca,  4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi ( 1475 sayılı Kanun'un 61. maddesi) gereğince 7,5 saatlik çalışma süreleri bir  gün kabul edilmektedir.Aynı Kanun’un 13.maddesinde ise kısmi süreli ve tam süreli iş sözleşmeleri ile ilgili düzenleme yer almaktadır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini  ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların  resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.  Mahkemece,  davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Öte yandan, davacının çalışmalarının geçtiğini  ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların  resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır.  Mahkemece,  davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalıya ait ..7552 işyeri sicil nolu 100. Yıl Kız Meslek Lisesi Müdürlüğü işyerinden 22.11.1999,30.01.2002, 14.11.2003 tarihli işe giriş bildirgelerinin Kuruma verildiği  hizmet cetveline göre 2000-2004 yılları arasındaki çalışmalarının kısmi olarak bildirildiği, dönem bordrolarında 1999/3, 2000/1,2. dönemler ile 2004 yılındaki 5 ve 6.aylardaki  kısmi primi ödenen sürelerin sigortalı hizmet cetveline işlenmediği,  2002-2004 yılları arasının ücret bordrolarının getirtilmediği, gelen ücret bordrolarının da imzasız  olduğu, devam-devamsızlık çizelgesine göre davacının çalıştığı yıllarda bazen  haftanın 3,4,5 gününde genelde günlük 8 saat, bazı günlerde 4 saat, şeklinde derse girdiğinin görüldüğü, ders programlarıyla kursa geliş ayrılış saatlerini gösterir belgelerin dosyada bulunmadığı, hizmetleri davacı ile benzer şekilde kısmi olarak bildirilen   aynı yerde çalışan usta öğreticilerin  tanık olarak dinlendiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda   davacının çalışmasının geçtiği ayların 30 tam güne tamamlanmak suretiyle eksik günlerinin tespit edildiği, davalı işyeri vekilinin cevabında davacının girdiği ders saatlerine göre  7,5 saat bir gün üzerinden  hesaplanarak hizmetlerinin bildirildiğini beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır Uyuşmazlık davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kısmi veya  tam süreli  olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.Hal böyle olunca davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığının ve aynı işyerinde  tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığının yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığını belirlemek için davalı işyerinden dava konusu dönem içinde davacı adına düzenlenen ve dosyada bulunmayanlar getirtilip , ders programları, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtları ile  ücret  belgeleri birlikte incelenmeli,  okula   geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak  davacının   günlük girilen ders saati itibariyle mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirip geçirmediği, diğer bir anlatımla bir günlük çalışma mesaisinin tümünü davalı işyerine hasredip etmediği saptanmalı,  daha az saat derse girilen  günlerde tam gün mesaisinin davalı işveren nezdinde geçtiği kabul edilemeyeceğine göre 7,5 saatlik çalışmanın 1 gün kabul edilmek suretiyle hesap yapılması gerekirken, mahkemece ifadeleri yetersiz olan tanık beyanlarını esas alan bilirkişi raporuna göre  sonuca gidilmesi , ayrıca karar başlığında davalı Milli Eğitim Bakanlığı olduğu halde  tüzel kişiliği olmayan Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı 100 Yıl Kız Meslek Lisesi Müdürlüğü'nün adının yazılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan 100. Yıl Kız Meslek Lisesi'ne iadesine, 15.03.2010  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2394, Karar No: 2014/9392, Tarih: 21.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2394 E.  ,  2014/9392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12/12/2013 tarih ve 2013/757-2013/1511 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2000 yılından beri tescilli “... Unlu Mamulleri” ibareli tanınmış markası bulunduğunu, davalının anılan markayı tabelasında, basılı antetli kağıdında, kartvizitinde, ambalajlarında kullandığını, bu kullanımın iltibas yaratacağını, haksız rekabet teşkil edeceğini, müvekkilinin şubesi izlenimi verildiğini ileri sürerek, davalının haksız rekabetinin tespitini, önlenmesini, 25.000 TL maddi ve 25.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin işyerinin ... ilçesinde çok küçük çaplı ve ayakta durmaya yetecek kadar kazanç getiren bir yer olup, davacının işletmesinden haberdar olmadığını, ticaret unvanının “...-... Pastanesi” şeklinde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalının 28.10.2009 tarihinde hakiki şahıs tacir sıfatıyla "...-... Pastanesi" unvanını ticaret siciline kaydettirdiği, sicilde kayıtlı bir unvanın terkin edilmediği sürece kullanılmasının haksız rekabet oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.